PortalIndexI didn't mean to wake you up, Sir. (Master Savador) HpD5UwnI didn't mean to wake you up, Sir. (Master Savador) 2q24v8xLaatste afbeeldingenZoekenRegistrerenInloggen



 

Deel
 

 I didn't mean to wake you up, Sir. (Master Savador)

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Roselle
.
.
Roselle

I didn't mean to wake you up, Sir. (Master Savador) UTL8oxA PROFILERecruit
Real Name : Beamy
Posts : 136
Points : 19
I didn't mean to wake you up, Sir. (Master Savador) UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Vuur en Donker
Klas: Master Savador
Partner: Do you want to burn your hands?

I didn't mean to wake you up, Sir. (Master Savador) Empty
BerichtOnderwerp: I didn't mean to wake you up, Sir. (Master Savador)   I didn't mean to wake you up, Sir. (Master Savador) Icon_minitimeza okt 24 2015, 21:18

I didn't mean to wake you up, Sir. (Master Savador) 2d2g8p0
Roselle Hunter had haar ogen wijd-open staan. Al starende naar het plafond overdacht ze de afgelopen dagen. De vragen die haar meermaals waren gesteld, dwaalden rond in haar gedachtegang, waardoor ze het niet voor elkaar kreeg te ontspannen. Sowieso was ze niet de beste slaper, door alle nachtmerries en gevolgen van dien. Als ze kon, had ze allang een oplossing gevonden, het niet praten gedeelte begon zwaar te vallen. Natuurlijk was ze tot vele dingen in staat, als ze haar zinnen erop zette, tenminste. De bijles van vuurmagie, was dan ook niet tot een totale ramp uitgelopen. Ondanks het feit, dat ze zich nog redelijk goed had gehouden, magiewijs gezien, baalde ze ontzettend. De leraar had haar notabene gevraagd wat er aan de hand was, het was blijkbaar duidelijk van haar gezicht te lezen. Ze zat niet goed in haar vel, had enorm veel aan haar hoofd, en kon zich maar niet concentreren op hetgeen waarvoor ze op school was gekomen. Leren. Zeker haar vuurmagie had zo te wensen overlaten. In haar eentje was ze sowieso verloren. Ze had de wilskracht wel, maar gewoon de bevoegdheid niet om de vlam rustig te houden. Misschien hielp het ook niet echt, om elke nacht al zwetend en hijgend wakker te worden uit een van de dromen. Ze wist wel zeker, dat het niemand iets zou kunnen schelen. Met een zacht geluidje, die gedempt werd door het kussen waar ze met haar hoofd op lag, draaide ze zich weer om. Ze voelde zich rusteloos, alsof er te wachten stond, dat ze niet aan zou kunnen. Misschien de volgende lesdag, ze beet voorzichtig op haar lip, voordat ze haar ogen sloot. Meteen begonnen de beelden zich weer achter haar oogleden te vormen, en speelden de herinneringen die ze zo graag wou vergeten weer op. Slapen, zou waarschijnlijk weer niet lukken. Vermoeid ontwarde ze de dekens, waarin ze verstrikt was geraakt eerder die nacht, waarna ze opstond. Ze pakte al lopend een paar wollen sokken van de grond, waarna ze die, zittend op het bed, aandeed. Ze waren bordeauxrood, iets wat wel te verwachten was bij haar kledingstijl. Rood en zwart, waren de enige kleuren die ze graag droeg. Ze was dan ook niet van plan, de tuttige pyjama die haar moeder ooit had uitgezocht aan te doen. In plaats daarvan droeg ze een simpele donkergrijze pyjama broek, en een prettig zittend shirt, die verbazingwekkend genoeg een lichtrode kleur had. Minstens een van haar lievelingskleuren moest in haar kleding zitten. Anders droeg ze het niet. Daar had haar moeder in vroegere tijden wel eens over gemopperd, hopende dat ze in een perfect gemanierde jongedame zou veranderen. Dit herinnerende terwijl ze de deur zachtjes opende, maakte dat ze even met haar lichtgrijze ogen rolde. De paar goede herinneringen die ze nog had, zorgden ervoor dat ze het makkelijker volhield. Hopende ooit, weer de liefhebbende karakters van haar ouders te kunnen zien.

Roselle wist de regels dondersgoed, ze mocht niet naar twaalven de gangen op, maar was te rusteloos om echt in een kamer te kunnen blijven. Straks maakte ze per ongeluk de andere studenten nog wakker. Dat zou ook niet geapprecieerd worden, dat wist ze nu al. Ondanks dat Savador, in zijn manier van doen richting haar redelijk neutraal leek, wou ze haar geluk niet testen. Niet dat het zo slim was om midden in de nacht de zaal te verlaten. Haar grijze ogen had ze ongemakkelijk op de grond gericht, om zo in het halfduister de weg te kunnen vinden naar de slaapkamer van de Headmaster, of terwijl Master Savador. Ze wist dat het niet slim was zijn geduld te testen, of midden in de nacht bij hem aan te kloppen, maar ze was uitgeput en verward. Wetende dat ze daar meteen iets aan moest doen, en niet langer als een kip zonder kop rond kon lopen, besloot ze dat dit een net zo goed moment was, als iedere andere tijd. Een beetje slaperig wreef ze onder haar ogen, waar met de dag de schaduwen groter werden. Ze kon het niet meer verbergen, ook al wou ze het nog wel. Het zou haar niet helpen, en de leraren en de Headmaster, waar ze respect voor had, al helemaal niet. Ze moest er snel bovenop komen, anders zou ze zichzelf en daardoor misschien ook andere in een onstuimige reactie schade kunnen berokkenen. Ooit zou de waarheid toch te boven komen, dan kon ze het net zo goed, vrijwillig, vertellen.

Uiteindelijk, naar redelijk wat gangen doorgelopen te zijn, en ook een paar keer bijna verdwaald; door het donker. Was ze dan eindelijk aangekomen bij de slaapkamee. Heel even beet ze, bijna onzeker, op haar lip. Voordat ze haar hand omhoog bracht om op de deur te kloppen. Zoveel manieren had ze dan nog wel. Ze wist dat de man waarschijnlijk niet blij zou zijn, zachtjes uitgedrukt. Maar ze kon hem niet langer zo irriteren met haar afwezige gedrag. Haar hand kwam rustig en zacht op de deur terecht, langzaam maar duidelijk. Ze wou namelijk niet de leraar een hartverzakking geven met haar late, onverwachte bezoek. Niet dat zo iets snel aan de leraar te zien was, hij kon waarschijnlijk beter zijn echte gevoelens verbergen, dan Roselle dat deed. Hoe erg ze ook haar best deed, iedereen leek het van haar af te kunnen lezen. Ongemakkelijk sloeg ze haar armen om haar middel heen, waarna ze geduldig afwachtte. Ergens hoopte ze er dan ook op dat de leraar was blijven slapen, en haar niet had gehoord. Maar aan de andere kant, was het ook een beetje een nu of nooit situatie. Zodra de deur opende, zette ze voorzichtig een paar stappen achteruit, haar ogen langzaam richtende op de goudachtige slangenogen. 'Ik weet dat ik in de slaapzaal hoor te zijn,' begon de leerlinge schaapachtig maar serieus. Voordat Master Savador, daar terecht op kon wijzen.
Ergens was het vrij onbeschoft om een leraar te storen midden in de nacht, in zijn vrije tijd. Toch voelde ze ook wel aan dat ze niet langer kon wachten. Haar ogen gleden naar de grond, om de man maar vooral niet aan te hoeven kijken. Hopende dat hij niet al te boos zou worden, al kon ze zich voldoende in zijn schoenen verplaatsen om te begrijpen als hij dat wel werd. Niemand hield er van zo laat gestoord te worden, ongemakkelijk zuchtte ze voordat ze schuldig de man aan keek. Het meisje kneep haar ogen peinzend tot spleetjes, ergens toch twijfelend over haar plan. Maar wie A zei moest ook B zeggen, en ze had Master Savador nu al gewekt, dus zou het zeker niet helpen als ze nu om zou draaien en weg zou lopen. Master Salvadors humeur stond niet bekend als de beste, toch had hij veel meer respect dan de meeste andere leraren. Langzaam wreed ze vermoeid over haar gezicht, waar de wallen fel tegen afstaken. 'Het spijt me dat ik U wakker heb gemaakt.' Ging ze uiteindelijk voorzichtig verder, ze keek naar haar wollen sokken, ergens wachtende op een hele preek.
Terug naar boven Ga naar beneden
Master Savador
 
 
Master Savador

I didn't mean to wake you up, Sir. (Master Savador) UTL8oxA PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14626
Points : 0
I didn't mean to wake you up, Sir. (Master Savador) UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

I didn't mean to wake you up, Sir. (Master Savador) Empty
BerichtOnderwerp: Re: I didn't mean to wake you up, Sir. (Master Savador)   I didn't mean to wake you up, Sir. (Master Savador) Icon_minitimezo okt 25 2015, 16:43

You'll never get anywhere
~
n o t   w i t h o u t   m y   h e l p

Een onregelmatige ademhaling klonk door de grimmige kamer, die in halfduisternis was gehuld nadat het vuur in de haard was uitgedoofd tot zwart geblakerde houtblokken. Ook boven de kaarsstomp op het dressoir naast het bed danste geen vlammetje meer. Ernaast lag een antieke stolp aan een koperen houder met Shadraanse graveringen, maar ongebruikt. Hij was in slaap gevallen tijdens het lezen van een ingewikkeld boek over de kunsten van de duistere magie. Het boek lag nog open naast zijn kussen, op pagina vierhonderdenzestig, hoofdstuk zeven, paragraaf drie: de kettingeffecten van negatieve stromingen in positieve essenties en de gevolgen ervan. Zijn overprikkelde brein had besloten om zijn intelligentie morgen weer in de praktijk te brengen en zich nu in werking te stellen voor een erg onrustige remslaap. Zijn borst veerde zorgbarend diep op en zakte dan weer in, bewoog af en toe schokkerig bij een ademstoot en schakelde dan weer terug naar een regelmatige ademhaling. Hij lag op zijn zij, een onderarm onder het hoofdkussen gestoken en zijn hoofd er geagiteerd over heen en weer bewegend zodat zijn zwarte lokken door de war gingen zitten. Zelfs in zijn slaap was er een diepe frons zichtbaar tussen zijn wenkbrauwen, alsof hij in een abstracte droomwereld tevergeefse pogingen deed om van iets weerzinwekkends te vluchten. Zijn eigen zonden in de vorm van een grote kolkende duisternis, bulderend als een immense zwarte tsunami door de smalle schoolgangen waar hij door snelde, links en rechts en trappen af en op, maar nooit was hij te snel en altijd werd hij overspoeld door die oceaan aan herinneringen. Die dromen manifesteerden zich in allerlei stomme, pijnlijke incidenten uit zijn verleden - of incidenten waar hij voor vreesde. Er leek behalve een wollen deken ook een andere deken over hem heen te liggen; een figuurlijke, drukkende laag van schrale droefenis. In zijn dromen was de enige en de laatste plaats waar hij zich ooit weer kon herenigen met de mensen die het meest om hem gaven. Jammer voor hem had hij nooit het geluk om een vredige nachtrust te hebben. Zodra hij zich neervleidde, zijn ogen sloot en zich mee liet voeren door de prikkende vermoeidheid achter zijn ogen, transformeerde hij weer naar een echo van een kleine jongen die onrustig met trillende oogleden woelde, zijn kussen kneedde, onwillekeurig diep inhaleerde en die enkel zijn zielsrust weer terug kon vinden als er een vrouwenhand door zijn haar streek. Als ze vervolgens dan voorzichtig haar lichaam in de curve van zijn borst en buik prangde en zichzelf terug in slaap bracht in een omhelzing, wetende dat hij weer gekalmeerd was, ook al had hij dat besef dan niet. Voor ieder van hen was het een hele gewenning om met een man als Savador een bed te delen in vergelijking met andere mannen; het plots overeind schrikken in zijn bed in de holst van de nacht gebeurde regelmatig, en zijn nachtmerries waren genoeg om hem er tegen het aanbreken van het eerste daglicht als een zweterig lijk bij te laten liggen. Het was alsof hij iedere nacht tegen een vorm van de dood zelf vocht en geen enkele slaap kreeg, wat een direct gevolg was waarom hij iedere ochtend doodvermoeid en in zijn allerslechtste humeur voor de klas stond. Maar hij had geen vrouw meer om 's nachts een lichtbaken in een mistige haven voor hem te zijn, en wie wilde zich ook settelen met zo'n vreugdeloze man als hij? Ieder kon het dan ook wel verklaren dat de zorgen van zijn leerlingen mee naar huis nemen vaak eigenlijk al teveel voor hem was, al zou hij zich daar nooit bij neer willen leggen. Zoals hij in zijn statige, zelfverzekerde gestalte altijd aandeed als een sterk persoon. Niemand die ooit in zou kunnen en mogen denken dat hij op het punt van breken stond.
Hij kon zweren dat de bons in zijn droom het neerkomen was van het blad van het schavot in zijn nek, of het neer tippelen van het hoofd van zijn vermoorde vrouw, of misschien - in zijn nu halfwakkere staat - het openslaan van zijn slaapdeur door een leerling die het plan had om hem, als de verrotte tiran die de school onder zijn duim hield, in zijn slaap te doden. Iets te snel schoot hij overeind, klaarwakker, een hand drukkend onder zijn borst waardoor het nare gevoel heen trok alsof er een long was dubbel geklapt. Met een ruk schoot zijn hoofd opzij, starend naar het boek naast zijn kussen, maar dat was niet van het bed op de grond gegleden en kon de klap dus niet hebben veroorzaakt. Terwijl hij door zijn donkere slaapkamer tuurde en de visies van zijn droomwereld langzaam maar zeker wegtrokken, ebden langzaam maar zeker het realistische besef en zijn juiste gevoel van het hier en nu terug. Zijn vrije hand wilde naar de rapier grijpen die hij onder zijn bed had verstopt, toen er helder door de nacht een tweede bons volgde. Hij kroop met zijn rug omhoog tegen het kussen, zijn hand nog weifelend zwevend in de lucht. Toen gooide hij de dekens van zich af en liet met een vingerknip een vlammetje verschijnen aan de top van zijn wijsvinger, waarmee hij de kaars op zijn dressoir aanstak. Iemand klopte verdorie op zijn deur.
Het duurde niet lang voordat de deur werd opengerukt en Savadors donkere gestalte in de smalle kier verscheen. Zijn goudgele ogen fonkelden vervaarlijk onder zijn rommelig geraakte haar en schoten naar de contouren van zijn ongewenste, kleinere gast die werd verlicht in de gloed van de kandelaar. Hij droeg een grijs nachthemd op een zwarte flanellen pyjamabroek en daaroverheen een lange nachtzwarte ochtendjas en hij leek, in een simpel woord, razend. 'Hunter!' sneerde hij. 'Heb je enig idee hoe laat het is?'
In andere gevallen zou hij een kussen van zijn bed hebben gegrepen en deze tussen de kier van zijn deur in het gezicht van zijn ongewenste gast hebben geploft, gevolgd door een luide definitieve klap van zijn deur om aan te tonen dat hij nu absoluut geen behoefte had aan nachtelijke theekransjes. Zou hij hebben gedaan, als het niet een vrouwelijke leerlinge was die aan zijn deur stond, en als deze vrouwelijke leerlinge niet Roselle Hunter was geweest. Voor een oneerlijke, onuitstaanbare, vreselijk hufterige leraar, had hij een verrassend milde kant als het op vrouwelijke leerlingen aan kwam. Voor zover dat in Savador-termen kon, natuurlijk. Iets dat hem van binnen eigenlijk een gentleman maakte. Natuurlijk bleef hij zijn gemene trekjes behouden waardoor hij door menig student zo gehaat werd, maar je zou hem bijvoorbeeld nooit met boeken zien smijten naar de meisjes in zijn mentorklas; het waren altijd de mannen onder de leerlingen die zijn manie moesten verduren. Het was de reden waarom hij zwaar malicieus, maar nietsdoend, in de deurpost op haar gestalte neer bleef staren, haar reden (die in zijn vooroordelen toch zwak genoeg zou zijn om onmiddellijk te verwerpen) afwachtend. Immers draaide hij lange, zware dagen en had hij zijn rust broodnodig. Wat kon mogelijk belangrijk genoeg zijn dat ze het in haar kortzichtige hoofd haalde om hem in de holst van de nacht te wekken?

Terug naar boven Ga naar beneden
http://staracademyrpg.deviantart.com/
Roselle
.
.
Roselle

I didn't mean to wake you up, Sir. (Master Savador) UTL8oxA PROFILERecruit
Real Name : Beamy
Posts : 136
Points : 19
I didn't mean to wake you up, Sir. (Master Savador) UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Vuur en Donker
Klas: Master Savador
Partner: Do you want to burn your hands?

I didn't mean to wake you up, Sir. (Master Savador) Empty
BerichtOnderwerp: Re: I didn't mean to wake you up, Sir. (Master Savador)   I didn't mean to wake you up, Sir. (Master Savador) Icon_minitimezo okt 25 2015, 21:12

I didn't mean to wake you up, Sir. (Master Savador) 2d2g8p0
Roselle had even opgekeken, toen de deur in een keer werd opengerukt, en een bekend gestalte in de deuropening verscheen. De Headmaster was in donkere nachtkledij gekleed, wat haar eigenlijk niets verbaasde. Toch had ze er zelf niet bij nagedacht om een ochtendjas aan te doen, in de koele temperatuur van het schoolgebouw. Ze hoefde niet goed te kijken om te weten, dat de man in kwestie, woedend was. Ze hield een rustig en evenwichtig postuur, maar haar bijna spijtige blik liet merken dat ze luisterde. 'Hunter!' Sneerde de man, waardoor het meisje hem een onhandige blik gunde. Niet wetende wat ze met de ziedende man voor haar aanmoest. Misschien, gewoon uit laten razen, zoals ze bij zoveel mensen gedaan had. Als ze geluk had kwam ze er met maar een paar blauwe plekken vanaf. Ze rechtte haar schouders iets, terwijl een gespannen zuchtje haar borstkas verliet. 'Heb je enig idee hoe laat het is?' Ging de man, op een zelfde soort toon verder. Roselle keek hem recht in zijn ogen aan, waarna ze onhandig over haar armen wreef. 'Eh, Nee Meneer. Niet precies Meneer,' zei het meisje, voorzichtig naar waarheid. Ze wist enkel dat het nacht was, maar had niet op de klok gekeken toen ze haar slaapvertrek verliet. Dus had ze geen idee hoe laat het was. Wel te laat om de desbetreffende leraar te wekken. Ondanks dat de man haar niet uitfoeterde, wist ze dondersgoed dat ze een grens was over gegaan. In haar ogen had ze er goed aan gedaan zich bij de leraar te melden. Maar aan de andere kant had ze misschien beter tot de volgende dag kunnen wachten. De blik die de man op haar gericht hield, waarschijnlijk om haar fout duidelijk te maken, en te zorgen dat ze uitlegde wat ze voor zijn slaapvertrek deed, maakte dat het meisje haar gezicht weer iets ophief en haar keel schraapte. De kwaadaardige blik, deed haar denken aan blikken die konden doden. Ze was er al veel tegen gekomen in haar relatieve korte leventje, maar nooit zo sterk als die van Master Savador. Ze moest zichzeld echt herinneren niet in het verkeerde boekje van de Headmaster te komen, hij was wel iemand om niet tegen de haren in te wrijven. Wat ze nu waarschijnlijk al had gedaan. Het bewegingloze in zijn houding maakte dat ze ongemakkelijk de man aan keek, en haar moed bijeen raapte. 'Ik was gekomen om te zeggen, dat U het recht heeft om te weten wat er is. Het is oneerlijk tegenover U dat ik mij niet kan concentreren op de lessen. Ik moet kunnen opletten Meneer.' Begon het meisje voorzichtig, haar toon redelijk monotoon en haar stem trilde lichtjes. Ze hoopte nu maar dat ze het goed had verwoord. Een vermoeide en slaperige blik werd weer op de grond gericht. Haar handen sloeg ze ongemakkelijk verder om zich heen, ze tintelden vervelend. De laatste twee dagen was haar vuurmagie anders gaan reageren op dingen. Waardoor ze ongemakkelijk een gat in de vloer staarde. Als het kon zou ze nu het liefst verdwijnen. Zwijgend beet het meisje op haar lip. 'Het spijt me als ik Uw tijd nu verdoe, dat was niet mijn bedoeling. Daarbij eh. Lijken de nachtmerries effect te hebben op het vuur.' Murmelde het meisje, een klein beetje beschaamd. Ze liet haar ogen langzaam weer naar die van Savador glijden. Zijn goudgele ogen stonden zoals altijd, kil. Alleen aan het haar te zien was duidelijk dat hij net echt had geslapen, al zag ze er niet veel beter uit. Ongemakkelijk balde het meisje een van haar handen tot eem vuist, waarna ze haar spieren probeerde te ontspannen. Haar ademhaling zat gelukkig laag en was kalm. Alhoewel dat anders was, wanneer ze in de slaapzaal lag. Ze kon zichzelf maar niet tot rust manen. Haar vlam was de afgelopen dagen door de stress op een andere manier op gaan spelen. Ondanks dat ze het makkelijker onder controle hield, was het in een zekere zin ook vervelender. Haar woorden, waren er hakkelend en onhandig uitgekomen. Niet wetende, hoe ze het, het beste kon formuleren. Toch deed ze haar best, de man zoveel mogelijk respect te laten zien. Wetende dat ze al een keer over de streep was gegaan, en het niet erger wou maken. Wat wankelig bleef het meisje staan, haar grijze ogen bijzonder donker in het vage licht van de kandelaar.

Drie dagen geleden had ze bijna de slaapzaal naar een van de nachtmerries in de brand gestoken. Gelukkig had ze zichzelf net optijd gekalmeerd voordat ze met een groter probleem zaten. Hierdoor had ze wel bijna iedereen op dezelfde zaal gewekt, en het was niet de eerste keer geweest. Wel vaker had ze per ongeluk te veel geluid gemaakt in of na een van die vreselijke dromen. Ze sloeg dan altijd verhit om zich heen waardoor de anderen haar ook niet aan konden raken. Nu stond er dan ook een laag zweet op haar voorhoofd, al was dat niet duidelijk te zien in het licht. Ze friemelde wat met haar handen, waarna ze een stap naar achteren zette. Zich ineens bewust zijnde van wat ze echt had gedaan. Haar grijze ogen verwijdde zich iets en het meisje verstijfde. Ze had weer iets te impulsief gereageerd, ze diende echt vaker iets te overdenken. Niet dat ze er nu iets aan had, ze had het nu toch al gedaan. En met lieve blikken en praatjes ging ze zich echt niet uit de problemen proberen te praten. Ze onderging haar straffen thuis ook altijd zonder gezeur, enkel waren die straffen er niet voor als ze iets fout had gedaan. Ze waren een standaard, het kwam altijd, in regelmaat voor. Mensen die boos waren, om wat voor reden dan ook, wisten haar altijd te vinden. Gepijnigd en licht peinzen durfde ze de man niet meer aan te kijken. 'Ik maak ook altijd de verkeerde keuzes,' dacht ze teleurgesteld in zichzelf, iets dat ze ook was. Juist voor Master Savador had ze zich goed willen gedragen. En toch leek ze nu een of andere onbeschofte trut. Al waren haar  woorden in haar gedachten zeker niet voor de oren van de leraar voor haar bestemt. 'Ik snap het als U boos bent..,' fluisterde het meisje, enigszins beschaamd. Waarna ze haar schouders vermoeid liet hangen. Ging ze het ooit leren op een goede, respectvolle manier op te lossen? Inmiddels was het waarschijnlijk ook wel duidelijk dat ze een goede en duidelijke begeleiding nodig had. Ze kon zich heus wel gedragen, maar wist eenvoudigweg niet hoe.

Haar ouders hadden haar vroeger wel etiquette geleerd. Iets dat standaard was in hoogstaande gezinnen en families. Immers waren zij het om tegenop te kijken. Daardoor had ze al vroeg een hoge druk gevoeld. Veel hing aan haar gedrag af, en haar ouders waren zeker niet blij als ze zich niet gedroeg zoals de anderen verwachtten. Altijd met twee woorden spreken, altijd de juiste mes en vork bij het eten. Niet smakken, niet klieren. Geen kind zijn maar een goed opgevoede volwassene. Ergens had ze er natuurlijk niet aan kunnen voldoen en telkens weer werd de lat hoger gelegd. Totdat haar ouders het inzagen en haar toen maar gewoon lieten vallen. Ze veranderde in een terughoudend persoon, al had ze nooit haar staat verborgen hoeven houden, in zoverre dat mensen haar zagen, wisten ze er al vanaf. En niemand die er nog van opkeek of er iets aan deed, om het dragelijker te maken. Niet dat ze zo iets nog ergens verwachtte. Ze verachtte de mensen die dachten dat het leven een sprookje was. Sprookjes hadden misschien een goed einde, maar over het leven betwijfelde het meisje dat sterk.
Terug naar boven Ga naar beneden
Master Savador
 
 
Master Savador

I didn't mean to wake you up, Sir. (Master Savador) UTL8oxA PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14626
Points : 0
I didn't mean to wake you up, Sir. (Master Savador) UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

I didn't mean to wake you up, Sir. (Master Savador) Empty
BerichtOnderwerp: Re: I didn't mean to wake you up, Sir. (Master Savador)   I didn't mean to wake you up, Sir. (Master Savador) Icon_minitimeza mei 07 2016, 18:11

And at one time or another

IT BECAME CLEAR THAT WE ALL TOOK A BITE FROM THE APPLE

I didn't mean to wake you up, Sir. (Master Savador) IkCqW0r

In de eerstvolgende, aangrenzende kamers van de zijne sliepen enkele van zijn mannelijke collega's - niet beduidend genoeg voor de Shadraan om er enige aandacht aan te schenken. Zijn persoonlijke ruimte bevond zich verder van alle anderen af, tegen het einde van de lange, door harnassen geflankeerde gang. Het was alsof hij in zijn overtreffende niveau boven zijn collega's hen dat ook op die wijze wilde verduidelijken, iets waar menig leerling honderd procent van overtuigd zou zijn - ware het niet dat hij hier al langer zat dan menig leerling en deze kamer hem toevalligerwijs was toegewezen toen hij alleen als leraar het vak van vuurmagie positioneerde, terug in een oude vervlogen tijd waarin Miss Eres over de school ging. Zijn collega's toen moesten al niet veel hebben van de donkere man met zijn halflange haar zwart als kolen, zijn priemende goudgele ogen, zijn strakke loopje, sarcasme, nijd en naargeestigheid - en hij niets van hen. Het was als een tweede natuur geweest om zich onmiddellijk te installeren in de meest donkere, meest afgelegen kamer. Maar, afgelegen of niet, de grimmige man trachtte zijn stem enigszins gedempt te houden, op de bekende en vaak kippenvel-opleverende zachte sistoon die hem zo eigen was. Soms zo zwoel als een hete, heilzame, Raziaanse steenmassage - een warmte die onder je huid ging zitten en zich in je vezels nestelden - dan plotsklaps weer zo kil als een Noord-Cassiaanse winternacht, wanneer de ijskristallen de zwarte hemel bevlokten. Ondanks zijn ontstemming probeerde hij de woede en het volume in zijn stemgeluid zo te smoren om de loutere reden dat hij nog niet gemeenzaam was met een paar van zijn vrouwelijke collega's, en hij zich niet nog meer wilde laten corresponderen aan de geruchten die over hem de rondte deden door als een razende rond klokslag middernacht door de gangen te tieren. Bij bepaalde vrouwelijke leraressen had hij zichzelf erop betrapt dat hij zich zó onwennig voelde dat het schaamrood zijn wangen vlekte. Als hij bijdroeg aan het fantoombeeld dat iedereen (inclusief één van de vrouwelijke leraressen die het meest betrof, in zijn ogen het halve evenbeeld van zijn overleden vrouw, en waarbij hij in haar bijzijn enkel met een grimas aan de zoom van zijn mantel kon plukken en zijn typerende, ietwat fiere nonchalance als sneeuw voor de zon verdween) van hem had geschept, zou hem dat niet begunstigen voor verdere bedoeningen. Ze zou hem nog weerzinwekkender vinden dan hij in persoon al was, hoorde te zijn - volgens de geruchten. Hij siste dus, venijnig. Zijn gelaat, alhoewel doorgaans onvriendelijk, was omsluierd in een draaikolk van afkeer en scepticisme en hij keek neer op de roodharige student, wachtend op een antwoord, een verklaring. Hij was zo koud en duister, zelfs in nachtkleding, dat zijn zwartheid haar verzwolg door alleen maar voor haar boven haar uit te torenen. Zoals het deed bij iedereen die zich voor de neus van de man durfde op te stellen.
'En dat bracht u tot de ingenieuze opwelling om in nachttenue over de schoolgangen te hobbelen en in uw eentje een fascinerende queeste te beginnen naar mijn persoonlijke vertrekken?' sneerde hij haar hees toe zodra haar ongelovige reden tot hem door was gedrongen. 'Zoals u misschien wel is ontgaan, Miss Hunter, is de lerarenetage strikt verboden voor leerlingen.' De bespotting spatte ervan af, en daarbij leek haar wankele gestalte en haar overduidelijke vermoeidheid hem niets te doen. Was dit immers daadwerkelijk een kwestie die nu afgehandeld moest worden? Kon het niet tot morgen wachten, binnen zijn werkuren, waarin dit soort luttele vraagstukjes van leerlingen pasten? Toegegeven, haar onstuimige vuurmagie was een gecompliceerd probleem - maar daarvoor wilde hij niet uit zijn bed worden gewekt.
Nijdig staarde hij neer op de jonge eerstejaars die op haar lip kauwde, bemerkte haar onrust, haar desoriëntatie, hoe ze zich geen houding wist te geven. Het ergerde hem. Het was hem een wonder dat ze het lef had om zich op dit ongunstige ogenblik te vertonen, en de stekende vraag stak de kop op hoe ze zijn vertrekken tussen alle andere op goed geluk had weten te vinden. Geen leerling kwam hier overdag op de afdeling waar zich de persoonlijke ruimtes van de docenten bevonden, of op ieder ander tijdstip. Misschien sprak de robuuste, mahonie-zwarte deur met zijn roestige slot als een vervallen kerkerdeur boekdelen. Net als de deur van zijn kantoor, die werd aangezien als het stuk hout tussen deurposten en scharnieren dat je levend verslond met zijn verstikkende aura als je er te dicht bij in de buurt kwam. Hoogstwaarschijnlijk. Toch leek de jonge vuurmagiër over bijzondere moed te beschikken door zich totaal niets van die intimiderende sfeer aan te trekken en steeds naar hem toe te trekken. Zelfs als dat een uitbrander en weken aan strafwerk kon betekenen.
Hunter stond daar maar, alsof hij moest aannemen dat hij gehoord was haar nu meteen onder zijn vleugel te nemen en bij te staan. Toen flapte ze er iets uit over nachtmerries in dat monotone, doch onstandvastige toontje. Savador keek met zwijgende afkeuring op haar neer - één van zijn wenkbrauwen trok zich langzaam op. Nachtmerries. Dat was dus de hele kwestie die haar reden omvatte om hem hier en nu op te komen zoeken. Maar toch werd het hem duidelijk dat er iets meer aan de hand moest zijn. De leerlinge voor hem was allerminst dom, minder naïef dan anderen van haar leeftijd. Ze zou niet midden in de nacht naar hem toekomen als er totaal niets aan de hand zou zijn. De zwartharige, bepaald niet goedgestemde man ademde diep in door zijn gespreide neusvleugels en knoopte intussen de ceinturen van zijn ochtendjas in een strakke beweging dicht voor zijn gordel. Hij stak zijn hoofd door de deuropening van waar hij stond en keek even vluchtig links en rechts, alsof hij de gangen af wilde speuren naar enig ander ontwaakt leven en er zeker van wilde zijn dat niemand het zweempje bij hem ontdekte dat misschien als sympathie door kon gaan. Tenslotte rustten zijn goudgele ogen weer op Hunter, waarna hij, na wat leek een moment terughoudendheid, een stap opzij zette en een bars knikje in de richting van zijn persoonlijke ruimte gaf. 'Ik hoop dat u een goede reden hebt om me een paar minuten van mijn nachtrust te ontnemen,' siste hij bij die onuitgesproken uitnodiging.
Terug naar boven Ga naar beneden
http://staracademyrpg.deviantart.com/
Gesponsorde inhoud



I didn't mean to wake you up, Sir. (Master Savador) UTL8oxA PROFILE
I didn't mean to wake you up, Sir. (Master Savador) UTL8oxA MAGICIAN

I didn't mean to wake you up, Sir. (Master Savador) Empty
BerichtOnderwerp: Re: I didn't mean to wake you up, Sir. (Master Savador)   I didn't mean to wake you up, Sir. (Master Savador) Icon_minitime

Terug naar boven Ga naar beneden
 

I didn't mean to wake you up, Sir. (Master Savador)

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Master Savador?
» Hello, sir. [&MASTER SAVADOR]
» Hello sir. [&MASTER SAVADOR]
» This is where I'm supposed to be » Master Savador
» Caught! [Master Savador]

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Starshine Academy ::  :: Floors :: Teacher's Floor :: The Dragon's Den-