PortalIndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 Classes and Teachers, ow great.. (+Master Savador)

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Roselle
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Beamy
Posts : 136
Points : 19
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Vuur en Donker
Klas: Master Savador
Partner: Do you want to burn your hands?

BerichtOnderwerp: Classes and Teachers, ow great.. (+Master Savador)   za mei 23 2015, 18:37

Roselle, zo luidde de naam van de jonge studente. Haar zilvergrijze ogen leken altijd zo vriendelijk en kalm. In ieder geval geen leerlinge die iemand op het eerste gezicht er van zou verdenken, altijd te laat te komen. Toch was dat haar grootste hobby. Ze hield niet zo van de als maar saaie lessen en kon dan ook zelden haar concentratie lang genoeg bij iemand houden. Leraren waren vooral een groot probleem, de oudere mensen die in haar ogen slaapverwekkend klonken. Haar dieprode capuchon had ze weer eens opgezet, waardoor haar korte donkerdere haren nauwelijks opvielen. Over het algemeen zag ze er nog redelijk verzorgd uit en had ze altijd dieprode kleding aan, maar wel vaak een tintje lichter dan haar haarkleur. Ook al droeg ze nog redelijk onopvallende kleding, toch had ze een enorm opvliegend karakter. Het vuur leek altijd in haar hart te branden en daar tevreden te wachten totdat het uit kon barsten. Ze was dan ook geen moment te laat op deze school aangekomen. Het had haar altijd al moeite gekost het vuur onder controle te houden en niet binnen de kortste keren uit te barsten. Toch wist ze vaak haar onrust en paniek te verbergen, waardoor het leek alsof ze altijd zichzelf onder controle hield. Niets was minder waar, waardoor ze de tijd had genegeerd en had geweigerd naar de les te gaan. Voor haar gevoel zat haar onrust iets te hoog, en aangezien ze dacht op deze manier minder problemen te veroorzaken in haar eerste jaar, had ze besloten te spijbelen.

Zachtjes slofte ze dan ook over de lange gangen. Net als bijna elke andere leerling hield ze niet zo van leren. Toch was ze wel slim en vooruitstrevend. Iets dat de meeste leraren niet opviel sinds ze zo lastig onder controle te houden was, en zo ongeïnteresseerd was. Tevreden was Roselle wel met haar sterke masker, zo kon ze tenminste ongeschonden haar tijd hier op school door. Dat was wat het meisje hoopte. Zo min mogelijk aandacht te trekken, ondanks haar zo nu en dan opvliegende karakter. Toch kon niemand ontkennen dat ze weinig angsten had. Ze was over het algemeen een dapper meisje, een die niet zo snel iemand op haar kop liet zitten. Het onrustige gevoel dat in haar maagstreek steeds sterker werd, liet haar iets sneller doorlopen. Ze trok haar capuchon nog verder over haar gezicht terwijl ze haar haren achter haar oren stopte. Zover het wou, want ze had nogal springerig haar, dat nooit naar haar wou luisteren. Haar kleding was gedeeltelijk donker, een donkergrijze tint dat bijna zwart oogde. De rode vlakken over haar kleding gaven haar gezicht een wat gezonderde tint. Toch bleef ze een enorm bleek meisje, waardoor haar huid meestal als een breekbaar porselein glinsterde.

Oorspronkelijk was ze opgegroeid in Razen, in een erg traditionele familie. Toch hadden haar ouders, tot overmaat van ramp maar een dochter gekregen, die dan ook nog zo nu en dan buiten de boot viel. Haar naam was prachtig, een voor een lief meisje, terwijl ze zich liever rebels gedroeg. Ze had een eigen mening, ze ging niet zomaar alles aannemen van anderen maar dacht na. Iets wat haar beide ouders niet konden waarderen. Roselle werd al snel Mackenzie. Omdat dat haar tweede naam was, en ze dat beter vonden passen bij haar. Verafschuwd werd ze, waardoor ze als een onzeker en verlegen meisje overkwam. Tenminste op het eerste gezicht, op het moment dat ze haar mond opentrok dachten de meeste wel anders. Niet oplettend op de lange gangen en haar omgeving struikelde ze bijna over haar eigen benen en wist ze net op tijd haar balans terug te vinden. Haar draakje, dat ze per toeval toch naar haar training had weten te behalen, lag voor haar voeten op de grond. Het was een klein dier, maar desalniettemin een draakje. Ze pakte het diertje op en perste een kleine glimlach op haar gezicht, voordat ze hem wakker maakte. Echt oplettend was het diertje niet waardoor ze door hem vast nog wel eens in de problemen kon komen. Door haar rebelse karakter kon ze dan het jonge draakje ook onder controle houden, waardoor ze van een enkeling toch wel wat respect had gekregen. Ze keek naar het diertje dat haar met priemende ogen aan staarde en zette het weer neer. 'Cynder, ga naar de slaapkamer.' Mompelde ze op een fluistertoon dat toch iets weg had van een commando. Ze was erg streng maar toch rechtvaardig tegen het dier. Dat met tegenzin meteen weg vloog. Half cirkelend door de slaap waaruit het net was wakker geworden. Hoofdschuddend liep Roselle weer verder, totdat ze opmerkte dat ze niet alleen was. Om precies te zijn bleek de hoofdmeester ook in de gangen te zijn. Roselle keek hem met haar grijze ogen vanonder haar capuchon aan en zocht naar een verstopplek. Ze ging dus echt niet een gesprekje met hem aan! Haar ademhaling stokte heel even een momentje in haar keel voordat ze toch maar de gok waagde en stil bleef staan midden in de gang.

Natuurlijk wist ze wel dat ze niet kon hopen op geen problemen. Het geruis in haar oren werd sterker, terwijl ze haar onrust dat ervoor had gezorgd dat ze vaak te laat kwam of spijbelde, sterker werd. Ze haalde diep adem en probeerde zo kalm mogelijk te blijven. Haar capuchon deed ze af omdat ze zich verstikkend voelde in haar dichte kleding. Ze sloot haar ogen even, in de hoop zichzelf terug te kunnen trekken in zichzelf. Terwijl ze diep ademhaalde, zoals haar vader haar vroeger toen ze nog aan zijn standaard had voldaan, altijd had geleerd. Diep ademhalen en kalmeren, waren zijn tips altijd geweest. Ergens was ze blij dat de tips van haar vader nu nog werkte, ook al mocht ze de man niet. Haar respect richting ouderen was met een goede reden achteruit gegaan, totdat haast niets meer overbleef. Ook al deed ze haar best niet te snel te oordelen, kon ze zich er gewoon niet van weerhouden de ouderen te verafschuwen. Ze wreef met haar lichte rechterhand heel even over haar voorhoofd, alsof ze vermoeid was en plofte toen met een diepe zucht neer op de grond. Met haar hoofd leunde ze tegen de muur terwijl ze haar bloedrode rugzak naast zich neer zette. Haar gezichtscontouren waren onrustig, alsof ze elk moment in een uitbarsting terecht kon komen, hoe rustig de rest van de houding zich dan ook toonde. Dat waren gewoon leugens, leugens om zo goed en kwaad als het kon toch door het eerste schooljaar heen te kunnen komen.


_________________


Laatst aangepast door Roselle op do jun 11 2015, 21:39; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: Classes and Teachers, ow great.. (+Master Savador)   zo mei 24 2015, 00:07


Hij vond vuurmagie altijd een kwestie van concentratie, geduld en potentie. Die drie dingen gecombineerd om constant rekening mee te houden konden een uitputtende uitwerking hebben. Hij zag het bij zijn leerlingen, die met een diepe geconcentreerde frons over hun theorie gebogen zaten en de punt van hun schrijfveer peinzend op het tafelblad tikten. Hij zag het tijdens de praktijk, wanneer het produceren van het kleinste vlammetje voor hen dezelfde ervaring bleek te zijn als een bibberig kaarsje te beschermen tegen een Noord-Cassiaanse sneeuwstorm. Hij zag en ervaarde het allemaal, maar ze zagen het niet bij hem. Niet dat hij zich daar om bekommerde. Zevenendertig jaar ervaring wierp op een zeker punt toch wel zijn vruchten af om je gelaat onder alle omstandigheden in de plooi te houden. Hij bekommerde zich er wel om dat het kennelijk niet bij zijn leerlingen opkwam dat hij het uitputtende werk de hele dag moest doen voor de klas, en dat ze zich niet leken te kunnen bedenken dat hij ook maar een mens was - hoe moeilijk het ook was om je je hem zich als mens voor te stellen. Het was voornamelijk om die reden dat de lange zwartharige man, een door en door Shadraan die oogde als een uit zijn krachten gegroeide vleermuis, een halfslachtige zucht slaakte zodra zijn laatste leerlingen de deur van zijn lokaal uit waren. De groep aan zesdeklassers die zich nu op weg baanden naar de eetzaal of het schoolterrein, opgelucht om even een uurtje vrij te hebben, was één van de laatste klassen die hij vandaag les moest geven. Hij kon de korte pauze tussendoor wel even gebruiken. Savador kon moeiteloos orde houden, maar hij had een bloedhekel aan de eigenzinnige tieners die het zo vaak beter wisten. Het was duidelijk dat het een leuke bezigheid was voor leerlingen onder de lessen om te testen hoe ver ze bij hem konden gaan: niet ver. Door een hoop vooroordelen, maar ook door zijn bittere manier van handelen, was hij gepromoveerd tot iedereens minst favoriete leraar. Ergens was hij blij toe: dan kwamen ze ook minder snel bij hem grienen, en kon hij zijn avond nuttig besteden met een goed boek en een glaasje wijn bij de open haard.

Afwezig moffelde hij een stapel na te kijken proefwerken in zijn aktetas, zijn lesboeken en zijn overige spullen, en verliet toen het lokaal. Vergenoegd dat de meeste leerlingen, op de zesdeklassers die hij zojuist had gehad na, op dit moment in een les zaten, beende hij in vaste tred door de verlaten gangen. Het was op dat ogenblik dat hij een hoek omsloeg en licht verrast bleef staan bij het zien van een leerlinge. Meteen ebde de welgemoedige uitdrukking van zijn gelaat.
De zoom van zijn mantel ruiste nog om zijn benen toen hij abrupt tot stilstand kwam, de goudgele, slangachtige ogen die menig leerling het harnas in kon jagen vastgepind op het meisje dat daar op de grond zat. Ineengedoken tegen de muur, als een Roodkapje die het spoor bijster was geraakt in een dichtbegroeid bos. Ze zat daar maar te niksen. Daar waren ze ook zo goed in, de leerlingen van tegenwoordig. Niksen. Zoveel geheimen te ontrafelen en kunsten in de magie te leren, maar nee - het bleek voor de stereotype tiener veel meer van belang te zijn om te feesten tot in de vroege uurtjes, doelloos rond te zwerven in het nabijgelegen dorp en overdag, wanneer het werk gedaan moest worden, een record verzuimen te behouden. En dat uitte zich op deze manier - zonder geldig excuus op de verlaten gangen ronddolend - of op een zeer ongeloofwaardige wijze waarop ze net deden alsof ze doodziek waren. Dan verplaatsten ze hun lapzwanserige zitvlees richting de ziekenzaal waar ze lekker languit op een zacht, schoon bed uitbuikten van een uitgebreid ontbijt en de dag vergooiden met zinloze spelletjes. Hij betwijfelde echter of de pas nieuw aangekomen schooldokter dat zo makkelijk liet gebeuren; de blonde vrouw had een onbuigzame air over haar heen. Dat bracht hem automatisch tot de conclusie dat dit kind - het was duidelijk een eerstejaars, een Raziaan, waarschijnlijk - de lessen trachtte te mijden op de eerste manier. Typisch voor een eerstejaars, die nog niet de fijne, ongezeglijke kneepjes van haar leeftijdgenootjes onder de knie had om onder lessen en huiswerk uit te kunnen komen. Binnen een paar jaar zou het tot net zo'n etter als de rest uitgroeien. Hoe hij wenste dat ze voor de verandering eens een voorbeeld namen aan hoe hij vroeger was geweest als student; teruggetrokken, stil, een buitenbeentje en een mikpunt voor de rest van de school - maar desalniettemin ijverig, volhardend, begaafd voor zijn leeftijd. Dat was een heel woord om in je mond te nemen hier, zo bleek maar weer. De blik van de donkerharige man was nog altijd op het meisje gericht en hij had zich al die tijd niet verroerd.
'Wat doe jij hier?' maakte Savador zijn aanwezigheid officieel bekend op een kille toon, die het meisje de rest van het schooljaar nog zou moeten aanhoren.
'De lessen voor de eerstejaars zijn twintig minuten geleden al van start gegaan. Hoe komt het dat jij hier bent en niet in het lokaal?' Sarcasme en cynisme doorspekten zijn sissende stem, die zijdezacht als pure chocolade kon klinken, maar nu als een zweepslag door de lege gang sloeg. Een kenmerk waardoor hij zichzelf - niet alleen onder de leerlingen - afgeroepen had als meest gehate leraar van de school.

_________________



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Roselle
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Beamy
Posts : 136
Points : 19
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Vuur en Donker
Klas: Master Savador
Partner: Do you want to burn your hands?

BerichtOnderwerp: Re: Classes and Teachers, ow great.. (+Master Savador)   zo mei 24 2015, 12:58

Roselle had onmiddellijk al door, dat ze ondanks of juist door haar rode kleding, die een beetje op het kostuum van Roodkapje leek, duidelijk zichtbaar was. De man met zijn slangachtige ogen bleef staan, en staarde haar aan. Ze verroerde zich niet, evenmin deed het schoolhoofd dat. Zijn gele bijna gouden ogen priemden in haar gezicht, toch kreeg ze het voor elkaar redelijk rustig met haar grijze ogen terug te staren. Niet dat ze zin had in een staarwedstrijd op het moment dat haar vuur bijna onder controle was. Ze had er altijd moeite mee gehad, en niemand had er ooit aan gedacht haar te leren hoe het wél moest. Haar concentratie had ze nodig om niet uit te barsten als een té lang opgesloten draak. Ze had dus haar aandacht nauwelijks bij de zwartharige man. Net als haar droeg hij een mantel, al leek die meer op die van een slechte tovenaar dan op eentje van Roodkapje. Haar gezicht stond nog steeds onrustig, haar lichaam vol rust. Enkel de onrust was leesbaar in haar ogen. Toch kwam het niet door het schoolhoofd, maar enkel door het feit dat het vuur weer opbrandde, en haar onrust dan altijd toe nam. Zelden kon ze dan ook rustig in een klaslokaal zitten, terwijl het vuur wachtte om gebruikt te worden. Het schoolhoofd leek zich nu kenbaar te willen maken, en op een kille toon sprak hij haar dan ook toe. 'Wat doe jij hier?' Het was toch niets anders dan dat ze al gewend was geweest van haar ouders, dus reageerde ze er nauwelijks op. Ze wist wel dat ze zich een beetje ingetoomd diende te houden, sinds ze geen zin had in een gevecht, maar meer dan dat, dacht ze er ook niet over na. Niemand had het recht op haar respect verdiend dus waarom zou ze het dan geven? Ze wachtte gewoon af of de man nog meer te zeggen had, voordat ze zelfs op het idee zou komen van antwoorden. Ze voelde een onrustige trilling door haar lichaam gaan, en wist dat ze al veelte lang te weinig met haar vuur had gedaan. Ze sprong overeind en keek de man peinzend aan. Als ze de weg naar buiten wist, kon ze gewoon wegrennen en haar energie verbruiken tijdens het sprinten, waardoor ze even een gevoel van rust kon bemachtigen. Maar ze wist ook, dat de man uitleg van haar wou, waardoor ze heel even enkele seconden nadacht. 'De lessen voor de eerstejaars zijn twintig minuten geleden al van start gegaan. Hoe komt het dat jij hier bent en niet in het lokaal?' Twintig minuten al, verbaasd keek ze de man even aan. Soms kwam het voor dat ze de tijd volkomen vergat, zeker als ze het gevecht tegen haar vuur was begonnen. Het vuur sidderde al weer in haar hart, en maakte dat ze even voorzichtig met haar handen zwaaide, en haar tenen ongemakkelijk in haar schoenen bewoog. Elke kleine beweging kon er voor zorgen dat ze minder snel uitbarstte, wat nog een reden was, waardoor ze nooit stilletjes op een stoel zat, maar altijd met haar handen of benen bewoog. Tot irritatie van anderen aan toe. Om hulp te vragen aan een leraar of iemand anders, was nooit in haar op gekomen, en daar was ze dan ook nog eens te trots voor. Ze had zich al die jaren alleen gered dus zou haar dat nu ook wel lukken. Ze had dan ook nog geen vrienden gemaakt, maar had zich wel zo weten te redden dat ze niet buitengesloten of gepest werd. Ze kneep haar ogen tot spleetjes terwijl ze besloot de man toch zijn antwoord te geven. Haar stem was normaal en een beetje verveeld, terwijl ze hem aan sprak. 'Twintig minuten zei u?' Vroeg ze kalm, ze hield namelijk niet bij hoe lang geleden iets was, daarbij had ze geen klok bij de hand dus kon ze het ook niet zien. 'Owh, omdat ik niet per ongeluk iets in de lichtelaaie wil zetten, en door had dat ik het anders wel zou doen.' Was haar korte toch eerlijke antwoord. Ze glimlachte niet eens, ze had een serieuze, en redelijk kalme blik op haar gezicht geplakt. Enkel haar ogen spraken de waarheid, die straalden onrust en onmacht uit. Onmacht over haar eigen element.

Ergens vond ze dat ze wel lang genoeg met de zwartharige leraar op de gang had gestaan. Eigenlijk was haar uitleg best apart geweest, dat begreep ze zelf ook wel, enkel wou ze niet het idee wekken dat ze helemaal geen controle had. Ze had het wel maar te weinig. Haar zenuwen namen toe, omdat haar energie ook toe nam. Ze wiebelde nu op haar benen om te zorgen dat ze wat kwijt zou raken. Toch wou ze veel liever een paar rondjes buiten om de school rennen, zodat ze uitgeput raakte. Dan kon ze tenminste een paar lessen in stilte zitten, en een poging doen tot opletten. Iets dat nooit verder kwam, dan een verveelde blik naar voren of naar buiten toe. Haar vurige karakter speelde altijd op hoe erger haar energie opbouwde. Ze had al te lang er niets meer aan gedaan, en dat was duidelijk zichtbaar ook. Een van de kaarsen die achter haar stond, begon al iets te trillen, het vlammetje bewoog vervaarlijk iets heen en weer. Ze leek het niet door te hebben, toch was dat maar schijn. Ze haalde een paar maal diep adem, waardoor het vlammetje weer rustig op zijn plek bleef dansen. Door haar beperkte macht over haar element, leek ze soms gevechten uit te lokken. Ze gaf dan de verkeerde seintjes af, iets waardoor ze steeds verder in zichzelf was terug getrokken. Ze was de leraar blijven aankijken, met haar grijze ogen. Haar huid glinsterde in het beperkte licht van de kaarsen als porselein. Ze wist dat ze niet zonder toestemming naar buiten mocht, zeker niet als er les was. Dus hield ze zich behoedzaam stil en slofte ze weer naar de muur toe om daar tegen aan te gaan zitten. Ze had zo het idee dat ze een preek kon verwachten, iets waar ze niet zo geïnteresseerd in was.

Toch bleek meteen het moment dat ze was gaan zitten al dat ze het beter niet had kunnen doen. Haar ogen werden groot en ze voelde een impuls komen. Dit was dus echt niet goed. Ze had zeker niet overdreven toen ze zei dat ze niets in lichtelaaie had willen zetten. Enkel nu voelde ze dat haar uitputting jegens en door haar kracht te veel werd. Haar ogen sloot ze terwijl ze haar controle probeerde te behouden. Tenminste wat er van over was. Haar lichaam begon te trillen en dat was zeker niet doordat ze het koud was. Het was enkel een teken dat ze de controle over haar element dreigde totaal te verliezen. Ze haalde diep adem en keek de man vanonder haar wimpers aan. 'Vind u het erg als ik heel even naar buiten ga, waar géén vuur is,' Wist ze dan met moeite uit te brengen. Terwijl ze geen met een duidelijke nadruk uitsprak.

Ze wist dat ze de problemen waarin ze zichzelf had gewerkt toen ze ging spijbelen niet kon ontkomen. Dat wou ze aan de ene kant wel, maar aan de andere kant was ze ook redelijk. Ze wist dat ze de problemen zelf had veroorzaakt dus was ze nu al vast besloten gewoon met trots haar straf te ondergaan. Maar eerst moest ze het gebouw uit, voordat ze zichzelf of anderen in gevaar bracht. Het leek haar namelijk niet slim, haar geduld en concentratie nog langer op de proef te stellen, terwijl ze al zo moe was. Haar lichaam was strak aangespannen, alsof ze vastbesloten was niemand iets te laten overkomen. Dat was ze ook enkel rees de paniek in haar lichaam wel omhoog. Ze hoopte dat de man snel zou antwoorden, voordat haar paniek de overhand nam.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: Classes and Teachers, ow great.. (+Master Savador)   di mei 26 2015, 01:22


Zijn houding bleef zijn zekere gratie behouden door roerloos, maar statig bij de hoek van de gang te blijven staan, een hand rustend op de zwarte aktetas tegen zijn heup. Ze leek niet eens verrast te zijn - sterker nog: ze leek niet eens onmiddellijk het gevoel te krijgen dat ze iets vreselijk fouts had gedaan. Normaal gesproken hoefde hij er niet eens moeite voor te doen om dat gevoel bij menig leerling los te wrikken, of het nu zijn bedoening was of niet. Een blik was in veel gevallen al genoeg, in de wetenschap dat hij erg intimiderend over kon komen. In zijn doen en laten alleen al. Het grimmige, dreigende was zijn natuurlijke uitstraling die je deed denken aan een kille maanloze nacht op Shadra. Het droeg ook een zekere somberheid met zich mee, eentje die hij goed wist te verbergen, maar die je toch kon merken als je de lijnen in zijn gezicht nader bestudeerde, of de eeuwig druipende treurwilg ontdekte achter de verbitterde blik. Om die reden en het feit dat hij nooit iets over zichzelf losliet, werd hij ook bestempeld als een mysterieus persoon. Een mysterieuze, onhartelijke ziel - naar de woorden van zijn collega's achter zijn rug om - waar iedereen liever met een boog omheen liep. Iets dat hem mogelijk nog norser maakte, maar anderzijds blij toe wanneer het op leerlingen aankwam. Die goddeloze etters wisten toch niet beter dan hem 'eng', of zelfs 'een monster' te vinden. Natuurlijk in gefluister buiten zijn hoorbereik, een kakofonie van duizenden neerregenende stemmen die hem tot diep in de rusteloze nacht lieten woelen en draaien. Ze maakten zich snel uit de voeten als hij met een gezicht op onweer kwam aangebeend, of deden een verwoede poging hem uit te dagen, om daarna snel de benen te nemen. Waarom deed zij dat niet?

Haar aandacht leek niet eens bij hém te zijn, de brutale griet. Raziaanse vuurvreter zonder manieren, opgevoed met klappen van de pollepel van een vurige moeder en chili die dagelijks achter in de keel werd gegoten. Hun innerlijke fornuis stond constant op honderden graden, hun brein gaarkokend in hun eigen sop. Hij kende dit soort typetjes - kende ze door en door. Jaren geleden toen hij zelf als jonge twintiger op Razen verbleef om er zijn studie in vuurmagie te volgen op een universiteit en raar aangestaard te worden als buiten de boot vallende Shadraan, als een vleermuis die tussen de feniksen door de tegenovergestelde richting in fladderde.
Savador gaf geen enkele reactie van schrik of verbazing toen de jonge Raziaanse plotseling overeind sprong na hem een tijdlang genegeerd te hebben. Alleen zijn ogen versmalden zich tot berispende spleetjes, opdat ze beter geen bijdehante opmerking in zijn richting kon gooien als haar houding al liet blijken. Gelukkig voor haar gebeurde dit niet. Wel kreeg hij een verbaasde blik toegeworpen, alsof het zo'n miraculeus godswonder was dat de tijd twintig minuten vooruit was gekropen terwijl ze hier op de vloer naar vuiltjes tussen de voegen zat te staren. 'Inderdaad,' leek zijn strenge blik te willen zeggen. 'Twin-tig mi-nu-ten. En dat zijn twintig minuten teveel.'

Het meisje kneep haar ogen tot spleetjes, bijna peinzend leek het wel. Eindelijk kwam ze tot de conclusie dat het misschien maar beter was om hem een antwoord op zijn vraag te geven. Het antwoord dat hij op zijn schoot geworpen kreeg was - helaas - volstrekt zinloos en hij kon er geen zier mee, zoals gewoonlijk wanneer hij een nuttige reactie verwachtte van een leerling. 'Werkelijk,' luidde zijn reactie, het woord dat bijna onverschillig over zijn lippen kwam, nauwelijks onder de indruk klinkend. Het werd niet eens op een vragende toon gesteld. 'Ik denk dat je dat zeer zeker niet gaat doen,' vervolgde hij op een zachte, waarschuwende toon. Hij nam het automatisch al aan als een brutale opmerking, de 'ik ben tot hierin in staat, dus dwing me tot niets'-houding, gewend zoals hij het was van zijn leerlingen en onopgemerkt zoals de onrust in haar ogen voor hem bleef. In een staat van lichte toorn bleef hij toekijken hoe ze daar stond, uiteindelijk zwaaiend op haar benen. De vlammen van de kaarsen in de wandkandelaar achter haar flikkerden onrustig, en even dacht hij dat ze daadwerkelijk iets van plan was. Maar het klopte niet met haar kalme houding, maar onrustige blik. Het sloot niet aan bij haar niet-assertieve, terughoudende uitstraling op dit moment. Toen, geheel abrupt, scheurde ze haar blik van hem los en sjokte ze terug naar haar plekje bij de muur om zich daar op haar achterwerk neer te laten zijgen. Was het weer zo'n vicieuze cirkel van spelletjes met hem spelen? Want daar had hij geen zin in. Geïrriteerd liet hij een kleine map met leerlingendossiers die hij nog in een hand hield in zijn tas glijden, de apathische woorden die hij tegen haar uit wilde spuien hadden hun weg naar zijn mond al gevonden. 'Ja, dat zou ik heel erg vinden,' begon het waar het sarcasme van af droop van zijn kant - totdat hij zijn blik weer naar haar opsloeg en zag hoe ze eraan toe was. Ze zat daar bijna heen en weer wiegend als een foetus, ogen gesloten, haar ademhaling jachtig toegenomen en trillend als een rietje. Savador hoefde geen twee keer na te denken voor hij in een rappe handeling zijn tas om zijn hoofd haalde en op de grond smakte en onmiddellijk tot actie overging. Hij zei of vroeg niets, maar hielp het meisje in plaats daarvan met verrassende tedere bewegingen overeind op haar voeten om haar vervolgens in snelle, gebiedende tred meteen door de gang naar buiten te leiden. Zijn snelle manier van lopen was daarin een heel contrast met zijn eerdere zachte handelingen, want zijn passen waren ferm, beloofden een woedende storm in hem. 'Welk belachelijk, slap excuus voor een matige Raziaanse scholengemeenschap heeft jou onderwezen!' snauwde hij in haar richting terwijl hij haar meeloodste, een hand om haar onderarm geklemd en de andere in een ijzeren greep om haar schouder.

_________________



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Roselle
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Beamy
Posts : 136
Points : 19
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Vuur en Donker
Klas: Master Savador
Partner: Do you want to burn your hands?

BerichtOnderwerp: Re: Classes and Teachers, ow great.. (+Master Savador)   di mei 26 2015, 20:55

Roselle had zo het idee, dat de hoofdmeester een heel ander soort gedrag van haar had verwacht. Dat hij aan het wachten was totdat ze iets nuttigs zou zeggen of doen. Of op het moment dat ze hem met beledigingen gek wou maken. Nee, daar had ze één geen puf voor en twéé geen zin in. Het was niet nodig om hem te irriteren. Ze wist nu al wel dat ze het toch niet grappig zou vinden, en dat ze zichzelf al behoorlijk in de nesten had gewerkt. Goede reden of niet, spijbelen -en dat wist zij ook- hoorde niet. De trillingen en het vuur dat woest door haar bloed heen pompte, maakte dat ze een onzekere indruk zou kunnen achterlaten. Toch kon het haar op dit moment weinig schelen, er waren geen anderen in de buurt dus ze had het er maar mee te doen. Daarbij, had ze misschien ook wel geluk, wat als een leraar haar niet had gevonden nu ze er zo aan toe was?

Het deed haar denken aan de Razen, de plek die voorbestemd leek voor de vuur magie en voor hun opvliegende karakter. Buitenbeentjes werden niet getolereerd. Dat werd met de paplepel in gegoten. Alles was goed geweest, tot op het moment dat het duidelijk werd wie ze echt was. Niet alleen voor zichzelf maar ook voor haar dorpsbewoners. Meteen was ze als nietsnut en anders bestempeld. Iets dat iemands hele leven kon bepalen op Razen. Dat haar moeder van Shadraanse afkomst was, maakte het er niet beter op dat ze andere dingen afvroeg dan 'normale' leeftijdsgenootjes. Een vreemde eend in de bijt. Meteen hadden de ouderen van het dorp haar aangewezen op zichzelf, en hadden haar ouders haar zelfs de rug toegekeerd. Nu ze de leeftijd had om naar deze school te gaan, hadden ze er ook niet al te lang over nagedacht. Het meisje moest en zou vertrekken, zodat de zwarte schaap in de familie vertrokken was. Dat haar vader met een Shadraan getrouwd was kon blijkbaar wel, maar halfbloedjes werden nooit en te nimmer geaccepteerd. Misschien kwam het ook wel door het feit dat haar vader een redelijke macht had in het dorp. Iets waardoor haar afstoting des te pijnlijker was geweest. Als hun niet naar haar om keken, wie dan wel? En waarom zou ze iemand überhaupt vertrouwen als ze net zo zouden worden als haar ouders en de rest van de mensen die ze zo goed had gekend. Geen enkele Raziaan kwam op het idee met haar om te gaan, want dat zou pesterijen betekenen. Waarom was het zoveel makkelijker om mensen die anders waren buiten te sluiten? Een zachte zucht verliet haar dan terwijl ze ongemakkelijk naar de woorden van de Shadraan tegenover haar luisterde. Ze was deze karaktertrekken van haar moeder gewend, waardoor ze er minder op reageerde dan tieners die het niet zouden kennen, totdat ze de hoofdmeester ontmoetten. Zijn blik was duidelijk geweest, streng en duidelijk niet blij met haar spijbelacties. Ze kon zich het wel voorstellen, zo erg was ze nou ook weer niet. Ze mocht misschien een lastig grietje zijn, eenmaal haar respect en ze was een  van de vriendelijkste personen die iemand zou kunnen tegenkomen. Enkel dan zou iemand haar respect wel moeten zien te verdienen. Daar bleef het altijd bij, ze gaf mensen een kans, en wanneer ze die niet aangrepen, was het gedaan met de pret. Toch wist ze door de blik van de hoofdmeester wel dat hij geen grappen maakte, hij was bloedserieus en echt niet blij met het feit dat ze al ruim twintig minuten les had gemist.

Haar antwoord beviel de leraar waarschijnlijk niet. Haar oh, zo goede geformuleerde antwoord. Het was dus echt niet goed geformuleerd, maar anders wist het meisje het niet te brengen. Roselle keek de man weer aan, een ongemakkelijke stilte heerste even voordat hij eindelijk een reactie gaf. Alles behalve wat ze verwacht had, maar het bleef een reactie. 'Werkelijk,' klonk er onverschillig, duidelijk niet onder de indruk. Een afwachtende blik had zich op haar gezicht genesteld. Ze wist niet wat ze verder kon verwachten, dus friemelde ze wat aan haar mantel. 'Ik denk dat je dat zeer zeker niet gaat doen,' klonk er zacht, eigenlijk best wel vriendelijk maar duidelijk. Als ze het zou wagen, zou ze dieper in de problemen belanden. Ze had misschien nu al problemen, maar was nog steeds slim genoeg voor een tiener om ze niet nog erger te maken. De trillingen van haar energie werden irritanter en ondragelijker. Het leek de hoofdmeester niet op te vallen, want anders had hij geweten dat ze duidelijk uit balans was. De balans was ergens, maar niet bij haar. Het was een best gevaarlijke situatie; zeker als het erg vaak voor zou komen. Ze had het al maanden niet zo heftig gehad, dus was er nog hoop. Hoop dat er ooit een verandering in zou komen.

Dus had ze uiteindelijk, te moe om nog veel te doen, weer haar plekje bij de muur opgezocht. Dat het geen goed idee was, bleek achteraf maar daar had ze niet zo veel aan. Het vuur in haar hart, begon geërgerd te raken, zo voelde het voor haar. Soms als onprettig steken, soms meer als een onprettige energiestroming. Het werd dan lastig, nee bijna onmogelijk om niet iets of iemand als er een erg ongelukkige situatie was in de lichtelaaie te zetten. Zodra ze haar vraag had gesteld, kwam er natuurlijk weer een sarcastisch antwoord.'Ja, dat zou ik heel erg vinden,' luidde het. Toch was het duidelijk dat hij haar niet buiten wou hebben. Ze wist wel dat ze zich in de problemen had gewerkt, dat vergat ze echt niet, enkel niet dat hij haar niet wou helpen. Het voelde als een steek, een afwijzing. Wou niemand haar dan ooit iets leren? Was ze dan echt een nietsnut. Het viel toch wel op dat ze in een slechte toestand verkeerde? Ze krulde zich trillend op bijna in de foetushouding, om zo te proberen zo min mogelijk impuls te krijgen. Impuls naar het gebruiken van de energie, die zelfs pijnlijk werd. Nu leek haar trillende gedaante ineens in hem op te gaan. De zwartharige man zag ze onder haar wimpers door zijn tas af doen, en leek van mening veranderd te zijn. Zijn acties waren snel maar bijzonder voorzichtig, bijna teder. Hij hielp haar meteen op haar voeten, zodat ze tenminste stevig stond, voordat hij haar met een snelle pas door de gangen loodste. Ze wist de passen bij te houden, al koste het haar zo nu en dan duidelijk moeite. De passen en zijn eerdere handelingen leken zo'n groot verschil te hebben, als nacht en dag, enkel viel het haar nauwelijks op. Ze was te druk met zijn tempo bijhouden en te proberen haar impulsen tegen te werken. Het brak haar op, enkel wist ze dat ze snel buiten zou zijn. Veilig. 'Welk belachelijk, slap excuus voor een matige Raziaanse scholengemeenschap heeft jou onderwezen!' Werd haar nog wel toegesnauwd, echt tijd om te antwoorden nam ze niet, waarom zou ze? Alsof er iets te veranderen was aan het verleden. Ze had daarbij nog steeds alle concentratie nodig omdat ze nog niet buiten de deuren waren, en de vlammetjes van sommige wandkandelaars, zo nu en dan begonnen te flikkeren als ze in de buurt kwamen.

Toen ze eindelijk buiten de deuren van het schoolgebouw was, was ze weer in staat te kunnen antwoorden. Enkel wat haar antwoord zou zijn, wist ze duidelijk niet. Ze wou liever ontkennen dat de vreemde Shadraan, bij haar een soort respect opriep. Niet omdat hij er zo streng uitzag, en best wel dreigend kon zijn. Maar meer omdat hij respect leek te verdienen. Nog nooit had iemand haar zo snel geholpen, terwijl ze zelf ook nog een fout had gemaakt ook. Ze beet even voorzichtig op haar lip, terwijl haar trillingen langzaam minder werden. Ze keek naar de man met zijn slangachtige ogen en schraapte haar keel wat ongemakkelijk. 'Bedankt,' wist ze uiteindelijk schor uit te brengen. Ze was uitgeput, ze wist zelf ook wel dat ze betere controle had moeten hebben, dat het noodzakelijk was om betere controle te hebben over je eigen magie. Enkel wist ze niet hoe ze de controle moest behouden. Ze had geen deel willen zijn van Razen, omdat ze zo discriminerend waren. Daarom had ze haar vuur zo veel mogelijk laten rusten, daarbij wou niemand haar onderwijzen. Dus hoe kon ze dan leren, het was op dat moment beter geweest om het niet te gebruiken. Nu had ze er wel eens waar spijt van. Ze wist dat ze zou moeten liegen, als ze haar ouders en gemeenschap niet diep in de problemen zou willen brengen, maar ergens vond ze dat de man ook wel de waarheid verdiende. Hij had een hart, Shadraan of niet. 'Als antwoord op welke school, dat zou u toch beter mijn ouders mogen vragen, sorry, ik denk niet dat ik daar antwoord op mag geven.' Antwoorde ze ongemakkelijk. Ze kneep haar ogen even dicht, terwijl ze haar hoofd schudde. Het trillen was nog steeds ietsje aanwezig, net zoals een duizeling. Enkel niets ernstigs, gewoon eentje van vermoeidheid. Ze zuchtte eens diep, om zichzelf weer in de greep te krijgen en keek toen heel even buiten rond. De lucht verfriste haar  gezicht, en energie een beetje. Het was vergeleken met binnen natuurlijk wel kouder, enkel voelde ze zich onmiddellijk beter. Omdat ze niet wist wat ze verder zeggen moest, behalve haar excuses aanbieden voor haar roekeloze gedrag, keek ze weer naar de grond. Haar ogen vermoeid maar rustiger. Uiteindelijk keek ze onwennig op en zei ze, bijna onhoorbaar. 'En ik denk dat ik nog een excuses verontschuldigd ben, ik had nooit de klas zonder toestemming mogen verlaten, uit balans of niet.' Zei ze uiteindelijk, na een lange aarzeling. Het was haar stiekem ook wel duidelijk, dat als hij haar niet snel had ondersteund, en mee naar buiten gesleurd, het natuurlijk anders was afgelopen.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: Classes and Teachers, ow great.. (+Master Savador)   vr mei 29 2015, 03:55


Brandende kaarsen aan de wand wierpen onrustige, vreemde schaduwen op de vloer toen ze door de gangen snelden; niet alleen door de zwakke luchtstroom die zijn mantel naliet in het voorbijgaan, maar ook door de overactieve innerlijke vlam van het meisje. Van zijn pas inhouden voor de kortere benen van het meisje was geen sprake, en ook verwierp hij de gedachten om zijn tred zelfs maar te verlangzamen. Hij beende stug door, en kwam enkel hier en daar bijna tot stilstand als er een deur open zwaaide, gevolgd door een leerling die zich wijdde aan een kort toiletbezoek, of een nietsvermoedende collega de hoek om kwam met ongetwijfeld de vermoedens dat hij de zoveelste leerlinge op haar kop had gegeven. Dan bleef hij even met een geïrriteerde trek op zijn strakke gelaat staan, zijn handen als ijzeren klauwen om haar schouders gevouwen en haar rug bijna tegen zijn borst, alsof hij met dat dichte lichaamscontact wilde verduidelijken dat het nu ten zeerste van belang was dat ze bij hém in de buurt moest blijven. Een vuurmagiër met een vermoedelijk onderontwikkelde innerlijke vlam - die ook nog eens de hardnekkige variant bleek te zijn - was in negen van de tien gevallen gevaarlijker dan een vulkaan die op uitbarsten staat. Het was een schaars geluk dat hij precies op het juiste moment op de juiste plaats was. Als leraar vuurmagie had hij allerlei remedies tegen chaotisch vuur, van ademhalingsoefeningen tot gloeiend heet kokende drankjes die hij zelf exact op de juiste temperatuur hield. Vuurmagie was zoveel meer dan alleen het explosieve geweld en de bulderende vuurzeeën; het was een kunst, een art die vroeg om de juiste precisie, concentratie en geduld, en die de doorsnee leerling helaas vaak niet bezat. En hij was kundig in zijn vakgebied, maar geen connaisseur zoals de rasechte geleerde Raziaan op dat vlak. Zijn hoofdmagie was de Shadraanse soort, niet de Raziaanse.

En hij was ook boos - Zonder nadere uitleg te geven, zonder zichzelf te verklaren, loodste hij haar mee met een woede gericht op zichzelf, puur om de reden dat hij het niet eerder gezien, niet eerder gemerkt had. Hij had het moeten kunnen aanvoelen - viel dat immers ook niet onder zijn taak? Ze had voor catastrofale gevolgen kunnen zorgen als hij tien, vijf, drie minuten later was aangekomen. Moeilijk om in te schatten, juist omdat hij het te laat had gezien. Je zou niet zeggen dat Savador een man was die zich bekommerde om de scholing van anderen door de geruchten die over hem de rondte deden: om feiten dat hij rijk en intelligent was, en om fabels dat hij de hele dag maar half slapend op zijn kantoor zat en wijn dronk, alleen om af en toe op te staan om met een zwaar bonzend, maar vooral smoorverliefd hart door een verrekijker te gluren naar het andere gedeelte van het kasteel waar hij zicht op had vanuit zijn kantoorraam, daar waar hij Miss Eres in haar vertrek kon zien wanneer ze zich omkleedde, of simpelweg een boek las. Hij was juist één van de meest ambitieuze mannen van zijn soort, toegewijd om de jeugd met harde hand te heropvoeden sinds hij hier hoofdmeester was, opdat ze niet zo zouden worden als de schoften uit zijn jeugd die de trauma's in zijn ziel hadden gekerfd. Niet voor niets was hij en Hoofdmeester, en leraar vuurmagie, en hoofd over de afdeling van de duistere magiërs. Er waren maar enkelen die wisten dat hij vaak net zo hard was voor zichzelf, de lat steeds op onmogelijke hoogtes verder wilde leggen. Zo ook het zo goed mogelijk op weg helpen van dit meisje; een taak die mogelijk voor hem was, maar waarbij hij dat talent nu al door het slijk haalde door die ene, bijna desastreuze fout.

Met de lessen die nu aan de gang waren was het schoolterrein vrijwel - gelukkig - verlaten. Ondanks dat hij volhardend was, hield hij er niet van als men deze kant van hem zag. Met name grote groepen mensen niet. Hoe noemde je het woord? Attent? Lief? De smaak van gal kon hij al op zijn tong proeven bij de gedachte alleen al als dat onder één van de eigenschappen zou vallen hoe hij omschreven kon worden. Hij zei zweeg in alle talen op het magere bedankje van de eerstejaars, als het loze woord dat het voor hem was doordat het al zo vaak ongemeend in de mond was genomen en in zijn oren had geklonken. In plaats daarvan tuurde hij met een diepe frons over het buitenterrein, zijn hoofd boven haar kruin iets naar rechts gedraaid, zijn greep nog zo voorzichtig maar stevig als dat hij haar door de school geleid had. Het meisje leverde hem een antwoord op zijn snauwende opmerking, maar ook dat leek hij straal te negeren. Hij was geen prater, noch de gezellige keuvelaar onder de leraren die zich er niet om bekommerde om over koetjes en kalfjes en ditjes en datjes te praten. Dat wekte vaak de indruk dat hij een kil, kortaf persoon was die zich liever afzijdig hield, terwijl hij heimelijk ook gewoon gereserveerd was en hij hield van zijn privacy. Bovendien leek de man op het moment te diep in zijn overpeinzingen gezonken te zijn, van binnen een hele lijst met mogelijke opties afgaand als een rap processerende computer.

Hij leek zijn keuze gemaakt te hebben toen hij uiteindelijk, na een kort roerloos moment stil te hebben gestaan van een halve minuut precies, in beweging kwam en zijn herenschoenen hem naar een houten bankje onder een eik brachten.
'Zitten,' gebood hij zacht, zijn handen op haar schouders, terwijl hij haar met milde dwang op de zitbalken duwde. De zoom van zijn mantel drapeerde zich om hem heen als een verspreidde inktvlek toen hij het volgende ogenblik voor haar neerknielde. Zijn handen die langzaam naar boven gingen en vingers die aan haar kraag begonnen te friemelen zouden een verschrikte reactie los kunnen maken in de vorm van een klap in zijn gezicht, totdat duidelijk werd dat hij alleen het bovenste knoopje van haar bovenkleding los wilde doen, voor haar eigen bestwil. Zo kon hij ook gemakkelijker bij haar hals, waar hij zijn hand tegen legde en meerdere keren verplaatste alsof hij naar iets zocht. Dat alles met een geconcentreerd gezicht die vertelde dat hij wist wat hij deed.
Schamper trok zijn ene mondhoek zich ietsje op in een grimas bij het horen van haar woorden. 'Ik denk dat we inmiddels wel op een punt zijn aangekomen waardoor uw verontschuldiging geen logische reden meer vormt voor een verontschuldiging,' gaf hij antwoord op een ingespannen, maar ergens licht genereuze toon terwijl hij zijn werk verrichtte. Hoewel het inschikkelijk bedoeld was, maalde er ook een bepaalde honende ergernis doorheen. Hij was niet goed in zichzelf een houding te geven met gemeende bedankjes of verontschuldigingen, te gewend als hij het was om slechtere dingen naar zijn hoofd toegeworpen te krijgen.

'Wat is uw naam?' Zijn goudgele ogen sloegen zich weer naar haar op, nu weer onder dezelfde norse frons die zijn gelaat dagelijks sierde - of ontsierde, dat was net hoe je het zag. Het impliceerde dat hij nog steeds geen persoon was om jezelf helemaal los bij te laten gaan, maar waarbij je een zekere rechtschapen attitude moest behouden. Geen grappen, grollen, praatjes of knuffels. Niets van krampachtige aandachttrekkerij of luidruchtige pogingen om een gewenste reactie uit hem los te krijgen. Nooit te dicht in zijn zorgvuldig geclaimde personal space komen. Zo had hij het immers het liefste.

_________________



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Roselle
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Beamy
Posts : 136
Points : 19
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Vuur en Donker
Klas: Master Savador
Partner: Do you want to burn your hands?

BerichtOnderwerp: Re: Classes and Teachers, ow great.. (+Master Savador)   vr mei 29 2015, 14:43

Roselle was niet alleen moe door het gevecht tegen haar te sterke, en on-gebalanceerde innerlijke vlam. Maar ook door het vlotte tempo dat de hoofdmeester door de gangen maakte, ze hield het bij, enkel kende ze de gangen nauwelijks, waardoor ze soms bijna over haar eigen benen struikelde. Zeker als er ineens een leerling of andere leerkracht om de hoek of uit een deur kwam. Toch wist ze er door de ijzeren greep van de leraar, zonder kleerscheuren van af te komen. De greep liet haar ook duidelijk weten, dat ze hem  beter de leiding kon geven, en gewoon als een mak en braaf lammetje met hem mee moest komen. Ze zag dan ook geen andere keus dan de leraar gewoon vertrouwen. Hij leek te weten wat hij deed, in ieder geval beter dan zij had gedaan. Het vuur zorgde er tevens voor dat er rare dansende schaduwen over de vloer liepen, veel aandacht had ze er niet voor. Ze was dood en dood op. Ze wou het liefst nu al buiten zijn, om diep te kunnen ademhalen en haar spieren even iets te kunnen ontspannen. Ze had ze namelijk nog steeds aangespannen gehad. Hoe meer spanning ze op haar spieren zette, hoe langer het duurde voordat de vlam zijn weg had gevonden. Ze hield het bijna krampachtig tegen, terwijl ze de leraar haar naar buiten liet leiden.

Echt blij leek de leraar niet te zijn, waarmee wist ze niet. Ze wist enkel wel dat ze beter gewoon rustig kon doen, wat hij haar vroeg -tenzij de vraag nergens op sloeg natuurlijk-. Dus bleef Roselle bij de man staan, die zijn greep niet verloste. Toch hield hij haar voorzichtig vast, het was namelijk geen pijnlijke greep die blauwe plekken achterliet. Meer een greep als ondersteuning en om haar te laten weten wat ze moest -mocht- doen. Het schoolplein was nagenoeg leeg, behalve dat de zwarte leraar, die er bijna als een vleermuis uit zag, en het rode meisje. Haar donkerrode haren, hingen rustig zoals altijd om haar oren heen. Haar haren kwamen bijna nooit in haar ogen, omdat ze redelijk kort waren. Iets waar ze tevreden over was, lang haar vond ze sowieso onpraktisch, dan zou ze het altijd in een staart moeten binden, en dat zou haar weer een raar smal gezicht geven. Haar huid was iets verbleekt, door de schrik en uitputting, waardoor ze even probeerde te ontspannen zolang de leraar leek na te denken over de volgende stap. Op haar woorden werd verbazingwekkend genoeg niet gereageerd, dus bleef ze stilletjes staan, terwijl de hoofdmeester over haar heen keek. Ze zuchtte voorzichtig en zacht, terwijl ze haar linkerhand om haar andere arm heen sloeg. Binnen een halve minuut kwam hij ineens weer in beweging, alsof zijn computer ineens weer een taak had gekregen. Haar ogen gleden naar het bankje waar ze heen werd gebracht. Ze liet hem haar gewoon meevoeren, omdat het toch geen zin had om tegen te stribbelen.
'Zitten,' werd er zacht tegen haar gezegd. Het was duidelijk dat hij geen nee als antwoord zou nemen, omdat hij haar voorzichtig en met milde dwang op het bankje duwde. Ze ging zitten en keek naar de bladeren van de eik boven haar. Het was gelukkig in de schaduw, dat zorgde er voor dat ze iets rustiger werd en de temperatuur van haar lichaam iets daalde. Het was namelijk behoorlijk gestegen op het moment dat haar innerlijke vuur door begon te draaien. Haar heldergrijze ogen stonden een klein beetje bedenkelijk, omdat ze niet wist wat ze moest verwachten. Die man leek in staat haar telkens te blijven verbazen. Ze had door haar blik naar de bladeren niet gemerkt, dat de leraar voor haar was geknield waardoor zijn zwarte mantel om hem heen viel. Hij was echt duidelijk een Shadraan in hart en nieren. Hij leek wel een hart te hebben en die te kunnen gebruiken ook, maar de karaktertrekken bleven die van het Shadraanse volk. De handen van de leraar kwamen aan bij haar kraag, waar hij aan begon te friemelen. Roselle wou hem eigenlijk weg duwen, maar haar vermoeidheid en uitputting waren genoeg om haar gewoon met een kleine frons -wel eens waar- te laten zitten. Hij leek enkel het bovenste knoopje van haar bovenkleding los te willen maken, en eigenlijk was het wel prettig, zo kon haar huid iets sneller weer afkoelen, totdat ze de juiste temperatuur had. Een van zijn handen raakte voorzichtig haar hals aan, alsof hij naar iets op zoek was. Ze wist niet waar na, maar wou het niet vragen. Ze was er niet al te geïnteresseerd in en daarbij wou ze zijn concentratie niet verbreken. Hij leek een verontschuldiging onnodig te vinden, want zodra ze haar excuses aanbood, klonk zijn stem een beetje genereus. 'Ik denk dat we inmiddels wel op een punt zijn aangekomen waardoor uw verontschuldiging geen logische reden meer vormt voor een verontschuldiging,' die zin was tot verbazing van het meisje uit zijn mond gekomen. Langzaam knikte ze toen maar, niet wetende hoe ze anders kon reageren. Als hij haar excuses niet wou hebben voor haar onrustige vlam, magie dan zou ze die ook niet geven. Het was zijn keus hoe hij er mee om ging, dus sloot ze vermoeid haar ogen heel even.

'Wat is uw naam?' vroeg hij uiteindelijk, waardoor Roselle zich herinnerde dat ze zich niet eens had voorgesteld. Twee goudgele ogen keken haar nu dan ook weer aan, Roselle had haar grijze ogen even geopend en zei, op een zachte, bijna mompelende toon. 'Roselle Hunter, Meneer.' Ze zei het op een nette manier, die eigenlijk normaal gesproken niet bij haar gedrag paste. Toch kon ze anderen zo nu en dan ook wel verbazen, ze was misschien niet al te graag rond anderen, doordat het alleen gedoe zou veroorzaken. Maar als het moest, dan moest het, en dan zou ze haar best doen om zo min mogelijk in de problemen te komen. Al leek dat bijna onmogelijk, als je vond dat iedereen respectloos was, en jij dus ook het recht had respectloos te zijn, vloog dat vaak genoeg in het verkeerde keelgat. De norse frons, die duidelijk aanwezig was op het gezicht van de hoofdmeester, viel haar nauwelijks op. Haar ogen had ze vermoeid weer gesloten, zodat ze zich heel even in zichzelf kon keren. Daardoor lette ze ook niet echt meer op de man, zoals altijd ging ze op in haar eigen wereldje, zodra ze even haar rust had gevonden.

Haar handen had ze inmiddels op haar schoot netjes opgevouwen. Waardoor duidelijk was dat ze van een gezin kwam, waar etiquette erg belangrijk was. Haar mantel had zich sierlijk om haar lichaam gesloten, behalve dan op het punt waar het bovenste knoopje los was. Ze had de capuchon gewoon op haar rug hangen, die nauwelijks bewoog met het ademen van het jonge meisje. Pas naar enkele minuten opende ze haar grijze ogen weer. Echt rustig was ze niet geworden, maar omdat ze wist dat haast niemand het geduld had om te wachten voordat iemand rustig was, kon ze beter haar masker opzetten. In ieder geval in haar ogen, haar blik richtte ze weer op het lege schoolplein, die een soort stilte en rust met zich mee bracht. Ergens was ze er bijna zeker van dat haar ouders, waarschijnlijk met zaken bezig waren in Razen en dus niet aan haar zouden denken. Wel verwachtte ze binnen en paar dagen een brief, om op zakelijke manier te informeren hoe het op school ging. Of ze verwachtte goede cijfers te gaan halen, en dat soort dingen.

De brieven waarmee ze antwoorde, waren nooit echt vriendelijk en net. Vaak stond er wel een scheldwoord in, of een bozige reactie over het feit dat ze nooit echt interesse hadden getoond en nu het uit de hand dreigde te lopen ineens alles wouden weten. Haar gestalte zat nog steeds -bijna doodstil- op het bankje. Haar knieën trok ze als enige beweging uiteindelijk op om haar handen er om heen te kunnen vouwen. Veel zei ze niet, ze keek enkel de leraar met vragende ogen aan, omdat ze best wel nieuwsgierig was, naar de reden van zijn aanraking bij haar nek. Zou hij iets gezocht hebben? Wat wou hij weten? Ze hield alle vragen stil, iets wat ze zichzelf had aangeleerd, omdat mensen geen vragen wouden beantwoorden aan een halve Shadraan. Iedereen die anders was, was slecht. Die gedachte spookte zo nu en dan door haar hoofd. Zo was ze ook opgevoed. Iedereen die anders is, hoort niet geaccepteerd noch gerespecteerd te worden. Het waren bijna de ongeschreven regels van de maatschappij. De maatschappij die mensen wonden -die wel eens waar onzichtbaar waren- aanbrachten.

Wat niet te zien is, is er niet. Dat wist Roselle maar al te goed. Wat mensen niet zagen bij bijvoorbeeld Master Salvador was zijn vriendelijkheid, dus dat was er niet. Omdat ze het idee had dat hij het graag zo wou houden, dat iedereen op zijn tenen liep rond hem. Of hem met een soort respect behandelde, had ze zich nu al voorgenomen geen woord te reppen over wat er was gebeurd in de gangen, en de voorzichtigheid waarmee de man gehandeld had. Als hij dit beeld wou verspreiden over de wereld, of de school. Dan liet ze hem dat gewoon doen ook. Haar hoofd schudde ze even rustig, voordat ze naar de bijna wolkeloze lucht keek. Waarom was de natuur zo rustig, terwijl alles in haar, in haar lichaam en energie op barsten leek te staan. Leek te willen uitbarsten en vernietigen. Ze wou dat helemaal niet, toch was ze er blij mee, dat ze nu heel even rust had, van het gevecht dat dagen achter elkaar door ging, totdat ze besloot op te geven. Of totdat haar lichaam het op gaf.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: Classes and Teachers, ow great.. (+Master Savador)   do jun 04 2015, 12:57


♔ People get to me
I'd like to remove the "to"
WORDS / 846 | ▸ VOICE
Met de gedachte in zijn achterhoofd om de beste situatie voor haar, maar vooral haar welzijn, te creëren, zetelde hij haar neer op een bankje in de schaduw van een overhellende eik. Het was er koel en boven je ruisten de bladeren vreedzaam in een zachte bries. Ideaal voor iemand in haar positie. Op sommige van die momenten voelde hij zich vaak net een dokter; en hoewel de leer van vuurmagie verder weinig met de geneeskunde te maken had, had hij in zijn opleiding als leraar wel een verplichte cursus moeten volgen voor dit soort situaties. De lichte frons op haar gezicht was hem niet ontgaan. Het kon hem echter niets deren dat ze het er oneens mee bleek te zijn toen hij haar ontknoopte. De koele lentebries die op haar huid sloeg zou een zetje in de juiste richting zijn. Een klein minimaal zetje, weliswaar, maar alle beetjes helpen. Geconcentreerd tastte zijn hand intussen haar hals af, zijn vingers zoekend naar een ader, een baan waar haar vuurmagie doorheen werd gepompt. Hij zag ze als chakralijnen die stuk voor stuk naar een groot pulserend centrum in de borst leidden, daar waar de innerlijke vlam zich bevond. Van de uiterlijke puntjes van de vingers naar de handen, door de armen, naar het hoofd, door de hals naar beneden, richting de voeten waar ze in een boog in de hakken weer terug naar boven liepen, terugleidend naar het hart. Als een levend symbool van oneindigheid.

Terwijl hij zijn werk vakkundig uitvoerde, kwam hij tot de ontdekking dat het niet alleen vuurmagie was dat door haar baan stroomde. Hij, als Shadraan zijnde, was extra fijnbesnaard wanneer het erop aankwam ieder klein greintje van duistere magie op te vangen. Ze was geen Raziaanse vuurvreter zonder manieren, met haar innerlijke fornuis constant op honderden graden, en haar brein gaarkokend in haar eigen sop - niet honderd procent, in ieder geval. De aanwezigheid van duistere magie die hij zijn eigen vingers binnen voelde stromen was als een zegen, bijna een opluchting. Voor zijn eigen volk hield hij een hand boven het hoofd, en Savador schroomde er daarbij niet om om Shadranen feilloos voor te trekken. Uiteraard tot groot genoegen van de meeste duistere magiërs, en tot grote ergernis van zijn collega's.

Voorzichtig trok hij uiteindelijk zijn handen weer terug, ter verduidelijking dat hij klaar was met deze handeling. Zijn hardvochtige ogen hadden zich bij zijn vraag weer in de grijze blik van het meisje gericht. Roselle Hunter, zo stelde ze zich voor. De naam klonk hem niet bekend in de oren, maar hij wist dat er vaak een hele vloed aan instromende leerlingen was, zelfs nog vlak voor de vakantie - in dat geval was het vaak alleen voor een bepaalde tijd, voor een bepaald vak. Hij geloofde niet dat dit meisje zo'n beproevende, temporaire leerlinge was; en als dat wel zo was, dan deden haar ouders er zeer goed aan om haar hier langer te laten blijven. Ze had het hard nodig. Zijn geheugen was ook niet bepaald een zeef, en hij kon zich niet herinneren haar gezien te hebben in zijn lessen vuurmagie, niet in de klassikale, noch de bijlessen. Roselle was wat je noemde nieuw vlees in de kuip. Haar doelloze ronddwalen en het feit dat ze schichtig en onervaren in haar eerste jaar zat, verduidelijkte dat nog eens.

Hij zat nog altijd geknield voor haar en het bankje, één knie in het grind en zijn mantel gespreid over het jonge gras achter hem. Spikkels zonlicht die tussen de bladeren door scheen dansten over zijn gitzwarte haar terwijl hij haar gestalte nors bleef bestuderen. 'Juist,' zei hij op een lome, zachte toon op het zeggen van haar naam; eentje die hij inderdaad niet frequent voorbij had horen komen. Terwijl hij het zei reikte hij naar haar pols, waar twee vingers zich zacht om sloten om haar hand nader tot hem te brengen en die voorzichtig, alsof hij haar niet wilde laten schrikken, in de zijne te omsluiten. Zijn andere hand vouwde zich er boven op. Zijn blik gleed over haar houding en haar gelaat, want intussen zat het meisje daar maar met haar ogen gesloten, vast niet zo levendig als anders. Het was uitputtend om je magie meester van je te laten worden en je energie weggezogen te voelen worden. Aannemelijk was het vreemd als een leraar opeens je hand beetnam, maar Savador deed er een verwoede poging mee om een deel van zijn eigen kracht op haar over te brengen, voor haar op te offeren, haar weer een beetje energie te geven en op been te helpen. 'Miss Hunter,' sprak hij haar aan op dezelfde grimmige, nijdige toon.
'Ik wil dat u er alles aan gaat doen om uw vermogen in vuurmagie dit semester nog te bevorderen. Laat ik zeggen dat ik in tegenstelling tot sommige van mijn collega's mijn presentielijsten nauwkeurig bijhoud en u ervan uit kan gaan dat ik een stapel overschrijfwerk en een toiletborstel in uw handen duw ter gevolge van verzuim. En ik wil dat u langs de ziekenzaal gaat. Vandaag nog.'

_________________



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Roselle
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Beamy
Posts : 136
Points : 19
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Vuur en Donker
Klas: Master Savador
Partner: Do you want to burn your hands?

BerichtOnderwerp: Re: Classes and Teachers, ow great.. (+Master Savador)   do jun 04 2015, 20:18

Roselle had haar ogen rustig gesloten, de grootste deel van de tijd dat ze onder de boom zat. Nu kon niemand het echt rustig noemen, omdat ze diep vanbinnen wel voelde dat haar vlam, kookte, alsof bruisend kokend water over de randen heen zou stromen. Het gevoel, werd immers wel steeds minder, waardoor een klein beetje ontspanning in haar schouders te zien was, bij het minste en het geringste zou ze natuurlijk wel weer reageren, maar nu, nu had ze haar rust hard nodig. Haar ademhaling, die rustig en stil was maar nog steeds een beetje oppervlakkig, viel nauwelijks op. Wel was te zien dat haar borstkas rustig oprees en weer kleiner werd, alsof ze in een diepe slaap was beland. Natuurlijk sliep ze niet, zittend slapen was namelijk behoorlijk oncomfortabel. Nee, ze was nog harstikke wakker, enkel vastbesloten zo min mogelijk energie te gebruiken, sinds ze zich wat zwakjes voelde na de laatste aanval. Haar controle moest echt beter worden, en dat wist ze ook wel. De hand van de hoofdmeester was weggetrokken en het geluid van het zacht ruisende gebladerte in de wind, was een redelijke geruststelling. De koelte maakte, dat ze heel even een rilling over haar rug voelde lopen, iets wat haar wel vaker overkwam als het temperatuurverschil tussen haar en haar omgeving hoog was. Haar huid werd inmiddels aangenaam gekoeld, waardoor het meisje haar ogen weer opende, en met een klein beetje rust in haar ogen naar de man keek.

Haar ogen waren weer dicht geweest toen de man haar had gevraagd naar haar naam, waardoor ze tijdens haar antwoord haar ogen heel even opende. Hij leek haar niet te kennen omdat hij er een hele poos niet op reageerde. Erg bekend was haar familienaam dan ook niet, behalve dan in de streek waar ze vandaan kwam. Maar sinds die streek best nog wel dunbevolkt was viel dat allemaal wel te overzien. Het bankje begon haar te irriteren, het was niet bepaald een zachte ondergrond, en sinds ze zo moe was, werd ze sneller ergens van geïrriteerd. Niet dat het erg zichtbaar was, haar gezicht was namelijk nog redelijk neutraal, terwijl ze de leraar peinzend en afwachtend aan keek. Ze wist niet of hij verder nog vragen of opmerkingen was, waardoor ze de korte stilte maar voort liet duren. Ze hield er niet zo van, hem nog verder te storen nadat hij haar -met goede reden- te hulp was geschoten. Haar ogen bewogen zich langzaam over het hele plein, waar nog steeds niemand te bekennen was en waardoor ze wist dat de lessen nog aan de gang waren. Ergens vroeg ze zich af, hoe laat de volgende les zou beginnen, sinds ze wel door had dat ze niet al te lang moest spijbelen. Zelfs als ze uitgeput was, zoals nu, zou ze sommige lessen toch nog wel moeten volgen. Ergens wou ze het niet toegeven dat ze leren niet eens zou vervelend vond. Zo leek het wel altijd, maar dat was meer het gevolg van haar verleden. Ze kneep haar ogen even tot spleetjes, zodra de vervelende gedachten haar hoofd weer bereikten. Waarna ze haar hand heel even tot een vuist balde. Ze moest er gewoon een keer niet over nadenken, gewoon denken aan het moment, leven in het moment. In plaats van het verleden telkens in haar hoofd rond te laten spoken. Ze merkte nu pas op dat de man weer verder sprak. 'Juist,' klonk er op een lome en redelijk zachte toon. Hij zat nog steeds op dezelfde manier op de grond, wat haar ergens wel verbaasde, sinds ze het idee had dat het grind niet bepaald prettig zouden zitten. Ze kon nu pas een beetje aandacht besteden aan haar omgeving en de man voor haar. Op het moment dat hij dat ene woord had gezegd, reikte zijn hand weer uit naar haar. Langzaam, waarschijnlijk ook behoedzaam om haar niet te laten schrikken -sinds ze half met haar wezen ergens anders leek te zijn- pakte hij met twee vingers voorzichtig haar pols vast. Haar hand werd in die van hem gevouwen, wat zelfs geen reactie opwekte. Ze had namelijk haar ogen weer gesloten, sinds ze eigenlijk het liefste nu wou slapen. Slapen, en pas de volgende dag weer wakker worden, goed ontbijten en misschien zelfs naar de les. Tenminste, als ze zich goed genoeg voelde, ze merkte wel op dat zijn andere hand erboven op werd gevouwen en het leek even alsof de man een klein beetje van zijn energie aan haar gaf. Het kleine beetje zou voldoende zijn om op te staan en haar ogen open te houden. Iets wat voor haar al verbazingwekkend was, na zo'n ervaring als deze. 'Miss Hunter,' sprak hij nu op een grimmige en nijdige toon. Eentje die ze wel gewend was van hem, ondanks dat hij nog tamelijk onbekend was voor haar. 'Ik wil dat u er alles aan gaat doen om uw vermogen in vuurmagie dit semester nog te bevorderen. Laat ik zeggen dat ik in tegenstelling tot sommige van mijn collega's mijn presentielijsten nauwkeurig bijhoud en u ervan uit kan gaan dat ik een stapel overschrijfwerk en een toiletborstel in uw handen duw ter gevolge van verzuim. En ik wil dat u langs de ziekenzaal gaat. Vandaag nog.' Het bijna commanderende in zijn stem en in de zinnen die haar sprak, maakte dat er rillingen over haar rug liepen. Haar ogen stonden toch nog steeds redelijk emotieloos, enkel een kleine glinstering in haar grijze ogen vertelde dat ze de boodschap had begrepen. Ze knikte dan ook langzaam terwijl ze haar overgebleven hand gebruikte om een paar haren opzij te bewegen. Die waren door de wind toch nog een beetje in haar gezicht gevallen. Niet dat ze er last van had, het was meer een gewoonte van haar geworden dat als ze niet wist wat ze moest doen, of hoe ze moest reageren, ze ergens aan ging friemelen of even met haar haar speelde. 'Oké, Meneer.' Antwoorde ze uiteindelijk. Waarna ze zichzelf licht vervloekte omdat haar stem er nogal zwak uit kwam. Toch was het duidelijk dat ze wel respect voor de man had, of ze hem een beetje negeerde of niet. Haar grijze ogen stonden bedenkelijk terwijl ze even nadacht. Ze wist dat ze er hard aan zou moeten trekken wou ze überhaupt in staat zijn haar energie en dus innerlijke vlam onder controle te houden. Heel even schraapte ze haar keel. 'Kunt U mij dan helpen leren, hoe ik het onder controle kan houden?' Vroeg ze zich uiteindelijk zachtjes af. Haar ogen stonden nog steeds rustig, de glinstering was inmiddels al weer vervaagd, gezien het feit dat het kleine beetje energie, dat ze nog had, nog een beetje onrustig was. Het kwam in kleinere golfjes dan op het moment dat haar vuur op springen stond, kleiner maar des te meer onopvallender. Toch wist ze wel dat de leraar haar waarschijnlijk in de gaten hield, en ze zich dus niet al te veel zorgen hoefde te maken. Immers had hij haar hand nog vast, en als haar energie rare toeren ging vertonen was dat zeker te voelen. Haar wenkbrauwen hadden een kleine frons gevormd terwijl ze in gedachten verzonken voor zich uit tuurde. Hopend dat de leraar haar zou willen helpen, sinds ze wist dat ze het alleen niet kon.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: Classes and Teachers, ow great.. (+Master Savador)   za jun 13 2015, 04:51


♔ People get to me
I'd like to remove the "to"
WORDS / 751 | ▸ VOICE
Ieder die zich op dit moment van het ene leslokaal naar de andere begaf, tot stilstand kwam in de hal en een blik door het raam naar buiten wierp, zou zijn neus met open mond en een diepe frons tegen het glas drukken en zijn schoolplicht even vergeten. Wat voor hen nu inmiddels een doodnormale, cruciale situatie was, leek voor een buitenstaander misschien wel een vergelijkbare scene uit een kostuumdrama die alle innerlijke alarmbellen op hol lieten slaan, of een sprookje dat niet helemaal liep zoals het hoorde. Een zwarte prins die op het punt stond een prinses ten huwelijk te vragen. De grote boze wolf die Roodkapje verleidde. De verstrengelde handen deed het hem. In werkelijkheid was het een magische wisseling, met niets voor hem in ruil. Dat hoefde ook niet; het zou betekenen dat het meisje wellicht aannam dat ze 'quitte' stonden, of dat hij bij haar in het krijt kwam te staan. Hij zou er al niet eens meer van opkijken met de hooghartige tieners die zichzelf als gelijken zagen vergeleken met een leerkracht. Simpelweg je plicht doen werd al gauw een gewoonte voor de doorsnee leerling om gebruik van je te maken zoals ze gebruik van elkaar maakten; een onbeduidende baken voor iedere student om op te steunen in nood, maar een dood gewicht dat ze als een zwerfkei op de oceaanbodem lieten zinken in andere situaties. Het was één van de hoofdredenen waarom hij het absoluut haatte om het zo makkelijk mogelijk voor zijn leerlingen te maken, om ze bij de hand te nemen en alles voor ze voor te kauwen. En het was daarom des te meer een pak van zijn hart dat Roselle Hunter absoluut niet zo bleek te zijn. Misschien was het het feit dat ze een eerstejaars was, nieuw en nog niet gemengd onder de ongemanierde bendes die hier door de school patrouilleerden - maar er waren geen weerwoorden die hij in zijn richting geworpen kreeg, geen poging tot loze discussies, geen onzichtbaar troontje waarop ze zichzelf boven hem uit zag stijgen, zelfs geen vervelende, irritante vragen. Als iedere leerlinge nu zo meegaand was, zou de wereld er een stuk beter uitzien. En met name zijn school.

In het zachte ruisen van de wind concentreerde hij zich erop dat hij minieme beetjes van zijn vuurmagie aan haar doorgaf, niet te weinig, en zeker ook niet teveel. Hij richtte zijn aandacht intussen ook op haar, en haar steeds rustig wordende houding. Roselle Hunter zat roerloos op het bankje waar hij haar op neergezeteld had, haar ogen gesloten en haar borst zacht pulserend onder haar ademhaling. Als ze niet rechtop had gezeten en hij niet af en toe een pees voelde bewegen in haar hand, zou hij geloofd kunnen hebben dat ze sliep. Dat was wat ze broodnodig zal hebben. Een lange, ongestoorde slaap, als een soort oplaadsessie voor haar magie. Toch zou hij haar niet laten spijbelen. Hij liet haar opzettelijk door de lessen slepen zodat ze bij zou blijven en zich niet hoefde te ontfermen over stapels aan inhaalwerk - dat zou enkel averechts werken met het huiswerk dat zich bij de dag op zou stapelen, en vrijwel niemand die haar hier nog kende om haar belangrijke mededelingen over een project of opstel door te kunnen geven. Het was belangrijk dat ze erin kwam en erin bleef. Het was niet alleen goed voor haar ritme, maar ook voor de frequentie van haar magie.
Zijn strenge woorden en tikken op de vingers waren vaak als een zweepslag, maar niemand die kon bekennen dat hij ongelijk had met zijn beargumenteringen. De blik van de zwartharige man was nog steeds even streng toen hij zijn aandacht op Hunter vestigde en haar langzaam, instemmend zag knikken, maar even trok één van zijn mondhoeken zich kort op nadat ze het zacht bevestigde. Nauwelijks zichtbaar, zoals je altijd goed moest zoeken naar aanduidingen van tevreden- of vriendelijkheid in zijn houding of gelaat. Langzaam vonden zijn goudgele ogen hun weg weer naar boven om de hare te ontmoeten, alsof hij eerst haar gelaat wilde analyseren voor hij antwoord gaf op haar voorzichtige vraag. 'Daar ben ik voor,' reageerde hij uiteindelijk kalmpjes. 'In dat geval moet u een bijles aanvragen, al kan ik niet garanderen dat de controle in uw geval stabiel zal zijn. We kunnen er hoe dan ook aan werken.' Zwijgend liet Savador de hand van het meisje vervolgens weer los, zelf ietwat vermoeid ogend nu, maar de wisseling van magie daarmee in ieder geval afgerond.

- Excuses voor mijn late post!

_________________



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Roselle
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Beamy
Posts : 136
Points : 19
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Vuur en Donker
Klas: Master Savador
Partner: Do you want to burn your hands?

BerichtOnderwerp: Re: Classes and Teachers, ow great.. (+Master Savador)   wo jun 17 2015, 20:41

Roselle had haar ogen zo veel mogelijk gesloten, in de hoop zoveel mogelijk rust te houden. Ze wist wel dat ze waarschijnlijk de hele dag nog met haar kleine beetje energie moest doen. De wind ruiste nog steeds, en de koelte en het geluid, maakte dat ze heel iets bewoog. De handen van de hoofdmeester gaven langzaam een vredig pulserende energie mee. Eentje die haar lichaam hard nodig had, en die maakte dat ze ontspande. Terwijl ze normaal gesproken altijd gespannen zou zitten als er volwassene in de buurt waren. Niet zozeer omdat ze bang was een fout te maken, nee meer omdat ze wist hoe volwassenen konden zijn. Onredelijk en oneerlijk, ze zag zelf niet zo het probleem in een halfbloed zijn. Maar anderen leken er nogal grote problemen mee te hebben. Haar schouders voelde stijf aan, van het lang aangespannen houden van haar spieren. Een soort spierpijn had zich in haar lichaam gezeteld. Toch wist ze ook wel weer, dat zodra ze vrijelijk bewoog, de spierpijn langzaam zou verdwijnen. Een zachte zucht verliet haar lippen dan ook, terwijl ze haar ogen heel even opende.

Het duurde dan ook niet al te lang voordat ze hem bevestigend toeknikte. Haar ogen waren rustiger met de seconde geworden, ook al vertrok haar gezicht zo nu en dan toch iets. Ze voelde zich duidelijk niet op haar best, al had ze ook niet anders verwacht. Ergens hoopte ze er op dat de hoofdmeester haar verder gewoon redelijk zou negeren, ze was wel wat gewend doordat haar moeder van Shadra kwam. Maar hield duidelijk niet van aandacht, misschien dat ze daarom ook redelijk rustig en makkelijk over kwam. Enkel kwam dat alleen voor als ze respect jegens degene voelde. Toch kon ze nog een redelijke leerlinge zijn zolang de lessen leuk waren. Zolang ze zich wou inzetten voor haar presentaties. Ergens was het duidelijk dat ze wel een goed en groot potentieel had, maar dat kwam er duidelijk niet uit. Ze had zichzelf enorm verwaarloosd, zeker in het groeien van haar magie. Haar duistere magie gebruikte ze ook erg weinig, enkel bleek die makkelijker onder controle te worden gehouden dan haar vuur. Het pulserende gevoel dat ze altijd voor en na een aanval had, nam met grote snelheid af. Waardoor ze haar volle aandacht op de zwarte man voor haar kon richten. De hoofdmeester gaf antwoord op haar vraag.'Daar ben ik voor,' was zijn eerste reactie op een kalme toon. 'In dat geval moet u een bijles aanvragen, al kan ik niet garanderen dat de controle in uw geval stabiel zal zijn. We kunnen er hoe dan ook aan werken.' Het meisje knikte langzaam weer, instemmend en wetende dat de man gelijk had. Zwijgend werd haar hand losgelaten waardoor die langzaam in haar schoot viel. Ze vouwde haar handen voorzichtig over elkaar heen. Terwijl ze zachtjes beet op haar onderlip. Haar grijze ogen stonden vermoeid, maar toch levendig. Iets wat ze een paar minuten geleden duidelijk niet had gehad. Ze slikte moeizaam voordat ze iets verschoof. Zo nu en dan voelde ze zich licht in haar hoofd, maar klagen erover deed ze niet. Ze wist dat ze als het moest zichzelf wel naar de lessen kon slepen. Daarbij had ze zo het gevoel dat Master Savador van plan was haar niet te laten spijbelen. Ze had misschien al te veel gespijbeld. Ze kon het niet permitteren om erg achter te gaan lopen. Zeker niet met de matige controle die zij had over een van haar magiesoorten.

Ze had zo het idee dat de les nu wel afgelopen moest zijn. Niet alleen doordat ze hier en daar een donkere schim achter het raam zag bewegen, maar ook door het feit dat ze er al een poosje zaten. Immers had hij haar pas naar twintig minuten in de les gevonden. Haar ogen knipperde onrustig, iets dat een teken was voor ongemak bij haar. Toch viel het niet op, haar lichaamstaal was verder namelijk rustig en vredig. De rustig pulserende bloedstroom die het vuur ook circuleerde was een opluchting voor haar. Ze begreep wel dat de hoofdmeester wou dat ze bijles aan zou vragen. Hij kon niet een hele les op haar concentreren terwijl er nog andere mensen in het lokaal waren die zijn aandacht nodig hadden. Toch had ze nog nooit aan bijles gedacht, ze had enkel gedacht aan de manier waarop het vroeger ging. Nu kneep ze haar handen tot stevige vuisten en haalde diep adem door haar neus, terwijl ze door haar mond naar buiten ademde. Het was duidelijk dat sommige herinneringen het moeilijker maakten voor haar om alles onder controle te houden. Zachtjes vervloekte ze zichzelf dan ook, maar enkel en alleen in gedachten. De man voor haar hoefde er namelijk niets van te weten. Haar ogen gleden over het plein, de meeste leerlingen hoefden niet over het plein te lopen om naar de volgende les te komen, maar een enkeling staarde hun nog aan. Iets wat haar lichtelijk op haar zenuwen werkte. Dus besloot ze langzaam op te staan, iets wat ze iets te snel deed, waardoor ze duizelig bleef staan. Het enige teken waardoor te merken was dat ze duizelig was, was het feit dat ze bijna meteen omviel. Toch had ze zich vast weten te grijpen aan het bankje waar ze zo net op gezeten had. Heel even was ze het feit vergeten dat ze zich ook nog melden moest bij de ziekenzaal die dag. Totdat ze zich in een kort helder moment -omdat het draaierige gevoel even was opgehouden- herinnerde dat ze daar die dag heen moest. 'Waar is de ziekenzaal eigenlijk?' Vroeg ze, op een net zo'n zachte toon als ze de vorige vraag gesteld had.


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: Classes and Teachers, ow great.. (+Master Savador)   wo jul 01 2015, 09:10


♔ What I call planning - They call "scheming"
What I call delusion - They call "dreaming"
WORDS / 1154 | ▸ VOICE
Hij was ervan op de hoogte dat de kleine portie magie die hij haar nu meegegeven had, niet voldoende zou zijn voor de hele dag. Zijn bedoeling was dan ook om haar naar de ziekenzaal te sturen en Yvaine iets voor haar te laten bereiden - een aantal ingrediënten van Grenaanse kruiden en gestampte Raziaanse meteorieten om een drank te maken die haar een energieke boost zou geven, bijvoorbeeld, zodat ze er de rest van de dag nog tegenaan kon. Verder was het Norwoods verantwoordelijkheid om het meisje in de gaten te houden als haar mentor. Zijn toch al norse gezicht betrok nog iets meer bij de gedachte dat hij de man op de hoogte zou moeten brengen van Miss Hunters slechte magische conditie. Al sinds hij de woudmagiër kende was het overduidelijk geweest dat hij en Savador nooit door één deur konden, en dat had alles te maken met het feit dat ze beide van dezelfde vrouw hielden. Hij, als geheimzinnige, veel gereserveerdere man, een eenling die niets anders gewend was dan zijn tijd door te brengen op zijn persoonlijke kamer, was vanzelfsprekend tal van kansen misgelopen om Miss Eres het hof te maken - en Norwood daarentegen was een veel openlijker, hartelijker figuur die er weinig moeite voor had hoeven doen. In alle eerlijkheid was hij ook geen type voor een genaakbare relatie; waar een andere man met een groot boeket en gehuld in zijn beste kleding op het precieze punt waar hij en zijn date elkaar zouden ontmoeten nerveus stond te wachten, zou hij het onbewust laten lijken alsof hij niet eens was komen opdagen, alleen om op het laatste moment uit de schaduw te stappen waar hij al die tijd met over elkaar geslagen armen had gestaan -  waar een andere man het liefst zijn hele avond in gezelligheid zou spenderen met zijn liefde op de bank, zou hij zwijgend en in zichzelf gekeerd zijn eigen ding doen, wat zich meestal uitte in het lezen van boeken of met de punt van zijn schrijfveer langs de slecht geformuleerde antwoorden van het opstel van een leerling gaan, met alleen zeldzame en onverwachte momenten van hartstocht wanneer hij zich op zijn best voelde en er daadwerkelijk aan toe was. Het was wie hij was en hoe hij was, zijn persoonlijkheid in volle glorie - of volle zondigheid. Hij besefte dat een vrouw als Eres veel eerder toe zou neigen naar een hopeloze, maar vlotte romanticus zoals Norwood dan een man als hij, met een hele gebruikshandleiding en vele lagen om te ontrafelen voor je tot zijn warme kern kon komen. Het was een typisch geval geweest van 'the douchebag always gets the girl'. Hij geloofde er immers heilig in dat hij, ondanks al zijn flaws en zonden, haar zoveel meer had kunnen bieden. Maar voor hij het goed en wel geweten had waren de twee tot grote pijn in zijn hart samengekomen, trouwden ze en kregen een zoontje. Hij was niet uitgenodigd geweest voor de bruiloft. Terwijl al zijn overige collega's in goed humeur naar Gren reisden om het huwelijk bij te staan, had hij zich op zijn kantoor geïsoleerd met een fles wijn waar hij achteloos direct uit de teut dronk. Laat dat grimmige stuk booswicht van een Savador maar in zijn hol lijden. En hij had nog meer onvergeeflijke dingen gedaan in zijn staat van depressie en een gebroken hart. Sindsdien hadden hij en de leraar woudmagie nooit op eenzelfde lijn gezeten. Norwood haatte hem en hij haatte de man net zo erg - maar hij haatte vooral het feit dat de Grenaanse bemoeizuchtige boomknuffelaar door een onbedoeld magisch incident een flashback van zijn beschamende kindertijd had mogen aanschouwen, iets waar hij zijn leven voor op zou geven om het als een diep geheim mee zijn graf in te nemen. Het waren directe hinten geweest, passende puzzelstukjes om te kunnen ontcijferen hoe hij zo'n gesloten, verbitterde man was geworden, en dat hij er eigenlijk weinig aan kon doen hoe hij was en hoe hij omging met kwesties in het leven. Helaas voor hem en voor heel Kovomaka was Norwood verrassend egoïstisch en had hij duidelijk geen vermogen om zich in de schoenen van een ander persoon te kunnen plaatsen. Hij zou hem en zijn verlangens nooit kunnen begrijpen, en zijn liefde voor Eres zou nooit stijgen naar het niveau hoe immens veel hij van de vrouw hield, op zo'n kwadraat dat het een obsessie was geworden die zich vaak uitte in stiekeme observaties door een telescoop in zijn kantoor, tussen de gordijnen door gericht op haar persoonlijke kamer. Hij hoopte dat de dag snel kwam dat Norwoods baatzuchtigheid hem nog eens de kop zou kosten. Het was al erg genoeg dat hij de plicht had om een klas vol leerlingen in goede banen te moeten leiden, inclusief dit magiegebrekkige meisje. Maar in tegenstelling tot die suffe idioot had Savador er het vertrouwen in dat hij zoveel mogelijk supervisie op Miss Hunter kon houden tijdens zijn lessen, want hoe onredelijk hij zelf in zijn positie als leraar soms ook mocht zijn, hij was wel gepassioneerd en getalenteerd.

De donkerharige man leek er werkelijk niets om te geven dat ze werden bekeken door passerende leerlingen; hij had hier een taak uit te voeren die belangrijker was dan zich te bekommeren om de foeilelijke pubers. Zijn goudgele ogen waren strak gericht op het bleke gezicht van het meisje voor hem, en haar lege grijze ogen. In de diepste kern van zijn starende blik lag een soort permanent medeweten waardoor je al gauw het gevoel kreeg dat hij alles over je scheen te weten. Op hetzelfde moment waren de gouden schatkamers vol valkuilen in zijn ogen ook imponerend, jezelf haast in een soort van hypnose wanend voor hij zijn blik weer van je afscheurde. Dat was wat hij nu deed, want ondanks dat zijn doorborende blik alles leek te kunnen ontraadselen in het diepste van een andere ziel, kwam daar vaak ook zijn scherpe tong bij te pas. Hij zweeg nu echter, ook toen hij al enkele seconden voor het gebeurde door leek te hebben wat er met Miss Hunter gaande was en zich rap omhoog op zijn voeten werkte om haar op te vangen voor ze tegen de grond zou smakken. De strakke trek om zijn mond was een contrast met zijn behulpzame handeling nadat hij haar vervolgens hielp om haar weer terug op het bankje te zetelen. Leerlingen schreven hem af als een onredelijke zak, maar het waren de leerlingen die het werkelijk verdienden die een mini-beproeving van zijn andere kant mochten meemaken. De huid tussen zijn wenkbrauwen plooide zich in een norse, lichte frons bij haar vraag. Hij wist dat ze nieuw was en het reusachtige kasteel nog lang niet op haar duimpje zou kennen, en dat hij haar zou moeten laten zien waar de ziekenzaal zich bevond. 'Kunt u lopen?' reageerde hij op grimmige zachte toon met een wedervraag, zijn arm met tegenzin biedend voor het geval ze de steun nodig zou hebben.

_________________



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Roselle
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Beamy
Posts : 136
Points : 19
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Vuur en Donker
Klas: Master Savador
Partner: Do you want to burn your hands?

BerichtOnderwerp: Re: Classes and Teachers, ow great.. (+Master Savador)   vr jul 10 2015, 17:48

Razianen waren nooit zo behulpzaam en begripvol. In het dorpje waar zij geleefd had tenminste. Dan zeiden velen wel dat Shadranen veel slechter waren, enkel betwijfelde het meisje het langzamerhand wel. Haar moeder had haar nooit zo hard laten vallen als haar vader met zijn verschrikkelijke trots. Hij had gedacht dat alles beter zou zijn, als het meisje zich volgens de boekjes gedroeg. Dus daar kwamen de cursussen in van alles en nog was. Het meisje had vooral een hekel gehad aan de etiquette die haar aangeleerd werd. Ze vond het prima om netjes te zijn, met twee woorden te spreken. Respect te tonen, zolang het oprecht was. Ze was nog niet begonnen over de hopeloze pogingen van haar vader om haar een andere taal aan te leren. Haar lege grijze ogen, leken nauwelijks te kunnen focussen op haar omgeving, waardoor het meisje nauwelijks door had dat Savadar was opgestaan, en haar met een snelle handeling opving. Ze knipperde enkel heel even met haar ogen, om haar gedachten-gang weer onder controle te krijgen, voordat ze naar de lange vleermuisachtige man keek. Het enige dat niet op een vleermuis leek waren zijn ogen, die wat weg hadden van een slang. Roselle had er voor nauwelijks opgemerkt hoe de leraar haar in de gaten hield, hoe zijn gouden poelen in haar ogen hadden geboord. Ze was te duizelig, maar ook te ver in gedachten gezonken geweest om dat op te merken. Haar grijze ogen richtte ze heel even op haar handen, in de hoop dat de duizeligheid weg zou trekken. De man had haar weer op het bankje gezeteld, waardoor ze wist dat het waarschijnlijk snel weg zou trekken. Bij haar vraag - die ze past stelde op een helder moment- kwam er weer een norse frons en trek op het gezicht van de Master. 'Kunt u lopen?' Reageerde de hoofdmeester op de gewoonlijke zachte grimmige toon. Hij leek altijd een slecht humeur te hebben, al was bijna elk humeur beter dan haar vaders gedrag. Het meisje keek hem even twijfelend aan, nog steeds geen echte emoties spiegelend in haar ogen. Ze waren dof, bijna ongezond grijs, al zou het met een nachtje slaap weer snel veranderen. In een heldere, vaak rustige grijze poel. Al was de mogelijkheid in haar ogen te verdwalen wel erg klein. Ze keek nauwelijks iemand aan, ze had liever geen aandacht op haar gevestigd, waardoor ze misschien wel op een buitenbeentje leek.

Dit betekende tevens niet dat ze niet voor zichzelf op kon komen. Het meisje had een aardige woordenschat mocht het nodig zijn. En ondanks haar grootte en bouw, kon ze redelijke rake klappen uitdelen. Niet dat het nu zou kunnen, ze was misschien zelfs te duizelig om gewoon rechtdoor te lopen. Al was ze waarschijnlijk wel helderder dan een dronkenlap. Zoals de onscherpe beelden door haar duizeligheid te zien waren, dwaalden ook allerlei gedachten door haar hoofd. Ze was niet bang om alleen te staan, wel was ze bang om problemen te veroorzaken die ze niet in haar eentje op kon lossen. Ze beet even op haar lip voordat ze voorzichtig opstond. 'Ik denk het wel,' besloot ze uiteindelijk, de duizeligheid was minder dan de eerste keer waardoor ze haar grijze blik snel op de leerkracht richtte. Met tegenzin had hij haar wel wat ondersteuning geboden, maar het meisje wou zichzelf meer dan wat bewijzen dat ze geen slappen lappenpop was. Haar ouders hadden haar al die jaren ook niet ondersteunt en toen waren er wel ergere dingen gebeurd dan een gewone duizeligheid. Haar armen sloeg ze ongemakkelijk en strak om haar middel heen terwijl ze een snelle blik wierp op de omgeving. Zoals een crimineel zou leren altijd de hele omgeving in de gaten te houden, zo had het meisje geleerd zichzelf te beschermen. Je moest namelijk nooit je rug keren naar een mogelijke vijand. Roselle wist maar al te goed, dat het nooit zeker was wie je vijand was en wie je vriend. Voordat je het wist had iemand de rug naar je toe gekeerd en was je weer alleen. Of was je in je eentje in gevaar, en moest je zelf maar de problemen zien op te knappen. Snel slikte het meisje, weer een klein beetje ongemakkelijk. Ze vertrouwde de leerkracht -zover ze dat kon- enkel wist ze niet of ze de dokter zou kunnen vertrouwen. Ze was er al jaren niet geweest, en zover ze wist waren het irritante professionele mensen. Waarbij haar ouders duidelijk hadden gemaakt altijd super netjes te zijn, en nooit te klagen. Een zachte zucht verliet haar lippen, voordat ze haar aandacht weer op de hoofdmeester richtte. De duizeligheid nu zo geminimaliseerd dat ze durfde te wedden, dat ze misschien wel een paar stappen zonder om te vallen kon zetten.

Net toen ze de leraar aan wou geven dat ze wel verder konden gaan, op weg naar de ziekenzaal, overviel een flashback haar. Haar grijze ogen staarden ongeconcentreerd voor zich uit, terwijl ze snel naar zijn ondersteuning greep. Wel voorzichtig zodat ze niet in zijn arm zou knijpen. Maar meer concentratie bezat ze niet. De beelden waren een warboel van emoties, gevoelens en vooral angst. Het was donker zoals altijd in de flashbacks. Haar moeder had haar duidelijk gemaakt dat er tijdens het avondeten niet met haar gepraat diende te worden. Het was eerder een commando geweest van haar vader, maar zoals vaker diende haar moeder haar die duidelijk te maken. Ze had perfecte manieren moeten tonen, en toen ze dat niet deed... Met een flits keek het jonge meisje de grote man weer aan, een verwilderde blik was heel even zichtbaar in haar ogen, voordat ze zich totaal herpakte. Ze schudde haar hoofd enkel, knipperde een paar keer en haalde diep adem. Wetende dat wat ze ook zag, of herinnerde, het allemaal verleden tijd was. Enkel in de vakanties zou ze er weer mee moeten leren omgaan.

Geen woord verliet haar bleke lippen, die ze samengeperst had in een dunne streep. Op dat soort momenten zag ze er gekweld en serieus uit. Haar haren zwiepten zachtjes in haar gezicht, met het briesje dat nog steeds over het terrein blies, enkel reageerde ze er niet op. Haar aandacht had ze zo goed en kwaad als het kon op de hoofdmeester gericht, wetende dat hij met grote en snelle passen door kon benen. Niet dat er nu nog zo veel haast leek te zijn als toen hij haar vond. Wiegend als een kleine baby, zwak. Roselle was alles behalve zwak, al leken haar zwaktes zich zo nu en dan te tonen. In plaats dat het haar enkel verdrietig en angstig maakte, maakte het haar vaak ook boos. Ze wou niet in de herinneringen leven, ze wou niet veranderen in een Raziaan. Eentje die niet eens in staat was familie te accepteren. Eentje die discrimineerde alsof het, het normaalste in de wereld was. Hier op deze school konden de trotse Razianen toch ook niet overal discrimineren? Ze hield niet van de bloedlijn die ze in zich droeg. Het Shadraanse kende ze niet eens, en dat bracht haar dan ook geen kalmering. Ze kende enkel en alleen het discriminerende Razen. Ongemakkelijk beet het meisje op haar lip, sinds het al de tweede keer was die dag, dat de hoofdmeester een zwakte bij haar had kunnen ontdekken. Toch had ze niet het idee, dat hij er meteen gebruik van zou maken.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: Classes and Teachers, ow great.. (+Master Savador)   za jul 25 2015, 20:00


♔ What I call planning - They call "scheming"
What I call delusion - They call "dreaming"
WORDS / 908 | ▸ VOICE
Zelf al even beduusd over het feit dat ze haar balans verloor en bijna met haar gezicht in het gras lag, knipperde Miss Hunter met haar ogen en liet haar blik de zijne ontmoeten, alsof ze bij hem de nodige toelichting van de situatie kon halen. Een stugge blik van zijn kant was het enige wat ze terug kreeg. De arm die hij in de fractie van een seconde en moment van reflex om haar middel gesloten had, trok hij terug, om deze vervolgens te herplaatsen om haar schouder en haar op het bankje neer te zetelen. Ze kon het er nu niet bij hebben dat ze van haar stokje ging, want dat zou haar bron van toch al karige energie behoorlijk teniet doen. Een kwestie van twee stappen vooruit - en weer drie stappen terug. Opnieuw terug bij af. Misschien - hij haatte het idee - was het in haar conditie toch beter om de lessen van vandaag over te slaan. Het was hoe dan ook Norwoods verantwoordelijkheid om als begeleider te figureren over het inhalen van haar gemiste lesstof - en hé, het voelde toch behoorlijk goed om extra hooi op de vork van dat doetje te prikken. Anderzijds was hij er volledig van overtuigd dat de lessen volgen nu gewoon haar eerste prioriteit was, en dat ze die best aan zou moeten kunnen.
De lege grijze poelen in haar gezicht, als een triestig meer waar de mist in de vorm van een dik gordijn laag over de oppervlakte hing, bewezen het tegendeel. Zichtbaar maalde hij op zijn kaken terwijl hij in overpeinzingen naar haar bleke gelaat staarde, en in zijn hoofd stippelde hij al een schematisch stappenplan uit. Yvaine - poging tot bijwonen van de gebruikelijke lessen. Of ze zou moeten blijven op de ziekenzaal was een tweede. De nieuwe schooldokter zou daar immers het beste over kunnen oordelen.
Weifelachtig, maar ergens alsnog vastbesloten om haar zwakheden te onderdrukken, stond het meisje op, want ze 'dacht van wel' toen hij vroeg of ze kon lopen. Hij liet haar die kans nemen om zichzelf te bewijzen, maar het was niet moeilijk aan zijn starre gezicht af te lezen dat hij daar lang niet zo overtuigd van was als zij. Het was slechts een automatisme hoe hij zijn armen al voor het geval dat half ophief. Zoals hij zelf naar die toereikende armen snakte als hij in een staat van hevige dronkenschap verkeerde, zwalkend door een verlaten steeg op de sterfdag van zijn vrouw, en uiteindelijk, nadat hij versuft over een paar afvalbakken viel, onverhoopt zijn slaapplek claimde tussen het vuil. Hij wist hoe het was om te vallen en hij wist ook hoe het was om op te staan - het was immers de receptuur van zijn bestaan. Dat betekende echter niet dat hij, ondanks zijn reputatie en alle roddels, iedere leerling zomaar hard tegen de grond liet smakken. In zowel figuurlijke als letterlijke zin. Natuurlijk was hij bereid een hand te bieden; maar dan wel alleen voor de personen die het verdienden.
Zijn armen liet hij zwijgend weer zakken, al hield hij ze op navelhoogte, en zijn blik was onder de lichte frons gericht op Hunter. Niet totaal op haar gemak, sloeg het meisje haar armen om haar middel en ging de omgeving na. Een stap meer en ze had daadwerkelijk, in haar val, met haar kap en mantel over haar heen gedrapeerd languit over de grond gelegen. Ditmaal hield hij haar stevig vast, schuin tegen zijn borst aan, en zorgde ervoor dat hij haar overeind hield. Toch niet helemaal op krachten, naar zijn verwachting. Des te stommer het was om nu je eigen grenzen te willen pochen. Die gedachte weergalmde in een gebiedend stemmetje dat veel weghad van de zijne door zijn hoofd terwijl zijn goudgele ogen op haar kruin neer staarden, intussen met twee vingers wat pollen van haar mantel plukkend. Zijn borst veerde wat op onder de nauwelijks hoorbare zucht die hij daarbij slaakte. 'Voorzichtig,' gromde hij tussen zijn opeen geklemde kaken door. Hij leek haar geen kans te willen geven om daarop te reageren, want zijn vingers krulden zich als klauwen om haar schouders en zijn lichaam duwde haar zacht in haar rug om haar tot lopen over te laten gaan. Zo begeleidde hij haar het kasteel weer binnen, dicht achter haar aan schrijdend alsof hij bang was dat ze als een tuimeltol alle richtingen op zou zwiepen als hij haar losliet. Risico's nemen deed hij nu liever niet. In snelle tred accompagneerde hij haar door centrale hallen en de meer verborgen zijgangetjes, zijn benende passen met de zekerheid van iemand die deze plaats op zijn duimpje kende. Toen ze uiteindelijk vlak voor de gesloten deur van de ziekenzaal stonden, kwam hij tot stilstand, gaf een klein kneepje in haar schouder en liet haar uiteindelijk los. 'Zo, verdwalen zult u niet snel meer nu,' zei hij op een ietwat spottende toon. Alsof hij in zijn kwellende aard van haar verwachtte dat ze de wirwar van labyrint-achtige gangetjes die ze zojuist hadden afgelegd kon onthouden.
'Vraag naar Dokter Yvaine of Meneer Ryohei. Ik heb werk te doen en ik geloof dat 'Master' Norwood een heug en meug heeft om als een soort verwezenlijking van Creazione di Adamo te figureren en zijn mentorleerlingen in een krans van gefantaseerd, goddelijk licht een hand toe te reiken, de schat.' De walging en het gif spatte eraf, maar dat moest ze inmiddels al wel gewend van hem zijn.

- Dit doet een beetje aan als het einde van het topic, maar wat mij betreft mag je nog wel reageren hoor!
Je kunt ook een vervolgtopic doen met Ryohei op de ziekenzaal (en met Savador erbij, net wat je zelf het liefst hebt) - want ik geloof dat de speelster van Yvaine het op dit moment wat te druk heeft. Je moet maar even kijken!

_________________



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Gesponsorde inhoud



PROFILE
MAGICIAN

BerichtOnderwerp: Re: Classes and Teachers, ow great.. (+Master Savador)   

Terug naar boven Ga naar beneden
 

Classes and Teachers, ow great.. (+Master Savador)

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Classes and Teachers, ow great.. (+Master Savador)
» Alvast Gefeliciteerd Master Rude/Mikey!
» [Master] Norwood Rosa Vermella Vavendyor
» [LET OP!] Tweede gymles!
» My Great Football clubbie ^^

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Starshine Academy ::  :: The Great Hall-