PortalIndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 Hello, sir. [&MASTER SAVADOR]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Rose
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Freedje
Posts : 25
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Duister en licht
Klas: 5de klas
Partner:

BerichtOnderwerp: Hello, sir. [&MASTER SAVADOR]   vr sep 12 2014, 07:30

Rood haar, groene ogen, volle lippen, geëpileerde wenkbrauwen, slank figuur... Yep, dat beschreef haar wel zo'n beetje. Een roodharig meisje, genaamd Rose, leunde met over elkaar geslagen armen tegen de zijkant van de shuttle tot deze zou gaan landen. Haar groenige ogen wierpen een blik naar buiten, naar de landingsplaats. Deze werd alsmaar groter en Rose klemde haar handen om het bankje waar ze op zat voor de harde landing, maar deze viel wel mee. Haar koffer stond netjes naast haar. Rose grijnsde. Ze zou dus écht niet op een slaapzaal gaan slapen waar ze met iedereen opgescheept zat. Niet dat ze niet van gezelschap hield of dat ze een bitch was - oké, dat laatste soms wel, maar dan vroegen hun er meestal om! - maar omdat ze niet kon slapen met meerderen op één zaal. Dat puntje voegde ze toe aan haar lijstje van eisen waar ze de Hoofdmeester mee wilde opzadelen. Als er tenminste een Hoofdmeester was. Een gepiep bij haar oor trok haar aandacht en grijnzend legde Rose haar hand op de rat die zich in haar nek verschool. Ze had hem maar gewoon meegenomen omdat hij anders alleen achterbleef. Haar rat heette Axel. Ja, Axel ja. Ze had die naam eens een keertje bedacht toen ze aangeschoten was en had hem zo meteen genoemd toen ze hem zag. Ze had het nog proberen te veranderen, maar hij luisterde alleen nog maar naar de naam Axel. Hij was nog erg klein, maar dat kwam omdat hij nog niet zo heel oud was. Ze had hem namelijk nog maar pas. Ze fronste haar voorhoofd. Ze mocht er niet te gehecht aan raken, want de man van de dierenwinkel zei dat hij maar twee jaar zou worden. Misschien had ze geluk en werd hij ouder. Ondanks dat Axel een babyratje was, was hij al wel tamelijk groot. Hij had wel nog een babysnoetje, welke door sommigen als 'eng' ervaren werden. 'Je houdt je gedeisd als ik je de les in smokkel,' zei Rose streng, maar ze streelde teder over zijn snoetje. Axel antwoordde door naar haar vinger te bijten. Rose draaide haar hoofd terug naar het raampje van de shuttle en zag dat ze al bijna gingen landen. Ze haalde diep adem terwijl ze aan haar ouders dacht. Ze grinnikte. Ze hadden haar nooit gemogen, dus ze zouden wel blij zijn dat ze naar school ging, toch? Het meisje schudde haar hoofd en keek op toen de shuttle landde.

De deurtjes van de shuttle gingen met een hard gesis en zonder waarschuwing open. Axel begon angstig te piepen en Rose draaide met haar ogen. Ze wierp een blik op de leerlingen die een tikkeltje verveeld naar haar shuttle keken. 'Problem?' vroeg ze uitdagend aan diegenen die hun blik langer dan vijf seconden op haar richtten en ze keken gauw weg. Met een tevreden glimlach trok ze haar koffer uit de shuttle, schoof haar zonnebril - die ze in haar haren had verborgen - over haar neus en begon toen te wandelen. Aangezien het zomer was had ze voor de gelegenheid een rokje, een topje en ballerina's aangetrokken. Het was een heerlijk zomerse dag en Rose baalde dat ze zich moest gaan inschrijven, wat waarschijnlijk in een bloedheet lokaal met een strenge man of vrouw moest gebeuren. In het begin was het even zoeken. Axel was ondertussen op haar schouder gekropen en keek nieuwsgierig om zich heen, alles in zich opnemend. Daarna begon hij te piepen van de honger en Rose keek opzij. 'Je hebt net gehad voor we vertrokken,' zei ze streng tegen hem. Doordat ze even niet oplette, knalde ze vol tegen een open deur. 'Au, godver...' Ze maakte haar vloekende zin niet af en wierp een blik op de deur. De deur verraadde dat de Hoofdmeester hier moest zitten en Rose tikte met haar knokkels op de deur. 'Hallo, meneer?' vroeg ze, waarna ze haar hoofd om de deur stak en naar binnen keek. Het was een vrije donker lokaal, niet eens heel erg warm en ze kon duidelijk de aanwezigheid van Shadraanse krachten opmerken, dezelfde krachten als die zij had. Het meisje wachtte op toestemming.

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: Hello, sir. [&MASTER SAVADOR]   ma sep 15 2014, 02:04

Tien over vier. De dunne wijzers van de antieke klok aan de wand konden het niet duidelijker aangeven. De wijzerplaat reflecteerde de gloed van de namiddagzon in de glazen van zijn leesbril, die als een toevoeging aan zijn stellige karakter op het puntje van zijn neus was geschoven. Op dit tijdstip liepen de lokalen leeg en begaven de nog veel te energieke, vrije leerlingen zich in groepen naar hun etage of het buitenterrein. Zijn collega's sloten hun lokalen af en deden hun eigen ding tot het tijd was voor het avondmaal in de grote zaal. Iedereen, behalve hij. Meestal was het altijd zo dat hij als enige bleef zitten: na de les, met een bedenkelijke frons over zijn desk gebogen, of in zijn kantoor, waar hij een heimelijk kluizenaarsbestaan leidde wanneer hij zich er niet buiten bevond. Het werkte dat hij geen vrouw had die zeurde over het avondeten dat koud werd, en de tijd die hij in plaats van werk aan zijn gezin kon spenderen. Het werkte ook dat geld één van de weinige, maar grootste richtpunten in zijn leven waren - zelfs ondanks het feit dat hij nu onderhand wel beter dan wie dan ook wist dat het bij lange na niet gelukkig maakte. Eenzaamheid speelde je niet weg met geld. Je gaf het uit, kreeg er iets voor terug. Maar altijd in concrete zin.

Automatisch trokken zijn vingers een rechte lijn over het perkament met administratieve zaken, langs zijn bureaurand naar de lade eronder, en vonden na wat gemorrel aan het slot het fotolijstje dat hij zocht. Het koude glas van de lijst liet zijn vingertoppen tintelen. Eronder, iets dat er niet meer was en ook nooit meer zou zijn. Maar ze glimlachte op het moment dat de foto genomen was, in al haar schoonheid en elegantie. Als de wijn niet voor de ontspanning kon zorgen kon zij dat wel. Het was genoeg om weer enkele dagen vooruit te kijken, en dat was heel wat als iedere dag een zwarte dag voor je was. Het was ook iets kwetsbaars, de reden dat hij het achter slot en grendel hield, om het voor de rest van de school verborgen te houden. Maakte hem menselijk. Ontkrachtte zijn beeld als boeman. Was misselijkmakend zwak. Hij hoefde er niet over te peinzen dat het direct tegen hem werd gebruikt zodra het aan het licht zou komen. Haat was er genoeg.  

Zijn slang Saethion, een Raziaanse Reuzencobra, slaakte een ergerlijk gesis vanuit zijn rieten mand in de hoek, maar het was de bons tegen de deur die hem weer terug de harde werkelijkheid in smeet. Grommend uit ongenoegen stuwde hij het lijstje sneller dan zijn handen dienst konden verrichten terug in het laatje, draaide het op slot, stopte het sleuteltje twee lades eronder, deed dat ook weer op slot. Zekerheid voor alles. Er klonk gevloek achter de deurpost, treuzelende voetstappen. Saethion gleed traag uit zijn vaste plekje richting de deur, zijn staart agressief opgericht, wat moest betekenen dat het niets anders dan een leerling moest zijn. Tientallen dingen gebeurden op hetzelfde moment, juist op zijn rustigste moment. Er verscheen een hoofd om de hoek, net op het ogenblik dat hij zijn laatste lade met een demonstratieve klap dichtschoof, half om Saethion terug naar zijn mand te jagen, half om zijn ongewenste gast zijn misnoegen te tonen. Hij stond over zijn desk gebogen, zijn inktzwarte haar wat door de war en een gemelijke, misschien zelfs wat verwilderde blik in zijn ogen. Al om al gaf het de indruk dat hij nog lang niet klaar was met datgene waar hij bezig was, maar hij herstelde zich opmerkelijk snel. Zijn leesbril ging in een beheerst gebaar af, een hand ging kalm door zijn haar. Daar verscheen het zuinige glimlachje alweer om zijn lippen, één van de vele maskers die hij dagelijks oefende en opzette, al was het maar om te krijgen wat hij wilde. 'Do come in. Maar ik moet je waarschuwen. Hij heeft nog niet gegeten,' merkte hij met een knikje naar zijn slang op toen hij de rat op haar schouder zag. 'Ik ook nog niet, trouwens.' Die toegevoegde woorden gingen gepaard met een sluike blik in haar richting, alsof hij evengoed een hongerige slang was die zich voedde op nieuwe leerlingen in plaats van ratten.

_________________



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Rose
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Freedje
Posts : 25
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Duister en licht
Klas: 5de klas
Partner:

BerichtOnderwerp: Re: Hello, sir. [&MASTER SAVADOR]   di sep 16 2014, 17:15

Het was eigenlijk niet zo’n wonder dat ze niet in de gaten had gehad dat er werkelijk een persoon zat in de kamer. De kamer was donker, leek bijna leeg te zijn, maar een klap deed haar opschrikken en deed haar vermoeden dat er toch iemand zat. En dat bleek uiteindelijk toch wel waar te zijn omdat de schaduw die ze in het begin voor een schim had aangezien, zich langzaam waar begon te maken als een man. Rose kon zwart haar ontdekken. Ze kon niet zien welk postuur hij had aangezien hij zijn lichaam verborgen had achter een groot bureau. Wel kon ze aan zijn manier van doen zien dat ze hem stoorde op een moment dat dat zeer ongebruikelijk was. Ja zeg, moest ze daar nu rekening mee gaan houden? Hij mocht al blij zijn dat ze zich überhaupt was komen melden, want voor hetzelfde geld was ze niet eens komen opdagen en had hij niks van haar aanwezigheid geweten! Bovendien was de enige reden dat ze hier was omdat ze een kamer voor zichzelf wilde hebben. Ze voelde opeens gekrabbel in haar nek en hoorde haar rat, Axel, angstig piepen. In het begin begreep ze niet zo goed waarom dat was, maar de man tegenover haar maakte haar dat algauw duidelijk. Toen Rose een stapje verder deed om te zien waar de man precies naar verwees, schrok ze zich dood. Niet alleen om de tweede opmerking van de man – welke naar haar zeer pervers overkwam – maar ook om de reuzeslang die zich voor haar bevond. Het was dan ook niet zo gek dat Axel wild aan het piepen was in haar nek. Rose wierp een uitdagende blik op de slang – ze uitte meer lef dan ze werkelijk bezat – en hield met haar hand Axel stevig in haar nek geklemd. Nee, deze slang kwam geen staartlengte dichterbij. Ze bezat trouwens genoeg magie om een slang af te wijzen. Hoopte ze. Ze wierp haar blik op de man. Ondanks dat zijn uitspraak pervers overkwam, kwam de man dat niet echt. Ze kon nu ook niet direct zeggen dat ze hem in de top tien van knapste leerkrachten zou plaatsen, maar hij kwam ook weer niet over alsof hij haar elk moment zijn bed in kon jagen. Maar misschien kwam dat ook wel gewoon omdat ze hem niet zo goed kon zien in het donker, misschien zou ze hem dadelijk wel wat beter te zien krijgen. Misschien moest ze eerst goed kijken en dàn pas oordelen. Hij had kort tot halflang haar, welke netjes om zijn hoofd hing. Rose haalde diep adem voor ze iets wist te zeggen.
 
‘Misschien moet u wat eten,’ was haar eerste opmerking, waarna een kort glimlachje liet weten dat ze het niet zo kwaad bedoelde. Ze twijfelde er echter aan of de man dat ook zo zou opvatten. Hij leek haar aanwezigheid niet op prijs te stellen, wie weet hoe boos hij wel niet zou worden als ze té bijdehand was. En dan had je natuurlijk ook nog die akelige slang die zich op nog geen paar meter van haar bevond. Rose vroeg zich af of de man überhaupt een poging zou doen om zijn slang te stoppen als deze opeens op haar af zou vliegen. Ze negeerde het zelfgemaakte antwoord op die vraag en keek de man weer aan. ‘Mijn naam is Rose,’ begon ze, ‘en ik kom me inschrijven voor Starshine Academy.’ Zonder twijfel nu liep het roodharige meisje naar de stoel die zich voor het bureau van de man bevond. Ze ging zitten op de stoel, sloeg haar ene been over het andere en richtte haar groenige ogen op de man. ‘Voordat ik dingen moet gaan invullen en zo…’ Haar stem klonk licht vertwijfeld, alsof ze niet wist of ze deze vraag wel kon stellen. ‘… zijn er ook aparte kamers? Individuele kamers, bedoel ik?’ Het meisje keek de man vragend aan. Ze vermoedde dat ze dadelijk van die vervelende documenten moest gaan invullen waarop al haar gegevens gevraagd werden. Misschien nog een handtekening nodig van de ouders. En klaar. Nee, dit kon heus niet zo lang duren. En daarna ging ze nog van haar vrije dag genieten, voor ze aan die vreselijke lessen moest deelnemen en akelig huiswerk kreeg die ze moest maken.


OOC: Ik was weer even vergeten hoe leuk het is om met je te posten :3
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: Hello, sir. [&MASTER SAVADOR]   zo sep 21 2014, 10:16

De ondergaande zon wierp haar laatste stralen over de horizon en zette de kamer vanaf het raam in een vaag oranje gloed. Hij stond er met zijn rug naartoe, waardoor hij tegen het licht niet meer was dan een schim met de contouren van een lange man, overstelpt in de schaduwen die hij zo liefhad. Als je je inbeeldde dat de aftekening van de lange mantel die hij droeg bij zijn lichaam hoorde, misschien wel eerder als een gigantische vleermuis, of een raaf die op het punt stond zijn vleugels te spreiden en op te vliegen, de aanbrekende avond in. Alleen zijn ogen, die licht goudgeel oplichten als de hachelijke blik van een roofdier in het donkerste donkerte, waren in zijn gezicht te onderscheiden. Accentueringen van allerlei kleuren geel en goud als twee zeldzame knikkers, achter de gloed in de irissen zichtbaar, leken daadwerkelijk te bewegen als zijn ogen dat deden. Het waren geen rustgevende lavalampen op ieder kindernachtkastje; eerder de priemende blik van een dreigende aanwezigheid in de schaduwen. Aankondigende nachtmerries.

Zijn ogen gleden van de geschrokken gezichtsuitdrukking van het meisje naar het knaagdier op haar schouder - een vieze rioolrat die nergens anders behoorde dan in een slangenbek, als je het hem vroeg - om zich uiteindelijk te richten op Saethion. Flegmatiek streek hij zijn lange mantel glad, zijn licht oplichtende ogen in de beschaduwing weer gericht op de persoon voor hem. In eerste instantie leek het alsof hij iets onder zijn mantel vandaan haalde, wie weet wel een hand vol vuur om in haar richting te smijten - maar het enige waarin zijn plotselinge rappe handeling resulteerde was een resolute vingerknip, waardoor de grote cobra op slag leek te bevriezen. Zijn kop zweefde nog boven de grond voor hij deze zoekend naar een juiste houding weer neerlegde, zijn tong nog in- en uit zijn bek flitsend.
'Kom, kom, Saethion,' klonk zijn sinuous stemgeluid vanuit de schaduwen. 'Laten we attent zijn voor onze gast. Misschien levert ons dat later wel een.. beloning op.' But no tricks. Just treats.
Zijn ogen versmalden zich even bij haar woorden op zijn antwoord, alsof hij niet helemaal tevreden met haar reactie was. Misschien moest hij iets eten? Misschien moest hij dat maar eens doen, ja.
'Kom dichterbij, liefje. Dan kan ik je beter bekijken.' Zijn hand streek in trage halen over de leuning van zijn stoel, het leer knedend als ware het zacht vlees waar hij zijn tanden in kon laten zinken. Want ze was een plaatje, Rose. Karmozijnrood haar en smaragdgroene ogen. En als het aan hem gelegen had, had hij meteen grootmoeders haarnetje afgegooid, een borstelige zwarte staart onder zijn mantel onthuld en zich bovenop haar gestort - maar manners. Reputatie. Als hij ooit in zijn kraag gevat werd door de overheid en de strijd maar beter kon opgeven om zich een weg uit de rechtzaal te vechten, was dat precies wat de ladies and gentlemen of the jury uit zijn mond zouden horen komen.

Hij vroeg haar te komen en ze kwam. Rakelings stapte ze langs de cobra heen - die als een reusachtige uitgerolde tuinslang bewegingloos over de vloer lag - dappere Rose, moedige Rose. Hij keek toe hoe ze neerzeeg op de gastenzetel terwijl hij met een hand op de leuning nog altijd naast zijn stoel stond, keek uiteindelijk op haar neer. Meer als een hongerige havik, nu.
Na haar korte voorstelling deelde ze hem nutteloos mee dat ze zich kwam inschrijven. Hij kreeg alleen maar leerlingen die zich kwamen inschrijven op zijn kantoor. Soms sollicitanten en vaak herrieschoppers die naar hem werden gestuurd, maar vooral inschrijvers. Al net zo roerloos als zijn slang staarde hij haar aan, zich afvragend of het volgende dat er uit haar mond zou komen al net zo overbodig zou zijn. De al net zo misplaatste vraag deed niets aan zijn uitdrukking veranderen, maar de ironie die zijn blik altijd wel af leek te stralen kwam even fermer naar voren dan anders. Het leek een eeuwigheid te duren voor hij zich uiteindelijk ook neerzetelde achter zijn bureau.
'Maar natuurlijk,' luidde zijn zachte antwoord na een korte stilte. 'Eerste verdieping, de hal voor de trappen naar de etages links, de negende kamer aan je rechterkant. Niet te missen.' Hij zou haar later wel een kleine plattegrond meegeven, besloot hij terwijl hij ondertussen zijn armen een stuk spreidde om Saethion via zijn benen op zijn schoot te laten glijden.



- Yes, brain, let's be non-functional.
En jij post ook altijd wel fijn!  :smuch:

_________________



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Rose
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Freedje
Posts : 25
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Duister en licht
Klas: 5de klas
Partner:

BerichtOnderwerp: Re: Hello, sir. [&MASTER SAVADOR]   za sep 27 2014, 22:22

De blik die de man op haar wierp was op zijn zachts gezegd als ongemakkelijk te ervaren. Net als met de slang die zijn blik op haar liet rusten voelde Rose zich een soort prooidier die geworpen werd tussen twee roofdieren in: aan haar rechterkant de slang en voor haar de Hoofdmeester. Nog nooit had ze zich zo akelig bekeken gevoelen. Het kon ook te wijten zijn aan haar eigen op hol slaande verbeelding, maar Rose durfde te wedden dat de blik die de Hoofdmeester op haar wierp niet zonder bijbedoelingen was. Ze besloot echter om er niks over te zeggen. Ze sloeg haar armen over elkaar heen, was uiteindelijk toch niet zo blij met haar kledingkeuze voor vandaag. Want zie je, Rose was nooit echt zo braafjes geweest met haar kledingstijl. Doorzichtige panty's, korte rokjes en laag uitgesneden topjes waren het resultaat van het pittige karakter. Natuurlijk had ze ook wel normale kledij - zoals gewone t-shirts, strakke jeans en mooie jurkjes - maar als het even kon, protesteerde Rose toch wel in stijl tegen haar ouders in. Ook vandaag had ze, speciaal om haar moeder te pesten, een kort spijkerrokje aangedaan met een zwart, laag uitgesneden topje. Haar rondingen, welke op deze leeftijd wel zo ongeveer hun vaste vorm hadden aangenomen, kwamen goed uit in het topje. Je zou het een gewaagde kledingstijl noemen, maar voor Rose was dit dagelijkse kost. Met de slang en de Hoofdmeester in de buur voelde Rose zich voor het eerst echter niet echt op haar gemak in haar nogal pittige kledij. Ze verkoos nu toch liever een strakke jeans en een goed zittend shirtje. Ze dacht wel dat haar kledinggedrag op Starshine een lichtelijke wending zou nemen, vooral omdat ze toch alleen maar averechtse reacties zou krijgen hier. Thuis was het gewoon puur een doel om haar ouders te treiteren en te protesteren op haar eigen manier, maar hier wilde ze vrienden maken en niet meteen een etiket opgeplakt krijgen. Ze zou, als ze eenmaal in haar kamer was, wel veranderen naar haar andere kledingstijl. Nieuwe omgeving, nieuwe kansen, nieuwe aanpassingen. Het meisje richtte haar groene ogen op de Hoofdmeester vlak nadat hij zijn antwoord had uitgesproken en Rose glimlachte vriendelijk naar hem. Ze probeerde de huivering te onderdrukken toen ze in zijn ogen keek die zo te zien zowel een gele kleur als een gouden kleur uitstraalden. Het waren twee zeldzame, met elkaar versmolten kleuren die Rose eigenlijk nog nooit had gezien bij een mens. Een tikkeltje gefascineerd keek ze ernaar.

'Mooi,' zei ze zacht knikkend op de woorden van de Hoofdmeester, als een soort van laat antwoord. 'Dan moet ik nu allemaal papierwerk en shit gaan invullen, zeker?' vroeg ze. Axel, welke zich sterk bewust was van de slang die zich niet ver van hem bevond, had zich ondertussen helemaal in de nek van Rose verschanst. Omdat Rose' haar helemaal tot op haar onderrug viel, viel Axel totaal niet op. Rose besefte echter wel dat de angstgeur van Axel vast wel te ruiken zou zijn door de slang. Ze hoopte dat de slang echter niet te veel in verleiding kwam om haar babyratje op te eten. Ach, ze kende genoeg Duistere magie die het mogelijk zou maken om te ontsnappen als het er op aan moest komen. 'Geeft u eigenlijk een speciaal vak hier op Starshine?' flapte ze opeens uit terwijl ze weer in de speciale goudgele ogen van de Hoofdmeester keek. Omdat ze hem nu wat dichterbij genaderd was, zag ze dat hij een soort van sikje had. Of moest ze het een baard noemen? Nee, een baard ging toch veel verder dan alleen de kin? Mannendingen, ze had er dan ook echt geen verstand van. Ze had nog nooit echt een vriendje gehad en had tot dusver al de jongens die zich te dicht naar haar mening in haar buurt bevonden afgesnauwd. Daar zou nu verandering in komen, besloot ze. Ze zou het een kans geven. Maar als ze allemaal zoals deze Hoofdmeester waren, kon ze wel uitkijken. Ze wierp weer een blik op de Hoofdmeester en wachtte af op zijn antwoord. 


OOC: Dankje ;3 Wel beetje aan de late kant D:

_________________
In verband met school, één verhaal en drie RPG's waarover ik mijn aandacht moet verdelen, post ik pas wanneer ik tijd en inspiratie heb.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: Hello, sir. [&MASTER SAVADOR]   zo okt 12 2014, 16:21

Het ongemak dat het jonge tienermeisje moest evenaren was voelbaar in de atmosfeer, bijna tastbaar. Zowel voor hem als voor zijn slang was het een pluspunt voor de gemoedstoestand. Ongerief bij anderen was goed: daar plaatste je je gemakkelijk te boven. Misschien was het een pak van haar hart als hij haar vertelde dat ze bij lang na niet de enige was die er zo gewaagd bijliep - maar er viel geen profijt voor hem te halen als hij dit deed, dus deed hij het simpelweg niet. Het was bovendien een aangenaam aanzicht om de dag mee af te sluiten. Zoals hij het graag had.
'And his gaze would travel up and down my body as if inspecting me,' zou een mogelijke getuigenis zijn, jaren later, als hij in de rechtbank zat en eindelijk voorkwam voor al zijn misdaden. Hier de nadruk op als: zijn naam was in feite nooit door het slijk gehaald doordat hij in het verleden keer op keer gebruik had gemaakt van de identiteit van overleden personen, en hoefde dus ook niet gezuiverd te worden. Feit bleef dat hij er zorgvuldig voor gezorgd had dat dit ook niet het geval hoefde te worden. De media was gek op hem - nee, op het imago dat hij voor ze had neergezet. Niemand wilde iets van zijn ware persoonlijkheid hebben. De persoonlijkheid die hier, binnen de schoolmuren, zo nu en dan naar boven kwam. Een nietige tiener kon hem immers niets maken: hij was schoolhoofd van de meest befaamde school in Kovomaka, leraar en opvolger. Een leerling kon niet opboksen tegen de waarderende meningen over hem in de buitenwereld.
Voor nu bleef zijn blik echter strak gericht in de groenige ogen. Ze gleden verder ook niet meer af naar onder haar decolleté, waar haar shirt strak over haar boezem spande, of de hot skirt van spijkerstof waaronder slanke blote benen waren te zien. Hij gunde haar geen glimlach terug, was te druk bezig met zijn eigen malende gedachten. Eén keer van top tot teen bekijken - het onschuldige 'in zich op nemen' - was genoeg om geen argwaan te wekken.    

'Je handen vuilmaken zul je dit schooljaar wel vaker moeten doen,' bevestigde hij een ogenblik later haar vermoedens, waarbij hij zich soepeltjes om haar ongepaste opmerking heen werkte. 'Shit' en papierwerk invullen waren niet aan de orde: wat wél aan de orde zou zijn was een continu aanwezigheid van onvervalst respect en begrip voor de nodige normen en waarden. Spijtig dat dit nu al ontbrak. Maar geen nood: daarom kwamen ze ook naar zijn school in de eerste plaats, nietwaar? Totaal onbewust van de ware intentie erachter, dat wel, maar je ging een schaap ook niet op de een of andere mogelijke manier duidelijk maken dat het naar het binnenplaatsje achter de schuur werd gebracht om daar zijn kop op het houtblok te moeten leggen voor het kille blad van de bijl langs zijn hals het laatste zou zijn dat het voelde. Het zou simpelweg zijn hoeven in de aarde planten terwijl het een tegenstrijdige poging deed om het touw waaraan het dier werd meegetrokken van zich af te schudden. Met de jeugd was het geen verschil: het was van noodzaak om hun oude walgelijke zelf, de karakteristieken die zich helaas hadden ontwikkeld uit grond van een slechte opvoeding of verkeerde confrontaties, te vernietigen; dat, zodat er iets veel reiners, puurder zelfs, herrijzen kon. Als een nietige rups die in zijn coconnetje kroop en zich ontpopte tot een schitterende vlinder.

'Geduld, Saethion,' sprak de man zijn slang met een zwak glimlachje op zijn lippen gekruld toe, als ware het dat het al vast stond dat de slang zich vroeg of laat aan de bange weggekropen rat tegoed kon doen. Zijn gouden blik fixeerde zich van de uit zijn krachten gegroeide cobra - die zichtbaar trilde van verlangen met de angstgeur van het jonge ratje sterk aanwezig in de lucht - naar het vurige meisje. Hij meende zelfs interesse te kunnen ontdekken in haar gestelde vraag - of was het puur uit iets dat door moest gaan als 'beleefdheid'? Bij Medusa, de ironie.
'Mijn naam is Savador. Je dient me aan te spreken met Master Savador. Ik geef hier al een aantal jaar vuurmagie,' antwoordde hij kalmpjes. 'In eerste instantie was leraar vuurmagie ook de oorspronkelijke functie die ik bekleedde. Laten we zeggen dat er zich een klein.. 'ongelukje' voordeed met de vorige Hoofdmeester en ik genoodzaakt was haar plaats in te nemen. Desperate times call for desperate measures.' Een flits van wat een glimlach moest zijn gleed over zijn gelaat terwijl hij omineus zijn handen onder zijn kin vouwde, maar het was allerminst een gebaar uit toevoegende vriendelijkheid.
'Tevens ben ik ook je mentor en begeleidingspersoon,' vervolgde hij. Hij tuitte licht zijn mond. 'As such, verwacht ik ook dat je me nadert met dergelijke problemen over je studieproces. Merk ik dat je hier slechts gekomen bent om moeilijkheden te zaaien, ben ik verplicht om drastische maatregelen te moeten nemen. We zullen elkaar dit schooljaar immers nog vaak zien.' De man achter het bureau sloot zijn zin af met eenzelfde, doordringende blik als waarmee hij haar begroet had. Het was nu meer een teken om duidelijk te maken dat hij nog niet klaar met haar was, en ze niet het idee moest krijgen dat - nu de nodige politesse achter de rug was - ze zonder blikken of blozen de deur uit kon lopen.



Al zul je niet meer terug posten nu je stopt - ik had 'm nog voor je liggen :3

_________________



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Gesponsorde inhoud



PROFILE
MAGICIAN

BerichtOnderwerp: Re: Hello, sir. [&MASTER SAVADOR]   

Terug naar boven Ga naar beneden
 

Hello, sir. [&MASTER SAVADOR]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Starshine Academy ::  :: Headmaster's Office-