PortalIndexLate Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil HpD5UwnLate Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil 2q24v8xLaatste afbeeldingenZoekenRegistrerenInloggen



 

Deel
 

 Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Earia

Earia

Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil UTL8oxA PROFILERecruit
Real Name : Anon~
Posts : 926
Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Water||Light
Klas: Mentorklas Miss Eres
Partner: Don't Catch me Now, I'm not Falling yet

Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil Empty
BerichtOnderwerp: Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil   Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil Icon_minitimevr jun 14 2013, 00:30

Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil Earia_Sheet_2


||.Born a Stranger.||

Een rustige, kalme sfeer hing in de school op het redelijk late uur. De drukte van de studenten begon langzaam af te nemen, als een kaars die aan het doven was. De zon was al een tijdje geleden onder gegaan en een halfvolle maan had haar plaats ingenomen. Zo waren de meeste studenten zich rond dit tijdstip klaar aan het maken om naar bed te gaan, terwijl anderen zich terug getrokken hadden op hun etage, om de laatste paar wakkere uren voor deze dag met hun neus in een boek te besteden. Maar voor sommige was de dag nu pas begonnen en hadden ze koers gezet richting Oak’s Field, waar ze kroegen die op dit uur op voelen toeren draaide onveilig maakte.
Earia hoorde echter bij het tweede onderdeel. Zij had ervoor gekozen om, net als op bijna elke avond, voordat ze de nachtrust op zou gaan zoeken, lekker weg te duiken in een nieuw boek. Maar voor deze avond had ze een ander soort boek gekozen. Voor vanavond zou ze niet wegduiken in een fictie boek, of een boek over de verschillende culturen van elke planeet. Vanavond was een soort studieavond voor haar. Een studie van haar eigen interesse; anatomie tekenen. Vanaf haar eerste dag hier op school had ze het zo druk gehad met van alles en nog wat. Na de lessen stond huiswerk maken natuurlijk op nummer één, met daarna haar persoonlijke training om haar magie te verbeteren. Na training kwam meditatie en Martial Arts om die vaardigheden ook nog op scherp te houden. En elke dag was ze wel voor enkele momenten in de bieb te vinden om nieuwe boeken door te bladeren en de geschreven woorden te bestuderen. Er was geen dag dat Earia zich verveelde. Maar door al deze drukte kwam ze de laatste tijd nauwelijks tot niet meer toe aan haar tekenhobby. En om te voorkomen dat die vaardigheid zodanig zou verslappen en inzakken, had ze maar besloten om voor deze avond een goed anatomieboek uit de bieb te lenen.
Het boek wat ze gehaald had was echter een snelle, overhaaste keuze geweest. Een gevolg wat veroorzaakt werd omdat Earia tijdens het avondeten nogal weggezonken was geraakt in haar eigen wereldje. Bij het avondeten was ze in de grote zaal gaan zitten met haar tekenblok naast haar bord, om zo tijdens het eten mensen die in de zaal zaten na te tekenen. Niet als personen, maar om hun houdingen, poses en bewegingen te kunnen bestuderen en overnemen. Op die manier kon ze het beste zien waar haar anatomie op het moment nog sterk lag en waar er precies verbeteringen gemaakt moesten worden. Maar tijdens haar grove gekrabbel en geschets was ze aardig teruggetrokken geraakt in haar eigen wereldje en was ze zichzelf verloren in de tijd die onopgemerkt voorbij was gekropen. Elke schets die ze gemaakt had kreeg steeds meer detail, verfijndere vormingen en beterde schaduwval. Vele minuten gingen voorbij, terwijl Earia onafgebroken haar blik op het papier met de grove potloodstreken en gumveegsels gericht bleef. Het was pas wanneer bijna niemand meer in de zaal te vinden was dat Earia haar blik omhoog hief en door begon te krijgen hoeveel tijd er ongeveer verstreken was. Vanachter het glas van de ramen kon ze zien dat de zon al volledig ondergegaan was, wat bij haar een belletje had laten rinkelen. Het was bijna sluitingstijd bij de bieb! Als een geschrokken haas was ze naar de bieb gesneld, waar ze nog net op het nippertje een boek van één van de planken mee had kunnen grissen. Nog geen tien seconden nadat ze een stap buiten de bibliotheek had gezet werden de deuren achter haar gesloten en op slot gedraaid.

Nu, tijdens haar wandeltocht terug naar haar etage, waar ze haar bed op zou zoeken om daar in alle rust en ontspanning haar ‘studie’ voort wilde zetten, had ze natuurlijk haar neus in het nieuwe boek gestoken. Terwijl Earia geboeid en opgenomen in de afbeeldingen en woorden van de rechterbladzijde keek, wierp ze zo nu en dan een bestuderende blik naar de linkerkant van het boek, waar ze half haar tekenblok op had gelegd, geopend op de bladzijde waar haar nieuwste schetsen stonden. Op deze manier hield ze voor zichzelf het beste overzicht over haar eigen creaties en de tips en wijsheden die het boek haar schonk.
‘Hmm… bij dit mannelijke model loopt de overgang van borst naar schouder en onderarm niet zo lekker… en bij het meisje klopt er iets nog niet helemaal bij haar heupen,’ waren enkele gedachten die tijdens Earia haar terugreis door haar hoofd zweefde. Nadenkend kauwde ze ondertussen zachtjes op de achterkant van haar vulpotlood die ze in haar mond gestoken had. Haar linkerhand liet ze wat meer naar het midden op de rug van het boek glijden, zodat ze haar rechterhand vrij kon maken. Daarmee gleed ze door de witte, golvende slierten die voor haar gezicht hingen weg, die zachtjes mee wiegde op haar looppas. Toen ze haar zicht weer vrij had gemaakt van haar eigenwijze haren greep haar rechterhand weer de rechterhelft van het boek vast. Volledig opgeslokt door de woorden en tekeningen die haar ijsblauwe ogen in zich opnamen en waar haar leergierigheid werkelijk van smulde, merkte Earia echter niet dat ze ondertussen letterlijk bijna iemand tegen het lijf liep…



I Walk on Wounds
That Seldom Prove to Slow me Down
I Laugh this Constant Pain Away



Laatst aangepast door Earia op wo jun 26 2013, 18:25; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Ga naar beneden
Gavriil
.
.
Gavriil

Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil UTL8oxA PROFILEReal Name : Linima
Posts : 100
Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Water en duisternis
Klas: -
Partner: As Helen danced over the roads to Troy, so will my heart dance to her who is destined to fall in love.

Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil Empty
BerichtOnderwerp: Re: Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil   Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil Icon_minitimedi jun 18 2013, 00:03

Het was de regen. Het constante lawaai van kleine druppels die op de keien ketsten en diepe plassen veroorzaakten. Hetgeen je haren aan je schedel liet vastplakken om daarna ijskoude rillingen te bezorgen wanneer het zich een weg door je kleding naar binnen had gevochten en langzaam langs je ruggengraat naar beneden gleed. Het bracht een bedompte, mossige lucht met zich mee en als het weer weg trok had je het gevoel alsof je gewikkeld was in een deken die helemaal klam was van koortsaanvallen. Maar dat was later. Nu regende het nog volop. Het was zo'n echte lente bui. Hard en genadeloos met grote druppels. Alsof er boven een hogere macht een vreselijk depressieve aanval had gekregen en het verdriet wat daaruit voortkwam nu met grote zoete tranen naar buiten perste.
Een jongeman die nog langer leek dan hij al was door het hoge schoeisel waar hij op liep, hield stil. Hij zette zijn zwarte koffer zachtjes op de grond en zette zijn vreemd gevormde hoge hoed af. Hij legde zijn hoofd in zijn nek en sloot de ogen. De druppels die zijn gezicht beroerden lieten zelfs de kleinste haartjes recht overeind staan van de kou, maar voelde niettemin bevrijdend. Hij voelde hoe de kou zijn kleding binnendrong en hem van binnenuit bevroor en heel even trok er een korte rilling van genot door zijn lijf. Toen de laatste druppels zich over hem hadden uitgestort zette de jongeman zijn hoed weer op en pakte de zwarte koffer om zijn weg verder te vervolgen. Onderwijl ving zijn blik de verse sporen die de regen van nog maar een paar seconden geleden had achtergelaten. Plassen rimpelden waar hij langsliep en vroren aan de randen zelfs dicht. Het was geen vreemd fenomeen voor deze excentrieke jongeman. Als volbloed water magiër kon hij uiteraard uitstekend water manipuleren zoals elke magiër met die gave dat kon. Bijzonder was echter dat het in de omgeving van deze specifieke jongeman altijd zo koud was dat water al snel zijn vloeibare vorm verloor en steeds vaster werd naarmate hij zich er dichter in de buurt van bevond. Het was een raadsel waar hij de oorsprong niet van hoefde te weten dus had hij het zo maar gelaten. Dit hield wel in dat alles om hem heen ook altijd steenkoud was, inclusief zij eigen ledematen. Zelf ondervond hij daar weinig tot geen last van, maar het handen schudden kon soms nog wel eens voor vreemde verrassingen zorgen.

Langzaam liet de jongeman het dorpje dat de naam Oak's Field droeg steeds verder achter zich en waande zich naar het grote kasteel dat vlak voor hem opdoemde. Het was geen alledaags kasteel. Dat was te zien zowel te voelen. Het bruiste hier van de magische energie. Dit was dan ook niet zomaar een gebouw. Dit was Starshine Academy, een van de meest prestigieuze scholen om magie te leren die er waren in heel het Kovomaka stelsel. De jongeman haastte zich naar de poort en schoot nog net op tijd door het hek naar binnen voordat deze werd gesloten voor de nacht. Al even stil glipte hij het schoolgebouw in. Hij wist dat hij op een laat uur gearriveerd was, dus waarschijnlijk zou het gehele kasteel nu in diepe rust verkeren. En het was geen slecht idee om dat voorbeeld te volgen. Aankomen op een laat tijdstip zoals nu het geval was had zo zijn voordelen. Er waren geen andere leerlingen in de gangen. De vreemde jongeman kon dwalen wat hij wilde zonder bang te zijn om tegen iemand aan te lopen. Er zat ook wel een nadeel aan. Hij had niemand om de weg aan te vragen. Maar na even zoeken bleek het geen al te ingewikkelde opgave om de etage te vinden waar hij wezen moest. Behalve dat kon hij het voelen, de aanwezigheid van andere watermagiërs. Bijna als schaduw betrad de jongeman de etage. Maar hij had nog geen vijf passen gezet of hij knalde tegen iets aan. Als een slang die hapte naar zijn prooi schoot zijn hand naar voren en haakte die achter de rug van de andere persoon en voorkwam van beiden dat ze zouden vallen. Hierdoor had hij zijn koffer los moeten laten die met een luide knal de stilte verscheurde. Dat ene moment duurde hooguit tien seconden, daarna was de rust weergekeerd.

Twee felle groene ogen, oplichtend en chemisch van kleur als absint schoten in een snelle blik over de persoon heen waar hij mee in botsing was gekomen. Een meisje, een jonge vrouw met hagelwitte lokken en ijsblauwe ogen hing in zijn arm terwijl zijn eigen grijze lokken, nog steeds een beetje nat van de regen, als een gordijn langs hen heen hing. Enkele seconden kon de jongeman niet anders dan staren in die ijsblauwe ogen. De kleur was zo puur, zo helder. Je ogen zouden er bijna pijn van gaan doen. Als hij het kon had hij de kleur willen pakken en in een potje willen stoppen om er daarna hele dagen naar te liggen kijken. Langzaam trok hij de dame weer overeind en liet haar zachtjes weer los. Zijn aanraking was niets meer dan een lichte suggestie en kon nog het meest vergeleken worden met de wind die zachtjes je wang streelt bij een lichte bries. Vervolgens nam hij zijn hoed af zodat zij ook zijn gezicht kon zien. Een grauwe huid met een litteken van een diepe hechting die over zijn gehele gezicht liep. Smalle lippen die zich verbreedde tot een glimlach en een spitse neus. Het enige beetje kleur in zijn gezicht waren zijn ogen. 'Ik hoop niet dat u zich heeft bezeerd,' sprak hij in alle beleefdheid met een stem zo in contrast met zijn uiterlijk. Zijn stem klonk warm, hartelijk zelfs al zat er nog steeds iets kils in. Maar niet in de zin van vals of gemeen. Maar letterlijk koud en verkillend. Haast alsof er een dun laagje ijs zich op zijn stembanden had gevormd. Verwachtingsvol bleef hij de dame aankijken terwijl zijn ogen niet op één plek gericht konden blijven. Ze schoten van haar ogen naar haar witte lokken. Hij voelde zijn handen en vingers tintelen en zijn hartslag versnellen, maar hij moest zijn kalmte bewaren. Het was niet de bedoeling om haar zo plotsklaps af te schrikken. 

(Sorry voor het wachten. Hopelijk kun je er iets mee)
Terug naar boven Ga naar beneden
Earia

Earia

Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil UTL8oxA PROFILERecruit
Real Name : Anon~
Posts : 926
Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Water||Light
Klas: Mentorklas Miss Eres
Partner: Don't Catch me Now, I'm not Falling yet

Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil Empty
BerichtOnderwerp: Re: Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil   Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil Icon_minitimevr jun 28 2013, 02:33

Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil Earia_Sheet_2


||.Born a Stranger.||

Compleet blind voor de wereld en alles wat er om haar heen gebeurde liet Earia haar benen als vanzelf door de gangen wandelen, terwijl haar hoofd in de wolken zat. Zoveel informatie en kleine, nieuwe ontdekkingen die ze deed, alleen al op de eerste pagina! Het maakte haar alleen maar nieuwsgieriger naar wat voor een geheimen ze zou gaan ontrafelen op de tweede bladzijde van het boek. Bij elk woord waar haar ogen overheen gleden werd het menselijke lichaam fascinerender en interessanter. Als een klein, naïef, dagdromend kind dat zichzelf had opgesloten in haar eigen wonderland liep ze dan ook verder. Tot ze door een botsing weer abrupt terug de realiteit in getrokken werd. Een botsing die haar zicht van de informatie afnam en haar oriëntatie als een opgebouwd kaartenhuis in liet storten.
Alsof de wereld wild heen en weer geschud werd voelde Earia hoe ze zich stootte tegen een andere voetganger, waarna ze haar balans verloor en de vloer steeds dichterbij kwam. In het valproces, nog geen twee seconden na de botsing had ze alle spullen die ze vast had, inclusief het vulpotlood wat ze in haar mond had gehouden, laten vallen en op de grond laten kletteren. En ze was er vrij zeker van dat zijzelf daarna zou volgen. Een vluchtige, geschrokken ademhaling zoog zich een weg binnen haar longen, wat snel gevolgd werd door een luide klap van iets wat op de grond viel. Maar het was niet Earia die haar landing maakte.

Middenin het moment bleef ze stilhangen, alsof karma de tijd stil had gezet voor haar. Verontwaardigd opende het bleke meisje langzaam weer haar ogen, die ze in een reflex had gesloten bij het idee dat ze een pijnlijke val zou gaan maken. Verward vlogen haar ijsblauwe kristallen in het rond, zoekend naar informatie en duidelijkheden over de situatie. Haar zintuigen scherpte zich weer aan en wisten wat dingen voor haar op te helderen. Het was nu pas dat ze voelde dat iemand een arm om haar gewikkeld had en daarmee had voorkomen dat ze een pijnlijke klapper zou maken.
Haar blik gleed over het grijze gelaat wat de oorzaak was geweest van haar valbeurt, maar ook haar redding voor een pijnlijk moment was geweest. Via de lange, natte, grijze haren klom haar blik zich een eind omhoog, waar ze uiteindelijk halt hielden bij een felle, contrasterende kleur. Twee felle edelstenen, schitterend in een groene kleur wat bijna onnatuurlijk was te noemen staarde haar aan en boorde recht door haar eigen ijsblauw heen. Door de emotie die tussen schrik en verbazing hing vergrootte haar ogen zich wat bij het aanzicht en slikte het witharige meisje zachtjes een brok die in haar keel stak weg.

Met een zachte, voorzichtige beweging en een elegant gebaar werd het meisje weer met haar beide benen op de grond gezet. Toen ze weer stevig haar voeten op de grond had neer geplant werd ze losgelaten uit de man zijn greep, die met soepele bewegingen zijn handen terug trok. Hij stelde zich recht en ontdeed zich van zijn hoed, wat Earia de kans gaf om hem wat beter te kunnen bekijken en onderzoeken. Haar onderzoek kwam echter niet veel verder dan zijn gezicht. Eerst bleven haar ogen weer hangen bij de groene kleur, waarna ze zich vervolgens richtte op de verontrustende lijn die over zijn gezicht heen liep. Een litteken. Een pad dat over zijn gehele gezicht werd afgelegd en getekend voor een levenstijd. Earia durfde zich de vreselijke gebeurtenis wat het teken had veroorzaakt zelfs niet met alle nieuwsgierigheid van de wereld in te denken.
Snel dwong ze haar ogen ervan weg te kijken en zich te focussen op iets anders wat in zijn gezicht lag. Zo volgde ze uiteindelijk, met moeite, de smalle lippen die zich omhoog krulde tot een glimlach. Toch duurde het niet lang voordat haar ogen weer teruggetrokken werden naar de groene kleur. De kleur die bij zijn grauwe huid bijna naar haar toe sprong en smeekte om aandachtig bekeken te worden.
Het was zijn stem geweest die haar had weten wakker te schudden en uit de greep van de intense kleur had weten te halen. Wat verschrikt bij het horen van de koude klanken schoten het bleke meisje haar schouders enkele millimeters omhoog en kwam ze weer terug in de realiteit. De ijzige tonen kropen via haar trommelvliezen als rillingen naar haar nek, waar ze hun weg naar haar ruggengraat wisten te vinden en zo over haar gele rug naar beneden kropen. Met een onweerachtig effect wisten de ‘vertakkingen’ over de rest van haar lichaam te kruipen, waardoor ze langzaam over haar gehele huid kippenvel kreeg.
Toch probeerde ze de schrik achter een neutrale blik wat ze als masker had gekozen te verbergen. Iets wat haar nog redelijk goed af ging. Hoewel ze het niet voor elkaar kreeg om haar ogen mee te krijgen in de ontkenning, wist ze haar gezicht aardig in de plooi te houden. Ze was zich er maar al te goed van bewust dat ze over zou komen als een onbeschoft, respectloos wicht als ze haar schrik en verontrusting al te duidelijk aan hem zou maken. En dat was een indruk die ze niet wilde achterlaten bij hem. Beangstigend of niet; het was in Earia haar ogen nog geen reden om je respectloos te stellen naar je medemens. Uiterlijk kon soms heel nietszeggend zijn. Een eerste indruk gebaseerd op uiterlijke kenmerken wilde heus niet altijd alles zeggen.

Nadenkend over de woorden voor haar antwoord schoof het meisje een witte lok achter haar oor, haar ogen nog altijd gericht op die groene smaragden. Maar nu was haar blik wat directer; meer gericht op hém en niet op de kleur zelf. “N-nee, alles is nog heel,” begon ze zachtjes. Ze sprak met een schorre stem die enkele klanken van haar woorden liet haperen. Vlak voordat ze haar volgende woorden opgooide schraapte ze even haar keel om te voorkomen dat ze te onduidelijk zou klinken. “Mijn excuses! Ik lette niet goed op waar ik liep terwijl ik bezig was!” verontschuldigde het meisje zich gehaast, waarna de gebruikelijke, bijna 90 graden buiging die ze met haar bovenlichaam maakte volgde. De buiging werd gemaakt in een rappe, korte beweging, wat haar golvende haren door de lucht liet dartelen en dalen als de waterstromingen in een rivier. Met haar blik gericht op de grond trof ze uiteindelijk de koffer van de man aan, die met de zijkant op de grond lag. Voor even staarde ze er met verwonderde ogen naar en maakte ze de conclusie dat dat het gene was wat daarstraks de klap bij de botsing veroorzaakt had.
Zonder er voor een tweede keer over na te denken stapte ze naar de koffer toe en liet ze haar lichaam wat dichter naar de grond toe gaan, tot het mogelijk was om bij de koffer te komen. Met haar rechterhand grijpend naar het handvat stapte het meisje weer achteruit toen ze het voorwerp van de grond geraapt had en ging ze weer voor de man staan. “Ik neem aan dat dit van U is. Nogmaals, mijn excuses!” Met haar beide handen om het handvat van de koffer gewikkeld tilde ze het voorwerp in de lucht, ter hoogte van haar borst, zodat haar armen recht naar voren stonden. Netjes hield ze de koffer voor zich en bood ze hem terug aan de eigenaar. Zachtjes trilde haar armen om het gewicht wat ze moesten dragen en de manier waarop het zwaarder gemaakt werd. Een vriendelijke, verontschuldigende glimlach sierde haar gezicht terwijl ze haar woorden had gesproken en haar beleefdheid toonde. Haar eigen spullen die nog op de grond lagen liet ze voor nu maar even voor wat ze waren. Die zouden heus niet weglopen. Een verontschuldiging en het tonen van manieren ging even voor.



I Walk on Wounds
That Seldom Prove to Slow me Down
I Laugh this Constant Pain Away

Terug naar boven Ga naar beneden
Gavriil
.
.
Gavriil

Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil UTL8oxA PROFILEReal Name : Linima
Posts : 100
Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Water en duisternis
Klas: -
Partner: As Helen danced over the roads to Troy, so will my heart dance to her who is destined to fall in love.

Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil Empty
BerichtOnderwerp: Re: Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil   Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil Icon_minitimezo jun 30 2013, 07:02

Het had gevoeld alsof zijn hart ineens een slag had overgeslagen toen de ijsblauwe ogen van de jonge vrouw hem aankeken. Als een harde ijzerslag in zijn gezicht had de zuivere kleur ervan hem volledig overrompeld. Maar niet lang genoeg om het vreselijk ongemakkelijk te maken gelukkig. Hij zette haar teder en voorzichtig weer terug op haar voeten. Als een vlinder met vleugels zo delicaat als rijstpapier. Na het keurig overeind zetten van de jonge vrouw nam de vreemde jongeman zijn hoed af en haalde een hand door zijn natte haar om daarmee ook zijn gezicht aan haar te kunnen tonen. En het bleef stil. In dat ene korte moment waarin beide personen probeerde in te schatten met wie ze te maken hadden. Ze keek naar zijn litteken. Hij hoefde niet eens de beweging van haar ogen te volgen om het te zien. Dat deed iedereen bij een eerste ontmoeting. Na de felheid van zijn ogen, die overigens al vaker ervoor hadden gezorgd dat mensen hem oprecht bleven aankijken zoals deze dame nu ongetwijfeld ook had ondergaan, was zijn litteken het meest opvallende in het verder grauwe gezicht. Het begon bij zijn linkerslaap, liep over zijn ooglid waarbij het godzijdank zijn oog gemist had omdat hij destijds zijn ogen had gesloten, om daarna verder te trekken over zijn neusbrug naar de rechterkant van zijn gezicht en dan via zijn rechterwang naar achteren in zijn nek te verdwijnen. Daar liep het achterlangs door over zijn hals om de spiraal schuin over zijn borstkas te eindigen. Nu waren zijn nek en de rest van zijn lichaam op zijn handen na door stof verborgen waardoor de rest niet te zien was, maar alleen al dit moest een aardig bijzondere indruk achterlaten.

De jongeman had besloten dat deze seconden van in stilte beoordelen lang genoeg hadden geduurd en nam het op zich als eerste te spreken en daarmee opnieuw de serene stilte te verbreken die zich op de etage bevond. De reactie als mensen zijn stem voor het eerst hoorde bleef een fascinerende en tegelijk ook beangstigende ervaring telkens opnieuw wanneer hij iemand ontmoette. Iedereen reageerde weer anders maar altijd met dezelfde ondertoon: schrik. Hoewel deze jonge vrouw het goed wist te verbergen kon de jongeman het in haar ogen weerspiegelt zien. Altijd gewend dat iedereen hem aankeek omdat ze hun ogen niet van het enige opvallende van zijn gezicht konden houden, zijn ogen, was hij op zijn beurt weer gewend om daarom op elk klein detail van de blik in de ogen te letten. Als er een verandering was, dan zag hij hem. Tegelijkertijd was deze ervaring beangstigend omdat de jongeman absoluut geen intentie had om mensen schrik aan te jagen of ervoor te zorgen dat ze zich ongemakkelijk voelde bij hem. Het stak des te meer om altijd weer die reactie van schrik te zien.

De dame schoof één van haar prachtige witte lokken achter haar oor. Een beweging die de jongeman niet ontgaan was. De valling, de lichtinval, de schaduwen die elk klein haartje individueel wierp. Het was een waar schouwspel om te mogen aanschouwen. En veel te vroeg was het weer voorbij. Haar eerste schorre woorden ontlokte een nieuwe glimlach bij de jongeman. Ditmaal eentje waarbij hij een klein beetje van zijn witte tanden liet zien. Niet dat zijn tanden nou uitzonderlijk wit waren. Maar als je in je gezicht wat donkerder, of in zijn geval grauw, was, dan leken witte dingen al sneller witter dan ze uiteindelijk waren. 'Dat is fijn om te horen,' was zijn reactie op haar eerdere schorre woorden. Toen ze zich begon te verontschuldigen hief hij zijn handen op als verzoenend gebaar. 'Nee, het was ook mijn schuld. Ik had niet zomaar aan moeten nemen dat de hele etage leeg zou zijn,' zei hij op een nog steeds kalme toon, maar daarom niet minder gemeend. Nog voor hij haar tegen kon houden had ze zijn koffer al opgeraapt en reikte het aan. 'Ach, dank u. Ik vrees dat ik hem in het moment heb laten vallen,' bedankte hij haar terwijl hij de koffer weer aannam en haar zo die last weer ontnam. 'Ik zal mijzelf trouwens even voorstellen. Gavriil Volodymyr Vystov,' sprak hij daarna. Zachtjes zette Gavriil de koffer neer en maakte een beleefde buiging waarbij hij voor een kort moment de hand van de jonge vrouw vastpakte maar er naar gebruiken uit het deel van Cassia waar hij vandaan kwam geen kus op drukte, maar enkel boog. Een lichte handkus gaf je aan goede bekenden. Het was respectloos om dat bij een vreemde te doen. Zijn lange slanke vingers met zorgwekkend lange nagels voor een man lieten de hand zachtjes weer los waarna hij zich wederom oprichtte. Van zichzelf was Gavriil de gemiddelde lengte voor een jongen. Iets wat ongeveer neer zou komen op één meter vijfentachtig. Maar met zijn laarzen kwam daar al snel tien centimeter bij. De laarzen eindigde net onder zijn knieën en bevatte om de zoveel centimeter wel een riempje waardoor het geheel er nogal ingewikkeld uit zag om elke dag aan en uit te trekken. Om het vreemde plaatje af te maken bevatte de laarzen ook nog eens een tien centimeter hoge hak die nog dunner was dan je pink. Deze schoenen droeg hij niet altijd. Gavriil beschikte ook over een variant met een soort sleehak die vele centimeters kleiner was. Dit waren zijn zogenoemde ‘’reisschoenen’’. Hij kon hier dan ook op lopen zonder ook maar één enkel geluid te maken. Behalve de zilveren accenten op de laarzen was Gavriil verder vrijwel volledig in het zwart gestoken. Een eenvoudige zwarte broek met daarop een witte bloes die nu niet zichtbaar was vanwege de lange zwarte nauwsluitende jas die keurig de lijnen van zijn lichaam volgde en daarmee een niet overdreven gespierd, maar heel lichtelijk, bovenlichaam onthulde. De jas bevatte een hoge kraag die het deel van het litteken dat over zijn hals liep verborg, en lange mouwen die een klein beter verder reikte dan de pols en zo werkelijk alles behalve zijn handen en gezicht ingepakt hield in stof. Om zijn nek hing een rozenkrans van dof glinsterende stenen met een eenvoudig houten kruisje aan het uiteinde waar het kleine vlechtje dat hij langs zijn rechterslaap had gemaakt nu in vast hing. Gavriil maakte de twee los van elkaar toen hij het door had en gooide het kleine vlechtje, samen met de rest van zijn haar over zijn schouder naar achteren waardoor twee zilveren oorringen halverwege zijn oor zichtbaar werden.
Terug naar boven Ga naar beneden
Earia

Earia

Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil UTL8oxA PROFILERecruit
Real Name : Anon~
Posts : 926
Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Water||Light
Klas: Mentorklas Miss Eres
Partner: Don't Catch me Now, I'm not Falling yet

Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil Empty
BerichtOnderwerp: Re: Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil   Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil Icon_minitimedo jul 04 2013, 00:04

Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil Earia_Sheet_2


||.Born a Stranger.||

De wijzers van de klok tikte de tijd van de dag, die langzaam tot zijn einde kwam weg. Bij elke tik die er gemaakt werd doezelde er weer een student extra weg in de slaap, waar andere langzaam het voorbeeld volgde terwijl hun rusteloosheid gesust werd door het getik van de regen. Zo nu en dan brak onweer door de stilte die in de school heerste heen, maar de felle flitsen en de luide knallen wisten de rust niet te verstoren. Het licht wat de ruimtes door de ramen verhelderde en verblindde, het luide gedonder wat over het terrein raasde; het wist de sfeer in de school alleen maar te versterken. De regen die op de grond en tegen de muren en ruiten in de omgeving danste, ritmische geluiden achterlatend gaf een knus, huiselijk gevoel af en bezorgde een gevoel van veiligheid bij de mensen die binnen waren. Liet dat gepaard gaan met het zachte, gedimde licht wat slechts nog enkele gangen van de school verlichtte en je kreeg de warme, zachte sfeer die op deze lentenacht in de school huisde.
Earia beleefde deze sfeer echter op een geheel andere manier. Het weer dat buiten in zijn woede raasde en duidelijk van zich liet horen gaf eerder de setting van het begin van een thriller, zoals ze dat wel eens had gelezen in één van haar boeken. Het zachte licht wat subtiel op beide figuren die in de gang stonden viel gaf een sinistere, duistere atmosfeer af. Het licht speelde spelletjes met het meisje haar zicht; verwarde haar en liet haar twijfelen over de dingen die ze zag en die ze niet zag. Het vertroebelde de inschattingen die ze probeerde te maken over de persoon die recht voor haar stond. De man met de prachtige ogen, het vreselijke litteken en de koude stem, die haar bij elk woord dat over zijn tong rolde nieuwe schokken van kippenvel wist te bezorgen. Maar ze maakte haar onzekerheden hierover niet duidelijk. Of in elk geval, probeerde dit zo goed mogelijk voor zich te houden. Een vriendelijke blik en een warme glimlach diende daarin als beschermmechanisme. Alles om de ware nervositeit, die het meisje tot diep in haar botten voelde te verbergen. Alles om niet respectloos over te komen.

Met dankbare woorden nam de grauwe man het gewicht uit Earia haar handen. De naam ‘Gavriil Volodymyr Vystov’ volgde als een voorstelling, waarna de jongeman zijn koffer met een zachte klak op de grond naast hem plaatste. Een nette buiging volgde, wat als elegant gebaar werd toegevoegd aan zijn voorstelling. Tijdens de actie werd de bleke hand van het meisje teder vastgenomen door de grauwe, koude hand van de jongeman waarmee zijn gebaar afgemaakt werd.
Tijdens zijn welgemanierde introductie kon het witharige meisje niks anders doen dan staren. Staren met groot opgezette ogen. Gevuld met lichte verwondering, gekoppeld aan een tintje radeloosheid. Ze had dit gebaar wat gemaakt werd tijdens voorstellingen wel eens teruggelezen in verscheidenen boeken, maar was zelf nog nooit op een manier als deze begroet. Ergens had het wel iets. Het was elegant, netjes en beleefd tot het uiterste. Hoewel het aan de andere kant ook wel weer een lichtelijk, ongemakkelijk gevoel bij het meisje losmaakte. Zijzelf had nooit etiquette als deze geleerd. Ze was er min of meer bekend mee geworden door verhalen die ze had gelezen, maar daar bleef het dan ook bij. Ze herkende de signalen wanneer ze ze zag, maar wist nooit precies hoe ze hierop moest reageren. Ook nu had het bleke meisje geen idee wat ze hier als reactie op in moest spelen.

Wanneer het witharige meisje haar hand met een zachte beweging, alsof de jongeman bang was om haar te breken, los gelaten werd, trok ze haar arm recht en legde ze hem over haar andere hand heen. Netjes had het meisje zichzelf neergezet. Handen lagen netjes ten midden van haar schoot, haar benen stonden bij elkaar en haar rug stond kaarsrecht. Opnieuw maakte het bleke meisje een nette, beleefde buiging als reactie op het nette gebaar wat de jongeman had gemaakt tijdens zijn voorstelling. Haar ogen sloten zich in de beweging, terwijl haar witte lokken als water zachtjes over haar ontblote schouders gleden en als een omlijsting langs haar gezicht bleven hangen. De introductie van haar kant was misschien niet zo netjes als die van hem, maar dit was alles wat ze op gebied van etiquette momenteel aan hem te bieden had. “Earia Izard, aangenaam,” stelde ze zichzelf voor. Langzaam rechtte ze haar rug weer na haar voorstelling. Met een rustige blik keek het meisje de jongeman weer aan. “Het spijt me, ik ben niet zo begaafd in de etiquette. Ik hoop niet dat ik al te respectloos op u over kom nu,” bood het meisje haar excuses aan voor haar ‘blunte’ voorstelling. Met een verontschuldigende glimlach probeerde het meisje haar woorden wat aan te sterken. 



I Walk on Wounds
That Seldom Prove to Slow me Down
I Laugh this Constant Pain Away

Terug naar boven Ga naar beneden
Gavriil
.
.
Gavriil

Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil UTL8oxA PROFILEReal Name : Linima
Posts : 100
Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Water en duisternis
Klas: -
Partner: As Helen danced over the roads to Troy, so will my heart dance to her who is destined to fall in love.

Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil Empty
BerichtOnderwerp: Re: Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil   Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil Icon_minitimevr jul 05 2013, 09:44

Het was weer begonnen met regenen. Gavriil kon de druppels tegen het raam horen tikken. Dat moest ook wel. De lucht had er niet naar uit gezien dat die ene regenbui waar hij doorheen was gelopen de enige van vannacht zou zijn. Alleen werd de regen nu afgewisseld met de felle flitsen van de bliksem en later de het geroffel van de donder. Dit waren normaal gesproken dingen die hem altijd rustig in slaap hadden gesust. Maar slapen was nu wel het laatste waar hij aan dacht hier in de gang tegenover dit nog onbekende meisje met de mooie witte lokken en de nog mooiere blauwe ogen. Toch zaten er ook minder fijne elementen aan deze nacht. Ze voelde zich niet op haar gemak bij hem, dat zag hij onmiddellijk. Al was het meer voelen dan zien. Aan haar uiterlijke kenmerken was niets op te merken. Ze keek hem vriendelijk aan, schonk hem een warme glimlach. Maar dat was waarschijnlijk niet veel meer dan zelfbescherming. Als je vriendelijk doet tegen een eng persoon hebben ze geen reden om je kwaad te doen, dat was de gedachte erachter. Het brandde, die gedachte. Het enige waar geen ijs overheen wilde groeien. Gavriil probeerde het weg te nemen met vriendelijke woorden en beleefd gedrag. Maar het wilde niet weg gaan.

Gavriil nam zijn koffer weer over en nadat hij het ding op de grond had gezet, had hij voorzichtig de hand van het meisje gepakt en zich voorgesteld. Zijn aanraking was nauwelijks te voelen en hij hield haar dan ook niet stevig vast. Gavriils ledematen waren altijd onnatuurlijk koud. Waarom? Dat wist hij niet. Het was al jaren zo en hij was gestopt zich af te vragen over het waarom. In plaats daarvan had hij geleerd hoe hij ermee om moest gaan en dat was door mensen zo min mogelijk aan te raken. En als dat toch het geval was, dat zo licht mogelijk. Als een lichte bries van het lenteweer. Een extra uitdaging daarbij was dat hij ook moest uitkijken dat hij de hand van het meisje niet per ongeluk krabde met zijn lange zwart gelakte nagels. Hij had ze zo lang laten groeien met een reden. Maar ook dat was iets waarop mensen hem bestempelden als ‘’raar’’. Maar zolang de meeste mensen het niet voelde ontging het hen dan ook vaak. Niet langer dan de gepaste tijd hield Gavriil de hand vast van de jongedame.

Toen hij eenmaal weer rechtop stond en zichzelf netjes had voorgesteld nam hij weer even een paar seconden om het meisje te observeren. Tot zijn teleurstelling had hij het ongemakkelijke gevoel niet weggenomen door een naam aan het uiterlijk te plakken. De ongemakkelijke sfeer was nog steeds aanwezig. Maar er was wel iets veranderd in de houding van het meisje. Ze stond met een gerechte rug, haar handen netjes over elkaar en haar benen stonden keurig naast elkaar. Een beeldhouwer zou geen betere muze kunnen hebben dan deze jonge vrouw. Ze had werkelijk een prachtige houding. Zijn ogen volgde haar toen zij op haar beurt nu een buiging voor hem maakte. De witte lokken haar zwierden sierlijk mee met haar beweging. Gavriil zag zijn handen trillen. Hij was al halverwege, zijn lange slanke vingers lichtelijk gekromd als de klauwen van een roofvogel, zijn pupillen groot en zijn keel droog als kurk. Maar hij weerhield zich van de sterke drang om zijn vingers door de hagelwitte lokken te halen. Met zichtbare moeite dwong hij zijn handen om zich te ontspannen en naast zijn lichaam te laten hangen. Het was maar goed dat ze haar ogen gesloten had.

Een nieuwe glimlach speelde om zijn smalle lippen toen ze zich voorstelde. Earia herhaalde hij in gedachten. Het klonk passend. ‘Het is mij zeer aangenaam Earia,’ sprak hij haar toe toen ze weer overeind kwam en haar ogen weer naar hem opensloeg. Licht gingen zijn wenkbrauwen omhoog nadat ze zich had verontschuldigd. Gavriil schudde zijn hoofd. ‘Ik stel het op prijs dat u zich tegenover mij aan de etiquette wilt houden, maar het was zeker niet respectloos geweest als u dat niet had gedaan. Ik voel me soms een dwaas omdat dit mijn manier van doen is, maar het is zeker niet mijn intentie om dat anderen ook op te dwingen. Voelt u zich alstublieft niet verplicht,’ wuifde hij haar verontschuldiging weg. Toch was het ergens wel heel lief. Zijn blik ving ondertussen de spullen op die waarschijnlijk van Earia waren en nu over de grond lagen. ‘Sta mij toe,’ glimlachte hij naar haar terwijl hij zijn hoed op de koffer legde en nu met twee lege handen alle tekenspullen aan het verzamelen was. Toen hij het tekenblok opraapte kon hij het niet helpen dat zijn ogen voor een moment over de schetsen gleden. Langzaam kwam hij weer overeind en overhandigde alle spullen weer aan Earia. ‘U heeft waarlijk een groot tekentalent,’ complimenteerde hij haar toen hij de spullen terug gaf.
Terug naar boven Ga naar beneden
Earia

Earia

Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil UTL8oxA PROFILERecruit
Real Name : Anon~
Posts : 926
Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Water||Light
Klas: Mentorklas Miss Eres
Partner: Don't Catch me Now, I'm not Falling yet

Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil Empty
BerichtOnderwerp: Re: Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil   Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil Icon_minitimeza jul 13 2013, 13:30

Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil Earia_Sheet_2



||.Born a Stranger.||


De onaangename sfeer die de gang niet wilde verlaten werd in Earia haar belevenis enkel en alleen maar versterkt door haar gedachtegang. Als een grillige wind die onaardig langs haar bleke huid gleed met steeds meer kracht. En ze had daarvoor alleen maar zichzelf te beschuldigen. Het was haar eigen schuld dat haar hoofd bleef hangen in die zwarte, negatieve mist wat ze op zich in had laten werken, door een uiterlijk wat simpelweg iets anders was dan haar eigen. En ze probeerde het van zich af te zetten, echt waar. Maar hoe harder ze tegen die muur duwde, hoe verder ze achteruit geschoven werd. Ze wilde niet onbeschoft over komen, ze wilde zich niet ongemakkelijk onder hem voelen, ze wilde niet toegeven aan die gevoelens. Wat nou als hij wat aan haar zou merken? Wat nou als ze een indruk als een onbeschoft, vooroordelend, respectloos wicht achter zou laten? Wat nou als ze hem daardoor een rotgevoel zou geven? Dan was zij daarvan de schuldige geweest, alleen maar omdat ze even de regel ‘beoordeel iemand niet op zijn uiterlijk’ was vergeten. Zíj van alle mensen hoorde te weten dat mensen veel verder gingen dan slechts de laag die ze aan de buitenwereld lieten zien! Ze was een auralezer notabenen! Ze hoorde te léven bij die regel!

Na haar nette voorstelling en een verontschuldiging die uit oprechte beleefdheid gemaakt was bleef het jonge meisje haar fatsoenlijke houding aanhouden; een kaarsrechte rug, handen prachtig over elkaar heen gelegd en haar benen keurig naast elkaar gepaard. Het was haar eigen vorm van etiquette, wat het bleke meisje uit enkele boeken had getrokken en in de spiegel had beoefend op een jonge leeftijd, tot ze het had uitgewerkt in perfectie. Ook de woorden die de personages in die boeken gebruikte om mee te spreken had ze onderzocht, bestudeerd en in haar hoofd gestampt, tot ze haar eigen waren. Allemaal onder het idee ‘Wie weet zal ik het ooit nodig hebben.’ En wat een gelijk had ze gekregen sinds haar komst op deze school. Sinds haar komst hier was het bijna een dagelijkse oefening geworden voor het witharige meisje. Het was haar typische manier van het tonen van respect jegens haar medemens geworden.
Wanneer het meisje haar verontschuldiging had afgerond volgde haar ogen de hoofdschuddende beweging van de jongeman. Een beweging die aanduidde dat hij de woorden niet gepast had gevonden. Een gebaar wat hij aansterkte met zijn woorden. Woorden die verwarrend klonken in de oren van het bleke meisje. Niet respectloos? Wat hij zei ging tegen alles wat die boeken haar geleerd hadden in. Was het werkelijk zo anders in het echte leven dan in geschreven woorden? Een flauw glimlachje vormde zich op haar lippen om de verwarring wat weg te kunnen duwen. Ze had nog veel te leren op sociaal gebied, dat was duidelijk.
Toch was verwarring niet de enige werking die zijn woorden op haar achtergelaten hadden. Zijn woorden waren gezegd in een gemeende, goede bedoeling. En aan die goede intenties moest ze zich vastklampen op het moment dat ze opgegooid werden. Dat was wat haar hielp in haar strijd tegen dat ongemakkelijke gevoel en sterkte dat gouden zinnetje ‘beoordeel iemand niet op zijn uiterlijk’ alleen maar aan. Voor andermans oren hadden het misschien slechts geklonken als een teken van beleefdheid, maar voor Earia had het geholpen om de lucht wat op te klaren. Het had haar geholpen om die muur toch weer een stukje naar achteren te duwen en een zetje in de goede richting gegeven. Toch weer wat centimeters vooruitgang voor de witharige jongedame.
De hoed van de jongeman werd op de koffer geplaats tijdens een verzoek om haar een helpende hand aan te bieden. Direct wilde Earia dit natuurlijk tegengaan; ze wilde iemand anders toch niet met haar eigen problemen belasten. Maar nog voordat ze er iets tegen kon inbrengen, was zijn behulpzaamheid haar al voor geweest. Het enige wat in haar poging eruit gegooid werd was een half afgemaakte zin; ‘Dat hoeft-’ die zodra de jongeman al bezig was met de spullen van de grond te rapen, werd afgekapt. Met een glimlach die net als zijn ogen straalde in vriendelijkheid raapte hij haar spullen van de grond, om ze vervolgens weer aan haar te overhandigen. En alsof dat nog niet genoeg was, schoof hij er een extra compliment bij over het werk wat ze op papier had gezet deze middag. Een lichte, bescheidde blos kleurde haar bleke wangen in een zachte, rode tint. Met wat onhandige gebaren en bewegingen nam ze de spullen weer van hem over, liet ze bijna weer op de grond kletteren in het proces. “D-dat valt wel mee hoor. Ik heb nog heel erg veel te leren,” stamelde het meisje, puur in verlegenheid gebracht door het compliment. “Er zijn zoveel mensen met een groter talent en een veel hoger niveau. Werken met zoveel passie en zorg erin gestoken. Ik sta nog aardig onderaan qua niveau.” Een klein, bescheiden glimlachje vormde haar lippen tijdens het spreken.
Het jonge meisje kreeg niet vaak complimenten over haar werk, puur omdat ze het nauwelijks tot niet deelde met mensen. Maar wanneer ze wel positieve reacties erop kreeg, had ze altijd moeilijkheden met erop te reageren. Voornamelijk omdat ze nooit zo zeer begrip kon tonen naar de positieve meningen. Ze tekende mensen die ze voorbij zag lopen na en liet zich inspireren door gebeurtenissen die ze voorbij zag komen bij haar medestudenten. De streken die ze op het papier zette kwamen altijd bij beelden vandaan die ze voor zich zag gebeuren. Zo nu en dan zaten er wat kleine, eigen verbeeldingen van haarzelf bij, bijvoorbeeld wanneer ze nieuwe kristallen ging ontwerpen en de vormen eerst voor de duidelijkheid op papier wilde hebben, voordat ze met haar magie verder zou gaan experimenteren. Maar heel veel meer dan dat zat er niet achter de potloodstreken, was verder geen kunst aan. Of tenminste, in haar ogen niet.




I Walk on Wounds
That Seldom Prove to Slow me Down
I Laugh this Constant Pain Away




Terug naar boven Ga naar beneden
Gavriil
.
.
Gavriil

Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil UTL8oxA PROFILEReal Name : Linima
Posts : 100
Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Water en duisternis
Klas: -
Partner: As Helen danced over the roads to Troy, so will my heart dance to her who is destined to fall in love.

Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil Empty
BerichtOnderwerp: Re: Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil   Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil Icon_minitimedo jul 25 2013, 22:12

Gavriil keek naar het gezicht van Earia en wenste dat hij niets had gezegd over haar verontschuldiging. De verwarring op haar gezicht sprak boekdelen. Hij had er ook gewoon niks over moeten zeggen. Als het haar manier van doen en bewegen was, dan diende hij dat te respecteren. Ook als ze zelf vond dat ze de etiquette niet goed genoeg beheerste om het uit te voeren. Was het niet onbeschoft van hem om een dame tegen te spreken? Het zorgde ervoor dat hij enkele minuten in stilzwijgen doorbracht. Om dit geen eeuwig durende stilte te maken boog Gavriil zich voorover om de spullen van Earia te pakken die ze tijdens hun onfortuinlijke botsing op de grond had laten vallen. Toen hij weer opstond gaf hij de spullen terug samen met een compliment over de tekenkunsten die Earia bleek te bezitten. Gavriil was iemand die altijd overal de schoonheid van probeerde in te zien. En hij had een groot respect voor mensen die een passie hadden ergens voor zoals hij voor zijn werk.

Hij glimlachte naar haar. 'Iedereen die met passie en toewijding ergens aan werkt verdient elke dag een compliment voor de tijd die ze erin steken om beter te worden. Een eik zou lang niet zo indrukwekkend en groots zijn als hij niet elke dag opnieuw probeerde om met zijn takken naar de zon te reiken,' zei hij zachtjes. Na die woorden leken zelfs de wind en de regen even van de aardbodem te zijn verdwenen. Het was zo stil dat hij bijna pijn deed aan je oren. Na een paar seconden weerklonk er echter weer een donderslag en was het geluid van de regendruppels tegen het raam weer te horen. Net alsof ze nooit weg waren geweest.

'Zou ik een vreselijk brutale vraag mogen stellen,' vroeg Gavriil daarna weer op een wat normaler stemvolume. Hij streek een paar grijze lokken uit zijn gezicht die langzaam weer aan het opdrogen waren terwijl zijn absint kleurige ogen op Earia gericht bleven. 'Ik neem aan dat ik in het gezelschap ben van een mede water magiër. We zijn immers op de water magiër etage en...mijn excuses, maar ik voelde het al bij onze botsing. Met die conclusie vroeg ik mij af of u me misschien kon wijzen waar precies de slaapverblijven zijn. Ik ben net aangekomen snapt u,' zei hij met een zwakke glimlach.
Terug naar boven Ga naar beneden
Earia

Earia

Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil UTL8oxA PROFILERecruit
Real Name : Anon~
Posts : 926
Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Water||Light
Klas: Mentorklas Miss Eres
Partner: Don't Catch me Now, I'm not Falling yet

Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil Empty
BerichtOnderwerp: Re: Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil   Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil Icon_minitimezo aug 18 2013, 22:14

Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil 308bdl3


||.Born a Stranger.||

De manieren die van de jonge heer zijn tong rolde verweken geen enkel moment uit de zinnen die hij sprak. Geen enkel moment liet hij zijn bijna statige houding verslappen en bleef hij de bleke jongedame respectvol behandelen. Zelfs bij blijk ban haar verwarring bleef zijn geduld en eerbied een bodemloze put en legde hij in alle rust zijn motieven aan haar uit. Ging zelfs zo ver dat hij haar met ‘u’ aansprak. Hij deed haar bijna denken aan een hoge heer, uit één van haar oude fictieboeken waar ze zo van hield.
Zachte woorden van zijn kant suste haar verwarring en verlegenheid weg, met een zeer inspirerende betekenis erachter. Zelfs moeder natuur was er even helemaal stil van geworden en voor enkele moment kon Earia niks anders doen dan glimlachen, glunderende ogen die glommen als sneeuw op een zonnige winterdag hem aankijkend. De ongemakkelijke sfeer die eerder in de lucht had gehangen was zelfs bijna volledig opgelost, als de rook van een sigaret. “Ik,” begon ze na een moment van stilte, maar sloot haar mond weer om haar woorden wat secuurder uit te kiezen. “Danku, ik zal die woorden onthouden,” sprak ze uiteindelijk, terwijl haar grip op haar spullen zich wat verstevigde.

Een harde, heftige knal volgde vrijwel direct na een felle lichtflits, die de stilte als een prooi verscheurde en aan diggelen brak. Opeens waren ze weer ‘terug’ in de wereld. Na de klap had Earia haar hoofd naar één van de ramen gedraaid, waarover aan de buitenkant een glad gordijn van regenwater over het glas gleed. Regendruppels zongen en onweer schreeuwde. Het woeste lied ging weer verder, alsof het nooit weggeweest was. Allemaal terwijl hun eigen stemmen, duidelijk gesproken, bijna nog minder dan een fluistering waren voor de storm die buiten steeds wilder haar indrukwekkende stem liet horen. Zelfs hier binnen was de sterke wind die de volle bomen heen en weer schudde in haar spel te horen. Alsof het voor even de wereld uit was, dacht ze bij zichzelf. Wat een wrede zomeravond.
Het was toen Gavriil haar een vraag stelde dat de witharige jongedame weer terug keerde naar de ruimte waar ze zich in bevond. “Ah, maar natuurlijk, geen probleem!” antwoordde ze zo snel mogelijk, proberend hem wat gerust te stellen over de zaak. “Het is niet heel ver hier vandaan.” Een glimlach volgde. Een wat sterkere, zekerdere glimlach dan de gene die hij naar haar had opgespeeld.

Vlugvoetig stapte Earia wat verder de in duister gehulde gang in, het welbekende pad wat ze dagelijks en welvertrouwd bewandelde weer volgend. Een pad wat hoe verder, hoe meer de geur van wierook droeg en bijna dezelfde, serene sfeer als hun thuisplaneet had.
De pas werd wat vertraagd toen de bleke jongedame een blik over haar schouder wierp, doelend op de grauwe jongeman. Uitnodigend om haar te volgen glimlachte ze naar hem, om hem de weg te wijzen.



And I watch that other Butterfly,
The one-winged Moon,
Till, Drunk with Sweets in which I Lie,
Dream and Swoon.

Terug naar boven Ga naar beneden
Gavriil
.
.
Gavriil

Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil UTL8oxA PROFILEReal Name : Linima
Posts : 100
Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Water en duisternis
Klas: -
Partner: As Helen danced over the roads to Troy, so will my heart dance to her who is destined to fall in love.

Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil Empty
BerichtOnderwerp: Re: Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil   Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil Icon_minitimeza aug 31 2013, 22:07

Het was wel lief, als je het een benaming moest geven, om te zien hoe zijn woorden het witharige meisje die de naam Earia droeg stil te zien vallen na zijn compliment over haar tekenvaardigheden en zijn metafoor erna. Toch was elk woord gemeend. Passie was het mooiste in deze wereld en Gavriil voelde een diep respect jegens iedereen die zijn passie volgde. Of het nou een hobbyist was of iemand die er professioneel mee werkte. Het bleef prachtig om iemand te zien opgaan in dat wat hen het meest dierbaar was. Dan pas wist je , voelde je, dat je echt leefde. Voor één moment was de wereld daarna om hen heen doodstil. Elk geluid leek te zijn verdwenen. En toen ging het natuurgeweld buiten weer gewoon verder.

Toen Earia haar hoofd naar buiten draaide kreeg Gavriil de tijd om te proberen zijn innerlijke rust te hervinden. Ze moest eens weten wat voor wilskracht hij zich nu aan vastklampte om niet constant haar ongetwijfeld zijdezachte lokken door zijn vingers te laten glijden. Het voelde als pure marteling. Ze stond hem daar gewoon uit te dagen met die lange haren die zo prachtig en golvend over haar schouders vielen en haar uit marmer gehouwen gezicht omlijstte. Gavriil voelde zijn vingers verkrampen. Hij voelde ze tintelen. Alsof hij een klein jongetje was waar tegen gezegd was dat hij absoluut niet de grote rode knop in mocht drukken. En dat terwijl er niemand was die het zag, en die mooie rode knop daar zo voor het indrukken lag. Nietsvermoedend.

Met zoveel dwang dat Gavriil er mentaal uitgeput van raakte dwong hij zijn vingers te ontspannen en vroeg Earia of ze hem misschien de weg kon wijzen naar de etage waar ze als beider water magiërs allebei verbleven. Hij moest hier weg. Hij moest naar een kamer die hij op slot kon doen. Eentje die hij het liefst ook nog eens kon barricaderen. Zolang ze hem maar niet langer martelde met dat prachtige haar. Nog net niet trillend wist Gavriil een glimlach om zijn smalle lippen te vertonen toen Earia bevestigde dat ze hem de weg zou wijzen naar de etage. Ze liep voor hem uit. Gavriil pakte zijn koffer weer op en liep met kalme passen achter haar aan. Nog heel even, en dan zou ze zich alleen nog maar in zijn gedachten bevinden voor de komende drie uur. Om daarna langzaam te vervagen tot het moment dat hij haar opnieuw tegen kwam.  

(Ik wil er een beetje een eind aan breien. Want inmiddels is Gavriil helemaal niet zo nieuw meer xD)
Terug naar boven Ga naar beneden
Earia

Earia

Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil UTL8oxA PROFILERecruit
Real Name : Anon~
Posts : 926
Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Water||Light
Klas: Mentorklas Miss Eres
Partner: Don't Catch me Now, I'm not Falling yet

Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil Empty
BerichtOnderwerp: Re: Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil   Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil Icon_minitimeza okt 05 2013, 14:01

Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil 308bdl3


||.Born a Stranger.||

Op het moment dat de jongeman zich bij het bleke meisje had gevoegd, begon ze weer wat rapper vooruit te lopen, blik op het pad voor zich gericht. Niet te snel, niet te traag. Ze liep niet geheel naast haar volger, maar zorgde er ook niet voor dat hij volledig naar enkel haar rug hoefde te staren. Dat zou toch ook alleen maar onbeleefd zijn.
Er hing tijdens het lopen een stilte tussen de individuen, maar niet het ongemakkelijke soort. Het soort wat je kon waarderen met een glimlach op je gezicht en waar je rustig naar kon luisteren. Ongestoord, zonder rotgevoel. De zware sfeer had zich goddank wat omhoog gelift tijdens het gesprek. Iets waar Earia heel dankbaar voor was.

Na enkele meters afgelegd te hebben kwamen de voetgangers voorbij de eerste afslag aan hun linkerhand; de damesgang. De gang waar Earia strak voorbij liep, zonder dat ze ook maar een moment haar pas liet vertragen. Ze had beloofd om hem naar de slaapverblijven te brengen, dus zou ze dat doen ook, in zijn volledigheid. Aanwijzingen als ‘door deze gang blijven lopen en bij de eerste links,’ liet ze achterwegen. Dat zou toch ook helemaal niet netjes zijn? Nee, ze zou tot aan de gang van de heren lopen. Daar zou ze hem achter laten met afscheidswoorden en weer rechtsomkeert maken, terug naar de damesgang. De gang waar haar eigen, warme bed op haar zou wachten tot ze erin zou duiken. Met haar nieuwe boeken en schetsen om af te maken en te onderzoeken. Tot haar luiken dicht zouden vallen en ze weg zou doezelen in die zoete sluimering, tot het licht in de ochtend weer onder de dichtgetrokken gordijnen vandaan zou komen.

Toen de laatste paar meters achter hen lagen en de volgende inham van een nieuwe gang links zichtbaar werd, vertraagde Earia haar pas om aan te geven dat ze er bijna waren. Vlak waar de gang begon kwam ze tot stilstand en draaide ze zich naar haar medestudent toe, kleine glimlach als van ouds op haar gezicht. “Dit is de eindhalte,” kondigde ze aan. “Ik hoop dat u een goede nachtrust zal krijgen en dat Starshine maar een mooi, nieuw thuis mag betekenen,” maakte ze haar verhaal af, alsof ze lid was van het welkomstcomité.
Boek -en tekenspullen wat heen en weer schuivend tot ze het hele zooitje netjes in één arm droeg stak ze haar rechter, vrije hand naar hem uit, om met een handschudding hun ontmoeting af te sluiten. Daarna zou ze hem weer achter zich laten, om terug te keren naar haar eigen afdeling. En daar zou ze dan in rust de rest van haar avond doorbrengen, tot er weer een nieuwe dag kwam.



And I watch that other Butterfly,
The one-winged Moon,
Till, Drunk with Sweets in which I Lie,
Dream and Swoon.



OOC: Alrighto then, dan is van Earia haar kant het topic klaar. Ik weet niet of je met Gavriil het topic af wil sluiten, but be my guest.
Terug naar boven Ga naar beneden
Gesponsorde inhoud



Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil UTL8oxA PROFILE
Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil UTL8oxA MAGICIAN

Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil Empty
BerichtOnderwerp: Re: Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil   Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil Icon_minitime

Terug naar boven Ga naar beneden
 

Late Hours are for Sleeplessness.||.Gavriil

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Don't...Laugh.... ~Gavriil
» Troublemaker. [Gavriil]
» Resting hours..(Elliot)
» Too little too late, again. [&MOHAVE]
» [&Omen] A Little Late

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Starshine Academy ::  :: Floors :: Floor V - Water Magicians Dormitory-