PortalIndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 Small talk | Dominic

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Thomasso

avatar

PROFILENovice
Real Name : Double-o Seven
Posts : 436
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Woud ♥
Klas: N/A
Partner: You're so dark, babe.

BerichtOnderwerp: Small talk | Dominic   do aug 29 2013, 11:40

"Step one – you say, "We need to talk."
He walks, you say, "Sit down. It's just a talk."
He smiles politely back at you
You stare politely right on through"
Hij schudde de papieren op zijn te kleine bureautje recht. Hier zou hij echt iets van moeten zeggen tegen een leidinggevende. Hij mocht dan wel de hulpdokter zijn, maar als hij ook mensen ging helpen dan moest hij toch echt een groter bureau. Of een snellere manier van bestanden opslaan, want zijn kleine kantoortje aan de rand van de ziekenzaal stond nu al tot de nok vol met archiefkasten. Alle kasten gevuld met de medische dossiers van leerlingen. Thomasso had de helft ervan al gesorteerd op alfabetische volgorde, de dossiers daarna georganiseerd op medische gegevens, medicatie die werd afgegeven en psychische klachten. Het was wel duidelijk dat niemand daar eerder de tijd voor had genomen. Of misschien had men de dossiers alleen voor de vorm. Wel, Thom hield ervan met dossiers te werken. Ze maakten zijn werk een stuk makkelijker.
Hij leunde achterover in zijn stoel, zuchtte even. Zijn bril zat scheef in zijn bruine lokken, die elke kant op piekten. Hij had de afgelopen dertig uur wakker doorgebracht, vastbesloten om zijn zaken op orde te krijgen. De huid onder zijn ogen begon wallen te vertonen en zijn concentratie was way off. De enige reden voor zijn huidige wakkere staat was de koffie waarvan hij om de twee uur een kan haalde in de kantine. Zijn huidige status: hyper van de cafeïne en doodmoe van zijn constante werk. Zijn hoofd was echter verrassend helder. Zijn ogen schoten naar de klok aan de muur en hij realiseerde zich dat het bijna half elf was. Van een ingezakte jongeman veranderde hij ineens naar een ietwat georganiseerder psychiater.
Hij ging met zijn hand door zijn haren, haalde zijn bril eruit en zette die op zijn neus. Zijn blauwe ogen stonden scherp. Dit was niet zijn eerste gesprek, maar wel het eerste gesprek op deze school. Hij zocht op zijn bureau naar het document waar de informatie van zijn eerste patiënt in stond. Thomasso’s ogen scanden het eerste papier in de map. Dominic Fedelmid. In zijn dossier stonden slechts woedeaanvallen en medicatie aangegeven, maar Thomasso’s blauwe ogen vertrouwden het portret van de jongen niet. Iets in de jongen zijn ogen maakte hem misselijk tot op zijn botten. Een verder kijkje in zijn medische geschiedenis en de jongen bleek al in een inrichting gezeten te hebben. Solitary confinement nog wel.

Het was echter niet zo dat de man niet met de jongen zou kunnen werken. Sterker nog, hij was perfect voor dit werk. Hij streek zijn licht gekreukelde overhemd weer recht, speelde voor de spiegel heel even met zijn haar en vond dat hij er toen mee door kon. Met het dossier in hand liep hij de deur uit. Hij had de school ervan kunnen overtuigen dat zijn kantoor en zijn “bank” op twee verschillende locaties waren. Dus liep hij van de ene zijkamer van de ziekenzaal naar de volgende. In zijn praktijk, zoals hij het had besloten te noemen, stonden twee stoelen en een bank. Zelf zat hij altijd in een van de comfortabele, vormeloze rode stoelen, de patiënt mocht kiezen waar hij zat.
Het dossier dumpte hij op het kleine tafeltje naast zijn stoel, waarna hij een notitieblok en een pen uit de boekenkast die een muur van de kamer in beslag nam toverde. Hij had nog weinig de kans gekregen om deze plek in te richten, maar op dit moment voldeed de kamer prima. Later zou hij nog wel wat dingen ophangen.
Hij tikte ritmisch op zijn bovenbeen, neuriede wat. Het wachten was tegelijkertijd het moeilijkst en het makkelijkst van een afspraak. Er was de twijfel of de patiënt wel kwam opdagen, maar ook de rust dat hij er nog niet was.
De deur kraakte amper, maar het was genoeg geluid om de man op te doen kijken. Een beschaafde glimlach, meer gewoonte dan gemeend, verscheen op zijn gezicht. ‘Ah, jij moet Dominic zijn.’ concludeerde hij hardop. ‘Ga zitten.’ Hij gebaarde de gestalte in de deur naar zowel de bank als de stoel. Hij mocht zelf zijn keuze maken.

voor Dominic

_________________
AUBREE / AVA / MISS GRACE / THOMASSO

boy, your eyes betray what burns inside you
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Dominic

avatar

PROFILERecruit
Real Name : Emma
Posts : 4478
Points : 15
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark-x-Light
Klas: Master Savador
Partner: ||If you want me you're gonna have to catch me||

BerichtOnderwerp: Re: Small talk | Dominic   vr aug 30 2013, 14:59

Dominic zuchtte diep. Na het ontbijt was hij anders dan de meeste leerlingen niet onmiddellijk doorgestroomd naar een van de lokalen om een enerverende les bij te wonen. Nee, hij was voor de gehele ochtend uitgeschreven. Hij was namelijk 'uitgenodigd' om op gesprek te komen met de nieuwe schoolpsychiater. Elf uur daar zijn. Geweldig. Nee zeggen zou verdacht zijn en zou achterdocht en argwaan veroorzaken. Daarbij moest hij dan nog steeds naar een of andere zielenknijper toe, maar dan helemaal op Shadra. Zo slecht was het eigenlijk niet. Het scheelde hem behoorlijk veel reistijd en met wat geluk was deze nieuweling even makkelijk te overtuigen als de rest van de onwetende idioten die hier op de ziekenzaal rondhuppelden. Een kleine lach verscheen op zijn lippen en hij keek met een zelfverzekerde blik recht vooruit naar zijn spiegelbeeld. Kom maar op, groentje. Hij was benieuwd welk triest figuur de schoolleiding deze keer uit pure wanhoop aangenomen had. Het tekort aan leraren en andere medewerkers werd steeds groter.

De jongeman kleedde zich kalmpjes aan, een casual lichtgrijs shirt en een donkere broek. Even wierp hij een blik op het smetteloos witte overhemd dat daar opgevouwen lag. Nee, hij had geen zin in vragen over zijn kledingstijl, for Gods sake. Dat had hij al te vaak meegemaakt. En al die psychiaters maar denken dat ze origineel zijn. Waarom draag je altijd zulke volwassen kleding, Dominic? Goh, geen idee. Misschien omdat ik geen naïef vies slordig puberjochie ben.

In zijn hoofd had hij zichzelf alweer perfect weten op te fokken. Met tegenzin schudde hij als laatste voorbereiding twee glimmende pillen op zijn hand. Met een flink glas water nam hij de medicatie in. Zo, nu had niemand iets te klagen als ze een bloedtest eisten. Paranoïde maniakken.

Ruim op tijd ging hij op weg, over de verlaten gangen klonk het regelmatige getik van zijn schoenen. De ziekenzaal wist hij blindelings te vinden. Hier kwam hij vaker dan in sommige lokalen van de vakken die hij officieel volgde. Officieel had hij nog een paar minuten toen hij de grote deuren van de zaal bereikte. Kort stond hij stil, trok de rand van zijn shirt iets omlaag. Onwennig voelde het wel, enkel een tshirt. De flexibele stof sprong meteen weer terug in positie, wat zijn hele beweging nutteloos maakte. Dominic had spijt van zijn keuze om het overhemd achter te laten. Het was... Alsof hij een deel van zichzelf miste, zijn harnas. Zou de psychiater dat zien? Dat zou zeker een verfrissend moment zijn: wanneer de 'professional' ook echt wat kon. Door de jaren heen had hij een hekel gekregen aan de mannen met baarden en geleerde blikken, die er uiteindelijk niets van bakten. Zulke figuren verdienden zijn aandacht niet eens.

Genoeg getreuzeld. Met een uiterlijke kalmte die hij jaren lang geoefend had baande hij zich een weg naar de juiste kamer. Het was een zijdeur van de grote zaal vol bedden. Rustig, maar niet op een tempo dat hij bang leek drukte de hendel in en opende de deur.
‘Ah, jij moet Dominic zijn.’ De lach van de man werd gelijk gespiegeld op zijn gezicht. Beleefd en vriendelijk. "Dat is wat iedereen me vertelt." Sprak hij op neutrale toon. ‘Ga zitten.’ Met lichte tegenzin gehoorzaamde hij en nam plaats op de rode stoel. Daar, naast de bruinharige vent, spotte hij al een welbekend stapeltje papier. Zijn dossier, met zogenaamde problemen, die de waarheid nauwelijks raakten. Woedeaanvallen en trauma's door de dood van familie leden. Boehoe. Na een korte stilte keek Dominic op, zijn blauwe ogen afwachtend op de ogen van de psychiater richtend. "En Uw naam was?" Dokter Cavallone of iets in die richting, maar Dominic hoopte op een voornaam. Hoe meer hij en meneer de dokter op gelijke hoogte kwamen hoe amusanter dit babbeltje kon worden.

[Sorry voor de lameheid.]

_________________

SSA Awards:
 

punten-uitleg.com punten-uitleg.com
Onwijs bedankt voor alle roosjes, jullie zijn fantastisch <3 *cyberhug*
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Thomasso

avatar

PROFILENovice
Real Name : Double-o Seven
Posts : 436
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Woud ♥
Klas: N/A
Partner: You're so dark, babe.

BerichtOnderwerp: Re: Small talk | Dominic   vr aug 30 2013, 17:24

"Step one – you say, "We need to talk."
He walks, you say, "Sit down. It's just a talk."
He smiles politely back at you
You stare politely right on through"

Thomasso had in het tweede jaar van zijn opleiding een halfjaar in een inrichting gewerkt, om te wennen aan de mentale status van sommige patiënten. Het had hem op de proef gesteld. In plaats van objectief observeren was Thom mee gaan voelen met sommige van de patiënten, zelfs de sociopathen en de moordenaars. Hij joeg zichzelf en anderen er angst mee aan, maar werd erdoor de beste psycho-analysator die je kon hebben. De man begreep wérkelijk wat er in andermans hoofd omging. Vaak wenste hij echter dat hij de gave niet had. De gedachten die sommige mensen hadden waren voor zijn hoofd teveel. Bang voor zijn eigen gedachten, noemde hij het wel eens. Bang voor de kracht die zijn geest bezat.
Jammer genoeg kon hij de gave niet uitzetten en had hij zich al bijna compleet in de jongen zijn verleden verplaatst, van zijn vader die zijn moeder en zusje vermoord had tot de eerste en enige moord die de jongen zelf gepleegd had. Tegen de tijd dat Dominic in de stoel zat voelde Thomasso zowel sympathie als afkeer jegens hem. Hij trok even zijn wenkbrauw op toen de jongen een bijdehante opmerking maakte, reageerde verder niet. Hoe de jongen zich wilde gedragen tegenover hem was niet zijn probleem en hij ging er weinig tot geen aandacht aan besteden. Deed hij nooit. Hij keek Dominic recht aan door zijn brillenglazen, blij dat ze zijn ogen wat maskeerden. Het eerste wat hij deed was de jongen in zich opnemen. Blauwe ogen, donker haar, niet bijzonder opvallend. Wat mager, maar verder leek hij niet bijzonder ongezond. Precies het soort jongen waarvan niemand zou verwachten dat hij gevaarlijk was. Thom, met zijn ervaring, wist echter beter. Hij maakte de mentale notitie om zijn empathie zo goed en zo kwaad als het ging te onderdrukken. Dit was geen zielig kind.
‘Ik ben dokter Cavallo, maar ik begreep dat jullie dokters bij de voornaam noemen.’ Hij focuste zijn aandacht op het noteblok voor hem en noteerde de datum en de tijd. ‘Mijn voornaam is Thomasso.’ deelde hij mee. Niet dat hij er veel om gaf wat ze hem noemden. Zolang ze hun problemen maar aangaven.
Thom keek weer op, zijn gezicht emoties ontbrekend. ‘Een leraar heeft je opgegeven voor een gesprek.’ vertelde hij, ‘Waarom denk je dat dat is?’ Het was een wat subtielere vraag dan “wat zijn je klachten en/of symptomen?” want dat was een vraag die geen enkele patiënt van Thomasso ooit fijn had gevonden. Een vraag die per sé bij elk gesprek gesteld moest worden, ondanks dat de man zo zijn vermoedens al had.
Met het verleden van een jongen als Dominic was het weinig bijzonder dat hij naar Thom was gestuurd, al was het maar een korte sessie. Waarschijnlijk wilde een of ander autoriteitsfiguur hem checken. Helemaal prima, naar zijn psychiatrische kennis. Je moest bij de meeste patiënten blijven checken of het goed ging, want iedereen kon terugvallen in zijn oude patroon.

_________________
AUBREE / AVA / MISS GRACE / THOMASSO

boy, your eyes betray what burns inside you
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Dominic

avatar

PROFILERecruit
Real Name : Emma
Posts : 4478
Points : 15
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark-x-Light
Klas: Master Savador
Partner: ||If you want me you're gonna have to catch me||

BerichtOnderwerp: Re: Small talk | Dominic   za aug 31 2013, 17:50

Zijn opmerking -bedoeld om te stoken en te prikken- leverde nauwelijks wat op. Bijdehante praatjes en vlotte woorden zouden zo te zien niets bereiken bij deze man. Maar iedereen, ook de hooggeleerde psychiater met zijn deftige brilletje prominent op de neus, had zwaktes. Het enige verschil was dat sommigen wat beter waren in dat verbloemen dan anderen. Bij vele van zijn professoraal geschoolde psychiaters lag die zwakte, die kwetsbaarheid in een paar dingen: men neme wat trots, wat zogenaamde kennis en algauw krijg je een man of vrouw met een zwaar meerderwaardigheidsgevoel , een complex bijna. Die mensen voelden zich goed, zo goed met hun werk. Zij hielpen die arme gekke zieken wel. Hun superieure geest zou de idiotie wel uit de hoofden van hun patiënten zien te verwijderen. Die hoogmoed, oh die kwam niet zelden vlak voor de val aan het licht. Dominic had een hekel aan zulke personen, met hun jasjes en dasjes, met hun salaris van een ton. Ze waren nutteloos, maar niemand leek dat door te hebben. Dus hij brak ze. Hij speelde hun spelletje mee, maar was er beter in. En hij versloeg ze. 
Vermoedelijk was deze jonge man een stuk minder hooghartig en klassiek geschoold als zijn eerdere behandelaars. Hij zag er vrij normaal uit, bruine haren en een neutraal-egaal gezicht. Dat betekende echter niets. Schijn bedriegt, daarvan waren zij zich hopelijk allebei goed bewust. Want als dokter hem onderschatte, dan zou hij nog wel eens een makkelijk doelwit kunnen worden. Let the games begin..
‘Ik ben dokter Cavallo, maar ik begreep dat jullie dokters bij de voornaam noemen.’ De informele sfeer van Starshine. Dat had Cavallo goed ingeschat. Dominic gaf een instemmend knikje, een beweging zo mimiem dat het nauwelijks merkbaar was.
‘Mijn voornaam is Thomasso.’ 
Thomasso. Thom. Tommie. Nee, voor nu hielden ze het maar op dokter Thomasso. Daar kwam de eerste vraag, een klassieker in een gloednieuw jasje. De geef-zélf-eens-alle-problemen-aan. Altijd handig, t kon je een hele hoop werk schelen als de klachten en symptomen gewoon hapklaar op je bordje uitgestort werden. ‘Een leraar heeft je opgegeven voor een gesprek. Waarom denk je dat dat is?’ Waarom waarom, de eeuwige waarom-vraag. Waarom vertrouwden mensen hem telkens weer? Waarom waren ze zo ziekelijk goedgelovig? Hij was niet het probleem, maar zij. Met hun constante drang om de charmante jongeman te vertrouwen, om hun hartje bij hem uit te storten. Naïeve leerlingen hadden iemand nodig om hun te steunen en omdat die persoon vaak ontbrak kreeg hij gemakkelijk hun volkomen toewijding. Maar dat was niet iets wat je als antwoord gaf op zo'n vraag. "Omdat hij zich zorgen maakte om de gemixte signalen en roddels die sommige medeleerlingen afgeven." Hmm. "Omdat het geen kwaad kan om even met iemand te praten over hoe het gaat en omdat voorkomen beter is dan genezen." Vervolgde hij. Een onschuldig gesprekje, dat kan toch geen kwaad? Dat is toch juist gezellig en goed? Goed? Nee, het was enkel tijdverspilling. Dus dan kon hij het maar beter snel afhandelen. "En als laatste: omdat nog meer medicijnen enkel negatieve effecten zouden hebben." Het woord medicijnen kreeg onbewust een scherpe klank mee, voortkomend uit zijn afkeer van de bittere ampullen. Afwachtend namen zijn ogen elke beweging van de man in zich op. Inschattend, berekenend. Hij moest dit alles perfect uitspelen. En dat werd naar alle waarschijnlijkheid absoluut geen probleem. Maar eerst moest hij een profiel van zijn tegenstander schetsen en zijn zwaktes haarfijn aftekenen.

[Dodo onderschat de lieve Tommieboy~~ :}]

_________________

SSA Awards:
 

punten-uitleg.com punten-uitleg.com
Onwijs bedankt voor alle roosjes, jullie zijn fantastisch <3 *cyberhug*
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Thomasso

avatar

PROFILENovice
Real Name : Double-o Seven
Posts : 436
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Woud ♥
Klas: N/A
Partner: You're so dark, babe.

BerichtOnderwerp: Re: Small talk | Dominic   zo sep 01 2013, 13:26

"Step one – you say, "We need to talk."
He walks, you say, "Sit down. It's just a talk."
He smiles politely back at you
You stare politely right on through"

Hoewel men er vaak tegen waarschuwde om persoonlijke informatie aan patiënten te geven, was Thomasso er nooit zo streng in. Zijn ervaring was dat als je een of twee dingen vrijgaf, een naam en een leeftijd bijvoorbeeld, dat patiënten daar dan meestal genoegen mee namen. Bovendien had de man het verder nooit over zijn persoonlijke leven; dat was de taak van zijn patiënten. Bij zijn voornaam genoemd worden door deze jongen was voor hem dus geen probleem. Ergens vond hij het prettig, want de enige gelegenheid waarbij de man Cavallo werd genoemd was het smoezen van oude vrouwen op het dorpsplein. En dat was vaak geen positief geroddel.
Zijn ogen gleden even van de jongen naar zijn notities. Er stonden een paar woorden gekrabbeld in een handschrift wat niet direct prachtig was, maar ook niet onordelijk genoemd kon worden. Wat informatie over zijn medicijnen en de bijwerkingen daarvan, een paar van de dingen die hem waren opgevallen in het dossier en daaronder, in een keurig aangestipt lijstje, de dingen waar Thom voor zou moeten uitkijken. Bovenaan stond zijn enige écht gediagnosticeerde aandoening: woede-aanvallen. Daaronder stond in grote letters het woord slim. Er was een verschil in patiënten als Dominic en patiënten met een minder innovatieve gedachtegang. Slimme psychische patiënten waren gevaarlijker dan de domme. Daaronder stonden de klachten van de docent: het manipuleren en bedreigen van een andere leerling. Niets waar Thomasso zich écht zorgen over maakte.

Het antwoord van de jongen kwam in drie delen en in elk deel wist Thom wel wát info te vinden. Roddels van medeleerlingen waar de jongen vanaf wist betekende twee dingen: hij was niet al te voorzichtig met zijn gedrag en hij was slim genoeg om roddels over zichzelf te onderscheppen. Het eerste schreef hij op, het tweede leek hem vrij onbelangrijk. Voorkomen beter dan genezen… Hier was hij niet helemaal zeker over, maar hij schreef leugens op bij zijn lijstje om voor uit te kijken. De jongen was al lang verloren. Er was niets om te voorkomen.
De medicijnen. Ja, dat was het grootste probleem voor de jongen op dit moment, besliste Thomasso. Hij maakte de korte aantekening dat de jongen zich bewust was van de bijwerkingen van zijn medicijnen en keek Dominic daarna weer aan. ‘Dus omdat een leraar gehoord zou hebben van de verhalen die over je rond gaan stuurt hij je naar mij toe. Omdat het beter is om te voorkomen dat je iemand wat aandoet en dat meer medicatie je nog gevaarlijker zou maken. Interessant.’ Nee, het was niet interessant. Maar Thom wilde de reactie van de jongen kunnen peilen. Een onder-de-gordel trucje wat hij vaker gebruikte dan hij zou moeten, maar het gaf hem zoveel meer informatie dan eindeloos vragen stellen.
‘Maar goed.’ Zijn stem was vlak, maar niet monotoon. Een doktersstem, had Emilia het altijd genoemd als hij de stem thuis gebruikte. ‘Je neemt je medicatie naar aanleiding van je woedeproblemen, die aan het licht kwamen toen je een jaar of vier geleden een medeleerling doodde.’ Waar de meesten een moordenaar zouden verachten was Thomasso slechts geïnteresseerd. Van wat hij van de jongen zijn verleden wist kon hij het zich voorstellen, maar ook niet. De reden dat het moeilijk was voor Thom om zich in te leven in de jongen was de complete afwezigheid van een duidelijke reden.
De man zuchtte even, vervolgde zijn verhaal. ‘In de rapporten van je vorige dokter staat dat de woedeaanvallen waarschijnlijk het gevolg zijn een post-traumatische stress, die zich heeft opgebouwd nadat je vader naar de gevangenis is gestuurd voor de moord op je zusje en je moeder.’ Zijn blauwe ogen keken net boven zijn bril uit, Dominic recht in de ogen kijkend. ‘Ik ben het niet met hem eens. Jij wel?’

_________________
AUBREE / AVA / MISS GRACE / THOMASSO

boy, your eyes betray what burns inside you
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Dominic

avatar

PROFILERecruit
Real Name : Emma
Posts : 4478
Points : 15
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark-x-Light
Klas: Master Savador
Partner: ||If you want me you're gonna have to catch me||

BerichtOnderwerp: Re: Small talk | Dominic   zo sep 15 2013, 19:26

Dokter Thomasso, was die al officieel dokter? Dat vroeg Dominic zich af. Ze hadden immers aangekondigd dat er een nieuwe ássistent schooldokter aangenomen was, dus dat betekende dat de man nog in opleiding zou zijn. Maar de manier waarop Thommieboy met hem omging verraadde toch een hoop ervaring en kennis die hij zelfs bij zogenaamd ervaren psychologen niet gezien had. Dat beloofde een uitdaging. Misschien was er nog iets goeds uit te halen, misschien moest hij zich erdoor heen slaan en hopen dat alles ok zou gaan. Hij had er zin in.
‘Dus omdat een leraar gehoord zou hebben van de verhalen die over je rond gaan stuurt hij je naar mij toe. Omdat het beter is om te voorkomen dat je iemand wat aandoet en dat meer medicatie je nog gevaarlijker zou maken. Interessant.’ Interessáaaant zeg. Kotsmisselijk maakte dat woord hem toen Thomasso het uitsprak. Op zo'n manier als enkel psychiaters dat kunnen. Alsof ze menen je hele ziel te doorzien. Als dat werkelijk zo was zouden ze niet naar hem kijken alsof er nog hoop was. Want Dominic's ziel was duister als de nacht en onvoorspelbaar als dat van de duivel. Hij had niets te verliezen, maar o zo veel te doen. ''Ik zei niets over mensen wat aandoen.'' antwoorde hij op een corrigerende, maar onaangedane toon. ''Dat was een eenmalig incident.'' Meer had hij er niet over te zeggen. Het was eenmalig geweest. Dat was waar. Het was eenmalig geweest dat hij betrapt was. En dat zou Dominic nooit weer gebeuren. Hij had die zogenaamde woedebuien totaal onder controle.
‘Maar goed. Je neemt je medicatie naar aanleiding van je woedeproblemen, die aan het licht kwamen toen je een jaar of vier geleden een medeleerling doodde.’ Een onvoorspelbare blik in zijn ogen, een mysterieuze glimp van een lach, zijn mondhoeken die iets omhoog schoten, maar niet uit vreugde. Eerder amusement, gemengd met nog wat schimmige gevoelens verborgen in zijn duistere aard.
‘In de rapporten van je vorige dokter staat dat de woedeaanvallen waarschijnlijk het gevolg zijn een post-traumatische stress, die zich heeft opgebouwd nadat je vader naar de gevangenis is gestuurd voor de moord op je zusje en je moeder.’ Het was nu blauw tegen blauw, sterk tegen sterk. De blik van Thomasso was indringend, maar Dominic wist dat hij dit gemakkelijk kon doorstaan. Zielenknijpers, zielenkijkers. Het was hem allemaal om het even. Maar in een gemaakte verslagenheid, of was het toch schaamte, verdriet, pijn- liet hij zijn blik zakken, naar zijn handen, die hij in elkaar vlocht. ‘Ik ben het niet met hem eens. Jij wel?’ Goh, dat was toch wel een verrassende plottwist. Dominics blik flitste weer omhoog, levendig deze keer, klaar voor zijn weloverwogen antwoord. ''Voor zover gaat om de woedeaanvallen, niet de oorzaak: Ik meen dat één zogenaamde uitbarsting nauwelijks de naam van een woedeprobleem mag dragen. Natuurlijk, het is zeker zeer treurig en voor mij lastig om om te gaan met het idee dat er een ziel gedoofd is door mijn toedoen, maar ik heb daarna nooit meer last gehad van iets soortgelijks. Op dat moment waren de specifieke omstandigheden het enige wat invloed gehad heeft op de gebeurtenissen.'' Hij stopte even, wist er een honingzoete lieve reuze oprechte lach tussen te wurmen en vervolgde: ''Het staat vast niet in het rapport, maar het was een geval van liefde, meneer Cavallo.'' Zo, had die ook weer het idee iets bijzonder te weten zijn gekomen. ''Over de oorzaak van de woedeaanvallen -die ik dus niet als zodanig zou willen omschrijven- kan ik geen uitspraak doen, de impact van mijn vaders gruwelijke daad was..'' Even aarzelde hij, maar praatte toch door. ''Het was groot, niet te bevatten. Maar de kennis om te beslissen of het allemaal daaraan te wijten is, heb ik niet.'' 

[Omdat ik je al zoo lang heb laten wachten ben ik maar gewoon gaan typen. Nu praat Do onzin, echt onzin. Maar ik hoop dat je er wat mee kan. :3]

_________________

SSA Awards:
 

punten-uitleg.com punten-uitleg.com
Onwijs bedankt voor alle roosjes, jullie zijn fantastisch <3 *cyberhug*
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Thomasso

avatar

PROFILENovice
Real Name : Double-o Seven
Posts : 436
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Woud ♥
Klas: N/A
Partner: You're so dark, babe.

BerichtOnderwerp: Re: Small talk | Dominic   ma sep 16 2013, 22:06


"Step one – you say, "We need to talk."
He walks, you say, "Sit down. It's just a talk."
He smiles politely back at you
You stare politely right on through"


Zijn diploma in de psychologie maakte hem officieel een dokter. In de psyche van de mens dan, niet in de “ik heel je wonden wel”-dokter soort. Hij was er goed in, maar dit was het laatste deel van zijn opleiding waardoor hij twee keer dokter zou zijn. Mentale en fysieke dokter. In staat om medicijnen voor te schrijven en de diepste angsten en verlangens van een mens te ontleden tot begrijpelijke zinnen en oorzaken. Een man om bang voor te zijn, ware het niet dat Thomasso zijn Hippocrateseed al had afgelegd en gezworen had nooit iemand kwaad te doen met zijn kennis.
Met de eed kwam ook de geheimhouding. Een van de aspecten waar de man weinig moeite mee had. Het maakte zijn leven juist simpeler, aangezien hij niet over zijn werk kón praten buiten zijn werk om. Het moeilijke was echter dat hij zelf met zijn problemen ook nergens heen kon, als hij ze had. De meeste moeilijkheden in zijn eigen psyche kwamen namelijk voort uit die van anderen en daar kon en mocht hij niet over spreken. Ach, een kleine prijs die de man maar al te graag betaalde in ruil voor de kennis die hij nu bezat en de mogelijkheid die hij had om mensen te helpen.
De jongen probeerde hem te corrigeren, maar als een ware ijskoning negeerde hij de onderbrekingen. Het ging hem er niet om dat het een eenmalig ongeluk was. Het ongeluk was in zijn geval geheel niet van belang. Dominic had al meer dan genoeg bewezen dat hij reden had hier te zijn. De aanleiding was triviaal op dit moment.
Kalm wendde hij zijn ogen af van Dominic’s staar, weigerend met zijn patiënt in conflict te gaan. Zolang je iemand bleef uitdagen bleven ze tegenwerken, had Thomasso ervaren. Hij was hier niet om te bewijzen dat hij beter was dan de jongen, hij was hier om de jongen helpen een soort van mentale stabiliteit te bereiken. Voor zover dat mogelijk was in zijn bijna hopeloze geval.

Heel, heel even flitste het door zijn hoofd te grijnzen. Hij hield het echter binnen, was tevreden met de reactie die zijn laatste woorden op de jongen hadden. Het luie, verveelde wat Dominic eerst had uitgestraald leek vrijwel weggesmolten te zijn. Fijn, dan konden ze een keer beginnen met het harde werk. Niet dat de man van plan was om alles in een afspraak er uit te rossen, maar hij was niet van plan om bij het begin te beginnen.
De jongen loog dat hij barstte. Thom hoefde hem niet eens aan te kijken. Zijn toon mocht niets verraden, maar er was geen enkele mogelijkheid dat iemand die zo lang vastgezeten had ook maar een woord zei over dat er iets mis met hem was. ‘Geloof me, je hebt last van woedeaanvallen als je stopt met die medicatie.’ vertelde hij de jongen bot, naar zijn papier starend en wat details neerkrabbelend over hoe hij zijn woorden vormgaf.
Zijn hemelsblauwe ogen vonden die van Dominic pas weer toen hij het woord liefde uitsprak. Er was in zijn rapport steeds de vraag teruggekomen dat hij niet wilde spreken over waarom hij de moord gepleegd had. De opmerking kwam op zijn notities terecht, met een groot vraagteken ernaast. Op het moment wist de man nog niet wat hij met de onthulling moest. Dat hij er iets mee kon, dat wist hij wel zeker. ‘Het is Thomasso, niet Cavallo.’ was zijn droge reactie.
Hij tilde zijn bril van zijn neusbrug door er even met duim en wijsvinger over te wrijven, liet de bril toen weer terugglijden en keek Dominic weer aan. ‘En hoewel ik het met je vorige doktoren eens kan zijn dat je beïnvloed kan zijn door deze beslissing, denk ik dat je helaas een erfelijk probleem hebt.’ Zijn blauwe ogen knipperden. ‘Je moeder is geïnstitutionaliseerd geweest. Weet je waarvoor?’ Hoewel het retorisch klonk was de man daadwerkelijk nieuwsgierig. Het stond niet in het document wat hij van Dominic gekregen had, terwijl het toch duidelijk een belangrijk element was.



_________________
AUBREE / AVA / MISS GRACE / THOMASSO

boy, your eyes betray what burns inside you
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Dominic

avatar

PROFILERecruit
Real Name : Emma
Posts : 4478
Points : 15
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark-x-Light
Klas: Master Savador
Partner: ||If you want me you're gonna have to catch me||

BerichtOnderwerp: Re: Small talk | Dominic   vr okt 11 2013, 17:45

Deze hele afspraak, het was tijdverspilling. Wat had hij ook kunnen verwachten. Van een psycholoog. Geen van allen hadden ze hem doorzien. De zinnige dingen die ze zeiden zeiden ze per ongeluk. De hele beroepsgroep was in Dominic's ogen gewoon onzin, een lachertje. En Thomasso paste daar perfect in met zijn slappe papperige uiterlijk. Onmiskenbaar een nadenkertje die vast dacht de héééle wereld volkomen te begrijpen, want hij was immers toch wel een zeer geleerd man. 
Of werd dit toch iets meer dan een cliche rotgesprek? Hij twijfelde nog. Omdat er opmerkingen bij zaten die aangaven dat deze Thommieboy qua inteligentie toch wel uitstak boven de duurbetaalde baardmannen. Maar met sommige vragen wist de psycholoog hem weer in slaap te sussen, zo saai en standaard waren ze.
‘Geloof me, je hebt last van woedeaanvallen als je stopt met die medicatie.’ Yeah sure. Waarom ging alles dan prima, terwijl hij zelf zijn doses verminderde? Hij had geen woedeaanvallen. Idioot. En hij moest zijn tijd verspillen aan een man die hem zulke onzin vertellen, echt waar? Damn. Het enige wat die pillen deden was hem sloom maken, zijn impulsen en zenuwen afstompen. Nutteloos, zelfs hinderend. Geen enkele 'woedeaanval' werd door de domme ronde glimmende pilletjes verholpen.
‘Het is Thomasso, niet Cavallo.’ Sterke tekst. Wat boeide het die man nou? Jaja, hij had zelf om die naam gevraagd, maar dat was niet het punt.
‘En hoewel ik het met je vorige doktoren eens kan zijn dat je beïnvloed kan zijn door deze beslissing, denk ik dat je helaas een erfelijk probleem hebt.’ Erfelijk. Woedeaanvallen, erfelijke woedeaanvallen. Sure. Geloof wat je wilt. Hij was kalm, hij was beheerst. Hij beheerste zichzelf. Hij had geen problemen met woedebuien. Klaar. ‘Je moeder is geïnstitutionaliseerd geweest. Weet je waarvoor?’ Whoepdiedoe, meneer had wel erg goed research gedaan zeg.
''Ja, dat weet ik ja.'' antwoorde hij kortaf. En jij?- leken zijn ogen te vragen. Toch bleef het niet lang stil van zijn kant. Na een pauze onthulde hij het antwoord, nauwelijks bewegend. Enkel zijn linkerhand trilde kort en tikte dan zachtjes, onhoorbaar op de leuning van de stoel. Twee keer. ''Depressie, wellicht manisch.'' Een blik op de klok gaf aan dat hij hier nog niet eens over de helft was. Hij had er plots helemaal geen zin meer in, wilde gewoon al die stomme rotvragen afwerken, op hoog tempo als dat even kon, en dan weg hier.

[So late. Shame. You know that all xD]

_________________

SSA Awards:
 

punten-uitleg.com punten-uitleg.com
Onwijs bedankt voor alle roosjes, jullie zijn fantastisch <3 *cyberhug*
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Thomasso

avatar

PROFILENovice
Real Name : Double-o Seven
Posts : 436
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Woud ♥
Klas: N/A
Partner: You're so dark, babe.

BerichtOnderwerp: Re: Small talk | Dominic   zo okt 27 2013, 11:04

Misschien had hij hem laten gaan als de jongen niet zo ontzettend koppig was. Nee, koppig was het woord niet. Weerbarstig. Opstandig. Rebels. Hij deed zich zo ontspannen voor, zo “er is niets aan de hand, laat me maar gewoon gaan” dat Thomasso het niet kon helpen om verder te vragen.
Hij had al lang geconstateerd dat Dominic niet helemaal honderd procent was – het enige wat hij nu wilde weten was waarom dat was en welke procenten er precies ontbraken. Wist hij dat, dan zou hij de jongen misschien als legpuzzel weer in elkaar kunnen passen. Of op z’n minst een poging doen, aangezien dat zijn werk was.
Want voor hem boeide de jongen weinig. Het was zijn mentale status die Thomasso moest behandelen, niet de persoon zelf. Zolang hij op die manier zijn werk bleef doen, hield hij gevoelens en werk gescheiden en zou hij zonder al teveel trauma’s zijn leven kunnen leiden. Hij had meer dan genoeg collega’s gehad die het uiteindelijk niet aankonden, teveel gingen meeleven met de patiënt. Een fout die Thom koste wat kost wilde vermijden.

De sfeer in de kamer voelde als spinnerag: hij kon zich niet bewegen zonder draden te knappen, zonder de spanning zowel te verhogen als te verlagen. Even vroeg hij zich af of de jongen hem doorhad, dat hij zou inzien hoe Thom zich kon inleven in hem, maar dat schudde hij snel van zich af. Een morbide gedachte die hij liever niet in zijn achterhoofd had spoken. Het was een gift, zijn empathie, maar het was een vloek op hetzelfde moment. Je kon hem lamleggen met een ziekelijke instelling, een verschrikkelijk verleden of een angstige blik in je ogen.
Dominic liet stiltes vallen na zijn opmerkingen. Het stond Thom niet aan, maar dokter Cavallo ging gewoon door. Er was niets aan deze jongen wat hem echt zou moeten irriteren: over een minuut of vijftien was hij het kantoor uit en kon hij het dossier dichtslaan, verdergaan met zijn dag.

Zijn ogen vlogen even over de trillende hand. Van belang? Voor een stel preciezelingen wel, maar Thom was meer geïnteresseerd in het antwoord van de jongen dan in zijn lichamelijke beweging. Of hij de waarheid wel of niet sprak kon hij makkelijk opmaken uit de woorden en de manier waarop die werden uitgesproken: daar had hij de lichaamstaal bijna niet meer voor nodig.
Zijn blik richtte hij op het papier voor hem, noteerde de woorden manische depressie. ‘Manische depressie of bipolariteit is erfelijk, Fedelmid.’ deelde hij hem rustig mee. Hij keek op, de jongen recht in zijn ogen.
‘Van wat ik nu heb kan ik concluderen dat je waarschijnlijk niet aan woede-aanvallen leidt, zoals je zelf al constant beweerd, maar aan een bipolaire stoornis.’ Hij zou het kúnnen constateren. Hij deed het niet. ‘Maar ik denk niet dat het een goed idee is om je gelijk aan de lithiumcarbonaat te laten gaan.’ Omdat hij nog niet zeker was van zijn conclusie, maar dat zei hij er niet bij. ‘Hoe erg zijn je stemmingswisselingen als je je medicatie niet neemt, Dominic?’ Hij veranderde weer naar zijn voornaam, zonder echte reden. Gewoon omdat het beter klonk.

_________________
AUBREE / AVA / MISS GRACE / THOMASSO

boy, your eyes betray what burns inside you
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Dominic

avatar

PROFILERecruit
Real Name : Emma
Posts : 4478
Points : 15
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark-x-Light
Klas: Master Savador
Partner: ||If you want me you're gonna have to catch me||

BerichtOnderwerp: Re: Small talk | Dominic   za nov 02 2013, 12:41

Er was een wederzijdse spanning, maar Dominic deed geen enkele poging om die te verminderen. Nee, deze strakke sfeer beviel hem wel, zo werd dokter Cavallo tenminste een beetje uitgedaagd om zijn idiote baantje goed uit te voeren.

‘Manische depressie of bipolariteit is erfelijk, Fedelmid.’ Yeah right, who cares. Hij liet zich door dingen als erfelijkheid niet binden. Anders zou hij net zo’n idioot emotioneel wrak als zijn moeder moeten zijn onderhand. Of een slappeling als zijn vader. Nee, hij was in niets, echt niets gelijk aan zijn ouders. Hun gedeelde genen konden hem wat. ‘Van wat ik nu heb kan ik concluderen dat je waarschijnlijk niet aan woede-aanvallen leidt, zoals je zelf al constant beweerd, maar aan een bipolaire stoornis.’ Hmpf. Geen woedeaanvallen, no shit. Dat was iets wat Dominic al jaren geleden door had gehad. Woedeaanvallen zorgden dat je visie heet werd, zwart. Je was blind voor gevolgen uit woede. Dominic kende nauwelijks woede. Diepe verachting, jazeker, haat, meer dan genoeg. Maar woede was een emotie als vuur en Dominic was meer als de duisternis onder je bed. Hij was al een tijdje stil, maar echt opvallend was het niet. Hij dacht gewoon na, had geen zin om tegen de zogenaamde feiten van Cavallo in te gaan.

‘Maar ik denk niet dat het een goed idee is om je gelijk aan de lithiumcarbonaat te laten gaan.’ Hij trok een wenkbrauw op, lachte half. Geen goed idee, hé? Waarom dan niet? Omdat het medicijn bijwerkingen had? Of was er soms iets anders. Hij zakte iets achteruit in zijn stoel, ontspannen qua houding. Als meneer toch zijn medicatie niet ging veranderen, wat maakte het hem dan uit? Hij zou doorgaan waarmee hij bezig was.

‘Hoe erg zijn je stemmingswisselingen als je je medicatie niet neemt, Dominic?’ Zijn glimlach werd een beetje neerbuigend. ‘Ik heb geen stemmingswisselingen. En mijn medicatie heeft geen enkel effect, behalve dat het voor ernstige verlaging van bijvoorbeeld mijn reactievermogen en eetlust zorgt. Ze zijn verder verslavend, waardoor afkickverschijnselen optreden als ik één enkele keer iets niet inneem.’ Zonder medicatie heb ik soms last van illusies en nachtmerries over de nacht waarop alles in bloed opging. Nee, dat zou zijn interesse weer aanwakkeren, nee, dat moesten ze niet hebben. ‘En dat kan niet de bedoeling zijn van medicijnen, nietwaar? Dat ze enkel negatieve effecten hebben?’ Zijn stem was verwonderd, alsof hij werkelijk van Thomas het ultieme antwoord verwachtte. Dus hij was stil en wachtte op dat wonderlijke antwoord.

_________________

SSA Awards:
 

punten-uitleg.com punten-uitleg.com
Onwijs bedankt voor alle roosjes, jullie zijn fantastisch <3 *cyberhug*
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFILE
MAGICIAN

BerichtOnderwerp: Re: Small talk | Dominic   

Terug naar boven Ga naar beneden
 

Small talk | Dominic

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» It's a small world || Fealwen
» Hell is empty and all the devils are here. [ & Dominic ]
» {Hell's kittens} Rai x Owyn
» Big SSA Skype Talk c:
» Waarzeggerijles: Magisch Tarot (Wren, Avarice, Dominic)

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Starshine Academy ::  :: Hospital Ward-