PortalIndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 a New Chapter

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Callum
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Bond. James Bond.
Posts : 199
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: the { AIR } from our { LUNGS }
Klas: miss whitemann
Partner: { RUN } boy { RUN }

BerichtOnderwerp: a New Chapter   zo 18 aug 2013 - 22:14

Ze was wakker geworden in een vreemd bed. Had haar nieuwe pyjama verwisseld voor een nieuwe trui en een nieuw rokje. Ze had haar tanden gepoetst in een gezamelijke badkamer met een nieuwe tandenborstel waarop nieuwe tandpasta zat. Daarna had ze haar lange roze haar met twee nieuwe elastiekjes opgebonden in haar oude kapsel. Twee kleine staartjes aan de zijkant. Vervolgens was ze teruggelopen naar haar vreemde bed en had ze haar nieuwe toiletspullen teruggelegd in de vreemde kast. Haar kast nu. Het waren haar kleren die ze aanhad en het was haar bed waarin ze wakker was geworden. Dingen die vreemd aanvoelden en nieuw waren, maar van haar. Het voelde fijn.
Daarna was Florence op kousevoeten op zoek gegaan naar ontbijt. Ze kwam tot de ontdekking dat ze daarvoor naar beneden zou moeten, dus haastte ze zich terug naar haar plekje op de slaapzaal en trok haar schoenen aan. Ook nieuw. Was er iets wat niet nieuw of nieuw was voor Florence? Nee, waarschijnlijk niet. Haar trippelende pas bracht haar door een vreemde gangen, langs nieuwe uitzichten, op andere verdiepingen en uiteindelijk beneden, in de grote zaal. Er was niet veel keuze, maar alsnog was alles nieuw voor Floor. Ontbijt was voor haar altijd brood geweest, de keuze was voor haar een nieuwe wereld die openging.
Verdwalen was ook nieuw voor haar. Door gangen en langs mensen, over hobbels en onder prachtige plafonds door. Daar was een trap die ze herkende. Daar, die deur hoorde bij de gang waar ze door was gekomen op weg naar haar ontbijt. Ze deed minstens een uur om terug te komen naar haar etage. Toen ze uiteindelijk de deur vond die haar terugleidde naar een hemel van hoge ramen en veel licht, was ze nog uitgeputter dan ze was geweest toen ze hier net was aangekomen.
Dat zou haar echter niet weerhouden van het ontdekken van haar woonruimte. Ze wist dat er badkamers waren die door de hele school werden gebruikt, dat er verschillende slaapzalen en kamers waren. Maar de algemene ruimtes had ze nog niet gezien en het was dus hoog tijd dat ze die ging verkennen. Nadat ze haar schoenen weer uit had getrokken dan, want Florence was meer een fan van zachtjes rondlopen. Haar voeten ontdekten het aangename kleed bij de haard, haar lichaam ontdekte hoe prettig grote stoelen waren om in te zitten. Haar kleine vingers hadden een groot boek vast. Ook nieuw. De gehele collectie van Hemingway, een schrijver die ze niet had kunnen lezen toen ze ziek was. Het was een kadootje van haar moeder geweest.
Haar aandacht van het boek was onverdeeld tot er iemand langsliep. Niet zomaar iemand, want er kwamen wel meer mensen langs het meisje dat ineengedoken in een stoel zat. Een bekend iemand. Een gezicht wat ze nooit had verwacht te zien hier, wat ze kwijtgeraakt was. Haar boek viel met een doffe klap op de grond, haar voeten vonden hun weg ook naar de grond terwijl ze opstond. Ze was hem waarschijnlijk niet opgevallen, weggedoken in haar stoel met haar boek. Misschien herkende hij haar wel helemaal niet. Maar misschien, heel misschien wist hij wie ze was. En dan kon zij ook eindelijk weten wie hij was.
Het boek werd vergeten op de grond toen Florence haar achtervolging inzette. Onopvallend, stilletjes. Ze wilde niet dat hij wist dat ze er was. Ze wilde eigenlijk niet eens praten. Gewoon kijken, staren naar de jongen die haar zieke dagen zoveel beter had gemaakt. En het lukte, voor even. Helaas was het lot haar niet goed gezind en stootte ze een stoel om. Of om het beter uit te drukken: de stoel waarachter ze zich verborg viel over haar heen, op de een of andere manier. Er ontsnapte haar een kreetje van schrik, daarna een kreet van pijn toen de stoel op haar schouder terechtkwam. Dit moest haar ook weer overkomen.

ELLIOT <3

_________________
account (tijdelijk) op inactief -> message Aubree
you can wipe your feet on me
twist my motives around
dump millstones on my head
and drown me in the river
but you can’t
get me out of the story.
I’m the plot, babe
and don’t ever forget it.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jodie
-
-
avatar

PROFILEReal Name : CAKE~!
Posts : 60
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Fire's in my blood
Klas: ~
Partner: It's One Heart to conquer, but takes Seven Seas to reach

BerichtOnderwerp: Re: a New Chapter   ma 19 aug 2013 - 13:16


We're walking in the air
We're floating in the moonlit sky


In zijn ietwat kinderlijke geest had hij geen toekomst met een school gezien. Hij had de basisschool afgemaakt, maar meer educatie had hij niet gehad. Het grotendeel van wat hij wist, wist hij uit boeken of uit wat zijn zussen en moeder hem vertelden. Sinds zijn moeder invalide was geworden, had hij voor haar gewerkt zodat ze het fijn zou hebben, zodat ze zich zou voelen dat ze er niet alleen voor stond. Hij kon haar verdriet zien, het maakte diepe rimpels op haar huid, weerspiegelde in haar steeds ouder-wordende ogen. Ze was nog redelijk jong, maar als hij in haar ogen keek, naar de kleuren om haar heen keek, kon hij zien dat ze zich oud voelde. Die grijze waas om haar heen, het maakte hem verdrietig. Het liet hem werken om haar leven zo prettig mogelijk te maken. Zo had hij nooit eigenlijk een school kunnen zien. Hij weigerde het zelfs, niet alleen omdat ze al weinig geld hadden, maar ook omdat hij zijn moeder wou steunen.

Maar daar verscheen de brief dan, van een magische school die hem graag daar wouden. Hij had de brief wel vaker gekregen, maar had ze verstopt voor zijn moeder. Uiteindelijk had ze dan toch de brief in handen gekregen en pushte ze hem om te gaan. Met alle vertrouwen in zijn zussen had hij dan toch toegegeven. Zijn zussen zouden voor haar zorgen. Bovendien was het maar een paar jaartjes en hij zou weer terug zijn. Met moeite had hij ontslag genomen bij het postbedrijf, had hij zijn spullen gepakt en had hij de shuttle naar SSA genomen, klaar om zijn kansen te verbreden.

Zijn oogleden sprongen open. In plaats van zijn eigen witte plafond met glow-in-the-dark sterren te zien, zag hij een compleet wit plafond met een kleine kroonluchter boven hem. Hij knipperde wat met zijn ogen en keerde zich op zijn zij. Een donkerblauw gordijn... Nee, hij was niet meer thuis. Hij zou ook een jaar niet meer thuis komen. Iets wat hem niet erg aanstond, hoewel het hem hier al wel bevallen was sinds hij aangekomen was met de shuttle. Hij ging rechtop zitten en schoof de gordijnen weg. Het zonlicht scheen gelijk op hem neer door het open raam. Elliot keek rond en merkte dat zijn etagegenoten al opgestaan waren. Hij kwam overeind, kleedde zich om in een fijne spijkerbroek, een wit shirt, zwarte blazer erover en een geruitte sjaal om zijn nek. Hij droeg sinds hij klein was al sjaals en hij had een hele collectie - gebreide, geruite, normale lange sjaals, etcetera. Hij liet zijn voeten in een stel allstars glippen en liep naar de badkamer toe, waar hij zijn gezicht vlug waste en zijn witte haar wat fatsoeneerde. Aangekleed en al, vergezeld door zijn al ingepakte schooltas, liep hij de slaapzaal uit, recht door de leerlingenkamer heen. Er waren geen mensen, die waren waarschijnlijk aan het ontbijten.

Zonder verder op te letten, liep hij zo langs een persoon heen, maar merkte het niet helemaal op. Zijn maag rammelde en het enige wat hij nu zag, was ontbijt. Hij kwam bij de deur en wou deze net opentrekken, tot hij een kreetje achter hem hoorde. Elliot keerde zich vlug om en zag een meisje op de grond liggen, met een stoel bovenop haar. 'Oh, hey, gaat het?' vroeg hij gelijk en tilde de stoel van het meisje af - was even verbaasd over hoe de stoel op het meisje had kunnen vallen, maar het meisje was wel heel klein, dus de verbazing was er al snel niet meer. Hij keek naar het meisje op de grond en herkende haar. Het was dat rozeharige meisje dat altijd voor het raam zat terwijl hij post bezorgde. Ze was beter en naar SSA gegaan... Hij glimlachte even, blij dat zij ook hier was. Nu kon hij haar eindelijk eens leren kennen.

_________________
I'm kind of over getting told to throw my hands up in the air

VOICE | THEME | CHARACTER
punten-uitleg.com punten-uitleg.com punten-uitleg.com
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Callum
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Bond. James Bond.
Posts : 199
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: the { AIR } from our { LUNGS }
Klas: miss whitemann
Partner: { RUN } boy { RUN }

BerichtOnderwerp: Re: a New Chapter   ma 19 aug 2013 - 15:46


Kluns. Ze wist niet hoe ze het voor elkaar had gekregen, of waarom de zwaartekracht besloot om haar dwars te zitten, maar ze kreeg het altijd voor elkaar. Florence de kluns zou haar bijnaam zijn geweest als ze niet suikerspinnenhaar had gehad, wat haar bijnaam Suikerspin maakte. Of eigenlijk Zuckerwatte, suikerspin in haar moedertaal. Ze was blij dat ze niet Kluns werd genoemd. Suikerspin klonk vele malen liever. En ze was liever lief dan dat ze klunzig was.
Het was meer de schrik dan de pijn die haar de kreet deed slaken. Hij was luid genoeg om de postbode’s aandacht te trekken, realiseerde Florence zich blozend. En daar kwam hij al, hielp de stoel van haar af. Ze krabbelde op, klopte blozend haar kleding af. Dit was niet de manier waarop ze hem had willen ontmoeten, laat staan de manier waarop ze voor het eerst zijn stem had willen horen. Maar oh, hoorde ze zijn stem, en oh, wat was hij anders dan ze hem had voorgesteld. Hij klonk als de wind in juni, het kleine verkoelende briesje waar je al een middag lang op zat te wachten.
Hij deed haar blozen met zijn vraag, al vroeg hij alleen maar of het wel ging. Met wangen zo suikerspinroze als haar haren antwoordde ze. ‘J-ja, het gaat.’ Het was niet de manier om hem te ontmoeten die ze had gedroomd, maar het was beter dan hem achtervolgen, toch? Ze staarde naar haar handen, naar de grond. Ze wilde hem dolgraag aankijken en was bang om het te doen. Wat als.. wat als hij haar niet herkende? Wat als hij haar gewoon zag als een kennis van een vorig leven? De gedachten maakten haar wangen alleen nog maar dieper rood.
Uiteindelijk beet ze op haar lip en hakte ze de knoop door. Ze keek op, recht in zijn ogen. ‘Ik ben Florence.’ flapte ze eruit. ‘E-en ik ken jou. Denk ik.’ Ze schudde haar hoofd. ‘Sorry, nee. Ik herken je, denk ik.’ Onhandig stak ze haar hand uit, diep blozend. ‘P-Prettig kennis te maken.’ Dit ging helemaal fout. Hij vond haar raar, dat wist ze zeker.


Ikhadgeenzininlangeposts


_________________
account (tijdelijk) op inactief -> message Aubree
you can wipe your feet on me
twist my motives around
dump millstones on my head
and drown me in the river
but you can’t
get me out of the story.
I’m the plot, babe
and don’t ever forget it.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jodie
-
-
avatar

PROFILEReal Name : CAKE~!
Posts : 60
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Fire's in my blood
Klas: ~
Partner: It's One Heart to conquer, but takes Seven Seas to reach

BerichtOnderwerp: Re: a New Chapter   ma 19 aug 2013 - 16:47


We're walking in the air
We're floating in the moonlit sky


Ze was niet heel erg veranderd. Eigenlijk maar weinig. Die suikerspinroze lokken waren hetzelfde gebleven, net als die roze ogen van haar. Haar gezicht was nog steeds klein van vorm, schattig. Ze leek op een soort poppetje naar zijn mening, die hij maar al te graag wou knuffelen. Jarenlang had hij naar haar gekeken en zij naar hem. Hij wist goed hoe ze eruit had gezien op verschillende momenten in haar leven, omdat hij gewoon elke dag langs haar brievenbus kwam, al was het voor brieven van familie of rekeningen. Dat roze haar zou hij nooit vergeten en overal wel herkennen. Zet een paar roze-harigen naast elkaar en hij zou nog steeds Florence ertussen uit kunnen pikken. Qua uiterlijk kende hij haar prima, maar hoe was haar karakter? Want het jammere was, was dat ze gescheiden waren door een raam, een glazen schild tussen hen in waar hij niet doorheen had gemogen en zij niet uit had gemogen vanwege haar ziekte.

Nu was dat schild echter weg. Dit was echt, hij kon haar aanraken, haar stem horen en zijn stem laten horen. Helaas was dit niet hoe hij zijn stem had willen laten horen. Maar hij kon er nu toch niets meer aan doen, hij popelde nu om haar stem te horen. Van het gilletje had hij niet veel begrepen. Ze beantwoordde zijn vraag met een stem warm en zacht als warme honing op een zonnige ochtend. Ze had geen overdreven hoge stem, zoals hij zich had voorgesteld. Hij glimlachte gerust toen ze zei dat ze oké was en ging zelf ook recht staan. Hij moest zijn hoofd omlaag keren zodat hij haar kon aankijken, omdat hij heel wat langer was. Dit voelde zo apart, eindelijk eens tegenover elkaar staan en elkaar kunnen horen. 'Gelukkig,' antwoordde hij. Hij wou niet dat hun eerste moment samen verpest werd door iets als een verwonding en dat hij haar mee moest slepen naar de ziekenzaal.

Hij wou iets tegen haar zeggen, haar naam vragen en zeggen dat hij haar herkende, maar hij kreeg het vreemd genoeg niet uit zijn keel. Hij voelde zich wat nerveus, zelfs een beetje teruggetrokken door dit. Hij wou niet de verkeerde woorden zeggen of brabbelen, dan zou hij over komen als een idioot. Uiteindelijk nam het meisje het voortouw en stelde zich voor. Florence... Wat een mooie naam. Paste ook goed bij haar. Elliot wou zich net voorstellen, tot Florence nog wat erachter aan babbelde, duidelijk wat nerveus en stak toen haar hand naar hem uit. Hij glimlachte licht en pakte haar zachte hand aan. 'I-Ik herken jou ook, Florence. Het meisje voor het raam van nummer 11, als ik het goed heb?' vroeg hij, ietwat twijfelend over het nummer van haar woning. 'Hoe dan ook, ik ben E-Elliot... Prettig om kennis te maken... eindelijk...' Oh jeez, waarom zei hij dat laatste? Dat klonk ronduit vreemd in zijn oren. En hij moest haar hand eens loslaten, hij hield hem te lang vast! Elliot liet haar hand los en ging wat nerveus met zijn sjaal spelen. Hopelijk vond ze hem niet creepy.

_________________
I'm kind of over getting told to throw my hands up in the air

VOICE | THEME | CHARACTER
punten-uitleg.com punten-uitleg.com punten-uitleg.com
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Callum
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Bond. James Bond.
Posts : 199
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: the { AIR } from our { LUNGS }
Klas: miss whitemann
Partner: { RUN } boy { RUN }

BerichtOnderwerp: Re: a New Chapter   ma 19 aug 2013 - 21:43

But if you close your eyes,
Does it almost feel like
Nothing changed at all?

Het was altijd een sprookjesachtige situatie geweest, gescheiden door een transparante muur. Er was altijd een gevoel geweest dat ze hem miste, maar ook een gevoel van veiligheid. Ze dacht hem te kennen, maar de muur had haar ervan weerhouden. Wat als hij niet was wie zij dacht dat hij was? Het was zelfs in bed al een onderwerp geweest van haar nachtmerries. Ze had gelukkig meer dromen dan ze nachtmerries had, maar alsnog. Ze had haar fantasie rond de jongen gebouwd en wilde niet dat haar luchtkastelen instortten. Daarvoor waren de paleizen van haar verbeelding te mooi en haar hart was te breekbaar.
Ze probeerde te glimlachen. Het lukte haar, onhandig. Een verlegen lachje sierde haar blozende gezicht, een glimlach die amper tot uitdrukking bracht hoe blij ze nu was. Hoe opgelucht ze was dat ze hem niet kwijt was, dat ze blij was dat ze hem had teruggekregen – zelfs al kende ze de jongen alleen van gezicht. Florence lachte door de pijn van haar schouder heen, al bijna verdwenen door de adrenaline en de afleiding die de jongen haar gaf.
Het werd beter. Hij herkende haar. Haar glimlach brak uit zijn barrières en deed haar gezicht stralen, haar ogen glinsterend van opluchting en plezier. Ze schudde zijn hand voorzichtig. ‘Elliot.’ herhaalde ze zijn naam. In haar gedachten herhaalde ze de naam nog vaker. Elliot Elliot Elliot. Hij was Elliot en nu wist zij dat. En zij was Florence en wist hij dat. ‘Ik ben nummer 11, ja.’ Haar blijdschap sprankelde door in haar stem en in een ongecontroleerd moment sloeg ze haar armen om hem heen, zoals ze al jaren wilde doen. Het duurde maar een seconde voordat ze doorhad wat ze deed en ze liet hem los, diep blozend. Ze begon te stotteren. ‘Oh- Oh, sorry. Dat was n-niet… Sorry.’
Ze staarde naar de grond, durfde hem niet aan te kijken. Waarom deed ze dat nu? ‘Prettig kennis te maken, ja.’ besloot ze uiteindelijk te zeggen, hopend dat hij het haar niet kwalijk had genomen. Ze had het gewoon niet langer kunnen tegenhouden. Hoe gedroeg je je rond de persoon die je al jaren van een afstandje bekeek en bewonderde? Knoopte je een gesprek over koetjes en kalfjes aan? Vertelde je diegene over wat je werkelijk dacht? Haar hoofd was leeg en ze staarde naar de grond, blozend en vrolijk en beschaamd en verschrikkelijk, verschrikkelijk verliefd op hetzelfde moment.

_________________
account (tijdelijk) op inactief -> message Aubree
you can wipe your feet on me
twist my motives around
dump millstones on my head
and drown me in the river
but you can’t
get me out of the story.
I’m the plot, babe
and don’t ever forget it.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jodie
-
-
avatar

PROFILEReal Name : CAKE~!
Posts : 60
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Fire's in my blood
Klas: ~
Partner: It's One Heart to conquer, but takes Seven Seas to reach

BerichtOnderwerp: Re: a New Chapter   di 20 aug 2013 - 13:07

[quote="Elliot"]

We're walking in the air
We're floating in the moonlit sky


Hoe had ze eigenlijk over hem gedacht in de tijden dat ze elkaar nog door een glazen muur aankeken? Wat verwachtte ze dat hij zou doen? Misschien dacht ze wel dat hij een dappere en sterke prins was, of een spontane zelfverzekerde jongen. Misschien klonk zijn stem niet eens zoals ze zich bedacht had, of misschien was zijn haar niet zo wit als ze gezien had, omdat zijn haar in ruimtes meer zilver dan wit leek. Hij wist niet wat ze over hem gedacht had. Hij wist wel hoe hij over haar had gedacht. Ze leek hem altijd een heel lief persoon, heel schattig ook en misschien een beetje nerveus, maar niet heel erg nerveus. Hij had haar altijd al willen knuffelen en had gehoopt dat hij haar gewoon één keer buiten zou tegenkomen, zodat hij haar echt eens kon horen, maar helaas was hij haar nooit tegengekomen op die momenten.
Elliot glimlachtte terwijl Florence zijn naam even herhaalde en dan bevestigde dat zij nummer 11 was. Zijn gezicht lichtte op van blijdschap en heel even had hij een kneepje in zijn arm nodig om zich ervan te verzekeren dat dit géén droom was, maar de realiteit. Dat kneepje bleek echter niet nodig, want plotseling knuffelde Florence hem. En het voelde té echt, hij wist gelijk dat hij niet droomde. Hij bloosde licht door haar knuffel en wou haar net terug knuffelen, tot ze hem los liet en stotterend haar verontschuldigingen aanbood. Maar waarom? Hij vond het fijn om te knuffelen, eindelijk eens na al die jaren. 'Geeft niet, hoor! Nu ik.' zei hij luchtig en sloeg zijn armen om Florence heen. Dat was echter niet genoeg voor hem, hij moest haar ook optillen en even ronddraaien. Het voelde zo goed om haar te knuffelen, zijn maag werd er helemaal kietelig van en zijn hart gelukkig.
Hij liet haar op de grond zakken en liet haar weer los, licht grinnikend van blijdschap. Hij keek haar aan terwijl ze opnieuw zei dat het prettig was om kennis te maken. Hij knikte en was even sprakeloos, alsof zijn tong doodgevallen was. Hij had even geen idee van wat hij moest gaan zeggen. Moest hij gaan praten over iets onzinnigs? Moest hij persoonlijke dingen gaan vragen? Hij wist het niet helemaal. 'Ehm... dus hoe gaat het? Vind je de school leuk?' vroeg hij.

Kort ;x

_________________
I'm kind of over getting told to throw my hands up in the air

VOICE | THEME | CHARACTER
punten-uitleg.com punten-uitleg.com punten-uitleg.com
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Callum
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Bond. James Bond.
Posts : 199
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: the { AIR } from our { LUNGS }
Klas: miss whitemann
Partner: { RUN } boy { RUN }

BerichtOnderwerp: Re: a New Chapter   di 20 aug 2013 - 16:11

But if you close your eyes,
Does it almost feel like
Nothing changed at all?

Opgelaten stond ze daar te twijfelen. Over hem, over haar, over deze plek, over thuis, over vroeger, over nu, over morgen. En daar was hij ineens, zijn armen om haar heen en zijn geur in haar neusgaten. Haar armen klemden zich nog eens om hem heen toen haar voeten het contact met de grond verloren. Haar lach galmde door de ruimte die leeg was op hun twee na, terwijl hij haar ronddraaide. Was dit dan wat het was? Want als dit was wat ze zouden zijn, wilde Florence voor altijd en altijd zo zijn met Elliot. Er waren geen woorden. Ze wilde geen woorden.
En toch zou de wereld altijd uit woorden bestaan, besefte ze toen ze weer op de grond belandde. Ze kwamen, de woorden. Minder moeilijk dan eerst, haar barrière van voorzichtigheid doorbroken. Ze woelde met haar hand door haar haren, lachte hem toe. ‘Het gaat beter met me dan toen ik thuis was.’ beantwoordde ze zijn vraag eerlijk. Nee, ze was nog niet helemaal gewend en ook nog niet helemaal vol op kracht gekomen, maar het ging hier stukken beter dan het op Nova was gegaan. Zeker nu Elliot er was, zonder de glazen muur. ‘Maar er zijn zoveel mensen en zoveel dingen te doen dat mijn hoofd er niet genoeg plaats voor heeft.’ Ze bloosde al wat minder, maar de roze kleur had haar wangen nog niet verlaten.
‘Maar hoe kom jij hier nu?’ vuurde ze haar eerste vraag op hem af. ‘Heb je mijn brief gekregen? Gaat het goed met jou?’ Ze had nog zoveel meer vragen en er was er maar een die ze niet zou stellen. Voelde hij wat zij voelde? En als hij dat deed, wist hij dan wat het betekende en wat ze eraan moesten doen? Want voor Florence was het gevoel vreemd en de hevigheid ervan teveel om alleen te dragen. Oh, naïeve, kleine Florence die niet wist wat ze met haar hart moest, zelfs nu ze het zelf niet meer had. Ze wilde het hem vragen, zo graag. Maar haar verlegenheid zat in de weg.
Intuïtief voelde ze ook wel aan dat het misschien niet de beste vraag was om te stellen. Nee, ze zou wachten tot ze elkaar beter kenden. Want daar was de volgende moeilijkheid: ze kende Elliot alleen van gezicht, zijn persoonlijkheid was een mysterie voor haar. ‘Dus, ehm,’ vervolgde ze haar vragen, ‘Ik weet eigenlijk niet zo goed.. Wat te doen nu.’ Haar roze ogen keken hem ernstig aan. Of tenminste, zo ernstig als Florence’s ogen konden kijken.

_________________
account (tijdelijk) op inactief -> message Aubree
you can wipe your feet on me
twist my motives around
dump millstones on my head
and drown me in the river
but you can’t
get me out of the story.
I’m the plot, babe
and don’t ever forget it.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jodie
-
-
avatar

PROFILEReal Name : CAKE~!
Posts : 60
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Fire's in my blood
Klas: ~
Partner: It's One Heart to conquer, but takes Seven Seas to reach

BerichtOnderwerp: Re: a New Chapter   wo 21 aug 2013 - 22:26


We're walking in the air
We're floating in the moonlit sky


Het voelde vreemd. Niet wat hij nu doormaakte, daar voelde hij puur gelukkigheid om. Om eindelijk tegenover haar te staan was een geweldige ervaring. Nee, zijn maag voelde vreemd. Hij begreep niet wat het deed, waarom het zo kietelig voelde. Had hij zo'n erge honger? Maar dat zou niet zo fijn voelen als het nu deed... Dan zou zijn maag knorren en pijnlijk ineen gekrompen voelen als een zak die vacuüm verzegeld werd. Het voelde niet als honger, maar wat kon het anders zijn? Intense blijdschap...? Dat was ergens het meest logisch in zijn hoofd. Als Florence hem kon laten glimlachen tot zijn wangen als plastic voelden, zijn hart een sprongetje kon laten maken, dan kon ze zijn maag vast ook aantasten. Op een goede manier. Want Elliot moest toegeven, het was een fijner gevoel dan aangenomen worden bij het postbedrijf na zijn stroeve sollicitatie.

Elliot hoorde dat het nu beter met Florence ging dan toen ze thuis was. Moest ook wel, anders zou ze niet hier staan. Hij vroeg zich ergens af wat er mis met haar was geweest, maar hij durfde het niet te vragen, bang dat het een gevoelig onderwerp was. 'Daar ben ik blij om.' zei hij blij en pulkte wat nerveus aan een los touwtje van zijn sjaal. Het was grappig hoeveel losse touwtjes er al aan de sjaal hingen. Hij kon het niet helpen maar aan de touwtjes pulken. Hij grinnikte zachtjes om het vervolg van haar antwoord. 'Aww, je went er snel genoeg aan, geloof me. En tenminste heb je al iemand die kent... ongeveer.' Hij lachte wat nerveus en ging met zijn hand door zijn haar, zich afvragend waarom hij dat precies had gezegd. Ze kende hem van uiterlijk, ze kende hem niet vanbinnen. Nog niet. En stiekem was hij zich compleet bewust van zijn eigen karakter. Het was niet moeilijk voor hem om dat te merken. Hij keek naar andere jongens en kon prima zien hoe zij zich gedroegen. Hij was heel anders daarentegen, maar hij had er nooit zo'n probleem van gemaakt. Hoewel, nu had hij iemand voor zich die blijkbaar een soort beeld over hem had gevormd. En hij wist niet of hij aan dat beeld voldeed.

Elliot keek op van zijn sjaal naar Florence en liet zijn hand zakken, zodat hij de sjaal niet verder kapot maakte, hoewel dat gedoemd was om op een dag te gebeuren door zijn gepriegel. 'Ik kreeg een brief van Starshine. Mijn moeder vond de brief en zei dat ik hierna toe moest en niet verder als postbode moest werken. Ze vindt dat ik op z'n minst middelbare school moet doen. Dus ja, hier ben ik. En ik heb je brief gekregen, ja! Ik was blij dat je genezen was en aangenomen was hier, maar eehhh... i-ik miste je wel...' Nu was het zijn beurt om rood te worden. Zijn wangen kleurden een roze kleur en hij wist het, omdat hij ze kon voelen gloeien. Zijn hand ging uit nervösiteit weer terug naar zijn sjaal, waarna hij weer verder sprak. 'Het gaat goed met mij. Beter sinds ik hier ben. Het is hier zo leuk.' zei hij en wou eigenlijk nog zeggen dat hij zich nog tienduizend malen beter voelde door Florence, maar dat durfde hij niet zo te zeggen. Hij begroef zijn kin wat in zijn sjaal, want zijn wangen begonnen nog meer te gloeien door die gedachten, alsof de sjaal zijn roodheid bedekte. Hij bleef Florence echter aankijken, niet in staat om haar blik te ontwijken. 'Nou ehm...' begon hij met zijn antwoord. Er viel een kleine stilte tussen zijn woorden en het duurde op z'n minst tien seconden voor hij verder sprak. '... Mag ik je rooster zien? D-Dan kunnen we zien of we dezelfde lessen volgen... En dan kunnen we misschien... naast elkaar zitten? Want eh, we kennen beiden waarschijnlijk nog niemand hier, dus... Eh, je snapt wat ik bedoel.'

_________________
I'm kind of over getting told to throw my hands up in the air

VOICE | THEME | CHARACTER
punten-uitleg.com punten-uitleg.com punten-uitleg.com
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Callum
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Bond. James Bond.
Posts : 199
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: the { AIR } from our { LUNGS }
Klas: miss whitemann
Partner: { RUN } boy { RUN }

BerichtOnderwerp: Re: a New Chapter   do 22 aug 2013 - 16:53

But if you close your eyes,
Does it almost feel like
Nothing changed at all?

‘Ik ook. Ziek zijn is niet altijd leuk.’ vertelde ze. ‘Ik bedoel, natuurlijk was het niet leuk, maar ik voel me nu beter dan ik ooit deed op mijn beste dagen.’ Misschien was het omdat ze nu naar buiten mocht, of kon doen wat ze wilde in haar vrije tijd. Of misschien was het Elliot. Ja, het was waarschijnlijk Elliot. Ze had zich ook altijd beter gevoeld als Elliot langskwam met de post, zelfs op dagen waarop ze misschien een uur wakker kon blijven. Hij maakte dingen gewoon beter met zijn aanwezigheid.
Florence knikte als reactie op zijn opmerking. Ja, nu had ze iemand die ze kende. Voor haar gevoel al heel goed en al heel lang. In werkelijkheid misschien een kwartier nu, maar het voelde als jaren en op haar gevoel afgaan was een van de dingen die Florence gewoon deed. Haar blos maakte steeds meer plaats voor haar lach, die op haar gezicht bleef plakken als een bij op honing. ‘Gelukkig wel ja. Ik ben niet goed in mensen leren kennen..’ gaf ze toe, ondanks dat minder fijne feit nog steeds dolblij. ‘Maar verlegenheid kan overwonnen worden. En ik heb jou, Elliot.’ Ze vond het fijn om zijn naam te zeggen, nu ze die wist. Het was alsof ze een geheim wist en het alleen met hem kon delen.
Ze lichtte bijna op van vreugde. Dat was eigenlijk een heel goed idee, roosters vergelijken. Dan konden ze samenzitten bij de lessen die ze samen hadden. ‘Natuurlijk, kom mee.’ reageerde ze, enthousiast en onbeschaamd. Ze pakte zijn pols en begon hem mee te trekken naar haar slaapzaal. Voor de deur hield ze even halt en keek ze hem ernstig aan. ‘Stiekem mag je hier niet naar binnen, maar er is niemand nu. Voor een keertje mag je mee.’ Daarna verscheen de lach weer op haar gezicht en duwde ze de deur open. Florence huppelde vrolijk naar haar bed, wat zich halverwege de kamer bevond. Daar gooide ze haar kast open en begon door haar spullen te rommelen, om er uiteindelijk haar agenda uit te toveren. Ze keek glimlachend op en opende het lichtblauwe boekje wat bezaaid was met kleine roze sterretjes. ‘Alsjeblieft,’ lachte ze en ze gaf het boek, opengeslagen op haar keurig ingevulde rooster, aan Elliot. ‘Ik hoop dat we lichtmagie samen hebben. Daar ben ik niet heel slecht in.’ merkte ze daarna op.

Durp.


_________________
account (tijdelijk) op inactief -> message Aubree
you can wipe your feet on me
twist my motives around
dump millstones on my head
and drown me in the river
but you can’t
get me out of the story.
I’m the plot, babe
and don’t ever forget it.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFILE
MAGICIAN

BerichtOnderwerp: Re: a New Chapter   

Terug naar boven Go down
 

a New Chapter

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» End of my chapter [Demonslayer]

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Starshine Academy ::  :: Floors :: Floor VI - Light Magicians Dormitory-