PortalIndexmine for the taking || dominic. HpD5Uwnmine for the taking || dominic. 2q24v8xLaatste afbeeldingenZoekenRegistrerenInloggen



 

Deel
 

 mine for the taking || dominic.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Kishée

Kishée

mine for the taking || dominic. UTL8oxA PROFILEReal Name : SanNi
Posts : 359
mine for the taking || dominic. UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: { є } α я т н
Klas: -
Partner: ɪɴ ᴛʜᴇ ᴇɴᴅ ᴀs ʏᴏᴜ ғᴀᴅᴇ ɪɴᴛᴏ ᴛʜᴇ ɴɪɢʜᴛ.. ωʜᴏ ωɪʟʟ ᴛᴇʟʟ ᴛʜᴇ sᴛᴏʀʏ ᴏғ ʏᴏᴜʀ ʟɪғᴇ?

mine for the taking || dominic. Empty
BerichtOnderwerp: mine for the taking || dominic.   mine for the taking || dominic. Icon_minitimema aug 06 2012, 14:43

Een zacht getik weergalmde achter haar veroorzaakt door haar hakken die steeds op sierlijk op de stenen vloer neer daalden. Haar zwarte krullen golfden achter het meisje aan en haar rode ogen keken strak vooruit. Het was zondag en de meeste leerlingen lagen of nog op bed of hadden afgesproken met vrienden. Deze jongedame niet. Natuurlijk niet. Ze kon haar dag wel beter besteden dan slapen of omgaan met mensen waar ze verplicht aardig tegen moest doen. Alles voor de goede titel voor de familie: zelfs vriendelijk met mensen om gaan waar ze een spuughekel aan had. Van die mensen die nog nooit een dag in hun leven hadden gewerkt, mensen waarbij alles vanzelf kwam aan waaien. Sommige zouden het ironisch vinden dat juist zij deze mening had en over haar hetzelfde zeggen, maar dit klopte niet. Seira was een werkster. Ze had altijd hard geoefend om perfect te worden en ook te blijven. Haar dunne figuur had ze niet van nature. Nee, ze lette goed op wat ze at en trainde elke dag. Het was niet vanzelfsprekend dat ze overal de beste in was. Nee, ze oefende gewoon net zo lang totdat ze niet meer kon verbeteren. Daarom haatte ze andere adel, omdat deze nooit zo hard gewerkt hadden als haar. En ze haatte de normale bevolking, omdat zij nooit de last zouden snappen van een adelnaam dragen. En wat hield ze dan over van mensen die ze niet haatte? Haarzelf, haar broers en Ra'yui. De desbetreffende weerkat liep nu met het meisje mee. Ze kwam gemakkelijk tot haar knieën en had een langharige, zwart vacht. Het meisje zelf was al een aparte verschijning, maar haar weerkat was dat net zo zeer. Natuurlijk. Alles wat bij haar hoorde, moest perfectie uitstralen.
Ze was op weg naar de bibliotheek. Vandaag was de perfecte dag om een puntje bij te werken dat niet perfect was. Haar duistere magie. Er waren maar heel weinig mensen, Seira kon ze op een hand tellen, die überhaupt wisten dat ze een duister magiër was. De meesten dachten gewoon dat ze alleen over vuur magie beschikte en dat was niet zonder reden. Hoe hard het meisje ook oefende, het lukte haar niet om de duistere magie onder de knie te krijgen. Er ging altijd wel iets mis of het was niet krachtig genoeg. En het was een schaamte om ergens in te falen. Dus vertelde ze aan iedereen dat ze enkel en alleen een vuur magiër was en in het geheim oefende ze ondertussen dan aan haar duister magie. Kijk, dat was nou wel een voordeel van het feit dat iedereen op deze school van die vreselijke, onproductieve mensen waren. Op zondag had ze bijna altijd de hele bibliotheek voor zichzelf. Zonder enige schaamte kon ze dan lesboeken over duister magie pakken en daar dan uren in lezen. Op zulke momenten hoefden ze dan aan niemand uit te leggen waarom ze in vredesnaam in een boek over duister magie zat te lezen en tevens zouden er geen onwelkome roddels ontstaan. Lang leven de luie, verachtelijke leerlingen.
Het meisje duwde de grote, eikenhouten deur open en staarde langs de grote tafels die in het midden van de zaal stonden. Leeg, mooi zo. Met haar mondhoeken tevreden omhoog gekruld liep ze naar de achterkant van de zaal en bekeek de boekenkast die daar stond. Wellicht was de kast twee hoger dan zijzelf was en ze zou er nooit aan beginnen om al die boeken te tellen. Alsnog had ze ze wel bijna allemaal gelezen. Haar rode, vurige ogen vielen op een boek die ze al meerdere keren doorgenomen had, maar wel een fijne lesmethode vond hebben. Ze roofde het boek tussen de andere uit en ging zitten op één van de houten banken die in de zaal stonden. Natuurlijk met een rechte rug, dat was een gewoonte die ze nooit meer zou afleren – zelfs niet als ze dacht dat er niemand mee keek. Ze sloeg het boek ergens in het midden open en verloor zichzelf gelijk in de letters. De jongedame was zelfs zo geconcentreerd dat ze niet in de gaten had dat de deur van de bibliotheek voor een tweede keer open ging.
Terug naar boven Ga naar beneden
Dominic

Dominic

mine for the taking || dominic. UTL8oxA PROFILERecruit
Real Name : Emma
Posts : 4478
Points : 15
mine for the taking || dominic. UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark-x-Light
Klas: Master Savador
Partner: ||If you want me you're gonna have to catch me||

mine for the taking || dominic. Empty
BerichtOnderwerp: Re: mine for the taking || dominic.   mine for the taking || dominic. Icon_minitimedi aug 07 2012, 11:52

Het was nog vroeg, voor de meeste leerlingen dan. Het overgrote deel van het stelletje luie uitvreters lag nog knockdown in bed. Door de feestjes en overmatige alcohol doodmoe. Hij was soms naar zulke bijeenkomsten gegaan, had in de discotheek gestaan en wenste dat hij weg was. Afschuwelijk. De harde muziek, de vieze geur van dampende mensenmassa's en bier. Zo anders dan de plek waar hij nu heen ging. De bibliotheek, een oase van rust en iets minder hatelijke mensen. Leerlingen die tenminste beseften dat ze hun best moesten doen om nog iets te bereiken in het leven. En dat maakte ze nét een kleine fractie minder misselijkmakend en onuitstaanbaar. Niet dat er veel anderen in de bibliotheek zouden zijn, op deze zondagmorgen. Hij had een slapeloze nacht gehad, niet door een feest of problemen met vrienden of de liefde. Nee, door de medicijnen had hij wakker gelegen. Door de verslavende rottigheid die doktoren maandelang gedwongen zijn lijf in hadden gestuurd. Waardoor hij nu het grootste deel van de tijd gelaten zijn pillen innam. Om een aanval te voorkomen, geen woedeaanval, die ontkende hij te hebben, maar een soort afkick-verschijnselen. Gisteravond had hij echter een glinsterende felrode ampul laten liggen. Hij had het medicijn met zijn schoen verbrijzeld en het rode poeder over de vloer van de toiletten uitgesmeerd. En daar had hij vannacht voor moeten lijden. Hij deed het vrijwillig, omdat hij van de pillen afwilde. Hij kon het aan, negeerde de pijn met zijn ijzeren wil en verkilde hart. Maar het feit dat hij nu prikkelbaar en sneller, nog sneller geïrriteerd was zou de eerstvolgende voorbijganger duur komen te staan. Die zou, zonder het eerst zelf te beseffen, degene zijn waarop hij zich af zou reageren. Maar er kwam niemand, de gang was uitgestorven, en Dominic's woede zakte weer een beetje weg. Hij zou dan maar voor plan B gaan, verder werken aan zijn verslag voor duistere magie. De leesstof was veel te simpel, maar hij zou het zorgvuldig doornemen om alles niet slechts uitmuntend, maar perfect uit te kunnen voeren. Hij opende de houten deuren en stapte de op het oog verlaten bibliotheek binnen. Doelgericht liep hij door de ruime zaal heen. Hij koerste op de boekenkast achterin af. Daar aangekomen gleden zijn ogen systematisch over de titels, scannend en zoekend naar de juiste naam. Maar daar, precies waar zijn boek zich bevond was slechts een lege ruimte. Een open gat, waarachter de houten wand van de kast te zien was, in plaats van het boek dat hij zocht. De woede van daarstraks borrelde weer in alle hevigheid in hem op. Hij bleef kalm, overdacht rustig de mogelijkheden. Hij zou kunnen proberen het huiswerk zonder het boek te maken. Maar dat zou lastiger zijn en daarbij zou hij onnodige fouten maken. Dat was dus geen optie. En verder kon hij het boek gaan zoeken, het boek waar hij recht op had, en het terugpakken. O, degene die het hem lastig maakte had een probleempje. In zijn hoofd, door slaapgebrek nog onredelijker redenerend dan anders, had de ander het boek gestolen van hem, gejat, enkel om hem dwars te zitten. Vijand, schoot door zijn hoofd. Onbewust had hij de keuze om het boek terug te krijgen al gemaakt en doorzocht de bibliotheek. Het was geen uitleenboek, dus moest het zich nog ergens binnen deze muren bevinden. Ergens, op een sofa of een stoel, zat iemand de woorden te lezen die hij wilde hebben. Daar! Op een houten bank zat een meisje, verdiept in haar boek. Of was het zijn boek, dat hij zocht? Hij liep geruisloos naar haar toe en  bekeek het boek. En ja, zijn boek. Hij trilde kort, maar werd dan ijzig kalm. Hij bukte iets, zodat hij op gelijke ooghoogte stond. Met zijn wijsvinger kantelde hij haar kin omhoog, weg van de tekst. Zodat ze hem in zijn kille ogen moest kijken. Hield haar kin met een hand vast en streeld kort langs haar kaak met een losse vinger. "Dát is mijn boek..." sprak hij, met een korte pauze na het woord dat. "Geef het en zoek wat anders, iets simpelers om te lezen, sweetheart." Hij glimlachte, een mix tussen haat en koele charme. Neerbuigend keek hij haar aan, in zijn woede merkte hij haar schoonheid niet op. "Nu." zei hij kil en hij stond weer op. Stak zijn hand uit. Wachtte op zijn rechtmatige bezit.

[tadaa, hoop dat er geen rare woorden instaan, if so: autocorrect x'D en yay boekfight Stare]
Terug naar boven Ga naar beneden
Kishée

Kishée

mine for the taking || dominic. UTL8oxA PROFILEReal Name : SanNi
Posts : 359
mine for the taking || dominic. UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: { є } α я т н
Klas: -
Partner: ɪɴ ᴛʜᴇ ᴇɴᴅ ᴀs ʏᴏᴜ ғᴀᴅᴇ ɪɴᴛᴏ ᴛʜᴇ ɴɪɢʜᴛ.. ωʜᴏ ωɪʟʟ ᴛᴇʟʟ ᴛʜᴇ sᴛᴏʀʏ ᴏғ ʏᴏᴜʀ ʟɪғᴇ?

mine for the taking || dominic. Empty
BerichtOnderwerp: Re: mine for the taking || dominic.   mine for the taking || dominic. Icon_minitimedi aug 07 2012, 13:18

Onwillekeurig, zonder dat ze het zelf in de gaten had, was er een frons ontstaan op het gezicht van het meisje terwijl ze het boek doornam. Het was allemaal zo simpel. Ze deed altijd alles waarvan het boek zei dat je het moest doen en toch wilde het maar niet lukken. Bijvoorbeeld deze spreuk waarmee je natuurgeesten kon oproepen. Het zag er belachelijk makkelijk uit. Het meisje stak haar hand al op en spreidde haar vingers uit om de spreuk op te zeggen, toen Ra'yui een waarschuwing in haar gedachten achterliet. 'Lieveling, je bent hier niet meer alleen.' Onmiddellijk liet het meisje haar hand weer in haar schoot vallen en keek onopvallend om zich heen. Ze kon nog net een jongen het pad in verdwijnen waar zij even geleden ook gestaan had. Geen bekend gezicht en dus ook niet van adel. Mooi. Dan kon ze hem gewoon genadeloos negeren en hoefde ze geen zogenaamd vriendelijk gezicht op te zetten. Terug naar haar boek – zolang dat joch haar niet aan zou spreken deed hij er niet toe. Van haar mocht ie spontaan dood neer vallen of wat dan ook als hij haar maar niet lastig viel. Dus. Waar was ze gebleven met lezen?
Vandaar ook dat ze de jongen compleet negeerde toen hij op haar af kwam. Ja, Seira had hem nu opgemerkt en hield hem scherp in de gaten zonder dat ze haar rode ogen de letters ook maar een seconde verlieten. Stond hij nu voor haar stil? Laat haar met rust, laat haar met rust. Godverdomme, kennelijk niet dus. Koel trad ze zijn ogen tegemoet toen hij haar kin omhoog kantelde. Rustig nam ze de jongen voor haar in zich op en ze moest bekennen dat hij totaal niet slecht was om naar te kijken. Niet dat dat haar iets uit maakte. Nee, iets anders zat haar dwars. Dat joch had het gore lef om haar, haar – jongste telg van de Ravin-familie, een commando te geven. Hoe durfde hij? Was hij niet goed in zijn hoofd of zo?
Naast haar kon ze horen hoe de mythische kat begon te blazen. Door haar blik even snel op naast haar te richten zag Seira dat Ra'yui op gestaan was en haar vacht recht op zette. Nee, ze hield er niet van als iemand aan haar 'bazin' zat. Haar felle ogen vielen weer terug op de jongen. Ze was totaal niet af geschrokken door zijn koelte. Een van de voordelen dat ze een broer als Seth had. De jongen moest echt wel met iets beters kom dan met een ijskoude blik en sarcastische, hatelijke woorden om haar klein te krijgen. Ze was de jongste in een huis vol arrogante mensen. Dacht hij nou werkelijk dat zij braaf haar -ja, ze beschouwde het boek nu als van haar- boek zou opgeven? Liet haar niet lachen.
“Rustig Ra'yui.” Terwijl ze sprak haalde ze de kat aan die weer ging liggen maar haar ijsblauwe ogen wel op de jongen gericht hielden. “Deze jongen weet duidelijk niet wie hij voor zich heeft en daarom vergeven we hem deze vergissing.” Er speelde een kleine, vriendelijke glimlach op haar lippen, maar de spot in haar ogen viel niet te missen. Zij kon het net zo vals spelen als het jochie voor haar deed. “Mits hij nu wel zijn grijpgrage handje uit ons gezicht verwijdert en zich omdraait om een boek uit te zoeken wat meer van zijn niveau is.” Ondertussen was de zoete glimlach al weer van haar gezicht verdwenen. Dat joch had de verkeerde uitgekozen om lastig te vallen. Hij had haar onderschat door haar een commando te geven en die vergissing zou hem duur komen te staan - behalve dan als hij zich nu braaf uit haar gezichtsveld verwijderde.
Uitdagend trok ze één wenkbrauw omhoog, haar lippen iets getuit, in afwachting op zijn reactie.

owh gawd, this could get ugly xD
Terug naar boven Ga naar beneden
Dominic

Dominic

mine for the taking || dominic. UTL8oxA PROFILERecruit
Real Name : Emma
Posts : 4478
Points : 15
mine for the taking || dominic. UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark-x-Light
Klas: Master Savador
Partner: ||If you want me you're gonna have to catch me||

mine for the taking || dominic. Empty
BerichtOnderwerp: Re: mine for the taking || dominic.   mine for the taking || dominic. Icon_minitimedi aug 07 2012, 22:22


De serene sfeer in de bibliotheek was verdwenen. De vrede verbroken door de kat van het meisje, die hem blazend tegemoet trad. Mooi beest, maar nog steeds: beest. Nog lager dan de kleutertjes hier op school. Hij had geen respect voor huisdiertjes, de fluffy gehoorzame slaven van afschuwelijke mensen. Enkel bijzondere wezens, met intelligentie en een eigen wil konden nog op zijn belangstelling rekenen. En nu hij nog wat beter keek kwam hij tot de conclusie dat dit best zo'n wezen kon zijn. Door de woede en vermoeidheid was hij minder oplettend en scherp, hij nam het wezen opnieuw zorgvuldig op. De ogen van het dier straalden een bepaalde agressie, maar ook intelligentie uit. Ook het meisje was bijzonderder dan hij op het eerste gezicht had gedacht. Toen zag hij enkel een kleine leerlinge die eens gauw terug moest geven wat van hem was. Maar ze had felle rode ogen die zijn blik onbewogen trotseerden. Een blanke, smetteloze huid en een vrij mooi lichaampje, popperig klein. De stand van zaken was dus: klein, bloedmooi meisje met zwaar agressief beestje. En zijn boek, ze had zijn boek in haar vieze, gluiperige handjes geklemd. Dat was de hoofdzaak, hij had geen zin in een lief toneelstukje of spelletje met dit kind. Hij keek naar de kat, het leek in ieder geval op een kat, benieuwd wat het zou doen. Zou het echt aanvallen? Hij was alert, bedacht op onverwachte bewegingen van het dier. Klaar om zijn magie te gebruiken als het nodig was. Maar voor er iets kon gebeuren sprak ze het dier kalm toe. Het ging gehoorzaam liggen, liet zich door het meisje aaien. Ze had hem Ray yui genoemd, of iets in die richting. Leuke naam hoor. Wat hem deed denken, wilde hij zich voorstellen aan dit wicht? Nee, het ging hem alleen om het boek. Dat was in zijn hoofd nu uitgegroeid tot een bezitting van levensbelang, hij moest en zou deze confrontatie winnen. Zoals hij altijd deed. Winnen, het vernietigen van zijn slachtoffers. Alles ging zoals hij dat in gedachten had en niet anders. "Deze jongen weet duidelijk niet wie hij voor zich heeft en daarom vergeven we hem deze vergissing.” Wie hij voor zich had? Een of andere domme, kleptomane leerlinge, die hem van zijn boek had beroofd. Een ordinaire dievegge. Die over zichzelf sprak in het meervoud, als de eerste de beste gestoorde gek met een persoonlijkheidsstoornis. Tenzij ze namens haar schattige katje sprak, wat ook nog vrij verachtelijk was. Maar hij dacht na, liet zijn ogen nog eens over haar gelaat glijden. Het had iets. Iets bekends, maar wat? Hij kon het niet precies benoemen. Maar ze sprak zo koel en hooghartig, deed alsof het een wonder was dat hij haar niet kende en niet aanbad. Het klonk als... Als een adellijke verwende dochter. Van een of andere rijke familie naar hun armzalige schooltje gegaan om daar zijn boek in te pikken. Hij liet geen blijk van herkenning in zijn houding doorschemeren, ze werd nog steeds aangekeken als een zwáár minderwaardige dief. Ze deed niet eens meer moeite om lief te lachen toen ze hem beval los te laten en een ander boek te zoeken. Hij hield haar nog even vast, gleed met zijn vingers op haar gladde huid. Grijnsde dan en kneep even zachtjes in haar wang. Alsof ze een klein, schattig kindje was. "Bedankt voor de vergiffenis en nogmaals mijn diepste excuses voor het bezoedelen van uw ivoren huid," sprak hij spottend. "Al zou ik bij god niet weten waar ik jou en je lieve kitten van zou moeten kennen, kleine meid." Even keek hij in de verte, deed of hij nog eens na over haar gezichtje. Hij schudde overdreven spijtig zijn hoofd. "Nee, helaas. Vertel me je schijnbaar beroemde naam maar, liefje." Hij was tot de conclusie gekomen dat ze waarschijnlijk van de Ravins kwam. Hij had al geruchten gehoord dat alle kinderen van de rijke familie naar Starshine Academy waren verhuisd. Maar dat mocht ze hem zelf vertellen met haar arrogante stemmetje. "Oh, en voor je het vergeet... Ik wacht nog steeds op mijn boek. Mijn geduld raakt op. Stop met die kinderachtige spelletjes en geef het maar aan mij." Hij keek op haar neer als ze zo op het bankje zat en dat beviel wel. Dit maakte van haar het kind en van hem de dominante persoon. Hij bleef staan, al was hij moe van de slapeloze nacht. Dit was een van die ontmoetingen met gelijke mensen. Of in ieder geval mensen zonder domme vrolijkheid of naïviteit. Wat ze interessanter en lastiger te beïnvloeden, uitdagender, maar nauwelijks minder verachtelijk maakte. 
[Thunthunthun, dit gaat op oorlog uitdraaien vrees ik xD Zwaarden en heel veel hatelijke blikken Stare]
Terug naar boven Ga naar beneden
Kishée

Kishée

mine for the taking || dominic. UTL8oxA PROFILEReal Name : SanNi
Posts : 359
mine for the taking || dominic. UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: { є } α я т н
Klas: -
Partner: ɪɴ ᴛʜᴇ ᴇɴᴅ ᴀs ʏᴏᴜ ғᴀᴅᴇ ɪɴᴛᴏ ᴛʜᴇ ɴɪɢʜᴛ.. ωʜᴏ ωɪʟʟ ᴛᴇʟʟ ᴛʜᴇ sᴛᴏʀʏ ᴏғ ʏᴏᴜʀ ʟɪғᴇ?

mine for the taking || dominic. Empty
BerichtOnderwerp: Re: mine for the taking || dominic.   mine for the taking || dominic. Icon_minitimewo aug 08 2012, 21:52

Zijn vingers zaten nog steeds om haar kin geklemd. Mooi zo. Want, kennelijk, vond hij het nodig om de fysieke overmacht te hebben. Kon hij niet alleen af met zijn woorden en intelligentie? Kennelijk niet, anders moest hij niet duidelijk maken dat hij fysiek in het voordeel stond. Wellicht was hij fysiek sterker, maar op deze school wisten op magisch vlak en intelligentie alleen de leraren haar nog te toppen – iets wat ook niet meer lang zou duren als het aan haar lag. Maar ze zou haar magie niet gebruiken totdat ze het nodig achtte. Verbrand vlees had altijd zo'n onsmakelijke geur. Even vielen haar ogen op haar handen gehuld in zwarte, leren handschoentjes bedrukt met een sierlijke print. Nee, ze zou wachten met haar magie. Die joker kon ze later altijd nog spelen. Ze had nog genoeg koningen, koninginnen en boeren in haar hand – de joker hield ze nog liever even achter. Hetzelfde gold voor haar achternaam. Ook één van haar favoriete troefkaarten, maar zolang ze nog de rest in haar handen had, niet nodig om te spelen.
Dus toen de jongen naar haar naam vroeg, vielen haar mondhoeken terug in die zoetsappige glimlach van haar. De opmerking over haar ivoren-huid, ze gebruikte liever de term 'parel-achtig', legde ze onmiddellijk naast haar neer. Sarcastische zinnen waren niet de moeite waard om op te reageren. Die vormden geen uitdaging en waren dus ook niet interessant. Echter, toen hij constateerde dat hij niet wist waar hij haar van moest kennen, begon het spelletje echt pas. Zoals gezegd vroeg hij naar haar naam, maar zo gemakkelijk ging dat niet. Die speelkaart was voor haar, die legde ze niet zo maar op de stapel neer.
“Wat doet een naam er toe? Het gaat om de presentaties.” Een fluwelen stem, het gevolg van jaren zanglessen, die hand in hand ging met een flinke lading spot. Ze verachtte deze jongeman voor haar nu al. Juist om het feit dat hij een uitdaging vormde. Juist omdat hij heel, heel misschien wel haar gelijke kon zijn. Alsof. Niemand kon zo geweldig zijn als haar. Niemand kon zo dicht bij perfectie komen als zij deed. Dus hij was geen gelijke. Niemand was haar gelijke. Leugens waar ze maar al te graag in geloofde. Maar Seira hield er gewoon van om te geloven dat zij boven op de hoogste berg stond en daar alleen stond. Zij was alles en de wereld was haar koninkrijk. Punt uit.
“En degene die je voor je hebt is toevallig één van de beste leerlingen van deze school, zo niet de beste.” Geen woord daarvan was bluf. Seira hield haar cijfers altijd scherp in de gaten en zorgde dat ze de beste van haar klas bleef bij elk vak. Een tweede plek was niet goed genoeg voor haar, zelfs niet als ze tot midden in de nacht moest leren en de volgende dag allerlei zalfjes op moest smeren om haar wallen te verbergen. Nog zoiets... Iedereen moest, uiteraard, denken dat haar perfectie haar aankwam waaien. Maar ze werkte ook zo hard omdat het haar voldoening gaf. Wat was een resultaat nou werkelijk als je er niks voor gedaan had? Niks. Maar bij alles wat zij terug kreeg, alles waar zij complimenten voor ontving was haar eigen werk geweest. Haar eigen bloed, zweet en tranen. Dat gaf pas voldoening. De gedachte dat ze alles kon bereiken wat ze wilde. Dan vormde zo'n jochie als wat nu voor haar stond, amper een obstakel.
Zelfs niet als hij bedreiging naar haar hoofd ging slingeren. Dom joch. Een zachte gniffel ontsnapte haar mond waarop ze onmiddellijk haar in handschoen gehulde vingers voor haar lippen hield. Maar hoe onschuldig en vrouwelijk deze acties ook leken, haar ogen stond vals. Haar rode kijkers boorden de jongen compleet de grond in of probeerden dat op z'n minst. “Ik had iemand die zo vroeg naar deze plek komt toch intelligenter in geschat, wat een teleurstelling.” Terwijl ze sprak liet ze haar hand terug op het boek vallen dat, vanzelfsprekend, nog steeds op haar schoot lag. “Ik bedoel,” terwijl ze sprak kantelde ze haar hoofd iets naar beneden en keek onder haar wimpers door – het zag er perfect uit, er zat ontelbare keren oefening in,“het is echt niet slim om de beste leerlinge van de school te bedreigen die bovendien ook nog onder de bescherming van een weerkat staat.” Rustig krabte Seira Ra'yui even achter haar zwartharige oor. “En zoals bekend is met deze mytische katten, zijn zeer moeilijk te verslaan op magisch vlak –staan daarop gelijk aan draken- en niet erg vergevingsgezinds als iemand hun zielgenoot aanvalt.” Een mierzoete glimlach speelde op gezicht van het meisje.
Ze kantelde even haar hoofd opzij zodat een lange, zwarte krul over haar schouder viel. Zo, zij had enkele kaarten neer gelegd. Nu was het zijn beurt en, hoewel ze het nooit zou toegeven, was het meisje best benieuwd naar zijn nieuwe zet.

ze zijn toch hartstikke lief voor elkaar?
En eerder vuur dan zwaarden xD Seira houdt niet van wapens ~
Terug naar boven Ga naar beneden
Dominic

Dominic

mine for the taking || dominic. UTL8oxA PROFILERecruit
Real Name : Emma
Posts : 4478
Points : 15
mine for the taking || dominic. UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark-x-Light
Klas: Master Savador
Partner: ||If you want me you're gonna have to catch me||

mine for the taking || dominic. Empty
BerichtOnderwerp: Re: mine for the taking || dominic.   mine for the taking || dominic. Icon_minitimevr aug 10 2012, 16:24

De kat en het meisje waren allebei bijzonder. Dat had hij meteen gevoeld. Niet zomaar een klein petieterig meisje, maar eentje met een groot ego en een scherpe tong. Types die hij ergens wel mocht. Voor zo ver hij ooit iemand mocht. Een soort herkenning en uitdaging in hun aanwezigheid, die de ontmoetingen altijd amuserend en intens maakten. Ook nu gleed een geamuseerde lach over zijn bleke gezicht. De felle woorden. Als wapens met scherpe punt op hem afgeslingerd. "Wat doet een naam er toe? Het gaat om de presentaties.” O ze ging het zo spelen? Mysterieus en hooghartig, hoe bekend was die houding. Maar haar arrogante gezichtje herkende hij inderdaad als een Ravin, na zorgvuldige inspectie. Ze was behoorlijk knap, met haar zwarte krullen en rode ogen. En zijn type ook, fel en van zich afbijtend. Maar door het inpikken van zijn boek was ze weggevallen als serieus lustobject of speeltje. Nee, dit was ernst. Oorlog. Zijn. Boek. In haar handen, op haar schoot. "Presentaties? Je bedoeld zeker prestatie's, liefste. Een kleine verspreking?" Hij glimlachte smalend. Kom nou, zulke fouten maken was beneden haar niveau. "Achja, fouten zijn menselijk, hè. En ik verbeter mijn medemens graag, misschien leren ze wat." Weer die neerbuigende smirk. Want zij wilde waarschijnlijk niet met mensen, met het gewone volk vergeleken worden. Die waren haar te min. Des te beter dat ze nu per ongeluk een minuscuul foutje had gemaakt. Dat greep hij natuurlijk meteen aan. Zwaktes en misstappen werden genadeloos afgestraft en uitgebuit. Hij had zoet en vrolijk gesproken. Alsof hij daadwerkelijk plezier beleefde aan het verbeteren en onderwijzen van anderen. Jeetje, wereldverbeteraar die hij duidelijk was. Hij deed het gráág, anderen helpen.
En o wat fijn ze was de beste leerlinge van de school. Hij klapte langzaam drie keer in zijn handen, spottend lachend. "Gefeliciteerd, meis." fluisterde hij mierzoet. Na zijn bedreigingen om het boek te bemachtigen sloeg zij terug. Ze had het gore lef te insinueren dat hij niet intelligent genoeg was. Zijn lach versmalde kort, maar gauw herstelde hij zich. Ze kon hem niet raken met haar domme zinnetjes. Maar het gebaar waarmee ze het boek rustig het hare claimde irriteerde hem mateloos. Hij bleef onbewogen staan, maar vanbinnen kookte hij. En dat was niet goed, maakte hem agressiever en minder berekenend. In zo'n bui had hij zijn rivaal aangevallen en bijna vermoord. Zo ver zou hij bij haar heus niet gaan. Hij moest zijn reputatie ongeschonden houden en vechten met kleine meisjes paste niet in dat straatje.

Ze keek hem aan, op ieder ander moment had hij dit verleidelijk gevonden, en sprak verder. Ze was duidelijk een uitdaging. Zo goed geoefend als ze hem lieflijk aankeek. Maar hij verkoos het boek nu boven haar, honderd procent. Tja, het in haar handen laten stond gelijk aan verliezen. En hij verloor niet. Nooit.  De enige keer dat hij verloor had hij uitgebreide en keiharde wraak genomen. Dat was nog op de basisschool geweest. De hele Yazuki-affaire liet hij liever onbesproken, of dat nou verloren was wist hij niet. Maar in deze confrontatie zou hij de zege behalen. "Goh, het lieve kleine meisje heeft een pluizig katje nodig voor haar bescherming? Kan ze het niet zelf afhandelen? Maak je niet druk, ik val nog helemaal niemand aan, lieverd." Hij glimlachte vredelievend. Hij dacht even na, wat stond er ook alweer in dit boek? En dan sprak hij zonder aarzelen verder, dacht niet na over of dit wel slim was. "En anders... Je bent toch de áller-állerbeste leerlinge? Aan je magie zou je dan genoeg moeten hebben..." Hij glimlachte liefjes, alsof hij haar uitdaagde om het tegendeel te beweren. "Dus geen reden om je lieve diertje in actie te laten komen. Of zijn de natuurgeesten en angst-illusie's in dit schattige boekje nog te lastig voor je kleine hersentjes en kan je je enkel met een zwart rookpluimpje verdedigen?" Hij spotte met haar, daagde haar uit. Wilde een indicatie van de sterkte van haar magie. Want ze beweerde zo goed te zijn, maar hij kon zich niet herinneren haar ooit in een van zijn duistere magie klassen te hebben ontmoet. Terwijl hij opvallende verschijningen en persoonlijkheden meestal wel opmerkte en van gezicht herkende. Dus het was tijd voor een test, een misschien wat gevaarlijke en roekeloze zet, maar hij moest haar uit die comfortabele positie krijgen. Ze mocht geen moment denken dat dit voorbij was of hij het op zou geven. En daarbij was hij wel benieuwd, ze had inderdaad iets krachtigs om zich heen hangen. Zou wel eens een waardige tegenstander kunnen zijn. Er was een manier om het te ontdekken zonder zich in een gevecht te storten, die wellicht zou werken. "Kom kom, niet verlegen zijn, laat eens een klein trucje zien. De schaduwdanser van pagina 18 misschien? Of heb je iets anders in gedachten?" Hij glimlachte scheef en zond haar een aanmoedigend knikje. Kalm zette hij een paar stappen om haar heen en ging dan zitten. Dominic keek haar koeltjes aan en lachte liefjes. "Ga je gang, dame zonder naam... Laat eens wat zien." Hij was werkelijk benieuwd of ze hem een idee zou geven van haar kracht en zo ja hoe. Welk duister wezen zou ze oproepen, wat zou ze doen. Onvoorspelbaar rotkind.

[Ik hoop dat je er wat mee kan. En anders zeg je het maar hoor~!]
Terug naar boven Ga naar beneden
Kishée

Kishée

mine for the taking || dominic. UTL8oxA PROFILEReal Name : SanNi
Posts : 359
mine for the taking || dominic. UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: { є } α я т н
Klas: -
Partner: ɪɴ ᴛʜᴇ ᴇɴᴅ ᴀs ʏᴏᴜ ғᴀᴅᴇ ɪɴᴛᴏ ᴛʜᴇ ɴɪɢʜᴛ.. ωʜᴏ ωɪʟʟ ᴛᴇʟʟ ᴛʜᴇ sᴛᴏʀʏ ᴏғ ʏᴏᴜʀ ʟɪғᴇ?

mine for the taking || dominic. Empty
BerichtOnderwerp: Re: mine for the taking || dominic.   mine for the taking || dominic. Icon_minitimeza aug 11 2012, 16:44

'Presentaties? Je bedoeld zeker prestaties, liefste. Een kleine verspreking?' Dus hij ging het zo spelen? Triest. Ze had toch wel iets van een hoger niveau verwacht. En toch, hoe laag die aanval ook was geweest, stak het. Ze maakte nooit fouten, nooit. Versprekingen maken waren alles behalve perfect en het was ronduit een schande dat ze zich juist nu versprak. Zonde. Niet dat haar eer weer snel werd hersteld door de volgende woorden van de jongen. Medemens? Zij? Dacht hij nou werkelijk dat ze gelijk aan elkaar waren? Ten eerste droeg hij geen adelnaam, ten tweede was hij niet de beste leerlinge van deze school en ten derde... De lichte twijfel die door gedachten spookte, wist ze behendig uit haar gezicht te houden. Hij was immers een geduchte tegenstander en ze wilde het voor hem niet makkelijker maken dan het al was. Die ene misstap was al een misstap te veel geweest. Maar goed, ten derde dus. Ten derde was hij gewoon niet zo geweldig als haar, punt. Niemand kon tegen haar op. Tegen haar sterktes en haar talenten. Zelfs dit jochie voor haar niet die er kennelijk op uit was om haar dag te verpesten. Haar gouden troon was niet aan het afbrokkelen, echt niet. Dat zou ze nooit toe laten.
Dus toen hij sarcastisch in zijn handen klapte, gaf ze hem maar een kort knikje als een 'dank je wel'. Die getrainde regels van de etiquette waren voor haar moeilijk te negeren. Elk compliment was een streling van haar ego, of het nou gemeend was of niet. Zelfs dit sarcastische gebaar was een waar compliment. Kom op. Ooit van jaloezie gehoord? Er was niks beter voor iemands arrogantie dan de jaloezie van anderen.
Terwijl ze haar tegenaanval uitsprak, merkte ze dat Ra'yui gespannen werd. Kennelijk had zij de gedachte van de jongen al opgevangen nog voordat hij deze hard uit gesproken had. Woorden die Seira genadeloos in een muizenval lokte. Het was onmogelijk dat hij wist dat ze problemen had met duister magie, maar alsnog raakte het meisje diep van binnen in paniek. Of eigenlijk kon ze de paniek recht onder haar huid voelen. Het ging tegen al haar eer in om het toe te geven, maar ze zat in de val. De uitdaging afslaan zou zijn als opgeven, maar op de uitdaging ingaan was hetzelfde als een veldslag in gaan met maar twee mannen terwijl de vijand er tweeduizend had. Geen van beiden waren dus opties. En terwijl de jongen de tijd nam om om haar heen te lopen en haar verder te bespotten, moest het meisje nadenken. En snel ook. Dat joch mocht niet in de gaten hebben dat hij een zwak punt in haar harnas had geraakt.
Verdomd, ze had Seth als broer. Wat zou hij doen in een situatie als deze? Niks, want hij zou nooit in zo'n situatie terecht komen omdat hij niet zo'n heethoofd als zij was. Niet dat ze daar iets aan kon doen. Natuurlijk niet. Het was niet haar schuld dat het vuur zo heftig door haar aderen stroomde. Heethoofd, vuur.
Ze schonk de jongen die inmiddels naast haar plaats had genomen, waar haalde hij het lef vandaan?, weer de charmante glimlach van haar. Rustig klapte ze het boek dicht waarna de weerkat er op ging liggen. Die gebaren moesten duidelijk genoeg zijn: het boek was nog steeds van haar. Uitdaging of geen uitdaging, het was nog steeds haar bezit. “Schat, ik ben geen duister magiër.” Voor kort gleden haar vingers over een krul die over haar schouder naar voren was gevallen. “Maar dat betekent niet dat ik niet geïnteresseerd ben in hoe de magie werkt. Het is belangrijk om overal kennis van te hebben, niet?” Ze liet haar haar weer los en trad zijn ogen met de hare tegemoet. De stress die hij voor kort had los gemaakt, had ze al weer opgesloten in een klein doosje. “En het betekent net zo min dat ik je uitdaging af sla, maar laten we het dan wel iets veranderen. Lijkt me wel zo eerlijk.” Rustig trok ze één van haar leren handschoenen uit en bekeek haar lange, sierlijke zorgvuldig. Toen knipte ze met haar vingers en onmiddellijk vatte haar hand vlam. “Sowieso is vuur magie zoveel mooier dan duister. Zo veel sierlijker.” Haar ogen glinsterden de jongen uitdagend tegemoet.
Kwam maar op met de volgende zet.
Terug naar boven Ga naar beneden
Dominic

Dominic

mine for the taking || dominic. UTL8oxA PROFILERecruit
Real Name : Emma
Posts : 4478
Points : 15
mine for the taking || dominic. UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark-x-Light
Klas: Master Savador
Partner: ||If you want me you're gonna have to catch me||

mine for the taking || dominic. Empty
BerichtOnderwerp: Re: mine for the taking || dominic.   mine for the taking || dominic. Icon_minitimedi aug 14 2012, 19:14

Ze was echt een etiquette-popje. Met haar arrogante houding en haar stijve rug. Hoe ze knikte na zijn spottende geklap. Horror. Ze was net een popje. Een breekbare, porseleinen pop. Zo'n ding waarmee je niet spelen mocht, oh nee! Die was enkel om naar te kijken, te veel waard voor groezelige kinderhandjes. En im haar geval was iedereen zonder adellijke naam en reusachtig kasteel minderwaardig en moest uit haar perfecte buurt blijven. Bah. Ja, hij keek zelf ook neer op mensen. Maar niet om hun naam en afkomst. Enkel omdat het naïeve kotsmisselijkmakende kindertjes waren. Misschien waren zijn redenen om haar te verafschuwen niet zo goed, maar dat was nooit echt zo. En het verafschuwen van anderen was nou eenmaal een moeilijk af te leren reflex. En in haar geval volkomen terecht. Ze was minder. Zo veel minder dan hij. Misschien een uitdaging, ergens in dat poppenlijfje zat wel wat kracht, maar nog steeds een minderwaardig schepseltje. Even dacht hij dat ze zijn verzoek om een  demonstratie zou afwijzen. Omdat ze het niet kon, misschien. Of omdat ze het niet wilde. Of welke andere reden er in haar achterlijke hoofd op was gedoken. Maar nee, ze gooide het boek dicht. De klap galmde door de muisstille ruimte. Terwijl hij haar hatelijk en uitdagend aankeek zag hij in zijn ooghoek de kat bewegen. Liet ze dat beest nou serieus op het boek liggen?! Cultuurbarbaar. De barbaar schonk hem een charmant lachje dat hij met een spottende grijns beantwoorde. Hij maakte met een handbeweging duidelijk dat ze nu wel mocht beginnen hoor. Hij had immers niet de hele dag de tijd. Toen ze meldde geen duistere magiër te zijn trok hij even verbaasd zijn wenkbrauw op. Wat was dit felle kind dan? Toch geen zweverige luchtbestuurster of bomenknuffelaar? Nee, die twee vielen direct af. Ze draaide kort aan een zwarte lok haar. Als hij niet zo gefocust was op het boek zou hij het een aanlokkelijke beweging hebben gevonden.  Want naast vreselijk irritant was deze jongedame ook bloedmooi.  Play with fire and you'll get your fingers burned. Hoe toepasselijk. Want dit meisje paste naar eigen woorden de uitdaging aan. En zette haar hand in vuur en vlam. Ze had eindelijk een van haar leren handschoentjes uit gedaan en een slanke hand kwam bloot te liggen. Om daarna dus in vlammen gehuld te worden. Hij liet geen emotie behalve koele neerbuigendheid door in zijn gezicht. Grinnikte dan geamuseerd. "Wat een mooi kampvuurtje, pumpkin. Heb je toevallig ook nog een gitaar en marshmallows? Dan wordt dit ons eigen padvinder-feestje..." Hij glimlachte opgetogen. De volgende opmerking canvast meisje bracht een meewarige uitdrukking op zijn gezicht. Teleurgesteld door haar domme idee. Hij legde nadenkend zijn vinger op zijn wang. Dacht even o zo geconcentreerd na. "Mooier? En sierlijker zeg je... Hmm. Let's aggree to disaggree." Hij lachte zijn witte tanden bloot. "Zo'n klein kaarslichtje is niet bepaald... Indrukwekkend. Laat staan mooi. Enkel slappe romantische typjes verkiezen een gezellig haardvuur boven échte magie." Hij grijnsde neerbuigend. "Ik bedoel... Zelfs een kind van 5 kan een lucifer afstrijken, het simpelste tienerjoch kan een aansteker hanteren." Heerlijk. Hij was geërgerd en uitte dat door op alle mogelijke manieren dit kind te irriteren en te bespotten. En daarbij... Hij verachtte andere magiesoorten werkelijk. Vooral de zweverige delen ervan. Vuur kon er nog wel mee door, maar dat ging hij dit kind niet vertellen.Nee, die mocht hem uitleggen waarom haar schattige hartverwarmende magie wel beter was. Niet dat ze zijn spottende grijns daarmee kon laten verdwijnen. Hij vond het leuk dat ze een uitdaging was, maar kreeg er nu wel weer genoeg van. Had de neiging het boek weg te grissen en verder te gaan met zijn belangrijke zaken. Ze verspilde zijn tijd...
Terug naar boven Ga naar beneden
Kishée

Kishée

mine for the taking || dominic. UTL8oxA PROFILEReal Name : SanNi
Posts : 359
mine for the taking || dominic. UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: { є } α я т н
Klas: -
Partner: ɪɴ ᴛʜᴇ ᴇɴᴅ ᴀs ʏᴏᴜ ғᴀᴅᴇ ɪɴᴛᴏ ᴛʜᴇ ɴɪɢʜᴛ.. ωʜᴏ ωɪʟʟ ᴛᴇʟʟ ᴛʜᴇ sᴛᴏʀʏ ᴏғ ʏᴏᴜʀ ʟɪғᴇ?

mine for the taking || dominic. Empty
BerichtOnderwerp: Re: mine for the taking || dominic.   mine for the taking || dominic. Icon_minitimedo aug 16 2012, 13:34

Hij had het lef om haar geliefde magie belachelijk te maken. Dat was dom. Dom en oppervlakkig en uiteraard was ze geen eens een beetje onder de indruk van zijn woorden. Ze had het vaak genoeg van haar vader gehoord. Duister-magie is de enige ware magiesoort, de enige die puur is en het recht heeft om als perfect gezien te worden, bla-bla-bla. Ja, Seira kende het gezeur door en door. Ze kon de jongen geen ongelijk geven, het was waar: elk klein kind kon vuur maken, maar het ging om het beheersen ervan. Het zijn. Ze trok haar wenkbrauw op – geamuseerd door de domheid van het jochie. Kennelijk waren dus niet alle wezens slim die naar de bibliotheek kwamen. Het bleef zonde en tegelijkertijd plezierig voor haar.
Rustig bleef haar hand branden terwijl ze iets naar de jongen toe leunde en zonder enige vrees in zijn ogen staarde. “Hoe onwetend ben jij, my dear?” Ze leunde weer naar achteren, haar lippen vormden een valse grijns. Het masker van het perfecte, geliefde meisje had ze al lang laten vallen. Dat was hij niet waard en sowieso wie zou hij het moeten vertellen dat ze hem afgekat had? Wie zou hem geloven? Juist ja, niemand. Dus zij had vrij speel om dit jochie compleet de grond in te boren en wat vond ze dat idee toch heerlijk. “Je hebt werkelijk nog maar weinig van de wereld gezien als je het niet met me eens bent.” Ze bracht haar hand onder haar kin en het vuur likte aan haar gezicht: liet haar er uitzien als een vuurnimf die uit haar eigen as was herrezen. “Ik heb licht-magiërs gezien die hun genezende krachten gebruiken om mensen hun geesten compleet te breken. Of water-magiërs die met hun magie die zo perfect bloed kunnen sturen dat de gemiddelde duister-magiër daar nog 'u' tegen zou zeggen” Even liet ze een stilte vallen. Gaf de jongen de tijd om de woorden te verwerken. “De magiesoort doet er niet toe. Het is de manier waarop je de krachten gebruikt die je gekregen hebt.”
Hierop richtte ze haar hand naar de zaal voor haar. Onmiddellijk ontstond er een gigantische stroom van vuur: eerst vormloos, maar langzaam begon het op een draak te lijken. Het vuur ontwikkelde zich totdat de draak duidelijk zichtbaar was en de schubben bijna massief leken. Alsof er een echte draak in de zaal stond. Het beest sperde zijn bek open en een gigantische vlam stak de hele bibliotheek in de fik. Seira voelde hoe het vuur haar haar verschroeide en haar huid verminkte - iets wat ook bij de jongen naast haar moest gebeuren. Toen de eerste paar kasten het begaven en met veel gekraak in elkaar storten, klapte het meisje in haar handen en alles was verdwenen. Alle schade die het vuur had aangericht, was weg. Het was bijna alsof het nooit gebeurd was, maar haar wangen die nog steeds iets na gloeide van de hitte, vertelden haar een ander verhaal.
Met een vriendelijke glimlach, maar spottende ogen keken ze weer naar de jongen. Ze was nieuwsgierig hoe hij het vuur ervaren had. Hij wilde magie zien? Nu had hij het gekregen ook en dit was maar een klein kunstje uit haar arsenaal. “Het gebruik zorgt er voor dat de ene magiesoort boven de andere uitstijgt, lieveling. Niet de naam die mensen er aan plakken.” Zelfs de meest naïeve Novaan kon de arrogantie uit haar stem halen. Het was altijd een waar genoegen om haar geliefde magie te gebruiken.
Terug naar boven Ga naar beneden
Dominic

Dominic

mine for the taking || dominic. UTL8oxA PROFILERecruit
Real Name : Emma
Posts : 4478
Points : 15
mine for the taking || dominic. UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark-x-Light
Klas: Master Savador
Partner: ||If you want me you're gonna have to catch me||

mine for the taking || dominic. Empty
BerichtOnderwerp: Re: mine for the taking || dominic.   mine for the taking || dominic. Icon_minitimezo aug 26 2012, 01:26


Ze begon een kalme weerlegging van zijn woorden. Waren ze het alweer oneens. Little child. Jeetje, ruzie over magiesoorten. Alsof ze ooit zijn mening zou kunnen veranderen. En zijn mening was de juiste. Natuurlijk was het juist. Gebasseerd op logica, gezond verstand. Feiten. De minzame, neerbuigende blik groeide zo mogelijk nog erger op zijn zelfvoldane gezicht. Ook toen ze naar hem toeboog staarde hij onbezorgd en zonder een spier te vertrekken in haar ogen. Alle stille gedachten over de uitdaging die ze vormde bleven onopgemerkt. De twijfels of ze misschien een van de weinigen was die zijn kou konden evenaren of weerstand boden. Nee, ze mocht niets zien van dat alles. Opgesloten achter een bevroren muur met een slot van jaren oefening en ijzeren wilskracht. Ze was afval. Een prullenbak was een te eervolle plek voor haar. Ze was enkel goed als voetenveeg, maar gedroeg zich alsof ze deze plek zo ongeveer bezat. Er zat kracht in dit meisje, dat bekende hij niet geheel van harte. En al helemaal niet openlijk. Niet aan haar. Nooit. Hij zou geen positief woord over zijn lippen kunnen krijgen tegenover haar, tenzij het doordrenkt was met de ijzige spot die in zijn blik en stem lag. Onwetend? Hij? Enkel omdat hij niet onder de indruk was van haar schattige trucje. Omdat hij niet voor haar boog, niet op de grond lag en om genade smeekte aan de hoge dame. Met die attitude van haar zou ze makkelijk koningin kunnen zijn. Van een of ander landje vol onopgeleide boerenpummels dan. Meer verdiende ze niet, arrogante boekendief. De nieuwsgierigheid gemixt met spot was nu volkomen verdwenen. In deze korte tijd had ze een golf van haat opgewekt, die hij omzette in een haast ijselijke sfeer om hem heen. Als je in zijn ogen keek zag je kou, kou die rillingen over je rug deed schieten. Al was het zomer. Maar dit meisje, ja ze had haar naam nog steeds niet gemeld, brak niet onder zijn blik. Was waarschijnlijk wel wat gewend als ze hem weerstond. Ze legde haar hand om haar gezicht, het vuur nog steeds geactiveerd. Gretig likten de vlammen langs haar blanke huid. Haar zwarte haar schitterde en ze zag er vast betoverend uit. Maar de haat blokkeerde de meeste gedachten. Zij was zijn verleiding niet waardig. Al zou ze het niet leuk vinden als hij toenadering zocht. De vorige keer dat hun huid contact had gemaakt had ze furieus gereageerd en hem bevolen los te laten. 

Ze was nu met een betoog bezig over alle prachtige dingen die magie kon doen. Goh. Hij gaapte verveeld en leek het zonlicht dat door de ramen heen sijpelde duizend maal interessanter te vinden. Was het natuurlijk ook. Zij was saai. Maar toch luisterde hij nauwkeurig naar haar woorden. Al had hij technisch gezien nooit gezegd dat enkel duistere magie waardig was, dat concludeerde de simpele ziel toch. Hij rolde met zijn ogen en keek op een klok. Ze nam te veel tijd in beslag. Maar weglopen was opgeven. En dat betekende dat hij haar liet winnen. En dát nooit. Ze verdiende het niet, bleef hij herhalen, minderwaardig, mislukt, incompetent. Imperfecte Raziaanse furie. Of in ieder geval met schattige vuurmagie. De schattige magie zette de bibliotheek in de fik, concludeerde hij geamuseerd. Tot zijn verbazing was ze nu overgegaan op een indrukwekkendere demonstratie. Hij zag het vuur niet alleen, voelde het ook. Maar hoe warm zijn huid ook voelde, zijn blik bleef koud. Werd een tikkeltje geamuseerd, maar algauw weer spottend. En verder emotieloos. Al had er onbewust een klein lachje over zijn gezicht geslopen. Want magie, machtige magie, wist hem zeker te boeien. En eerlijk is eerlijk, dit was niet niks. Het was nog steeds geen onmogelijk lastige prestatie, niets bijzonders. Dat bedacht hij, hield vast aan dat idee, al was het niet geheel waar. Het was indrukwekkend geweest, maar dat liet Dominic niet merken. De vurige vorm verdween. 'Een dráák? Wauwie... Dat heb je zeker uit je grote sprookjesboek, nietwaar? Schattig.' Hij schoot een donkere sliert rook uit zijn twee samengeknepen vingers. Blies zachtjes tegen de substantie, die bleef zweven. Er vormde zich een typisch romantisch kasteeltje. Ongeveer zo groot als zijn vuist. Hij knipoogde, maar wist zelfs dat vol spot en haat te doen. Hij vertrok een vinger en het gebouwtje zweefde voor haar neus. Zo gedetailleerd en realistisch dat je bijna zou verwachten dat als je op de poort zou kloppen een lieve prinses open zou doen. 'Dan ben jij zeker de hulpeloze schoonheid? Al zou stiefzus passender zijn...' Hij glimlachte scheef. Waarom hij over sprookjes sprak wist hij niet precies. Maar hij dacht dat het onbenullige, kinderachtige ervan haar zou irriteren. En dat amuseerde hem dan weer. Nietsvermoedend glimlachte hij vriendelijk. O zo vriendelijk. Lieve jongen die hij was. 'Oh, en nog over je zogenaamde argumenten... Watermagie, lichtmagie, prachtige dingen die je daar mee kan doen. Ik heb nooit gezegd dat lichtmagie minderwaardig is. Ik beheers het zelf ook, snoes.' De gladde leugen verliet soepel zijn lippen, geoefend als hij was met leugens. Hij haatte lichtmagie. Maar beheerste het wel, dus hij had zelfs deels de waarheid gesproken. Wonder. haalde zijn vingers van elkaar. Die hadden zijn magie gestuurd en de structuur vast gehouden. Met een felle lichtflits die de hele ruimte wit kleurde schoot hij zijn tweede magie erop af. Nu explodeerde het kasteel langzaam. De hoge toren scheurde en brak. Viel een stukje en spatte dan uiteen in zwarte koude mist. Met een laatste beweging had hij die mist op haar gezicht afgestuurd. Kleine 'spettertjes' kou kwamen op haar afsuizen. Per ongeluk natuurlijk. En ze mocht best boos worden, maar hij vond dat enkel leuker.  'En ik weet zeker dat je pappa en mamma ontzettend trots zijn op je kaarsvlammetjes. Maak je niet ongerust, daar krijg je rimpels van op dat mooie gezichtje.' Hij dacht even na, keek naar haar gelaat. Mooi, maar hatelijk. 'Er zijn vast wel enkele vuurmagiers die er mee door kunnen, maar met moeite. Ach, je kan jezelf wel lekker warm houden?' Hij grinnikte en keek haar uitdagend aan. De woordenstroom had zo veel mogelijk tests bevat, om te zien of Miss perfect een zwakke plek had. En verder natuurlijk de gewone haat en neerbuigendheid.
[Hoop dat het niet te vaag is, geschreven in slapeloosheid --"]
Terug naar boven Ga naar beneden
Kishée

Kishée

mine for the taking || dominic. UTL8oxA PROFILEReal Name : SanNi
Posts : 359
mine for the taking || dominic. UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: { є } α я т н
Klas: -
Partner: ɪɴ ᴛʜᴇ ᴇɴᴅ ᴀs ʏᴏᴜ ғᴀᴅᴇ ɪɴᴛᴏ ᴛʜᴇ ɴɪɢʜᴛ.. ωʜᴏ ωɪʟʟ ᴛᴇʟʟ ᴛʜᴇ sᴛᴏʀʏ ᴏғ ʏᴏᴜʀ ʟɪғᴇ?

mine for the taking || dominic. Empty
BerichtOnderwerp: Re: mine for the taking || dominic.   mine for the taking || dominic. Icon_minitimeza okt 20 2012, 17:22

ι wαѕ everyтнιɴɢ. ι ѕcαred тнe нell oυт oғ тнeм. тнe world wαѕ мy ĸιɴɢdoм. ɴoɴe coυld ever coмpeтe wιтн мe.
De irritatie zwom nog steeds door haar aderen. Verhitte haar bloed zoals haar bloed vaak verhit werd; heethoofdig als deze dame kon zijn. Ze krijg altijd gelijk, had altijd gelijk en niemand mocht tegen haar ingaan. Dat deze jongen precies dat deed, was uiteraard dom, vernederend en ronduit misselijkmakend. Stom joch. Stom joch dat geen eens onder de indruk leek te zijn van haar prachtige draak. Had ook maar enig idee hoeveel moeite het kostte om vuur op zo’n manier te sturen? Hoeveel nachten ze had door gehaald om het alleen maar tot een kleine roos te vormen; laat staan hoeveel langer ze erover had gedaan om zoiets als een gigantische draak te vormen had gedaan. Maar nee hoor, meneer zat er niet overdonderd bij en wist weer één of andere spottende opmerking naar haar hoofd te slingeren. Stom joch. Haar felle ogen vernauwde zich iets, haar rood-gestifte lippen werden lichtelijk getuit; kleine tekenen dat haar perfecte masker begon te barsten. Ze had niet het geduld voor mensen zoals hij, wilde het geduld niet voor hen hebben. Zij, en haar familie, stond zo ver boven personen zoals hij. Het was eigenlijk onacceptabel dat ze hier nog zat te luisteren naar wat voor onzin hij dan ook te vertellen had. Eigenlijk zou ze op moeten staan, het stomme boek waar dit allemaal om ging naar zijn hoofd moeten smijten en weg moeten lopen. Maar dat was juist het hele punt. Het ging niet meer om het stomme duister-magie boek. Het was een wedstrijd geworden. Wie was er groters, beter en wie zou er eerder opgeven? Daarom kon ze haar geduld niet verliezen. Nog niet. Eerst moest ze hem met zijn staart tussen zijn benen weg jagen – daarna mocht ze prima even wat vloeken, op de grond stampen en wat boeken kapot scheuren. Maar nu nog niet. Nu moest ze perfect zijn. Zoals ze altijd perfect was.

Ondertussen waren haar ogen op het kasteeltje gevallen. Zeer klein, maar alsnog zeer detaillistisch kasteeltje. Knap, maar als je het haar vroeg was dat niks in vergelijking met haar draak. Kom op zeg, dat stomme joch kon toch wel beter? Ergens leek het kasteel op haar thuis en dat wakkerde haar trots nog meer aan. Ze verdedigde niet alleen haar eigen eer, maar ook die van haar familie. Als haar vader zou horen dat een of ander joch een boek van haar had afgepakt, zou hij diep teleurgesteld zijn.

‘Al zou stiefzus passender zijn.’ Haar blik viel terug op haar ondergeschikte. Haar wenkbrauw ging omhoog terwijl haar linker mondhoek iets omkrulde. Serieus? Was dat wat hij zei? Ze was te mooi om de valste stiefzus te zijn en dat wist dat jochie dondersgoed. Net op het moment dat ze daar een scherpe opmerking over wilde maken, vulde een lichtfits de ruimte. Gedwongen moest ze een paar seconden haar ogen sluiten. Toen ze haar kijkers weer geopend had, zag ze een vlaag zwarte mist op der af komen en als automatisme wuifde ze de rook weg. Smerig spul. Bah.

Je naïviteit blijft schattig. Waar ze had geduld vandaan haalde wist ze niet, maar ze wist haar stem op perfecte hoogte te houden en de juiste spot met zoetheid te vermengen. Ze kantelde haar gezicht iets opzij waardoor een lange, zwarte krul over haar schouder heen viel op der perfect witte huid. Vuur-magiërs beheersen ten minste nog een echt element, dat kunnen licht- of duister-magiërs niet zeggen. Een vergissing. Hoe dom was ze om haar magie-soort te gaan verdedigen? Ze kon nu alleen maar hopen dat hij er niet op in zou gaan – dat hij had niet opgemerkt had. Verdomme, ze was toch ongeduldiger dan ze gedacht had. Maar ik zou je nu willen verzoeken om me weer alleen te laten, lieveling. Ik zou graag verder gaan met studeren. Kijk, daar ging het nou om. Hij zou degene moeten zijn die opgaf en weg liep. Niet zij. En hij zal ook opstaan en weg lopen, wacht maar af. Seira zou hem zover krijgen anders zou het een aanslag zijn op haar eergevoel.

тιll тнe dαy ι мeт yoυ. ɴow, мαy yoυ вυrɴ ιɴ нell.
мy deαr ғrιeɴd.
Terug naar boven Ga naar beneden
Dominic

Dominic

mine for the taking || dominic. UTL8oxA PROFILERecruit
Real Name : Emma
Posts : 4478
Points : 15
mine for the taking || dominic. UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark-x-Light
Klas: Master Savador
Partner: ||If you want me you're gonna have to catch me||

mine for the taking || dominic. Empty
BerichtOnderwerp: Re: mine for the taking || dominic.   mine for the taking || dominic. Icon_minitimedi okt 23 2012, 15:41

Hij grijnsde haar vriendelijk toe. Alsof het laten ontploffen van een kasteeltje een teken was van vriendschap en wederzijds respect. Yeah right. Als er iets was wat hier miste was dat wel respect. De positieve emotie's waren ver te zoeken en vervangen door haat en irritatie. Daarnaast ook een grote portie rivaliteit. Rivalitieit om een boek. Want zij wilde niet opgeven en hij al helemaal niet. Nooit. Zijn boek. Dacht de trut nou echt dat ze hiermee weg zou komen? Ze kon dan nog zo hoog en adelijk zijn als ze wilde, ze was dom, irritant en naïef. Verdiende het boek niet. Want in dat boek stond informatie die hij nodig had. Maar bovenal was het nu een symbool geworden. Iets om naar te streven. De winnaar zou het boek hebben, zou het beste zijn, het langst vol hebben gehouden. Had de ander gebroken. En dat zou hij zijn.

Oh, ze had weer wat domme opmerkingen klaar liggen. Zo te horen zat er echt een oneindige voorraad aan stommiteit in dat kleine hoofd opgeslagen. Dat hij naïef was. Hij grinnikte zachtjes, geamuseerd leek het haast wel. ''Vuur-magiërs beheersen ten minste nog een echt element, dat kunnen licht- of duister-magiërs niet zeggen.'' Haha. Goede grap. Of wacht... Ze meende het natuurlijk serieus. Hij schudde meewarrig zijn hoofd. Teleurgesteld door zo veel domheid. ''Zoals ik al zei, schat, daarvoor hebben we lucifers uitgevonden. Vuurmagie, woehoe. Zo uniek, sorry, newsflash: Licht is in zeer geconcentreerde vorm ook in staat om een zeer hoge temperatuur te bereiken. En dan vraag ik me ook af... Jij vind duister en licht nergens voor nodig. Hoe wilde jij je voortbewegen in volkomen duisternis? Er zou geen dag of nacht zijn, er zou niets zijn naast jouw leuke kampvuurtje. Erger nog, hoe wilde jij aan eten komen als licht essentieel is voor de fotosynthese van planten?'' De spottende lach was vervangen door iets neerbuigends, een leraar die zijn domste leerling nog één keer probeert uit te leggen waarom 1 plus 1 écht twee is. Want zo simpel was het. 1+1=2 en duistere magie lag ver boven alle andere magiesoorten. En zelfs zijn lichtmagie verdedigde hij, stelde hij even boven vuurmagie. Alles om haar te laten weten dat ze niets was. Minderwaardig, nog nuttelozer dan een aansteker. Maar ik zou je nu willen verzoeken om me weer alleen te laten, lieveling. Ik zou graag verder gaan met studeren.'' Hij grijnsde smalend. Zijn blik zei al genoeg. I couldn't care less. Ja, daar waren niet eens woorden voor nodig. Ze moest niet denken zo makkelijk van hem af te zijn. Studeren. Yeah right. Niet met zijn boek. Dus hij ging gewoon rustig verder met de discussie. Besloot er een pijnlijk puntje in te gooien. Of dat in ieder geval te proberen. ´´Oh, en verder.. De meest krachtige magiers beheersen duistere magie. Ik weet niet of je de Ravin-familie kent...?'' vroeg hij met zangerige stem. In de wetenschap dat zij zelf ook een Ravin was. Ja, hij was er tijdens het gesprek achter gekomen dat dit waarschijnlijk een verwant was van die grote adelijke familie. En toch verdedigde ze niet de magie waarom de heersers van die familie momenteel bekend stonden. Vreemd. Dus dat was het proberen waard. Ja, Dominic had veel kennis van de adelijke familie's. Daarom vermoedde hij dus dat dit meisje met haar krullende zwarte haar daarbij hoorde. En anders was het ook geen probleem, want het voorbeeld bleef goed. Hoewel hij dit nooit toe zou geven vond hij het onterecht dat hij niet ook een hooggeplaatste familie had. De stumpers waren nergens goed voor geweest, wat tot hun dood had geleid. Nu niet over nadenken. Dood is dood. Focus je op het volkomen vernietigen van Miss perfect. ''Als ik me niet vergis hebben die een stel zéér sterke darkmagic beoefenaars.'' Een klein duivels grijnsje speelde om zijn lippen terwijl hij nauwkeurig haar gezicht bekeek, op zoek naar de reactie waarop hij hoopte. ''En zo kan ik nog wel meer voorbeelden opnoemen, pumpkin, als dat nodig is.'' sprak hij luchtig. Vrolijk, want dit was toch gewoon een gezellig gesprek?
Terug naar boven Ga naar beneden
Gesponsorde inhoud



mine for the taking || dominic. UTL8oxA PROFILE
mine for the taking || dominic. UTL8oxA MAGICIAN

mine for the taking || dominic. Empty
BerichtOnderwerp: Re: mine for the taking || dominic.   mine for the taking || dominic. Icon_minitime

Terug naar boven Ga naar beneden
 

mine for the taking || dominic.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Mine! Mine! Give my food! Jum-jum! D:
» Dominic
» not you again|Dominic
» ~VvF examen~ (Dominic)
» Taking the Opportunity

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Starshine Academy ::  :: The Great Hall :: The Library-