PortalIndexThe future is a mysterie HpD5UwnThe future is a mysterie 2q24v8xLaatste afbeeldingenZoekenRegistrerenInloggen



 

Deel
 

 The future is a mysterie

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Olivia
.
.
Olivia

The future is a mysterie UTL8oxA PROFILEAscendant
Real Name : Béatrice
Posts : 621
Points : 78
The future is a mysterie UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Vuur
Klas: Miss Roxanne
Partner: I'm not ready to love, 'cause I'm not fully healed

The future is a mysterie Empty
BerichtOnderwerp: The future is a mysterie   The future is a mysterie Icon_minitimedo maa 16 2017, 11:33

Olivia had al veel plaatsen ontdekt sinds ze hier is, maar dit was één die ze toch had vermeden. Tot nu, vandaag werd ze aangetrokken door het water dat de grote zon reflecteert. Het is net niet oogverblindend en met een blik dat rust uitstraalt kijkt ze naar de rimpels die groter worden naarmate ze verder weg gaan van hun center. Soms werden die gemaakt door wat verloren dode bladeren, soms was het een vogel die iets lijkt te grijpen of alleen maar te drinken.
Met haar benen voor haar gestrekt en over elkaar geslagen zit Olivia dicht bij het water. Ze ondersteund zichzelf door haar beide handen aan weerszijde achter zich te plaatsen. De lichte wind blaast haar korte rode haren naar achter, maar soms is er toch één die in haar ogen komt. Misschien moet ze een kapperszaak opzoeken in Oak's Field, of ze laat haar haren groeien. Het kan een soort beeld zijn voor het nieuwe leven. Twee jaar geleden heeft ze haar lange, volle, licht krullende rode lokken kort geknipt zodat ze er geen last van heeft bij al het werk die ze moest verrichten om te kunnen overleven. De kleine jobs bestonden soms uit schoonmake en afwassen, dan is het niet handig om haar voor je ogen te hebben. Ze mist wel de lange haren en is jaloers op sommige meisjes die ze voorbij ziet lopen in de gangen. De fel rode haren waren ook nog eens veel opvallender, wat maakte dat mensen haar minder aanstaren. In een stad waar iedereen dezelfde bruine of blonde haren heeft, is een roodharig wel heel opvallend. Misschien was het een manier van aantonen dat ze veel anders was dan ze wist.
Met een zucht maakt ze haar blik los van een nieuwe cirkelvormige rimpel en kijkt ze opzij naar de Duitse herder die een vogel probeert te volgen.
"Weet je nu nog niet dat je die niet kunt blijven volgen?" met een grote lach die haar gezicht oplicht. Hoe groot de lach ook is, toch reikt het niet tot haar ogen. Er is nog een droefheid in het licht van haar ogen. Door het daglicht en het water voor haar zijn haar ogen heel fel blauw, alsof al het grijs en groen zijn verdwenen.
Desondanks is er in de droevige blik een warmte als ze ziet hoe Siegmund aan een grote boom blijft staan, starend naar het wedstrijd kameraadje. Het klein zwart vogeltje had zich op een hoge tak geplaatst en krabt met zijn snavel onder zijn vleugels. Ze ziet hoe Siegmund zich neerzet, staart het aan met een vragende kantelend hoofd. Olivia kijkt rond naar de natuur die al een voorproefje geeft van de komende lente, het gras waar ze in zit is nog vochtig, maar droog genoeg om geen natte kleren te hebben. Lachend verplaatst ze haar armen om op haar rug te liggen. Haar handen legt ze achter haar hoofd als ondersteuning en even sluit ze haar ogen. Met een heel klein fluitje roept ze Siegmund weer bij haar en legt hij zich naast haar neer, met zijn hoofd op haar buik. Ze legt één van haar twee handen op diens hoofd en aait die met nog steeds gesloten ogen. Het groen van het gras is een groot contrast met de felrode haren. In gedachte gaat ze terug naar waar ze woonde, en vraagt ze zich af wat er nog te wachten staat. Niet lang nadat ze die vraag stelt, hoort ze een tak niet ver van haar vandaan kraken. Met een ruk heft Siegmund zijn hoofd op en springt Olivia recht.
"Wie is daar?" vraagt ze op haar hoede. Siegmund had de persoon al vroeger opgemerkt en loopt er nu naartoe. Ze kijkt om, om oog in oog te staan met een tot nu toe onbekende persoon. Enthousiast draait Siegmund rond de jongen.
Even zucht ze: "Siegmund kom hier," Hij gaat toch wel moeten leren niet altijd naar iedereen te lopen, wie weet zal dit ooit slecht aflopen als hij aandacht aan de verkeerde personen vraagt. Anderzijds zal hij met zijn mensenkennis toch wel weten wat hij doet.
Nog steeds stralen haar blauwe ogen als het zonlicht achter haar, maar er is nog steeds een tegenstrijdig gevoel in haar te zien. Alsof ze niet weet wat ze werkelijk moet voelen.

@Teren
Terug naar boven Ga naar beneden
https://www.instagram.com/beatrice.guill/
ii

avatar

The future is a mysterie UTL8oxA PROFILENovice
Real Name : .
Posts : 530
Points : 57
The future is a mysterie UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic:
Klas:
Partner:

The future is a mysterie Empty
BerichtOnderwerp: Re: The future is a mysterie   The future is a mysterie Icon_minitimedi jun 20 2017, 19:08

FOREVER
HERES TO EVERYTHING COMING TO NOTHING

De zon geboren op deze prille ochtend, stroomt via een raam de donkere kamer binnen. Er is nog geen geluid, nog geen geur, nog geen beweging op de kamer. Het is stil. Je zou er zo een stilleven van kunnen schilderen. Het is het moment voordat het leven op aarde weer begint; de ochtend. Tijd lijkt stil te staan, en doch passeert deze zonder moeite, zonder oponthoud.  In luttele seconden zal het moment verbroken worden, door een jongeman diens verleden hem blijft achtervolgen, een jongeman op zoek naar avontuur.

Hij schrikt wakker, overeind schietend in zijn bed. Zijn linkerhand tast nerveus zijn klamme hals af, zoekend naar sporen van zijn nachtmerrie. Pas wanneer hij zeker is dat niets van zijn nachtmerrie waar was laat hij zijn hand lusteloos op zijn dekbed vallen. Hij voelde zich slecht, misselijk zelfs; alsof hem iets zwaars op zijn borst drukte. Het duurt een seconde voor hij ontdekt dat hij al die tijd al zijn adem in hield. Met het loslaten van zijn adem verlicht het drukkende gevoel op zijn borst en trekt de algehele malaise ook langzaam weg. Zweetdruppels glijden van zijn haren via zijn slaap zijn al doorweekte shirt in. Het plakkerige maakte hem duizelig net als de verstikkende warmte van zijn torenkamertje. De blonde stapt uit bed, is opgelucht dat zijn benen hem kunnen dragen, en baant zich een weg naar de badkamer; onderweg al een aantal kledingstukken uitgooiend.

Vijftien minuten, misschien zijn het er dertig? Zestig? De blonde verliest de tijd uit het oog zodra hij onder de warme stralen van de douche plaats neemt. Heck, hij had wel wat beters te doen dan nadenken over zoiets onveranderbaars en miezerig als de tijd. Wat was die nachtmerrie? Waar kom het vandaan? Waarom? Waarom, waarom, waarom wordt hij altijd geteisterd door hersenspinnen!? Geïrriteerd slaat hij zijn vuist tegen de tegels van de badkamer. Zelfs als hij ver weg is van zijn verleden, zowel in tijd als plek, is hij niet vrij. De minuten passeren terwijl de blonde onder de warme stralen verzonken raakt in gedachten.

Tegen een uur of twaalf in de middag bevind de blonde zich buiten, aangekleed en wel, in de buurt van het stille meer. Het is weekend, een jonge zaterdagmiddag. Een vrije dag. Het woord 'vrij' triggered opnieuw dezelfde emotie in de jongen als vanmorgen. Met een wrang gevoel staart hij naar de vogels die in een zwerm wegvliegen wanneer hij aan komt gelopen. Hij was jaloers op deze zorgeloze wezens. Hun aura's waren altijd helder; mooi lichtblauw of roze; afgezien van het broed en paarseizoen dan. Dan waren er ook meer paarse aura's te vinden, iets wat allemaal te maken heeft met jaloezie etc. Hmf, hij vroeg zich af hoe zijn eigen aura er nu uit moest zien. Donkerpaars? Blauw? Zwart? Of misschien wel wit. De blonde verzucht zijn naam; 'Terence Santoro, get your act together.'

Vlak nadat de woorden zijn lippen hebben verlaten wordt hij plots 'begroet' door een warme oranje aura; enkele meters van hem vandaan. Hij kan háár aura voelen en zien, dwars door de bosjes heen naar waar ze aan de oever zat. Ze werd vergezeld door een viervoeter; een viervoeter die binnen no time voor zijn voeten stond. Een smalle glimlach siert Teren's lippen; nep natuurlijk, maar hij kon de treurige staat waarin hij verkeerde moeilijk laten zien aan een student. Bovendien, haar warme oranje aura; die bijna heet aanvoelde trok hem naar haar toe. Hij voelde zich als een mot die naar de vlam werd getrokken. Vies. "Is niet erg hoor." zegt Teren tegen haar; zijn honing-groene ogen in die van haar leggend. "Is hij van jou?" vraagt hij aan haar. Zonder pardon neemt hij enkele passen haar richting op, een hand door zijn blonde haren halend. Teren richt zijn ogen enkele seconden later op het water, die de zon in al haar glorie opvangt en reflecteert. Mm, misschien moest hij morgen gaan zwemmen... even lijkt Teren weer in gedachten te verdrinken; tot iets hem aan haar opvalt. Een paar donkerblauwe draden vermengd tussen al het oranje-roze. Niemand is zonder pijntjes tenslotte. Teren glimlacht simpel naar haar, niet van plan om er meteen - of überhaupt er over te beginnen. Hij wilde niet het persoon zijn wat overal zijn neus induwde alleen omdat hij wist dat er iets was om hem in te duwen. "Hier voor het uitzicht?" vraagt hij dan maar, puur om het gesprek op gang te houden. Ergens genoot hij er van om als mot in haar vlam te dansen. Voor heel eventjes..., een paar minuten...  
made by prism of btn ~

@Olivia
Terug naar boven Ga naar beneden
Olivia
.
.
Olivia

The future is a mysterie UTL8oxA PROFILEAscendant
Real Name : Béatrice
Posts : 621
Points : 78
The future is a mysterie UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Vuur
Klas: Miss Roxanne
Partner: I'm not ready to love, 'cause I'm not fully healed

The future is a mysterie Empty
BerichtOnderwerp: Re: The future is a mysterie   The future is a mysterie Icon_minitimema jun 26 2017, 19:30

In de gloed van het water ziet ze het spiegelbeeld van de lucht en de groene omgeving. Herinneringen van toen besluipen haar gedachten en even onderdrukt ze de neiging om het ingebeeld hand rond haar keel weg te slagen. Zelfs nu nog kan ze haar verleden niet loslaten. Ze staart in het water en denkt ongelukkig aan haar lot. Kon ze niks vredigs bezitten? Zoals water of woud? Neen, ze moet zo nodig het meest verwoestende hebben. Het is ook niet dat ze geholpen wordt met haar magie. Het is al een paar weken geleden dat de laatste vuur docent is vertrokken. Steeds bekruipt haar de angst dat haar magie het zal overnemen. Het enige dat nog weerhoudt dat er iets gebeurd is Siegmund. Hij zorgt nog voor de kleine rust in haar. Het is een wild dier, maar hij weet precies wanneer en bij wie hij rustig moet zijn. De zon schijnt op haar gezicht en ze merkt op dat het warmer wordt dan verwacht. Toch is ze niet gekleed zoals de meeste meisjes op de academie. De meerderheid profiteert ervan om hun benen en armen te showen, zij houdt het op haar zwarte (soms rode)kleren. Nu draagt ze een simpele zwarte broek en zwarte pull.
Ze sluit rustig haar ogen, maar haar rust wordt snel genoeg verstoordt door een dichterbij komende persoon. Siegmund kan soms ietsje te enthousiast reageren als er nieuwe mensen zijn om te leren kennen. Ofwel is het omdat hij meteen aanvoelt met wat voor persoon hij te maken heeft. Het is al gebeurd dat hij wegblijft van mensen. Bij haar duurt het langer voor ze iemand kan vertrouwen. Het is dan aftasten en zien hoe ver ze in haar persoonlijke ruimte mogen komen.
Gelukkig heeft deze, jongen zoals ze nu kan zien, niks kwaads in de zin en stelt hij haar zelf gerust.
Waarom heeft ze de indruk dat de lach niet al te oprecht is? Niet zo zeer naar andere toe, maar als iemand met persoonlijke problemen. Wie heeft er eigenlijk geen problemen? Het is een idee dat haar pijn wat verzacht om te weten dat ze toch niet alleen is. Met een heel klein fluit geluidje roept ze haar Herdershond weer terug. "Ja, dit is Siegmund," antwoordt ze op zijn eerste vraag. Haar helderblauwe ogen kijken op en bestudeert ze diens irissen. Een kleur die ze nog niet heeft gezien, maar het is wel een aangename kleur om naar te kijken. Maar ze ziet ook dat er diep vanbinnen iets is dat hem constant targt. Toch is er iets aan hem dat haar... aantrekt? Het verbaast haar al dat ze geen stap achteruit neemt als hij dichterbij komt, maar ze blijft hem met een warme lach aankijken.
"kom je voor het uitzicht?" hoort ze hem uiteindelijk.
"En om mijn gedachte op een rij te zetten," zegt ze, hem uitnodigend om mee te doen. Ze draait zich om naar het water, ze heeft hem wel nog in haar gezichtsveld. Niet omdat ze hem niet vertrouwt, maar ze blijft veilig. Ze staart in stilte naar het water, maar snel verdwijnt de lach en maakt het plaats voor een fronsend gezicht. Nu draait ze zich volledig weg en grijpt ze uiteindelijk toch naar haar keel. Ze zet zich weer neer in het gras naast haar zwart zakje. Siegmund loopt weer achter een nieuw wedstrijd kameraadje, wat voor een nieuwe glimlach zorgt.
Even was ze vergeten dat ze hier eigenlijk niet alleen is en draait ze haar hoofd weer naar de blonde jongen, benieuwd wat hij zou doen. Nog steeds reikt de lach niet tot haar ogen. Misschien is het wel gepast als zij is een vraag stelt, je weet wel, de bal weer terug kaatsen. Iets in haar wilt de bal wel terugkaatsen. Misschien iets om hun gedachtes op iets anders, iets positiever, te plaatsen. "Je lijkt wel goed met dieren om te gaan?" verbreekt ze de stilte.
Terug naar boven Ga naar beneden
https://www.instagram.com/beatrice.guill/
Gesponsorde inhoud



The future is a mysterie UTL8oxA PROFILE
The future is a mysterie UTL8oxA MAGICIAN

The future is a mysterie Empty
BerichtOnderwerp: Re: The future is a mysterie   The future is a mysterie Icon_minitime

Terug naar boven Ga naar beneden
 

The future is a mysterie

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» The Future
» [RPG] Future Warriors
» Memories for the future ~
» Past and future..
» The future is bulletproof [o p e n]

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Starshine Academy ::  :: Quiet Lake-