PortalIndexSave me from this boredom.  HpD5UwnSave me from this boredom.  2q24v8xLaatste afbeeldingenZoekenRegistrerenInloggen



 

Deel
 

 Save me from this boredom.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
iiiiiiiiiiii
.
.
avatar

Save me from this boredom.  UTL8oxA PROFILERecruit
Real Name : Pio
Posts : 2302
Save me from this boredom.  UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic:
Klas:
Partner:

Save me from this boredom.  Empty
BerichtOnderwerp: Save me from this boredom.    Save me from this boredom.  Icon_minitimewo aug 08 2012, 21:32

Terwijl ik een hand door mijn middelmatig lange haar laat gaan, loop ik in de richting van het stille meer. Althans zo hadden ze dit deel genoemd, want in dit geval zegt de naam helemaal niets over de inhoud van de plek. Het 'stille' meer is namelijk alles behalve stil. Vogels en andere dieren verstoren de rust, wat ik tot op een bepaalde hoogte helemaal niet erg vind, enkel hadden ze de plek dan anders moeten noemen. Ik verbeek de nutteloze gedachten en richt mijn fel gele ogen op het azuurblauwe water iets verder op. Het meer nodigt bijna uit om er in te springen, maar in zwemmen had ik vandaag geen zin. Het is tenslotte een van de enige dingen waar ik van kan genieten en dat soort dingen moet je niet uitputten. Als ik zwemmen en muziek niet zou hebben, dan zou verveling plaats maken voor mijn momenteel contente stemming. En mij in een status van verveling betekent een hele vervelende Night. Die vervelende Night gun ik haast geen enkel persoon, er is dan ook maar een persoon die zo in mijn gedachten komt opzetten. Ik vernauw mijn ogen wanneer ik haar contouren weer haarscherp voor me zie. Haar angstige waterige blauwe ogen in de mijne gericht. Angst. Nog nooit had iemand angst voor me gehad, en ik kan niet echt zeggen dat het een prettig gevoel geeft. Alsof je het meest gevaarlijke wezen bent wat op de planeet rondwandeld. Nee, ik ben geen monster, dat niet.. Tenslotte heb ik haar laten leven, denk ik. Voor even geloof ik dat ik haar hart nog steeds door mijn lichaam kan horen kloppen, maar het gevoel is al weer weg voordat ik er echt in geloof. Al 2 jaar heb ik haar gezicht niet meer met mijn eigen ogen kunnen bewonderen. Bewonderen noem ik het, terwijl ze helemaal niet moeders mooiste was geweest. Dat was ook de reden waarom niemand haar mocht en waarom ze zo verschrikkelijk gepest werd. Dat heeft er uiteindelijk voor gezorgd dat ik mijn befaamde bijnaam heb gekregen, anders was ik er nooit opgekomen.. Nee in dat opzicht ben ik haar dankbaar, maar enkel voor dat, niets meer en niets minder. Peinzend over de situatie schuifel ik haast geluidloos verder door het ongemaaide gras. Was er maar een afleidende factor, iets waar ik me mee kan bezig houden zodat ik hier maar niet over na hoef te denken, want dit is mijn minst favoriete onderwerp. Er zijn zoveel leukere onderwerpen om me mee bezig te houden, zoals de grote hoeveelheid mooie jongens en meisjes wat hier op Star Academy rondwandelt. Nog geen enkele heb ik in mijn greep gehad, maar tevens heeft er ook nog geen enkele mijn aandacht echt weten op te eisen. Ze zijn allemaal even mooi, maar allemaal ook hoogst oninteressant. Vrij weinig studenten hebben echt dat beetje meer als de rest, echt dat beetje mysterie of uniekheid. Geen enkel 'normaal' persoon haalt het namelijk om ook maar in mijn gedachten op te komen. Nee, daarvoor moet je met veel meer komen. Een kleine waterige glimlach weet zich op mijn gezicht te vormen wanneer ik mezelf er op betrapt dat het me toch gelukt is om ergens anders over te peinzen. Fijn, gelukkig vult ze niet al mijn eenzame momenten want dan zou ik mezelf langzaam zielig gaan vinden en dat zou hypocriet zijn aangezien ik dat soort mensen meer dan haat. Mensen die denken dat ze heel wat mee gemaakt hebben en daarvoor tranen laten vallen in het nabij zijn van anderen enkel om medelijden te creëren. Een zielige vorm van aandacht in mijn ogen, maar wie ben ik.

Mijn fel gekleurde ogen glijden van het water naar de wat magere omgeving. In dat opzicht complimenteert het groen om me heen het meer prachtig, maar het evenwicht tussen de twee is ver te zoeken. Zonder echt een boom uitgekozen te hebben loop ik naar eentje toe en schuif ik via de boomschors naar de grond toe. Het zachte gras weet mijn gewicht nauwelijks op te vangen waardoor de klap in mijn kont harder is dan verwacht. Ik besteed er ,buiten deze gedachte, geen aandacht aan en onderzoek de micro biosfeer rondom de plek waar ik ben gaan zitten. Het duurt niet lang voordat ik elke grasspriet en elke bloem al bewonderd heb waardoor ik weer verveeld voor me uit ben aan het turen. Wanneer deze positie te veel pijn doet, strek ik mijn linkerbeen volledig en trek ik mijn rechterbeen iets op waardoor deze nu een driehoek vormt met de grond. Ik laat mijn onderarm er op rusten en daar boven op mijn hoofd. Met mijn mond tegen mijn onderarm aangeplakt observeer ik de natuur om me heen. De vogels zijn daadwerkelijk voor een keer stil, en zover ik kan ontdekken niet eens aanwezig. Heel even sluit ik mijn ogen om me te focusen op de andere waarnemingsorganen die weet ik veel wie me gegeven heeft. Ik grinnik zachtjes, normaal had iemand daar god in gevuld, maar nee god komt niet in mijn woordenboekje voor. Ik geloof niet in iemand die je nog nooit gezien hebt en die je feitelijk niet tot nauwelijks kent. Net zoals.. Ik stop mijn gedachten daar en focus me weer op mijn omgeving. Stilte, gevolgd door nog meer stilte nadat ik het ritmische geluid van het water uit sluit. Wanneer de wind even komt opzetten weet deze tot mijn geluk ook wat geuren mee te brengen. Geuren van bloemen en gemaaid gras, en de lichte rottigheid van het water. Voor een moment probeer ik in mijn hersenen te graven wat voor bloem het mogelijk kan zijn, maar na het 4 minuten geprobeerd te hebben geef ik het op. Net op het moment dat ik mijn ogen wil openen hoor ik voetstappen. Ze zijn nauwelijks hoorbaar maar toch duidelijk aanwezig. Waarschijnlijk nog geen 50 meter van me vandaan, iemand van gemiddeld gewicht en die niet bijzonder gracieus rond wandeld. Een glimlach, geamuseerd zelfs, weet mijn lippen te bereiken en zonder twijfel schieten mijn fel gele ogen open. Meteen zoek ik naar het persoon wat ik zojuist gehoord had en al snel heb ik hem gevonden. Ik doe geen moeite om overeind te komen en staar hem vanaf een afstandje koud aan. Alles aan hem onderzoek ik, vanaf zijn schoenen tot aan zijn haren tot aan de blik die op zijn smalle gezichtje staat. Wat ik zie bevalt me, en dat wekt mijn interesse aangezien dat al weer een tijdje geleden is. Ik twijfel geen moment om de jongen aan te spreken met een koele; Hallo, daar.. Mijn woorden komen er misschien hatelijker uit dan bedoeld, maar dat is Night, dat ben ik. Een onhoorbare opgeluchte zucht slipt tussen mijn lippen door, eindelijk ben ik verlost van deze verveling en heb ik een nieuw speeltje om me op uit te leven, en eerlijk gezegd kan ik niet wachten tot ik hem zover heb dat ik alles met hem kan doen. Een speelse glimlach maakt plaats voor de vorige terwijl ik met mijn hand op het stukje gras naast me klop. Care to join me? Vraag ik dan liefjes, mijn ogen glimmend van plotseling plezier. Ongemerkt glijd er een siddering over mijn rug heen van anticipatie, wie is hij en is hij interessant genoeg om aan mijn eisen te voldoen? Het zou zo'n zonde zijn om dat uiterlijk te moeten missen bedenk ik me haast watertandend.. Voor een laatste maal plaats ik mijn ogen in die van de roodharige jongen en bijt ze daar in stevig vast, zonder plannen om ze voorlopig los te laten.
For Monster only.
Terug naar boven Ga naar beneden
Monster
.
.
Monster

Save me from this boredom.  UTL8oxA PROFILEReal Name : Ryann
Posts : 28
Save me from this boredom.  UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Shadra - Nova
Klas: Master Laurent
Partner: If you love me, I love you too. If you hate me, I HATE YOU FOOL!

Save me from this boredom.  Empty
BerichtOnderwerp: Re: Save me from this boredom.    Save me from this boredom.  Icon_minitimedo aug 09 2012, 17:42


Het in zwart gehulde figuur sprong hoog, maakte een snelle draai in de lucht en kwam vervolgens lichtvoetig op het plateau hoger terecht. Dit herhaalde zich nog twee maal, tot er uiteindelijk niet meer hoger gegaan kon worden. Er leek niets van belang in de buurt te liggen dus het figuur rende met gehaaste passen het pad af. Het was niet meer dan simpele logica dat om de eerstvolgende hoek zich de vijand bevond. Het was immers te lang stil gebleven. Vanuit het niets verscheen er een lang zwaard in de hand van het figuur. Met geen enkele moeite wist deze alle vijandige gedaantes binnen een mum van tijd te vermoorden. Pas na de eventuele buit binnen gehaald te hebben bij de slachtoffers rende het figuur verder, de muziek rustig nu er geen gevecht gaande was.

Ik wist dondersgoed dat het hebben van moderne technologie ten strengste verboden was, maar ik kon het niet helpen. Ik lig op mijn buik op mijn bed onder de dekens, mijn ellebogen steunend op het hoofdkussen; PSP in de hand. De kamer was nog donker; het enige lichtpuntje het schermpje van de PSP zijnde en ik wist dat als iemand de kamerdeur zou openen; dat ik er gloeiend bij was. Ik wist dit, maar besloot dat het te negeren aangezien er zojuist een vijand binnen was gekomen! Meerdere keren druk ik op de X-knop zodat het figuur gaat vechten, mijn tong in concentratie lichtjes tussen mijn lippen zichtbaar. Het is nog geen volle minuut later als ik luid kreun. 'GAME OVER' staat er in grote rode letters op het scherm. Ik laat mijn gezicht in het hoofdkussen vallen en mompel een aantal verwensingen. Dit was al de drieduizendste keer dat ik af ging in dit level. Ik kwam wel telkens een beetje verder; maar niet ver genoeg. Ik zucht zachtjes en krabbel op zodat ik op mijn knieën zit. Ik sluit het spel af en kijk in het hoekje van scherm hoe laat het is. Wederom verlaat een kreun mijn lippen. Het was al dik ochtend en ik had dus niet geslapen. Oops?

Ik leg de PSP op mijn nachtkastje en sla mijn benen even later over de rand van het bed. Nu nog slapen had geen zin; het was immers een schooldag en als je niet in de lessen aanwezig was dan is de slaapkamer natuurlijk de eerste plek waar ze zouden zoeken. Ik sta dus op, zoek wat kleding bij elkaar en maak mijn weg naar de badkamer. Ik douche snel, poets mijn tanden en kleed me vervolgens gauw aan. Ik schiet me een paar schoenen aan en ben daarna al snel op weg naar de grote zaal. Veel honger had ik niet. Had ik trouwens nooit in de ochtend. Maar een glas melk had ik totaal geen bezwaar tegen. Aangezien dit het enige is waar ik daadwerkelijk voor kwam; duurt het uiteraard ook niet lang voor ik de grote zaal weer verlaten heb. Ik besluit, of had eigenlijk al eerder besloten, om vandaag maar wat lessen te missen. Ik had niet geslapen en had hoofdpijn. Gezeur van een leraar wou ik dus absoluut op dit moment niet aan horen.

Nog sneller dan dat iemand er wat van had kunnen zeggen, vlieg ik praktisch het gebouw uit. Het weer is fijn; niet te warm, niet te koud. Zo nu en dan waait er een koel briesje, die zachtjes door de bladeren van de bomen heen raast. De zon staat al redelijk hoog en haar stralen doen de omgeving wat meer tot leven komen. Ik besluit al gauw dat ik naar het Stille Meer ga. Daar zou waarschijnlijk op dit moment niemand zijn en kon ik wellicht nog even snel een powernap doen. Ik heb geen haast, dus ik slof rustig een heuvel af, mijn ogen op de grond gericht. Na een korte wandeling bereik ik uiteindelijk de voet van het meer.

Mijn ogen op het blauwe water gericht loop ik langs de rand van het meer af. Het water was haast glad. Er was bijna geen golfje te bekennen. Ik schrik lichtjes als ik plots een stem hoor. Ik kijk op en zie een jongen onder een boom in de schaduw zitten. Zijn stem klonk wat sarcastisch, maar op zijn gelaat stond een vriendelijke glimlach getekend. Ik knik lichtjes als erkenning en wil eigenlijk al weer doorlopen als ik dan zijn stem wederom in mijn oren hoor weerklinken. Even twijfel ik of ik hem niet gewoon moet negeren, maar als ik zijn blik in mijn ogen zie rusten, geen medelijden of angst te bekennen, besluit ik de gok te wagen. Een kleine glimlach verschijnt op mijn gezicht als ik op hem afstap en al snel naast hem neerplof. Ik kijk hem verwachtingsvol aan. Hij had me tenslotte uitgenodigd om naast hem te komen zitten. Sterker nog; hij had mij het eerst aangesproken. Ik kijk hem aan, gezicht naar hem gekeerd terwijl ik hem in me opneem. Naast dat hij ontzettend groot leek, waren het voornamelijk zijn ogen die mijn aandacht trokken. Het was niet een kleur die je in het dagelijkse leven veel tegenkwam en er was duidelijk een twinkeling van nieuwsgierigheid zichtbaar. Hetgeen mij ook nieuwsgierig maakte.
Terug naar boven Ga naar beneden
iiiiiiiiiiii
.
.
avatar

Save me from this boredom.  UTL8oxA PROFILERecruit
Real Name : Pio
Posts : 2302
Save me from this boredom.  UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic:
Klas:
Partner:

Save me from this boredom.  Empty
BerichtOnderwerp: Re: Save me from this boredom.    Save me from this boredom.  Icon_minitimedo aug 09 2012, 21:50

Mijn fel gele ogen staan zonder twijfel in die van hem gericht, heel even onderzoek ik zijn gezicht en dan voornamelijk zijn gelaatsuitdrukkingen. Geen enkele emotie springt er echt uit dus besluit ik het maar op te geven. De ogen zijn de spiegels van de ziel zeiden ze wel eens waar ik vandaan kom, maar nee ik geloof er niet helemaal in. Ogen kunnen ook bedriegen hoe betrouwbaar ze ook lijken, nee niet alles is te zien in deze spiegels van de ziel. Zo ook bij de jongen naast me die volgens mij met tegenzin naast me is komen zitten. Hij had eerder nauwelijks gereageerd op mijn woorden en nu ook besluit hij zijn mond niet open te doen. Stil type waarschijnlijk.. Opzich heb ik niets tegen stille types, maar als ze te lang stil blijven gaat het op mijn zenuwen werken en bestempel ik ze uiteindelijk als irritant. Om de jongen niet ongemakkelijk te laten voelen haal ik mijn ogen weer van hem af. Deze richt ik weer op het gladde water wat zo nu en dan nog steeds tegen de kade aan botst. Het meer ligt in principe compleet stil dus er kunnen geen echte golven ontstaan, toch bewegen er dingen in dit stille meer. Zo zie je maar dat niets dood is, ook al ligt het stil en ... Ik stop mijn gedachten daar, omdat het me te zeer doet denken aan vroeger, en wanneer ik bij anderen ben is dat het minste waar ik aan wil denken. Om de gedachten maar snel weer te vergeten draai ik mijn ogen toch weer naar de jongen. Opzich zag hij er heel normaal uit op een paar exceptionele punten na. Zijn wijnrode haren bijvoorbeeld, die zijn ogen prachtig complimenteren. Over die ogen gesproken, die behoren ook tot een van zijn pluspunten. Zijn rechteroog is gif groen terwijl zijn linkeroog zwart is met enkel een groene glans. Dat zal niet zonder consequenties zijn bedenk ik me kort daarna, nee niemand heeft zo´n ogen en dan een perfect zicht. Nieuwsgierigheid brand op het puntje van mijn tong maar ik besluit het nog even in te houden tot ik klaar ben met mijn analyse. Dus, naast zijn haren en ogen is ook zijn klederdracht iets wat bij mij opvalt. Kleren zeggen meer over een persoon dan de meeste denken, tenzij ze gewoon als een schaapje achter de leider aan wandelen. Duidelijk aan deze jongen is dat hij een hele eigen stijl heeft en blijkbaar niet bang is om die te laten zien. Van zijn goggles tot aan zijn felgekleurde sneakers, alles duid op een heel eigen persoonlijkheid. Weer pluspuntjes voor deze jongen dus, het enige wat me nu nog in de weg zit is zijn introverte karakter, aangezien hij tot noch toe geen enkel woord tegen me gezegd heeft. Nou dan, als het uit zichzelf niet gaat praten dan zorgen we ervoor dát het gaat praten. Mijn grimas verbreed zich ietsjes waardoor een klein beetje van mijn witte tanden zichtbaar word.

Ik zucht zachtjes voordat ik zachtjes inadem om iets tegen hem te gaan zeggen. Net wanneer ik overigens een aantal woorden wil gaan vormen, voel ik zijn blik op mijn gezicht branden. Heel even geniet ik van zijn aandacht, en wil het moment pas verbreken wanneer de stilte langzaam te lang wordt en het hele tafereel een beetje.. ongemakkelijk word. De jongen moet zich vast langzaam beginnen af te vragen waarom hij hier in vredesnaam zit, en daar had hij ook wel het recht toe.. Ik onderbreek de stilte dan gemakkelijk door te vragen: Zit je op Star Academy? Mijn vraag is simpel en nog niet te persoonlijk, een perfecte openingszin als je het mij vraagt. Het antwoord ligt vrij voor de hand aangezien hij me niet oud genoeg lijkt om niet op school te zitten. Daarnaast is de enige goed aangeschreven school in de buurt Star Academy. Toch verbaasd het me lichtjes dat ik zijn mooie verschijning niet eerder heb opgemerkt. Ik betrap me op mijn ijzige en ietwat stijve gezicht en pas het snel aan door er een bemoedigende glimlach op te zetten. Hij zou me wel leren vertrouwen, vroeg of laat.. Daar komt het altijd weer op neer. Ze vertrouwen me allemaal tot het punt dat ze niet meer zonder me kunnen en juist op dat moment.. word ik hun zat en breken ze in tranen uit wanneer ik ze dump. Mijn ogen glijden vluchtig over de jongen heen. Nee, zelfs deze jongen zal vast niet interessant genoeg zijn om mijn aandacht bij hem te houden. Verveling zal komen en dan heb ik weer een hart verslonden. Maar zover is het nog niet, jammer genoeg. Dit gedeelte is altijd het saaiste en bovendien het moeilijkste, wanneer je je lichaam laat praten is alles velen malen makkelijker. Zonder dat de glimlach van mijn gezicht verdwijnt besluit ik om nog iets tegen hem te zeggen, of beter gezegd te vragen: Wil je ergens over praten? vraag ik met diezelfde sarcastische inzet. Het is gemeend en toch klinkt het speels en mysterieus. Mijn vraag is misschien meteen al wat persoonlijk en eigenlijk betwijfel ik of hij me zomaar gaat antwoorden maar ach, dit is allemaal te veel gedoe. Ik haat sloom gaande gesprekken en dit zal wat meer hitte aan het gesprek toevoegen hoopte ik dan. Tenslotte loop je niet zomaar naar het stille meer toe als het niet is om na te denken, meestal dan. Niet in mijn geval, maar ik ben dan ook wel een geval opzich. De glimlach is over de korte tijd heen van mijn gezicht afgevaagd en heeft plaatsgemaakt voor een dunne streep. Ik weerleg mijn evenwicht voor een moment om vervolgens half geagiteerd mijn hoofd naar achteren tegen de boomschors aan te leggen. Stiltes... en nog meer stiltes.. Hoewel ik zojuist nog opgelucht was over het feit dat ik nu iets had om me mee bezig te houden, weet ik nu niet of hetgeen mijn stemming juist positief of negatief gaat beinvloeden. Vanuit mijn ooghoeken staar ik nog voor een paar seconden in zijn verwachtingsvolle ogen. Net een kind die aan het wachten is op zijn speeltje of snoepje. Tsk. Ik rol met mijn ogen in mijn kassen om mijn ogen uiteindelijk te laten rusten op de onderkant van de bladeren van de boom waar ik tegen aan zit. Heel langzaam deinzen ze mee op kleine hoeveelheid wind. Het is niet moeilijk om jaloers te worden op iets simpels als een blaadje. Niet kunnen nadenken en enkel genietend van het zachtje briesje waarop je zweeft. Om vervolgens los te raken en naar de grond te dwarrelen waar je beetje bij beetje verpieterd.. Om vervolgens weer voeding te zijn voor de duizende kleine organismen, en uiteindelijk deel uit te maken van de grote kringloop. Maar nee, momenteel maak ik nergens meer deel van uit.. pff, whatever dat zijn gedachten voor ooit, wanneer ik oud ben en me waarschijnlijk net zo voel als een blaadje wat op de vloer ligt te verpieteren.
-flutje, sowry T_T moet nog inkomen met Nighty :3
Terug naar boven Ga naar beneden
Monster
.
.
Monster

Save me from this boredom.  UTL8oxA PROFILEReal Name : Ryann
Posts : 28
Save me from this boredom.  UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Shadra - Nova
Klas: Master Laurent
Partner: If you love me, I love you too. If you hate me, I HATE YOU FOOL!

Save me from this boredom.  Empty
BerichtOnderwerp: Re: Save me from this boredom.    Save me from this boredom.  Icon_minitimedo aug 09 2012, 23:06


Als ik de wat ouder uitziende jongen zachtjes hoor zuchten verwacht ik eigenlijk dat hij de stilte gaat verbreken. Dit blijkt uiteindelijk niet zo te zijn, hetgeen een lichte pruillip tevoorschijn doet toveren. Ik was absoluut geen fan van stiltes en kon er ook maar beperkte tijd naar 'luisteren'. Tot mijn grote opluchting echter hoef ik mij niet lang te ergeren en stelt de zwartharige jongen een vraag. Zijn stem is van middelmatige snelheid, maar zonder onderbrekingen of dergelijke. Hij leek me een makkelijke prater, een die waarschijnlijk met alles en iedereen zonder al te veel moeite een gesprek kan beginnen. Dit was in mijn ogen een pré, omdat ik over het algemeen heel lastig een gesprek begon.

Ik kijk de jongen, een glimlach op diens gezicht, aan als ik antwoord wil geven. ''Uhu,'' begin ik rustig, een flauwe glimlach op mijn gelaat. ''Jij neem ik aan ook?'' Ik wou niet betweterig of iets overkomen met mijn stelling, maar als je eerlijk was dan was het niet meer dan logisch, aangezien Star Academy de enige fatsoenlijke school in de wijde omgeving was. Een andere vraag word mijn kant op gevraagd, eentje die ik niet meteen wist te beantwoorden. En hoewel zijn stem speels klinkt, en wellicht wel wat sarcastisch had ik niet het gevoel alsof dit ook daadwerkelijk het geval was. Iets van gemeendheid drong zich ergens toch door zijn stem door. Ondanks dat ik niet direct een antwoord op zijn vraag weet te stellen, zie ik de vraag niet geheel als onverwachts. We waren ten slotte bij het Stille Meer. En waar deden mensen logischerwijs stilte voor opzoeken? Om te denken. Of in mijn geval slapen, maar dat terzijde.

Uiteindelijk laat ik een speelse glimlach mijn lippen sieren en kijk ik de jongen, vrolijkheid praktisch van mijn gezicht af te lezen, aan. ''Over je naam bijvoorbeeld?'' glimlach ik, witte tanden lichtjes zichtbaar tussen mijn lippen. Ik twijfel of ik mijn eigen naam al moet prijsgeven, maar besluit hier al gauw tegen. Nieuwsgierigheid was geen slechte eigenschap en ik vond het niet erg om dit uit te lokken bij hem. Ik leg mijn hoofd van schuin. ''Of over hoe oud je bent?'' Een glimlach blijft mijn lippen sieren terwijl ik de jongen zijn blik probeer vast te houden, nieuwsgierig- en speelsheid duidelijk naar voren brengend.
Terug naar boven Ga naar beneden
iiiiiiiiiiii
.
.
avatar

Save me from this boredom.  UTL8oxA PROFILERecruit
Real Name : Pio
Posts : 2302
Save me from this boredom.  UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic:
Klas:
Partner:

Save me from this boredom.  Empty
BerichtOnderwerp: Re: Save me from this boredom.    Save me from this boredom.  Icon_minitimevr aug 10 2012, 01:03

Nog steeds staar ik met grote intensiteit naar de onderkant van de blaadjes die aan de bomen hangen. Héél af en toe volgen ze een blaadje die losraakt van de rest en dan langzaam naar de grond dwarrelt. Misschien had ik beter naar de lessen kunnen gaan vandaag, tenslotte gebeurd hier maar weinig wat mijn aandacht echt weet te trekken.. Maar, uiteindelijk is alles beter dan les hebben. Bovendien ben ik niet compleet alleen, ook al is de jongen niet de meest praat grage. Zijn aanwezigheid is al voldoende om me zo nu en dan gerust te stellen dat ik niet alleen ben.. Tevens zorgt hij er voor dat ik niet de héle tijd hoef na te denken over de gedachten waar ik liever niet over nadenk. Uiteindelijk heb ik gekregen wat ik wilde, ik zocht een afleiding van mijn gedachten en die heb ik gekregen. Wellicht een kleine afleiding, maar toch een afleiding. Pff, ik heb zo veel geluk en ben er zo ondankbaar voor, kleine aso dat ik ben. Ik durf bijna te grimassen bij die gedachte, bijna verbaasd over mezelf dat ik dat durf toe te geven. Het is dan ook nooit een echt groot geheim geweest, zelfs mijn vrienden durfde er vrij voor uit te komen. Mijn ogen rollen weer naar mijn ooghoeken waar ze de jongen zijn reacties voorzichtig pijlen. Hij heeft gewoon ontzettend veel geluk vandaag. Geluk dat ik vandaag voor alles open sta, en dat ik tot nu toe nog geen reden gehad heb om hem te haten. Hm, stille mensen hebben dan toch nog zijn voordelen. Ik wil mijn ogen weer terug rollen maar voordat ze halverwege mijn kassen zijn schieten ze weer terug. Er was geluid uit de jongen gekomen, geloof ik. Het was maar heel erg kort, maar toch.. Mijn ogen zijn ietsje groter geworden terwijl ik mijn hoofd weer recht plaats. De jongen naast me glimlacht lichtjes en voor een moment krijg ik de neiging om hem in zijn wangen te knijpen. Schattig dat hij is.. Ook daar heb ik normaliter een ontzettende hekel aan, dus diegene naast me heeft vandaag echt een ontzettende geluksdag. Dát of ik ben langzaam gek aan het worden en mijn verstand langzaam aan het verliezen. In mijn achterhoofd hopend dat het het eerste is luister ik aandachtig naar mijn linkerkant. Voor ik het weet komt er weer geluid uit, ditmaal een vraag. Natuurlijk kaatst hij de vraag terug naar me, dat is de meest makkelijke optie in deze situatie. Alles spiegelen wat de ander aan je vraagt, typisch. Oke, qua originaliteit zakt hij een puntje, maar dat maakt hij goed met zijn heerlijke stem. Zacht, maar met een geniale harmonieuze melodie er in verborgen. Het genot laat ik niet op mijn gezicht zien, nee daar is het nog veels te vroeg voor. De iets jongere jongen zal me waarschijnlijk uitschelden voor een weirdo of zelfs pervert om vervolgens weg te rennen. Ver zal hij dan toch niet komen bedenk ik me grimmig.

Ik ben al bijna vergeten dat hij me een vraag gesteld heeft wanneer ik zijn nieuwsgierige ogen ontmoet. Ik knik kort om er vervolgens nog woorden aan toe te voegen: Yep, ik langer dan jou gok ik. Een haast vrolijke glimlach volgt op die woorden om kort daarna zijn reactie af te wachten op mijn volgende vraag. Eerlijk gezegd ben ik hoogst nieuwsgierig naar zijn reactie hier op, hoewel dit nauwelijks aan mijn gezicht te zien is. Licht ongeduldig wacht ik op zijn antwoord, ondertussen alweer een heel arsenaal aan nieuwe vragen verzinnend. Ach wat kan ik zeggen, voorbereiding is nooit weg.. Tenslotte haat ik stiltes, dus die moet ik vermijden door maar een absurde hoeveelheid aan vragen te gaan stellen, zal hij vast op prijs stellen. Wanneer ik juist op het punt sta om maar een nieuwe vraag te stellen, er van uit gaand dat hij niet gaat antwoorden hoor ik zijn stem weer. Ik grinnik hard op, waanzinnig geamuseerd door zijn woorden. Nee, die had ik bij verre niet zien aankomen van hem. Ik verbreed mijn grimas tot het punt dat het niet meer verder gaat en antwoord dan grinnikend: Ah, een heel interessant onderwerp inderdaad. begin ik vol met eigendunk en sarcasme, want laten we eerlijk zijn, ergens ben ik ook een behoorlijk interessant onderwerp. Een onderwerp waar deze jongen nog niet alle details van hoeft te weten en misschien ooit krijgt te weten. You can call me Night. komt er dan charmerend uit, mijn stem zo soepel als een slang en zo betoverend als DisneyLand. (a) En met wie heb ik het genoegen? Komt er dan niet al te lang daarna uit.

Licht nieuwsgierig naar zijn naam blijf ik hem aanstaren, aangezien het antwoord even op zich laat wachten weten mijn ogen de contouren van zijn lichaam weer te volgen. Elke detail neem ik in me op, zoekend naar iets wat speciaal is, of anders is.. Iets wat hem anders maakt als alle anderen hier. Uiteindelijk blijf ik ietwat dromerig naar een grassprietje onder een van zijn schoenen staren. Kijk mij nu, bijna hopeloos zoekend naar iets wat interessant is in iemand, zielig. En helemaal niet zoals ik normaal ben, maar hé vandaag gaat alles al anders dan ik gewend ben, dit kan er ook nog wel bij, bedenk ik me vervolgens geagiteerd. Even verwacht ik dat er nu een lange stilte gaat vallen maar wonder boven wonder komt er nog een aantal woorden uit zijn mond. De glimlach die bijna vervaagd was springt weer terug tot leven en ook mijn ogen doen glimmend mee. Okay, misschien dan toch niet zo stil als ik eerder gedacht had. Fuck, zelfs mijn vooroordelen zijn vandaag verkeerd. Weirdest day ever.. Ik twijfel niet te lang om zijn uitdagende vraag te beantwoorden. 17 nu. zeg ik kort. Maar persoonlijk vind ik de leeftijden niet zo belangrijk. Zeg ik dan uitdagend, haast ondeugend en hoewel ik niet zeker ben dat híj het gaat begrijpen, heb ik er in ieder geval wel lol in. Aangezien we nu toch een gesprek begonnen waren besluit ik er nog een schepje boven op te doen door te vragen: Aan het spijbelen dus? Althans dat is de conclusie die je kunt trekken uit hem. Hij zit op Star Academy en is nog wel jonger als mij, de kans dat hij een drukker rooster heeft als mij is groter en aangezien ik al moet spijbelen om rust te krijgen.. Voordat hij overigens iets kan zeggen druk ik mijn vinger tegen zijn mond aan in een soort van *shht* beweging. Don't worry, your secret's save with me. Zeg ik knipogend, weer een stralende glimlach op mijn gezicht toverend. Kort daarna haal ik mijn vinger weer van zijn lippen af, de aanraking nog na brandend op mijn vingertop. Ah, zelfs zijn lippen zijn zo zacht als wolken. Wedermaal laat ik mijn interesse en achterliggende bedoelingen niet zien op mijn gezicht. Hm, zo ken ik mezelf weer beter, charmeur en bespeler van misschien ietwat naïeve figuren.. Niet dat hij een twee drie naïef over komt, maar toch.. Hij is jonger. Om rare stiltes geen kans te geven vraag ik snel aan hem: Zit je al op Star Academy sinds de eerste klas of ben je later in gestroomd? Je zou toch denken dat ik jou verschijning je wel eens gezien zou moeten hebben. Bedenk ik me dan hard op, want ja, een verschijning als hem zou ik toch gezien moeten hebben. Kort daarna vallen mijn ogen weer in de zijne om daar met een uitdagend mysterieuze blik in te staren voor een tijdje. Het is overigens niet makkelijk in zijn geval om mijn ogen gefocused te houden op beide zijn ogen, aangezien ze beide een totaal andere kleur hebben. Terwijl ik mijn hoofd iets schuin leg zeg ik dan ook: Je hebt speciale ogen, van wie heb je die gestolen? De vraag die ik er achteraan heb geplakt was niet helemaal de bedoeling, maar die ontdeugende zin moest er gewoon uitkomen. Ach, hints hier en daar kunnen geen kwaad denk ik, er is altijd nog de kans dat de jongen er toch niets van begrijpt. Bovendien is het de bedoeling dat hij een van zijn ouders als antwoord geeft. Meteen een test qua intelligentie, want dat mag ook zeker niet ontbreken in mijn lijstje van hoge eisen. Ik grimas even bij die gedachte, alsof zo'n soort lijstje bestaat.. Bijna alles is geschikt.. naja, voor één nacht dan.
*wieeeeeh ~~ Hoe later hoe leuker? :Y
Terug naar boven Ga naar beneden
Monster
.
.
Monster

Save me from this boredom.  UTL8oxA PROFILEReal Name : Ryann
Posts : 28
Save me from this boredom.  UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Shadra - Nova
Klas: Master Laurent
Partner: If you love me, I love you too. If you hate me, I HATE YOU FOOL!

Save me from this boredom.  Empty
BerichtOnderwerp: Re: Save me from this boredom.    Save me from this boredom.  Icon_minitimevr aug 10 2012, 23:24


De naam Night weerklinkt in mijn oren. Een naam die ik vreemd vind, aangezien ik hem nog nooit eerder gehoord had. Echter ook een naam die goed bij de jongen leek te passen. Want zoals de nacht had iets duisters over hem heen. Dit was er dan natuurlijk vanuitgaande dat zijn naam daadwerkelijk 'Night' als in nacht is en niet 'Knight' als in ridder. Desalniettemin zou ook die laatste bij de jongen passen, aangezien hij ook iets onmiskenbaar charmerends heeft. Ik knik lichtjes, als erkenning zijn naam gehoord te hebben, een zachte glimlach op mijn lippen spelend. ''I go by the name of Monster,'' zeg ik dan, zijn blik vasthoudend.

Het is dan dat Night zijn leeftijd zegt. Zeventien. Vrij verwacht, hoewel de woorden die hij eraan toevoegd vanuit het niets lijken te komen. Zijn stem is lichtelijk uitdagend; misschien zelfs een hint van ondeugd doorklinkend. Ik grinnik zachtjes, pret hebbend met Night zijn gedrag. ''Hmmm,'' zeg ik, toon rijzend in het woord, grijns zichtbaar op mijn gelaat. ''En wat is twee jaar verschil, right?'' voeg ik er nog aan toe, op deze manier meteen mijn eigen leeftijd indicerend, hoewel hier niet om gevraagd werd. Wel vond ik het netjes; aangezien het een vraag was die enigzins dicht bij huis kwam. Het was slechts fatsoen om dergelijke vraag met gelijke munt te behandelen.

Het is al vrij snel als Night met een nieuwe vraag op komt zetten. Spijbelen? Ja; net als hem lijkt me. Ik wil m'n mond al bijna opentrekken om te antwoorden als een onverwachtse beweging mijn aandacht trekt. Binnen een fractie van een seconde zit Night praktisch tegen me aangeplakt. Zijn vinger beweegd richting mijn gezicht, waar hij deze uiteindelijk tegen mijn lippen aandrukt. Mijn ogen worden wat groot, wellicht wat geshocked; de actie totaal niet geanticipeerd hebbend. Ik hoor zijn woorden en knipper twee keer snel. Okay... Hetgene wat echter echt even een rilling over mijn rug doet gaan is de knipoog die de woorden opvolgt en de stralende glimlach die zijn lippen hierna siert.

De vinger verlaat mijn lippen en even kan ik niet anders dan half maar wat voor me uit staren. Hoewel het in eerste opzicht wellicht een beetje vreemd lijkt dat mijn gedrag op zijn actie zo is, is het nou niet alsof mensen op dagelijkse basis echt lichamelijk contact met mij zoeken. En zelfs dan is het niet meer dan armcontact of iets. Lippen. Lippen was toch meer iets intiems. En allicht was dit nog iets spannender voor mij. Ik had ten slotte nog nooit een eerste kus gehad. Dit wou natuurlijk echter niet zeggen dat ik helemaal onschuldig was. Ik was een gezonde tienerjongen; een die net zo goed van seks af wist als de volgende.

Een nieuwe vraag doet me uit mijn gedachten ontwaken. ''Sinds de eerste klas,'' zeg ik knikkend. ''Maar ik houd me nogal op de achtergrond, dus niet vreemd als je me niet gezien hebt.'' Ik haal mijn schouders lichtjes op, niet veel verdere aandacht aan de vraag bestedend. ''Overigens kan een keertje of twee spijbelen er wel vanaf of niet?'' antwoord ik dan op zijn eerder gestelde vraag, speelse glimlach mijn lippen sierend.

Er volgt een stilte waarin we elkaar in de ogen aankijken. Zijn ogen bewegen constant heen en weer. Dan naar mijn goede oog, dan naar mijn blinde oog en weer terug. De verschijning moest raar voor hem zijn. De vraag die de stilte verbreekt doet mijn glimlach verdwijnen en mijn blik op de grond richten. Speciale ogen? Wellicht. Anders meer. Eng blijkbaar. Van wie? Niet van mijn ouders, het voor de hand liggende antwoord. Die verafschuwde mijn ogen nog meer dan dat ik dat deed. Een flauwe grijns op mijn gezicht kijk ik weer naar Night op. ''Het is meer dat ik ben bestolen. Van het werkende chromosoom,'' ik glimlach lichtjes en kijk Night, hoofd wederom wat schuin, aan. ''Maar als je ze zo speciaal vind, mag je ze wel hebben hoor,'' voeg ik er dan aan toe, uitdaging en speelsheid van mijn woorden afdruipend. Wat hij kan, kan ik ook. Hoe lang is een tweede.
Terug naar boven Ga naar beneden
iiiiiiiiiiii
.
.
avatar

Save me from this boredom.  UTL8oxA PROFILERecruit
Real Name : Pio
Posts : 2302
Save me from this boredom.  UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic:
Klas:
Partner:

Save me from this boredom.  Empty
BerichtOnderwerp: Re: Save me from this boredom.    Save me from this boredom.  Icon_minitimezo aug 12 2012, 23:53

Een wonder, serieus een wonder dat de jongen me nog steeds weet te amuseren en te interesseren. Een paar minuten zijn nu al voorbij, en nu ben ik wel heel nieuwsgierig hoe lang dit zo door gaat. Wanneer er geen gespreksstof meer is, zal het gesprek stilvallen en dan gebeurd er niets meer. Stilte, ongemakkelijke stilte. Ik heb het al zó vaak meegemaakt, keer op keer opnieuw. De een wat sneller als de ander, ligt er nu maar net aan wat ze voor een 'spannend' leven hebben meegemaakt. Mijn fel gele ogen draaien zich weer naar die van de jongen naast me. Hoe een 'spannend' leven zal hij hebben? Zou er meer schuilen achter zijn pretty face? Het ziet er tenslotte niet uit alsof hij veel geleden heeft, integendeel zelfs. Mijn mondhoeken dreigen weer omhoog te krullen maar stoppen halverwege om uiteindelijk een dunne streep te vormen. Geluiden, gedempte voetstappen zijn te horen in het hoge gras. Ik spits mijn oren tot het uiterste en luister voorzichtig naar waar het persoon naar toe gaat. Wanneer ik hoor dat de voetstappen hier heen komen, worden mijn gele ogen iets groter terwijl ik afwachtend naar de plek staar van waar die zou moeten komen. Ik word al gauw verstoord door de woorden van de jongen naast me en voor een kleine seconde twijfel ik tussen het geluid en de heerlijke stem van de jongen. De twijfeling duurt niet lang en voordat ik het weet zijn mijn ogen weer aan de zijne vast gekluisterd. Met degelijke interesse luister ik naar zijn zachte woorden, en al snel dringt zijn 'naam' tot mijn oren door. 'Naam' aangezien ik me nauwelijks kan voorstellen dat zijn ouders hem zo echt genoemd hebben. Nee, dat is vrijwel onmogelijk, geen ouder is zo cru naar zijn kind toe. Denk ik. Mijn ogen vallen dan voor een moment van hem af en ik verdwijn weer in onbelangrijke gedachten. Zoals over mijn eigen naam Night, en over zijn naam Monster. Héél misschien zijn we een beetje hetzelfde, héél misschien. Iets wat me zeer onwaarschijnlijk lijkt, aangezien ik niet denk dat deze jongen bijna iemand heeft omgelegd. Nee, dat gaat er niet in als ik deze jongen zo bekijk.. Then again, hij heeft me de laatste paar minuten al genoeg weten te verrassen dus alles is mogelijk dat blijkt maar weer.

Diep in mijn gedachten verzonken herinner ik me plots weer de voetstappen van eerder. Vluchtig verbreek ik mijn gedachten om stilte in mijn hoofd te creëren en zo te kunnen luisteren naar mijn omgeving. Mijn gezicht betrekt iets, en naarmate de tijd verstrijkt, steeds meer en meer. De voetstappen die eerder nog zo overduidelijk onze kant op kwamen gelopen zijn nu in het niets verdwenen. Ik open mijn ogen weer, licht geagiteerd door het hele voorval. Leraren tegen komen op dit tijdstip en dan vooral de headmaster is nu niet iets wat je echt wilt. Heel even gaan er de meest lugubere straffen door mijn hoofd heen en ik moet met mijn hoofd even schudden om de gedachtes te doorbreken. Monster dus. Intrigerende naam. Niet eentje... die je zo vaak hoort. Zeg ik uitdagend glimlachend, ik wilde de informatie uit zijn lichaam trekken, maar weet dat het daar nog niet de tijd voor is. De jongen oogt momenteel dan wel heel open en vrij, maar wanneer het op persoonlijke verhalen aankomt dan klappen de meest uitgaande mensen nog dicht. Een kleine grimas siert mijn lippen voordat ik zijn antwoord op de ongestelde vraag nog aanhoor. Ik knik uiteindelijk enkel lichtjes, 15 dus. 15 jaar en dan toch al zo volwassen, terwijl het eigenlijk nog een klein kind is. En als ik één plek niets voor kinderen vind dan is dat wel Star Academy. Nee deze jongen hoort echt nog thuis te zitten, waar hij nog niet hoeft na te denken over belangrijke dingen. Over dingen die minder leuk zijn dan speelgoed en snoepgoed. Ik grimas lichtjes bij het indenken van Monster met een enorm stuk snoepgoed in zijn mond.

Zijn reactie op mijn actie is me zeker weten niet ontgaan, en ik ben er dan ook allerminst verbaasd over. Nee, het is juist voor deze uitslag dat ik deze 'test' met hem gedaan had. Hij is duidelijk niet gewend aan zo'n abrupt lichamelijk contact, overduidelijk. Met een stralende en onschuldige glimlach kijk ik hem in zijn prachtige ogen aan. Ik grinnik zachtjes en verlaat zijn wijde pupillen dan weer om weer relaxt tegen de boomschors aan te leunen. Altijd leuk, kleine testjes doen met mensen.. Bovendien heeft deze test niet echt een negatieve of positieve uitslag, het zou me niet minder kunnen boeien dat de jongen het nog niet gewend is. Dat kom vanzelf wel als hij lang genoeg bij mij in de buurt blijft. Bovendien is onervaren meer mijn ding, ik laat me tenslotte niet graag leidden in een relatie, nee ik ben de baas en ik zeg wat er gaat gebeuren en hoe. Een grimas siert mijn lippen terwijl ik nog eventjes blijf nadenken over die gedachten. Vanuit mijn ooghoeken kijk ik voor een moment in de nog altijd geschokte ogen van Monster. Ah, ik begin langzaam te twijfelen of hij überhaubt wel eens een vriendje heeft gehad, of überhaubt eens is aangeraakt door en jongen op die manier. Mijn mondhoeken krullen weer omhoog en een ondeugende glimlach verschijnt moeiteloos op mijn zachte lippen. Zijn antwoord volgt al snel na het voorval, en voor eventjes ben ik opgelucht dat hij toch nog kan praten en met me wílt praten. Sommigen zijn er overgevoelig voor, iets wat ik niet kan indenken en waar ik bovendien helemaal niet tegen kan. Afwijzing, wie is daar nu niet stiekem bang voor, hoewel het voor mij misschien extremer is. Ik knik nogmaals, dan is het inderdaad geen wonder dat ik hem nooit gezien heb. Zelf ben ik altijd op de voorgrond te vinden en kijk ik over het algemeen ook alleen maar naar andere mensen die op de voorgrond staan. Een jongen zoals hem zal ik dan wel snel over het hoofd hebben gezien. Spijtig, anders was ik misschien wel eens eerder op je afgelopen. Zeg ik dubbelzinnig, mijn mondhoeken nog altijd omhoog gekruld. Zijn halve vragen dringt langzaam tot me door en ik knik. Nee, spijbelen is gewoon not done jongeman. Ik steek een vingertje in de lucht en begin er eventjes sarcastisch mee te zwaaien. Je hoort te studeren en je bezig te houden met dingen die écht van belang zijn. Zeg ik op een iets hoger stemmetje, mijn gezichtsuitdrukking hooghartig. Al snel laat ik de facade vallen en staat mijn gezicht weer stralend van plezier op hem gericht.

Wanneer ik hem de vraag heb gesteld zie ik daadwerkelijk de glimlach van zijn mond sijpelen. Een lampje gaat al snel branden en bij zijn worden licht het op als de sterren in de hemel. Iets uiterst persoonlijks dus. Ik knik bij zijn woorden en besluit ter interesse nog te vragen; Kun je nog iets zien met dat oog? Mijn ogen richtten zich voor een moment beiden op het zwarte oog. Niets is er in te lezen, enkel mijn eigen reflectie is er in terug te zien. Voor een paar seconden baal ik voor de jongen dat hij dan vrijwel niets in HD-pixels kan zien, zelfs mij niet. Ik haal mijn beiden ogen van het ene oog af en besluit er voor even niet te lang naar te staren. Als het echt iets is wat hem dwars zit, dan zou hij er zich vast niet gemakkelijk bij voelen als ik hem de hele tijd aanstaar. Én dat zou dan weer niet bevordelijk zijn voor de relatie tussen ons twee. Tenslotte voel ik langzaam een echte band komen opzetten, alsof hij echt een kanshebber is om alleen 'vrienden' te zijn. 'Enkel vrienden' is me nog nooit gelukt, nee er is geen enkele vriend die ik nog nooit gekust heb of aangeraakt, treurig eigenlijk dat het zo met me gesteld is. Dat ik nog niet eens meer een enorme relatie kan hebben omdat ik vrijwel iedereen meteen moet verleiden, onbewust of bewust. Wat kan ik zeggen? I like the attention, who doesn't? Bij zijn opmerking grimas ik breed en grinnik ik daarna kort. Ik schud mijn hoofd kort en zeg dan simpel: Ik zou je niet twee keer willen bestelen van hetzelfde ding. Mijn ogen boor ik met die woorden in de zijne, brandend van nieuwsgierigheid en tevens overtuiging. Enkel je hart wil ik stelen, bah ik zou mezelf nooit kunnen vergeven als ik die cheesy woorden tegen hem zou zeggen. Nee, slijmbal als ik ben, charmant dat ik ben.. Ik wil niet a origineel worden, charmant draait tenslotte ook om een hele eigen stijl hebben, een stijl die zo verleidend is dat je gewoon je ogen niet van iemand af kan houden. Voor eventjes tuit ik bedenkelijk mijn lippen om mijn hoofd daarna net als hem schuin te leggen. Vertel eens iets over jezelf, waar kom je vandaan? Vraag ik dan maar als hulp voor hem op weg te helpen. Mijn ogen staan serieus geïnteresseerd op hem gericht, 1. omdat ik verder geen dingen hem om naar te kijken of op te letten of om te doen. 2. omdat hij me misschien toch ergens.. argh okay omdat ik serieus geïnteresseerd ben.

Terug naar boven Ga naar beneden
Gesponsorde inhoud



Save me from this boredom.  UTL8oxA PROFILE
Save me from this boredom.  UTL8oxA MAGICIAN

Save me from this boredom.  Empty
BerichtOnderwerp: Re: Save me from this boredom.    Save me from this boredom.  Icon_minitime

Terug naar boven Ga naar beneden
 

Save me from this boredom.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Boredom~
» Curing boredom [+Adrian]
» Save us!
» After save the cat!!
» Save the Arctic!

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Starshine Academy ::  :: Quiet Lake-