PortalIndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 The healthy mind.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
ii
-
-


PROFILENovice
Real Name : .
Posts : 530
Points : 57
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic:
Klas:
Partner:

BerichtOnderwerp: The healthy mind.   wo nov 23 2016, 15:29

{
kissed by moon and stars
}
Herfst, het seizoen van mosgeuren, druppels en dauw. Vreemd hoe de wereld over de nacht heen van een groengeel kleurenpalet naar een kakofonie van rood en oranje is gegaan.  Hoe je op deze morgen opstaat en tot de conclusie komt dat de wereld, zonder iemands toestemming of goedkeuring, van seizoen is veranderd en iedereen het daar maar mee eens dient te zijn. Het is dat kleine, doch grote, verschil tussen mens en natuur dat oh zo belangrijk is. De natuur doet wat hij wil, en wij dienen ons te houden aan andermans regeltjes. Dienen rekening te houden met andermans gevoelens en ons vervolgens te bedenken wat voor gevoel wij daar bij hebben. De mens is een drukke bij, altijd bezig met van allerlei complexe cognities, áltijd een stap vooruit denkend op wat gaat komen. De natuur daarentegen is stil, kalm en wacht geduldig af tot de tijd zich keert en het tijd is om mee te veranderen. Héél anders dan de mens die zijn kont tegen de krib gooit bij elke seizoenswisseling. 'Het is warm, het is koud, het is nat, het sneeuwt, het regent, het is mistig', het is kortom altijd wat maar nooit góed. Teren, een eenentwintig jarige blonde jongen, is een mens zoals daarnet beschreven maar met net dat beetje meer respect jegens de natuur dan de doorsnee tiener (of twintiger). Teren is meer het type wat de natuur begrijpt en deze zo nu en dan wil eren. Tenslotte is het dankzij de natuur dat we aan de eerste vormen van energieën zijn gekomen. Het is pas later, veel later, dat ons lichaam goed of ook wel puur genoeg was om een energie te kunnen binnenlaten. Een energie, hoe levenloos dat ook lijkt, is een kieskeurig iets. Het bindt niet aan wezens die het niet waardig vind, of aan wezens die de intelligentie missen om de energie juist te gebruiken.  Bepaalde energieën hebben ons gekozen als hun thuis en door evolutie hebben we uiteindelijk zélf de mogelijkheid gekregen om energieën te sturen en te vormen. Daar heb je dan ook meteen de reden waarom sommige dieren wél over magische eigenschappen beschikken en anderen, hoe vervelend dan ook, niet. Dat deze eenentwintig jarige blonde de geschiedenis van de energie weet zegt niets over de gemiddelde tiener, die tegenwoordig weinig weet hebben van hoe het allemaal is begonnen. Teren heeft zich jaren lang in de stof moeten verdiepen om de kennis te verwerven over energie die hij nu heeft. Natuurlijk heeft dat te maken met zijn gaven, de gaven om energieën te zien in anderen en in zijn omgeving en ze soms te sturen. Teren's initiële gave is onschuldig, het kan weinig uithalen, het is puur defensief. Maar als het juist gebruikt wordt, of verkeerd (het is maar hoe je het bekijkt) kan het een degelijk wapen voeren in strijd of oorlog. Om het maximale uit zijn gaven te halen is hij op vroege leeftijd begonnen met het noteren van verschillende energiesoorten in mensen en hoe die correleren met hun magie soort. Hoe hun energie kan fluctueren wanneer mensen onder invloed zijn van drank of drugs en wat voor effect dat heeft op magie. En als laatste hoe zijn gave invloed heeft op andermans energieën en hoe hij dat het beste kan manipuleren. Intussen is Teren al veel verder dan hij acht jaar geleden was, en begint hij nu de beginselen te begrijpen van magie en energie. Toch is er nog veel om te ontdekken en het is te bevragen of de meest diepe geheimen van het universum zich ooit aan het licht zullen bloot stellen. Mocht het zo zijn, dan zou Teren daar, als natuur- en energiepyscho, in ieder geval met zijn neus bovenop zitten. Vandaag was echter geen dag in het teken van onderzoek, meer ter voorbereiding voor eventuele avonturen in de toekomst.

Het gros van de mensen schijnt namelijk te denken dat het brein is wat het is, iets wat niet valt te trainen of te verbeteren. Naar Teren's kennis is de keerzijde echter waar. Het brein is net als je lichaam, en vraagt naar frequente training om het fit en gezond te houden. Een brein wat, bij wijze van, alleen maar op de bovenste dwarsligger van de kast ligt te verstoffen zal altijd minder presteren als het brein wat actief gebruikt wordt. Hetzelfde geld voor magie en mentale gezondheid. Teren kan het voelen, hij kan het zien aan iemands aura en levensdraden. De magische draden van iemand die in perfect conditie verkeerd zullen glitteren en gloeien, vol van ongecontroleerde energie. De draden van iemand die mentaal dan wel fysiek ziek is zullen dof en droog zijn. De fase na dof en droog is dat er kleine haarscheurtjes in verschijnen die zich steeds meer zullen uitbreiden tot een draad in tweeën splitst of soms in zijn geheel afbreekt. Het afbreken van een energiedraad zal gevolgen met zich meebrengen, voornamelijk op het gebied van magie en dagelijks functioneren. Teren heeft het in zijn jonge jaren helaas één keer moeten meemaken bij een oude dame die hij iedere dag in de gaten had gehouden. Met de dag moest Teren toekijken hoe haar magische energie afnam, hoe haar draden verslechterde en hoe ze meer en meer fysiek aftakelde. Draad voor draad brak af, tot Teren haar energie na een maand niet meer kon voelen, ze behoorde niet langer meer tot de levenden en zou enkel nog voortleven in wat er hierna op ons stond te wachten.

Om Teren's eigen energieën gezond en fit te houden struint hij daarom vandaag af naar de oude ruïnes waar hij zijn eigen gave met een proef op de som zou stellen. De oude ruïnes zijn voor Teren altijd datgene geweest. Zelfs toen hij persoonlijk op StarAcademy woonde en studeerde waren ze er al, hoewel ze naar het schijnt in zijn afwezigheid nog meer onderkomen zijn geraakt. Teren had er in zijn 'eigen' tijd al onderzoek naar gedaan, en het bleek dat de ruïnes eigenlijk een oud ingestort academiegebouw betreft. Iets meer dan 100 jaar geleden was het gebeurd, de oorzaak ervan is echter altijd onduidelijk gebleven. De boeken in de bibliotheek van Starshine vertellen maar weinig over het incident en ook krantenartikelen lijken gecensureerd. Wat hield zich schuil achter deze gebeurtenis? Waren er ongevallen geweest? Was het opzet of had moeder natuur zich 'mis'dragen? Al deze vragen vullen Teren's hoofd, vragen die een antwoord verdienen maar wellicht niet zullen krijgen. Als het iets magisch was geweest dan zou Teren het kunnen voelen. Grote magische gebeurtenissen en entiteiten laten namelijk magisch residu achter. In fysieke termen zou je het kunnen beschrijven als rook of poeder wat door de lucht dwarrelt. Teren kon het zien, voelen en ,afhankelijk van de mate ervan, zelfs ruiken. De geur valt misschien nog wel het beste te beschrijven als bloederig en kil. De intentie waarmee iemand magie gebruikt is immers af te lezen aan iemands energie. En als moordlust of andere kwade gedachten zijn parten speelt krijg je dat soort geïnfecteerde geuren en kleuren. Teren zou proberen om vandaag energieën van honderd jaar geleden te voelen, of hij er in zou slagen zou van numerieke factoren afhangen maar het zou in ieder geval goede braintraining zijn voor hem.

Teren rust met de zijkant van zijn schouder tegen een omgevallen pilaar, zijn goudgele ogen gericht op de overwoekerde ruïnes. Na een korte klim van het hoofdgebouw naar het meer was hij aangekomen op de plek van bestemming. Meteen vanaf de start voelt Teren een aantal energiepieken. Je zou ze kunnen beschrijven als de kinderen achter in de klas, die altijd je aandacht vragen en de rest van de klas een beetje onderdrukken. Teren zal eerst deze aandachtsvragers moeten elimineren voordat hij selectief kan gaan zoeken naar eeuwenoude magie. Drie pieken, waarvan een toebehoorde aan een katachtig dier dat aan de rand van de ruïnes aan het zoeken was naar... iets. Teren kon enkel zien dat het dier licht verward was en nog een andere rood-groene emotie waar Teren niet bekend mee was. Het zal je niet verbazen dat dieren heel andere emoties, drangen en noden hebben dan mensen en zodoende ook andere kleurcombinaties met zich meedragen. Teren's grote 'studie'focus was tot op heden nog altijd mensen geweest, met dieren en planten op een solide tweede plaats. Daar Teren zelf een mens is en ook het meeste met andere mensen in aanraking komt zal dat altijd zijn primaire hoofdzaak blijven. Teren wend zijn gouden ogen van het dier af en vestigt ze op een van de andere energiepieken; een voorwerp een stukje van hem af. Teren kantelt zijn hoofd en vernauwd zijn blik iets maar kan vanaf deze afstand niet bepalen wat het is. Als een kind wat op schoolreisje gaat verplaatst hij zich van de omgevallen pilaar naar het onbekende voorwerp op de grond. Tegen de tijd dat hij er is heeft Teren echter al een solide idee over wat het is. Het was een boek, of meer precies, een dagboek. Dagboeken zijn speciale persoonsgebonden voorwerpen die uitpuilen met energiedraden in alle soorten kleuren. Toen Teren nog jonger was en nog volop bezig was in zijn onderzoek naar de basiskleuren en wat ze betekenden gebruikte hij vaak andermans dagboeken. Binnen één dagboek zitten zoveel verschillende emoties; haat, liefde, verdriet, angst om er maar een paar op te noemen zijn standaard deel van een dagboek. Bovendien staat er in de tekst vaak bij wat ze voelde. Teren's lippen krullen zich tot een glimlach. Naarmate Teren meer en meer bekwaam werd in het herkennen van kleuren kon hij zelfs er uit halen wanneer iemand tegen zichzelf loog. Soms plakte een groenige jaloezie draad aan een pagina terwijl het haat beschreef. Mensen zijn gecompliceerde wezens en 'je mag iemand, zelfs energieën nooit beoordelen op het eerste oog' was Teren's belangrijke les geweest.

Met nog één piekende energie over keert Teren zich om, het dagboek latend voor wat het was. De drang was er wel, oh zeker, maar als iemand die zelf, slecht, een dagboek bijhield wist hij dat het niet juist was om te doen. Teren vestigt zijn aandacht op de laatste energie die 'in de weg' stond voor zijn kleine onderzoekje. Hij had de beste voor het laatste bewaard want deze voelde het meest gecompliceerd. Het bedroeg een ander individu, daar was Teren bijna positief over. Nieuwsgierig en sociaal als hij is, volgt hij diens energiedraden tot de oorsprong. Een speelse glimlach siert zijn lippen zodra hij een paar andere ogen treft. Een jonge dame met haren de kleur van bloeiend mos staat in de verte. Teren's goudgele ogen trekt hij van haar af, zijn blik nu rondom haar voeten gevestigd. Haar energiedraden spraken van een getalenteerde magiër, meer ervaren dan de studenten van Starshine. Teren wuift naar haar als een nieuwsgierige puber tijdens z'n eerste schooldag. Een glimlach staat op zijn lippen, haar blik nogmaals opzoekend. Teren was altijd voorzichtig met dit soort dingen, hij wilde niemand een vreemd gevoel geven met zijn ietwat vreemde gave. Hij wilde niet het persoon zijn wat bij een persoon die zijn emoties uitte zou zeggen 'daar was ik me al van bewust'. Hoewel hij waarschijnlijk al kon bepalen in wat voor staat de lady in green verkeerde, zou Teren proberen haar privacy te waarborgen en niet te veel in te gaan op haar wisselende energievormen. "Mooie dag om naar de ruïnes te gaan, niet waar?" vraagt hij aan haar in zijn hese stem. Teren stopt zijn handen preventief in de zakken van zijn vest, als hij met kijken voorzichtig moest zijn dan gelde dat voor aanraken dubbel.

Calli
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Calli

avatar

PROFILENovice
Real Name : Baguette
Posts : 42
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Earth x Wood
Klas: None.
Partner: You're the highlight of my lowlife.

BerichtOnderwerp: Re: The healthy mind.   do dec 01 2016, 11:17

Herfst had ze altijd een vreemd seizoen gevonden. De wisselingen in het weer en de natuur waren zo verschrikkelijk merkbaar. De ene dag scheen de zon volop, kon je lekker in je t-shirtje buiten rondstruinen, wellicht nog met je voeten in het water spetteren. De volgende dag zou het koud, nat en grijs kunnen zijn, alsof het seizoen er genoeg van had dat je zo van volle teugen van het laatste warme weer genoot. Aangezien Calli op het prachtig mooie, dorre Erd was opgegroeid had ze weinig mee gemaakt van deze seizoenen. Ze was een keer op vakantie geweest naar een andere planeet, Gren als ze zich goed herinnerde, waar de bladeren al kleurden van prachtig, sappig groen, naar het rood en oranje van een ondergaande zon. Zelden had ze nog een blad gezien wat geel was, zo geel dat je je afvroeg of het misschien wel echt was. Dat er niet stiekem iemand langs was geweest met een verfkwast en zorgvuldig een voor een de bladeren had beschilderd. Ergens zou het een optie kunnen zijn, maar de nuchtere, groenharige dame wist ook maar al te zeker dat niemand hier genoeg tijd voor had en het ridicuul zou zijn. Dus liet ze haar bedenkingen varen en sloot zich net zoals alle anderen aan bij het feit dat het moeder natuur was, die de bladeren in de prachtigste kleuren kon schilderen en weven, en dat er niet een of andere maniak met een kleur-fetisj rondliep.

De kleur van die gele bladeren was al dagen in haar hoofd blijven hangen. Al sinds ze vaarwel had gezegd tegen haar ouders en jongere broertje en zusje, stak het haar al dat ze niet langer op een plek zou verblijven waar alles dor en droog zou zijn. Dat ze niet langer haar nek moest uitstrekken om nog een glimp van een stukje groen van moeder natuur te zien. Als iemand die haar hele leven op Erd had doorgebracht, was dit een prachtig vooruitzicht om naar toe te streven. Je kon het ergens vergelijken met een kind wat na jaren lang geen suiker had mogen eten eindelijk los te laten in een snoepwinkel. Maar toch voelde Calli zich niet zo. Want ergens voelde ze spijt dat ze nu zomaar haar familie achterliet om haar droom, die nog zo jong en fris was, na te jagen. Ze kon niets voor hen betekenen, zij moesten zich in het zweet werken om rond te komen en zij zou op een academie zitten, verwonderend kijkend naar hoe het gras maar groen bleef en de bladeren alle kleuren kregen die moeder natuur hen schonk. Misschien dat ze naast haar studie nog een baantje kon landen in het nabijgelegen dorp, want Calli had van te voren al uitgedokterd hoe de kleine planeet in elkaar zat, meerdere studenten zouden dat vast ook doen, toch? Of was dit een vreemd denkpatroon, was het vreemd om naast je studie om opgeleid te worden tot leraar Verzorging van Fabeldieren ook nog een parttime baantje nam om geld op te kunnen sturen naar je familie, die het zo hard nodig had. Misschien was ze gewoon te veel aan het nadenken.
De kleur geel was niet eens haar favoriete kleur. En toch wilde ze hem zo graag tegen komen in het bos, of bij het dorp in de tuinen. Ze wilde zo dolgraag de bladeren vinden, ze drogen en opsturen naar haar zusje, met een bijgegeven, enthousiaste brief over hoe geweldig het hier was en hoe vreemd het was dat deze aarde een andere kleur had dan de gortdroge, zanderige aarde van Erd. Dat het weer hier ook daadwerkelijk guur werd, naarmate de winter naderde. En dat alles van kleur deed veranderen. Maar misschien maakte ze haar zusje dan jaloers, boos zelfs, dat zij niet dezelfde kansen kreeg als Calli. Het maakte haar bang. Maar ze schudde de gevoelens zo goed als het kon van haar af.

Voor nu had ze een missie. Een meid met een missie, om het zo maar te zeggen. Calli was aangekomen, had haar kamer opgezocht en alles netjes opgeruimd zoals het hoorde, ze had de belangrijke zalen al verkend zoals de wasruimtes en de eetzaal en nu was het eindelijk tijd voor haar om naar buiten te gaan. Misschien dat het vreemd was dat ze stond te popelen om echt van dichtbij te zien hoe groen het gras was en hoe de bomen wuifden met de herfstwind. Maar voor haar was het nieuw. Haar groene haar zat in een mooie, lange staart en haar hazel bruine ogen waren lichtjes opgemaakt met wat eyeliner. Ondanks dat ze zon scheen, schoof er af en toe een wolk voor en leek het te waaien, dus had ze nog gauw een jack uit haar kledingkast gevist en aangetrokken, om het niet te fris te hebben. Dat Erd dor en droog was, betekende ook dat ze gewend was aan wat warmere temperaturen en ze wilde nu niet meteen een verkoudheid oplopen.
Met een glimlach op haar gezicht wandelde het meisje de frisse lucht in, blij dat ze haar jack had aangetrokken, en haar ogen schoten van het gras, naar het meer, naar de meest dichtstbijzijnde boom, naar het bos erachter. Maar haar aandacht werd weer getrokken naar de eerste boom, die al bijna helemaal kaal bleek te zijn. Geen blad meer te vinden en wat er wel te vinden was, lag er vies en rottend bij. De geur was heerlijk en even bleef Calli staan om het goed op zich te nemen. De wind speelde met haar haren en leek haar aan te sporen verder te lopen. Verderop was nog veel meer te zien. Ze nam de tijd om rond te kijken en bekend te worden met de omgeving, dit zou tenslotte haar werkterrein worden. Eigenlijk moest ze ook nog een afspraak maken met haar nieuwe stagebegeleidster, Miss Roxanne. Maar dat zou misschien wat vreemd zijn als je nog helemaal niet wist waar je was. Daarbij, misschien kwam ze haar nu wel tegen, kon ze meteen een babbeltje maken.

Calli's voeten bewogen zich rustig over het knerpende grindpad waar het duidelijk was dat meerdere voeten deze weg hadden begaan. Het geluid was rustgevend en samen met de zachte wind die speelde met haar haren en floot in haar oren, leek dit alsof ze zich in een paradijs begaf. Een glimlach lag op haar lippen en ze stak haar handen in haar zakken, nog steeds genietend van wat dit terrein haar allemaal te bieden had.
De weg begaf zich langs een groot grasveld, waar wat leerlingen al pratend overheen struinde. Een enkele liet zijn huisdier uit. Bij het meer was nog een schattig koppeltje te vinden, dat duidelijk blij was even ontsnapt te zijn van de drukte binnen de grote academie. Naarmate Calli zich verder afzonderde van het gebouw, hoe minder mensen ze tegen kwam. Misschien dat niet iedereen zo veel gaf om een herfstdag als zij. Maar haar missie was nog steeds om die prachtbladeren te vinden. En die leek ze ook te hebben gevonden. Haar ogen werden onttrokken van het koppel bij het meer, naar de rand van het bos. Of nou ja, tegen de rand van het bos dan. Het was niet ver meer en de jonge vrouw kon grote brokken steen en pilaren ontwaren van de vele klimop die zich er tegenop getrokken had en het terrein zich eigen had gemaakt. Het was duidelijk een oude ruïne nu ze het goed bekeek. Calli's nieuwsgierigheid was gewekt en met een wat snellere pas bewoog ze zich naar de plek toe. Het bos zelf zag er ook al dor uit, met hier en daar nog een blaadje dat stand probeerde te houden tegen de wind en het gure weer dat om de hoek kwam kijken.

Ze slofte over de paden die nauwelijks meer duidelijk waren door het overgroeiende gras en de klimop dat duidelijk wilde maken dat dit zijn terrein was. Calli's ogen gingen zoekend over de grond, hopend op een sprankje geel van een blad dat verder had kunnen reizen dan de anderen, die nu rottend onder de bomen lagen. Een grom verliet haar mond kort, toen ze bijna struikelde over een verstopte steen. Ze wist zich nog op te vangen door haar armen snel om een pilaar te slaan en klopte vervolgens snel wat vuil van haar wat versleten kleding af. Vervolgens keek ze nogmaals rond over de plek, hopend op een enig teken van leven in de vorm van geel.
En dat vond ze. Alleen niet binnen het aspect van bladeren, maar in het aspect van ogen. Wat verderop bleek een wat oudere jongen te staan, die haar net zo goed had opgemerkt. Hij stak een hand op, zwaaide naar haar. Calli deed hetzelfde en zwaaide terug. Een vriendelijke ziel, alleen. Die werden altijd aangetrokken tot anderen, of was dat alleen Calli? De jonge vrouw zag hoe de andere jongen zich haar kant op bewoog en even vroeg ze zich af of hij dacht dat ze zich had bezeerd. Of misschien had hij heel die actie gewoon gemist.
Zijn stem verraste haar. Het was hees, alsof hij al veel te lang en te veel gepraat had. Maar het meisje trok zich er niets van aan en glimlachte vriendelijk terwijl ze knikte. 'Ik was meer op een soort ontdekkingstocht uit. Het is altijd handig om goed te weten in wat voor omgeving je je bevind, nietwaar?' Sprak ze eerlijk terwijl haar hazelnoot-bruine ogen zijn goudgele ogen onderzoekend aankeken. Het was een prachtkleur, het sprak bijna iets mysterieus uit. En misschien was deze jongen dat daadwerkelijk wel. Daar was ook maar een manier voor om achter te komen.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
ii
-
-


PROFILENovice
Real Name : .
Posts : 530
Points : 57
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic:
Klas:
Partner:

BerichtOnderwerp: Re: The healthy mind.   di dec 13 2016, 16:56

{
kissed by moon and stars
}
Een plotse zuiderse windvlaag treft Teren's lichaam als de RMS Titanic tegen het ijsblok. Kort siddert Teren onder de wind haar druk, die met zijn haren en kleding speelt; hem uiteindelijk koud en verwaaid achterlatend. Teren sluit zijn ogen kort en drukt zijn donkergroene winterjas tegen zijn lichaam aan, zijn gezicht half achter zijn donkerblauwe sjaal verschuilend. Teren heeft zijn honing gouden ogen net op tijd open om het windspel voor zich waar te nemen. De wind had misbruik  genomen van haar lange groene lokken, nu dansend in de wind op een geluidloos ritme. Teren's ogen worden iets groter bij het mooie schouwspel van wind en haar, haar lokken als grassprietjes gedomineerd door de wind. Vóórdat staren in stalker-staren veranderd heeft Teren zijn ogen van haar afgehaald; een zachte blos abrupt brandend op zijn wangen. Met de wind waren bladeren gekomen waarvan nu ,een donkergele, in haar grasgroene haren stak. Zonder twijfel stapt Teren dichter naar haar toe en trekt hij zachtjes het blaadje tussen duim en wijsvinger uit haar haren. Teren glimlacht en bestudeerd het blaadje tussen zijn vingers voor hij haar weer aankijkt. "Die zal verdwaald geweest zijn, in jou haren als gras." zegt hij met een solide glimlach. Teren kon het blaadje van niet beschuldigen, als hij een blad was zou hij zichzelf ook tussen haar haren willen leggen. Teren's lippen krullen weer omhoog waarna hij het blaadje loslaat; meegenomen door die verdwaalde winterse wind in herfst.

Teren's blik volgt het donker gele blaadje tot het uit het zicht verdwenen is vooraleer hij zijn blik weer op het meisje voor hem vestigt. Zijn belofte van daarjuist had hij al verbroken beseft hij zich bitter. Zijn handen waren uit zijn zakken geslopen en hij had zomaar zijn vingertoppen door haar haren gehaald. Teren bijt op de binnenkant van zijn wang terwijl hij haar aura in alle macht probeert te negeren. Je moest eens weten... Wat voor inspanning het kost, om iets wat om aandacht schreeuwt te negeren, iets te 'ontzien'. Vooral als het iets is wat als een tweede natuur is voor je, iets als horen, ruiken en voelen. Nu Teren's blik voor een derde keer op haar rust bedenkt hij zich, dat diegene voor hem waarschijnlijk geen studente is, eerder een stagiaire of een leraar? Teren heft kort een blonde wenkbrauw bij die gedachte, daar was ze te jong voor niet waar? Haar woorden doen hem zachtjes grinniken waarna hij energiek knikt. "Je woorden doen me geloven dat de dame in groen zich hier nog niet lang bevind." zegt Teren, een ietwat wolfse glimlach op zijn lippen.

"Was de dame in groen ergens specifiek naar op zoek? Misschien kan deze jongeman u op uw zoektocht wegwijs maken". Teren stopt zijn handen, die weer uit hun plek zijn geslopen, weer ferm terug in zijn zakken. Daar, diep in zijn zakken vind Teren een snoeprol die hij daar eergisteren gestopt had. Hij streelt de verpakking kort voor hij hem er uit pakt en open rolt. "Kersen snoepje?" vraagt hij vervolgens aan the lady in green, haar de rol aanbiedend met een warme glimlach. Zelf ritselde hij de onderkant open en pakt hij de onderste, een nare gewoonte, en stopt deze in zijn mond. Uitgebreid zuigend op het snoepje draait hij zijn blik naar de omgeving. "Studeer je aan Starshine academie?" vraagt Teren vervolgens, haar blik ditmaal niet opzoekend. "Laat me raden..." zegt hij speels, "hmmm, aarde magie?" zegt hij grijnzend, zijn blik na een paar seconden weer naar haar terugkerend. "Zit ik juist?" vraagt hij nieuwsgierig. Shit. Daar ging zijn tweede regel. Haar magie had hij van haar aura en energiedraden afgelezen. Verdorie. Ach het was maar een gok, daar zou ze vast niet achterdochtig van worden, toch? Teren richt zijn blik op iets achter the lady in green waarop zijn ogen abrupt vol lopen met leven. Teren glimlacht als een astrofysicus die een nieuwe ster heeft gevonden waarna zijn handen in zijn opwinding zijn zakken verlaten. Zachtjes plaats hij zijn handen op haar schouders en draait hij haar om. "Kijk!" zegt hij vrolijk terwijl hij zijn vinger langs haar afwijst naar een wit wezen aan de rand van het bos. Teren's schorre stem klinkt weer, in vrolijke hakkelende tonen. "Dame in groen, je hebt geluk dat je een Xzarqroch ziet in deze delen van Kovomaka." fluistert Teren; zijn stem zacht, bang dat hij het mythische wolfs-wezen afschrikt. "Een van de snelste wezens op het land. Zeer gevaarlijk ook. " zegt hij grijnzend. Net wanneer Teren's woorden er uit zijn klinkt er een knal in de verte en de Xzargroch is na een keer knipperen verdwenen. Vluchtig laat Teren haar schouders los waarop zijn handen gerust hadden. "En weg is hij. zegt Teren om zichzelf af te leiden, zijn handen weer terug proppend waar ze behoren; diep in zijn zakken.

[Late sorry<3
I liked your post muchos :3]
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Calli

avatar

PROFILENovice
Real Name : Baguette
Posts : 42
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Earth x Wood
Klas: None.
Partner: You're the highlight of my lowlife.

BerichtOnderwerp: Re: The healthy mind.   ma jan 02 2017, 13:52

Wat onderzoekend gingen de hazelkleurige ogen van Calli over de jongen heen. Ze probeerde in te schatten wat voor persoon het kon zijn, wie hij was, wat hij hier kwam doen. Hij leek oud genoeg te zijn om van school af te zijn, maar te jong om voor een leraar gezien te worden. Misschien zat hij in zijn laatste jaar. Maar dan was er zijn houding nog, die leek zo volwassen. Misschien was hij net zoals haar, als Calli. Een stagiaire. Eigenlijk zou het haar helemaal niets verbazen als hij haar dat daadwerkelijk zou vertellen, ze zou het zo geloven. Het meisje zou zich niet beschrijven als iemand die snel in allerlei dingen zou geloven, ze was niet naïef. Je moest niet bij haar met samenzweerings-theorieën aankomen, daar geloofde ze geen bal van en dat zou ze ook nooit doen, hoe hard het bewijs ook was. Ze zag het als simpel tijdverdrijf van mensen die teveel tijd op handen hadden en niets beters met hun leven wisten te doen. Eigenlijk verachtte ze die mensen, hoe makkelijk hun luizenleventje blijkbaar kon zijn dat ze het recht hadden om zich daar mee bezig te houden. Je kon je tijd veel beter in andere nuttige dingen steken, iets waar je mensen mee hielp of iets toevoegde. Samenzweringen zorgden alleen maar voor onrust en wantrouwen, als je te ver ging ten minste. Een beetje er over speculeren kon natuurlijk geen kwaad, maar als men te ver er in dook, te diep, dan kon er van alles mis gaan. Misschien waren ze wel het domino-effect aan het opbouwen en hoopten ze op het juiste moment om de eerste steen om te gooien en zo een rampzalig effect in gang te zetten. Calli was blij dat ze nooit van dit soort mensen in heel haar leven had ontmoet.
Wat verbaasd hield het groenharige meisje haar hoofd een beetje schuin, als een hond die opzoek was naar de juiste positie om het geluid zo goed mogelijk op te vangen. De jongen voor haar was mysterieus, hij had iets wat haar wel degelijk interesseerde. Hoe hij plotseling met een blos op zijn wangen zijn ogen afwendde, terwijl Calli hem vriendelijk bleef aankijken. Zag hij iets in haar of was er iets mis? Wat verrast wilde ze een stapje achteruit doen, toen de bruinharige jongen dichterbij kwam en zijn hand uitstak. Maar zijn handelingen waren te snel voor een niet-alerte Calli en ze voelde hoe zijn hand zich naar haar haren begaf en er iets uit trok. Het meisje kon alleen maar schaapachtig lachen. Met lang haar en dit weer was er een grote kans dat er iets in haar haar vast kwam te zitten. Op Erd was dat vooral zand geweest, er was immers niet veel anders. Maar hier kon dat van alles zijn. Ook zand, maar ook takjes, bladeren, misschien zelfs een veertje van een beestje. Ze grinnikte bij zijn opmerking. 'Hij zal zeker niet de laatste zijn.' Voegde ze toe, zijn opmerking was mooi en ergens vleide het haar ook. Maar ze kende deze jongen pas net, wie weet wat zijn intenties waren, hij wilde haar gewoon leren kennen en Calli gaf hem daar geen schuld van. Op haar beurt wilde ze hem ook leren kennen, kennissen, vrienden, mensen waarmee ze kon optrekken tijdens haar maanden op deze school. Wie weet werd dit later ook haar werk. Maar zover kon ze nog niet vooruit denken, Cali moest haar ogen op het nu richten, het heden.

Net als de jongen voor haar had Calli het blaadje na gekeken en ze realiseerde zich te laat dat het blaadje geel was geweest. De kleur waar ze net nog zo hard naar aan het zoeken was. Haar blik betrok, lichtelijk bedenkelijk, lichtelijk teleurgesteld. Maar de jongen voor haar kon niets van haar plannen hebben geweten, dus ze nam het hem niet kwalijk. Er waren genoeg bomen in de buurt, dus nog genoeg bladeren met een prachtige, gele kleur. Dat hoopte ze tenminste.
Ze luisterde naar zijn woorden en verwonderde zich hoe net hij klonk, zelfs met zijn hese stem wist hij haar te charmeren. Wat verlegen sloeg ze haar ogen neer, kijkend naar haar versleten schoenen die wat dauw van het natte gras met zich meedroegen, voordat ze weer op keek, haar blik vriendelijk. 'Daar heeft deze jongeman helemaal gelijk in.' Besloot Calli om mee te spelen in zijn woordspelletje, al was het duidelijk dat ze hier niet in bedreven was. 'Mijn shuttle is een paar dagen geleden aan gekomen, of nou ja, ''mijn'' shuttle kun je beter veranderen in 'de shuttle' want ik beschik natuurlijk niet zelf over zo'n magnifiek, stalen ding.' Het was waar wat ze zei. Ze had geen shuttle, daar had ze helemaal geen geld voor, maar ook dat ze onder de indruk was over wat die dingen wel niet allemaal aankonden. Ze konden reizen tussen planeten, hoe vet was dat? Ze verbaasde zich er telkens over dat die technologie gewoon in haar leven bestond en dat wanneer ze maar wilde, en als ze geld had, ze er zo in kon stappen en kon reizen naar de plek die ze wilde.
Nog voordat Calli goed en wel op de eerste vraag van de jongen kan antwoorden, want hij kon haar wel degelijk helpen bij haar zoektocht, bood hij haar een kersensnoepje aan. Calli knikte hem dankbaar toe en wist er eentje uit te vissen. 'Dankjewel.' Zei ze nog voordat het snoepje in haar mond verdween en zij net als de jongen er op begon te zuigen. De smaak van kers verspreidde zich over haar tong en ze genoot er van. Je kon Calli altijd verleiden met fruitsnoepjes. 'Ik ben inderdaad op een zoektocht, al klinkt het wellicht wat vreemd, je kunt me wel degelijk helpen.' Ze stopte even met praten om het snoepje met haar tong om te draaien. 'Ik ben op zoek naar gele bladeren.' Onderzoekend keek ze naar de ogen van de jongen, wachtend op een reactie die haar misschien voor gek verklaarde, of iets anders, iets enthousiast. 'Het zijn de mooiste bladeren die men kan vinden in dit seizoen, vind ik. Ik zou ze graag willen drogen, ze bewaren. Als een soort herinnering die je kunt aanraken, begrijp je?' Misschien klonk het vreemd in zijn oren, maar voor Calli was het helemaal logisch. Op zijn volgende vraag knikte ze weer terwijl ze zich besefte dat haar snoepje al bijna op was. Teleurstellend, maar de leukste en lekkerste dingen duurden ook het kortst. 'Wellicht kan men het niet helemaal studeren noemen, maar ik ben een stagiaire. Verzorging van Fabeldieren.' Nu was het haar beurt om de vraag van de jongen te weerkaatsen, zodat zij zich niet zou voelen als iemand die werd ondervraagt. 'Jij ziet er ook niet bepaald als een student uit, tenzij je een jaar bent blijven zitten en nu in je laatste jaar zit. Maar daar zou ik je niet voor aan kunnen zien, je uiterlijk schildert je er niet zo af.' Nu maar hopen dat ze het aan het juiste eind had en dat hij ook daadwerkelijk een stagiaire was. Ze kon niet helemaal haar vinger leggen op welk vak, ze wist zijn magie niet eens.
Wat verbaasd keek ze de jongen vervolgens aan toen hij in een keer háár magie wist te raden. Maar ze zag er de lol wel van in en sloeg haar armen over elkaar, zijn speelse blik overnemend. 'Met die uitspraak begin ik haast te geloven dat ik hier te maken heb met een gedachtelezer of wellicht een zeer goede gokker. Vertel me, hoe is het dat je dat zo snel hebt kunnen achter halen. Zie ik er zo Erds uit?' Calli trok haar wenkbrauw op in een speelse, nieuwsgierige manier, hopend antwoord te krijgen op haar vragen. Het kersensnoepje was nu echt opgegeten.

Deze jongen zat vol met verassingen. Al helemaal toen hij zijn handen op haar schouders legde en haar om draaide. Wat ongemakkelijk verschoof Calli zodat ze goed stond en zeker wist dat ze niet weer over een steen zou struikelen. Het zou haar niets verbazen als dat weer gebeurde. Maar de grond was plat, afgezien van een paar losse kiezels en wat graspollen die platgestampt waren door de vele voeten die hier rond dwaalden. Het groenharige meisje moest haar ogen tot spleetjes knijpen om te zien waar de mysterieuze jongen nou eigenlijk naar wees, maar toen ze het eenmaal gelokaliseerd had, glunderde ze. Hij had gelijk. En wat een pracht exemplaar. Zonder dat ze het eigenlijk doorhad, viel haar mond lichtjes open terwijl ze geconcentreerd naar het beest staarde en half luisterde naar de woorden die de jongen haar toefluisterde.
Met een glimlach draaide Calli zich weer om naar de jongen, die zijn handen weer in zijn zakken had gedaan. 'Je hebt een prachtig oog voor detail. En hoewel je me zeker vleit met je woorden, vind ik het toch wel geplaatst om te vertellen wie ik ben.' Ze stak haar hand uit en keek de jongen glimlachend en verwachtingsvol aan. 'Mijn naam is Calli en laat ik zeggen dat ik heel nieuwsgierig ben naar wie de persoon is die nu voor mij staat.'

[En nu is het mijn beurt om mijn excuses aan te bieden voor de laatheid ;--;
Sorry als ik ergens heb beschreven dat Teren bruin haar heeft, ik raak daar steeds mee in de war

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
ii
-
-


PROFILENovice
Real Name : .
Posts : 530
Points : 57
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic:
Klas:
Partner:

BerichtOnderwerp: Re: The healthy mind.   wo jan 25 2017, 17:10

{
kissed by moon and stars
}
De wind danst nog altijd als aarde rondom de zon cirkels over de twee individuen, die als standbeelden in de tijd tussen de ruïnes staan. Een van hen had donkerblonde lokken tot over zijn oren, zijn houding laidback doch zelfdragend. Zijn kleding verschool een mannelijk smal figuur; een zwemmerslichaam. De ander had haren de kleur van bloeiend mos, hazelnootbruine ogen die in de zettende zon goud kleurde. Onder haar kleding school een vrouwelijk figuur, een modellenlichaam. Voor de gelegenheid had het vrouwenfiguur haar haren in een hoge staart gebonden, diens strengen vrolijk met de wind zijn spel meespeelden. Waar het vrouwenfiguur één leek te zijn met de natuur stond het mannenfiguur er maar statig bij. Zijn lichaam was rusteloos, zijn ogen zoekend naar alle mogelijke plekken behalve die hazelnoot bruine kijkers van zijn gesprekspartner. Het mannenfiguur hield zijn handen zoveel mogelijk dicht bij zijn lichaam; afstandelijk. Zij was daarentegen flowy, vol zachtheid en warmte. Er heerste een stilte tussen de twee; een stilte die de afstand tussen de twee individuen leek te intensifiëren. Het mannelijke figuur schraapt zijn ogen, de kleur van vloeibaar goud, van de blad bedekte grond af en richt ze op het vrouwelijke gezicht. Zijn mond gaat open, alsof er woorden uit zouden komen, maar sluit daarna weer. Het mannelijke gezicht glimlacht zacht maar blijft stil, de afstand tussen hen waarborgend. Hij was al één keer over de schreef gegaan, een tweede keer zal niet gebeuren. Dankzij het mannelijke figuur hing er nu een vreemde sfeer; hij had spijt.

Teren schuifelt enkele passen van de lady in green vandaan zichzelf een reprimande gevend over zijn gedrag. Hij zou zich niet langer gedragen als een bij die op de honing wilde gaan zitten. Zelfs bijen kunnen steken, tenslotte... Uit pure nieuwsgierigheid zoekt Teren naar haar aura; haar warme rood-gele aura die tot op heden stand had gehouden. Zou zijn actie een deuk slaan in haar tot dusver positieve houding? Het is niet elke dag dat een gast die je pas ontmoet hebt je beetpakt en omdraait. Het schaamrood staat op de appels van Teren's wangen als hij er aan terug denkt waarop hij onschuldig prevelt: "Sorry, ik raakte een beetje enthousiast." bekend Teren eerlijk tegenover de Lady in green. Teren herinnerd haar woorden van eerder en kijkt haar onderzoekend aan. "Ik geloof dat u een dame met veel geluk bent. Geluk in het weer, geluk in het uiterlijk" vleit hij haar lichtjes met een grijns "Geluk met de juiste personen tegen het lijf lopen, geluk in de liefde?" de laatste laat hij open; hoewel hij niet op antwoord wacht voor hij verder gaat. "Daar kan ik u zeker bij helpen, dame in groen. Is er een specifiek soort blad wat u zoekt? Afgezien van zijn gele kleur natuurlijk." Teren glimlacht warmpjes. In alle eerlijkheid was hij niet enorm geïnteresseerd in haar zoektocht naar gouden bladeren doch hoopte hij dat zijn aanbod oprecht had geklonken. Waarom hij haar dan wel wilde helpen? Teren is een mysterieuze jongen diens doelen en redenen niet altijd duidelijk zijn, zelfs voor hemzelf niet. Hij durfde echter een goede gok te maken dat het te maken had met het voorval van een paar seconden geleden wat hij haar wilde laten vergeten, als dat mogelijk was. Bovendien wilde Teren meer tijd met haar doorbrengen, voor redenen die bij hem onbekend waren; noem het een goed gevoel.

The lady in green had Teren geïnformeerd over haar stagiaire status op Starshine. Hij had niet bijzonder verbaasd gereageerd op haar woorden. Ze leek meer volwassen dan de meeste zesdejaars doch leek ze op sommige vlakken nog zo groen als haar haarkleur. Teren had niet gereageerd op haar woorden die waren bedoeld om een antwoord uit hem te lokken, en had haar woorden enkel met een grijns beantwoord. Ze zat aan het juiste eind natuurlijk, maar er kwam vast nog een andere gelegenheid om zichzelf aan haar voor te stellen. Ook had Teren een reactie uit haar gekregen over zijn 'gok' betreft haar magie-soort. Teren had zijn schouders opgehaald en haar onschuldig aangekeken. Hij had even getwijfeld over de twee opties die ze hem gegeven had waarop hij uiteindelijk had gezegd; "Het is geen van beiden doch hebben ze er beiden iets van weg, ik ben echter blij dat ik goed zat. Afgezien van je ogen is er niets wat je Erdsheid verraad." Teren had onschuldig gegrijnsd en haar een volledig antwoord nog niet toe vertrouwd. Begrijp hem niet verkeerd ze leek hem een aardig en betrouwbaar persoon; maar Teren was simpelweg niet bereid om al zijn persoonlijke informatie te delen op dag een.

The lady in green had zich plots omgedraaid na het akkefietje waardoor ze nu, voor Teren's gevoel, veel te dicht op hem stond. Teren zet een stap achteruit en luistert naar haar woorden. Teren kantelt zijn hoofd terwijl hij registreert dat The lady in green normaliter door het leven gaat als Calli, de verzorger van fabeldieren stagiaire. Calli, het meervoud van Callus wat in de planten taal bekend stond als de cellen die een wond heelden wanneer een plant beschadigd was. Teren onderzoekt haar even grijnst dan breed. "Calli," Teren laat haar naam over zijn lippen rollen en knikt tevreden, "Calli, het is me een eer." zegt hij royaal terwijl hij een soort mini buiging maakt; allemaal spel natuurlijk. "Je hebt te maken met Terence Santoro, Teren, stagiaire waarzeggerij." Zo dat was er dan ook maar uit. "Ik beschik over licht en woud magie," meld hij haar " om dingen eerlijk te maken." zegt Teren tegen Calli; zijn honing gekleurde ogen in die van haar rustend. "Dus... Over je bladeren missie; ik heb een gevoel waar je ze zou kunnen vinden. Zou je me willen vergezellen op een korte wandeling, O Calli de dame in groen?" Dankzij een interesse in biologie kon Teren een gok wagen waar mogelijk enkele eiken nog stonden met de door Calli begeerde pracht en praal aan hun takken. "Is er een reden waarom het blad geel moet zijn?" vraagt hij aan Calli, haar zijdelings aankijkend. Teren was opgelucht om te zien dat haar aura niet bijzonder veel veranderd was tijdens het hele voorval; waardoor hij zichzelf, eindelijk, ook een beetje durfde te ontspannen. "Je zei dat je hier een paar dagen geleden was aangekomen, bevalt het? Is het alles waarvoor je gehoopt had?" vraagt hij haar waarna hij enkele passen richting het bos zet; haar afwachtend aanstarend. "In mijn geval viel het tegen." bekend hij alvast eerlijk; een grijns op zijn lippen spelend.

[Ik heb er chronologisch een zooitje van gemaakt whaha. Maar goed c':
Here you go<3
Hoop dat je er nog genoeg mee kunt ^^]
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFILE
MAGICIAN

BerichtOnderwerp: Re: The healthy mind.   

Terug naar boven Ga naar beneden
 

The healthy mind.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» The healthy mind.
» Made up my mind about the future. Made up my mind about the past. ~

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Starshine Academy ::  :: Old Ruins-