PortalIndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 Adopt the pace of nature: her secret is patience

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Catalina
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Simsalasim
Posts : 77
Points : 5
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Woud en Duister
Klas: Miss Roxanne
Partner: Wasn't it beautiful when you believed in everything

BerichtOnderwerp: Adopt the pace of nature: her secret is patience   do jun 09 2016, 11:32

Een binnenmens was Catalina zeker niet. Je zou haar dan ook, buiten de lessen die binnen werden gegeven om, nooit binnen maar altijd buiten kunnen aantreffen. Ze was niet bang voor de natuur, voor de dieren en ook niet voor het befaamde donkere bos. Er was niets engs aan, in haar ogen. Ze liep dan ook nu buiten. In een kobalt blauwe jurk die net iets over haar heupen viel. Daaronder droeg ze geen schoenen, ze liep blootsvoets, al had ze in haar kleine rugtas wel een paar teenslippers zitten. Teenslippers en sandalen waren de enige schoenen die ze echt droeg, dichte schoenen voelden verkeerd; alsof haar voeten in een gevangenis zaten. De grond, de aarde onder haar voeten voelde koel aan en vertrouwd. Ze was al vaker het schoolterrein over gelopen, had alle hoekjes en gaatjes gezien; behalve dan bij de kassen. Ze was er enkel langs gelopen dus vandaag zou ze die eens van binnen bekijken.

De kassen stonden vol bloemen, planten, boompjes en handige kruiden. Ze rook onder andere mint en peterselie. Ze snoof de heerlijke geur op en wreef eventjes met haar vingers over een blaadje mint. Met een glimlach plukte ze een paar blaadjes van het lekker ruikende en smakende groen. Dat zou wel mogen toch? Ze kon er zo inlopen; dus het leek haar van wel. En dan nog waren de verschillende kruiden niet echt van één iemand, dat was te veel en planten kon je niet jezelf toe eigenen. Ze hadden ook een soort eigen wil. Tenminste; zo zag het meisje het dan. Ze wreef een blaadje mint wat schoon met haar vingers om deze hierna in haar mond te stoppen. De rest stopte ze in een klein plastic zakje om mee te nemen. Ze zou hier wel verse thee van kunnen zetten. Dan zou ze er een beetje honing in doen. Ze genoot al van het idee en liet dat hoorbaar merken door een verlekkerd geluidje te laten ontsnappen. Ja, dat ging ze wel doen. Maar nu niet, nu ging ze verder om in en rondom de kassen rond te neuzen. Na nog een aantal minuten in de kas zelf rond te gelopen te hebben, en verschillende kruiden geroken te hebben, liep ze (al kauwend op het blaadje mint) de kas weer uit.

Daarbuiten genoot ze van de vogeltjes en de andere geuren. Het zonnetje scheen en verwarmde haar hele lichaam met de stralen. Ze genoot ervan en keek ondertussen haar ogen uit. Ze liep langzaam verder terwijl ze haar hand rustig en voorzichtig over de heg liet glijden. Een verrast geluidje ontsnapte aan haar toen de heg ineens ander aan voelde en daarna ophield. Ze keek rond en het duurde eventjes voor ze doorhad dat ze keek naar een ingang. Ze knipperde een paar keer en keek naar haar hand toen ze die voelde kriebelen. Een donker zwarte spin liep met zijn pootjes over haar hand. Oh, ze had hem waarschijnlijk meegenomen toen ze met haar hand over de heg ging. Zo voorzichtig mogelijk zetten ze het spinnetje terug om daarna die vrij goede verborgen ingang in te lopen.

De verborgen tuin die ze vond was werkelijk prachtig. Er stonden bloemen allemaal verschillende soorten en kleuren. Het rook heerlijk. Ze herkende zelf wat soorten vanaf Gren, en ook soorten die haar stam voor bepaalde zalfjes gebruikte. Oh, dit was geweldig! Zou Hunti hierover weten? Hem kennende, verwachtte ze eigenlijk van wel. Maar mocht ze hem volgende keer in de school zien; zou ze hem erover vertellen. Ze liep nog even door en hurkte daarna door haar knieën om te ruiken aan een paar lila en licht roze gekleurde bloemen. Ooh, ze roken heerlijk en ze deden haar denken aan thuis. Ze glimlachte vrolijk; deze tuin was haar favoriete plekje. Ze zou hier heerlijk haar huiswerk kunnen maken. Ze stond weer op en liep naar een bankje. Het houten bankje stond midden in de zon en was heerlijk warm. Ze keek de tuin rond, neuriënde een deuntje die haar moeder altijd song en genoot van alle dieren en planten die ze zag. Een blauw en groene vlinder landde naast haar, wapperde nog even met zijn vleugeltjes en klapte deze toen in. Ook de kleinste dieren hadden zo nu en dan rust en warmte nodig. Weer glimlachte ze vrolijk en bekeek een kleine loopvogel die langsliep. Toen ze bewoog maakte het dier een hoog, geschrokken geluidje en dook het weg in de bosjes. Catalina grinnikte zacht en deed haar ogen toe, die vanaf de binnenkant rood zagen door de zon die erop scheen. Zo, nog half kauwend op een mint blaadje en zachtjes neuriënd zat ze heerlijk op een houten bankje, in het zonnetje, in de verborgen tuin.

// Voor Hunter

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Hunter
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Aylan
Posts : 164
Points : 32
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Woud en lucht
Klas: -
Partner: I could learn you the passion of the tango

BerichtOnderwerp: Re: Adopt the pace of nature: her secret is patience   di sep 27 2016, 16:07

Soms, als de adrenaline door je lijf gierde, dn kon je ineens dingen die je anders nooit voor elkaar kreeg. Voor Hunter was dat een hordesprong waar je 'u' tegen zou zeggen die hij over de brede eettafel van de grote zaal uitvoerde nadat hij zich met één hand had afgezet. Zijn motivatie? De woedende kok die achter hem aanrende. De man had voor de docentenvergadering vers gebak gemaakt, waaronder ook boterkoek. Hunter had de heerlijke geur niet kunnen weerstaan en na wat aanmoediging van zijn knorrende maag was hij de keuken in geslopen en had een paar van de versgesneden stukken meegenomen. Maar een erg goede dief bleek hij niet te zijn aangezien de kok hem vrijwel direct had opgemerkt toen hij probeerde om ongezien weer te ontsnappen. De adrenaline kick had ook niet later in moeten zetten anders was hij zeker gegrepen door de kok en had hij nu een paar blauwe plekken van de robuust uitziende deegroller gekregen. Maar Hunter was sneller. Hij sprintte de grote zaal uit en vanaf daar had hij vrij spel. Hunter kende alle verstopplekken, alle afsnijweggetjes die er waren. In de gangen van de school kon hij onvindbaar worden. Na nog even geschreeuwd en rondgekeken te hebben gaf de kok het dan ook op en keerde terug naar zijn keuken. Met een kleine grijns op zijn gezicht kwam Hunter tevoorschijn uit zijn verstopplaats.

Op zijn dooie gemakje liep hij naar buiten, ervan overtuigd dat hij deze rond gewonnen had. Maar het geluid van knerpend grind onder schoenen deed hem toch omkijken. Met een rotvaart zag hij de kok op hem af komen rennen, zijn hoofd rood aangelopen van woede. Hunter twijfelde niet langer en zette het voor de tweede keer die dag op een rennen. Het verschil tussen hem en de kok was, dat hij gewend was lange afstanden te rennen op oneffen gebied. Hij hoorde de man achter zich hijgen van uitputting maar hij durfde niet om te kijken. Hij had zijn aandacht nodig op de weg voor hem. Na een tijdje merkte Hunter dat hij niemand meer achter zich hoorde. Hij durfde het aan om een blik over zijn schouder te werpen. Het pad achter hem was leeg. Maar hij zou er niet voor een tweede keer intrappen. Hij hees de dichtgeknoopte doek met daarin de koek beter op zijn schouder en zette een nieuwe sprint in. Zijn blik schoot om hem heen, zich bedenkend waar hij zich het beste kon verstoppen. Toen zag hij de overgroeide muur waarachter de geheime tuin van de school verscholen lag. Hij klemde zijn buit tussen zijn tanden en sprong, behendig als hij was, tegen de muur op. Hij greep zich vast aan de sterke stengels van de klimop en hees zichzelf over de hoge muur. Met een plof kwam hij aan de andere kant neer. Hunter schudde de takjes en bladeren uit zijn haar en stond toen op. De energie van de tuin was zo rustig in vergelijking met zijn eigen dynamische energie. In de tuin leek de tijd eigenlijk altijd stil te staan. Je kon er uren zitten en het idee hebben dat er maar een paar minuten verstreken waren.
Opeens voelde Hunter een welbekende energie. Zijn groene ogen gingen de omgeving af en hij had haar al snel gevonden. Een grijns verscheen op zijn gezicht toen hij Catalina herkende. Met vluchtige passen liep hij naar de bank, greep de rugleuning en slingerde zichzelf over de bank om er met een plof op terecht te komen. 'Ook de middag maar vrij genomen Lina?' vroeg hij grijnzend waarbij hij zijn zus bij haar koosnaam noemde. Hij hield haar daarna de dichtgeknoopte zak voor. 'Want een vrije middag moet gevierd worden,' ging hij verder terwijl hij de knoop losmaakte en zijn buit aan haar toonde.

_________________
Celia || Aloiysius || Ronodan || Miss Oriël || Hunter || Mordecai

Si la mar Fuera de Tinta. Y Cielo fuera Papel

No se podria Escribir. Lo mucho que es mi Querer
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Catalina
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Simsalasim
Posts : 77
Points : 5
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Woud en Duister
Klas: Miss Roxanne
Partner: Wasn't it beautiful when you believed in everything

BerichtOnderwerp: Re: Adopt the pace of nature: her secret is patience   vr nov 18 2016, 17:35

De geuren en geluiden van de natuur, van deze tuin, deden haar helemaal wegdromen. Het deed haar op een heerlijke manier denken aan thuis. De wind die af en toe door haar zwarte lokken woei, verspreidde de geur van de bloemen nog beter. Genietend deed ze haar bruine ogen dicht en een kleine glimlach vormde zich op haar donker roze gekleurde lippen. De zonnestralen vielen af en toe op haar licht gekleurde mokka bruine huid en verwarmde haar. Wat heerlijk was dit toch. Zo helemaal in dromenland zat ze daar op dat bankje, van de rust en de natuur genietend. Haar oren spitste zich toen ze een paar geluiden opvingen en al knipperend deed ze haar ogen open. Waren dat voetstappen geweest? Verward was ze net een het rondkijken toen een klein, verschrikt gilletje haar keel verliet. 'Hunty!' riep ze haar broer faux kwaad toe waarna ze het niet kon laten om te lachen. Het was een echte actie van haar broer geweest, om zich zo op de bank te slingeren. 'Je liet me schrikken.' grijnsde ze hem toe. 'Ik had je nog helemaal niet horen of voelen aankomen. Ik was aan het denken aan thuis' vertelde ze met een zachte, kleine glimlach. Zeggen dat het echt heimwee was, kon ze niet, maar zo nu en dan miste ze haar huis en de rest van haar stam. 'En om je vraag van net te beantwoorden. Maar natuurlijk.' Giechelde ze in antwoord waarna ze zich weer herpakte. 'Oké nee.. Eerlijk gezegd was ik al klaar met al mijn lessen.' gaf ze naar alle eerlijkheid en al schouder ophalend toe. Hierna keek ze geïnteresseerd naar de zak die hij in zijn handen had. 'Wat heb je daar?' vroeg ze nieuwsgierig en met een kleine grijns. Ze kende haar broer ondertussen wel en wat er ook in zat zou vast leuk en of lekker zijn. Of misschien zou het ontploffen in der gezicht, zat ze onder het meel of zo en zou het voor Hunter mega leuk zijn. Al met al, er zat iets in die zak, dat was zeker. Ze keek hem in zijn groene ogen en knikte om zijn woorden. ‘Mee eens. Laten we het vieren!’ sprak ze vrolijk waarna ze de inhoud van de zak bekeek. Met haar lippen vormde ze een “o” vorm waarna er ook een ‘oh’ geluidje uit kwam. Het was.. ‘Boterkoek.’ Kraamde ze blij uit alsof een kind het beste cadeau ever kreeg voor zijn verjaardag. Ze snoof de heerlijke geur van de zoete koek op en in respons knorde haar maag luid. Met een lichte blos en een grijns keek ze weer naar Hunter. ‘De bakker of de kok..’ Even maakte ze een halve rol beweging met haar handen ‘of wie het ook precies heeft gemaakt, is nu vast niet blij?’ grinnikte ze hem toe, met een geamuseerde blik.‘Ik ben overigens wel blij met je.’ Murmelde ze blij terwijl ze een mini stukje boterkoek pakte en dit in haar mond stopte. Ze maakte een verlekkerd geluidje bij het proeven ervan. ‘Hemels.’ Prevelde ze nadat ze haar vingers had afgelikt.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Hunter
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Aylan
Posts : 164
Points : 32
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Woud en lucht
Klas: -
Partner: I could learn you the passion of the tango

BerichtOnderwerp: Re: Adopt the pace of nature: her secret is patience   zo jan 15 2017, 15:22

Haar schrikreactie had een brede grijns op zijn gezicht veroorzaakt. Zijn grijns werd alleen maar breder. 'Oh oh, slecht geweten?' vroeg hij met een plagerige opgetrokken wenkbrauw. De grijns versmalde zich tot een kalme glimlach toen ze over thuis begon. Hij had kunnen weten dat ze daarom hier was gaan zitten. De tuin deed ook wel erg aan thuis denken. Zelf bracht hij zijn vrije uren ook graag door in de aangelegde tuinen van de school of in de wilde natuur van het bos. Hij begreep zijn zus daarom wel. Maar dat was logisch. Iedereen die de twee Hutan kinderen een beetje kende wist dat ze een onderlinge band met elkaar hadden. Iets wat maar weinig andere mensen begrepen tenzij je misschien zelf een broer of zus has waar je het erg goed mee kon vinden.
Ondertussen had zijn mond al de volgende vraag gesteld terwijl zijn dachten nog een halve pas achterliepen. Maar zowas Hunter dan weer. Hij riep wel vaker dingen die hij niet zomaar zou moeten uit blaten en dat had hem ook al vaak genoeg in de problemen gebracht. Drake wist daar ook alles van. 'Oh wat ben je weer akelig braaf Lina,' riep hij daarom, wederom zonder na te denken, uit. Al zou hij zoiets nooit met slechte bedoelingen tegen haar roepen. Daarbij, hij bewonderde Catalina dat ze zo goed kon studeren. Hunter verloor al snel zijn interesse bij de meeste lessen. Maar zij was in zijn ogen een echte studeermachine. Op een goede manier dan.

Ondertussen knoopte hij de zak met de boterkoek los en liet de perfect gesneden puntjes goudbruine, met amandelschaafel bestrooide lekkernij zien. Hij moest niet vergeten om wat te bewaren voor Luci. Hij lachte even zachtjes. 'Ik heb moeten vluchten voor mijn leven. Die deegroller was net zo groot als een Erdse stoomwalser,' sprak hij waarna hij ook een stuk in zijn mond stak. Pure overtuiging straalde van zijn gezicht. Hij glimlachte even na Lina's laatste woorden. 'Ah dat maakt het dan allemaal wel weer waard,' zei hij waarna hij even in stilte genoot van de koek. 'Dus, hoe gaan jouw lessen? Ik hoor je er weinig over?' vroeg hij vervolgens met oprechte interesse in zijn stem. Het waren de kleine gesprekjes die eigenlijk niet eens echt ergens over hoefde te gaan met haar waar hij zo van kon genieten.

_________________
Celia || Aloiysius || Ronodan || Miss Oriël || Hunter || Mordecai

Si la mar Fuera de Tinta. Y Cielo fuera Papel

No se podria Escribir. Lo mucho que es mi Querer
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Catalina
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Simsalasim
Posts : 77
Points : 5
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Woud en Duister
Klas: Miss Roxanne
Partner: Wasn't it beautiful when you believed in everything

BerichtOnderwerp: Re: Adopt the pace of nature: her secret is patience   di jan 17 2017, 17:00

Voor nog een enkele seconde keek ze haar oudere, breed grijnzende, broer nep kwaad en nep geschokt aan. ‘Altijd toch?’ sprak ze hem daarna aan, met een 1000 watt grijns. ‘Vooral als jij het bent.’ Plaagde ze hem waarbij ze kort met haar wijsvinger in zijn bovenarm prikte. Nog even grinnikte ze na waarna ze zich weer op de tuin richtte en hem vertelde dat ze hem nog niet aan had voelen of horen komen. De zachte glimlach op zijn gezicht vertelde haar dat hij het snapte. Ze zag Hunter niet alleen maar als haar oudere broer, maar ook als haar beste vriend. Op zijn vraag of ze de middag vrij had genomen, had ze eerst plagend gereageerd om daarna toch maar op te biechten wat ze beide al wisten. Dat ze al klaar was met haar lessen. Het zwartharige meisje met de mooie lichtbruine huid moest lachen om haar broer zijn opmerking dat ze braaf was. ‘En weetje waarom, Hunty?’ stelde ze een vraag, met een vrolijke twinkeling in haar warme bruine ogen die vertelde dat zei de vraag ook zou beantwoorden. ‘Omdat jij dat niet bent!’ giechelde ze. ‘Het houdt ons twee samen in een mooi evenwicht.’ Grinnikte ze hem grappen toe. Nog zacht na giebelend keek ze toch wel geïnteresseerd naar de zak die nu werd los geknoopt, nieuwsgierig naar de inhoud al had ze een kleine voorzichtigheid in zich. Ze wist maar als te goed wat haar broer allemaal kon uithalen. Ze had het vaak genoeg gezien en was één of twee keer wel eens het slachtoffer van één van zijn grappen, bij de Hutan. Hier op school was het tot nog toe minder, maar dat zei natuurlijk niets. Maar nee, in de zak zat geen meelbom of ander kattenkwaad. In plaats daarvan was het boterkoek. Terwijl ze hem vroeg over de bakker en over zijn escapades, pakte ze een klein stukje boterkoek om te proeven. Ze richtte zich weer op haar broer terwijl hij vertelde over de deegroller. ‘Niet.’ Murmelde ze hem, half tijdens het uitademen, ongelovig toe. Ze wist niet precies hoe groot een Erdse stoomwalser was, maar verwachtte wel dat die groot was. Ze bekeek Hunter nog even, kijkende of ze iets kon zien dat hij de grote van de deegroller opvoerde voor zijn vermaak. ‘Neem je me nu in de maling? Was die echt zo groot?’ vroeg ze hem daarna, een geamuseerde glimlach op haar gezicht en met licht versmalde ogen. Het kleine stukje boterkoek deed ze daarna in haar mond en het was heerlijk, iets wat ze liet blijken. Ze vertelde hem dat zei wel blij met hem was, in tegenstelling tot de bakker. Een welgemeende glimlach kwam op haar gezicht bij zijn woorden. ’Mooi. Daar doe ik het voor.’ Vertelde ze hem vrolijk. Vanuit de zak pakte ze nog een klein stukje boterkoek, al knikkend om Hunter zijn vraag. ‘Ja, het gaat eigenlijk wel goed. Sommige vakken vind ik iets… minder. En sommige leraren vind ik ook niet erg aardig. Zo is literatuur saai maar is de stagiaire wel leuk. En Dark magic vind ik een leuk vak, maar ik heb het idee dat die docent mij niet zo aardig vind..’ sprak ze, lichtelijk beteuterd over dat feit. ‘Maar de rest is wel leuk. Waarzeggerij is interessant, doet me denken aan onze stam wijze. En woud magie en gym zijn ook super leuk en ze gaan me goed af. Kunst, muziek en licht magie vind ik ook leuke vakken, maar ik ben er eigenlijk helemaal niet zo goed in.’ Gaf ze met een schaapachtig grijnsje toe. ‘De rest van de vakken vind ik gewoon oké’ Zei ze al schouderophalend. ‘En bij jou? Hoe gaan jouw lessen?’ kaatste zijn eerder gekaatste vraag terug met een zachte glimlach. Ze was ook terecht nieuwsgierig daarnaar. ‘En wat voor een grappen heb je allemaal uitgehaald deze laatste tijd?’ Vroeg ze hem daarna, hem een geamuseerde blik toewerpend. Ze was zelf niet zo een grappenmaker als haar broer, maar ze kon altijd wel lachen om zijn stunts en de verhalen daarover.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Hunter
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Aylan
Posts : 164
Points : 32
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Woud en lucht
Klas: -
Partner: I could learn you the passion of the tango

BerichtOnderwerp: Re: Adopt the pace of nature: her secret is patience   do maa 30 2017, 22:21

'Wees jij dan maar een brave studente voor ons allebei,' sprak hij met halfvolle mond. Hij wist wel dat hij eigenlijk beter zijn best zou moeten doen op school. Wel als hij op de academie zou willen blijven en als Hunter heel eerlijk was, dan genoot hij wel van de vrijheid die hij hier had. Hoe stom het ook was, hij kende in een gesloten gebouw zoals de school soms meer vrijheid dan in de bossen van Gren. Niet fysiek, maar meer...sociaal. Er waren nou eenmaal dingen. Tradities, normen en waarden, waar ze niet onderuit kwamen. Hij niet en Lina niet.
De blik die hij vluchtig in haar ogen had kunnen onderscheiden was geweldig geweest. Ze werd een stuk oplettender op zijn soms rotzooi makende grappen. Maar vandaag niet. Vandaag hij had boterkoek. Toen ze een opmerking maakte over de bakker had Hunter het niet kunnen laten om met een prachtig zelfverzonnen overdreven versie van het verhaal te komen. Overdrijven was immers een kunst en Hunter een meester. Maar Lina zag daar dwars doorheen. Natuurlijk. 'Denk je dat ik hier een partijtje zit te liegen? vroeg hij semi- verontwaardigd waarna hij nog een stukje afhapte van een boterkoek punt. Een grijns doorbrak zijn toneelspel al snel. Vooral toen Lina zei dat zij wel blij met hem was. Oké, het was misschien niet helemaal volgens de regels om in te breken in de keuken en eten te stelen. Maar Miss Eres zou hem vast wel vergeven toch? Het was gewoon een kwestie van gezellig met Lina iets te snoepen hebben. Een familikwestie dus. Daar zou ze toch wel begrip voor hebben.
Het onderwerp veranderde toen Hunter zijn zus vroeg hoe haar lessen gingen. Zijn groene ogen richtte zich op haar terwijl hij nog een hap nam. Hij zag de beteuterde blik in haar ogen toen ze het over de docent duistere magie had. Ja, hij kende hem wel. 'Ehe, ja, ik heb een keer les gehad van die man. Heeft totaal geen gevoel voor humor. Ik dacht op een gegeven moment dat hij me aan dat kraaibeest van hem ging voeren,' grapte hij in de hoop haar iets beter te laten voelen. Hij luisterde verder, knikte zo af en toe. Waarzeggerij hmm? Hij had er wel eens over gedacht naar de lessen te gaan. Hij had zelfs een paar bijlessen gevolgd, maar hoe goed die vrouw ook mocht zijn, hij vond haar ijs en ijs koud. Niet echt een docente voor hem. Dan had hij liever Miss Abigail.
'Tja ik ben fantastisch, dus mijn lessen gaan geweldig,' begon hij. Humor, zijn afweermechanisme. 'Verzorging van Fabeldieren ben ik wel goed in, dus dat zijn de lessen waar in graag heen ga. Verder, heb ik niet echt het idee dat ik een erg succesvolle schoolcarrière heb. Ik heb niet zoveel aanleg voor magie zoals jij,' gaf hij daarna eerlijk toe. Als hij tegen iemand oprecht kon zijn dan was het Catalina. Hij was daarom blij toen ze verder vroeg. 'Oh, jij gaat dit geweldig vinden. We hebben er flink straf voor gekregen, maar het was het zo waard. Drake en ik hebben de grote zaal omgetoverd in een winterwonderland van slagroom en glitters,' vertelde hij met de breedste grijns die je je maar voor kan stellen. Het was overduidelijk dat hij het nog steeds bescheurde als hij eraan terug dacht.

_________________
Celia || Aloiysius || Ronodan || Miss Oriël || Hunter || Mordecai

Si la mar Fuera de Tinta. Y Cielo fuera Papel

No se podria Escribir. Lo mucho que es mi Querer
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Catalina
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Simsalasim
Posts : 77
Points : 5
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Woud en Duister
Klas: Miss Roxanne
Partner: Wasn't it beautiful when you believed in everything

BerichtOnderwerp: Re: Adopt the pace of nature: her secret is patience   wo sep 20 2017, 23:02

'Zal ik doen, zoals je weet ben ik áltijd braaf genoeg voor ons beide.' Beantwoorde ze hem, terwijl ze haar best deed om haar gezicht in de plooi te houden. Het gesprek ging verder en ze luisterde aandachtig en geamuseerd naar het verhaal van haar broer. Zoals altijd hield hij haar aandacht goed vast, en ze knikte zo nu en dan waarna ze hem een vraag stelde. Bij Hunter zijn Semi verontwaardigde woorden, lachte ze zachtjes. 'Denken dat jij een beetje liegt en verhalen groter maken dan dat ze zijn? Ik zou niet durven.' Grinnikte ze hem toe. Ze nam nog een hapje van haar boterkoek en het onderwerp veranderde naar eentje over school en de lessen. Ze vertelde Hunter wat over haar ervaringen en over wat ze van de leraren vond. Ze knikte haar broer toe, met lichte vergrote ogen, toen ze het hadden over de Dark magic leraar. 'Ja nou! Zeg dat en ik ben niet snel bang voor dieren maar die kraai is wel heel groot.' Verklaarde ze. 'Gelukkig ligt de magiesoort mij.' Voegde ze eraan toe, met een korte schouderophaal. 'Misschien dat ik ook nog een keer Muziek lessen ga proberen.. Denk je dat ik er originele instrumenten van onze stam in mag gebruiken?' Kort keek ze hem vragend aan, waarna ze wederom een hap van haar boterkoek nam. Ze richtte haar aandacht weer volledig op Hunter toen hij begon te spreken over zijn lessen. Ze knikte, al kauwend en opende haar mond pas weer om te spreken toen die leeg was. 'Verzorging van Fabeldieren is ook een leuk vak.' Beaamde ze. Lekker veel buiten en met dieren omgaan, helemaal leuk en paste perfect bij hun, vond ze zelf. Bij zijn volgende woorden fronste ze lichtjes en porde ze hem zachtjes in zijn zij. 'Misschien.., maar er is echt wel een magie soort waar je goed in bent. Misschien komt het nog én wie weet, als er weer eens nieuwe leraren komen gaat het je dan beter af. En ik ben ook echt niet goed in alle magiesoorten hoor. Vuurmagie bijvoorbeeld. Wil je een grote bosbrand en oncontroleerbare vuurspreuken? Roep mij.' Ze zuchtte zachtjes en gaf haar broer een kleine glimlach waarna ze het onderwerp veranderde naar iets waar hij zich beter bij voelde. Namelijk zijn streken. Ze luisterde dan ook uiterst geamuseerd naar zijn woorden toen hij begon over hoe ze dit geweldig zou gaan vinden. Ze grijnsde breed naar hem en beet op haar lip om niet in lachen uit te barsten. 'Ik dacht al dat jij daar achter zat!' riep ze hevig geamuseerd uit. 'Mijn kamergenoten hadden het er dagen later nog over want Shila was dus binnengedropen vol plakkerige.. slagroom dus, en glitters. De glitters zaten overal. For days.' Sprak ze hem hevig knikkend en met vele handgebaren toe. 'Ik had er bij moeten zijn maar... ook weer niet want dan had ik onder gezeten. Maar ik had het graag willen zien.' Ze lachte zachtjes en schudde haar hoofd. 'Waar was ik die dag..? Oh ja! Ik vermaakte me met spelletjes als twee waarheden en een leugen met de meiden. Totdat Shila binnenkwam dus. Toen was onze aandacht voor de spelletjes weg en hebben we haar ondervraagd. Tegen de tijd dat wij met zijn drietjes, min Shila want die was aan het douchen, bij de grote zaal aankwamen waren ze er al aan het schoon maken. De mensen die we tegenkwamen en nog deels onder zaten was wel grappig om te zien.' Ratelde ze vrolijk verder. Ze was zelf niet iemand die snel dat soort grappen uithaalde, maar ze zien was altijd leuk. Zelf slachtoffer zijn was altijd iets minder, al was ze heel wat gewend van Hunter en kon ze eigenlijk overal om lachen. Zoals taart in der snoet, of meel. En zo waren er nog meer waarvan ze het slachtoffer was geweest. Maar dat had je, met Hunter als broer. 'Waren er nog leraren die je slachtoffer waren?' Vroeg ze hem. Ze wilde hier wel even het fijne van weten. Na-pret en leedvermaak was op zijn tijd wel eens leuk.

@Hunter

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFILE
MAGICIAN

BerichtOnderwerp: Re: Adopt the pace of nature: her secret is patience   

Terug naar boven Ga naar beneden
 

Adopt the pace of nature: her secret is patience

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Strawberry Adopt Topic
» Music from the heart of nature itself
» My brass little secret
» My secret base
» A Little Something ~ Setjesshop :3

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Starshine Academy ::  :: Greenhouses :: Secret Garden-