PortalIndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 I'll turn into a monster for you / Savador

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Kaira
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Lisa
Posts : 54
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Fire
Klas: Stagiaire // Savador
Partner: It's bloody and raw, but I swear it is sweet

BerichtOnderwerp: I'll turn into a monster for you / Savador   do aug 06 2015, 17:59

I'll turn into a monster for you, if you pay me enough.

Haar vingers lieten de zilveren hanger los en ze sloot haar ogen voor niet meer dan een seconde, toen ze het koele metaal tegen haar getinte huid voelde ketsen. Ze kon zich niet meer herinneren hoe lang de ketting al in haar bezit was, noch of ze hem gekregen had of zelf aangeschaft. Toen ze jong was, kon niemand lachen om het meisje dat altijd met haar neus in de boeken zat. Er was niets amusant aan een kind dat geen oog had voor de wereld die niet precies in haar boeken was beschreven, want die wereld bestond slechts voor haar en niemand anders. Een ieder had een andere interpretatie van de wereld, zo kon ze niet zeggen dat haar wereld dezelfde zou zijn als die van de man achter de deur, maar dat was wat haar misschien wel zo intrigeerde aan de mens. Dat elk van hen anders was. Bijzonder op een eigen manier met gewoonten die zij wellicht als bespottelijk zou bestempelen, maar voor hen niet minder dan natuurlijk was. Haar principes verschilden van die van een ander en dat was de reden dat ze zich interesseerde in het bestuderen van de mens. Hoewel het begonnen was als verdedigingsmechanisme. Een noodzaak om zichzelf te beschermen voor jaloezie die een mens tot waanzin kon drijven, het was meer dan dat geworden. Het was niet alleen kennis opdoen. Een persoon leren kennen zonder ooit met hem of haar een woord te hoeven spreken, het was een wereld die voor haar openging. Elk afzonderlijk persoon, het kon zo ontzettend interessant zijn en wellicht, heel misschien was deze man ook wel interessanter dan ze in de eerste instantie vermoedde, nadat ze een bevestiging had gekregen dat ze als stagiair mocht functioneren. Ze had enkele verhalen al gehoord in het paleis, over de duistere man die niet bij ieder in de smaak viel, maar dat weerhield haar er niet van om even kennis te maken. Ze was wel benieuwd naar de man van de verhalen, maar koesterde diep vanbinnen toch een klein beetje angst om niet interessant gevonden te worden. Het was immers haar begeleider, niet alleen de leraar van de studenten, maar ook haar leraar. Ach, al mocht hij haar niet, dan zou het haar niet veel deren, want ze was hier ook niet voor hem, ze was hier voor zichzelf. Ze klopte op de grote eikenhouten deur en slaakte een klein zuchtje. Het was nu of nooit.

_________________
Honey, you're familiar like my mirror years ago
Idealism sits in prison, chivalry fell on its sword
Innocence died screaming, honey, ask me I should know
I slithered here from Eden just to sit outside your door


Laatst aangepast door Kaira op zo aug 09 2015, 18:50; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: I'll turn into a monster for you / Savador   za aug 08 2015, 11:50

Benedictus qui venit
Don't blink at the weeping angel

'Proost,' er openbaarde zich een klein glimlachje op zijn gelaat terwijl hij zijn wijnglas tegen het koude oppervlakte tikte van de portretfoto. Zijn blik dwaalde af naar de kunststof hand naast de foto, die anderzijds bedoeld was als overzichtelijke ringenhouder, staand op de kaptafel van menig eigentijdse vrouw, maar die in zijn geval enkel dienst deed als de allegorische hand waar hij jaren geleden om vroeg. Zijn vingers verstrengelden zich met de levenloze stompjes alsof het daadwerkelijk haar hand was, zijn duim kort strijkend over een blikkerend object. De trouwring was de enige ring die de ringenhouder demonstreerde. Achter de lijst lachte zijn vrouw hem lieftallig toe, bevroren in een gezegend tijdvlak waarvan hij wist dat het tevens zijn laatste was geweest. Een trieste zweem gleed kort over zijn gezicht. Al lang vervlogen. Al lang dood. Net als zij. Maar hij was in ieder geval zeker over één ding en die waarborg manifesteerde zich zo helder als de Poolster tegen een gitzwarte hemel; ze had de God in hem losgemaakt en de Judas onderdrukt, met haar seks en haar goedvinden. Ze had hem toegelaten in haar leven zoals geen enkele vrouw dat ooit had gedaan. Het volwassen stadium had ze niet eens bereikt, zij zestien en hij drieëndertig toen ze trouwden, exact zeventien toen ze stierf, en in feitelijke zin bevond hij zich schuldig aan schennis aan de wet. Daar zou hij strafbaar aan zijn geweest, ware het niet dat hij altijd een schrandere troef achter de hand had. Als ex-advocaat wist je immers wel het een en ander over de wetsregels van de corrupte overheid en hoe die te omzeilen. Het juridische pad bewandelen was puur en alleen om die reden geweest: om zichzelf uit de brand te kunnen redden. Je hoefde maar een paar feiten te weten om een mooi verhaaltje op te stellen, er diplomatiek omheen te lullen, et voilà, daar had je je gouden triomf. Geregistreerde misdrijven in overvloed op zijn strafblad als hij zijn vuile intellect niet had gehad. Maar het was tevens om zijn imago buiten de kasteelmuren hoog te houden - daar had hij zichzelf neergezet als sympathieke, hardwerkende man, een niet onbekende naam in de plaatselijke kranten en meer dan eens een gast in talkshows, al dan niet een wat mystieke, terughoudende persoonlijkheid naar generale mening. Iemand die je niet zomaar hartelijk op een bovenbeen sloeg, omdat hij je dan slechts een zuinig glimlachje zou schenken onder een scherpe blik, die strak gericht bleef op de ongewenste hand op zijn knie. Soms kon er een warm lachje vanaf zodat hij vermeed niet te stijfjes over te komen dat hij zijn ijzige kilte uitoefende, zoals binnen de muren van dit kasteel. Alles voor de cordiale omgang. Ouders van zijn wantrouwende leerlingen palmde hij in met gedienstigheid, en ook sollicitanten moesten eraan geloven. In werkelijkheid had hij zijn handen meer dan eens gedrenkt in de bloedrode kleur van de zonden en intussen luisterde hij graag naar godsvruchtige opussen. De schouw van zijn haard was een representatie van de Hof van Eden, met de uit marmer gehouwen Verboden Vrucht in het midden. Vrouwe Justitia, met haar bleke omvang en haar gouden weegschaal, pronkte in de aanvangsthal van zijn villa op Shadra. Een schaal van koper met de vertoning van Agnus Dei ondersteunde één van de grootste kandelaars die hij bezat. Creazione di Adamo hing in groot formaat in zijn altijd veel te lege, veel te grote dinerzaal (waar hij ook heel leurend vaak lam aansneed) - en een naakte Eva sierde de muur boven zijn bedstede. Definities van ironie. Het enige wat misschien als smadelijke terugval kon worden gezien op het bezit van al die religieuze objecten, was de kop van een geit aan de muur. Smadelijke terugvallen waren hier, in zijn kantoor, niet te vinden. Mits je hem in persoon diabolisch kon noemen, zette zijn inrichting de ondertoon op weelde en vroomheid. Rijk was hij. Geloof was een ander verhaal. Zelf was hij geenszins gelovig: veel liever luisterde hij naar Bijbelse toonzettingen in operavorm, voortgekomen uit de jeugd waarin zijn moeder tevens een rol omvatte als voogd en als bekende operazangeres. In de bloei van haar carrière had ze vele composities gedaan, van Für Elise tot Hallelujah, en hij als kleine jongen gluurde graag in de coulissen langs het doek wanneer moeder optrad. Op dit moment prevelde een heldere vrouwenstem Ave Maria op de achtergrond - de ingezongen versie van zijn moeder, welteverstaan. Het schalde uit de antieke grammofoonplaat waar hij op rustige avonden kamermuziek op draaide bij de haard. Of haar platen, waarna hij vaak een inzinking kreeg en opgekruld in zijn favoriete fauteuil voor zich uit staarde. Dat was nu even niet het geval.

Zijn aandacht was bij de muur toen hij peinzend een slok van zijn wijn nam. 'Soll mein Gebet zu dir hin wehen' werd voor een luttele seconde onderbroken door een dof tikgeluid.
'Dat maakt dertig.' Voldaan streek hij over zijn sik, zijn goudgele ogen wat toegeknepen terwijl hij naar zijn geïmproviseerde dartbord tuurde. Oriël keek zowaar scheel met de pijl precies tussen haar ogen. Hij draaide al een nieuw dartpijltje tussen zijn vingers om te mikken op het kleine pasfotootje van Julius. Het presentielijstje met pasfotootjes van al zijn collega's en stagiaires zat al vol putjes. Hier en daar staken nog enkele pijltjes in de muur die een gezicht doorboorden, vooral die van Norwood. Alleen de foto van Eres was gaaf gebleven. Per slot van rekening was ze een beeldschone vrouw die hij graag in zijn hart en in zijn armen had, als ze verdomme niet zo lastig deed om steeds te pogen uit zijn leven te blijven.
Zijn concentratieboog om zijn volgende pijl één van Oriëls borsten te spiesen werd abrupt verstoord door geklop op de deur. Met een sissend binnensmonds gevloek schoot hij overeind, rukte een la open, moffelde de foto van zijn vrouw erin, overwon zijn verlies aan balans toen hij haast over zijn herenschoenen struikelde en sjorde de willekeurig geperforeerde presentielijst van de muur. 'Als jij weer een honderdste prestatie hebt behaald met een katapultering uit je zoveelste les, Burned: gefeliciteerd, confetti en triomftrompetjes inclusief, maar ik ben er niet,' sneerde hij in de richting van de deur. Intussen welde Ave Maria aan alsof hij zelf aan dramatische rol in een klucht had. De heldere tonen schalden nog door de kamer toen hij uiteindelijk de deur open zwaaide, hoewel hij acht leek te willen slaan op zijn eigen gereserveerdheid en zijn snode gestalte alleen onthulde door de smalle kier. Voor een kort ogenblik staarde hij nors en kil op zijn gast neer. 'Juffrouw Morreale,' zei hij zacht met een spoor van bevreemding op zijn gezicht, en zijn aparte stem was opeens als vloeibare pure chocolade, of zijdezacht fluweel. De impressie die leek op een glimlach was er daar eveneens maar een zuinige glimp van. 'Kom binnen. Ik verwachtte u al.' Hij voegde het toe op een zachtere toon en met een kleine lichting van zijn kin, die een streep zette onder zijn trots en ongenaakbare hoogmoed.



- Whoepss, hij is wat lang

_________________



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Kaira
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Lisa
Posts : 54
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Fire
Klas: Stagiaire // Savador
Partner: It's bloody and raw, but I swear it is sweet

BerichtOnderwerp: Re: I'll turn into a monster for you / Savador   ma aug 10 2015, 00:19

De machtig man achter de deur had iets gemeen met haar, ook al wisten ze beiden niet wat het was. Hij had zijn partner verloren, een liefde tussen twee personen wat door haar moeder beschreven kon worden als zondigen, of met de duivel in bed gaan. Het was onacceptabel in haar opvoeding, maar door het gebrek aan liefde kon ze menig rebels gedrag wel appreciëren. In de nacht was ze weer geteisterd door nachtmerries, herleefde ze de dood van haar ex-man telkens maar weer opnieuw, als een film dat zichzelf terugspoelde en vervolgens weer startte. Omhuld in het zweet ontwaakte ze, waarna ze de rest van de nacht de slaap niet meer kon vatten. Ze herinnert zich te vaak nog de ruzie tussen hen beiden, het geschreeuw en de kreetjes van verdriet. Hij had haar belazerd en bedrogen door ontrouw te zijn. Ze was kwaad op hem geworden, enkel en alleen omdat haar kostbare en gelukkige leven in puin lag. Hij had een andere vrouw gelukkig gemaakt met het geschenk van leven, maar dat was nog niet de reden om hem te laten boeten voor zijn zonden, met de prijs van de zijne. Zij hield niet van hem, heeft nooit geweten wat liefde was. In haar jeugd kreeg ze het niet, maar ook zij heeft nooit van iemand gehouden. Ze verachtte haar ouders en zelfs haar man was meer een goede vriend dan een echte liefde. Het deed geen pijn toen hij onderaan de trap lag, het bloed uit hem sijpelend. Het was triest, maar het raakte haar voor de rest niet. Alsof een wild vreemde afscheid van haar had genomen. Misschien ligt het aan haar, dat ze iedereen wegduwt en ze absoluut niet te dichtbij laat komen, maar diep van binnen wilt ze zo graag liefde kennen. De heer Savador, de man achter de deur, had de passie en het geluk van echte liefde kunnen ervaren en ook al wist ze er op dat moment helemaal niets van, het was iets om jaloers op te zijn.

Als je heel goed luisterde, kon je zachte muziek op de achtergrond horen dat uit de kamer kwam. Het had iets weg van opera, maar het goed verstaan kon ze niet. Toen ze op de deur klopte werd de muziek overstemd door het geluid van gestommel van iemand die opstond, of struikelde. Ach, hoe moest zij het weten. Zijn stem klonk en een fronsende uitdrukking verscheen op haar gelaat. De naam, wat kwam het haar bekend voor. Een zachte glimlach van herkenning krulde haar lippen. Ze wist het weer. De jongeman waar ze tegenaan gebotst was en haar maar bleef lastig vallen. De etterbak. De deur werd geopend en voor haar stond een man die ze iets ouder dan haar schatte. Zijn geelachtige ogen leken op die van een slang en voor een luttele seconde voelde ze zich niets meer dan een prooi. Ze had het idee dat ze erg dichtbij stond, want ze kon licht de geur ruiken van dure cologne. ‘Mijnheer Sathandiai,’ begroette ze hem met een kort knikje en ze stapte naar binnen na zijn uitnodiging. De ruimte leek niet persoonlijk, maar dat had ze ook niet verwacht. Elke dag heeft de heer leerlingen over de vloer en die zou zij ook niet graag iets persoonlijks willen laten zien. Toch toonde het wel rijkdom, maar de heer zelf deed dat ook met de dure kledij en cologne. In haar ogen had hij iets glads, iets mysterieus. Vooral op dat laatste durfde ze wel een hoop geld zetten. ‘It’s a pleasure to finally meet you,’ Klonk het volgens de etiquette, terwijl er een licht speelse blik op haar gelaat lag. ‘I've heard so much about you.’ Het was ook zo, ze had veel van hem gehoord, maar positief was het allemaal niet. Misschien klonk daarom wel de onopzettelijke lichte spot in haar ondertoon, want wat ze tot nu toe had gehoord was nou niet bepaald iets wat hij in zijn zak kon steken. Maar wie was zij om te oordelen?

_________________
Honey, you're familiar like my mirror years ago
Idealism sits in prison, chivalry fell on its sword
Innocence died screaming, honey, ask me I should know
I slithered here from Eden just to sit outside your door
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: I'll turn into a monster for you / Savador   do aug 13 2015, 13:59

Benedictus qui venit
Eyes black, big paws. And it's poison - and it's blood.
Big fire, big burn. Into the ashes - and no return.

'Kom binnen - ik verwachtte u al' was nu niet bepaald een gepaste verwelkoming, vooral niet in de wetenschap dat hij de vijf seconde voor hij naar de deur stiefelde als een idiote schaar en deze opende nog druk in de weer was om alle heilige relikwieën van haar op te bergen. Men zou dat benoemen als Savador in zijn volle sarcastische, soms zelfs wat plagende en vaker zelfs wat komische aard - al waren zijn intenties vaak alles behalve bedoeld om een proest los te krijgen. Daar tegenovergestelde liet hij de geworpen dartpijltjes wel in de wand zitten, als een soort symbolisatie voor de wrange gerechtigheid die centraal stond op de school hier: die van hem. Het waren zijn twee kanten en ieder die eerst stiekem om hem had kunnen lachen, zocht de hoeken in de kamer op om zich met opgetrokken knieën klein voor zijn tirade te maken die gauw genoeg volgde. Zijn zilveren tong laten rollen was zijn talent en moeiteloos orde houden puur gewoonte. Dat bekleedde al dat reëel was. Het stiet als een geoefende vuist door de realiteit en dat was dat. Als een hogere macht hem van tevoren had ingelicht over de genaakbare, maar vergelijkbare aard van de vrouw die nu op het punt stond zijn kantoor binnen te treden, had hij niet veel anders gereageerd. Immers waren het haar zaken niet dat ook hij met een verschrikkelijke druk op zijn hevig opverende, bezweette borst ontwaakte uit een zwaar keten van nachtmerries, diepe bodemloze putten waar hij in wegzakte om vervolgens weer op te stijgen in een vlucht van kakelende mefisto's. De tijdsspanne die de lichte episodes in zijn leven omsluierde, die waarin hij echte liefde had gekend, was een boek voor haar en hij sloeg die voor haar neus dicht. Tevens gold dat voor iedereen zo. Niet alleen had hij van zijn vrouw gehouden, hij had teveel van haar gehouden. Hij claimde haar als een stuk van zijn eigendommen tot haar dood en erna. Vrijheid had hij haar nooit bepaald gegund, en dat was zo'n naar moraal geweest dat ze met een beker gif voor hem had gestaan, als een verrekte Socrates die zijn plicht had gedaan. Hij, volwassen en uit een totaal andere wereld als zij, had een bloem in bloei laten verwelken, eentje die zo mooi had kunnen zijn - en dat alles in het teken van zijn eigen wensen. Het was niet dat hij niet trouw kon zijn; hij zou bij Medusa een trouwste metgezel kunnen zijn - als het niet was om zijn kwalijke gebreken. De drang om vrouwelijk gezelschap in zijn ene arm te hebben, en in zijn andere, vrije hand een zesde glas wijn. Alleen maar om de rust in zijn hoofd te brengen met het gevoel geliefd te zijn voor een keer. Alleen maar om zijn gezicht, als het wrak dat hij van binnen was, te begraven in een vrouwenboezem en simpelweg te genieten in plaats van te lijden. Alleen maar om de echo gerust te stellen van het jongetje dat in foetushouding op de grond lag te snikken, snakkend naar zijn moeder - of ieder ander vrouwelijk figuur in dat aspect. Zelfs als dat betekende dat hij ervoor moest betalen. Dat was de verslaving die weer op zijn pad was gekomen als een kakelende boze geest uit zijn nachtmerries, verboden handelingen die in het geheim nota bene in de kamer ernaast werden verricht. Hij had haar kapot gemaakt. Zoveel ontnomen. De dood in gejaagd, als je het zo wil stellen. Het was de ironische handenklap ter conclusie dat het nooit zou kunnen werken tussen leerling en leraar, tiener en volwassen man, bloem en onkruid. Een letterlijke wereld van verschil, niet alleen in ervaring, maar ook in geweten. Overigens luidde de hamvraag of er ook maar iemand was die van hem zou kunnen houden zoals hij was, met geaccepteerde gebreken en al. Een leven opbouwen met hem was als gedwongen trouwen met een onbekende oosterse prins - en anderzijds een vurige roman, het worden ingepalmd, dure etentjes en onvergetelijke avonden inclusief. Dan was hij daar weer om alle dure rekeningen als een opererende loverboy in je gezicht te smakken, om het volgende ogenblik weer de gentleman te zijn die menig vrouw zo aantrekkelijk vond. Je kon hem jarenlang kennen en nog bleek hij een nooit ontrafeld mysterie, zo leek de uitkomst altijd te zijn. Dat was niet wat een eigentijdse vrouw wilde. Ze wilden zekerheid. Zij had ongetwijfeld ook zekerheid gewild, ze had er zelfs meerdere malen om geschreeuwd. Nu hij er weer aan terug dacht, bracht het hem dezelfde bittere smaak in zijn mond zoals het gif in de beker zou moeten hebben gesmaakt. Had ze die maar gedronken. Het zou een vredigere dood zijn geweest dan de dood die haar de drie maanden erna onthaalde, als een slachtzeug ter plekke in de rood doordrenkte sneeuw gekeeld. Had hij die maar gedronken. En zij zou leven. Gemis en spijt was wat hem nu nog voortdreef, de klinkklare reden waarom zijn rouwproces nu al veel te lang duurde. Maar op een zeker punt in één van zijn zoveelste manische psychoses wist hij niet eens of hij dat wel voor haar zou hebben gedaan. Egocentrisme was een zonde, laten we maar zeggen.

Dat waren keiharde feiten die naar zijn oordeel niet van belang waren voor de blonde vrouw, maar toch blikkerde er iets van herkenning in zijn goudgele ogen. Even maar. Miss Morreale was, zoals hij gehoopt had op delicaat gezelschap, emmes voor het oog. En zoals de leus ging in zijn hoofd had hij daar tig keer baat aan dan wanneer hij een stagiaire van hetzelfde geslacht kreeg toegewezen, die vaak balletjes waren die op hun prille drieëntwintigste levensjaar al veel te hoog van de toren bliezen. Zijn ogen knepen zich een kort ogenblik tot spleetjes samen terwijl hij haar gelaat bestudeerde terwijl ze sprak, en hij hoorde haar woorden en merkte de spot erin op. Toch perste zich een zuinig glimlachje op zijn gezicht - of een glimp van een glimlach, het was vrijwel een zeldzaamheid om hem echt te zien lachen - en schudde hij haar hand.
'Wezenlijk gezien,' begon hij zacht, zijn stem nauwelijks harder dan een fluistering, 'Voltrekt het zich dan nog steeds een pleasure om me te ontmoeten?' Kletspraat was een favoriet onderwerp binnen de kasteelmuren. Roddels verspreidden zich als vuurtjes. Hij draaide zijn hand er dus niet voor om om te verwedden dat de informatie die de blondine over hem verschaft kreeg niet helemaal verheerlijkend was. De leerlingen haatten hem, en het was niet alleen die specifieke groep.

Ave Maria's heldere klanken vulden nog altijd de ruimte terwijl hij zich met een zwiep van zijn mantel omdraaide en richting zijn bureau beende, niet wachtend op haar reactie. Alleen een sierlijk handgebaar (die hij uitvoerde zonder haar aan te kijken) en een 'gaat u toch zitten' verwees haar naar haar stoel. Achter de hoge rug van zijn eigen stoel en langs zijn desk bleef hij in zijn statige postuur staan, zijn roerloze blik gericht op de groeven in zijn bureau alsof hij diep in gedachten verzonken was. Een moment later bleek dat hij naar de overgebleven dartpijltjes uit zijn set staarde, de pijltjes die hij nog niet geworpen had, en met een hand op zijn rug legde hij er eentje kaarsrecht en evenwijdig aan de anderen.
'Juffrouw Morreale,' zei hij uiteindelijk op een iets stelligere toon die indiceerde dat hij ter zaken wilde komen. Pijltjes draaiden om zijn vingers terwijl de zwartharige man zich in een trage, kuierende pas naar het raam begaf, starend door het hoge raam en uitkijkend over het lege schoolterrein. 'Jaar in, jaar uit heb ik diverse stagiaires onder mijn hoede genomen, en allen verrichtten een betreurende ambt. Maar uw uitstraling schreeuwt vitaliteit, schenkt me vast en zeker ook de borg van de assistentie die ik zoek. Daar heb ik zelfs alle zekerheid over. Maar, juffrouw Morreale -' Een plotseling tjak-geluid spleet de lucht in tweeën toen er één pijltje zich in het hout van zijn bureau boorde, vlak voor de neus van zijn nieuwe stagiaire. De kleine schacht met zijn flight van Puffoonse veertjes stond kaarsrecht in het hout. 'Mijn gezag manifesteert zich in een zorgvuldig gearrangeerde procedure van heropvoeding, tot uiting gebracht in mijn lessen en daaromheen; en de jeugd is het daar klaarblijkelijk niet mee eens. Als ik jeugd van deze generatie zeg, waar denkt u dan aan? Onze trotse teling, de nieuwe toekomst - wellicht? Of juveniele criminelen en gebrek aan respect? Dat is al wat u hier tegen zult komen. Wat ik tevens verlang in mijn stagiaires is een balling van een ijzeren rechterhand wanneer ik dat wens. Bent u daar tegen opgewassen? Consciëntie van diamant, op een vurig hoop van zegen?' Tijdens zijn verkondiging had hij zich weer naar haar toegekeerd, en tegen het einde van zijn laatste zin stond hij leunend op zijn armen over zijn bureau heen gebogen om onderliggende emoties in haar roodbruine ogen te onttrekken. Spiegels van de ziel. 'In ieder geval. Anti-depressiva is voor al mijn werknemers beschikbaar op de ziekenzaal om u door het eerste halfjaar te slepen indien nodig. Wijntje?' In de overgang van zijn geheimzinnige kant naar zijn informele had hij al een glaasje gepakt en schonk met één hand voor haar in, zijn lippen licht getuit. Ze zou wel weten wat hij ermee bedoelde eer ze eenmaal aan de gang was - of misschien had ze al een wonderlijke beproeving gehad van de gezellige, vreedzame kinders.


_________________



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Kaira
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Lisa
Posts : 54
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Fire
Klas: Stagiaire // Savador
Partner: It's bloody and raw, but I swear it is sweet

BerichtOnderwerp: Re: I'll turn into a monster for you / Savador   do aug 13 2015, 20:32

Het woord gevoelens was een toneelspel voor de dame geworden. Ze verstopte zich achter nietsziende ogen en een geforceerde glimlach, wat steeds echter begon te worden. Vanaf jongs af aan was ze een meesteractrice, een persoon die niets van zichzelf liet zien. Waarom zou ze ook? Er was niemand die haar kon troosten voor wat haar verleden was. Wellicht was het niet zo heftig als het verleden die anderen hadden ervaren, maar het sneed door tot in haar stenen ziel. Ze had de man bekeken, maar kon op het moment niet verder kijken dan het masker die hij voor zich hielt. Ze wist niet wat hem zo bitter had gemaakt en misschien was het maar goed ook. Zij was ook geen persoon die zich open en bloot gaf, zou laten weten wat er in haar gedachten voor droevigs rondging. Ze had littekens in haar die je simpelweg niet op het blote oog kon zien. En toch kraste elke nacht haar moeder weer wat verder in haar ziel, met haar walgende blik en bespottelijke woorden. En om maar niet te spreken van de geest van haar man die elke nacht bij haar kwam spoken, haar ervan beschuldigde dat ze niet van hem had gehouden en dat hij nu door haar gestorven was. Hoe kon ze ook van iemand houden na de opvoeding die zij voor haar kiezen kreeg. Niemand had van haar gehouden vanaf het moment dat ze op de aarde werd gezet. Hoe kon ze dan liefde kennen? Tegen de tijd dat ze ander liefde kon krijgen dan van de personen in haar ouderlijk huis, was het al te laat. Ze hield altijd die afstand, liet nooit iets weten over haar leven en was vaag met de details. Ze had alleen gelukkig willen zijn, maar alleen was zij niet meer te redden, want emotioneel was ze zo beschadigd dat alles alleen nog maar toneelspel kon zijn.

Een zwakke amusante grijns kon ze niet onderdrukken toen zijn stem klonk. Ze had roddels gehoord die niet positief waren, maar haar kon het niet deren. ‘Oh yes it is, actually,’ haar stem begon met een zelfde soort fluistering als die hij liet klinken. ‘Het heeft me best nieuwsgierig gemaakt naar de man van de vele roddels.’ Ze reageerde op het gebaar dat ze wel moest gaan zitten. Ze had ook niet veel andere keus geloofde ze. Zijn blik was naar de dartpijltjes gegleden, waardoor ze nog maar liever ging zitten voordat ze er misschien één naar haar hoofd had gekregen. Hoewel ze die roekeloosheid niet van hem had verwacht, lette ze toch maar op zijn handelingen. Hij noemde haar naam, was positief of zijn eerste indruk van haar, maar toen ze de maar had gehoord wist ze dat hij daar nog wel wat anders aan toe te voegen had. Ze kon ook niet ontkennen dat ze opgelucht was dat ze op het pijltje had gelet, anders had ze wellicht wel een meter omhoog geschoten uit haar stoel, toen het dartpijltje recht voor haar neus in het hout geboord werd. Gelukkig bleef ze zitten, met vervolgens haar blik strak en kil op hem gericht. ‘Ik heb contact gehad met een handvol leerlingen, menselijke gedaantes die niet alleen puberaal, maar ook als uiterst asociaal beschouwd kan worden. U noemde de naam van een enkeling daarvan, toen ik voor de deur op u wachtte. En daarbij, hoeft u dus niet bang te zijn dat ik niet met de door u genoemde: ijzeren rechterhand kan handhaven. Respect moet verdiend worden en als menig leerling dat niet wil inzien, dan zal diegene hoogstwaarschijnlijk het tegenovergestelde ervaren. Maar, heer Savador -’ klonk haar stem hard, uiterst serieus over het onderwerp. ‘ik zal niet ontkennen dat ik geen kwaad heb voor de leerling die ook geen kwaad voor mij koestert, ik hoop dat dat duidelijk is.’ Helaas was het de opmerking over Anti-depressiva dat haar openlijk liet lachen. ‘Ik weet bijna zeker dat ik dat niet nodig zal hebben. Ik weet niet of dat bij u het geval was, wellicht?’ Ze kon het enkel en alleen maar terugkaatsen, maar kon de ironie van de inschatting van haar wel zien. Ze was niet zwak, het tegenovergestelde van dat. ‘Lovely,’ antwoordde ze zoet, op de vraag of ze een wijntje wilde, want ze koesterde geen haatgevoelens voor hem. Ze liet enkel en alleen maar zien wat haar bedoelingen waren op deze school. En daarbij, een wijntje kon er altijd wel in, niet?

_________________
Honey, you're familiar like my mirror years ago
Idealism sits in prison, chivalry fell on its sword
Innocence died screaming, honey, ask me I should know
I slithered here from Eden just to sit outside your door
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: I'll turn into a monster for you / Savador   di sep 01 2015, 01:07

Benedictus qui venit
Eyes black, big paws. And it's poison - and it's blood.
Big fire, big burn. Into the ashes - and no return.

Vanaf het eerste moment dat er oogcontact was geweest, was daar dezelfde terughoudende nieuwsgierigheid die hij altijd wist te herkennen in de ogen van zijn gasten. Nieuwsgierigheid naar hem, en de roddels die over hem de rondte deden. Het was een vicieuze cirkel, een pulserend symbool van oneindigheid, een slang die in zijn eigen staart beet. Er had een schaduw van - wat leek - gespannen afwachting over haar gezicht gelegen, als een prooi die wedijverde met haar doder in haar laatste moment om te willen overleven, maar dat was goed; de zwartharige man zou de Raziaanse vrouw veel minder joviaal hebben ontvangen als ze geen weifel had getoond. Bovendien mocht ze er wezen, oh jawel.
Ze was een mooie, rechte verschijning. Slank. Welgevormd. Heet. De zinderende Raziaanse zon had haar nog niet te pakken gehad; ze had geen koffiebruine huid, maar in plaats daarvan een gave, blankere tint, zonder uitdrogingen en barsten, en hij ontdekte ook geen sproeten of donkere ogen om haar tegen de felheid van het hemellicht te beschermen. Misschien enkel haar goed verzorgde lokken, die van zo'n zongebleekte blonde kleur waren dat het hem deed denken aan zon en zand zelf. Noch had de Raziaanse wind haar een zanderige korst gegeven, zoals hij de bewoners van de vuurplaneet wel had gekend in zijn studententijd op Zuid-Razen. Lekker was het woord in de mannelijke mond. Ze was het soort vrouw waarbij hij zijn vingers in voorzichtig begeerte door haar lokken van gouddraad haalde, om ze vervolgens af te laten dwalen naar lager gelegen, zacht kneedbaar vlees. Het soort vrouw dat nog lang in de echo's van zijn dromen voor zijn geestesoog bleef hangen als hij na een wilde nacht van aangename zinsbegoochelingen ontwaakte, liggend op zijn buik en een opgericht deel dat zich daar onder strak tegen had aangespannen tijdens de huichelachtige zwarte gaten in zijn REM-slaap. Keer op keer werd hij daar meedogenloos in opgezogen, als een grote scheur in de kosmos die gretig opslokte wat het op kon slokken. Dat was zo zalig als seks met een ervaren callgirl, en zo vunzig als het doen in een steeg met een verschrompeld mokkel uit een nabijgelegen plezierhuis. Heimelijk haatte hij ieder die dat zomaar bij hem los kon weken. Immers moest hij de constante dominantie behouden, de controle en de beheersing. Dergelijke spelletjes hadden de publieke vrouwen die hij op zijn hotelkamers had gehad met hem gespeeld, alsof hij slechts een verlengstuk was van hun rubberen en siliconen speelgoedjes - totdat hij ze met een hand om hun keel gesloten tegen de muur drukte, een stempel drukkend dat hij zo niet behandeld trachtte te worden. Hij wist nog niet of er spelletjes gespeeld zouden worden tussen hem en de beeldschone Kairaëlla, maar hij vreesde ervoor. Of, vreesde eerder voor haar. Hij ondervond nooit problemen om de overheersende spil te worden in het spel.

Zijn brede rug stond naar haar toegekeerd nadat hij de wijnfles terug op zijn rechtmatige plaats zette, (in de vensterbank, naast de met een satijnen doek overdekte telescoop waarvan de langwerpige kijkschacht als zwaar geschut tussen de twee gordijnen gericht stond op de kamer van een andere dame waar hij genotzieke fantasieën over had) en hij draaide zich half weer naar haar toe bij het horen van haar opmerking. Lang en roerloos staarde hij haar aan over zijn schouder, een veelbetekenende blik prangend naar de oppervlakte van zijn poelen van goud. Hij likte kort zijn lippen, die zich zuinig hadden omgekruld in een schampere, maar nauwelijks zichtbare glimlach. 'And curiosity killed the cat - as we all know,' zette hij de onheilspellende methodiek van lispelingen in de Shadraanse tong voort. Niet eens figuurlijk. Er waren daadwerkelijk sterfgevallen geweest op de school, omdat ze een grote stok hadden gepakt en onophoudelijk in het meer van verraderlijk drijfzand dat de naam Savador droeg porden. Uit wrok. Uit nijd. Of uit nieuwsgierigheid.        
Maar er openbaarde zich ook één feit dat zo robuust was als een zuil van een Erdse tempel, en dat hield in dat hij in ieder geval nog geen aanleiding of plannen had om haar om te brengen, nee - dat zou zelfs zonde zijn. Het was een schrale troost op deze kutplek om met haar te mogen werken en hij durfde erop te wagen dat zijn volgende stagiaire lang niet zo knap, lang niet zo pikant, en bovenal, lang niet zo vrouwelijk zou zijn. Ze moest zo lang mogelijk onder zijn leiding blijven als mogelijk, en intussen zou hij graag naar haar en haar manier van handelen kijken, met of zonder opengegooide aders die het bloed lieten stromen naar ongewenste plekken. De kat uit de boom kijken, was dat een passend begrip in die zin? Meer dan hij enigszins bedoeld had.

Zo vurig en Raziaans als ze echter leek, zo koud als ijs was ze op het moment dat hij met een tjak zijn rigoureuze stelling de kamer in gooide. Geen enkel bewegend spiertje, behalve die achter haar ogen die in hun kassen naar hem toe rolden en hem in een strakke hypnotiserende psyche aan bleven staren. Haar heldere lach die volgde klonk als een klaterende fontein. IJskoude druppels regenden neer op zijn gedachtegang, dat hem onmiddellijk een verfrissend gevoel gaf. Hij, in zijn zelflovende zekerheid, kon enkel zwijgend terug staren, want ze had enkele seconden later haar lippen van elkaar af getrokken en stootte hem verbaal ruw terug. Die stilte was een drukkende verontwaardiging van zijn kant, zelfs nog bijna een halve minuut voortdurend nadat ze klaar was met spreken - maar toen krulden zijn mondhoeken langzaam maar zeker om en barstte hij uit in een ongeveinsde lach, eentje die gemakkelijk aan kon doen als die van een slechterik in een oude film, en tegelijkertijd verrassend warm door de lucht schetterde. Mooi én slim. Zelfs haar schampere terugkaatsing bracht hem niet van zijn trotse sokkel, hoewel dat anderzijds, met een ander persoon tegenover hem, zeker het geval zou zijn geweest - anti-depressiva was immers lang niet zo'n slecht idee in zijn geval. God en Lucifer zegenen zijn ziel; als hij enkel meer van haar soort kaliber in zijn kring van collega's en werknemers kon hebben.
'I don't hate them - I'm just not necessarily excited about their existence,' reageerde hij met een pril glimlachje nadat hij was uitgelachen. Traag, zonder zijn fonkelende blik van haar af te scheuren of zijn glimlach te laten verslappen, zeeg de man neer achter zijn desk. 'But people like them are the reason you and I might need medication one day. Unless we make it occur the other way around, get my point? Ik wil je graag drie applausjes geven voor je zeldzame benul, dat zie ik niet vaak.'
En pure lof voor dat benul: ondanks de vrijwel altijd wel aanwezige honende toon in zijn stem, was dat een welgemeend punt dat totaal los stond van zijn rauwe sarcasme.


_________________



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Kaira
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Lisa
Posts : 54
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Fire
Klas: Stagiaire // Savador
Partner: It's bloody and raw, but I swear it is sweet

BerichtOnderwerp: Re: I'll turn into a monster for you / Savador   wo sep 02 2015, 18:35

Nieuwsgierigheid was inderdaad de juiste benaming voor het sociale aspect die de vrouw voor hem koesterde. Niet alleen waren het de verhalen van anderen, maar ook zijn woorden hadden impact op haar en dat was niet op een negatieve manier – integendeel zelfs. Het liet haar weten dat de man een verhaal had, ook al was het er niet één (ja ze had al rondgevraagd) die hij zou vertellen. Vanaf het moment dat de grote deur zich had geopend zag ze een man met macht. Hij had een gespierde bouw, was wat langer dan dat zij was en kleedde zich op een manier dat je zijn rijkdom kon ruiken. Een geur dat waarschijnlijk gemengd was met de dure cologne die haar bij binnenkomst als een warm welkom ontving. Zijn gezicht was aantrekkelijk, met gele slangenogen waarbij de kleur bijna in contrast stond met de rest. Ook een sikje sierde zijn gezicht, dat omhuld was in gitzwarte lokken die zo donker oogden als de nacht, wat hem een streng en wijs uiterlijk gaf. Het was bijna vreemd, de manier waarop ze naar hem keek. Iets in zijn ogen, dat mysterieuze misschien, gaven haar het gevoel alsof de man een groot verleden had die hij probeerde te verstoppen met de sinistere blik dat bijna niet leek te veranderen. Een maskertje, misschien. Het was iets wat ze wel kon appreciëren, iemand die de wereld al van zijn bittere kanten had gezien. Een machtig man die haar wel kon vertellen hoe het allemaal in elkaar zat. En ja, zijn uiterlijk zat zeker mee in dit geval. Hij oogde krachtiger dan menig man waar ze al nachten mee had gedeeld. Niet dat ze gelijk wilde blijken dat ze wel zijn slachtoffer wilde zijn voor in het donker. Wellicht was het wel een man van normen en waarden, de soort die haar zou ontslaan als ze enkel en alleen een luttel iets van haar romances zien. Al zei iets van de manier waarop hij sprak over de leerlingen en de manier waarop hij zijn wijn nipte, dat het waarschijnlijk niet het geval was. Ze hoopte van niet, want zekere fantasieën met deze man kon ze wel voor ogen halen. De gedachten waren slecht, ze wist zeker dat het absoluut niet door de beugel kon, maar och, wat was de man aantrekkelijk. De kracht in zijn stem, het kennen van de wereld, de mysterieuze ogen. Nee, ze kon hem niet in haar agenda zetten. Ze kon het zich niet veroorloven om haar laatste baanmogelijkheid kwijt te raken. Ze had haar studie al verloren door haar verslaving aan alcohol en hoewel ze genoot van het wijntje die in haar hand was geklemd, ze mocht het zeker niet openbaar maken. Ze kende deze man niet en wist dan ook totaal niet wat ze kon verwachten, maar oh wat graag wilde ze hem leren kennen. Het was een man die háár wel een lesje kon leren, want als de zekere Savador ook zo machtig was in de heimelijke nachten, dan zou ze die zeker met hem willen spenderen.

De goudgekleurde slangenkijkers keken naar haar vurige kristallen. De blik, zo koud en luguber dat ieder ander mens er rillingen over zijn rug van zou krijgen. Zij kon het enkel en alleen interessant vinden en vooral toen er een stilte viel na haar krachtige woorden. De woorden die lieten zien dat ze geen slachtoffer wilde zijn van de grote boze wolf. Ze was simpelweg het type persoon niet die zich zo liet behandelen. Waarschijnlijk had het ook te maken met het feit dat ze grote afschuw had voor erg onderdanige mensen, iets wat daarentegen niet te vinden was bij de heer. Gelukkig. De stilte leek een antwoord te worden voor haar woorden, gevormd door verontwaardiging. Ze keek hem aan met licht samengeknepen ogen en leek bijna verbaasd te zijn dat hij zo snel van zijn stuk was. Deze gedachte was al vrij snel vervlogen toen er een sierlijke glimlach op zijn gelaat ontstond, wat daarna ontplooide in een lach van diepe tonen. Het deed haar denken aan fictieve boeken die ze had gelezen, waarbij ze de lach zich voorstelde bij de meest hatelijke man in het verhaal – hoewel deze lach niet sarcastisch overkwam, integendeel zelfs, het gaf haar een gevoel dat ze veilig was. Veilig voor de afschuw die de man voor veel mensen koesterde. Zijn blik fonkelde, alsof er iets van waardering in te vinden was, een twinkeling waarvan ze zeker wist dat ze het voor de eerste keer zag. Ze kon enkel knikken toen ze zijn eerste woorden liet knikken, alsof ze het een beetje kon begrijpen, maar zich niet er helemaal in kon plaatsen. Eenmaal toen hij de zin afmaakte krulde er een gefascineerde glimlach om haar lippen en haar vlammetjes twinkelden van uitdaging. ‘But perhaps you’re seeking it in something else than medication,’ zei ze zacht en uitdagend, terwijl haar blik afdwaalde naar de glazen wijn op de tafel. Misschien kon ze kijken hoe ver ze kon gaan en waren er wellicht ook wel andere dingen die hij gebruikte voor afleiding. Je wist het immers niet. Haar glimlach veranderde in een zelfvoldane grijns bij het horen van het compliment. ‘Ik ben blij dat we het eens zijn met de behandeling van leerlingen en hoogstwaarschijnlijk ook leraren hier op school.’ Ja, het was weer iets waar ze haar mond voorbij praatte, omdat ze dacht dat de heer zelfs niet geliefd kon zijn door leraren. Iets wat hem nog interessanter maakte, al zij ze het zelf. Niet dat ze het bedoelde om zijn kont te likken, zogezegd. Nee, ze was altijd al een buitenstaander geweest en ze was al helemaal niet van plan om zich perfect aan te passen aan het imago wat de leraren hadden.

_________________
Honey, you're familiar like my mirror years ago
Idealism sits in prison, chivalry fell on its sword
Innocence died screaming, honey, ask me I should know
I slithered here from Eden just to sit outside your door
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: I'll turn into a monster for you / Savador   vr sep 04 2015, 20:23

Benedictus qui venit
Eyes black, big paws. And it's poison - and it's blood.
Big fire, big burn. Into the ashes - and no return.

In de wetenschap dat het verleidelijk was om verboden kwesties te testen, koos hij zijn woorden meer dan eens zorgvuldig. Het was als een koekje pakken uit de trommel als moeder even niet keek, een illegaal boek uit een afgesloten sectie tussen de anderen vandaan schuiven en erin bladeren. Het was dezelfde definitie als je het erop waagde om hém te willen leren kennen. Gereserveerd als hij was. Introvert als hij was. Hij symboliseerde een grote ketel met borrelend, vloeibaar goud, een publiektrekkende attractie, een wereldwonder en een obscuur geheim - maar altijd zat er een zwaar lid op de pot of werd je weerhouden van het betreden van de curieuze gronden: door een groot roestig hek, vergrendeld met drie sloten, met daarachter een poel van blubber, een gigantisch donker meer en een dikke zwarte mist. De enige afdrukken van voetstappen die achter het hek een lijn vormden door het dorre gras, de levenloze bosgrond en het mulle zand, waren die van hem. Enkel zichzelf liet hij toe en enkel hij wist de weg. Het waren zijn hachelijke gebreken die hij keer op keer op keer omarmde. De enige gasten voor wie hij ooit de ketenen met trage halen onder een verwittigende blik van het hek had los gewikkeld, waren mensen geweest van wie hij hield, maar die of dood waren, of zich in feite al jaren geleden van hem af hadden gekeerd. Zelfs dan liet hij ze nooit lang blijven. De kille maan was zijn eenzaamheid en de waterige zon achter de regenachtige wolken zijn eigenwaarde, en daaraan had hij al meer dan genoeg. Zijn leerlingen wierpen speren over zijn metaforische hek, maar hij had op hun leeftijd al meer meegemaakt dan een veertigjarige man en gooide ze standvastig terug. Soms raakte en spietste hij dan zo'n tiener, wiens adem in stomme verwondering in zijn keel bleef stokken als de speer soepel, als een geslepen mes door zacht vlees, zijn maag penetreerde. Dat was niet zijn schuld. Dat was slechts zijn verdedigingsmechanisme en hij moest wel, wie kon het hem immers kwalijk nemen? Iedere levende ziel behalve hijzelf, klaarblijkelijk. In het violette gordijn van zijn eigen gecreëerde schemering verdoezelde hij dat alles met een continu gedragen mantel van kille kalmte, een scala aan maskertjes, het gevoel van vertrouwen dat hij bij zijn tegenpartij opzweepte voor hij ze een zwerfkei aan de enkel bond en in zijn diepste poel gooide, en zijn eigen aparte, zijdeachtige stemgeluid als vloeibare, pure chocolade. Menig vrouw stond op dat vlak kort even aan de grond genageld als hij in zijn meest persoonlijkste obscuriteit dan een totaal contrast van zichzelf schetste wanneer zijn tong woorden kon laten vallen als 'neuken', of lelijke Shadraanse verwensingen vloekte. Hij was en bleef immers een volbloed Shadraan in hart en nieren, het Kovomakaanse ras tussen de overige zes van lijkenpikkende raven, leugenachtige vossen en bloeddorstige wolven. Tall, dark and handsome tegenover Fiery, sunlit beauty.

Maar hij keek in die felle robijnen en merkte - in haar steevaste houding, haar zelfverzekerde expressie, de fonkelende blik en haar daadkrachtige woorden - dat ze zeker niet van plan was om één van zijn makke lammetjes te worden. Best: hij wilde geen herder zijn die zijn vee met een eenvoudige tik van zijn stok binnen de houten hekken kon drijven. Hij bespiedde, besloop en - wanneer het moment uiteindelijk daar was - bejoeg ze. Niet voor niets stond de slang symbool in zijn familienaam, of deed hij qua uiterlijk ook denken aan een zwarte wolf met gouden ogen, of een biddende havik die zich enkele momenten later in een stortduik liet vallen op zijn prooi. Daar hechtte hij honderdmaal meer waarde aan, en dat waren exact de spelletjes die zich manifesteerden. Vroeg of laat zou hij zijn ketenen ook om Morreale's polsen sluiten, want hij wilde haar proeven. In die zin was het zelfs amusanter dat ze als een sterke merrie was, eentje van de Raziaanse vlakten met haar vurige manen, gebonden aan de vrijheid en haar eigen vrije keuzes en niemand die haar kon temmen - nee, zelfs hij niet. Of, misschien, uiteindelijk. Tijd zal het leren.
Zijn silhouet tekende zich af als een rigoureuze schim tegen de donkere samenpakkende wolken die tussen de flappen van de gordijn zichtbaar waren, en hij nam met een vermakelijke uitdrukking een korte stilte, een moment voor zichzelf waarbij zijn goudgele ogen van de half gevulde wijnglazen naar de al even rode kijkers gleden. 'As goes for you, miss. U gaat me niet vertellen dat u zich er niet nét zo schuldig aan bevind als ik - en wellicht zelfs wel wat meer,' glimlachte hij kalmpjes, maar nauwelijks zichtbaar terwijl hij het geworpen pijltje, dat als de symbolische punt achter zijn woorden nog fier overeind stond in het tafelblad, voorzichtig los wrikte. 'Ik behandel mijn leerlingen, collega's en werknemers op even gronden zoals zij mij behandelen,' vervolgde hij, bijna in de ban van de bewegingen van het pijltje dat hij bestuderend tussen zijn slanke pianovingers liet rollen. 'Punische glimlachjes en geoefende begroetingen voor de goede orde. Vervolgens, wanneer de wereld ziet dat het goed en wel is, is het veilig om je rug te keren en je serviele laster sprekende tong te splijten. Essentialia in twee zinnen samengevat, Miss Morreale.' In een trage haal veegde hij een stuk perkament van een onderliggend rooster tevoorschijn, met daarop de kleine 35 millimeter bij 45 millimeter profielfoto van een willekeurige, nieuw ingeschreven leerling. Het pijltje drukte hij in een kort bevende krachtinspanning van zijn duim tussen de openlijke ogen van de jongen op het fotootje, en hij verbrak niet het contact toen hij vervolgens langs zijn desk stiefelde en zijn duim op het pijlschachtje mee roteerde, als de hand van een vrouw die hij vasthield in haar halve cirkel om hem heen tijdens een sensuele dans. 'Laat ik zeggen dat u het hier in overvloed zult treffen, met de klaarblijkelijk onmisbare drijfveer van het veel voorkomende vallen van mijn naam. Het is slechts een schappelijk rechtswezen om in zulke gevallen ballen terug te kaatsen, het tij te keren, water bij de wijn te doen - vind u ook niet?'
Ja - hij vond van wel. Vanuit zijn bovenste ooghoeken keek hij de blondine weer aan, veelbetekenend en met zoveel meer onderliggende betekenissen, als een speling van het kleurenspectrum in het schijnsel van de zon onder het wateroppervlakte van zijn zwarte meer.


_________________



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Kaira
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Lisa
Posts : 54
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Fire
Klas: Stagiaire // Savador
Partner: It's bloody and raw, but I swear it is sweet

BerichtOnderwerp: Re: I'll turn into a monster for you / Savador   za sep 05 2015, 20:35

Het was niet iets dat ze kon ontkennen, dat ze op zoek was naar gevaar. En ze kon al helemaal niet ontkennen dat ze het zocht bij de man voor haar. Zelfs als klein kind zijnde vond ze het heerlijk om het op te zoeken. Ondeugende streken waarmee ze haar broer en zus zo kon treiteren, waardoor ze nog meer gehaat werd door haar ouders. Ze sloot hen op in alle donkere hoekjes in het huis, gebruikte het haar van haar zus als schilderdoek en ontdeed haar broer van al zijn blonde lokken de nacht voor zijn diplomering. Het stel wat haar ouders genoemd werd, vreesden ervoor dat de familienaam beschadigd werd. Maar hoe meer het ondeugende kind, met de vlammetjes in haar ogen, gehaat werd. Hoe meer ze zich tegen haar vader en moeder verzette. Het zogeheten: “haar kont tegen de krib gooien verhaal.” Op latere leeftijd zocht ze het gevaar in heimelijke pleziertjes in de duistere nachten, maar ook kon ze het vinden in de substantie dat zo bitter smaakte en haar toch zó goed liet voelen. Buiten dit om had ze zelf ook genoeg gevaar gecreëerd, wat zelfs haar man het leven kostte en het prachtige goud van haar familienaam had vervuild. Je kent het wel, het oorzaak-gevolg regeltje. Haar liefde voor gevaar had consequenties en ze waren wellicht niet groot in haar ogen, maar voor latere gevolgen was ze blind. Net zo blind als dat ze nu was bij de duistere man, wat in haar ogen alleen maar meer naderend onheil kon betekenen. Het trok haar naar hem toe, als een slangenbezweerder die haar uit haar mandje liet slibberen. Alsof hij het koekje was dat haar voor werd gehouden en ze zou krijgen bij goed gedrag. Alleen was het punt, dat ze zich niet goed wilde gedragen. Nee, ze wilde zijn dure pak van zijn lichaam afscheuren en haar lippen planten op zijn warme huid eronder. Ze wilde haar lange nagels over zijn rug laten krassen als reactie van genot. Ze wilde littekens aanbrengen dat als handtekening diende en hem laten genieten zoals hij nooit genoten had. Alleen had ze meer het idee dat hij diegene was die haar bevrediging zou geven op een manier zoals een ander nooit gelukt was.

Zijn ogen, met lange donkere wimpers, hadden diepzwarte pupillen in een ruitvormige positie, als die van een formidabele slang. Zijn irissen waren net druppels van geel kristal, waarin een twinkeling lag die haar deed denken aan lust. Het gevoel dat hij zeker losweekt bij haar. Eén van de zeven zondes. Maar iets in haar zei dat Savador wel een man was van ondeugd. Zijn houding was fier, met een uitstraling van een notoire galgenbrok, maar met een tedere ondertoon bij de aanwezigheid van de dame. Hij toonde haar dat hij machtig, ook wel gevreesd was, maar legde haar in zachte watten met zijn warme sistonen. ‘Who knows sir, I’m guilty of many sins.’ Een uitdagende glimlach lag om haar lippen gekruld, terwijl ze haar ellebogen liet steunen op zijn bureau zodat ze met haar gezicht nog dichterbij het pijltje voor haar in de tafel kwam. Het was het soort uitdaging waarmee ze vuile gedachten bij hem los wilde wrikken. Haar blik bleef gericht op zijn gezicht toen zijn hand op een sierlijke manier naar voren kwam en het pijltje uit het hout trok, waarna hij ermee speelde in zijn vingers en zijn diepe stem liet klinken. Een riedeltje liet hij horen, als een soort handboek voor respect bij haar collega’s. ‘Ik ben ermee bekend,’ knikte ze instemmend, waarna ze Savador omhoog zag komen en verder speelde met het pijltje. Hij ging verder met vertellen hoe hij handelde, hoe hij menig mens tevreden houdt in dit asylum. ‘Het zal vast de reden zijn dat u de eigenaar bent van dit prachtige kantoor en de machtspositie bezit als schoolhoofd, is het niet?’ Het was een vraag waarmee ze de zijne beantwoorde, waarbij ze een uiterst ernstige blik trok. Alsof het een zeer belangrijk onderwerp was, maar toch met de nodige uitdagende twinkeling. Eigenlijk wist ze het antwoord al.

Na een korte stilte haalde ze een ellenboog van tafel af en liet ze op een sierlijke manier haar hand naar de zijne gaan, waarna ze met haar wijsvinger over de rug van zijn hand cirkelende beweging maakte. Ze sprak op het moment van de handeling. ‘But, master Savador,-‘ haar blik was uitdagend, met de nodige vlammen tot leven kwamen. Ze keek hem recht in zijn slangenogen en heel licht tuitte ze haar lippen. ‘Lets talk about you for a moment.’ Even wendde ze haar blik af, naar de handen op tafel en concentreerde ze zich voor een luttele seconde op haar bewegingen. Haar vurige ogen schoten vervolgens weer omhoog om zijn blik te vinden. ‘Tell me who you are and what you like...’ haar stem was zacht en langzaam, als een fluistering, maar heel helder. ‘Humans are a very curious species, don’t you think?’ Haar ogen vonkten, alsof er een grote brand woedde in haar irissen, maar de blik die erin lag was nog veel gevaarlijker. Ze stapte over de lijn heen, ze brak het ijs, ze kon haar baan wel kwijtraken. Maar als dat een nacht was met deze verrukkelijke man, dan had ze het ervoor over. Erg geslaagd was ze tot nu toe toch niet in het leven en haar lust naar het gevaar en duister was toch groter dan haar motivatie voor een langdurige toekomst.

_________________
Honey, you're familiar like my mirror years ago
Idealism sits in prison, chivalry fell on its sword
Innocence died screaming, honey, ask me I should know
I slithered here from Eden just to sit outside your door
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: I'll turn into a monster for you / Savador   wo sep 09 2015, 16:50

Benedictus qui venit
Eyes black, big paws. And it's poison - and it's blood.
Big fire, big burn. Into the ashes - and no return.

Zoals ze zichzelf nauwgezet neerzette, expliqueerde het algeheel zich voor hem. Dat lukte hem aan de hand van haar manier van spreken, de woorden die ze hem zei en de woorden die ze hem niet zei, haar houding en haar vitale uitstraling. Mensenkennis (voornamelijk het mensen peilen, het mensen manipuleren) was een kneepje van zijn vak geweest en dat had hij nooit meer vergeten. Goed, belangrijke notitie, en kort samengevat: ze was geen boers meisje uit het boerse klootjesvolk dat al bloosde van plezier om iets eenvoudigs als 'dankjewel' van een knappe man, noch had ze blijk van een andere versie van een simpele ziel in die richting. Kaira Morreale liep - nee, danste - op hete kolen, en leek er nog plezier aan te beleven ook. Aan het hoofd van deze school stond een gevreesd roofdier dat manenschuddend brulde, een luid stempel drukkend op zijn magistrale bewind; maar in haar bijzijn voelde hij zich eerder de slapende leeuw, versuft door een verdoving, en zij als ervaren artiest onder een groep Raziaanse minstrelen die haar slanke hand eindelijk langs de zachte ondervacht op zijn buik, door de wilde manen en zelfs langs de levensgevaarlijke tanden van het gevaarlijke beest kon laten gaan, iets wat ze in andere situaties nooit zou kunnen zonder een groot verlies te lijden. In de vorm van een arm of een been - of haar leven. Hij gaf toe aan zijn begeertes, het feit dat hij haar in zijn bed wilde, hoe hij zich voor de geest haalde hoe hij met haar dijen tussen zijn heupen gedrukt zijn hoofd in zijn nek wierp in een zwoel ensemble van versnellende ademhalingen - en eerlijk is eerlijk, dat gebeurde niet vaak. Savador was een eindbestemming die men nooit kon bereiken, omdat hij ze altijd drie stappen voor was. Of hij was al verdwenen, en je moest het doen met een glimp van zijn mantel. Precies zo het geval op relatiegebied. Natuurlijk was hij een man met, net als iedere andere man, mannelijke nevenactiviteiten: hitting on the ladies, having a smoke, being hot in leather jackets, taking a leak behind the bushes and the like, maar hij was niet de leuke opgelaten gozer die ze dan meenam naar zijn huis, en meer als de mysterieuze mist die buiten door de kille nacht kolkte, opgelost in het niets als je even je aandacht teveel bij de leut hield, je achterlatend met vragen hoe zijn huis er überhaupt uit zou zien en beter: of je die ooit van de binnenkant kreeg te zien. Dan was daar zijn nieuwe stagiaire die de tent in zijn broek op kon zetten door er enkel te zijn. Prettige provocaties. Dat was weer eens iets anders dan de overmaat aan haat en afgunst die hij dagelijks over zich heen gestort kreeg, benend in zijn strenge tred door de gangen, of met zijn rug naar de klas toegedraaid wanneer hij in zijn sierlijke, krachtige handschrift nodeloze aantekeningen op het bord kalkte; maar zelfs dan leek hij te weten wie wat deed, wat er gefluisterd werd, of de doorgespeelde briefjes met boodschappen zag met de ogen in zijn rug.

Rode nevels van sensualiteit kringelden als de slangen die hij zo koesterden door de fonkelende gougele schatkamer achter zijn ogen, eentje als uit een oude ruïne waar je nooit uit zou komen zonder zijn hulp, vol strikvallen en valkuilen. Hij stond met een arm ontspannen op zijn desk geleund en keek zijn stagiaire aan, zijn vingers om de rand gekruld. Zelfverzekerd en in zijn nopjes, maar ook in een belangstellend, dartel soort afwachting die terugkwam in de schalkse twinkelingen in zijn ogen en de minuscule boogjes die zijn nauwelijks zichtbaar opgetrokken mondhoeken voortbrachten. Hij bekeek haar uitbundig zonder het op te laten vallen, deze muse en femme fatale. In zijn hoofd was hij al cupmaten aan het analyseren, afwegen. Daarbuiten sloten zijn half toegeknepen ogen die gedachtegang af, veilig opgeborgen voor de buitenwereld.
Zijn pink ging in peinzende halen langs zijn kaaklijn, iets dat een raspend geluid veroorzaakte door zijn baardgroei, en intussen meende hij haar aspecten af te wegen op het ogenblik dat ze zich dichter naar het in het hout gepenetreerde pijltje boog - size does matter. Die dubbele betekenis ontging hem niet, maar hij geloofde dat ze beide wat dat betreft zeker goed zaten wanneer kleding zich van huid scheidde. Zeker in combinatie met haar sensueel gesproken woorden die mogelijke gebreken op en top konden maken. En daarop glimlachte hij enkel, een schampere omkrulling van zijn mondhoeken in iets zuinigs en compacts, zodat het nooit duidelijk werd of ook hij schuldig was aan zonden. Niet nu en niet vandaag, in ieder geval. Wellicht inderdaad wel nooit.

Het was duidelijk dat ze de draak wilde steken met de draak, gaf een priem in zijn richting die zich manifesteerde als een nieuwe uitdaging toen ze het onderwerp waagde aan te snijden over zijn leiderschap, normaliter totaal haar straatje niet als simpele, lage stagiaire. Kwaad werd hij niet; je zou het wel merken wanneer hij dat was, wanneer hij zo kalm leek als stil water en een tel later kon exploderen als een ondergrondse vulkaan. Opnieuw dat glimlachje dat zich op zijn gelaat uitplooide, zorgvuldig en charmant. 'Zo kunt u het plaatsen, weliswaar,' liet hij vier tellen later los in zijn poëtische, warme toon. Immers hoefde ze niet te weten dat hij de vorige directrice in zijn greep had verweven, dat hij zijn lusten op haar had losgelaten in een agressief tempo dat vier minuten had kunnen duren, maar wat hij had uitgesteld naar een halve avond om des te meer van haar te genieten en des te langer te kunnen luisteren naar het koortsachtige geschreeuw van haar echtgenote buiten op het veld, en alles boven alles; dat hij enkel de titel van directeur op zijn naam had gedrukt door haar de positie simpelweg afhandig te maken. Zoals hij uiteindelijk alles wel kreeg wat hij wilde door het slim uit te spelen. Alles behalve de liefde; een sententie, begrip en vaak ook een berechting dat niet te koop was.
Dat had hij tenminste dertig jaar lang geloofd, en nu hij bijna tegen de veertig aanhikte was het langzaam maar zeker een ijzerhard feit geworden. Het was misschien om die reden, of niet om die reden alleen, dat hij zowel roerloos als kalmachtig kil oogde toen de knappe blondine een hand naar voren bracht en haar schelmachtige stoute daden voortzette in direct fysiek contact. Hij leek zijn eigen majesteitelijke standbeeld op zijn sokkel terwijl hij stijfjes en zwijgend in alle talen toekeek hoe haar slanke wijsvinger roterende lijntjes trok over de rug van zijn hand, tussen zijn knokkels en over de bescheiden zwarte haartjes, langs de opgezette aders die zichtbaar door zijn hand liepen, zoals ze dat vaak waren bij volwassen mannenhanden. Zijn hoofd had hij niet eens gebogen: het waren alleen zijn irissen die zich naar zijn uiterste onderste ooghoeken hadden verschoven om er met versmalde pupillen naar te staren, als een roofdier dat ieder moment onverwachts toe kon slaan - en bijna alsof het te onwaardig aandeed om er zijn nekspieren voor in werking te moeten zetten. Ze wilde het over hém hebben. Ze wilde weten wie hij was en wat hij deed. Langzaam hervonden zijn schatkamers haar hellevuren weer. Dit was het, haar stille schreeuw. En Bij Medusa en Mefisto, ze was inderdaad niet het boerse meisje uit het boerse klootjesvolk, de makke lam of zijn genegen slavin. Daar stapte ze onbevreesd maar overduidelijk over de rode lijn en bij de incest plegende, embryovretende demonen in hel, hij oogde als een sidderende cobra in de aanval maar voelde zich allerminst zo. 'No,' zweefde de enkele toon als een zachte fluistering door de ruimte. 'I think the majority of the lot are just plain stupid.' Het plotselinge rauwe sarcasme in zijn met Shadraans accent doorspekte constatering kwam over als een droge handenklap, niet passend in de situatie, maar dat was iets waar de lange man geen zak om gaf. 'Hence the fact that very few are aware of my big pile of large tasks and tiny space of little time - however..' De bitterheid die een mengeling leek te zijn van komisch cynisme en zijn bekende sarcasme - die hij in die zin ook gemeen plagend op haar liet slaan - verdween als een zandbank onder een nieuw aanzwellende golf toen hij in tedere omvang zijn vrije hand gebruikte om die van haar af te tasten, waarna hij zich traag voorover boog, naar haar toe - en tegelijkertijd in die beweging haar pols stevig, krachtig omsloot.
'That doesn't go for everyone, of course -' Zijn hete adem sloeg tegen haar oorschelp terwijl hij het zacht in haar oor fluisterde, op eenzelfde manier van trotseren zoals zij tegen hem durfde te spreken, en zijn andere hand had zich bevrijd onder de hare om met twee enkele vingers haar kin naar hem op te richten. Hij dartelde listig om haar vragen heen, alleen maar om ze niet te hoeven beantwoorden, en speelde er verder op in, op zijn manier. De manier zoals het had moeten beginnen bij haar introductie en de manier die hij aan zou houden tot het eindslot aan toe. En dat zou hij in ieder aspect laten weten ook.


_________________



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Kaira
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Lisa
Posts : 54
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Fire
Klas: Stagiaire // Savador
Partner: It's bloody and raw, but I swear it is sweet

BerichtOnderwerp: Re: I'll turn into a monster for you / Savador   do okt 01 2015, 00:03

Het raspende geluid dat klonk bij het aanraken van zijn baardje, samengesmolten met de  warme ademhaling van de twee, klonk als muziek in haar oren. En eerlijk is eerlijk, ze kon  haar glinsterende ogen niet van hem af houden. Er was wel een keer dat haar leermeester  in een ander leven haar hart ook op deze manier liet kloppen. Haar uitdagende blikken, haar  blonde lokken van zonneschijn en haar majestueuze bewegingen die hem zo gemakkelijk de  tent uit liet lokken. De arme man die zijn gehele carrière was verloren, omdat zij hem  plezierde op een manier dat zijn vrouw niet kon. Toch was het op deze manier anders. De  verbitterde wolf voor haar had een soort macht dat zij wel kon bewonderen. Nee, het was  niet de macht die hij had in het kasteel, maar de macht in het dansspel wat tussen hen  plaats vond. Het sierlijke dansspel van woordenwisseling en blikken. Ze smolt van binnen  als ze dacht aan een nacht met hem, hoe hij haar wilde gedrag kon temmen. Met hem was  het zo dat, al zou ze ook zo haar best doen, dat zij niet diegene was die dominant was.  Integendeel, ze kon zich al voor haar zien hoe de man haar alle hoeken van de kamer zou  laten zien, haar stevig vast zou pakken in een greep waar ze onmogelijk uit kon ontsnappen.  Ze zou ook niet durven. Wellicht ging ze ook te ver, dat ze bij de eerste ontmoeting haar  verlangen al zo duidelijk liet zien, maar iets in haar zei dat hij wel van het uitdagende hield,  wat waarschijnlijk kon uitbloeien in iets waar ze wel meerdere malen plezier van zou kunnen  hebben. Er was gewoon wat aan hem wat haar zo interesseerde, een mysterieuze  ondertoon achter zijn norse en sinistere masker wat hem zo maakte tot wie hij was. Een  verleden. Daar was geen twijfel over nodig, maar er was ook iets wat haar deed denken aan  een persoon die zich miserabel vond, maar daarbij zichzelf toch bewonderde. Het zou haar  niks verbazen als de persoon voor haar zich verachtte, maar het zo diep verborgen hield in  zijn versteende ziel, dat er verder niets aan te zien was. Hij straalde immers toch macht en  zelfvertrouwen uit. Het was misschien een klein voorgevoel, maar wat het precies was, daar  kon ze de vinger niet op leggen. Daar zou ze waarschijnlijk nooit haar vinger op kunnen  leggen.    


Eenmaal toen ze het wilde beest voor haar aanraakte leek hij te verstijven, maar oogde zo  kalm dat het amper te merken was. Zijn kille blik was gericht op de handeling die ze  uitvoerde, terwijl haar rode kristallen enkel in het diepe van zijn ogen probeerde te dringen.  De zachte fluistering van zijn woorden zorgde voor een lichte teleurstelling, maar algauw  werd haar aandacht er weer bijgehaald door het sarcasme die een duidelijke ondertoon  gaven aan zijn woorden. Zijn plotselinge greep van haar pols liet haar voor een luttele  seconde verstijven, maar zodra hij dichterbij kwam ontspande ze weer en begon haar hart  weer sneller te kloppen. De warme ademhaling kietelde hierbij haar oor, waardoor ze  langzaam haar hoofd naar hem boog en haar ogen sloot. Alsof het een nieuwe manier van  genieten was. Hij pestte haar, probeerde haar tot het uiterste te laten gaan, maar ze  weigerde zich te bewegen. Zijn woorden, zacht met het lichte geruis van de stem van een  volwassen man. Het betoverde haar. Het voelde alsof ze in het diepe van de zee werd  gegooid, worstelde met de golven en ze van haar ademhaling werd ontnomen. De ruwe  vingers gleden langs haar fijne kin en ze opende haar ogen, om in de slangenblik van de  tovenaar te kijken. Alsof ze in een soort hypnose was stond ze langzaam op en ging  tegenover hem staan, iets te dichtbij, al zij ze het zelf. Haar slanke vingers legde ze  voorzichtig op zijn borstkas, op de plek waar zijn hart zich bevond en voorzichtig weekten  haar lippen van elkaar af. ‘I understand…’ Ze was zich ervan bewust dat hij de vragen  ontweek, dat hij liever haar wilde afleiden met dit spel, dan dat hij wat over zichzelf zou vertellen.
Ze begreep het en om eerlijk te zijn, had ze op dit moment dat ook wel liever.  Daarbij was haar blik vol uitdaging, alsof ze wachtte op zijn acties. Met haar vrije hand ging  ze voorzichtig naar zijn gezicht en gleed met haar nagels teder langs zijn strakke kaaklijn  waarbij ze haar handelingen aandachtig bekeek. ‘But sir, how do you want to spend that tiny  space of little time?’

Sorry it's bad

_________________
Honey, you're familiar like my mirror years ago
Idealism sits in prison, chivalry fell on its sword
Innocence died screaming, honey, ask me I should know
I slithered here from Eden just to sit outside your door
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: I'll turn into a monster for you / Savador   vr okt 09 2015, 10:24

Benedictus qui venit
Eyes black, big paws. And it's poison - and it's blood.
Big fire, big burn. Into the ashes - and no return.

Het leek haast wel alsof ze verbaal en fysiek met hem wedijverde, al dan niet indirect en enkel door middel van haar uitdagingen. Als een soort succubus. Het maakte ook niet uit. Hij ging er gretig op in - ondertussen die gretigheid zorgvuldig achtergehouden achter zijn nog zorgvuldiger voorgehouden lagen en maskertjes. Veel aan de smalle, zuinige glimlach was er ook niet te zien. Het was meer de blik in zijn ogen die boekdelen sprak, evenzeer als dat er achter haar irissen hellevuren brandden. Dondersgoed wist hij dat hij slaagde om haar in zijn hypnose te trekken door de fijne kneepjes uit ervaring op haar uit te oefenen, maar het was slechts een beloken waarheid, misschien zelfs wel een knagende, lichte ergernis, dat ook hij in haar hypnose werd getrokken. De aandacht voor het pijltje verwaterde al veel te snel toen de drie jaar jongere vrouw plots overeind kwam, bekomen van haar geestelijke reis over een wijde open zee en terug. Alsof hij automatisch weer terugviel in zijn statige, stijve gestalte, rechtte de man zijn rug en keek zwijgend, misschien ook een tikkeltje kil toe hoe de vrouw zich dichter in zijn buurt durfde te wagen. Uiteindelijk stond ze op nog maar een paar enkele centimeters afstand van haar verwijderd en nu ze zo verschrikkelijk close was moest hij bijna zijn kin op zijn borst leggen om op haar neer te kijken. Ze raakte hem aan - raakte hém aan! - en vervolgde in haar aangename zwoele stemgeluid, maar hij kon in zijn trots alleen maar koel op haar neer blijven staren, zelfs toen haar nagels langs zijn baardhaartjes schraapten. Niet zozeer omdat het onprettig was - prettig was het namelijk wel - maar het bleef toch een hele gewenning na alle dagen van uitjouwen, gemelijke blikken en hatelijke opmerkingen. Dit, en enige andere vorm van liefkozingen. Zijn lippen persten zich lichtjes op elkaar en hij keek haar handelingen aan. Zijn blik trok langzaam in een lijn over haar gelaat en fixeerde zich een ogenblik later met een voldaan behagen op haar volle, rossige lippen die een blikkering van haar tanden vertoonde wanneer ze deze van elkaar af bewoog in de zachte woorden die ze sprak, de lange oogwimpers die zich tezamen met haar blik neersloegen voordat haar robijnrode kijkers de zijne weer vonden. Dat alles sloeg hij gade in zijn zwijgende, roerloze houding, met alleen zijn goudgele blik langs de brug van zijn neus op haar gericht ten teken dat zijn aandacht bij haar was, en niet bij een reeks aan gedachten waar het sarcasme van af droop. God, hij wilde haar. En God, wat broeide er een verschrikkelijk schaamte in zijn binnenste bij dat loutere besef. Hij wilde haar voor één nacht, of meerderen die volgden, maar niet, nooit langer dan dat, want bij het eerste ochtendlicht was hij weer evengoed en wel verdwenen met een geluidloos geruis van zijn mantel. Een ontoegankelijke ziel die zijn eenzame, maar drukke leven weer zou vervolgen. Tijd was geld, hij moest door - en verder zat een vrouw die verder niet veel met hem te maken had hem in dat geval enkel en alleen maar in de weg in de wetenschap dat zo'n vrouw meer wilde, zelfs op de momenten dat hij benomen was door de verplichtingen in zijn persoonlijke leven en het haar niet kon bieden. Maar een halfuur voor zijn vertrek zouden ze ontwaken in de innige omhelzing waarin ze die vorige nacht in slaap waren verzonken, en liet hij haar toe om nog even van hem genieten voor hij weer met de noorderzon verdwenen was. Met haar hoofd op zijn borst, haar knappe gezicht een tikkeltje naar hem toegedraaid zodat hij haar weelderig gekrulde lippen mocht aanschouwen en uit puur extase een hand door haar lokken kon halen als hij wilde, en zij voor haar eigen vrouw-eigen genot, waarvan hij dacht dat dat het besef was van spieren die onder huid rolden van het naakte mannenlichaam onder haar, de warmte ervan, waarschijnlijk het vreemde benul dat zelfs iemand als Savador zoiets menselijks als lichaamswarmte had, en de haartjes op zijn borst waar ze een slanke vinger langs cirkelde. Dat mocht ook wel; het was het weinige dat ze van zijn genegen kant mocht evenaren. Vooral in vergelijking met zijn gemelijke beramingen om haar op zijn manier te nemen: over haar glooiende vrouwenlijf heen gebogen, zijn borst rustend op haar rug, zijn kin in de kromming van haar nek en schouder, een hand strak om haar mond geslagen en haar oorschelp bijtend tussen zijn tanden. Dat was zijn plan en zij was het er mee eens. Dat kon niet anders. Daar gaf hij haar niet eens een keuze in. Lief zijn onder de lakens was echt geen onmogelijke opdracht voor hem, hij was zelfs een heel zorgzame partner - maar helaas was het niet voor menig vrouw van een nachtje weggelegd om dat te mogen ervaren. Het waren emotionele niveau's die ook niet bestemd waren voor menig vrouw om toe te mogen treden; het was als een zorgvuldig afgesloten zolderkamer met allerlei relikwieën van zijn vrouw waar niemand zich mocht wagen, en dat hij liever ook zo hield. Ook Kaira Morreale mocht daar niet komen, en wee haar gebeente als ze het ook maar probeerde. Dat was zijn open wond, zijn verdriet en frustratie. En op gebruikelijke termen ging het gewoon om de pure, gerieflijke seks. Zulke emoties kon hij daar niet bij gebruiken, en hij hoopte dat dat haar godgloeiende duidelijk mocht zijn. Maar wat was het een zwakte om te weten dat het ontvangen van een beminnende reactie zijn hart week maakte. Was het daadwerkelijk zo lang geleden?
Zacht hoorbaar streek de lucht langs zijn neusgaten toen hij in een ademteug plotseling inhaleerde, en zijn mondhoeken bij het uitademen losjes omkrulden tot een klein, tevreden glimlachje. Langzaam omhulde een van zijn armen zich om haar heen, zijn hand losjes in de geul van de overgang van haar onderrug naar haar billen en duwde haar heel licht tegen zich aan, zijn kin daarbij nog altijd wat opgeheven. Haar eigen lichaamswarmte kon hij voelen en hij werd zich opeens verschrikkelijk bewust van haar bekken tegen de gulp van zijn - voor dit soort situaties - veel te nette, veel te zakelijke broek. Zijn zuinige glimlachje werd zichtbaar iets breder bij het horen van haar woorden. De donkere man kneep zijn ogen even toe voor hij zich naar de blondine boog, alsof hij even twijfelde of ze het wel waardig was, totdat duidelijk werd dat hij haar enkel woorden schonk in plaats van een denkbare, gepaste zoen op haar wang, of het teder strijken van een mannenkaak langs de zachte huid van een vrouw.
'As long as possible,' lispelde hij zacht, met een kleine plagende steek op dat eerdere sarcasme. Terwijl hij naar haar toe gebogen stond - of bijna over haar heen gebogen met zijn lengte - vergreep hij zich opnieuw aan haar pols, maar ditmaal om bijna teder haar hand beet te pakken. Er klonk geritsel van papier terwijl hij zijn vingers vervolgens weer voorzichtig terugtrok, in haar hand een stukje verfrommeld perkament achtergelaten met de locatie van zijn persoonlijke kamer op de lerarenetage. Want hier? Nu? Hij was een man van klasse die niet onmiddellijk uit de kleren sprong en bovenop een vrouw kroop, die er in plaats daarvan van hield om ze aan een lijntje te houden en macht uit te oefenen, het bijna pesterig uit te stellen. Een 'tiny space of little time' uitrekken tot een eindeloos tijdsspanne van genot was immers uitgesloten - maar hij zou zijn uiterste best doen. Hand op zijn hart.



- Je kunt nog een reactie geven en een post plaatsen, maar we kunnen het ook vervolgen op de lerarenetages ( ͡° ͜ʖ ͡°)

_________________



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Gesponsorde inhoud



PROFILE
MAGICIAN

BerichtOnderwerp: Re: I'll turn into a monster for you / Savador   

Terug naar boven Ga naar beneden
 

I'll turn into a monster for you / Savador

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Here we are, don't turn away now |&Lilium
» {RPG} A monster calls
» But now the tables turn
» Everyone is a monster to someone
» Monster

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Starshine Academy ::  :: Headmaster's Office-