PortalIndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 Now, it's my turn.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Ronodan
-
-
avatar

PROFILEElite
Real Name : Aylan
Posts : 1156
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Lucht, beetje aangeleerd vuur
Klas: none
Partner: Can you feel my heart? It's beating you name...

BerichtOnderwerp: Now, it's my turn.   di nov 13 2012, 00:06

De vloer voelde ijzig koud aan onder Reá's voeten. Een korte rilling liep van haar kruin langs haar ruggengraat, helemaal naar haar stuitje. Ze had wel iets van stof om haar voeten gewikkeld, maar dat beschermde niet zo goed tegen de kou als schoenen zouden doen. Toch weigerde ze om schoenen aan te trekken. Ook al had ze de Tempel al heel lang geleden verlaten, ze weigerde om andere kleding dan die van een Tempus krijger te dragen. Het was het enige waar ze zich goed in voelde.
Reá liep door de gangen terwijl haar voeten langzaamaan gewend raakte aan de temperatuur van de vloer. Ze voelde hoe de magie bruiste door dit gebouw. Zoals bloed door aderen heen stroomde. Ze voelde het in de lucht. De vibraties streken zachtjes langs haar wangen. Leken haar te verwelkomen. De vibraties werden sterker, duisterder. Reá wist dat ze op een plek kwam waar veel duistere magie in huisde. Een grote houten deur was de poort die haar en die duisternis gescheiden hield. Reá hield halt. Haar ogen, zo fel als gloeiende kooltjes van een pas gedoofd vuur, gleden er langzaam over heen. Wat zich achter deze kamer bevond wist ze niet, maar ze wilde dolgraag te weten komen wat het was. Reá reikte naar de deurklink. Ze hoefde hem niet eens naar beneden te duwen om te merken dat de deur op slot zat. Tja, het was ook midden in de nacht. Maar deuren als deze hielden Reá niet tegen. Ze haalde even diep adem. Toen die lucht haar weer verliet verdween ze langzaam. Ze voelde zich licht in haar hoofd worden terwijl haar lichaam verdween en plaats maakte voor blauw grijze rook. Zo glipte Reá door de dichte deur. Moeiteloos gleed ze als rook tussen de kieren die niet te dichten waren door om zichzelf in de kamer weer tot één geheel te vormen. Een paar seconden bleef Reá staan totdat ze zeker wist dat ze weer compleet was. Toen keek ze rond. Veel was er niet te zien. De kamer was zo duister dat Reá enkel zwart zag. Het duurde even voor haar ogen enigszins gewend waren. Toen lukte het haar om een paar dingen van elkaar te onderscheiden. Ze zag een paar stoelen, een bureau, een paar kasten. Afgaand op de voorwerpen en meubelen die er stonden kon Reá er met veel zekerheid vanuit gaan dat ze in een kantoor van iemand stond. Toch voelde ze de ademhaling van iemand. Er was leven in de buurt. Ze hoorde het zachte ritmische geklop van een hart en hoorde hoe een stel longen zich vulde met zuurstof om het daarna als koolstof weer uit te ademen. Het deed haar denken aan een ander hart. Eentje die er qua ritme totaal niet op leek. Eentje die ze nog niet zo heel lang geleden had gehoord...

Het gekwetter van de vogels overstemde elk ander geluid behalve dat van de hart van één man, die kon zweren zijn het geklop ervan overal bovenuit kwam. Met het ijskoude zweet en een officiële brief in zijn handen stond hij voor de deur van een bescheiden hutje. Het had het flink wat dagen gekost om van de hoofdstad bij de berg woning te komen. Vanaf het moment dat hij was weggestuurd wilde hij zo snel mogelijk weer naar huis. En nu hij op de plek van bestemming was, schreeuwde die drang luider en luider door zijn hoofd. Met trillende handen klopte hij aan. Ook hij had de verhalen gehoord, al was hem verteld dat het meeste enkel bijgeloof was en volks vertellingen. Toch wilde niet elke vezel in zijn lijf dat geloven.
Hij had de laatste klop nog niet voltooid of de deur vloog open. In de schaduwen, naar buiten starend, zat een figuur. Het was het slanke silhouet van een vrouw. Ze staarde naar buiten uit het raam dat uitzicht gaf op het dal. De vele vogels die overal in het huis aanwezig waren kwetterde dwars door elkaar heen. De hele ruimte was gevuld met chaos en disharmonie. Maar ineens stopte ze. Alsof de vrouw bij het raam ze dat gezegd had zonder haar lippen te hoeven bewegen. Maar nu gleden haar ogen de kant op van de man. Irissen als gloeiende kolen. Ogen die de man nooit meer zou vergeten. 'Spreek,' klonk de stem van de vrouw kalm.
'Bent u Reárinn Ir'ské?' vroeg hij twijfelend. Nu stond de vrouw langzaam op. Haar lengte niet zo indrukwekkend al leek het door haar slanke postuur wel zo. Of het kwam door haar uitstraling. 'Dat ligt eraan wie dat wil weten, en dan vooral waarom,' reageerde de vrouw. De man schraapte even kort zijn keel en pakte de brief. 'Vrouwe Neara is na jarenlange trouwe diensten voor het rijk Puffoon verdwenen. Toen de documenten erop werden nageslagen is uitgekomen dat Reárinn Ir'ské de volgende in lijn is om de titel ''Vrouwe van de Lucht'' te mogen dragen. Hoogachtend de Raad van Bena Rikashi,' las de man voor. Hij probeerde zo kalm mogelijk over te komen. Maar Reá hoorde de trilling in zijn stem. Haar ogen hadden zich vergroot bij het horen van het nieuws. Als die vent een grapje maakte...
Ze liep op hem af en griste de brief uit handen. Haar ogen schoten over het papier. Het klopte. De brief was zelfs compleet met handtekeningen en het officiële zegel van de Raad. 'Dus Neara is verdwenen,' mompelde Reá zachtjes. De man knikte ter bevestiging. 'En de Raad wijst mij nu aan,' vervolgde ze. 'U bent de enige met...,' begon de man maar Reá onderbrak hem. 'Met de vereiste kennis en ervaring,' eindigde ze zijn zin. Ze draaide zich van de man af en liep terug naar haar plek bij het raam. 'Ga,' was het enige wat ze nog tegen hem zei. Zodra de man met een rotvaart de deur was uitgevlogen begonnen de vogels weer door elkaar te kwetteren. Eén van hen kwam op Reá's schouder zitten. 'Het is toch gebeurd Neara. Nu is het mijn buurt,' sprak Reá zachtjes, haar bedenkelijke blik naar buiten gericht.


Reá was ondertussen naar het bureau gevonden. Op de tast had ze iets gevonden waarmee ze haar eigen aankomst zou gaan vieren. Het had aangevoeld als een fles wijn. Nu maar eens kijken of het van een goed jaar was.
Reá plofte neer in de stoel achter het bureau, haar donkere mantel verhulde nog altijd haar gezicht aangezien ze de kap ervan over haar hoofd had getrokken. Met haar tanden trok ze de kurk uit de fles en legde die op het bureau. De geur van de wijn kwam haar tegemoet zweven. Het was een Shadraanse. De maakte de beste wijnen vond Reá altijd. Zelf was ze meer iemand van de Puffoonse mede. Er was weinig wijn wat ze dronk. Maar voor een goede Shadraanse wijn was er altijd wel een reden te vinden. En deze rook uitstekend. Ze nam een flinke slok uit de fles. Ze voelde haar binnenste verwarmd worden door de rode drank. 'Oh, hier zou ik wel aan kunnen wennen,' gniffelde ze zachtjes.

(De high and almighty Savador)

_________________
Celia || Aloiysius || Ronodan || Miss Oriël || Hunter || Mordecai


You cant do anything to me,
that I haven't done to myself yet...
Credits:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: Now, it's my turn.   do nov 15 2012, 02:08



Klokslag twaalf uur, zoals de kerktoren in de verte in Oak's Field dat door de zwijgende nacht aangaf. Hijzelf lag al enkele uren in bed, na alweer een stikdrukke dag. In z'n eentje, godzijdank. Uda was in Oak's Field. Nachtdienst, beweerde ze. Ze had werk achter de bar in de Bokkenburcht en kon soms dagen en nachten wegblijven. Waarschijnlijk drugsdealend, onderhandelend en oplichtend in de lugubere stegen van de Zwarte Markt, al ontkende ze het. Als ze terugkwam waren haar ogen rood en opgezwollen en stonk ze sterk naar alcohol in de walm die ze naliet als ze hem duf voorbijging om haar fragiele lijf vervolgens op de sofa te laten vallen - dan wist hij al genoeg. Niet dat haar welzijn hem ook maar iets kon schelen. Voor zijn part dronk ze zich maar dood, zolang ze maar met haar tengels van hem en zijn kinderen af bleef. Wat dat laatste betreft; die lagen vanavond niet op dezelfde etage als hij. Elwin had de gewoonte om midden in de nacht in zijn kamer te staan en aan zijn deken te sjorren om een enge nachtmerrie of iets in die trant en Asema kroop tegen vijven bij hem in bed om extreem vroeg al de aandacht van haar vader op te eisen, op haar eigen zwijgzame introverte manier. Om zichzelf wat fatsoenlijke nachtrust te gunnen - hij had het echt nodig - liet hij ze met de kinderjuf op zijn persoonlijke kamer op de lerarenetage slapen. Het grote steekpunt met jonge kinderen, en bij God, wat had hij er soms schoon genoeg van. Dat liet hij zo nu en dan zodanig merken dat het leek alsof ze soms echt bang voor hem waren.
Vannacht had hij het hele kantoor met zijn paar enkele zijkamers waar zich de meer persoonlijkere ruimtes bevonden helemaal voor zichzelf. En hij zou de hele nacht zeldzaam door hebben kunnen slapen, als Saethion hem niet gewekt had. De immens grote Raziaanse Reuzencobra had zich over zijn buik gedrapeerd en woog zo al een aantal kilo's, wat resulteerde in een onaangename druk in zijn maag. 'Eruit!' kreunde hij nijdig met het kussen tegen de zijkant van zijn hoofd geklemd. Hij draaide zich grommend op zijn zij om de slang van zijn lichaam af te laten glijden en trachtte met een geïrriteerde frons tussen zijn wenkbrauwen een poging zijn slaap te hervatten. Een tevergeefse poging, weliswaar, want Saethion gaf de moed niet op. Zijn lange lijf gleed langzaam bij zijn hoofdeinde, over zijn kussen, en liet met een geërgerde sis de ratel aan het uiteinde van zijn staart tegen zijn wang slaan. Zacht verwensingen uitend schoot Savador overeind, om abrupt in zijn zittende positie te verstijven. Zijn gespitste oren vingen vreemde geluiden op in zijn kantoor. Een fractie van een seconde gleed er een giftige uitdrukking over zijn bleke gelaat terwijl hij roerloos voor zich uit bleef staren om zich zo beter op de geluiden te kunnen concentreren. Als het die bespottelijke Fwinncendh weer was; hij zou hem geruisloos benaderen, bij zijn lurven grijpen en hem persoonlijk uit zijn kantoorraam duwen - en dat was op zoveel meter hoogte dat geen mens het zou kunnen overleven. Binnen twee seconde stond hij naast zijn bed; blootvoets, gehuld in een zwarte dunne broek van zachte stof en een niet te genieten uitdrukking op zijn bleke gelaat. Welke zwakzinnige imbeciel was nog zo ongekend binnen de school dat het nog niet tot zijn besef was gekomen dat je vooral geen confrontatie aan moest gaan met de hoofdmeester, wilde je je geen erge problemen op de hals halen? Hij zwoer dat hij zijn slangen nog eens heelhuids een leerling zou voeren die zo stom was om dat niet in te zien.
Grimmig greep hij zijn nachtmantel, die van een dunne satijnen stof was, sloeg die om zijn schouders en beende op de deur af. Hij deed nog niet eens de moeite het dicht te knopen - geen tijd. Saethion bleef achter op het bed, zijn meester met fonkelende zwak oplichtende ogen nastarend toen deze de kamer verliet.

In het kantoor bleef hij in de duisternis vlakbij de deur staan, zijn slangachtige ogen al gewend aan de duisternis. Zijn felle blik bleef hangen op een vaag silhouet. In zijn bureaustoel, achter zijn bureau. En het ergste was nog wel; het wijdde zich aan zijn wijn. Zijn wijn! De dure drank - de goedkope sloeg hij nooit in, huiswijn was echt hangover in a bottle - was als een medicijn voor zijn slechtere dagen en voldeed bovendien aan zijn beeld als rijke hoge pief, die weinig voor zijn geld hoefde te doen. Zoals een zwijnachtige zelfingenomen bankdirecteur inclusief vetnek die nauwelijks omkeek naar de situatie van anderen - al had hij geen vetnek en was hij een serpent in plaats van een zwijn. Het was al zeldzaam als het gebeurde dat hij zijn wijn überhaupt deelde met iemand, laat staan dat hij een fles van zijn kostbare magazijn af zou staan.
Een woedende ademteug klonk door het vertrek, gevolgd door zijn bijtende woorden. 'Wellicht is het je nog niet te gehoren gekomen dat ík hier de leiding heb, dit mijn kantoor is, het mijn stoel is waar je je achterwerk in hebt genesteld en dat dat mijn wijn is waar je jezelf mee tevreden stelt!' In een paar passen stond hij bij zijn bureau en griste hij de wijnfles uit de handen van de onbekende gast, die tot nu toe niets meer dan een vage schim in zijn stoel was. Prioriteit nummer één. Zijn andere hand was als het schijnsel van een licht plotseling onder de neus van de onbekende geschoven en had onverwachts licht vlam gevat zodat hij het gelaat van de persoon zou kunnen zien. Eén van zijn wenkbrauwen ging sceptisch omhoog toen hij zag dat hij of zij een kap ver over zijn of haar hoofd getrokken had, zodat hij nog geen gezicht kon bestuderen. Daar werd hij nog niet veel wijzer van. Zijn aandacht ging weer even terug naar zijn wijn. Hij rook even aan de hals, concludeerde dat er al een flinke teug uit was genomen. 'Gádverdamme!' Het sissende woord dat zijn smalle lippen verliet werd half overstemd door de bonk die volgde nadat hij de fles - met halve inhoud en al - in de prullenmand naast zijn bureau liet verdwijnen. Die hoefde hij dus niet meer. Een fles minder, schandelijk als hij het vond. Hij zou de schade moeten beperken door de volgende ochtend vroeg naar de slijterij in Oak's Field te haasten en daar een nietsvermoedend straatjochie aan zijn kraag een steeg in te trekken om te dreigen dat hij alles in zijn bezit van hem ter plekke afnam als het joch geen wijnfles van zijn favoriete merk voor hem zou stelen - het was immers niet zo behorend als het schoolhoofd van de nabijgelegen bekende school vier keer in de week langskwam om een nieuwe voorraad wijn in te slaan.
Toornig sloeg hij de zoom van zijn nachtmantel om zijn bleke borst - iets dat niet veel nut had, aangezien het het volgende moment alweer opzij zakte en zijn bovenlichaam weer onthulde - en trapte op een pedaal, vlakbij de poten van de stoel, om de rugleuning als een tandartsstoel naar achteren te laten zakken. In hetzelfde moment boog hij zich over de stoel naar voren en rukte in een ruw gebaar de kap van het hoofd van de ongewenste nachtdoler. De hand waar het vuur in gretige vlammen om zijn huid likte en de kamer in een onheilspellende oranje gloed zette, hield hij dicht bij het gezicht dat hem alles behalve bekend voorkwam. Pas toen drong de geweldig grote machtbron aan magie volledig tot hem door om vanaf dat moment constant in zijn aanwezigheid te blijven als een lage gons in zijn achterhoofd. Luchtmagie. Het was voelbaar hoe licht het hem in zijn hoofd maakte, hoe de kamer begon te draaien bij het zweverige gevoel dat deels zijn balans verstoorde. Hij knipperde een aantal keer met zijn ogen, herstelde zich. Zijn felle blik borend in de ogen die terugkeken, haast recht in zijn ziel konden kijken.
'Wel wel,' begon Savador op een zachte, sinistere toon. 'Een nieuwe Legendarische Magiër in ons midden. Wat een verrassing.' De spot was zo erg in zijn woorden aanwezig dat het er vanaf droop. Ze bleven maar komen en gaan, maar ergens stak het hem nu dat Neara ook was opgestapt. Ze was nota bene zijn vaste bedpartner geweest tijdens zijn erge behoefte aan seksuele verlangen. 'Weer net zo nodeloos en zwakgeestig als de rest. Kenmerkend in uiterlijk alleen al,' vervolgde hij smalend. Het zou hem verbazen als dit geval onderscheid zou kunnen maken van de rest van dat zooitje ongeregeld, zoals hij ze zag. Want legendarisch of niet: hij zou altijd boven ze uit blijven torenen. In Savador-theorie, dan.

_________________



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Ronodan
-
-
avatar

PROFILEElite
Real Name : Aylan
Posts : 1156
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Lucht, beetje aangeleerd vuur
Klas: none
Partner: Can you feel my heart? It's beating you name...

BerichtOnderwerp: Re: Now, it's my turn.   ma nov 19 2012, 09:58

Reá had haar ogen gesloten terwijl ze voelde hoe de wijn langzaam zijn weg zocht en haar lichaam verwarmde. Toch proefde het bitter, ze miste het volle van de smaak die wel aan mede zat. Maar dat zou ze hier waarschijnlijk niet vinden. De eigenaar van deze kamer leek Reá een echte wijndrinker. Erg jammer.
Ineens schoten haar ogen open en staarde ze bewegingsloos en doodstil de ruimte in. Er was iets veranderd. Er was iets wat maar zeurend in haar hoofd bleef bonken. Plots besefte Reá wat het was. Het hart, wat de hele tijd zo rustig en ritmisch had geklopt, klonk nu chaotisch. Het was wakker. Heel even verscheen er een kleine glimlach om Reá's mondhoeken. Dit kon nog wel eens interessant worden. Reá hield zich stil, maar ze kon elke beweging van haar onwetende gastheer of - vrouw horen. Het kloppen werd luider, het kwam haar kant op.
Alsof ze niks in de gaten ging Reá kalm door, sprak zelfs. De reactie liet een hernieuwde grijns op haar gezicht verschijnen. Oké, ze was dus terecht gekomen in het kantoor van het schoolhoofd. Maar God, wat was hij hebberig zeg. Met al dat ge mijn.
Het duurde niet lang voordat de man bij haar was. Hij pakte de wijn af. 'Go ahead, take it,'sprak ze kalm. 'Het smaakte toch te bitter,' vervolgde ze simpel. Reá’s pupillen vernauwde in een snel tempo toen er ineens licht in de kamer verscheen. Hoewel haar gezicht verborgen bleef, moest ze toch een paar keer knipperen voordat ze weer normaal kon zien. Een kleine grijns verscheen op Reá’s gezicht toen de man zijn fles weg gooide. Het maakte haar niet uit of het beledigend over moest komen, zij vond het niet meer dan amusant hoe deze man zijn wijn weg gooide.
Daarna ging het snel, de stoel die naar achteren ging, de kap die van haar hoofd werd getrokken. Maar Reá bleef de man kalm aankijken met haar irissen als gloeiende kooltjes. Wat had ze ook te vrezen? Zijn spottende woorden deden haar niets. Reá was het gewend dat men haar als zwak zag. Ze was een vrouw van redelijke lengte maar met weinig rondingen waardoor ze door veel mannen als zwak en fragiel werd afgeschreven. Niets was minder waar. De reden dat Reá’s lichaam zich nooit zo vrouwelijk had weten te ontwikkelen was omdat ze van jongs af aan al zwaar trainde. Het had haar vrouwelijkheden niet volledig tot hun recht laten komen maar had haar spiermassa daarentegen alleen maar vergroot. En ook menig man die de fout had gemaakt haar zwak te noemen had dat vervolgens gemerkt. En deze man was geen uitzondering.
Reá greep de polsen van de man vast met haar ijzeren greep. Ze zette zich af en sprong lenig over zijn hoofd, waarschijnlijk een rode striem achterlatend op de smetteloze witte huid van de man. Ze belandde achter hem. Hoewel ze korter was kon ze makkelijk bij zijn oor komen. ‘Daag geen krachten uit waar je het niet tegenop kan nemen,’ klonk haar stem, rauw en grommend dan eerder. Haast monsterlijk. Reá maakte vervolgens het gebaar alsof ze de man een harde zet gaf al raakte ze hem met geen vinger aan. De ramen vlogen open en een sterke windvlaag draaide de stoel om en duwde de man erin. Reá sloeg haar mantel naar achteren waarmee haar tempelkleding werd onthuld. ‘Listen tall, handsome and stupid. I don’t like being in your company as much as you do. Unfortunately, you are the first living soul I see since I got here. So you can either take me to my room or I’ll show you the real meaning of ‘’breath taking’’,’ sprak ze terwijl ze tegen het bureau aanleunde. Ze had aangevoeld hoeveel duistere magie zich in deze ruimte bevond en als ze zag hoe deze man eruit zag was haar conclusie snel getrokken. Sinds ze haar eigen vleugels had opgegeven om er nu nog steeds te zijn had ze elke Shadraan herkend. Niet dat het bij deze moeilijk was. Het was alsof hij een bord om zijn nek had hangen. Reá had het niet meer dan gepast gevonden om hem dan maar ook in zijn eigen taal aan te spreken.

(Sorry dat het even duurde. Ik zat het hele weekend zonder internet)

_________________
Celia || Aloiysius || Ronodan || Miss Oriël || Hunter || Mordecai


You cant do anything to me,
that I haven't done to myself yet...
Credits:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: Now, it's my turn.   di nov 27 2012, 00:55



Bij Medusa, het was opnieuw een vrouw. Waarom waren het toch steeds de vrouwen die zich een hoge rang als Legendarische Magiër konden verwerven? Ze maakten het andere geslacht belachelijk en hij, als man, had er geen denken aan om zich opnieuw te moeten onderwerpen aan het zoveelste wijf. Puur omdat ze een hogere rang hadden, vereerd moesten worden. Ga toch weg. Een hypocriet zooitje was het, en zodra hij zich zelf kon wijden aan het heersersschap als Heer der Duisternis zou hij het duidelijkmaken ook. Dat zat hier maar in zijn persoonlijke ruimte in de holst van de nacht zijn voorraad te verspillen. Had Neara weer leuk voor elkaar gekregen. Eerst niks laten weten, dan zomaar verdwijnen en vervolgens dit.. geval ervoor terug in de plaats sturen. Echt typisch Neara.
Haar opvolgertje dat nu pal voor zijn neus haar derrière zat te warmen aan zijn comfortabele fauteuil leek niet overdonderd te zijn door zijn plotselinge aanwezigheid. Het kon hem niets schelen, hij was niet uit om de boeman uit te hangen, wilde enkel dat ze oprotte. En bovenal met haar tengels van zijn spullen afbleef. IJzig staarden zijn slangachtige ogen op haar neer toen ze begon te spreken, en als hij de fles niet in zijn prullenmand had geworpen had hij de hals kapot geknepen tussen zijn woedend gebalde vuisten. Bitter?! Shadraanse wijn was de beste in zijn soort! Als ze het niet luste moest ze er in de eerste plaats gewoon van afblijven, de zwakzinnige loeder.
Gloeiende kolen - dat was het eerste dat door zijn hoofd schoot nadat hij in een ruw gebaar de kap van haar hoofd had getrokken en giftig in haar gezicht staarde. Haar lang bestuderen kon hij echter niet, want het volgende moment sloten haar handen als twee ijzersterke boeien om zijn polsen. Met een verontwaardigde geluid dat zich uit het diepste van zijn keel een weg omhoog werkte deed hij een poging zich los te rukken. Hoe durfde ze hem zomaar aan te raken! Veel hielp het echter niet. Het ging eigenlijk zelfs te snel om te kunnen volgen wat er toen gebeurde. Voor hij het wist was de stoel leeg en zij verdwenen - of toch niet. Haar zachte stem blies in een fluistering als een zuchtje wind tegen zijn oorschelp, en terwijl hij concludeerde dat ze achter hem stond en ondertussen met een diepe frons tussen zijn wenkbrauwen naar haar woorden luisterde, bleef hij roerloos staan. Krachten waar hij het niet tegenop kon nemen? Wist ze wel wie ze voor haar had? Allemachtig, zo waren ze daadwerkelijk stuk voor stuk - pas de titel van hun meester of meesteres bekledend en nu al denkend dat ze miljoenen jaren ervaring hadden. En aan de andere kant bleef het hem ergeren dat een vrouw meer gevorderd dan hij was, zich eerder aan een titel als Legendarische Magiër kon wijden. Het klopte gewoon niet in alle mogelijke definities.
'Waarom keer je niet terug naar je vruchteloze Pangea-cultuur en laat je ons verontwikkelde mensen met rust?' siste hij nijdig terug zonder zich daarbij naar haar om te draaien. Savador keek met een ruk op, op het moment dat de ramen door een weerzinwekkende kracht opensloegen en de kamer gevuld werd door kolkende luchtstromen. Hij hief er beschermend zijn armen voor op, zijn hoofd iets gebogen, zijn ogen stijf dichtgeknepen terwijl zijn zwarte lokken wild in zijn gezichtsveld wapperde. Alles in een poging om de onherroepelijke windkracht te kunnen trotseren - maar de kracht van de natuur was zoveel malen sterker dan een mens. Er volgde een enorme kracht die hem in zijn bureaustoel blies, waar het hem zeker een minuut kostte om in een ongemakkelijke positie weer op adem te komen. Zijn nek, zoals hij erop was beland, lag tegen de rugleuning aan, zijn houding onderuitgezakt en zijn nachtmantel was in alle oproer van zijn brede schouders gezakt. '.. Fuck's sake!' Met een van pijn betrokken gezicht zocht zijn blik tussen zijn verwaaide lokken door het gekke mens weer op, zijn bovenlichaam veerde hevig op onder zijn zware ademhaling terwijl hij nog half van de schrik aan het bekomen was. Tijdens de klap was hij hard met zijn rug tegen de stoel terecht gekomen - en dat kon hij met zijn ziekte eigenlijk niet gebruiken. Doorgedraaid, dat was ze. Andere woorden had hij er gewoon niet voor. Ze had haar nog nauwelijks voorgesteld of frisbeede hem nu al door de hele kamer.
Met een wazige blik staarde hij haar aan nu ze hem begon toe te spreken - in zijn thuistaal, iets dat hij niet had verwacht. De bitch. Eiste nu al een hoop van hem. Een trek van pure wrok en afgunst gleed over zijn gelaat terwijl hij een tevergeefse poging deed zichzelf in een rechtere positie omhoog te duwen. 'Lacking sense, are we?' Zijn ene mondhoek trok zich in de grimas half op, ontblootte deels zijn tanden. 'You wicked bloody woman..' Een kreun ontsnapte tussen zijn op elkaar geperste lippen door terwijl hij zich uit de stoel overeind werkte en zich half strompelend door zijn kantoor voortbewoog. Hij bleef vlak bij haar stilstaan toen hij haar passeerde om hatelijk op haar neer te staren, trok in een minachtend gebaar de zoom van zijn nachtmantel terug over zijn borst alsof hij het haar niet waardig vond om naar een half ontbloot mannenlijf te mogen kijken - of überhaupt waardig genoeg was om hem aan te mogen kijken. 'Verwacht maar niet dat ik het doe zonder er iets voor terug te krijgen!' siste hij snauwend in haar gezicht voor hij zijn mantel hooghartig achter zijn benen sloeg en haar met zijn kin iets opgeheven voorging - als in een falende poging om te verduidelijken dat hij nog altijd een beetje meer was dan zij. Hij had geen keus. Hij wist wat hij onder 'breath taking' kon verstaan, wist hoe het in zijn werk ging nadat Neara haar wraak al eens meerdere malen op hem had gebotvierd en wist ook dat het totaal geen pretje was. Ze konden het nu al niet bepaald met elkaar vinden, dat was duidelijk.

[ En ook een sorry van mijn kant dat ik u zo lang heb moeten laten wachten D: ]

_________________



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Ronodan
-
-
avatar

PROFILEElite
Real Name : Aylan
Posts : 1156
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Lucht, beetje aangeleerd vuur
Klas: none
Partner: Can you feel my heart? It's beating you name...

BerichtOnderwerp: Re: Now, it's my turn.   di nov 27 2012, 16:18

Het was aan de ene kant vermakelijk, aan de andere kant vermoeiend. De woede van de man was duidelijk voelbaar. De hitte sloeg er figuurlijk vanaf. Het was vreemd genoeg een woede die bekend voelde. Reá had hem ook meegemaakt, lang geleden. Deze man zat vol met dat soort woede. Reá vroeg zich af of hij het wel onder controle kon houden. Iets wat zij destijds niet had gekund. Ze was uit de stoel gesprongen en had hem met behulp van haar element erin geduwd. Ze had geen tijd en zin in deze onzin. Ze wilde naar haar kamer, slapen. En deze man was voorlopig de enige die haar de weg kon wijzen.
Ze zuchtte om zijn eerdere woorden. 'Geloof me, je weet niet hoe graag ik terug wil naar die bergtop. Jammerlijk genoeg kunnen jullie ''verontwikkelde mensen'' het niet alleen af. Ga niet bij mij klagen. Denk je dat ik Neara heb laten opgaan in rook? Van mij had ze nog wel ruim tweehonderd jaar langer mogen blijven zitten,' sprak ze met de sarcastisch nadruk op ''verontwikkelde mensen''. Reá ademde even rustig in en uit. De man was niet anders dan frustrerend maar ze moest het ermee doen. Ze had hem nog nodig. Reá vervolgde haar verhaal in de Shadraanse taal.
Zijn wrok en afgunst die zijn gezicht sierde leken Reá niet te raken. Ja, ze kende de blikken inmiddels wel. Hij haatte haar nu al, zou haar vernietigen als dat niet de balans van het universum zou verstoren...bla bla bla. Zo'n gesprek, of in dit geval, zo'n blik, waren altijd hetzelfde. Reá kon ze dromen maar het raakte haar niet langer. Ze was hier niet om aardig gevonden te worden. Zijn woorden deden haar niet veel meer. 'Ja ja, je haat me, je veracht me en je zou je liever dood dan levend zien. Been there, done that,' wuifde ze zijn grove woorden weg alsof het niets was. ze was weer rechtop gaan staan en had haar armen over elkaar geslagen. Na zijn snauwende woorden bleef ze hem voor een kort moment aankijken. 'Fair enough,' zei ze uiteindelijk. Ze knipte in haar vingers en maakte een handgebaar alsof ze een doek weg trok. Een fles verscheen. Of eerder de illusie ervan. 'Dit is geen doorsnee wijn. Dit is de duurste wijn die je in je hele leven zal drinken. Voor deze wijn moeten sommige mensen maandenlang alles van hun loon sparen. Hij wordt gemaakt van speciale druiven die maar twee dagen per jaar goed zijn. Als je één foute ertussen hebt zitten is je hele wijn lading verpest. Hij wordt hoog in de bergen gemaakt omdat hij absoluut niet te warm mag worden, dan is de smaak verpest. Het kost dus heel veel tijd en arbeid om deze wijn goed en lekker te krijgen. Eén zo'n fles kost al gauw 160.000. Er wordt niet veel van gemaakt. Eén, misschien twee flessen per jaar met een beetje mazzel. Het is heel moeilijk om aan deze wijn te komen, maar ik heb connecties. Dus dit is mijn deal. Jij brengt mij naar mijn kamer en voor de moeite krijg je een fles van deze wijn,' zei Reá. 'Misschien, omdat je zo vriendelijk en beleefd bent geweest doe ik er wel een tweede bij,' vervolgde ze op lichtelijk sarcastische toon terwijl de illusie van de fles zich verdubbelde.

_________________
Celia || Aloiysius || Ronodan || Miss Oriël || Hunter || Mordecai


You cant do anything to me,
that I haven't done to myself yet...
Credits:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: Now, it's my turn.   do dec 06 2012, 02:08



Waarom moest ze hem nu komen lastigvallen? Waarom juist hij? Had hij eindelijk eens een zeldzaam nachtje voor zichzelf, zonder ronkende Uda aan de andere kant van zijn bedzijde, en zonder kinderen die sjorrend aan zijn nachtmantel naast zijn bed stonden te trippelen en hoognodig moesten - kwam dit er weer tussen. Kennelijk baatte het haar niet dat hij maar al te gesteld was op zijn rust en privacy. Kon ze gewoon buiten niet ergens een nestje maken en tussen haar gevederde vriendjes slapen? Het kostte hem al onnodig lang om de slaap te hervatten als hij eenmaal wakker was geworden. God, dit was waarom hij nu zo'n hekel had aan Puffoonsen. Eigenlijk aan alle volk, op uitzondering van Shadranen en Razianen. De rest deugde gewoon niet, werd hem deze nacht ook al weer bewezen.
Zijn blik schoot geïrriteerd haar richting uit toen het mens hem nog tegen durfde te spreken ook. 'Geloof me,' nam hij haar woorden over om er een spottende nadruk op te leggen, de huid tussen zijn wenkbrauwen daarbij in een geagiteerde frons geplooid. 'We kunnen het prima zelf af zónder bemoeizuchtige personen zoals jij! Mislukkelingen van jouw kaliber doen enkel deugd om de boel voor nog eens een paar eeuwen flink op te houden, domweg om het feit dat iemand de lege nagelaten plaats van de Vrouwe toch moet opvullen. Maar nog maar te zwijgen over het priele, nog ver onderontwikkelde niveau als we het hier over vergelijkbare krachtmetingen gaan hebben. Als Kovomaka al dan niet op een zekere voorbestemde dag ten onder gaat aan een onbewaarde balans tussen de elementen, dan is het wel om de overhaaste beslissingen die hun ontfermers maken!' Zijn eigen irritatie werd tijdens zijn woorden blijkbaar opgezweept, tot zijn woorden uitmondden in luide stemverheffingen. Hij tolereerde het niet de les te worden gelezen door een persoon die in zijn ogen maar pas onder de rest van het gezelschap verkeerde. Zij wisten niet hoe de zaken eraan toegingen, waren niet bij en niets meer dan zwakzinnig in zijn ogen.
Zijn frons werd nog iets dieper bij haar achteloze woorden, toen ze zijn woedende tirade afwimpelde met een simpele handwuif. Precies voldoende om hem nog net even kwader te krijgen. Hij stond vlak voor haar, torende met kop en schouders en misschien daarvan nog het dubbele boven haar uit en staarde giftig op haar neer, zijn borst vooruit gestoken om zich dreigend nog iets groter te maken. Dominant, nors - hij kon heel simpel vergeleken worden met een of ander dominant mannetjesdier die de hele boel uitmaakte op de school, zijn groep. En ging een ander dier in tegen de wil van het mannetje, dan botste dat. Behoorlijk, in het geval met Savador.
Hij leek eindelijk weer wat kalmer te worden op het moment dat de verspilde fles wijn hem vergoed werd, al bleef de frons licht zichtbaar tussen zijn wenkbrauwen. Nors keek hij toe hoe ze een fles van een ander, beter soort tevoorschijn toverde, om hem vervolgens te overspoelen met een hoop informatie over de speciale wijn en hoe duur en zeldzaam deze wel niet zou zijn. Eerlijk gezegd had hij er nog nooit eerder over gehoord - en als wijnliefhebber wist hij wel het een en ander over zijn favoriete drank. Alsof de deal al niet mooi genoeg moest zijn, trachtte ze het zelfs te verdubbelen. En toch leek hij niet al te enthousiast te zijn. Integendeel; zijn grimmige blik gleed van de twee wijnflessen traag omhoog naar haar gezicht. Wantrouwig, alsof hij ergens niet zeker over was. 'En hoe weet ik of dit wel die ontzettend moeilijk maakbare en te verkrijgen wijn is zoals je beweert, gek mens? Als je het al op zak had, had je je Puffoonse bacteriën net zo goed aan je eigen voorraad kunnen smeren in plaats van de mijne te vergallen, god's sake - maar goed dan..' Met een hooghartig snuifje haalde hij zijn neus op en beende richting de deur. In de deurpost bleef hij staan, om de vrouw over zijn schouder een dodelijke blik toe te werpen. 'Raak er hoe dan ook maar niet al te aan gewend, Vrouwe,' siste hij met een laatdunkende en sarcastische nadruk op haar titel. 'Dit zal de eerste en de laatste keer zijn.' Definitief, want hij was absoluut niet van plan zich aan haar te blijven wijden - waarschijnlijk enkel in zijn wetenschap dat hij geloofde langer in de leer te zijn om later de titel als Legendarisch Magiër te bekleden dan zij ooit was geweest.

_________________



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Gesponsorde inhoud



PROFILE
MAGICIAN

BerichtOnderwerp: Re: Now, it's my turn.   

Terug naar boven Ga naar beneden
 

Now, it's my turn.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Here we are, don't turn away now |&Lilium
» But now the tables turn

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Starshine Academy ::  :: Headmaster's Office-