PortalIndexScared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) HpD5UwnScared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) 2q24v8xLaatste afbeeldingenZoekenRegistrerenInloggen



 

Deel
 

 Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED)

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Laica

Laica

Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) UTL8oxA PROFILERecruit
Real Name : Lala ~
Posts : 27
Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Aarde
Klas: 5de klas
Partner: None.

Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) Empty
BerichtOnderwerp: Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED)   Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) Icon_minitimedi feb 18 2014, 20:32

Met een vreemd gevoel stapte Laica in de shuttle naar Starshine Academy. De tranen die normaal over haar wangen zouden moeten lopen, waren er niet meer. Ze had ze een paar jaar geleden al helemaal op gehuild, ze had geen kracht meer om nieuwe tranen te laten over de recente gebeurtenissen. Terwijl ze het gehijg in haar oren hoorde weerkaatsen, zag ze hoe de shuttle vanzelf sloot. Het volgende moment voelde ze hoe de claustrofobische ruimte begon te schudden, ten teken dat ze op weg was naar Starshine Academy. Het was een school waarop zij ingeschreven stond. Haar moeder, die nietsvermoedend aan de andere kant van Erd woonde, had haar ingeschreven. Zonder nog maar een enkel vermoeden had de jonge vrouw haar twee kinderen - haar oude zoon en haar jonge dochter - alleen in huis laten wonen en was ze ervandoor gegaan met een lelijke, oude man. Sinds haar man was overleden, vond ze de kracht niet meer om haar dochter en zoon in de ogen te kijken omdat zij te veel op hem leken. Edward - haar broer - en zij hadden haar maar gewoon laten gaan. Edward had besloten om voor zijn kleine zusje te zorgen, maar wie had ooit verwacht dat hij juist op DIE manier voor haar zou zorgen? Laica sloot haar ogen terwijl ze er weer aan dacht. Haar hand greep krachtig het bankje onder haar vast en ze voelde de misselijkheid opkomen. Ze opende haar ogen weer. Het was voorbij. Ze was van hem af. Ze zou in de vakanties niet naar hem toegaan en het zou nog maar de vraag zijn of hij naar haar zou komen. Hij vond haar toch maar een stom mens, een wezen dat hier niet rond hoefde te lopen. En dat was de reden dat hij haar.. Laica durfde er niet verder over na te denken. Ze huilde niet meer, de tranen waren op. Hij had haar gekwetst, maar ze zou zich er niet meer op los huilen. De tijd van het op haar bed uithuilen was voorbij. Laica sloeg haar lange, rode haren naar achteren. Ze keek naar de shuttle en voelde hoe hij langzaam wat vaart minderde. Ze sloot haar ogen en de misselijkheid bereikte bijna een hoogtepunt, maar ze kon het nog net inhouden. Ze zou niet willen dat heel de shuttle onder het braaksel zou zitten. Ze opende haar ogen weer en de misselijkheid ebde weg naarmate de shuttle meer naar beneden ging.

De shuttle landde op het lanceringsplatform en Laica haalde opgelucht adem. Gelukkig had ze niet overgegeven. Haar onschuldige blauwe ogen keken haar buiten, inspecteerden de omgeving. Ze zag niemand in haar directe omgeving en ze haalde opgelucht adem. Ze wilde niet weten hoe ze zou reageren als er nu een jongen voorbijkwam. Ze reageerde vast al raar als  er een meisje was, laat staan als er een jongen zou zijn. Edward had haar ziel helemaal vernietigd, ze durfde niemand meer te vertrouwen en voor jongens was ze doodsbang. Ze beet op haar onderlip en trok haar koffer op wielen achter haar aan. De koffer botste tegen haar hielen aan toen ze hem over het kleine drempeltje van de shuttle trok en Laica sloeg een kreet van pijn. Ze bukte zich om over haar hiel te wrijven en keek naar haar koffer. Ze dacht aan Edward en een rilling ging over haar heen. Opnieuw klonk het gehijg weer terug in haar oren, deze keer meer hoorbaar dan anders. Laica wilde haar koffer loslaten en haar handen over haar oren leggen, maar het had geen zin. Ze zou het gehijg toch blijven horen, het maakte immers een deel uit van haar leven. Haar oren vingen gelach op en meteen was ze verstijf. Ze kneep haar knokkels helemaal wit rond het handvat van haar koffertje toen ze onderscheidde dat het gelach van jongens afkomstig was. Ze had zin om zichzelf te verstoppen, maar bleef met veel moeite staan. Toen trok een figuur haar aandacht. Ze draaide haar hoofd naar links. Ze kon het figuur pas onderscheiden toen een lichtschijnsel zich op hem wierp. Het was een jongen. Laica voelde hoe zich een brok in haar keel vormde en hoe ze misselijk werd van angst. Wat moest ze nu doen?


Laatst aangepast door Laica op za apr 12 2014, 21:16; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Ga naar beneden
Andrew
.
.
Andrew

Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) UTL8oxA PROFILERecruit
Real Name : Olga
Posts : 112
Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Vuur&Licht
Klas: Master Savador
Partner: Geen

Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) Empty
BerichtOnderwerp: Re: Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED)   Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) Icon_minitimedi feb 18 2014, 21:44


Weer een nieuwe dag, gevolgd door een nacht met dezelfde nachtmerries keer op keer. Zijn vader die de zon tegemoet liep met de stad, zijn familie en misschien zelfs het planeet Razen, achter zich latend. Andrew moest zich deze dagen in plaats van om de dag, elke ochtend wassen. Hij transpireerde echt een boel tijdens deze nachtmerries en het boeide hem niet meer om vroeg in de nacht te ontwaken. Hij had zich eraan weten aan te passen, hoe ongezond het ook was. Het was echter een dag waarop hij het zou aanpakken. Niet meer zou hij enkel over kunnen nadenken over of zijn vader nog leeft en zo ja, hoe. Nee, het was tijd om achter de waarheid te komen op zijn thuisplaneet. Er zat letterlijk niets anders op en zelfs al mocht hij het niet van de school, hij zou naar Razen vertrekken. Hij sloeg zijn kastanjebruine ogen neer, terwijl hij de zoveelste trap van de school afliep. De dag was vandaag. Onbewust trok hij zijn volgepakte tas naar zijn rug toe met deze enkel over zijn linkerarm heen. Zijn tas bungelde lichtjes heen en weer bij het passeren van elke trede, totdat de jongen eindelijk stilstond bij zijn bestemming. Het lanceringsplatform. Andrew sloeg een diepe zucht, waarna hij zijn tas op de onderste trede liet rusten. Had hij alles bij zich? Hij ristte zijn overvolle tas open en direct staken een boel waterflessen uit de tas, waarvan een op de rede viel en hiervan af rolde. Snel raapte hij het waterflesje van de grond af en plaatste die overeind naast zijn tas. Zijn ogen speurden de verdere inhoud van zijn tas af en alles leek erin te zitten. Het was genoeg voor een weekje in de wildernis, dus nog langer wanneer hij in het huis van zijn moeder zat. Een zachte glimlach verscheen op zijn gezicht. Het beeld van zijn broertje verscheen voor hem. De blonde jongen met dezelfde bruine ogen die hem aandachtig aanstaarden met een brede lach. Een warm vertrouwd gevoel bekroop hem, terwijl hij zijn tas dichtritste en met zijn andere hand het flesje vastgreep. Hij had al die weken op de school doorgebracht zonder een keer aan zijn broertje te denken en dat noemde zich een broer? Ach, het ventje hield zich wel koest. Andrew greep zijn tas weer van de trede en liep toen regelrecht naar de enorme mechanische ruimte. Een sterke geur van metaal was te ruiken en de temperatuur stond gelijk graden lager. Andrew had nooit verwacht dat hij zo snel hier weer terug zou keren in deze kille ruimte. Ach, het had zo zijn redenen.

De jongen liep de ruimte verder in en krabde licht ongemakkelijk achter zijn hoofd. Waar was diegene die naar Razen ging, eigenlijk? Licht gedesoriënteerd liep hij maar een richting uit en kwam toen bij de verkeerde ruimte uit. Zijn verwarde gleed over de planeet waar de nog lege buis vandaan gekomen was. Erd. Was dat niet de aarde planeet? Andrew fronste lichtjes en sloeg toen een zucht. Dat was niet bepaald de planeet die hij zocht. “Waar is die van Razen?” mompelde hij tegen niemand in het bijzonder. De jongen plaatste een paar stappen richting de andere kant van de grote ruimte, toen hij ineens een luid mechanisch geluid hoorde die de andere oversteeg. Verrast keek Andrew over zijn schouder toen er een buis verscheen bij de plek die bestemd was voor de bewoners van Erd. Kwam er een nieuwe scholier? Het was niets nieuws, maar hij was aardig nieuwsgierig wie de nieuweling was. Op de achtergrond klonk er direct erna ook het gelach van jongens. Met een frons keek hij weer recht naar voren en zag twee gedaanten uit een andere buis stappen, die van … Razen! Die moest hij hebben! Andrew dreigde die kant op te lopen, totdat de twee jongens ineens aardig stil werden en met hun vingers naar iets of iemand achter hem wezen. Wat was er te zien? Wacht! Was er niet z net iemand uitgestapt? De jongen keek achterom en schrok lichtjes van wat hij zag. Het was een meisje met lang rood haar en blauwe ogen die als een schichtig hondje om zich heen keken. De manier waarop ze het koffertje achter haar vasthield was ook vrij stijfjes. Was ze zo angstig? Toen het meisje haar gezicht iets bewoog zag hij ook pas hoe bleek haar gezicht leek te zijn. Ze leek niet bepaald ‘oké’ te zijn. In tweestrijd keek hij van de Razen buis richting het meisje. Zijn gevoel zei dat hij het meisje beter kon helpen, maar had hij niet ook al tijden gewacht tot de dag dat hij achter de waarheid kon komen? De jongen liet tegelijk een zucht horen en zijn schouders zakken. Het zou hem in de toekomst pijnigen om iemand niet geholpen te hebben, dat wist hij maar al te best. Stilletjes liep hij op haar af en plofte zijn tas net voor haar neer. “Hey daar!” groette Andrew het meisje met een zacht, lichtjes gedwongen glimlach. Nu pas zag hij echt de angst in haar ogen en houding. Was ze zo bang voor school? Misschien als hij…? “Neem anders een slokje water, dat kan geen kwaad.” Hij bood zijn waterflesje aan en hield die netjes voor zich, terwijl hij haar verder in zich opnam. Angst. Onzekerheid. Dat was alles wat van haar te lezen viel. Goed dat hij naar haar toegekomen was, Razen zou even kunnen wachten. Toch?
Terug naar boven Ga naar beneden
Laica

Laica

Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) UTL8oxA PROFILERecruit
Real Name : Lala ~
Posts : 27
Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Aarde
Klas: 5de klas
Partner: None.

Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) Empty
BerichtOnderwerp: Re: Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED)   Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) Icon_minitimewo feb 19 2014, 19:57

Laica's ogen werden groot. Ze had het niet verkeerd begrepen, ze had het ook niet verkeerd gezien. De jongen zette echt koers naar haar! Ze wist voor één moment niet wat ze moest doen. Moest ze zich omdraaien en wegrennen? Moest ze hem de rug toekeren en vervolgens weer in de shuttle stappen? Meteen besefte ze zich dat dat geen goed idee was. Dan zou ze weer terug naar Edward moeten. En Edward zou helemaal niet aardig voor haar zijn, want hij hield er niet van als ze wegliep van hem. Hij had zelfs niks in de gaten gehad toen ze 's morgens onder zijn stevige omhelzing doorgekropen was. Edward verwachtte dat ze elke nacht bij hem sliep en in het weekend ontbijt voor hem maakte. Het was in ieder geval niet de normale broer-zus-relatie. Ze sloot haar ogen als ze weer aan Edward dacht. Zijn vuurrode haar, dat wat weg had van de hare. En zijn kille, grijze ogen die haar zowel denigrerend als dreigend aankeken. Zijn gemene lachje die hij om zijn lippen had als hij weer eens wat ging uithalen met haar. Laica probeerde het vreselijke beeld van zich af te schudden en draaide haar hoofd naar de jongen die opeens voor haar stond. Ze kneep de handvat van haar koffer nog steviger vast en beet op haar onderlip. Wat moest ze nu toch tegen hem zeggen? Zou ze hem niet gewoon kunnen negeren en langs hem heen kunnen lopen? Meteen herinnerde ze zich weer een beeld waarbij ze dat had gedaan bij één van de vrienden van Edward. Die had haar daarna geslagen. Edward had met een grijns toegekeken. Ze schudde angstig haar hoofd, maar eer dat ze een beslissing had gemaakt, werd haar al een fles water aangereikt. Ze beet op haar lip terwijl ze naar het flesje keek. Ze had de informatie niet echt verkregen die hij haar had verleend, maar er moest toch een reden zijn dat hij haar dit flesje water aanbood? Had hij gezien hoe angstig ze was en wilde hij haar kalmeren? Laica was nog nooit vriendelijke jongens tegengekomen. Jongens negeerden haar, floten haar na of hadden altijd van die vunzige bedoelingen met haar, nooit was er ook maar één jongen bij die haar oprecht behandelde als een meerdere. Ze liet haar ogen over het flesje water glijden alsof het een hoge muur van vuur was en strekte haar hand vervolgens uit.

De tinteling die zich door haar lichaam verspreidde toen haar vingertop per ongeluk de vinger van de jongen aanraakte terwijl ze het flesje aannam, deed elk haartje op haar lichaam overeind gaan staan. Ze voelde zich eerst warm, maar daarna ijskoud worden. Ze moest aan Edwards warme huid denken en schudde haar hoofd, waarna ze dankbaar het flesje van zijn dop ontdeed en een slokje water nam. Nu moest ze hem bedanken, toch? Ze kon het niet maken om nu weg te lopen. Maar een bedankje zou betekenen dat ze tegen hem zou moeten praten en dat zou weer een aanleiding zijn voor hem om een gesprek met haar te beginnen. 'Dankjewel,' fluisterde ze hem zachtjes toe. Ze deed de dop van de fles weer dicht en keek hem nu eerder verlegen dan bang aan. 'Dat had je niet moeten doen.' Ze wilde hem niet boos maken, ze wilde zich niet op de hals halen dat hij haar zou aanvallen omdat ze hem niet bedankte. Ze wilde geen slechte indruk op hem maken, ze was doodsbang dat ze dan weggepest zou worden en weer naar Edward zou moeten. Ze voelde haar wangen rood worden terwijl ze oogcontact met hem vermeed en het flesje in haar hand klemde. Ze besefte zich dat ze zijn hulp kon vragen om haar weg hier te vinden, maar dat zou haar nog zenuwachtiger maken. Als ze niks zou vragen, zou hij misschien boos worden omdat ze het gesprek niet op gang hield. Daar werd Edward ook altijd boos om. 'Weet je soms..' Haar stem brak en haar wangen werden weer rood. 'Weet je soms waar ik naartoe moet?' Het was een zachte fluistering, ze kon gewoon niet harder praten van de overweldigende angst. 'Ik.. Ik kom van Erd.' Haar knokkels waren nu zo wit van het harde knijpen in het handvat van haar koffer dat Laica geloofde dat ze tegen het einde van de dag geen bloedtoevoer meer zou hebben in haar hand.
Terug naar boven Ga naar beneden
Andrew
.
.
Andrew

Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) UTL8oxA PROFILERecruit
Real Name : Olga
Posts : 112
Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Vuur&Licht
Klas: Master Savador
Partner: Geen

Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) Empty
BerichtOnderwerp: Re: Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED)   Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) Icon_minitimewo feb 19 2014, 21:01


Zijn kastanjebruine ogen stonden op het meisje gericht. Op hetzelfde moment greep ze aarzelend het waterflesje dat hij haar had aangeboden. Hij begreep niet waar die angst of onzekerheid vandaan kwam. Kwam het door de onbekende omgeving van de school? Was ze nerveus om de nieuwe figuren die haar les zouden geven?  Was er nog iets waarvoor ze angstig zou zijn? Het enigste wat hem in hem opkwam was maar een ding; hemzelf. Hij was toch niet zo eng? Zijn donkerblonde haar had misschien een absurd kapsel, maar dat was toch niet iets om bang voor te zijn? Wacht eens even. Waren het zijn ogen, huid of armen die vreemd waren? Andrew merkte hoe nu hij onzeker werd. Dit hielp niet bepaald bij het kalmeren van het meisje. Zíj was hier de onzekere, niet hij. Plotseling raakte een vinger van haar hand hem aan. Andrew fronste lichtjes. Het deed hem niets dat ze zijn hand aangeraakt had, maar dat was anders bij het meisje. Ze leek haast op een egel die door de meest kleine aanraking zich tot een bol stekels omrolde. Ze nam na de ‘schrik’ het flesje stevig vast, nadat hij het los had gelaten.
Het roodharige meisje dronk een beetje van het water, niet te gulzig of bescheiden. Het water leek toch aardig te werken. Het kwam dus wel goed met haar. Tevreden plantte hij zijn handen tegen zijn zij en leunde hij iets naar achteren. Een goed gevoel ging door zijn hart heen die langzamerhand zijn hele lichaam in bedwang hield. Hij had een goede daad verricht. Geen manipulatie kwam aan bod. Zelfs met zijn intelligentie zou hij dat niet overwegen, hoewel …. Er was een iemand die daar een kei in leek te zijn. Die gast was zijn vriend, Drake. Zelfs het sluiten van een vriendschap met hem bleek zeldzaam te zijn. Dat was te verwachten van de geruchten die hij over de jongen gehoord had. Zijn vijand bleek zelfs ene Xavier te zijn, waarvan Drake in een wedstrijd gewonnen had. Andrew was nog lang niet klaar voor een gevecht met een andere scholier. Eerst had hij meer training nodig en meer intelligentie. Het had alle tijd. De inmiddels afwezige Andrew voelde de blik van het meisje op hem gericht staan. Half aanwezig keek hij van het flesje naar het meisje. Oja, hij zat nog in het gesprek. Wauw, hij was enorm afgedwaald. De jongen toverde weer een zachte lach op zijn gezicht.

Toen Andrew weer het meisje aankeek in haar diepblauwe ogen, zag hij weer de angst van eerder. Wat was er toch met haar aan de hand? Hij hield zijn hoofd scheef en liet zijn armen langs zijn lichaam hangen. De indruk die ze gaf liet hem nog steeds aan een priegel egeltje denken. 'Dankjewel,' zei ze zacht met haar hoge stem. Het was al iets dat ze sowieso haar mond open had getrokken. Hij knikte traag naar haar, maar liep toen geheel vast. Hij had geen idee wat zijn volgende stap zou zijn. De reis naar Razen zou in ieder geval nog op zich laten wachten. Dus, zijn enige opties lagen in de conversatie. Zou hij haar rondleiden? Dit gebouw moest onbekend voor haar zijn, want ze leek overduidelijk een nieuwe leerling. Het zou wel suf zijn als ze verdwaalden. Dat zou aardig ongemakkelijk zijn. Ach, hij kon de belangrijkste lokalen aan haar laten zien? Andrew liet zijn schouders zakken als een non verbale bevestiging van zijn gedachten. Iedereen had zo zijn gids nodig. Inmiddels keek het meisje hem niet meer angstig aan, maar verlegen. De jongen blies zachtjes door zijn neus. Het was een verlegen typje? Dat maakte het beter. Zo sociaal was hij ook niet. 'Dat had je niet moeten doen.' Zei het meisje met dezelfde zachte stem verder. Zijn frons werd dieper. “Hoezo, niet?” mompelde Andrew verward, “Je had hulp nodig, toch?” Nu raakte hij juist onzeker over de situatie. Zachtjes krabde hij zijn achterhoofd met een hand en een zachte lach op zijn gezicht getoverd. De situatie verergerde.
Het meisje vermeed zijn blik en haar gezicht werd spoedig een tomaat. De jongen begreep er werkelijk waar niets van. Waarom bloosde ze? Hoorde dat ook bij onzekerheid? Hij bleef een tijdlang onzeker krabben, totdat het meisje weer sprak. 'Weet je soms..' Andrew keek haar zwijgend aan en hield zijn armen weer naast zijn lichaam. “Hmm.. ?” De stem van het meisje was voor een tel gebroken, maar ze wist zich te hervatten. 'Weet je soms waar ik naartoe moet?’ Dat was een vrij open vraag. Waar wilde ze heen? De schoolgebouw zelf had je al bereikt door de deuren verderop te passeren. Met dezelfde stem voegde ze nog zachtjes iets aan toe.  'Ik.. Ik kom van Erd.' Zei ze. Oké, ze kwam dus van Erde, maar dat zag hij ook op de bovenkant van de buis duidelijk staan. Dat verbaasde hem niet. Wacht, misschien zocht ze naar de Erde deel van de school? Dat was niet zo heel ver van Razen. Toch wilde hij zeker weten dat de bestemming wel overeenkwam. “Dus, je zoekt jouw kamer of de leslokalen?” Vroeg Andrew, terwijl hij alvast zijn tas vastgreep en die over zijn schouder trok. Zijn blik viel eventjes op het flesje die ze nog stevig vasthield. Ze was nog steeds onzeker. “Je mag het flesje houden,” Zei Andrew, waarna hij al een paar stappen richting de uitgang van de mechanische ruimte liep. Hij zou dus nu al een rondleiding aan een nieuwe scholier geven. Dat had hij echt niet verwacht, zeker zo snel niet. Maar wacht, wat was eigenlijk haar naam? Dat communiceerde gemakkelijker dan ‘jij’ of ‘dat meisje’. Hij stopte met lopen en draaide zich traag om. “Mijn naam is trouwens Andrew Aragon. Wat is jouw naam, eigenlijk?”
Terug naar boven Ga naar beneden
Laica

Laica

Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) UTL8oxA PROFILERecruit
Real Name : Lala ~
Posts : 27
Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Aarde
Klas: 5de klas
Partner: None.

Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) Empty
BerichtOnderwerp: Re: Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED)   Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) Icon_minitimedo feb 20 2014, 20:52

Laica haalde diep adem nadat ze de woorden had uitgesproken. Ze had het zichzelf nu wel moeilijk gemaakt. Door dit te zeggen was ze gedoemd bij de jongen te blijven totdat ze uiteindelijk haar slaapzaal had gevonden. En dan nog zou het niet zeker zijn of de jongen volledig uit haar leven zou verdwijnen, of hij haar met rust zou laten en niks meer van zich zou laten weten. Maar als de jongen weg zou gaan, zouden haar problemen nog niet opgelost zijn. Nee, want er liepen hier genoeg jongens rond die zich dan wél met haar zouden bemoeien. En zij zou hun niet kunnen afwimpelen zonder haar geheim te vertellen. 'Het is ons geheimpje,' hoorde ze Edward in haar oor fluisteren nadat hij haar voor de zoveelste keer alleen achterliet. 'Niemand hoeft dit te weten. Als iemand het toch te weten komt, zou het wel eens kunnen zijn dat je er alleen voor staat. En dat wil je niet, hè?' Praktisch wilde hij gewoon zeggen dat als ze hem zou verraden, hij in de gevangenis zou belanden en hij haar het leven zou zuur maken zodra hij vrijkwam. En dan zou er niemand zijn om haar te beschermen, evenals al die keren dat zij alleen waren en Edward deed wat hij wilde. Ze miste de vraag van de jongen nog net niet. 'Mijn kamer,' beantwoordde ze de vraag stilletjes, maar ze kreeg al meteen de opmerking naar haar hoofd geslingerd dat ze zijn waterfles mocht houden. Ze keek er even naar. Ze wist niet of ze het aanbod moest weigeren, maar de jongen stond er blijkbaar niet al te veel bij stil dat hij zojuist zijn waterfles aan een wildvreemde had afgegeven en ging alweer door. Laica kon hem even moeilijk volgen als hij haar waarschijnlijk. Ze keek hem aan en luisterde naar wat hij te zeggen had. Ze schrok toen hij zich voorstelde. Andrew. Dat leek niet eens op Edward, maar toch maakte haar gedachten meteen de verbintenis tussen de twee, ook al was er nauwelijks een. Andrews haar en kapsel leek nauwelijks op Edwards vuurrode stekeltjeshaar. Edward was bovendien niet vriendelijk tegen haar en snauwde haar altijd af, maar Andrew deed dit wonderbaarlijk genoeg niet. Ze zuchtte zachtjes en haalde diep adem. 'Laica Jo...' Ze stopte even. 'Johnson,' zei ze uiteindelijk. Ze schrok van zichzelf. Ze had gelogen om haar achternaam. En als Andrew dat zou uitvinden, zouden er vragen komen.

Nog lichtelijk verkerend in shock omdat ze haar achternaam had veranderd, liep ze voorop. Ze trok haar koffer krampachtig achter zich aan. Ze hield haar pas in zodat hij zeker niet achterop zou geraken. Ze observeerde hem. Zou hij gemerkt hebben dat ze haar achternaam had veranderd, of zou hij het gewoon toegewijd hebben aan het feit dat ze doorheen heel het gesprek al een beetje hakkelig was geweest? Ze keek om zich heen om niet te veel te hoeven kijken naar Andrew en zijn blik vooral te ontwijken. Ze beet op haar onderlip toen ze een paar nieuwsgierige, opgewekte jongens naar haar zag wijzen en wilde het liefste zo hard mogelijk weer terug naar haar shuttle rennen en weggaan. Maar dan zou ze weer bij Edward terechtkomen en daar had ze geen zin in. Ze voelde zich wel goed dat ze haar achternaam anders gezegd had. Ze wilde niet meer dezelfde achternaam als hém dragen. Ze keek naar Andrew. 'Het is hier groot,' zei ze zachtjes. Ze wilde niet dat hij haar afstotelijk vond, niet nu ze iemand had gevonden die best aardig voor haar was en haar tenminste niet wijzend aankeek of boos op haar werd. Ze kreeg het benauwd toen ze een jongen ongegeneerd naar haar benen zag staren en trok haar jurk een beetje meer naar beneden, maar het vieze gevoel werd er niet mee verdoezeld. Ze moest weer aan Edward denken, aan hoe hij naar haar benen keek. Ze slikte het opkomende gal weg en draaide haar hoofd om naar Andrew. Onbewust was ze wat meer achter en dichterbij hem gaan lopen zodat ze half achter zijn schouder verscholen liep. Ze stapte echter weer opzij zodat ze naast hem liep voordat hij het raar begon te vinden. 'Zijn ze hier allemaal zo?' Haar stem klonk als verlamd toen ze weer een groepje jongens tegenkwam die luidruchtig aan het roepen waren en haar daarna aankeken. Eentje floot zelfs en tranen van angst schoten in Laica's ogen. Ze boorde haar nagels van haar vrije hand diep in haar handpalm. De pijn leidde haar een beetje af. Ze haalde opgelucht adem toen ze zag dat ze een paar trappen tegenkwamen en vroeg zich af of dit de doorgang naar de slaapzaal van Erd zou zijn.
Terug naar boven Ga naar beneden
Andrew
.
.
Andrew

Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) UTL8oxA PROFILERecruit
Real Name : Olga
Posts : 112
Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Vuur&Licht
Klas: Master Savador
Partner: Geen

Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) Empty
BerichtOnderwerp: Re: Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED)   Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) Icon_minitimevr feb 21 2014, 19:36


Andrew wachtte op de dame haar naam. Een paar tellen geleden, toen hij haar de vraag had gesteld waar ze heen wilde of eerder ‘moest’, toen had ze op een afwezige wijze zijn vraag beantwoord met ‘kamer’. De ander leek meer in gedachten gehuld te zijn dan hij en dat was al aardig knap, gezien hij juist veel nadacht betreft … tja .. van alles. Zeker sinds de nachtmerries die hem maar niet met rust wilden laten en in hevigheid toenamen. Daarbij moest hij ook veel leren en wanneer hij een gang doorliep, dacht hij vaak over de leerstof na. Soms zelfs tot het punt dat hij zichzelf in gedachten aan het overhoren was, terwijl hij een drukke weg overstak. Levend kwam hij er vanaf, maar het was een gevaarlijk ding om te doen en sinds een bijna dood ervaring, stopte hij daarmee. Een leven verliezen, omdat hij aan het denken was? Nee, dat was geen goede doodsoorzaak. Maar goed, waarom dacht hij momenteel na over zulke zaken? Ze deden er niet aan toe. Hij moest een nieuwe student naar haar kamer brengen en gezien ze van Erde kwam, moest ze naar de Erde verdieping toe. Niets bijzonders. Hoelang zou het meisje eigenlijk wachten, voordat ze zichzelf voorgesteld had? Het begon al aardig lang te duren voor zijn gevoel, waarbij tijd iets anders liep dan in het echt. Het meisje zuchtte en ademde adem, alsof ze elk moment iets angstaanjagend moest uitvoeren. De jongen begon medelijden met de nieuwe student te hebben die als een makkelijke prooi voor pestkoppen rondliep met haar staart tussen haar poten. Ze straalde veel zwakte uit en dat lokte voor zeker 80% van alle gevallen uit op lichamelijke of geestelijke mishandeling. Zijn glimlach was weggetrokken en vormde een niets betekende streep op zijn gezicht, terwijl enkel zijn ogen nog afwachtend naar de dame keken. Het was jammer dat hij niemand kende die het meisje zou helpen met het overleven van de eerste periode op de school. Drake leek hem niet het juiste type hiervoor en daarbuiten kende hij net te weinig mensen. Andrew snoof zachtjes, het leek er namelijk op dat het zijn taak zou worden. Op dat moment stelde de dame haar eindelijk voor als Laica Johnson.

Het meisje liep hem pardoes voorbij en daardoor zag hij haar houding beter. De knokkels van de hand waarmee ze het koffertje achter haar vasthield, waren spierwit en haar verdere houding stond vrij gespannen. Elk spier van haar leek aangespannen te zijn, terwijl ze voor hem liep. Het baarde hem zorgen, maar de meeste studenten kwamen toch over deze angst heen? De eerste leerjaar was spannend en onwennig, maar de jaren die hierna volgden vielen zwaar mee. Dat was in de meest extreme geval dan, hij voelde zich namelijk al na ruim twee weken thuis en hij kon ook al de meeste lokalen vinden. De herinnering van de waterval met Drake kwam even in hem op, en toen deze wegzonk in zijn gedachten besefte hoe tegenstrijdig de twee situaties met elkaar waren. Hij was kalm, Laica was het niet. Dat was de duidelijkste. Het geluid van zacht gelach vulde de ruimte. Met een diepe frons keek Andrew op en zag toen de twee schimmen staan bij de deur die richting de school liep. De twee figuren waren de jongens die net van Razen kwamen, daar herkende hij ze enkel van. De jongens leken zich enkel weer heel opgewekt te gedragen toen hun de kant van de deur opliepen. Hij rolde duidelijk met zijn ogen, toen hun blikken continu naar het meisje gleden en haar met haast kwijl uit hun mondhoeken aanstaarden, alsof ze het laatste stukje voedsel was in een winkel. Zulk gedrag ergerde hem, dit natuurlijke voortplantingsgedrag van mensen. “Tsk,” snoof Andrew, waarop hij even stilstond en de twee recht in de ogen aankeek met zijn ogen getrokken tot spleetjes. Een kille blik bleef op hen gevestigd staan, totdat ze hun rumoer lieten verminderen en op zachtere toon met elkaar bij de deur begonnen te spreken. “Tsjonge, wat primitief,” mompelde Andrew, waarna hij met een kort vlug pasje Laica weer inhaalde. 'Het is hier groot,' hoorde hij nog net Laica zeggen op haar fluisterende toon. Andrew knikte zwijgend, verrast dat ze ten minste de tijd nam om de ruimte in haar op te nemen. Een zeer nerveus persoon zou juist zich haasten naar de uitgang van de plaats, dus dit was een vrij goed teken. Andrew knikte zwijgend en propte zijn handen in zijn broekzakken, terwijl ook zijn blik over de pek gleed. Het was de minst gezellige, rustgevende ruimte van de school, herstel, buiten het kantoor van de directeur. Enkel geruchten over de plek had hij gehoord, maar hoe nieuwsgierig hij ook was, hij wilde daar niet belanden. Nooit niet. Daarvoor moest hij in- Huh?

Laica liep plotseling schuin achter hem, terwijl ze haar jurkje naar beneden trok. Zijn wenkbrauw schoot omhoog, waarna hij van haar richting de andere aanwezige studenten keek; de twee jongens van Razen. Ze staarden beiden weer doodleuk naar haar benen en ja hoor, de kwijl was weer in hun mondhoeken te vinden. Ze begonnen hem nu echt te irriteren. Was zijn blik niet genoeg geweest om de twee weg te jagen naar hun eigen kamer? Dat moesten nieuwe studenten doen. 'Zijn ze hier allemaal zo?' Was de opmerking van Laica, waarop Andrew reageerde door een geërgerde zucht te horen. Een groep jongens, normale studenten, hadden zich gevoegd bij de twee jongens van Razen. Eentje durfde zelfs te fluiten tegenover de al zeer onzekere meid. Wat een hufters. Hij had zich direct omgedraaid, nadat ze de deur bereikt hadden en Laica al naar de trap toesnelde. “Wacht even,” Zei hij tegen het meisje en legde daarbij zijn zware tas op de eerste trede, voordat hij zich naar de verwarde groep jongens had omgedraaid. “Oi!” Begroette Andrew de jongens luid, “Kunnen jullie zakjes testosteron niet ergens anders zitten zwijmelen? Ik dacht dat zeker twee van jullie naar hun kamer moesten gaan?” De twee jongens keken diep beledigd naar de donkerblonde student, terwijl de andere jongens scheldwoorden uitkraamden, waarvan hij geeneens het bestaan van wist. Waarschijnlijk was hun vocabulair van scheldwoorden groter dan van normaal taalgebruik. Geen van hen gaf echter een krimp, ze liepen niet weg, maar vielen ook niet roekeloos aan. Iedereen had een zekere angst voor de directeur, maar de nieuwe studenten kenden hem nog niet, maar zeker snel genoeg. “Ik heb geen zin in een zinloos gevecht qua vuisten, magie of scheldwoorden. Houd gewoon jullie lichaam eens in bedwang, zo moeilijk is dat niet,” De studenten keken hem met een opgetrokken wenkbrauw aan en mopperde weer een reeks onbekende scheldwoorden, maar liepen wel weg richting de buizen die naar de diverse planeten gingen.

De twee nieuwe studenten bleven echter staan en een van hen schot al richting zijn gezicht met zijn vuist, maar Andrew hield zijn gezicht opzij, waarna een tweede aanval volgde van diegene met zijn andere vuist richting zijn maag. Snel dook Andrew naar voren en gaf de jongen een felle knietje. De stoot was echter raak en Andrew knalde voorover, zachtjes kreunend en zijn armen over zijn middel. Het deed niet al teveel pijn, maar een moment lang leek alle zuurstof uit zijn longen ontsnapt te zijn. De ander lag echter kreunend op de grond met zijn vriend naast hem. “Ga maar naar de ziekenboeg, het is op de eerste verdieping en dan rechts. En je kunt mij van niets verontschuldigen, want ik heb jullie enkel de waarheid toegesproken en mezelf verdedigd,“ De jongen trok zijn ogen tot spleetjes en mompelde zachtjes iets dat klonk als, ‘ik krijg je wel’, waarna hij zijn vriend van de grond hees en Andrew ruw passeerde. Hij liet een zucht horen en kwam moeizaam overeind met zijn armen nog over zijn middel. De pijn van de stoot voelde bonzend aan in zijn borstkas. Maar goed, all is well that ends well, right? Andrew stak zijn licht trillende hand op en stak zijn duim omhoog. “Ik ben oké, Laica,”
Terug naar boven Ga naar beneden
Laica

Laica

Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) UTL8oxA PROFILERecruit
Real Name : Lala ~
Posts : 27
Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Aarde
Klas: 5de klas
Partner: None.

Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) Empty
BerichtOnderwerp: Re: Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED)   Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) Icon_minitimewo feb 26 2014, 20:24

Laica stak net haar voet uit om de trap op te gaan toen een tas opeens haar weg blokkeerde. Verbaas draaide ze haar hoofd toen ze Andrew hoorde zeggen dat ze even moest wachten en zag hem toen naar de jongens benen. 'Andrew, dat hoeft echt niet,' zei ze nog zachtjes, maar de jongeman stond al bij de andere jongens. Laica kreeg het benauwd toen een paar van de jongens hem echt kwaad aankeken en hoopte dat Andrew er tegen kon als hij gemept zou worden. Ze beet op haar onderlip toen ze jongens eerst boos naar haar zag kijken en toen hun aandacht pas volledig op Andrew richtten. Laica klemde haar handvat nog meer vast en voelde de pijn door haar knokkels schieten. Ze voelde zelfs een van de botjes in haar knokkels verschuiven, wat vast een slecht teken moest zijn. Het meisje liep behoedzaam een beetje dichterbij naar Andrew toe terwijl ze de jongens nauwlettend in de gaten hield, bang zijn dat één van hun een uitval naar haar zou doen, alsof zij er iets aan kon doen dat Andrew op hun af stapte. Geen van de jongens leek dit echter van plan te zijn. Er gingen er zelfs twee weg en Laica haalde opgelucht adem. Ze voelde bewonderingswaardigheid voor Andrew opkomen en keek met opgetrokken wenkbrauwen naar hem. De jongen leek niet aan te geven dat hij bang voor de nieuwe studenten was, de studenten die er zojuist bijgekomen waren. Laica merkte op dat de studenten het toneelstukje van Andrew ook niet leuk vonden en hun houding ging over naar dreigend. Laica wilde net Andrew waarschuwen toen de eerste klap al werd uitgedeeld. Bang kneep het meisje haar ogen dicht om de werkelijkheid maar niet hoeven te zien, maar ze hoorde geen zucht of gekreun van Andrew komen. Als Andrew nu werd uitgeschakeld, had ze echt een probleem. Dan moest zij het opnemen tegen die boze studenten en dat kon ze dus echt niet. Misschien was er een kleine kans dat ze haar met rust lieten, maar dan nog wilde ze niet dat Andrew alle klappen opving. Ze wilde hem te hulp schieten, maar wist niet hoe. Haar hand had inmiddels de koffer losgelaten. De koffer was met een klap op de grond gevallen, maar zelfs dat had Laica niet gehoord. Ze stond daar, met haar handen bang opgeheven voor haar gezicht en zag in haar verbeelding Edward op zich afstormen.

Laica opende haar ogen en slaakte een kreet toen Andrew geraakt werd. Haar voeten bewogen zich al naar hem, maar haar verstand hield haar op het laatste moment nog tegen. Ze beet op haar lip toen ze zag hoeveel pijn hij leed, maar de andere jongen had toch wel het onderspit gedolven. Ze haalde opgelucht adem toen de jongens besloten om hem niet meer aan te vallen en keek met een bezorgd gezicht naar hem. 'Dat mag ik hopen, ja,' fluisterde ze zachtjes terwijl ze de schade probeerde in te schatten vanaf een afstand, wat haar natuurlijk niet lukte. Ze liep gauw naar hem toe omdat de jongens toch niks deden en keek naar één van de jongens. Deze wierp haar een ongelooflijke vuile blik toe. 'De volgende keer krijgen we je wel. Ja, jou ook,' zei hij, waarna hij haar nog eens extra dreigend aankeek. Het was precies de blik die Edward op haar wierp als ze iets fout deed en tranen van angst sprongen in haar ogen. De jongen keek een tikkeltje spottend naar haar en liep toen weg. Zijn maat kroop van de grond af en volgde hem zuchtend en kreunend. Laica richtte zich op Andrew terwijl ze zich probeerde te kalmeren. Ook zonder Andrew kon ze zich nog verdedigen, toch? Ze begon te twijfelen aan de situatie en aan zichzelf en probeerde dat te maskeren door zich te richten tot Andrew. 'Weet je zeker dat we niet even langs de ziekenzaal moesten?' Haar stem was zwak, maar het was in elk geval al een klein wonder dat ze sprak. Ze kon wel spreken en sociaal zijn, maar haar stem was altijd zacht of haast fluisterend, uit angst dat ze iets verkeerds zou zeggen en daar de gevolgen van zou moeten onder zien, zoals bij Edward altijd het geval was geweest. Ze probeerde niet te veel aan Edward te denken. Het had toch geen nut en ze zou zichzelf alleen maar bang maken. Bovendien was er in deze ruimte geen sprake van Edward, alleen Andrew en zij waren er. En Edward kon, als hij al naar Starshine zou komen, hier niks doen met haar. Er waren constant leerlingen in de buurt en de kans dat hij betrapt zou worden was groot. Zelfs Edward zou dat risico niet durven nemen. Laica voelde zich dankzij haar eigen gedachten een beetje meer op haar gemak gesteld.

Laica beet op haar onderlip en liep terug naar haar koffer. Ze raapte deze op en keek naar Andrew. 'Luister, als het niet meer gaat.. We kunnen nog altijd langs de ziekenzaal.' Ze keek hem even aan. Haar bange blik was weer verschenen en als een schichtig konijn keek ze om zich heen toen ze het gelach van jongens hoorde, maar het was wel heel erg ver weg. Ze voelde tranen in haar ogen schieten van angst en ze had zin om zich achter Andrew te verschuilen en nooit meer tevoorschijn te komen, maar dan zou hij haar ook nogal raar vinden. Ze liep voorzichtig naar hem toe, alsof ze bang was dat hij het haar ging verwijten dat hij een verwonding had opgelopen. 'Heb je veel pijn?' vroeg ze fluisterend. Ze kon het niet laten om hem bewonderend aan te kijken. Hij kende haar niet eens en hij sprong al voor haar in de bres. Dat vond ze wel stoer van hem, maar het was ook best wel roekeloos. Ze sloot haar ogen en opeens drong een beeld van Edward in haar hoofd. Edward die voorzichtig haar slaapkamerdeur opendeed en naar binnen gluurde. Zij die zich onder de dekens verschool en hoopte dat hij weg zou gaan, maar dat deed hij niet. De jongeman kwam op haar afgelopen en trok de dekens ruw weg, waarna hij zich vooroverboog en haar lippen een zacht, dreigend kusje gaf.. Laica voelde de paniek opkomen en inmiddels rolden de tranen al over haar wangen, wat zo vaak gebeurde als ze een dagdroom over Edward had. Ze keek bang om zich heen en maakte zich daarna zo klein mogelijk, als een bang, ineengedoken dier.
Terug naar boven Ga naar beneden
Andrew
.
.
Andrew

Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) UTL8oxA PROFILERecruit
Real Name : Olga
Posts : 112
Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Vuur&Licht
Klas: Master Savador
Partner: Geen

Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) Empty
BerichtOnderwerp: Re: Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED)   Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) Icon_minitimevr feb 28 2014, 17:55

Zijn buik deed enkel zeer en bonsde op het slagritme van zijn hart, maar meer schade had Andrew niet opgelopen. Het had vele malen erger gekund en ergens verbaasde het hem dat de twee jongens niet voor een magische aanval waren gegaan. Dat had zoveel meer kunnen doen, maar wie was hij om hun logica te bevatten? Voor het moment kon hij beter zijn eigen situatie onder de controle houden, zijn lichaam trilden nog van de spanning van het conflict. Vooral bij zijn handen was het getril te zien. Andrew ontvouwde zijn armen en keek er zwijgend naar, totdat hij zijn handen balde. Logisch nadenken lukte even niet, dus hadden opgebouwde frustraties de boel overgenomen. Rammen, dat wilde hij, maar het leek hem beter om eerst te kalmeren en de situatie weer te begrijpen. Oké, twee nieuwe leerlingen die Laica, een onzekere leerling, plaagden met de verkeerde intenties in hun ogen en ze wilden niet luisteren. Toen kwam het conflict. Ja, dat was het. Andrew slaakte een diepe zucht, iets gekalmeerd door het feit dat het hem weer lukte om de frustraties weg te spelen en ontspande vervolgens zijn handen. Het was prima. Alles was oké. Buiten zijn van pijn bonzende buik. Plotseling klonk er een stem zeer zacht naast hem de behulpzaam vroeg of ze niet naar de ziekenzaal moesten gaan. Andrew draaide zijn gezicht traag om en keek recht naar het onzekere meisje die hij zonet verdedigd had. “Laica,” kraamde hij enkel zachtjes uit, uit pure verbazing dat ze oké leek te zijn. Ze hadden haar hierna dus niets aangedaan, gelukkig. Andrew probeerde Laica gerust te stellen met een glimlach, maar een pijnsteek trok door zijn buik heen en bijna trok hij weer pijnlijk in elkaar. Zijn ogen lichtjes tot spleetjes getrokken door de pijn bleef hij Laica aankijken met zijn armen weer om zijn buik geklemd. “Het lukt wel, morgen ben ik weer fit,” Andrew keek weer weg van Laica, het kon altijd erger en om hiervoor in de ziekenboeg te zitten leek hem op zijn minst ‘suf’. Morgen was hij gewoon weer beter en kon hij zijn lessen weer gestaag volgen en goede cijfers halen. Bovendien was er nog een reden waarom hij niet naar de ziekenzaal hoefde te gaan, Laica zou enkel onzekerder hiervan worden. Ze zou zorgen om hem maken, haar kennende tot nu toe, en op den duur zou ze zwakker lijken dan ze al leek en werd het gepest groter. Met meer confrontaties als gevolg. Dat wilde hij dus vermijden. Ergens deed hij dan aardig veel moeite voor Laica, maar hij schudde de gedachte weg, ieder ander zou hetzelfde hebben gedaan.

Andrew had zich inmiddels moeizaam weten om te draaien naar de deur om zijn tas op te rapen, maar Laica was hem voor en sleurde haar eigen koffer mee, recht naar hem toe. Dezelfde bezorgde blik in haar ogen en weer de opmerking om naar de ziekenzaal te gaan. Zijn buik deed nog zeer, maar lopen zou wel lukken en met wat nachtrust was hij morgen weer in orde, niets om zorgen over te maken. Het leek hem enkel te ruw om dat recht tegen haar te zeggen. In plaats daarvan nam hij een subtiele aanpak en legde zijn hand lichtjes op haar schouder. “Het komt wel goed, Laica,” In de gesproken woorden moest hij een opkomende pijnsteek zwaar onderdrukken, maar het lukte hem gelukkig wel. Het scheelde echter weinig. Op datzelfde moment gedroeg Laica weer de schichtige student die ze was door het geluid van lachende jongens. . Laat de jongens maar lachen, ze waren geen haar beter dan een rioolrat. Eerlijk waar, momenteel was hij eerder bezorgd om haar staat dan de zijne. Toch vroeg Laica hierna of hij oké was, waarop hij knikte en zijn armen weer om zijn middel hield. “Ik ben écht oké, wees gerust,” Reageerde hij hierop, maar hij voelde zijn geduld geleidelijk afnemen. Hij wilde de plek verlaten en Laica haar verdieping wijzen, maar de bezorgdheid van haar trok niet weg. Het viel te begrijpen, maar het ging écht met hem. Niet met haar, juist.

Het volgende moment zat ze ineengedoken naast hem en meende hij tranen haar wangen afdruppelen. Zijn ogen werden groot en licht ongemakkelijk boog hij naar haar toe. “Wat is er, Laica? Heeft iemand jou iets aangedaan?” Vroeg Andrew op een voorzichtige wijze, waarna hij op een gehurkte houding tegenover haar ging zitten. Waarom huilde ze? Waren er weer irritante jongens? Wat was er aan de hand? Onwetend over waarom ze huilde zat hij stilletjes tegenover haar. In zijn ooghoek merkte hij plotseling zijn waterflesje weer op, nog steeds vastgeklemd in een van haar handen. “Drink maar wat water, dat helpt altijd. Of wacht-“ Andrew kreeg een idee en liep met een pijnlijk gezicht naar zijn zware tas op de trap toe en wist een zakdoekje aan de zijzakken eruit te vissen. Snel keerde hij terug naar het meisje en zat in dezelfde houding als eerder en depte de tranen van haar wangen af. “Het komt goed,” zei Andrew zachtjes, al was hij onzeker over zijn woorden. Ze was vrij plotseling begonnen met huilen en het kon van alles zijn dat hiervoor zorgde. Er was immers net een boel gebeurd. Met zijn andere hand gaf hij haar een zacht schouderklopje om haar meer gerust te stellen. Hij was radeloos in zulke situaties, maar dit had hij vaak genoeg bij zijn broertje gedaan, die huilde als kind veel om de meest onbenullige reden. Dit werkte meestal om hem te roosten, maar een vrouwelijke tiener ook?
Terug naar boven Ga naar beneden
Laica

Laica

Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) UTL8oxA PROFILERecruit
Real Name : Lala ~
Posts : 27
Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Aarde
Klas: 5de klas
Partner: None.

Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) Empty
BerichtOnderwerp: Re: Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED)   Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) Icon_minitimevr feb 28 2014, 19:29

Stom. Het was stom. Het leven was stom, zij was stom, Edward was stom. Maar vooral de situatie nu was stom. Wat zou Andrew nu wel niet van haar denken? Zou hij haar raar vinden? Zou hij zich zorgen maken? Zou hij haar willen troosten, ook al wist ze dat hij dat niet kon? Ze kon het hem onmogelijk vertellen. Ze kon het niemand vertellen. Zelfs als ze iemand zou vinden, bijvoorbeeld een soulmate, zou ze het hem nog niet kunnen vertellen. Ze zou nooit lichamelijk met een jongen kunnen worden, ze zou nooit kunnen uitleggen wat er gebeurd was, ze zou alleen maar bang kunnen wegkruipen en hopen dat er begrip voor haar werd opgebracht en dat ze er niet te veel achter zochten. Maar als ze een jongen zou vinden, zou het dan juist niet de bedoeling zijn om hem te vertellen wat er scheelde? Ze wist het niet. Momenteel wist ze helemaal niets meer. Ze kon niet antwoorden op Andrews vraag. Haar hart leek door haar keel te jagen en de tranen leken steeds sneller te stromen. Als hij haar nu al niet een watje vond, zou ze het raar vinden. Ze kon hem de reden niet geven. Dan zou hij verafschuwd van haar zijn, zou haar van zich afduwen en zou haar zoveel mogelijk mijden. Misschien zou hij het zelfs aan de rest van de school vertellen en dan zou ze weer terug naar Edward moeten, want iemand als zij lieten ze hier echt niet rondlopen dan. Ze hoorde dat Andrew haar gebood om wat water te drinken. Met een trillende hand bracht ze de waterfles naar haar lippen. Ze dronk een paar slokjes, voelde haar hart al wat minder snel kloppen. Deze ging echter weer in een hoog ritme omhoog toen ze een hand op haar schouder voelde. Ze moest haar kaken op elkaar klemmen om hem er niet af te duwen, om niet te beginnen schreeuwen tegen Andrew. Dan zou hij juist meer gaan vermoeden. Ze beet zich door de ellende heen en voelde aan hoe haar tranen gedept werden met een zakdoekje. Ze hoorde hem zachtjes praten en beet op haar onderlip. Zijn vingertoppen maakten gelukkig contact met het zakdoekje en niet met haar wang. Ze verstijfde toen ze zijn hand op haar schouder voelde en klemde haar kaken op elkaar om het niet uit te schreeuwen tegen hem, om maar niet tekeer te gaan tegen iedereen.

‘Het gaat wel,’ zei ze met op elkaar geklemde kaken. Hoewel ze het nu geloofde of niet, ze werd ergens best wel rustig van zijn steeds herhalende bewegingen om haar tranen te deppen. Het zakdoekje voelde aangenaam zacht op haar wang en ze hapte naar lucht, waardoor er een trillerige zucht naar buiten kwam. Ze keek hem recht aan in zijn ogen. Haar hart sloeg een slag over, maar Laica verweet het omdat ze al zo onrustig was. Ze moest gewoon een beetje meer kalmeren. Andrew was Edward niet, toch? Ze richtte haar blik onderzoekend op hem. Nee, hij was Edward niet. ‘Bedankt,’ fluisterde ze zachtjes, waarna ze voorzichtig naar hem glimlachte. De hand op haar schouder begon beklemmend te voelen en Laica hield zich zo stil mogelijk zodat ze het lichamelijk contact tussen hun niet al te veel zou voelen, maar de hand leek overal aanwezig te zijn, ook op plaatsen waar het helemaal niet aanwezig kon zijn. Plotseling zag ze een beeld van Edward voor zich, halfnaakt. Zijn handen gleden begerig over haar dunne lichaam. Laica kneep haar ogen dicht en wendde haar blik van Andrew af zodat hij het niet kon zien. ‘Breng me alsjeblieft naar mijn slaapzaal,’ zei ze zachtjes, de snik weerklinkend in haar stem. ‘Ik wil het er liever niet over hebben.’ Daarmee verwees ze naar zijn eerdere vraag. Ze hoopte dat hij aan iets heel anders dacht dan wat werkelijk gebeurd was. Ze hoopte dat hij dacht dat een familielid van haar overleden was of zo en dat ze sinds dien geen lichamelijk contact meer gewend was. Want waar of niet, hij had haar voelen verstijven, toch? Ze probeerde zich voorzichtig los te maken en keek hem verlegen aan, waarna ze het doekje van haar gezicht haalde en daarmee per ongeluk met haar vingertoppen langs zijn hand streek. Ze voelde meteen weer hoe ze verstijfde, maar probeerde zich op iets anders te focussen. Met een onbewuste elegante tred liep ze naar de trap toe waar haar koffer stond en wachtte tot dat hij haar zou begeleiden naar boven toe. Hopelijk zou hij dan ook heel dit voorval vergeten en konden ze het gewoon.. leuk hebben. Of wat dan ook. In elk geval iets beters dan dit.
Terug naar boven Ga naar beneden
Andrew
.
.
Andrew

Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) UTL8oxA PROFILERecruit
Real Name : Olga
Posts : 112
Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Vuur&Licht
Klas: Master Savador
Partner: Geen

Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) Empty
BerichtOnderwerp: Re: Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED)   Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) Icon_minitimeza maa 01 2014, 19:25

Het was al een begin dat Laica slokken nam van het water dat in het flesje zat. Of ze nou kalmer was geworden, kon hij maar moeilijk zeggen, maar meer kon hij niet voor haar doen. Ze was plotseling aan het huilen en ze zat ineengedoken. Er had iets achter moeten liggen, maar wat was het? Dan had hij haar beter kunnen helpen dan dit, een boel meer misschien. Andrew depte haar tranen maar verder, maar de tranen bleven komen, haast oneindig. Haar staat verergerde. En op het moment dat hij haar een schouderklopje gaf, verstijfde ze als een ongetemd dier. Had Andrew haar beter met rust moeten laten? De jongen was radeloos in zulke situaties. Elke aanraking leek haar af te schrikken. ‘Het gaat wel,’ Prevelde ze, maar Andrew geloofde haar woorden niet. Als het ‘goed’ met haar ging verkeerde ze niet in zo’n rampzalige staat. Al spoedig keek ze hem aan, maar wendde snel haar blik van hem af. Andrew sloeg een zucht en liet zijn schouder zakken. Wat begreep hij ook van meiden. En met deze conclusie, bedankte Laica hem, ditmaal oprecht. Ze liet zelfs een glimlach aan hem zien. Het was een begin. Ze leek al iets beter dan eerder, maar dat was ook maar op de pure gok. Ze huilde niet meer, dat was iets. Plotseling had ze haar blik van hem afgewend en wilde ze plotseling dat hij haar naar de slaapzaal zou begeleiden. Dat was al hun eerdere idee, maar het kwam toch vrij plots aan. Net huilde ze nog en ineens wilde ze toch naar haar kamer toe? Andrew begreep er geen snars van, zeker toen ze niet over de oorzaak van haar uitbarsting wilde hebben. Het was in ieder geval iets pijnlijks geweest, want ze leek al een schuw typje te zijn die bij het minste intimidatie al in huilen uitbarstte.

Het volgende moment stonden ze beiden overeind en stond Laica al bij de trap met haar koffertje. Weet je? Het had geen zin meer om hier iets logisch van te maken. Laica was een onzeker meisje, en niet zo’n beetje ook. Dat was duidelijk genoeg. Hij vroeg zich wel af waarom ze zo schuw was jegens lichamelijk contact. Ze had dat al eerder laten blijken. Het was vreemd, maar als ze het er niet over wilde hebben, dan zij het zo. Andrew dwong haar niets. Hij zou haar naar de slaapzalen van Erde begeleiden en hopen dat ze goede nachtrust zou hebben. Hij liep licht ongemakkelijk, de pijn bonsde nog steeds bij zijn buik, naar de trap en trok zijn zware tas op zijn rug. Nog net kon hij een pijnlijk kreetje onderdrukken van de zware last die zijn buik indirect belastte en de pijn verergerde. Moeizaam liep Andrew voor Laica de trap op. “Eerst naar de vierde verdieping en dan linksaf,” zei hij zachtjes, de pijn weg bijtend. De zware tas hielp niet, evenals de pijn in zijn buik, maar op de een of ander manier sleepte hij zijn lichaam de marmeren trappen op, helemaal naar de vierde verdieping. Na de laatste trede kwam Andrew even bij en leunde lichtjes naar voren om op adem te komen. Het was niet niets om al die trappen op te lopen met een zware tas op zijn rug. Maar ze waren er beide, en gelukkig voor hem, was zijn eigen kamer op de tweede verdieping. Aflopen kostte immers veel minder energie dan eentje op te lopen. Zijn blik gleed langzaam naar de deur die naar de kamers leed. Als vuur magie student mocht hij er niet in, dus kon hij enkel bij de trap blijven staan. Haar eigen kamer moest ze dan verder zoeken. Als het goed was, had ze een nummer op gekregen en was het een kwestie van de nummers vergeleken met de kleine houten bordjes die naast de kamers hingen. Andrew draaide zich naar de trap toe, wachtend op Laica. “Door deze deur, dan vind jij jouw kamer zo,”
Terug naar boven Ga naar beneden
Laica

Laica

Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) UTL8oxA PROFILERecruit
Real Name : Lala ~
Posts : 27
Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Aarde
Klas: 5de klas
Partner: None.

Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) Empty
BerichtOnderwerp: Re: Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED)   Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) Icon_minitimezo maa 02 2014, 21:26

Laica merkte het. Ze merkte het meteen toen Andrew naast haar stond en haar voorging, de trap op. Ze merkte dat hij haar raar vond. Of misschien nog net niet helemaal raar, maar hij zou er vast en zeker geen snars meer van begrijpen. Laica kon het wel begrijpen. Zij zou er ook geen snars van begrijpen als een jongen tegenover haar eerst verlegen zou zijn, dan in huilen zou uitbarsten en er dan opeens niet meer over zou willen praten, maar dit lag echt veel te gevoelig bij haar. Als ze het aan hem ging vertellen, was de kans groot dat hij nu al niks meer met haar te maken wilde hebben. En ze kon er niets aan doen dat dat idee haar kwetste. Ze had hem nog maar net ontmoet, maar ze had wel al het gevoel dat hij niet op Edward leek. Edward ging namelijk heel anders met meisjes om. Laica had gezien dat Edward meisjes bot behandelde. Haar behandelde hij ook bot, maar soms deed hij ook weer liefdevol. Laica wist inmiddels dat dat meestal op de momenten was dat hij iets van haar wilde. Ze probeerde er niet al te veel aan te denken. Dadelijk zou ze weer half op de grond liggen, zou Andrew het genoeg vinden en dan zou hij misschien van haar weglopen. Nee, ze wilde hier niet alleen blijven. Nu ze had ondervonden dat Andrew het de moeite waard vond om een paar jongens voor haar op hun donder te geven als zij zich misdroegen, durfde ze hem al een tikkeltje meer te vertrouwen. Hij was dan ook best aardig tegen haar en Laica zag geen reden om hem te wantrouwen. Het was een goed begin op de school, ook al waren haar huilbuien dat niet. Ze luisterde aandachtig naar de instructies en hief haar koffer op, waarna ze achter Andrew aan naar de vierde verdieping liep. Ze hoopte dat er nu geen hitsige kerels achter haar aan zouden lopen, anders zouden ze onder haar jurkje kunnen spieken. Dat was dan ook de voornaamste reden waarom ze achter Andrew was gegaan. Ze haalde opgelucht adem toen ze verdieping vier eindelijk bereikten en keek bezorgd naar Andrew. Ook al probeerde hij het te verbergen, Laica merkte dat hij pijn leed. Ze wilde dat ze iets voor hem kon doen, maar hij wilde niet naar de ziekenzaal gaan en wie was zij om hem daarvoor te gaan dwingen?

‘Wacht hier even,’ zei ze, terwijl ze zich naar hem omdraaide. Ze wilde op de een of andere onverklaarbare wijze niet dat hij weg zou gaan. Dat hij zoiets zou hebben van: mooi, ik heb haar de weg gewezen, nu ga ik weg. ‘Alsjeblieft,’ liet ze er zachtjes op volgen, waarna ze zich omdraaide en snel op de houten bordjes keek. Ze vond haar kamer al snel. Het was niet ver van de plek waar Andrew stond en ze hoopte dat hij inderdaad bleef wachten. Ze gooide de deur open en merkte dat het een eenpersoonskamer was. Ze haalde opgelucht adem. Mooi, ze zou dus in elk geval al geen kamergenoot hebben. Ze gooide haar spullen op het bed, trok de deur dicht en voordat Andrew zich ook maar kon bedenken liep ze al terug. Ze wilde nu absoluut niet alleen zijn. Ze keek hem een tikkeltje bezorgd aan en haalde diep adem om de moed te vinden om te praten. Het was oké, ze kon hem vertrouwen, hij zou haar geen kwaad doen. Tenminste, dat hoopte ze toch. ‘Moet ik die tas niet even voor je overnemen?’ Het was zacht uitgesproken, maar Laica wist dat hij haar kon verstaan. ‘Waar moet je zijn?’ Ze liep al naar hem toe en stak haar hand al uit om de tas over te nemen, maar ze wachtte toch maar even af. Ze hield haar hand expres lager dan waar hij de tas vasthield zodat, als hij de tas überhaupt al aan haar zou overdragen, dat ze zijn hand niet zou raken. Ze keek hem aan met haar ijsblauwe ogen. ‘Zullen we toch niet even langs de ziekenzaal gaan?’ Haar ogen keken hem onderzoekend aan, terwijl ze verbazing voelde opkomen omdat ze al zo veel tegen hem gezegd had. Ze begon al iets meer op de Laica van vroeger te lijken, van voor al dat misbruik van Edward. ‘Alsjeblieft.’ Haar stem was een korte fluistering, maar hij zou haar vast wel gehoord hebben. Haar ogen keken hem haast smekend aan. Laica wist ook niet waarom ze er zo op stond. Misschien omdat ze wist hoe erg het was om pijn te lijden. Edward had haar vaak genoeg helemaal tot moes geslagen als ze niet naar hem luisterde en zij had toen de kans niet gehad om medische zorg te zoeken, maar Andrew kon dat nu wel. Gelukkig maar.
Terug naar boven Ga naar beneden
Andrew
.
.
Andrew

Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) UTL8oxA PROFILERecruit
Real Name : Olga
Posts : 112
Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Vuur&Licht
Klas: Master Savador
Partner: Geen

Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) Empty
BerichtOnderwerp: Re: Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED)   Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) Icon_minitimedi maa 11 2014, 18:07


Er volgde niet direct een reactie vanuit de trap, maar wat had hij kunnen verwachten van deze onzekere figuur? Het verbaasde hem dus niet toen Laica met haar mond stijf dichtgeklemd de laatste treden opliep naar haar etage toe. Het was eigenlijk ook geen opmerking geweest waar hij een reactie op verwacht had nader inzien, maar een simpel gebaar zou fijn zijn geweest. Ach, hij had haar de weg naar haar etage gewezen en daarna zou hij weer terugkeren naar zijn eigen leven die niet veel beter was, maar het bleef zijn thuis. Het roodharig meisje liep de laatste trede op en hield direct halt toen ze eenmaal bij de deur van de gang stond. Andrew wilde aanstalten te maken om hun conversatie te sluiten, maar ze was hem voor met een duidelijke ‘Wacht hier even,’ en wonderbaarlijk bleef hij stilstaan met zijn handen in zijn broekzakken. Het was de verbazing dat hem stil liet staan. Hem liet zwijgen. Laica had tot nu toe op vrij zachte stemsterkte gesproken, maar ditmaal klonk haar stem luider. Of beeldde hij zich dat maar in? Andrew trok zijn ogen tot spleetjes nu hij eigenlijk ook niet begreep waarom ze wilde dat hij op haar zou wachten. Was er iets aan de hand? Alweer? Laica’s zachte stem prevelde hem echt te blijven, waardoor Andrew een zucht liet horen, maar op zijn plek bleef staan. Ze vond het blijkbaar wel erg belangrijk om hem bij haar te hebben. Hij volgde Laica met zijn ogen, totdat ze haar kamer gevonden leek te hebben en hij opgelucht kon uitademen. Dat scheelde al een boel. Zij had haar kamer gevonden, maar nu? Haar rode haar danste achter haar toen ze weer terug naar hem liep en ze zonder extra bagage was. Hij haalde zijn handen uit zijn zakken en wreef die langs elkaar toen ze weer voor hem stond. “Klaar is Kees,” De blik in Laica’s ogen leek er echter niet mee eens te zijn, ze eisten iets van hem. Maar wat? Licht ongemakkelijk liet hij zijn handen weer langs zijn lijf hangen. Ze leek nog steeds bezorgd te zijn over de klap tegen zijn buik, maar daar kwam hij wel bovenop. Echt waar. De behulpzame gebaren bleven echter naar zijn hoofd geslingerd te worden. Ze vroeg of ze zijn tas mocht vasthouden, waar hij moest zijn en of ze niet naar de ziekenzaal moesten. Hij wilde niet dat ze zorgen over hém ging maken; zij was oké en onzekerder dan hij. Hoewel dat ook de reden kon zijn om haar hem te laten helpen. Alle beetjes hielpen als ze er zelfverzekerder van werd. Andrew gaf er maar aan toe en overhandigde voorzichtig zijn tas aan haar. “Zeg het als het te zwaar voor je wordt,” Het zou niet leuk zijn als zij nu ook gewond zou raken, zeker niet.

Maar goed, ze zouden alsnog naar de ziekenzaal gaan en hopelijk enkel voor zijn buik en niet meer dan dat. Eigenlijk was het eerder om Laica duidelijk te maken dat hij oké was, gezien het vocaal blijkbaar niet werkte. “Ze zullen zeggen dat ik prima bent,” mompelde Andrew zachtjes toen hij zich omdraaide naar de trap. “De ziekenzaal is een etage lager, dan de deur links en dan rechtsaf,” Hij liep de treden af, maar keek meerdere malen om naar Laica en zijn zware tas. Kon ze het echt wel dragen? Het was niet niets! Al spoedig kwam op de etage aan, de deur door en liep de lange gang door die gelukkig leeg was, geen irritante figuren die Laica zouden plagen. Eenmaal bij de ziekenzaal stond Andrew met een verbitterende glimlach aan de ingang. De pijn bonsde nog en zijn longen voelde nog steeds vrij ingeklapt aan, maar het zou echt niets ergs moeten zijn. Hij knikte goedkeurend richting Laica en liep recht op een van de zusters af, waarna hij zijn verhaal deed over het voorval toen hij haar aandacht getrokken had. Eerst keek de zuster niet heel vrolijk, maar toen ze Laica in het zicht kreeg verzachtte haar gezicht en wenkte de tweetal naar een bed. Andrew nam er stilletjes op plaats en werd gevraagd zijn bovenlichaam te ontbloten wat hij kalmpjes deed, later pas beseffend dat het misschien vreemd voor Laica het moest zijn. Het kwam echter toen nog niet in hem op en zwijgend volgde hij de instructies van de zuster op, terwijl ze naar zijn hart en longen zat te luisteren. In de tussentijd keek hij het meisje geruststellend aan. Het was niets.

Terug naar boven Ga naar beneden
Laica

Laica

Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) UTL8oxA PROFILERecruit
Real Name : Lala ~
Posts : 27
Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Aarde
Klas: 5de klas
Partner: None.

Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) Empty
BerichtOnderwerp: Re: Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED)   Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) Icon_minitimeza maa 22 2014, 20:21

Laica had, vrijwel onbewust, haar ogen groot opgezet. Haar grote ogen keken naar Andrew. Hij moest instemmen. Hij moest gewoon naar de ziekenzaal gaan en zich laten onderzoeken. Ze stond er op. Hij zou er niet aan ontkomen en daar zou zij wel voor zorgen. Ze voelde dat haar wangen rood werden omdat ze zo over hem dacht. Ze probeerde het te verdoezelen door over iets anders na te denken. Haar gedachten vlogen meteen naar Edward en Laica besloot voor zichzelf dat over Andrew nadenken nog niet eens zo heel slecht was. De toestemming om zijn tas vast te houden werd haar gegeven en vrijwel direct boog Laica zich om de tas op te pakken. Ze kon met moeite een kreun inhouden toen ze het zware object aan haar arm voelde trekken. Ze wilde de tas bijna weer op de grond laten vallen en hem met haar voet naar voren duwen, maar ze wilde niet onder doen voor Andrew. Dadelijk zou hij haar nog uitlachen omdat ze hem eerst zo vrolijk had aangeboden om het vast te houden en dan zou blijken dat ze een simpele tas zelfs niet eens kon dragen. Haar blik schoot snel opzij om te zien of hij niets in de gaten had. 'Het gaat wel,' zei ze snel tegen hem. Ze was blij toen hij over de ziekenzaal begon en luisterde aandachtig. Deze informatie moest ze voor zichzelf onthouden als ze weer eens wat stom deed. Ach, ze zou Andrew wel volgen en dan zou ze het voor de volgende keer wel onthouden, toch? Laica betwijfelde het. Oriënteren was niet echt haar ding. Gelukkig legde Andrew de weg uit. Een etage lager, eerst links, dan rechts. Of eerst rechts en dan links? Ze wist het al niet meer en beet op haar onderlip. Ze was echt een ramp. Ze merkte dat ze bij de ziekenzaal arriveerden en legde een tikkeltje opgelucht de tas voor haar neer op de grond. Ze deed verlegen haar armen over elkaar heen toen ze een paar leerlingen nieuwsgierig naar haar zag kijken. Gelukkig werden er deze keer geen perverse blikken op haar geworpen, maar ze kon nu ook niet bepaald zeggen dat hun blikken er verwelkomend uitzagen. Helemaal niet zelfs. Of verbeeldde zij zich dit maar? Ze besloot om haar gedachten opzij te schuiven en naar Andrew. Deze had ondertussen al een verpleegster bij zich en Laica haalde opgelucht adem.

De rode blos verscheen en ging vervolgens niet meer weg. Al een paar seconden had Laica deze rode blos. Ze probeerde om niet naar Andrews blote borstkas te kijken. Ze voelde zich rood worden terwijl de verpleegster vragen aan hem stelde. Haar blik gleed weer opzij. Ze zag zijn borstkas. Plotseling kwam de borstkas van Edward als een beeld voor haar op. Andrews borstkas zag er gespierder uit. Hij was knap. Laica voelde zich zowel geschokt als verlegen om haar eigen gedachten. Ze ontmoette Andrews blik. Zijn blik was geruststellend en ze keek hem ietwat schuldbewust aan omdat de verpleegster een paar keer op zijn borstkas drukte. Dat moest vast pijn doen. 'Nou, je vriendje heeft geluk gehad,' zei de verpleegster glimlachend tegen haar, waarna ze een teken gaf aan Andrew dat hij zijn shirt weer terug kon aan doen. Laica voelde het rood naar haar wangen stijgen en beet op haar onderlip. 'Wacht, hij is niet...' De verpleegster keek haar vragend aan en Laica werd alsmaar roder. 'Fijne dag nog, tortelduifjes,' zei ze lachend. Wacht, plaagde ze haar nu? Ze wist het niet, maar het huilen stond haar opeens nader dan het lachen. 'Sorry,' fluisterde zachtjes tegen Andrew. Als bij overmaat van ramp bleef haar blik per ongeluk ook nog één seconde te lang op zijn borstkas hangen. Het meisje wist geen blijf meer met zichzelf. Ze liep naar Andrews tas, pakte deze op en wilde aanstalten maken om naar buiten te gaan. 'Ik wacht wel even op je,' zei ze, nog net hoorbaar. Ze snelde naar buiten en haalde diep adem zodat de tranen geen kans kregen om over haar wangen te lopen. Oh, wat was het toch weer stom! Als die stomme verpleegster haar mond nu maar had gehouden! Of nee, als zij nu niet zo stom had gereageerd en meteen duidelijk had gezegd dat Andrew haar vriendje niet was. Laica werd rood toen ze de blote borstkas van Andrew weer duidelijk voor zich zag en draaide haar hoofd gauw weg. Ze probeerde diep en uit te ademen zodat haar rode kleur verdween en wachtte op Andrew.
Terug naar boven Ga naar beneden
Andrew
.
.
Andrew

Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) UTL8oxA PROFILERecruit
Real Name : Olga
Posts : 112
Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Vuur&Licht
Klas: Master Savador
Partner: Geen

Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) Empty
BerichtOnderwerp: Re: Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED)   Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) Icon_minitimeza maa 29 2014, 18:15


De koude rillingen schoten over zijn rug, terwijl de dame naar zijn hartslag luisterde met haar koud aanvoelende apparatuur. Buiten zijn bonzende borst voelde hij verder geen pijn; niet in zijn armen, gezicht of benen. Ze zagen er zelfs in prima staat uit. Niets om zorgen over te maken en met zijn rustgevende blik die op Laica gericht stond, probeerde hij dat duidelijk te maken, maar of het werkte? Laica keek met haar diepblauwe ogen meerdere malen met een haast verontschuldigde blik aan. Het werkte helaas niet en de bewegingen van de dame en haar apparatuur werkte soms ook niet even goed mee door de bonzende plek aan te raken. Andrew had dus hier en daar zijn kaken op elkaar moeten klemmen om geen enkele krimp van pijn te laten merken. Laica zou vast en zeker in elkaar kruipen en duizendmaal haar excuses zitten aanbieden voor iets wat ieder ander ook had gedaan: een dame beschermen. Ook zat ze met een mysterieuze dieprode blos op haar wangen, alsof ze weer ging huilen, maar haar ogen leken niet zozeer opvallend vochtig. Inmiddels bleek de dame alweer klaar te zijn en bood ze hem zijn kleren weer aan die hij gretig vastgreep. Terwijl de dame even naar Laica toeliep en Andrew enkel hier en daar een woord kon opvangen stond hij te popelen om zich om te kleden. Het begon al aardig frisjes te worden voor hem in deze ruimte. Haar apparatuur had er ook niet heel goed bijgedragen. Andrew kleedde zich snel om en wierp toen zijn blik op de dame, wachtend op enige duidelijkheid over zijn toestand. Haar antwoord was echter… niet wat hij ervan had verwacht. 'Fijne dag nog, tortelduifjes,' zei de dame lachend, verrukt door de reactie van Laica die nu nog roder dan een tomaat bleek te zijn. Andrew wist niet wat hij exact van de opmerking moest denken. Allereerst, ‘tortelduifjes’? Dat waren ze niet, ze waren … tja, wát waren ze? Hij kende haar niet super goed om haar een vriend te noemen, of wel? Ach, boeiend. Hij gleed van het bed af en in zijn ooghoek zag hij Laica naar de deur haasten, zachtjes mompelend dat ze hem buiten opwachtte, terwijl ze zijn veel te zware tas met haar meetrok. “Laica, toch.” Mompelde Andrew zachtjes en verstopte zijn voorhoofd een korte tijd achter de palm van zijn hand.

Toen hij dreigde te vertrekken liep de dame weer regelrecht op hem af met een strak gezicht, hoewel het plagende intentie van haar eraf sprong. ‘Volgens mij heb je koorts.’ Andrew hief automatisch zijn wenkbrauw. “H-Hoe bedoelt u?” Van de verbazing stotterde hij zelfs. De dame zei niets en verstopte alles achter een plots verschenen grimas, voordat ze plaatsnam achter een tafeltje, klaar om de volgende gewonde te helpen. Hoezo, koorts? Andrew liep op de uitgang af waar Laica een paar tellen geleden was verdwenen. De jongen liep op zijn weg naar de uitgang een raam voorbij. Het werd hem duidelijk wat voor een ‘koorts’ hij had. Een lichte blos op zijn wangen. Nam hij het gedrag van Laica over, of.. ? Andrew besloot er niet meer over na te denken en liep de gang op en knikte naar Laica. “Zie je, ben niet in levensgevaar,” grapte Andrew luchtig , hopend dat de blos op zijn wangen al weggetrokken waren. Zijn blik viel op zijn zware tas die Laica nog steeds stevig vasthield. Was het echt niet te zwaar? Eerder had ze hem al gedragen en leek het een hele klus voor haar om zijn tas te dragen, maar toen ze eerder als een speer wegliep leek het haast maar een plastic zakje voor haar te zijn zonder enige inhoud. Hij stak voorzichtig zijn hand uit. “Ik kan mijn tas voor de rest wel zelf dragen hoor, Laica,” Nu moest ze wel overtuigd zijn dat hij heus zijn tas wel kon dragen. Zoveel moeite was het daadwerkelijk niet. Bovendien, had Laica geen les morgen? Dan kon ze beter beginnen door geen zware voorwerpen te dragen. Je wilde niet met een bochel aan je eerste daadwerkelijke schooldag beginnen, zeker niet als je al zeer onzeker van naturen was. Hoe zou ze het überhaupt overleven? Tja, hij vertrouwde erop dat het goed kwam, ze had zichzelf in al die jaren weten te redden.
Terug naar boven Ga naar beneden
Laica

Laica

Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) UTL8oxA PROFILERecruit
Real Name : Lala ~
Posts : 27
Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Aarde
Klas: 5de klas
Partner: None.

Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) Empty
BerichtOnderwerp: Re: Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED)   Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) Icon_minitimeza maa 29 2014, 20:00

De rode kleur en de schaamte die de opmerking van de verpleegster met zich mee had gebracht lieten haar zo ongemakkelijk voelen dat haar tanden diep wegzonken in haar onderlip. Ze bleef bijten totdat ze de metaalachtige smaak van bloed proefde. Verschrikt liet ze haar lip los en voelde met haar vingertoppen voorzichtig aan de voorkant van haar lippen. Een beetje bloed bleef achter op haar vingertoppen. Laica snelde naar het dichtstbijzijnde raam en keek naar haar lippen. Er zaten alleen een paar kleine putjes in haar onderlip en het wondje was heel klein. Toch proefde ze nog steeds die metaalachtige smaak en ze ging met haar tong langs haar wangen. Ze merkte dat de metaalachtige smaak daarvandaan kwam en voelde toen ook het ietwat rafelige vlees. Ze had gewoon op haar wang zitten bijten terwijl ze het niet doorhad! Ze had nu nog meer zin om te huilen. Ze voelde niet alleen pijn in haar lippen, ook haar arm begon zwaar te voelen dankzij het dragen van de zware tas. Ze zette hem even op de grond met een zucht en moest denken aan de verpleegster. Was het een plagende opmerking geweest? Vast wel. Ze wilde Laica misschien ook een beetje op de stang jagen. Laica wist het niet meer. Eerst die jongens en nu dit weer. Het begon al goed hier op Starshine. Ze hoopte dat de rest van de dagen niet zo zouden verlopen, anders had ze eigenlijk best wel een probleem. Ze schrok op toen ze opeens de stem van Andrew hoorde en pakte in verbazing weer het hengsel van de zware tas vast. Ze onderdrukte een pijnlijke kreun toen ze de tas optilde met haar zwaar voelende arm en glimlachte slechts een beetje om zijn opmerking. Het huilen stond haar nog altijd nader dan het lachen. Ze merkte de blosjes pas op op zijn wang toen ze naar hem keek. Kwam dat dankzij de opmerking van de verpleegster? Wat zou ze nog tegen hem hebben gezegd nadat Laica verdwenen was? Eigenlijk wilde het roodharige meisje het niet eens weten. Ze keek hem aan toen hij over zijn tas begon en met een kleine aarzeling liet ze de tas voor hem op de grond vallen. Ze kon het niet laten om hem een tikkeltje dankbaar aan te kijken. De tas was nu wel echt te zwaar geworden voor haar arm en ze was blij dat ze de taak om hem te dragen aan hem over kon laten.

'Andrew?' vroeg ze. Haar stemgeluid kwam zo onverwachts dat ze er zelf van schrok. Ze had nooit gedacht dat ze zomaar uit zichzelf tegen iemand zou praten. Maar ja, ze had dat tot nu toe al best veel gedaan. Ook zij had moeite gedaan om het gesprek vol te houden. Ze hadden eigenlijk al best wat meegemaakt sinds hun eerste ontmoeting. Eerst dat gevecht op de gang en dan dit weer bij de verpleegster. Ze was benieuwd hoe hij het allemaal met zich mee sleurde. Ze besloot om verder te gaan met haar vraag. Dadelijk zou ze opeens de kracht niet meer vinden om hem verder te stellen en dan zou ze echt voor aap staan. Nee, ze vond dat nu ze eenmaal iets begonnen was, ze het ook moest afmaken. 'Zouden we je tas niet beter op je verdieping gaan droppen?' Ze keek hem verlegen aan om haar woordkeuze. Droppen was een woord die ze van Edward had geleerd. Ze had het hem vaak tegen zijn vrienden horen zeggen en was het per ongeluk over gaan nemen. Ze vond het eigenlijk een stom woord.Ze wilde dat ze een ander woord gebruikt had. Ze wilde helemaal niks te maken hebben met Edward. Ze wilde zijn woorden niet gebruiken. Ze probeerde met moeite om zich niet van haar stuk te laten brengen. 'Ik bedoel.. Het is best wel zwaar zo. En dan hoeven we hem ook niet de hele tijd mee te sjou... sleuren als we ergens naartoe gaan.' Ze kon zichzelf nog net verbeteren toen ze sjouwen wilde zeggen in plaats van sleuren. Sjouwen was immers ook een woord dat Edward gebruikte en die woordkeuze wilde ze absoluut niet hebben. De gedachten aan Edward lieten haar weer misselijk voelen en ze probeerde zich op iets anders te focussen. Ze vond dat ze nu al best wel veel tegen Andrew had gezegd en dat het nu maar zijn beurt was om iets terug te zeggen of te doen. Ze wilde niet constant aan het woord zijn, maar ze wilde ook niet constant haar gedachten laten afdwalen naar Edward. Ze wist op dit moment eigenlijk niet zo wat ze wel en niet wilde en dat maakte haar een tikkeltje wanhopig.
Terug naar boven Ga naar beneden
Andrew
.
.
Andrew

Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) UTL8oxA PROFILERecruit
Real Name : Olga
Posts : 112
Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) UTL8oxA MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Vuur&Licht
Klas: Master Savador
Partner: Geen

Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) Empty
BerichtOnderwerp: Re: Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED)   Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) Icon_minitimeza apr 12 2014, 18:39


Nadat ze de tas op de grond gelegd had bleef Laica erop om de tas ergens te ‘dumpen’. Andrew vond het prima, het was niet fijn om de zware tas de hele dag mee te sleuren om inmiddels onnodige redenen. Het leek hem echter geen goed idee om Laica zijn verdieping in te laten gaan, zoals vice versa. Wie weet waren zelfs de jongens van eerder er nog en in een tweede confrontatie had hij geen zin in, Laica niettemin. Andrew knikte en tilde de zware tas van de grond op, waarop zijn blik over de gang ging. Prima, ze waren de enige die in de gang stonden en dat betekende ook dat een tweede confrontatie hopelijk te vermijden was. “Volg mij maar,” zei Andrew, waarop hij alvast de gang doorstapte en richting de trap liep om deze te nemen naar zijn verdieping. Natuurlijk stapte hij niet te snel door, zodat Laica hem bij kon houden en hij tegelijk goed op haar kon letten. Ze was namelijk echt vatbaar voor de kleinste dingen. Zo onzeker. Vrij alert was Andrew op de weg naar verdieping en uiteindelijk diens kamer. Ze waren wel hier en daar een student tegengekomen, maar die schonken de twee geen aandacht en babbelden verder in hun vrij levende conversatie met een klasgenoot.

Na enkele minuten kwamen ze bij de deur die naar zijn afdeling leed aan. “Oké, ik dump even mijn tas hoor,” zei Andrew die het liefst bij haar had willen staan om ervoor te zorgen dat niemand weer iets probeerde bij haar, maar alsnog moest hij zijn tas dumpen. In een vrij rap tempo snelde hij naar zijn kamer, trok de deur op en legde zijn tas neer op zijn bed, waarna hij snel de deur sloot en terug naar Laica liep. Direct speurde hij haar af en zag hij dat ze oké was. Ze huilde niet en er was geen student te bekennen. Gelukkig. Opgelucht keek Andrew haar aan. “Hopelijk redt je het tot je kamer, Laica,” en daarmee sloot de conversatie. Laica liep naar haar eigen verdieping toe, terwijl Andrew naar zijn kamer liep en vermoeid terecht kwam op zijn bed met zijn tas naast zich. Wat een vermoeide dag. Ze zou het wel redden op school. Daar was hij zeker van. En of ze elkaar ooit weer zouden zien? Wie weet.

OOC: Godmode toestemming van Laica + Topic GESLOTEN
Terug naar boven Ga naar beneden
Gesponsorde inhoud



Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) UTL8oxA PROFILE
Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) UTL8oxA MAGICIAN

Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) Empty
BerichtOnderwerp: Re: Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED)   Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED) Icon_minitime

Terug naar boven Ga naar beneden
 

Scared to meet someone new. [&ANDREW] (TOPIC ENDED)

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Protect me, please [&ANDREW] (TOPIC ENDED)
» Pain. [&ANDREW] [TOPIC ENDED]
» Scared to death. [&MILES - TOPIC DONE]
» Andrew Aragon
» I'm not scared to die, I'm a little bit scared of what comes after

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Starshine Academy ::  :: Launching Platform-