PortalIndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 All dressed up and nowhere to go. |Alpha|

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Kallista
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Ruka
Posts : 52
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark
Klas:
Partner: I'm the last one to care but I don't care

BerichtOnderwerp: All dressed up and nowhere to go. |Alpha|   di 19 dec 2017 - 23:12

De school was druk, ontzettend druk. Vooral als je van lessen ging verwisselen. Wandelgangen stroomde vol en dat was een reden voor het meisje om vaak enkele seconde in het lokaal te blijven, ze deed dan alsof ze nog wat op moest schrijven of rommelde in haar tas. De eerste paar keer dat ze bleef zitten zonder iets te doen, kreeg ze wat rare gezichten. Kreeg ze de vraag of alles wel goed met haar ging. Dus de tactiek was, iets doen totdat ook daar mensen naar binnen kwamen. Dan stond ze op om op weg te gaan naar haar eigen bestemming.
Een zachte zucht, toen ze eerder op moest staan dan ze had gehoopt. Enkele boeken werden nog snel in haar tas geduwd om vervolgens op te staan, eenmaal buiten de deur van het lokaal beet ze op haar lip. Het drukke praten van de mensen om haar heen zorgde ervoor dat ze haar ogen langer dichthield dan gebruikelijk. Een zeurende pijn begon zich door haar hoofd te bewegen. De gesprekken die ze opving, de vele voetstappen en de dichtslaande deuren.
Te. Veel.
Haar kaken klemde ze strak op elkaar, terwijl ze nu haar ogen na enkele tellen opende. Nog steeds liepen er mensen, kinderen, wezens.
Nee.
Haar voeten begonnen te lopen, al was het na enkele tellen beter om het snel wandelen te noemen. In een rechte lijn bleef ze de gangen doorlopen. De mensen die in haar pad kwamen leek ze niet eens in zich op te nemen. Haar ogen waren vooruit gericht, terwijl ze niets leek te zien. Mensen moesten dan ook voor haar aan de kant gaan en dat werd haar niet in dank afgenomen. De woorden die naar haar toe gegooid werden ving ze maar gedeeltelijk op. Ze moest naar buiten, ze moest hier weg. Nu. Het laatste stukje was het haast rennen te noemen wat ze deed en toen ze eenmaal buiten was nam de snelheid nog meer toe. Of het opgekropte energie was, of het feit dat ze haar plek nog niet had gevonden, dat was niet helemaal duidelijk. Maar ze bleef rennen, totdat ze bij ruïnes aankwam. Daar vertraagde ze iets, maar niet geheel. Het meisje zette haar vingers tussen de stenen van de muur. Om zichzelf omhoog te trekken naar een iets hoger gelegen klein platform. Een zucht, terwijl ze flinke teugen lucht naar binnen zoog.
Alles had zo lang stilgestaan voor haar, dat alles overweldigend was. De kleine nieuwe technieken die er waren, de drukte om haar heen. Zacht vloekte ze tegen zichzelf en ze beet afkeurend op haar hand. Dit voelde voor haar als een zwakte en als ze iets niet mocht hebben als hunter, dan was het zwakte. Waarom moest alles zo moeilijk zijn? Aangezien haar hoektanden en kiezen scherper waren dan die van de meeste mensen, voelde ze hoe het vel onder de beet weggedrukt werd. De metalige smaak van het bloed kwam als een haast aangename verassing. Bloed, hoewel ze geen bloed van andere mensen dronk, moest ze toegeven dat ze deze smaak gemist had. Een smaak die haar haast als gewoon was geworden en-
Nee.
Een vuist gooide ze tegen de stenen aan, opnieuw en opnieuw, totdat haar knokkels afgeschaafd en rood kleurde. Zacht kreunde ze in ongenoegen, waarom verlangde ze naar het bloed... Ze wist het antwoord maar al te goed, dat was wat ze dacht. Kallista dacht dat het simpelweg was omdat ze het gewend was.
Wat ze niet wist, was dat er een diepere reden achter zat. Het beest wat deels in haar roerde was bloeddorstig, wilde meer van het bloed hebben dat ze al zo lang niet meer op had. Haar hand ging langzaam naar haar hals, daar hing het flesje met het bloed. Hoewel ze nog enkele glazen buisjes had met bloed, had ze niet meer dan een slokje op sinds dat ze uit het ijs was. Even trilde haar hand, waarna ze haar hand zuchtend op haar voorhoofd legde, wat een dag. Een zeurende hoofdpijn was het haast te noemen. Als een fluistering, onverstaanbare woorden die haar iets duidelijk leken te willen maken. Ze had magie, dus ze dachten dat het een goed idee was om haar op deze school te zetten. Niet enkel daarom, het weeshuis wat haar met tegenzin toegang had geboden, vonden het handiger als ze er niet was. De taal had ze voor een groot deel zelf moeten studeren in een bibliotheek. De brief kwam dan ook als geroepen voor het weeshuis. Een dame die de taal niet sprak, die konden ze bijna nergens plaatsen en dat was voor het weeshuis niet handig. Ook was te oud voor hen om daar te verblijven. Een windvlaag zorgde ervoor dat haar hoed afwaaide en snel draaide ze zichzelf om en sprong van de verhoging af. Met tegenzin sprintte ze achter de hoed aan. De hoed eindelijk te hebben, plofte ze op de grond neer. Zoals gewoonlijk liep ze in een shirt en simpele broek, het witte shirt had hier en daar vlekken en de broek had een gat op de knie. Haar oude jas durfde ze niet altijd aan te doen, ze was bang deze kapot te maken. Een nieuwe jas kreeg ze niet van het weeshuis. Vandaar dat ze bijna altijd in een shirt te zien was, gelukkig had ze het niet zo snel koud en anders leerde ze er maar mee omgaan. Nog steeds tikte ze onrustig met haar vingers op de hoed die voor haar op de grond lag. Nu ze verder van de ruïne af zat, gaf ze zichzelf de tijd om het te bekijken. Een kleine glimlach verscheen op haar lippen, een glimlach die duidelijk ook verdriet met zich meenam. Ze dacht terug aan de tombes bij haar thuis, aan de ruïnes die nu over waren van Yahar'gul.

@alpha
Als je een andere instap mogelijk wil, PM maar. Ik kan er altijd wat anders bij verzinnen en schrijven.


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Alpha
Czar of Sin
Czar of Sin
avatar

PROFILEGuardian
Real Name : Cat
Posts : 372
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark - Fire
Klas: Classy af
Partner: No mourners, no funerals.

BerichtOnderwerp: Re: All dressed up and nowhere to go. |Alpha|   do 28 dec 2017 - 22:21

Een beetje doelloos zat de demon in het vuur te staren. De laatste dagen waren niet bijster interessant geweest, naast dat de kittens, die ondertussen al goed begonnen met groeien, continu zijn aandacht opeisten. Zoals nu. De zwarte kater had zich een weg weten klimmen over Alpha's kleding en probeerde nu een van de horens van zijn masker aan te vallen. Hij liet het beestje maar begaan, wetende dat hij binnen de kortste keren toch weer opgerold op de bank zou liggen. Het positieve aan het hebben van kittens met een donkere vacht, was dat de haren tenminste niet opvielen op zijn zwarte kleding. Met een zucht keek Alpha de kamer rond. Het was stil en saai. En dit was niet de eerste keer deze dagen. Hij had geen idee waar Alandria steeds naartoe verdween maar hij liet haar begaan. Zolang ze zijn hulp niet nodig leek te hebben, maakte hij ook geen aanstalten om haar ook daadwerkelijk hulp aan te bieden. De demon voelde hoe de zwarte katten van zijn masker afgleed en probeerde zijn grip terug te krijgen. De klauwtjes schaafden over het zilveren metaal en hij plukte zo snel als hij kon Purrcifer van zich vandaan voordat de klauw zijn oog zou bereiken. Zijn helende krachten kwamen maar tot een bepaald punt. Met een voorzichtige beweging zette de demon het katje naast zich neer en stond vervolgens zelf op. De kitten keek met grote oogjes naar de gestalte, maar krulde zich vervolgens op en sloot zijn oogjes. De demon rekte zich uit. Tijd om een wandeling te maken.
Zijn benen hadden hem naar buiten gebracht. Het leek vakantie te zijn op dit moment want de school voelde nog verlatener dan dat het eerder had geleken. Voor hem was het geen probleem, hij vond het fijn dat er eens niet zoveel ogen op hem gericht waren of dat hij zich door rijen leerlingen moest wurmen. Sure, hij had hier misschien geen sociaal leven, maar hij had genoeg drank om daar mee te compenseren. Met zijn klauwen op zijn rug, wandelde hij op een slakkengangetje door het bos, de kale takken van de bomen gaven weinig beschutting voor de kille wind die woei, maar Alpha vond het fijn dat hij eens niet haast werd verstikt door de warmte en geur van vuur. De frisse wind klaarde zijn gedachten op. De demon nam een diepe teug lucht maar stopte vervolgens plotseling met lopen. Daar, alsof het door de wind was verweven, een andere geur. De geur van bloed. Alpha's voeten draaiden een kwartslag en de demon volgde de geur. Hij begreep niet wie of wat het zou kunnen zijn. Een gewond dier? Een gewonde student? Iets compleet anders? Gedreven door nieuwsgierigheid, bleef hij zijn weg vervolgen. Uiteindelijk kwam hij uit bij de rand van het bos en het begin van de ruïnes. Het was niet moeilijk om de bron van de geur te vinden. Zijn ijsblauwe ogen vielen op de jonge vrouw die zeer geïnterigeerd leek te zijn in een hoed die op de grond lag.
'Je bloed.' Zou zijn stem in haar hoofd klinken. Zijn ogen bleven op haar gevestigd, koud maar ook nieuwsgierig. Dit meisje leek iets bij zich te dragen wat niet normaal was. Er was iets aan haar, wat niet klopte. Alpha's staart bewoog lichtjes, zijn klauwen waren netjes op zijn rug gevouwen en heel zijn lichaam was naar haar toe gericht. Zijn voet tikte zachtjes op de grond, ongeduldig naar een antwoord.

@Kallista

[Heb een tijd niet meer geschreven, dus ik moet weer inkomen, excuses]

_________________
|Theme|Character|Voice|




Stamps:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Kallista
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Ruka
Posts : 52
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark
Klas:
Partner: I'm the last one to care but I don't care

BerichtOnderwerp: Re: All dressed up and nowhere to go. |Alpha|   vr 29 dec 2017 - 11:09

I SWEAR THAT I'M OKAY, SELFISH BASTARD
You're falling faster than me
SUCH A NEW DISASTER, COME IN LAST AND THEN BLEED. DON'T WASTE YOUR TIME. YOU CAN'T SAVE ME.
I'm my own worst enemy
Het meisje had van de ruïne weer richting de hoed gekeken die voor haar op de grond lag. Haar hand tikte er nog steeds iets onrustig op. Ze was meer uit haar doen dan ze zou toegeven. Een kleine zucht ontsnapte haar longen en ze keek naar de hand die op haar hoed lag. Het bloed wat op haar knokkels zat was langzaam aan het stollen, evenals de beet die ze zichzelf had gegeven. Onhandig, dat was het te noemen. Jezelf niet bijten, dat was de les die ze hieruit opmaakte.  
“Je bloed” even fronste ze, probeerde in haar hoofd te achterhalen waar de stem vandaan kwam. Normaal gesproken was ze er goed in om te horen uit welke richting iets kwam, nu echter niet. Ze had nog niet om haar heen willen kijken, ze was te eigenwijs daarvoor. Haar ogen sloot ze voor enkele tellen, probeerde geluiden op te vangen van de omgeving. Maar hoewel haar moeder altijd uitlegde hoe je kon horen waar iemand was aan de wind, lukte het haar niet. Daar moest ze dus nog beter op oefenen; weer een nieuwe training die ze zichzelf moest geven… Toch keek ze nu op, ze wist waar de persoon niet kon zijn, dus keek ze de andere kant op, meer achter zich. Daar stond een persoon, gehuld in het zwart. Het enige opvallende was het metalen masker wat hij droeg. Toch zei ze niks, haar grijsgroene ogen waren enkel in rust op hem gericht en ze nam hem in zich op. Ze herhaalde de twee woorden in haar hoofd. Haar bloed, ja ze had haar hand kapotgeslagen tegen de muur aan. Of bedoelde hij het bloed wat ze aan haar ketting had hangen? Dat flesje zat al jaren goed dicht, dus ze gokte dat het haar hand was. Het hield dus in dat hij een goede neus had, was hij hier naartoe gekomen omdat hij het bloed rook; of was het toeval dat hij haar tegen kwam en rook hij toen pas het bloed? Ze zette de hoed op haar hoofd en stond op. Dit deed ze om twee redenen, het was makkelijker om te vechten, indien nodig. Maar hierdoor kon ze ook enkele stappen dichterbij zetten. Kallista was nog steeds niet overtuigd wat deze man nu eigenlijk was en het masker wat hij droeg maakte dit er niet makkelijker op.
“Je neus en stem.” Zei ze kalm. Aangevend dat ze niet begreep hoe hij precies tegen haar had gepraat en dat het niet geheel normaal was dat hij het over haar bloed had. Van waar hij stond had hij haar hand niet kunnen waarnemen, toch? Even keek ze terug naar de plek waar ze had gezeten, nee, ze dacht van niet. Dan nog was het vreemd om enkel twee woorden vuil te maken om iemand te begroeten of om een vraag te stellen waarom iemand aan het bloeden was. Vandaar dat ze enkele woorden terugzei, maar verder niet om verduidelijking vroeg, hopend dat het duidelijk was dat ze hem niet begreep. Maar ook dat als je een vraag had of contact wilde maken, je meer duidelijkheid moest creëren. Daarbij had ze het niet eens gehad over het masker wat hij op zijn gezicht had, dat had ze er ook aan toe kunnen voegen nu ze er zo over nadacht.
MADE BY MINNIE OF BTN


Ik vond je post juist leuk! (:

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Alpha
Czar of Sin
Czar of Sin
avatar

PROFILEGuardian
Real Name : Cat
Posts : 372
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark - Fire
Klas: Classy af
Partner: No mourners, no funerals.

BerichtOnderwerp: Re: All dressed up and nowhere to go. |Alpha|   vr 29 dec 2017 - 13:23

De zachte tik van zijn voet op de koude, bevroren grond was een indicatie van ongeduld, van onwetendheid. De hele aura van dit meisje was hem vreemd, zij was hem vreemd. In de dagen dat hij zich buiten Dorchadas waagde, had hij haar nog nooit gezien, terwijl ze opvallend zou moeten zijn met de hoed en de dunne kleding. Het was verdomme winter, wilde elke leerling hier de griep oplopen zodat ze niet meer naar de lessen hoefden? Wat een slechte keus. Ze zouden zo naar Alpha toe kunnen gaan en hij beet met liefde een vinger van hun hand af als ze echt zo graag wilden spijbelen. Maar dat zou wel niet geapprecieerd worden door de leraren van de school. Mocht zoiets gebeuren, zat hij waarschijnlijk binnen de kortste keren in een shuttle terug naar Limbo. Wacht, kwamen er eigenlijk wel shuttles naar Limbo? Zover hij wist, was er alleen de zee en de portalen. Hij hoopte maar dat het daar bij bleef, voordat er hordes met toeristen zouden neer strijken op het eiland. Dan zou er binnen de kortste keren weer een oorlog uitbreken. Ach, Alpha hield wel van een beetje chaos.
De demon onderdrukte een zucht bij de tijd die het meisje nam om zich om te draaien. Was ze misschien traag van begrip? Was het daarom dat hij het bloed had geroken? Wellicht had ze zichzelf verwond en had ze het nog niet eens door. Haar woorden waren onduidelijk, onbegrijpelijk. Alpha kantelde zijn hoofd lichtjes, als een hond die probeerde een geluid op te vangen. Zijn ogen staarden haar koud maar niet begrijpend aan. 'Pardon?' galmden zijn woorden, een stap naar voren zettend. Zijn ogen gleden naar haar handen, de bloedende knokkels. Daar was de bron. 'Je hand.' knikte hij. Hij strekte een klauw naar haar uit, de nagels lang, puntig en scherp. Niet om te wijzen, meer als uitnodiging om de hare in de zijne te leggen. Hij kon het helen, dat was niet moeilijk. Een brandwond in de vorm van een teken sierde de palm van zijn klauw, diep gekerfd in zijn donkere huid. 'Je bloed.' herhaalde hij, nog steeds met zijn klauw uitgestoken, zijn gelaatstrekken die verborgen waren achter het masker, waren uitdrukkingloos, zijn ijsblauwe ogen bleven hun zelfde, koude maar toch nieuwsgierige blik uitstralen.

@Kallista

_________________
|Theme|Character|Voice|




Stamps:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Kallista
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Ruka
Posts : 52
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark
Klas:
Partner: I'm the last one to care but I don't care

BerichtOnderwerp: Re: All dressed up and nowhere to go. |Alpha|   za 30 dec 2017 - 17:07

I SWEAR THAT I'M OKAY, SELFISH BASTARD
You're falling faster than me
SUCH A NEW DISASTER, COME IN LAST AND THEN BLEED. DON'T WASTE YOUR TIME. YOU CAN'T SAVE ME.
I'm my own worst enemy
“Pardon?” Kwam er als antwoord op haar woorden en ze knikte dan ook, dat bedoelde ze. Twee woorden waren vrij onduidelijk. Hoewel het makkelijk te raden was dat hij het over haar hand had, was het nog steeds geen duidelijkheid hoe hij er precies achter was gekomen. Wanneer hij het had opgemerkt. De stem van hem irriteerde haar lichtelijk, niet zijn stemgeluid, maar dat het niet van een richting kwam. Dat het gewoon in haar hoofd leek te komen zonder dat het geluid haar oren bereikte. Hij deed een stap naar voren waarna hij het over haar hand had, weer twee woorden… Even begon te te denken dat hij niet meer kon of mocht zeggen dan twee woorden. Opnieuw een kleine knik, ja haar hand zat onder het bloed, het was niet slim geweest en een verspilling van haar energie. Hij stak zijn hand- Even keek ze naar de klauw, het was geen echte hand meer te noemen. Hoewel de klauwen waar zij te maken mee had gehad voor een groot deel vijandelijk waren, leek dat nu niet het geval. Een vreemde situatie was het dan ook voor haar. Het teken aan de binnenkant van zijn klauw kwam haar bekent voor, niet dat ze het teken kende; maar zijzelf had een teken op de bovenkant van haar hand zitten. Dit zorgde enkel voor meer nieuwsgierigheid bij het meisje. Het was uitnodigend, alsof hij vroeg om de gewonde hand. Toen ze naar hem op keek gaf niks blijk van haar pijn willen doen, anders had hij dat waarschijnlijk al lang gedaan. Kallista was misschien te nieuwsgierig aangelegd, je kon haar zowel moedig als gestoord noemen daarin. Want haar nieuwsgierigheid won het vaak van haar verstand en ze had zichzelf ook in te veel verkeerde situaties weten te gooien door haar nieuwsgierigheid. Maar toch leek het meisje niet te leren en was zij degene die vooropging als het onbekende voor haar lag. Ze legde haar hand dan ook op die van hem, hoewel haar litteken minder opvallend was dan die van hem, was deze ook vrij goed zichtbaar. Haar huid was iets donkerder en zelfs iets grijs te noemen op die plek.
“Jouw stem heeft geen richting, hoe doe je dat?” vroeg ze rustig aan hem, het zag ernaar uit dat de man tegenover haar maar weinig ging zeggen. Dus dan kon zijzelf maar beter een vraag op hem afvuren. Ook was ze te benieuwd om het niet gewoonweg te vragen.
“En je neus, omdat ik verwachtte dat je hier kwam door de geur.” Ze haalde even haar schouders op. Zijn klauwen gaven aan dat hij misschien iets dierlijks had, dus waarom niet?
“Je had het nog niet kunnen zien volgens mij.” Mompelde ze er wat bedenkelijk achteraan. Een kleine glimlach op haar lippen terwijl ze hem geïnteresseerd aankeek.  Ze wist niet of het gevoel wat ze had kwam door zijn uiterlijk of dat het gevoel iets diepers teweegbracht.

MADE BY MINNIE OF BTN

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Alpha
Czar of Sin
Czar of Sin
avatar

PROFILEGuardian
Real Name : Cat
Posts : 372
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark - Fire
Klas: Classy af
Partner: No mourners, no funerals.

BerichtOnderwerp: Re: All dressed up and nowhere to go. |Alpha|   za 30 dec 2017 - 21:25


Het teken op de binnenkant van zijn hand was een van de vele die over heel zijn lichaam verspreid waren. Voor velen wist hij allang de betekenis niet meer, zolang waren ze al op zijn huid ingebrand. Van anderen wilde hij de betekenis niet vergeten. Zoals de Griekse A die op zijn linker ringvinger gebrand stond, de bron van zijn naam, de enige vinger waar hij geen ring aan droeg. De ander was het brandmerk van de schakelketting rondom zijn nek. Een herinnering aan de deal die hij met Alandria had gesloten, wat er voor had gezorgd dat hij nu was waar hij was. Nog steeds wist hij niet of het een zegen of een vloek was. Als zijn hele leven niet al een vloek was geweest. De pijn die hij steeds voelde als hij terugdacht aan Astrea, de realisatie dat hij de enige was geweest die echt iets gevoeld had in al die jaren. En toch, hij kon niet boos op haar zijn. Hij kon haar begrijpen. Want hoe vaak had hij het niet bij anderen gedaan? Hoe vaak had hij anderen wel niet gebruikt? En hoe vaak had hij spijt gehad? Geen enkele keer. Niet zover hij zich kon herinneren.
Wat hem echter verbaasde, en wat hem tevens uit zijn gedachtestroom haalde, was dat ze werkelijk haar hand in de zijne legde. Kende dit kind geen grenzen? Was ze zo naïef? Of werd ze net als hem geteisterd door nieuwsgierigheid en wilde ze koste wat het kost alles te weten komen? Misschien was het daarom dat ze anders aanvoelde bij hem. Zijn duim wreef kort over haar knokkels. De geur van verbrand vlees was slechts een paar tellen te ruiken. Hij liet haar hand los, het bloed en de wondjes op haar knokkels waren verdwenen. Het was het minste wat hij kon doen. Zijn klauwen gleden weer achter zijn rug.
De vragen waar ze hem mee bestookte waren hem niet vreemd. Onder zijn emotieloze masker grijnsde hij. Zijn staart bewoog van amusement. 'Waarom is dat belangrijk? Een stem is om te horen, niet om te zien of aan te raken.' Antwoordde hij op haar andere vraag. Hij knikte bij haar andere, maar maakte er verder geen woorden aan vuil. 'Interessante kleding voor deze tijd van het jaar.' Zei hij echter, om over te gaan op een ander onderwerp. Zijn ogen gleden over haar lichaam, alsof hij elke imperfectie van haar te vinden en misschien wel tegen haar te gebruiken. Zijn eentonige, altijd dezelfde, zwarte kleding was wellicht het compleet tegenovergestelde van haar. Hij keek haar weer aan, zijn voet begon weer met tikken, ongeduldig, eisend, afwachtend.

@Kallista

_________________
|Theme|Character|Voice|




Stamps:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Kallista
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Ruka
Posts : 52
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark
Klas:
Partner: I'm the last one to care but I don't care

BerichtOnderwerp: Re: All dressed up and nowhere to go. |Alpha|   zo 31 dec 2017 - 14:51

I SWEAR THAT I'M OKAY, SELFISH BASTARD
You're falling faster than me
SUCH A NEW DISASTER, COME IN LAST AND THEN BLEED. DON'T WASTE YOUR TIME. YOU CAN'T SAVE ME.
I'm my own worst enemy
Ze keek naar de knokkels die voor even een vreemd gevoel kregen door de duim die hij eroverheen haalde. De wondjes waren sneller verdwenen dan dat ze er gekomen waren en een mondhoek krulde om in een kleine glimlach. Even bekeek ze het resultaat, terwijl ze haar lichte ogen weer naar hem richtte.
“Dankje.” Zei ze vriendelijk en zag hoe de man weer terug in zijn houding ging staan. Was hij zo belangrijk? Misschien, zijzelf kende maar weinig mensen hier en heel veel was haar nog niet uitgelegd. Of ze had niet al te goed opgelet, een optie die altijd open was. Haar brein had best met iets anders bezig kunnen zijn terwijl ze haar probeerde bij te brengen wie de interessante mensen waren. De vraag over hoe hij zijn stem zo kreeg, werd beantwoord.
Waarom dat belangrijk was? Haar ogen versmalde zich iets nadenkend. Misschien had hij ergens een punt, maar dat wilde niet zeggen dat ze tevreden was met zijn antwoord. Kallista wilde nu eenmaal graag de kleine dingen weten die haar interesse wekte. Zo was dat zijn stem, die niet door de lucht leek te zweven zoals de meeste deden. Dus ja, het was belangrijk hoe hij het deed, was het te leren? Haar mond en haar gedachte werkte haast op dezelfde snelheid en de woorden kwamen al uit haar mond voordat ze het nog eens kon overdenken.
“Kun je het me leren?” Het was duidelijk dat dit meisje niet goed wist wat grenzen waren of ze er simpelweg overheen walste. De meeste mensen wisten wel beter dan zo’n vraag te stellen aan een wildvreemde, met een masker zelfs. Maar hoewel Kallista het antwoord waarschijnlijk wist, kon het nooit kwaad om te vragen. Toch had ze het gevoel dat hij nee ging zeggen, niet veel mensen zouden een wildvreemde als student aannemen en ook hij leek daar niet het type voor.
Haar kleding, met een zucht keek ze naar wat ze aan had. Dit was iets wat ze nooit zelf zou dragen, maar ze was er al achter gekomen dat ze daar maar weinig keuze in had. Zelf hield ze meer van lange laarzen, die ook nog eens voor warme en veiligheid zorgde, een tuniek of vest en een lange jas. Iets met mooie versieringen of mooie stiksels, maar nee; ze had een shirt en een broek en afgetrapte schoenen.
“Ik spaar voor beter.” Zei ze rustig en haalde haar schouders op. “Ze hebben me niet veel mee kunnen geven. De jas die ik heb is belangrijker dan de kou.” Met opzet hield Kallista het vaag. ‘Ze’ als in, degene die me hier hebben gezet, of mijn ouders; als dit een mogelijkheid zou zijn geweest. De jas waar ze over sprak was dus duidelijk van emotionele waarde en ze was bang dat te veel dragen verkeerd af ging lopen. Hoewel de jas veel had kunnen hebben, leek het haar niet goed dat deze met haar in het ijs had gezeten al deze jaren. Zij was zelf niet bereid om het te maken, maar had ook geen geld om het te laten maken. Tevens was het mogelijk dat hij dusdanig stuk ging, dat hij niet te maken was. Dus was ze er liever extra voorzichtig mee.
“Maar jouw kleding is ook niet iets wat ik hier veel zie.” Kaatste ze zijn woorden haast vriendelijk rustig terug en draaide zich iets van hem weg terwijl ze weer terug naar de ruïnes keek. Ze liep richting de ruïnes om daar op een omgevallen pilaar te gaan zitten. Het was niet ver bij hem vandaan, maar als hij toch woorden in haar hoofd kon gooien, dan was dat waarschijnlijk geen probleem voor hem om dat te doen als ze iets verder van hem af zat.  
“Wat is daar het idee achter?” Ze keek hem geïnteresseerd aan, de twinkeling in haar ogen zei dat het niet enkel om interesse ging, maar ook om nieuwsgierigheid. Zou hij zo vaag blijven zoals ze zelf was? Waarschijnlijk, waarom zou hij gaan vertellen waarom hij een masker op had? Het enige wat ze kon doen, was zijn antwoord ietwat ongeduldig afwachtte.
MADE BY MINNIE OF BTN

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFILE
MAGICIAN

BerichtOnderwerp: Re: All dressed up and nowhere to go. |Alpha|   

Terug naar boven Ga naar beneden
 

All dressed up and nowhere to go. |Alpha|

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» {DS Game} Pokémon Alpha Sapphire & Omega Ruby
» Alpha - Dumptopic

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Starshine Academy ::  :: Old Ruins-