PortalIndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 The infinity of time || Master Shong

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Neh'ria
-
-
avatar

PROFILEGuardian
Real Name : Ria
Posts : 17
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Light
Klas: -
Partner:

BerichtOnderwerp: The infinity of time || Master Shong   zo jul 09 2017, 10:00

Ze hadden een beetje vreemd opgekeken toen ze haar eerste stappen in Oak's Field had gezet. Haar rozige huid haast een soort lavendel kleur in de waterige ochtendzon. Zacht glinsterend alsof ze zelf was bedekt met kristallen. Er waren nog niet veel mensen wakker geweest. Maar zij die er waren, hadden zich haastig een winkel in begeven of met een boog om haar heen gelopen. Ze had het begrepen. In de school was ze niet anders gewend. Het zou tijd nodig hebben, was haar verteld, eer de mensen gewend geraakt waren aan haar. Toch had ze zich haar eerste trip naar het dorp anders voor zich gezien. Uiteindelijk was ze blij geweest er weer weg te kunnen en had een omweg terug naar de school genomen door de bossen die rondom het kasteel van de academie lagen. Hier zou ze tenminste niemand lastig vallen. Groot genoeg om over de  toppen van de jongste bomen heen te kijken genoot ze van het zachte gefluit van de vogels om haar heen. Zij hadden geen last van de aanzicht van haar acht armen. Of het tweede gezicht wat als een soort masker op haar hoofd leek geplaatst, de kin de plek innemend van de neus die ze niet kon vormen. Een masker waarvan de ogen altijd gesloten leken, als in diepe rust.

Op blote voeten was ze het bos in getrokken. Takken kraakte onder haar immense gewicht. Sommige gronddieren schrokken op en vluchtte nog voor ze zelfs maar in de buurt was. Ze kon het ze niet kwalijk nemen. Zij konden niet weten dat ze geen roofdier was. Ondertussen waren haar pupilloze blauwe ogen op iets anders gericht. Een grote verzameling stenen die ooit een gebouw moesten hebben gevormd samen. Het was niet de school. Ze kon de Toren namelijk tussen de toppen van de bomen door zien. Maar het had wel dezelfde vertrouwde magische energie om zich heen hangen. Nieuwsgierigheid won het van haar taak om terug te keren naar Eerbare Evelynn om haar te vertellen dat ze haar taak had volbracht. Ze zou niet lang blijven. Gewoon even kijken.

Met voorzichtige passen was ze verder op de ruïne afgelopen, een steen opzij rollend om erlangs te kunnen. Met een luide plof viel het ding op zijn kant. Ondertussen had zich rond de lippen van Neh'ria een kleine glimlach gevormd. Zouden de anderen ook van deze plek weten? Dat moest haast wel. Geschrokken keek ze op toen ze achter zich opnieuw het kraken van takken hoorde. Maar ditmaal niet onder haar eigen voeten. Misschien had ze hier helemaal niet mogen zijn.

@ Master Shong

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Master Shong
-
-
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : ✮Fox
Posts : 1375
Points : 93
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Water ✗ Ice
Klas: You're my ☆-pupil, each and every one of you!
Partner: Tremble, little lion man, you'll never settle any of your scores.

BerichtOnderwerp: Re: The infinity of time || Master Shong   zo jul 16 2017, 22:26



In zachtblauw en pastel was de bescheiden gedaante een beetje een contrast tegen de schimmige bomen van het woud, die deden denken aan een stukje nacht dat ondanks het aanbreken van de ochtend besloten had om nog even te blijven hangen - misschien was hij zelfs wel een opvallende smet op het plaatje van een Shadraans aandoende ansichtkaart. Dat viel te zeggen, een niet bepaald storende factor, slechts een stipje of minder. Het leek de kleine man hoe dan ook niets te deren dat hij alleen was, in het vroegst van de morgenstond. Sterren fonkelden her en der zelfs nog aan de hemel. Het gebruikelijke patroon om zo nu en dan in het vroegst van de ochtend - wanneer haast niemand nog wakker was - in een rustige omgeving tot zen te komen, zat in hem ingeworteld als een neergezakt anker. In de nacht nutte hij zijn slaap in Dream Walking; een gave binnen zijn ras om herinneringen, wensen, personen, plaatsen, werelden geheel naar eigen hand te recreëren. Daar kwam hij vaak uitgerust uit wakker, bood hem kansen om niet alleen alles even van zich af te zetten en te hoeven vergeten in de leegte van de mooiste utopieën, maar onderwijl ook te kunnen verwerken terwijl hij zelf ruime keuze had in welke omgeving, en met wie hij dat deed. Meestal, dan. Ook in zijn dromen lag de duisternis op de loer. Corruptie, letterlijke scheuren in zijn zorgvuldig opgebouwde dimensies inkepend, als een grote geklauwde hand die hem een eindeloze duisternis in gooide. Water, dat reflecteerde, was in zijn eigen droomwereld overal waar hij was. Onomkeerbaar reflecteerde het ook fragmenten van de werkelijkheid, en fantoombeelden uit de gruwelijkste diep weggestopte snippers uit het verleden. 'Nachtmerries'. En zelfs dromen in eindeloze werelden waren daar niet veilig voor. Daar had hij de afgelopen tijd steeds vaker last van.
Peinzend baande de watermagiër op automatische piloot zich een weg door het sluimerende woud. Op zijn rug, achter zijn ceintuur gestoken, droeg hij een bo-staf die hij gebruikte als hulpsteuntje en pijler voor het evenwicht dat hij tijdens het mediteren trachtte te vinden. Zijn neus, waar in de schimmen slechts de omtrekken van zichtbaar waren, was beplakt met een verbandgaasje. Juffrouw Yvaine - tevens de boosdoener van zijn gebroken neus - had puik werk verricht, ondanks dat ze haar handelingen onmiskenbaar met enige koelte had uitgevoerd. Wat er voor zijn behandeling vooraf was gegaan vergat hij liever. Hij vergat op dit momentum liever even alles van de realiteit en haar gestaag ontwakende essenties; met één weifelende voet staande in de werkelijkheid en met zijn andere, dwars door een figuurlijk portaal, in zijn illusies. Alleen de zacht knerpende geluiden van zijn rode slofjes hield zijn wezenlijke zelf hier, in schaduwen. De omtrek van zijn bescheiden, dunne gestalte bleef even staan, zijn hoofd opgericht naar het eindeloze blauw-lavendel-roze van de ochtendhemel hoog boven de boomkruinen. Eén puntig oor bewoog alert met een kort rukje. Een zwerm vogels vloog even verderop op uit de toppen van de bomen, alsof ze ergens voor vluchtten. Nog geen seconde later beefde de grond onder zijn voeten, kort maar hevig, en dartelde een eenzame hinde hem van slag vanuit de duisternis voorbij. De Syaorin smakte bijna achterover neer op zijn stuitje, klampte zich met verwijdde ogen vast aan de bo-staf. Wat - wat was dat?! Geschrokken, zij het alert, liet hij zijn compacte postuur vrijwel direct neerzakken in een merkwaardige, doch sierlijke houding; één been gebogen, zijn andere uitgestrekt, een open hand laag bij de grond, en zijn andere gestrekt de hoogte in, gekruld om zijn bo-staf als de vangpoot van een bidsprinkhaan. De zogenoemde 'snake creeps down.' Niet per se een aanvallende positie; meer een 'ik kán in de aanval overgaan als je mij ertoe dwingt'-vermaning. Zoals het betaamde volgens de codes van de tai-bo kai, de geheel eigen vechtkunst voor zelfverdediging van de Syaorin, gebaseerd op tai chi chuan. Hij mocht dan klein van stuk zijn en misschien ook niet bepaald indrukwekkend in spiermassa, zijn vaardigheden op het gebied van magie mochten er niet onder lijden. Op het vlak van watermagie was hij niet alleen razendsnel; hij kon ook fel zijn als het moest. Dat was des te meer onvoorspelbaar in de wetenschap dat hij zijn magie vrijwel altijd defensief in de praktijk bracht, alsof hij ooit een onuitgesproken eed had gezworen. En omdat hij voor menig mens uiteraard bekend stond als een heel vredelievend, open persoon. Hij voelde er weinig voor als er zometeen een groep luidruchtige zesdejaars vanachter een eik tevoorschijn kwam, hem insloot, van de ene kant van de kring naar de andere kant duwde, pesterig door zijn hanenkam woelde, en.. -
Het kwam nog weleens voor. Er werd over hem heen gewalst, hij had moeite orde te handhaven, kón haast gewoon niet boos worden. Hij kon het ze laten weten het daar absoluut niet mee eens te zijn zonder ze echt pijn te doen, maar wel met behulp van een paar vinnige houdgrepen, waarbij ze uiteindelijk in negen van de tien gevallen beschamend tegen de grond geslagen eindigden; en dát, dat kon er in de correct uitgevoerde praktijk nogal ruw aan toe gaan. Een indeuking op hun trots, dat liet ze meestal gauw afdruipen. Als het moest. Enkel... als het moest.
Zijn hart roffelde in zijn keel terwijl zijn donkere ogen afwachtend langs de schimmige stammen van de bomen gleden, verwachtend daar ieder moment iets of.. iemand op te zien doemen. Een deel van het bos op het pad dat naar de ruïnes liep was nog gehuld in schaduwen, slapend in de laatste tekenen van de nacht. Met de langzaam maar zeker rijzende zon aan de horizon zou het niet lang meer duren voor ook die delen gestaag ontwaakten. Maar - waar maakte hij zich eigenlijk druk om? Shong slaakte een trillerig zuchtje terwijl hij zijn bo-staf met een plof naast zich in de aarde neerplantte, de lange staaf van macassar ebony-hout in zijn volledige lengte nog een paar flinke centimeters boven hem uittorenend. Het was niet zo dat leerlingen in het vroegst van de ochtend zich al buiten het kasteel waanden, en vooral op dit tijdstip niet. Er was niets om bang voor te zijn. Die paar woorden moest hij zichzelf dagelijks toespreken.
De hand om de bo-staf beefde nog lichtjes terwijl hij de laatste meters naar de ruïnes aflegde. De ruïnes die stil en onverstoord bevroren leken te zijn in de tijd, waar de wind door het wilde overwoekerende gras golfde en hij in kleermakerszit op een met merkwaardige runen ingegraveerd brokstuk inspeelde op zijn eigen gedachten, met ogen gesloten hoe dan ook de zon voelen opkomen. Sinha, de spirituele geest in de vorm van een in licht bakenende leeuw die volgens de Syaorin-religie in de zon huisde, liet dan zijn warme adem zacht over zijn wang strelen. Suste en roerde hem. Hij hoopte vandaag weer in zijn gezelschap te mogen verkeren. Het waterige licht van de ochtendzon sijpelde daadwerkelijk het pad op, dieper de donkerte van het bos in om haar te verjagen. Alsof het hem uitnodigde naar de plaats waar hij graag wilde wezen.
Gedecideerd wurmde Shong zich een weg door struiken die tot zijn oksels reikten, zijn bo-staf hoog voor zich uit houdend om zo min mogelijk natuur te beschadigen, zijn geconcentreerde blik voor zich uit gericht - en viel toen plomp neer tussen de katjes van de wilde gagelstruik. Verschrikt hield hij zich haast plat op de grond gedrukt schuil, met grote ogen loerend tussen de katjes om het kolossale wezen bij zijn gebruikelijke plekje vooral niet te kennen te geven van zijn aanwezigheid. Zonder dat hij het in eerste instantie doorhad, hield hij zelfs zijn adem in. Het - het was zo enorm. Zo angstaanjagend. Bij Neptunus. Waarom werd hij in overdreven extase geconfronteerd met iets dat hij dagelijks meemaakte, altijd op moeten kijkend naar zijn medepersoon, bijna alsof het lot hem tergde? En wat deed een reus hier, zóver afgedwaald uit zijn oorspronkelijke habitat, híer, op het terrein van de school? Ging het wel om een reus, of was het eerder een cycloop of een oger? Ze waren stuk voor stuk solitair maar levensgevaarlijk. Daar kon hij totaal niets tegen beginnen.
Maar het was Sinha die hem de werkelijkheid toonde. De zon schitterde boven de bergen in de verte en liet het creatuur in het licht baden. Pas nu zag hij de schoonheid. Het was geen met enorme knuppel bewapende reus, geen bloeddorstige cycloop of op zichzelf aangewezen oger. Ze - wat ze ook was - oogde vrouwelijk, adembenemend. Haar huid fonkelde in lichtpuntjes, duizenden sterretjes als een spectrum van de kosmos zelf. Een gedateerd masker van zielsrust en sereniteit rustte op het voorhoofd, de plaats van haar neus bedekkend. Daaronder gleden twee blauwe pupilloze ogen bestuderend door de idyllische omgeving om haar in zich op te nemen. Krullende lokken leken te ademen in de bries, zwevend op haar luchtstromen alsof ze zich in zijn opneming diep onder water bevond. Acht armen rusten naast haar indrukwekkende gestalte, onthielden kristallen in verscheidende vormen en kleuren. Ze was.. hij wilde -
Bevend in het struikgewas, was hij het pad bijster van zijn eigen gedachtegang. Want hij wist wat ze was. Dacht te weten wat ze was. Ze was een manifestatie van Nansra. Nansra, die Kovomaka gecreëerd had toen ze nog maar een kind was, blind en doof geboren uit het vruchtwater van de dimensie zelf. En Nansra, die gestorven was voor al haar creaties, ín haar eigen creatie, die zijn ras gebonden had aan haar dochter Cassia en de Syaorin leven had gegeven. Ze was hier gekomen voor hem, om evenwel een vonnis over hem uit te spreken of hem namens zijn hele ras te zegenen met een nieuwe taak, anders dan het zuiver trachtten te houden van de Waterplaneet. Maar hij - wat voor acties had hij kunnen ondernemen? Hij -
In de bevlieging van zijn emoties schoot Shong luid ritselend tussen het struikgewas vandaan. Hij rende op haar af - wat vanaf de ooghoogte van het wezen wellicht aan moest doen alsof er in rap tempo een mier over de grond trippelde - en liet zich zonder pardon vallen tussen haar tenen, waar hij zich met beschut gevoel om eentje heen krulde. Daar barstte hij toen zomaar in huilen uit. Diepe halen die zijn borst lieten schokken, en zijn ogen, die hij naast het erge verdriet dat hem overspoelde dichtkneep uit half gevoel van schaamte. 'Ik had niets meer kunnen doen,' wist hij er uiteindelijk tussen zijn aanhalende kermen door uit te brengen, zijn stem ietwat schor, gesmoord en nasaal door zijn nog helende neusluchtwegen. '- Niets meer.. voor ze kunnen doen -'
Want wat hád hij kunnen doen? Moest hij haar toorn voelen, omdat het oostelijke kamp van zijn ras geheel was uitgeroeid, en hij niets had gedaan? Dan.. dan moest dat maar. Ze mocht hier en nu zijn leven nemen als dat als straf betuigde voor het schandaal en voor zijn hele volk, voor het moeten kwijtraken van een deel van één van haar belangrijkste creaties. Hij was nog maar kind geweest en had niets kunnen doen. Behalve vluchten. Zoals hij zijn hele leven al deed.

@Neh'ria

_________________
--
I'm a whisper, living in ethereal thoughts

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken https://www.youtube.com/watch?v=PtGqtow9AYs
Neh'ria
-
-
avatar

PROFILEGuardian
Real Name : Ria
Posts : 17
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Light
Klas: -
Partner:

BerichtOnderwerp: Re: The infinity of time || Master Shong   do jul 20 2017, 22:17

Haar ogen speurden scannend de omgeving af. Je zou je bijna afvragen of ze niet blind was door het ontbreken van een pupil, maar de duidelijk zoekend bewegingen en reacties op al wat bewoog spraken overduidelijk het tegendeel. Haar lichaam had zich in de richting van het geluid gedraaid. Ze voelde iets. Iets wat ze niet kon plaatsen. Het voelde als magie, maar haar zintuigen werden verstoord door de magische energieën afkomstig van de ruïne achter haar. Het verstoorde haar beeld van de omgeving. Er moest een betere manier zijn om zich ervan te verzekeren om met niets anders dan de dieren aanwezig te zijn. Haar ogen sloten zich, het blauw daarmee uit haar kleurenpallet verwijderend. De oogleden op het masker begonnen te bewegen. Het masker leek te fronsen en voorzichtig opende een tweede set ogen zich. Niet langer hemelsblauw, maar rustgevend paars wat nijgde naar lila keken de wereld in. Opnieuw keek ze rond, maar op een geheel nieuwe manier.
Het duurde even voor de lichte waas voor har ogen verdwenen was. De waas die over het zachte paars lag als gevolg van het lang gesloten hebben van haar ogen. Maar toen de wereld weer scherp werd ontwaardde zij zich in de meest onvoorstelbare kleuren. Hard, zacht, pastel of bijna fluoriserend. De wereld was een abstract schilderij geworden. Een dans aan kleuren, de een nog bruisender dan de ander. Zij bouwden de wereld voor haar op. De bomen, de vogels de rotsen. Een explosie van expressie. Opnieuw liet ze haar blik speurend af gaan. Daar! Daar zat hij. Klein en plat tegen de grond gedrukt maar ze hem even duidelijk als wanneer hij voor haar had gestaan. Details ontgingen haar in zoverre dat ze hem enkel als gekleurd silhouet kon onderscheiden. Hij was klein, maar overduidelijk menselijk. De vraag was alleen… waarom verstopte hij zich voor haar? Zou hij haar ook als monster zien? Had haar grootte, haar wezen, hem misschien afgeschrikt.
De ogen van het masker sloten zich weer en haar blauwe ogen keken triest de wereld weer in. Ze kon hem niet meer zien, maar ze wist waar hij verborgen lag tussen het gras. Als ze voorzichtig weg ging, dan zou hij wellicht de kust weer veilig genoeg achten. Ze wilde hem niet tot last zijn. Maar die kans kreeg ze niet. Verschrikt had ze een stap achteruit gezet toen hij uit het niets was opgesprongen en op haar af kwam gerend om zich daarna aan haar voeten te werpen. Ter aarde gestort als een krijger na een zware strijd. Met licht gekanteld hoofd was ze naar hem blijven kijken. Haar ogen gleden langs zijn spierwitte lokken. Gefascineerd staarde ze naar zijn puntige oren en bijna geschokt bemerkte ze zijn huid. De paarsige kleur liet haar even sprakenloos. Ze wist niet dat mesen ook in paars kwamen. Maar het meest merkwaardige aan zijn hele verschijning was het plotselinge verdriet dat hem overviel en hij uitte in zilte tranen die over zijn wangen stroomden. Een blik van medeleven lag in haar ogen. Het klonk alsof hij dacht dat ze hem zou straffen voor iets waar hij kennelijk in gefaald was. 'Ik doe geen kwaad,' sprak ze zacht, haar stem helder en zuiver. Als “licht” een stem had gehad, dan had ze zo geklonken. Ze zakte voorzichtig op een knie. 'Kom overeind, alstublieft,' ging ze verder terwijl een van haar handen zich naar hem uitstak en zich uitnodigend opende om hem te helpen met opstaan. In de palm lag, versmolten met de huid eromheen, een kristal. Kleurrijk en glazend straalde het bijna een soort warmte uit. Zijzelf toonde hem een bemoedigende glimlach.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFILE
MAGICIAN

BerichtOnderwerp: Re: The infinity of time || Master Shong   

Terug naar boven Ga naar beneden
 

The infinity of time || Master Shong

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Patrol time
» Payback Time!
» Eerste mentorklas - Master Geralt
» On time[Training 1]
» Time to say goodbye..

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Starshine Academy ::  :: Old Ruins-