PortalIndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 run, as the storms come || soh

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Azure

avatar

PROFILEPosts : 930
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Wood // Dark
Klas: Norwood // Class President
Partner: I love you ♡

BerichtOnderwerp: run, as the storms come || soh   vr jul 27 2012, 22:20

SOH. RAWR.
Het weer, vanmorgen nog zo vriendelijk en warm, was tegen het eind van de ochtend omgeslagen naar plakkerig, benauwd en bewolkt. Wolken trokken samen over een tijdsspanne van enkele minuten, zoals dat altijd ging met zomerstormen. Binnen een half uur was de hele school weer gevuld met leerlingen, half afgemaakt huiswerk en halve picknicks. Er stonden er zelfs nog buiten, zag ze uit het raam waar ze aan zat. Ze had de tafel waar haar werk op lag - de Odyssee, opengeslagen, een schrift, nog dicht, een pen - naar het raam geschoven. Ze hield er niet van midden in een kamer te zitten werken, had ruimte nodig.
De regen begon eerst zachtjes te tikken, zo begon het altijd. Daarna stak de wind op, die de miezer harder tegen de ramen dwong. En toen de genadeklap; miezer werd regen en er klonken donderslagen, ver weg. De regen sloeg nu agressief tegen de ruiten en hoe dichter het geluid van de donder kwam, hoe meer ze het begon te voelen. Het geluid trilde door het hele kasteel, zeker op de hoger gelegen etages. Ze had mazzel geen Puffoonse te zijn; die zaten nu waarschijnlijk niet op hun eigen etage, zo hoog in de lucht. Ze was er een of twee keer geweest en ondanks het feit dat ze een vogel was - in tweede vorm - was het haar net te hoog. Maar de Grense etage was niet te hoog, dus ze zat hier veilig. Verscholen in een hoekje schonk niemand aandacht aan haar ineengedoken, bijna filmachtige manier van uit het raam naar de storm staren. Dat kwam meer omdat er maar een paar mensen in de kamer waren, maar het klonk veel beter als je zei dat niemand aandacht schonk.
Haar rode ogen stonden doffig, leken in het licht van de duistere hemel bijna bruinig. Haar nagels waren kortgeknipt, omdat ze was begonnen met bijten. Ze had haar elleboog op de tafel geleund, haar hoofd op haar hand. Haar zwarte haren zaten verward. Het woord wat erbij paste was vermoeid, zwaarmoedig. De zomer fleurde alles op, behalve haar humeur. Waar sommigen al naar huis waren gegaan, was zij alleen af en toe een weekend naar Gren geweest. Ze hield het er niet meer uit. Het was er te stil, haar vader en moeder te nieuwsgierig. Of er nog iets was met Nezumi. Ze had vlak, doods geantwoord. Dat het nooit echt wat was geworden. Dat hij zijn eigen weg was gegaan. Haar leugens begonnen op te tellen, begonnen te knagen. Tegen haar moeder liegen was ronduit zenuwslopend. Ze kon het amper, Azure wist dat Angela haar dochter volkomen vertrouwde. Dat maakte het alleen maar erger om tegen haar - nog steeds zwakke - moeder te liegen.
Ze beet op haar onderlip, sloot haar ogen. De regen tikte maar door, het had iets hypnotiserends. Odysseus en zijn list met de sirenen werden vergeten, haar ademhaling vertraagde. Toen begon het geluid. Klapperende vleugels, het gekras van een raaf. Eerst zachtjes, maar steeds harder. Steeds wanhopiger. Haar rode ogen vlogen open, stonden nu alert. 'Shit.' vloog eruit, waarna ze opstond en het raam open gooide. Het was zo'n raam wat alleen aan de onderkant open ging, maar met een beetje moeite kon ze hem helemaal openen. 'Kom dan ook naar binnen, beest!' schreeuwde ze de storm in, waarna de zwarte vlek rechts in haar gezichtsveld naar binnen schoot. Meteen klapte Azure het raam dicht, richtte haar aandacht op het zwarte, natte ding. Met een beetje moeite kon je de raaf herkennen. 'Rotbeest, als het gaat regenen kom je de volgende keer meteen naar binnen. 'K ga je niet nog eens redden.' 
De raaf trok zich niets van zijn baas aan - zo deed ze altijd tegen hem - en schudde zich eens goed uit. Met een vies gezicht veegde ze de spetters van haar shirt af en pakte de raaf op. 'Heb je mee wat ik je heb- Shit.' Het pakje sigaretten was niet nat geworden - het was gewoon verzopen. Fijn. Daar ging haar enige ontspanning. Ze rookte niet heel veel, de laatste tijd gewoon iets vaker dan twee keer per maand. Dus had ze nieuwe sigaretten nodig en die waren voor een zestien - bijna zeventien - jaar oud meisje niet makkelijk te krijgen. Plus, als bekend werd dat ze rookte kreeg ze die klassenoudsteplaats niet nog een jaar. Ze gedroeg zich voorbeeldig, voor de volwassen bevolking. Dat beeld wilde ze intact houden. 'Fijn Shameimaru, mag ik weer een andere manier verzinnen. Ja, ga maar lekker bij dat haardvuur zitten. Rotbeest.' Niet dat er geen manieren waren om aan sigaretten te komen, maar dat waren de moeilijker manieren. De meeste handelaren waren niet helemaal clean, dus die kon ze niet vertrouwen. Sommige mensen op school handelden ook, maar de meeste had ze tot vijand gemaakt. Er was er wel een, maar daar wendde ze zich liever niet toe. Had ze ook nog nooit hoeven doen. Kennelijk kwam daar verandering in, maar prettig was het idee niet.
Azure had overal wel ogen en oren. She knew pretty much everything about everyone. Een eigenschap die het haar makkelijk maakte om mensen te leren kennen zonder ook maar een gesprek aan te knopen. Voor geheimen was het ook een goede dienst, chantage was niet vreemd voor haar. Maar van deze Soh - wat een vreemde naam was - wist ze bijzonder weinig. Dat hij goed was, wist ze dan weer wel. Haar type? Een beetje. Maar zeker niet voor meer dan een keer, vermoedde ze. Hij leek haar het type dat haar snel verveelde.
Goed, hem vinden zou haar nog wel even kosten. Ze daalde de trap af, begon in de aula. Die zat stampvol, maar niet met de persoon die ze zocht. Kerkers waren afgesloten, for no apparent reason, buiten was er niemand. Dat was dus de lokalen en de gangen, of de ziekenzaal. Die laatste was niet waarschijnlijk, dus begon ze een voor een de lokalen door te zoeken. In het lokaal waar literatuur werd gegeven trof ze een zoenend stelletje aan - ze kende de jongen wel, zijn lippen ook - dat zich beschaamd van haar afwendde toen zij groette met haar koele, verleidelijke stem. Geen van beiden reageerde, dus trok ze de deur weer dicht.
Daar. Ze liep eigenlijk voorbij het gangetje, maar de glimp van wit haar deed haar het kleine, nauwe gangetje induiken. Ze liep hem bijna onhoorbaar achterna, volgde op een afstand die heel normaal was. Andere leerlingen waren nog in de buurt, dus het was onmogelijk om hem hier aan te spreken. Het moment dat de laatste mogelijke pottenkijker uit het zicht verdween, begon haar pas zich te haasten en -nog steeds ballerina-achtig - haalde ze hem bijna in. Met moeite - veel moeite - wist ze hem net een seconde op zijn schouder te tikken. Wist niet of hij het merkte, maar ze schraapte haar keel. 'Hey,' Ze besloot stil te staan. 'Ik heb iets nodig. Iets wat jij hebt. Haar stem was ietwat heser dan normaal, maar bezat nog steeds een koele ondertoon. Brutaal slingerde ze de woorden naar hem toe, als waren het beledigingen.

Mweh. Sorry als ik teveel beïnvloed D:

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Soh
-
-
avatar

PROFILEReal Name : SanNi
Posts : 1289
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: {ƒαкє} ℓιgнт
Klas: master Kana
Partner: doɴ’т yoυ тell мe ɴo тrυтнѕ, jυѕт αll oғ yoυr lιeѕ. ɢιve мe αll oғ yoυr lιeѕ.

BerichtOnderwerp: Re: run, as the storms come || soh   za jul 28 2012, 12:39

Waarom gebeurde dit nu weer? Serieus? Regen, nu? Met een gezicht dat behoorlijk dichtbij de donder zat die binnenkort zou los barsten, stond de jongen in de deuropening. Zijn armen waren losjes over elkaar geslagen, zijn normaal al koude ogen stonden nu al helemaal op het vriespunt. Terwijl leerlingen langs hem naar beneden snelde, zou het heel erg helpen als hij gewoon een stap naar voren of naar achteren deed. Maar de jongen vertikte het om aan de kant te gaan. Hij zou op dit moment eerder een been uitsteken zodat iemand daarover kon struikelen, dan braaf opzij te gaan. Damn, waarom kwam dit noodweer weer alles verpesten? Vandaag was de perfecte dag geweest, in de ochtend was het zelfs nog prachtig weer. Na weken plannen, zou hij het vandaag eindelijk kunnen regelen en dan kwam die regen. Die verdomde regen waar de planten nu al een tijdje naar snakten. Godverdomme. Over God gesproken, waarschijnlijk zaten ze daarboven met z'n allen te lachen. Nee. Hij was het dichtste dat bij een God in de buurt kwam. Er was niemand om hem uit te lachen en dit noodweer was toeval. Een wreed toeval. Tsk.

Zodra de miezer in harde, dikke druppels veranderde en het gedrang bij de deur hem nog meer begon te irriteren, draaide de jongeman zich om en liep het schoolgebouw weer in. Op momenten zoals dit, dat iedereen binnen zat, was het niet normaal druk in het gebouw. Een ware uitdaging om een plekje te vinden waar je alleen was. De gedeelde slaapkamers werkten in dat opzichte ook niet mee. En Soh had juist behoefte aan stilte. Stilte of iemand in elkaar slaan, maar dat laatste leek hem geen optie. De schoolleiding hadden hun ogen al op hem gevestigd en als hij ongewenste uitspattingen zou hebben, zou hij zeker in problemen komen. Stilte dus. En waar kon hij nu stilte vinden? Zijn grote hand gleed even door zijn wit, of volgens sommige asblonde, lokken. Hij wist twee plekken waar hij enigszins zijn rust zou kunnen vinden. De keuken en zijn bergplaats. De keuken was nog enigszins dichtbij. Als leerling was het eigenlijk niet de bedoeling dat je daar begaf, maar Soh deed wel meerdere dingen die niet de bedoeling waren. Ongeveer negentig procent van zijn acties waren wellicht in strijd met de schoolregels. Wat maakte het ook uit? Nog één jaartje en hij zou klaar zijn. En dan waar naar toe? Terug naar Nova? Nee. Een handel beginnen op Shadra? Misschien, maar dan moest hij wel over zijn haat richting Shadranen heen te stappen.
Hij was sneller in de keuken dan verwacht. Nonchalant stond hij in de deuropening en keek naar de enkele kokken die van het ene fornuis naar het andere scharrelden. Eentje, een wat dikkere, oudere dame met een donkere huid en zwarte krullen, merkte de engel op. “Ah, jonge heer Heaven. Het spijt me, u kan hier nu niet zijn. Door die regenbui hebben we veel verzopen leerlingen die wel een kom warme soep kunnen gebruiken.” Met een op getrokken wenkbrauw staarde hij naar de vrouw. Seriously? Hij, engel en in zijn eigen woorden personificatie van God, werd ergens weg gestuurd. Weg gestuurd van een plek waar hij normaal altijd zonder problemen kon zijn. Die regen was er dus echt om zijn hele dag te verpesten.
Met nog even een hatelijke blik op de Raziaanse dame, draaide de jongen zich om en liep weer weg. Oké, de tweede optie dus. Zijn bergplaats. De plek waar hij al zijn spulletjes bewaarde die hij later weer zou gebruiken in zijn dealtjes. De plek was een vergeten zolder, ergens tussen de klaslokalen in. Eerst moest je een kleine, nauwe gang door die de meeste leerlingen amper op merkten en vervolgens nog een verborgen trap uit het plafond trekken om daarna nog een spreuk uit te spreken om de deur te doen verschijnen. Ja, Soh ging voorzichtig om met zijn handelswaar.
Hij liep al gehaast door de gang die naar zijn verborgen plekje leidde toen hij een wat snelle voetstappen achter zich hoorde. Tsk. Werd hij nu gevolgd? Ach, whatever. Hij had nu geen behoefte aan een 'gezellig' gesprek of wat dan ook, dus hij liep stug op hetzelfde gehaaste rimte. Totdat er een tik op zijn schouder kwam, wat op zich nog best te negeren was, gevolgd door een stel woorden, die niet te negeren waren. Geïrriteerd, van binnen kookte er aardig wat lava, draaide de engel zich om. Zijn ogen vonden een klein, ok zo klein was ze helemaal niet, meisje met zwarte haren. Hij staarde naar haar, wist dat hij haar herkende, maar kon haar niet plaatsen.
'Ik heb iets nodig. Iets wat jij hebt.' Toen besefte hij wie ze was. Zijn eerst nog afgunstige gezicht, liet nu een kleine grijns door schemeren terwijl zijn ogen haar gevaarlijk toe fonkelden. “Dat is niet wat verwacht word van een klassenoudste, lieveling.” Langzaam kantelde de engel zijn hoofd terwijl hij sprak. “Wat doet sowieso een braaf, lief meisje zoals jij in de donkere gedeelten van de school? Dealtjes sluiten met een ondergronds figuur hoort volgens mij niet bij de taken van de klassenoudste.” Zijn stem was laag, spottend. Hij was totaal niet in een goed humeur en hij had zin om iemand compleet te vernederen. Dat dit meisje besloten had om hem aan te spreken, kwam eigenlijk alleen maar goed uit.

wooot o3o, jij schrijft goed.
En het was helemaal niet te erg beïvloedt, totaal niet zelfs ^^

_________________

I can't see where you coming from - but I know just what you running from.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Azure

avatar

PROFILEPosts : 930
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Wood // Dark
Klas: Norwood // Class President
Partner: I love you ♡

BerichtOnderwerp: Re: run, as the storms come || soh   za jul 28 2012, 21:16

Ze zouden zo in een film kunnen spelen. Of een schilderij kunnen zijn. Het gangetje was slecht verlicht door een paar kleine fakkels die grillige schaduwen op de muur wierpen, de donder klonk keihard door het gebouw heen. Ze voelde de slagen nadreunen in haar lichaam. Bij iedere flits van de bliksem - slecht zichtbaar door het kleine raampje vlak achter zijn hoofd, net uit het gangetje - werd hij af en toe een silhouet voor haar ogen. Het zou een prachtige plek en situatie zijn voor een filosofisch gesprek; jammer dat het vandaag voor iets heel anders zou worden gebruikt. Filosofische gesprekken moesten helaas nog wachten.
Ze had zichzelf bijna als ballerina opgesteld; armen losjes naast zich, ene voet plat op de grond, ander daar achter langs gekruist, de voet rustte op haar teen. Een beeldhouwer had haar zo neer kunnen zetten, maar het was een gewoonte van Azure geworden; als ze haar ene schouder nu zou optrekken werd het schattig, haar schouders naar achteren en ze werd verleidelijk. Je kon veel rond haar bedenken als ze zo stond, maar er was wel een ding duidelijk; ze had geen wankelend zelfvertrouwen, er viel niet met haar te spotten, ondanks haar lengte. Domme zet om ballerina's aan te doen, die maakten haar alleen maar korter. Maar goed, om indruk te maken kon ze ook als een slons gaan staan. Haar ogen waren doordringend genoeg om een wilde leeuw op zijn knieën te krijgen, om het zo maar te zeggen.
Het moment dat hij zich omdraaide en haar aankeek, schoten er twee dingen door haar heen. De eerste gedachte was dat hij in Norwood's klas zat en dat hij haar dus kende. Had ze eerder kunnen bedenken, maar het viel haar nu pas in. Het tweede was dat hij haar exacte tegenbeeld was; lang waar zij kort was, ruig en stevig waar haar figuur niet meer was dan elegant en wat fragiel. Zijn haar was wit en zijn ogen blauw, totaal anders dan haar zwarte lokken en vurig rode kijkers. De donder weerklonk nog eens, voordat ze zich herstelde van dit korte - en hopelijk onopgemerkte - moment van verbazing. Er was niets wat níet anders was aan zijn uiterlijk. Zelfs zijn kleding - verzorgd - en haar slordige "ik ga toch niet weg dus shorts en een T-shirt is prima" ensemble verschilden totaal.
Goed, hij herkende haar inderdaad. Niet raar, ze was wel en van de meer bekendere gezichten op school én ze zaten in dezelfde mentorklas. Ze trok minzaam een wenkbrauw op bij zijn opmerking. 'Ik ben je lieveling nog niet, schat.' De heesheid in haar stem smolt weg, maakte plaats voor koele spot. 'En ik geloof dat het wel degelijk mijn plicht is om illegale activiteiten te melden bij het schoolbestuur.' Ze was doodkalm van buiten, maar vanbinnen had ze een licht klammehandjesgevoel. De dreigementen van "ik ga het zeggen" werkten meestal, maar bij hem wist ze het niet zo zeker.
Haar wenkbrauw wilde net naar beneden gaan toen hij vervolgde dat kleine meisjes als zij zich niet in de ondergrondse moesten begeven. Dat het een klassenoudste niet als taak was toegeschreven. Zo vatte zij het in ieder geval op. Ze stak een vinger op. 'Een. Ik ben geen lief, braaf meisje.' Nog een vinger omhoog. Haar hand kwam ergens halverwege zijn schouder, rotlengte die ze ook had. 'Twee. Ik ben de reden dat je nog steeds kan handelen, niet zeuren. Geloof me, ik heb alles wat hier aan de hand is in de gaten. Oren en ogen overal, dat idee.' Raven waren interessante spionnen en niemand merkte het, omdat die beesten overal zaten. Ze stak nog een vinger op en dat was dan gelijk haar laatste. 'Drie. Heb je sigaretten voor me? En een vuurtje, als het kan.' De donder klonk gewoon door, ook de regen spatte nog steeds op het dak. Ze trok haar hand terug, wisselde even van "steunvoet" en grijnsde spottend. Hij mocht van haar denken dat hij heel wat was; zij was alsnog meer.

Dat was gewoon mijn inspiratie hoor, dit is veel minder lang/goed~

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Soh
-
-
avatar

PROFILEReal Name : SanNi
Posts : 1289
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: {ƒαкє} ℓιgнт
Klas: master Kana
Partner: doɴ’т yoυ тell мe ɴo тrυтнѕ, jυѕт αll oғ yoυr lιeѕ. ɢιve мe αll oғ yoυr lιeѕ.

BerichtOnderwerp: Re: run, as the storms come || soh   zo jul 29 2012, 11:07

Iets was interessant in het meisje. Wellicht waren het wel die bloedrode ogen die hem zonder enige vrees op zochten. Ogen die geen eens aan het twijfelen werden gebracht door zijn uitstraling. Maar het was nog iets wat zijn aandacht echt bij haar persoonlijk had gevestigd. Iets wat haar meer maakte dan alleen een object om zijn irritatie op af te reageren. 'Ik ben je lieveling nog niet, schat.' Nog niet, dus misschien later wel. En die gedachte zette het balletje aan het rollen. Had hij niet een keer een jongen gehad die gevraagd had of hij middeltjes had om een meisje te temmen, een meisje wie zijn hart had gestolen. Tuurlijk had Soh dat. De deal was echter niet door gegaan omdat de jongen geen goed betaalmiddel had. Maar de engel was nieuwsgierig geworden en had een klein onderzoekje gedaan naar het meisje in kwestie en dat meisje liet een spoor van geliefden achter. Iets wat haar gemakkelijk af ging door een stel felle, intrigerende ogen.
Precies het stel ogen dat hem zonder enige twijfeling aanstaarde. Rustig sloeg de jongeman zijn armen over elkaar terwijl haar hand zijn kant op kwam. Alsof hij een klein kind was, stak ze een vinger op voor elk punt dat ze maakte. Sterke punten waarmee ze een gemiddeld persoon waarschijnlijk in haar macht had gekregen. Maar Soh was geen gemiddeld persoon: was hij nooit geweest en zal hij ook nooit zijn. Zo gemakkelijk was dat.
Toen het meisje uiteindelijk uit gerateld was en hem een spottende blik toe wierp, was het aan hem om een zet te zetten. Om een schaakstuk vooruit te zetten in het spel dat ze begonnen waren. Langzaam gleed de engel, soepel als een slang, nog een pas naar voren en plaatste zijn hand onder haar kin. Hij kantelde haar hoofd omhoog, niet om haar te dwingen hem aan te kijken –dat deed ze toch wel- maar eerder omdat dit soort contact de meeste personen afschrikten. Soh besefte dat dit meisje zeker niet tot de meeste personen gerekend kon worden, maar de fysieke overmacht die deze handeling hem gaf, gaf de engel voldoening: stelde hem tevreden.
“Als je overal ogen hebt, nog-niet-mijn-lieveling,” een valse grijns die alles behalve charmant was onderbrak zijn woorden vluchtig, “dan neem ik aan dat je op de hoogte bent van het feit dat ik een genezer ben. En het is niet zo slim om een genezer te chanteren, ne?” Hij bracht zijn gezicht naar het hare toe en ademde diep uit. “Niet alleen zijn genezers instaat om de meeste helse pijnen op te roepen. Een beetje genezer heeft ook toegang tot de geest van de ander. Niet alleen kan ik je herinneren lezen en wissen, ik kan ze ook zo veranderen dat je niet meer weet wat waar is en wat niet.” Hij liet haar los en leunde weer naar achteren. Een zacht gegrinnik rees op wat hij 'verborg' achter zijn hand. Hij draaide zijn hoofd weg van het meisje terwijl hij duidelijk een zo genoemd binnenpretje had.
“In feiten.” Zijn ijzige ogen vielen weer op de jongedame. “Kan ik nu je hele geheugen al overhoop gegooid hebben zonder dat je het in de gaten zou hebben." Voor even liet hij een stilte vallen om de woorden tot haar door te laten dringen. "Weet je zeker dat je iemand zoals mij wilt chanteren?

_________________

I can't see where you coming from - but I know just what you running from.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Azure

avatar

PROFILEPosts : 930
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Wood // Dark
Klas: Norwood // Class President
Partner: I love you ♡

BerichtOnderwerp: Re: run, as the storms come || soh   zo jul 29 2012, 13:16

Ze wiebelde met haar voet, een teken van haar verveling die alweer op kwam dagen. Er zaten nadelen aan haar hyperintelligentie en een van de vervelendste was dat haar brein alles berekenend opnam en de verschillende uitkomsten al kon bedenken. Er was geen lol aan dit gesprek, tenzij Soh een andere route insloeg dan die zij had bedacht. Maar omdat ze vijfhonderddrieentwintigduizendentwee - om maar een random getal te noemen - mogelijkheden kon bedenken, zou het haar verbazen als hij haar kon verrassen. De enige die daar nu nog toe in staat was was Nezumi en dat was alleen maar omdat hij haar gedachten zo verwarde dat ze niet na kon denken. Niet genoeg om alles berekenend te bekijken, in elk geval.
Over Nezumi gesproken - en ze dacht liever niet aan hem - hij was de reden dat ze hier met Soh stond te praten. Als hij haar niet zo irritant vaak bezighield, gestresst maakte of gewoon random in haar gedachten opdook, zou ze nog een half pakje over hebben. Maar nee, het roken leek het enige wat haar afleidde. Ze moest uitkijken dat ze niet verslaafd raakte, anders had ze wat uit te leggen aan haar mentor, Mitsu en haar ouders. Had ze weinig zin in. Maar ze kon ook niet ontkennen dat het soms goed voelde om het even niet te weten, als afwisseling. Als je altijd alles wist, was niets weten een fijne afwisseling. Zolang het niet te vaak voorkwam. Azure zat ergens op de grens tussen prettig en niet prettig. Vandaar dat ze de ontspanning van het roken nodig had. Nadat alles met Nezumi was gekalmeerd, zou ze waarschijnlijk weer stoppen, het pakje wat ze dan nog overhad onder haar bed verstoppen en het alleen tevoorschijn halen bij echte stressmomenten en ruzies. Maar nu had ze het echt even nodig. Ze kon het niet helpen.
Ze deinsde geen moment terug toen hij in beweging kwam. Zoals al eerder gezegd, had ze iedere mogelijke situatie zo'n beetje geanalyseerd tot het uiterste gevolg dat het kon hebben. Het moment dat hij haar hoofd omhoog kantelde - dat was nieuw, maar ze kon ook daarvan snel bedenken wat er fout kon gaan - grijnsde ze haar typische "you underestimate how much of a shit I give"-grijns, die bestond uit haar linkermondhoek optrekken en spottend uit haar ogen kijken. Hij mocht de fysieke overhand hebben en dit duidelijk maken, maar hij gaf zichzelf hiermee ook weg. Als hij de mentale overhand ook had gehad, had hij deze actie waarschijnlijk niet ondernomen, net als klaverjassen. Als je de heer van een andere kleur dan de troef opgooide, wist je partner dat je de aas had. Hij had verraden dat hij de aas niet had, een gewone kaart opgegooid.
Ze luisterde naar zijn betoog, uiterlijk en innerlijk relatief kalm. Kalmer dan de meesten die dit soort dingen aanhoorden, over helse pijnen die door hun lichaam konden razen, herinneringen die aangemaakt en gewist konden worden zonder dat je het doorhad. Azure had het voordeel van de kennis, had boeken gelezen over iedere mogelijke genezingsmogelijkheid in de periode van haar moeders ziekte. Ja, soms kon ze een heel goede dochter zijn. Gewoon op haar eigen manier. Maar de kennis gaf haar genoeg zekerheid om niet uit te barsten en zijn hand weg te slaan. Hij zou het ongetwijfeld kunnen doen, maar ze was in staat barrières op te werpen. Mentale barrières, gebaseerd op leugens. Op de een of andere manier was het voor haar moeilijker om haar fouten en haar leugens te vergeten, dus het wissen - zo ging haar logica - zou waarschijnlijk ook moeilijker zijn. Ze wist het niet zeker, maar was zoals gewoonlijk overtuigd van haar eigen geluid en dat kalmeerde haar behoorlijk.
Toen zijn aanraking stopte, hij wegkeek, herstelde zij zich snel. Schudde haar hoofd, knipperde met haar ogen. Ze ging letterlijk alles na. Nezumi? Nog steeds haatgevoelens. Mitsu was nog steeds haar broer en had wat met Nina, ze was klassenoudste, haar moeder heette Angela en was nog steeds niet helemaal hersteld van haar ziekte, haar vader heette Mark. Ze wist alle basis nog. Dan had hij niet veel kunnen veranderen. Ze ving Soh's ogen weer, liet haar rode ogen haar doordringende trucje weer uitvoeren. 'Je hebt niet zo goed geluisterd. Ik zou je alleen chanteren als je je lieve mondje voorbij praat. Maar als je echt gedachtenlezen kan, weet je nu ook dat het voor een menselijk wezen onmogelijk is om een aanval van vijfhonderd raven te overleven, hoeveel ze er ook doden. Voordat je klaar bent met je kleine trucje zou je half verslonden zijn. Die vogels kennen geen genade.' Het zou teveel een belediging zijn om nu vleugels te laten groeien en bovendien verveelden zijn argumenten haar. 'Maar je ontwijkt mijn vraag. Dat kan twee dingen betekenen. Of je wilt niet dat ik rook, wat ik erg schattig van je vind, of je hebt gewoon geen sigaretten en dat maakt je een niet zo goede handelaar.' Ze haalde haar schouders op, grijnsde kort. Als hij een beetje intelligent was zou hij op haar vraag ingaan, anders vond ze wel een andere handelaar. Eentje die zijn mond zeker zou dichthouden, iemand die wel onder de indruk was van haar verschijning.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Soh
-
-
avatar

PROFILEReal Name : SanNi
Posts : 1289
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: {ƒαкє} ℓιgнт
Klas: master Kana
Partner: doɴ’т yoυ тell мe ɴo тrυтнѕ, jυѕт αll oғ yoυr lιeѕ. ɢιve мe αll oғ yoυr lιeѕ.

BerichtOnderwerp: Re: run, as the storms come || soh   wo aug 01 2012, 20:13

Het meisje irriteerde hem. Ze was niet makkelijk te voorspellen, noch te manipuleren. Zijn uiterlijk en de manier waarop hij bekend stond, had totaal geen invloed op haar. Nee, ze zou koppig met beiden benen op de grond blijven staan, wat hij ook naar haar hoofd zou werpen. Dreigementen hadden geen invloed en dat maakte alleen maar dat hij geen zin had om haar haar zin te geven. Waarom had ze hem ook al weer aan gesproken? Ze wilde iets van hem hebben als hij het goed kon herinneren. Ok, misschien moest hij gaan leren om zich beter te gaan concentreren op redenen en niet op de personen. Maar hij kon er niks aan doen dat het meisje zo erg het bloed onder zijn nagels vandaan haalde dat hij alleen nog maar daar aan kon denken. Sowieso draaiden zijn gedachten meestal maar om één ding – hoewel dat ene ding dan wel weer opvallend vaak van onderwerp kon wisselen. Met een ademhaling, met het knipperen van zijn ogen: en zijn aandacht was weg. Net zoals dat zijn emoties sneller dan het weer konden omslaan. Kenmerken die hij van zijn moeder had geërfd. Zijn moeder die...
'Die vogels kennen geen genade.' Oh ja, er stond iemand voor hem. Ondertussen was zijn schouder tegen de muur naast hem gekomen en stond de jongen er rustig bij. Zijn ene been voor zijn anderen geslagen, staand op zijn tenen, zijn armen die over elkaar lagen.
Had ze nou een nieuwe bedreiging naar zijn hoofd geslingerd? Eentje waarvan ze vanuit ging dat hij een menselijk wezen was? Een valse grijns doorbrak zijn gezicht weer eens. Als ze echt zo veel oren in de school had, had ze op z'n minst moeten weten dat hij allesbehalve menselijk was. Maar ja, liet haar maar in de waan dat ze het voor elkaar zou krijgen, oh sorry dat haar vogels het voor elkaar zouden krijgen, om hem te vermoorden. Voor nu was het beter om zijn koningin gedekt op te laten staan door zijn pionnen. Hij zou haar altijd kunnen spelen als de tijd daar was.
Geamuseerd door deze vergissing van het meisje, was het humeur van de jongen iets opgeklaard. Niet meer verveeld en niet meer geïrriteerd: how wonderfull. Maar goed. Wat moest het kind ook al weer van hem? Ze beantwoordde de vraag zelf zonder dat hij deze hardop uit hoefde te spreken. Sigaretten. Serieus? Was ze daarvoor bij hem gekomen en had ze hem in een hoekje proberen te drijven? Zoiets onschuldigs als sigaretten? Ergens was hij teleurgesteld. Hij had op z'n minst als wapens, verboden geschriften of vergif verwacht. Maar, nee het waren sigaretten.
De asblonde jongen roofde het pakje uit zijn jaszak en hield ze om hoog. “Natuurlijk heb ik ze, maar vertel me...” Hij leunde weer iets naar voren, verminderde de afstand tussen de twee weer. “Waarom ben je naar mij toe gekomen? Je had elke ruig uitziende jongen kunnen vragen en met een lachje van jou had je waarschijnlijk gratis het hele pakje van hem gekregen plus aansteker. In plaats daarvan kom je naar mij. Naar een handelaar waarbij je moet betalen.” Zijn vrije hand reikte brutaal uit naar haar ranke hals waar hij deze liet liggen. Even liet hij zijn duim langs de holte tussen haar sleutelbenen glijden.
“Was je soms opzoek naar meer?” De vraag ging hand in hand met een wolfachtige grijns en een uitdagende blik. Eens kijken of ze echt zo goed was als de jongen die om de liefdesdrank had gevraagd, had gezegd.

_________________

I can't see where you coming from - but I know just what you running from.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Azure

avatar

PROFILEPosts : 930
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Wood // Dark
Klas: Norwood // Class President
Partner: I love you ♡

BerichtOnderwerp: Re: run, as the storms come || soh   do aug 02 2012, 23:51

Ze begon ongeduldig te worden, wilde dit gewoon gedaan krijgen. Ze had al een dag of vijf geen sigaret aangeraakt en met de vakantiestress zeurde haar lichaam gewoon om een dosis nicotine. Nee, het was niet goed voor haar gezondheid, maar een of twee keer per week een sigaret roken was net zoveel als iemand die iedere dag een glaasje drinkt een dronkelap noemen. Niet echt verslaafd, meer als ontspanning. Toch vroeg haar lichaam erom. Om de pauze, de ontspanning. God, ze was al bijna de hele week bézig. Niet meteen fysiek, maar wel mentaal. Ze was gewoon moe en gestresst en ongeduldig omdat Soh het kennelijk leuk vond om alles uit te stellen en haar mee te nemen op een dreigemententripje. Ze had zich nog voorgenomen om haar argumenten voor zich te houden, als hij weigerde. Maar nee, impulsieve Azure had haar kaarten verspeeld. 
Geïrriteerd rolde ze met haar ogen. Natuurlijk kon ze nét niet bij het pakje tenzij ze op haar tenen ging staan, wat ze niet van plan was. Nu was uit zijn handen grissen ook niet mogelijk, moest ze blijven luisteren. Zijn stem was aangenaam, daar ging het niet om, het waren zijn woorden die nog wat kool op het vuur smeten. Ze had er géén zin in, maar moest toegeven dat hij gelijk had. Ze had ook gewoon lief kunnen glimlachen. Had het niet gedaan om gedoe te vermijden, om vervolgens in méér gedoe terecht te komen. 'Luister, hombre,' Spaans? Serieus, ze begon in het Spaans? God, ze moest die sigaretten hebben. Ze sprak slechts Spaans als ze echt geïrriteerd begon te raken. 'Ik zou inderdaad op de eerste de beste muchacho af kunnen stappen, maar dat doe ik niet. Dan sta ik bij ze in het krijt en ik heb liever geen schulden. Of ze zouden kunnen gaan praten. Als ik het via een handelaar doe, is het-'
Ze brak haar uitleg af toen hij zijn hand op haar hals legde. Niet op de wurgmanier, maar alsof ze op een bankje zaten aan het eind van een date en hij wachtte tot zij hem een afscheidskus zou geven. Ze haalde even adem, liet de woorden even tot zich doordringen. Daarna maakte ze haar verhaal af, op een fluistertoon die Marilyn Monroe niet zou misstaan. 'Onpersoonlijk, ben ik niemand iets verschuldigd.' Bij iedere andere jongen waren de rillingen nu waarschijnlijk over de rug gelopen, maar of dat bij Soh zo was wist ze niet. Hij leek even sterk te zijn als zij, in uitstraling. Anders dan Nezumi, die afschuw opriep, was dit eerder een uitdaging. Plus dat ze nog geen manier had gevonden om te betalen naast geld, wat ze net te normaal vond. Ze moest zeker weten dat hij niet praatte en Azure had ondervonden dat er niets was wat jongens meer afschrok dan hun zoen- en bedkunsten bij ieder meisje bekend.
Ze besloot haar voornemen - een week niet flikflooien - overboord te kieperen en bracht haar gezicht wat dichterbij, naast zijn oor. Zijn haar veegde ze weg, haar adem was als een zacht zuchtje wind. 'Je probeert het te hard. Als dat je prijs is kan je het ook gewoon zeggen.' Ze had niet hard gesproken, maar fluisterde niet. Haar stem had zijn verleidelijke, elegante geluid teruggevonden, in plaats van de uitdagende toon van net. Ze stond haast op haar tenen vanwege zijn lengte, zijn hand nog steeds op haar hals. Terwijl ze zich weer terugtrok speelde ze even met een lok van zijn haar, glimlachte iets tussen een speels lachje en een grijns in. Haar rode ogen - er zat een soort speelse vonk in, wat ze deed oplichten - zochten zijn blauwe op. 'Of vind je het gewoon leuk om te spelen? Dat kan je ook gewoon zeggen, schat.'

Sorry voor slecht + kort, maar schreef dit in wachtkamer van ziekenhuis D:
Alles oké hoor, moeder had gewoon allergische reactie

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Soh
-
-
avatar

PROFILEReal Name : SanNi
Posts : 1289
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: {ƒαкє} ℓιgнт
Klas: master Kana
Partner: doɴ’т yoυ тell мe ɴo тrυтнѕ, jυѕт αll oғ yoυr lιeѕ. ɢιve мe αll oғ yoυr lιeѕ.

BerichtOnderwerp: Re: run, as the storms come || soh   ma aug 13 2012, 10:44

Ze was feller dan de meeste meisjes, maar een uitdaging en velen malen slimmer. Maar ze was nog steeds maar een meisje. Een meisje van een jaar of zeventien/achttien en zulke meisjes kon je omver praten. Zulke meisjes hadden behoeften waren hij maar al te graag op in speelde. Hoe vaak was het nou voorgekomen dat iemand tegen hem nee had gezegd? En zelfs als ze nee hadden gezegd, was een beetje magie altijd genoeg geweest om ze alsnog over de streep te trekken. Maar deze keer wilde hij geen magie gebruiken: op één of andere manier zou dat tegen zijn eer in gaan. Daarvoor was het meisje te zeer een uitdaging en gewoon met haar hoofd rotzooien en haar hopeloos verliefd op hem maken, was niet iets wat ze verdiende of wat hij wilde. Nee, het zou zoveel meer een streling voor zijn ego zijn als ze uit vrije wil uit zijn hand zou eten. Haar bewerken met zijn karakter en intelligentie in plaats van wat hormonen hier en daar aanpassen.
Het was amusant om te horen hoe ze zich verdedigde en er Spaanse woorden door heen smeet. Gelukkig voor hem waren het wat algemene woorden die hij begreep zonder enige kennis van de taal te hebben. Het zou alles behalve plezierig zijn als ze begon te praten in een taal waar hij niks van begreep. Haar gedachten lezen zou dan ook niet van nut zijn, omdat die woorden dan ook in het Spaans zouden zijn. Lang leven vreselijke taalbarrières: vaak waren ze veel veiliger dan de meeste mensen door hadden. Een frustratie waar de engel al meerdere keren over gestruikeld was. Maar hij ging er niet vanuit dat ze in het Spaans zou gaan mompelen. Dat zou beneden haar doen zijn. Het zou toegeven zijn dat ze het niet afkon op de normale, makkelijke manier. En dat zou tegen haar eer in gaan als Soh haar zo moest inschatten.
Half geïnteresseerd, maar compleet geïnteresseerd in haar lichaam, luisterde hij maar slecht naar haar woorden. Het enige wat echt opviel was dat ze stopte met praten zodra hij haar tere huid aanraakte. Een zwak punt of gewoon verrast? Één inbraak in haar gedachten en hij had het antwoord gehad, maar hij had al besloten dat hij dit 'gevecht' zonder magie zou strijden en dus hield hij zich in. Hoe verleidelijk het ook was.
De verandering in haar stem ging hem uiteraard niet voorbij. Verleidelijk, aanlokkelijk en toch tegelijkertijd 'classy'. Nu begreep hij waarom dit meisjes jongens op hun knieën kon brengen. Als hij niet zo ervaren was geweest als hij was, was het een trucje geweest dat zeker ook voor hem had gewerkt. Elke jongen had wel een zwak voor de sexy fluisterstem van een dame: daar kon niemand om heen. Maar Soh was hier de handelaar, niet zij en hij hield de touwtjes dus in handen. Niet zij. Toen ze dichterbij trad, liet hij haar hand afglijden naar de achterkant van haar nek. Zijn vingers begroeven zich in haar haar, zijn andere hand had nog steeds het pakje sigaretten vast geklemd. 'Je probeert het te hard. Als dat je prijs is kan je het ook gewoon zeggen.' Een compleet andere toon dat ze even geleden had gebruikt. De toon waarmee ze jongens het bed in kreeg – daar twijfelde hij geen seconde aan. Maar als ze zo graag op die manier wilde betalen, kon ze het krijgen ook. Maar haar precies haar zin geven, was opeens niet interessant. Hij had een reactie verwacht die compleet tegen hem inging toen hij haar aanraakte, dat ze echter mee danste met zijn passen maakte dat hij zin had om onverwachtse sprongen te maken. Kijken of ze het bij kon houden.
Even rolde hij met zijn ogen voordat die uitdagende grijns haar weer tegemoet trad. Zijn vingers zaten nog steeds in haar zwarte haar. Toen zij naar achteren was getreden, had hij haar stappen simpelweg gevolgd. “Ik ben Soh. Natuurlijk vind ik het leuk om te spelen.” Hij boog over haar heen, bracht zijn gezicht naar de hare en liet zijn lippen over haar kaaklijn glijden. Toen, plots, liet hij los, verbrak al het contact en deed enkele stappen naar achteren. Zijn schouder leunde weer tegen de muur, zijn armen waren weer over elkaar geslagen. Precies de houding die hij had gehad voordat hij haar begon te verleiden.
Een bliksemflits verlichtte de gang weer terwijl de jongen nonchalant de andere kant op keek. “En ik vind het wel een goede prijs. Jouw lichaam.” Hij keek haar aan, liet zijn ogen brutaal langs haar figuur glijden, maakte er geen geheim van dat hij haar goed in zich op nam. “Mits je akkoord gaat met deze prijs, uiteraard.” Het touw voor de val was gelegd: nu hoefde ze er alleen nog maar in te stappen.

_________________

I can't see where you coming from - but I know just what you running from.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Azure

avatar

PROFILEPosts : 930
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Wood // Dark
Klas: Norwood // Class President
Partner: I love you ♡

BerichtOnderwerp: Re: run, as the storms come || soh   za aug 18 2012, 21:52

Hij volgde. Het was een elegante dans, een dans die weinig mensen met verve konden uitdansen. Sommigen raakten uit het ritme, anderen konden hun partner niet meer bijhouden en dan waren er ook nog zij die de passen niet kenden. Azure was een goede danseres – niet alleen in deze dans, ze was een ballerina geweest – maar ze had ook een goede partner. Hij was aan de leiding en dat liet hij merken, maar zo snel gaf ze zichzelf niet gewonnen. Goed, hij was niet lelijk en hij was zeker niet oninteressant, maar ze ging zichzelf niet staan verkopen. Daarvoor had ze niet een beetje teveel ego, teveel trots. Er waren inderdaad… personen op school die dat soort dingen deden, maar dat waren vooral de verslaafden. De leraren wisten dan wel van niets, maar Azure kon ze moeiteloos uit een menigte plukken. Zij was niet een van die mensen. Ze had gewoon behoefte aan een sigaret, verdomme.
Ze was – eerlijk is eerlijk, het meisje was meer gewend dan je denkt – niet heel erg verrast, hoewel wel onder de indruk van zijn volgende actie. Er waren spontane jongens, maar meestal werden zelfs de brutalen wat nerveuzer als ze merkten uit welk hout de zwartharige schone gesneden was. Uit ebbenhout. Donker, maar eindeloos elegant en sprookjesachtig. Dat laatste was misschien wat vreemd, maar ze had ergens wel een figuur wat een elf zou passen. Iets teveel vormen, maar ze was rank, klein en fragiel. Het kon. Plus, haar haren waren zo donker als ebbenhout. Haar huid wit als sneeuw, lippen rood als bloed, haren zwart als ebbenhout. Yay, ze was sneeuwwitje. Op het feit na dat ze geen rode lippen had. Die van haar waren een soort roze, donkerroze op goede dagen. Lippen die woorden begonnen te vormen, een reactie gaven.
‘Ik vind het een uitstekende prijs.’ grijnsde ze, de paar passen die tussen hen waren gekomen weer opvullend. Haar wangen waren in tegenstelling tot haar lippen allesbehalve roze. Met haar ervaring was er maar weinig wat haar deed blozen. Er was eigenlijk maar een persoon die een echte, niet gefakete blos op haar wangen riep en dat was de persoon die ze het minst kon uitstaan. Maar misschien was het beter als ze nu even niet aan de rat – ze had hem die naam bijna liefkozend gegeven, gadver – dacht. Soh was van een ander kaliber. Het kaliber wat, hoewel vermakelijk, niets met haar gevoelens te maken had.
Ze plaatste een van haar handen tegen de muur, de ander trippelde van beneden naar boven over Soh’s bovenlichaam. Ze keek omhoog, scande zijn gezicht nog eens goed. Duidelijke kaak, lichte ogen, mooi gevormde lippen. ‘Shit,’ merkte ze onbewust op, ‘Je bent best knap.’ Daarna glimlachte ze weer, waarna ze in een vlugge beweging – op haar tenen gaan staan, benen strekken, hand van de muur naar zijn kaak – haar lippen op de zijne drukte.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Soh
-
-
avatar

PROFILEReal Name : SanNi
Posts : 1289
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: {ƒαкє} ℓιgнт
Klas: master Kana
Partner: doɴ’т yoυ тell мe ɴo тrυтнѕ, jυѕт αll oғ yoυr lιeѕ. ɢιve мe αll oғ yoυr lιeѕ.

BerichtOnderwerp: Re: run, as the storms come || soh   do aug 23 2012, 11:30

’Ik vind het een uitstekende prijs.’ Beet. Ze was er op in gegaan. Had ze sowieso zo wel in de gaten dat ze in de val was getrapt? Terwijl ze dichterbij kwam, besefte Soh dat ze inderdaad geen idee had. Zijn grijns verbreedde zich onmiddellijk. Oh, zich in houden was nu moeilijk. Zeer moeilijk. Zeker toen haar vingers langs zijn borstkast naar boven paradeerden. De engel was te ervaren om niet te weten wat zou volgen en terwijl zij om hoog kwam plaatste hij zijn handen op haar lichaam. Eentje om haar nek heen, de ander tegen haar onderrug. Haar lippen voelden zacht, fijn. Hij beantwoorde haar kus om best snel al weer zijn mond te openen en zachtjes op haar onderlip te bijten als teken dat ze zijn voorbeeld moest volgen. Terwijl zijn ene hand zich in haar haar begroef, drukte de andere haar tedere lichaam dichter tegen zichzelf aan. Onder zijn vingers kon hij haar perfecte taille voelen. Nee, was het niet vreemd dat ze de hoofden van de jongens op hol bracht. Ze was knap. Zeer knap en ervaren. De verleiding was daarom zijn oorspronkelijke plan gewoon te laten varen, just go witht the flow, maar – nee. Hoe zacht haar lippen ook waren en hoe fijn het ook niet was om haar lichaam tegen de zijne te voelen, hij had er nu geen behoefte aan. Hij wilde naar zijn verborgen kamer. Tussen zijn spullen rotzooien en misschien nog wat slapen, maar in ieder geval niet flikflooien met een of ander delletje – hoe goed ze dan ook mocht zijn.
Vandaar dat hij zeer abrupt de kus staakte, haar los liet en een pas naar achteren deed. De grijns speelde weer met zijn lippen, gaf hem een duivelse uitstraling in combinatie met de gevaarlijke blik die in zijn ijsblauwe ogen lag. Zijn hand viel terug op haar haar, hij kon er niet vanaf blijven, en bracht dit in de war.
“Je bent zeer beminnelijk, Azu-chan.” Hij nam zijn hand terug, maar zijn blik bleef uitdagend op der gericht. “Je zal één van mijn klanten prima bevallen.” Hij draaide zich om en liep verder het gangetje waarin ze stonden. Op weg naar zijn kamertje – eindelijk. Toch stond hij nog even stil en draaide zich weer naar haar om. Zijn armen lagen losjes over elkaar, zijn ogen daagde haar uit om aan te vallen. “Ik denk in de loop van morgen of overmorgen zal er een jongen, of meisje, op je afkomen. Ik verwacht van je dat je hem, of haar, uitermate goed zal plezieren. Volg elke wens op, hoe vreemd deze dan ook mag zijn.” Na die woorden groef hij even in zijn diepe jaszak en haalde er een pakketje sigaretten en aansteker uit. Met een soepele worp gooide hij deze naar het meisje toe. Hij trok zijn wenkbrauw op, nieuwsgierig naar haar reactie. Zou ze aanvallen of braaf mee werken?

_________________

I can't see where you coming from - but I know just what you running from.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Azure

avatar

PROFILEPosts : 930
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Wood // Dark
Klas: Norwood // Class President
Partner: I love you ♡

BerichtOnderwerp: Re: run, as the storms come || soh   do aug 23 2012, 18:11

Zíj was een goede kusser. Maar ja, ze had dan ook ervaring. En niet zo’n beetje ervaring ook. Er waren wel gevallen die haar bij konden houden, maar dan met moeite. Maar ze was niet heel kieskeurig meer op zoenkwaliteiten – in het algemeen was ze minder kieskeurig dan twee jaar geleden, maar twee jaar geleden gíng het ook niet verder dan een onschuldige zoen. Ze had haar maagdelijkheid keurig tot haar zestiende behouden; als dat keurig genoemd kon worden, je had ook nog die zeuren die vonden dat je je tot het huwelijk puur moest houden. Marriage her ass, wat als je niet trouwde? Moest je dan je hele godvergeten leventje maagd blijven? Nee dus. Daarbij was ze een atheïst en trots erop, dus je kon het ook opvatten als een van haar vele manieren om haar middelvinger op te steken naar het geloof. Nee; ze was er niet positief over, over religies. Maar daar had deze situatie niets mee te maken, op het feit na dat Soh zich een engel scheen te noemen.
Daar had hij overigens wel een punt, want hij was een aardig engelachtige kusser. Niet ge-wel-dig voor haar standaard, maar dat kwam omdat ze haar gedachten bij de lippen van iemand anders had en die voelden voor haar meer als een soort thuis. Dat rotte, knagende gevoel stopte ze diep weg toen ze zijn hand op haar middel voelde. Ze grijnsde de kus bijna in. Toen hij om toegang vroeg, gaf ze die – na een paar seconden, ze kon het niet helpen om hem een beetje tegen te werken – maar ze sloeg haar armen niet om hem heen. integendeel – ze sidderde toen hij haar tegen zich aandrukte, maar niet van genot. Hoe ver dit ook zou gaan – en het zou ver gaan, daar twijfelde de zwartharige niet over – zijn huid voelde niet prettig tegen de hare en zou dat ook niet worden. Er was.. iets aan hem. Ze had haar ogen al een tijdje gesloten gehouden voor haar enge talent om aura’s te kunnen zien, maar deze prikte door haar dichte oogleden. En geloof me; dat was nooit een goed voorteken. Haar rode ogen openden zich, staarden in de donkere mist die hem al de hele tijd had omhuld, maar waar ze haar ogen voor gesloten had gehouden. Het was niet het mooie grijs van Nezumi; het was een ander soort kleur, een die niet eens echt grijs was. Ze kon het niet beschrijven, maar het was geen goed voorteken.
Ergens – stiekem – was ze blij dat de kus eindigde. Ondanks dat ze haar ogen weer had gesloten, het beeld van de aura bleef in haar gedachten steken. Haar mond – eerst in een grijns vertrokken – stond in een strakke trek. Haar lippen werden snel droog, maar ze bevochtigde ze niet. ‘Ik weet het.’ Ze sprak nog steeds op dezelfde toon, maar haar glimlach was verdwenen. Haar vermoedens werden al snel waarheid; god, ze kon verschrikkelijk naïef zijn soms. Ze sloot haar ogen, zuchtte even. Niet kwaad worden, niet kwaad worden, niet- Ja hoor. Daar ging ze al. Het stak altijd een beetje, tussen haar schouderbladen. Ze prikten door haar shirt, scheurden uiteindelijk eruit. Geluidloos, dat wel. De bleke, holle beenderen begonnen zich uit te spreiden, kleine donsjes te groeien. De ravenzwarte vleugels vulden het hele gangetje, spanwijdte die groter was dan natuurlijk leek. Ze moest die vleugels echt eens onder controle houden en niet tevoorschijn roepen bij iedere woedeaanval die ze kreeg. Ze opende haar helrode ogen – fel, beledigd – en met het tipje van haar linkervleugel sloeg ze de aansteker en sigaretten terug. ‘Misverstandje,’ kwam er uit haar mond, dreigend. ‘Ik ben hetero, dus vrouwelijke klanten mogen oprotten. En daarbij,’ Ze snelde naar voren, de vleugels dreigend klapperend. ‘Kies ik mijn eigen klanten. Dat is mijn zaakje. En als je dit door wil laten gaan, zal jij het moeten zijn.’ Ze was ziedend, woedend. Wie dacht hij wel niet dat hij was? Een pooier? Nou, mooi niet. Ze vond wel een ander, in deze situatie. Maar ze leerde de jongen eerst wel een lesje.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFILE
MAGICIAN

BerichtOnderwerp: Re: run, as the storms come || soh   

Terug naar boven Ga naar beneden
 

run, as the storms come || soh

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Starshine Academy ::  :: Classrooms-