PortalIndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 Blood dries like rain

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Miss Roxanne
-
-
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Avocado Plofkip <3
Posts : 1037
Points : 86
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Light & Wood
Klas: Verzorging van Fabeldieren
Partner:

BerichtOnderwerp: Blood dries like rain   zo sep 23 2018, 18:05


Glinsterend van de regen lag het grote gazon aan de voet van het immense magische kasteel. De regens waren eindelijk terug gekeerd na de verrassend lange zomer. De droge grond en het dorstige groen hadden de dikke druppels gulzig opgezogen toen de regens net begonnen waren, maar nu begonnen de plassen al te vormen in de ondiepe kuilen in het veld en langs de modderige paden. In het bos verzamelde het water zich van blad naar blad en viel met nog meer volume naar de grond en zo nu en dan in de nek van een nietsvermoedende wandelaar. De regen was samen met een grillige wind gekomen, maar deze was inmiddels gaan liggen en had de grauwe regenwolken boven het kasteel achtergelaten. De magische lessen, die in het machtige kasteel werden gegeven, waren al een paar weken van start gegaan. Toen de zon nog warm aan de hemel scheen en veel lessen ook nog buiten gegeven konden worden. Nu zaten menig leerling lekker warm en knus in de lokalen, verlicht met duizenden kaarsen en verwarmd met tientallen haardvuren. Dit was te zien als honderden lichtpuntjes achter de vele ramen van het grote gebouw. Het gebouw waar drie paar ogen naar op staarde, verscholen in de rand van het bos, tussen al het lage groen.

Een pikzwarte neus aan de punt van een spierwitte snuit werd in de lucht gestoken en snoof aan de vochtige lucht. De spierwitte wolvin die vooraan het groepje dieren stond – als de leider van de pack – kon de verschillende geuren maar net onderscheiden in de natte regenlucht. Haar twee metgezellen hadden ongetwijfeld een veel sterkere en geoefende neus. Aan haar rechter zijde zat een hond. Een veel kleiner exemplaar dan de wolvin. Zijn bruine vacht was op sommige plekken langer en lichter gekleurd met hier en daar witte aftekeningen. Zijn lichtbruine ogen hadden een jonge en speelse uitdrukking en de jonge border collie leek niet stil te kunnen zitten. Links van de grote wolvin zat een totaal ander dier. Het was niet direct duidelijk of dit een grote katachtige was of juist een wolfachtig dier. Maar dit dier straalde, in tegenstelling tot de jonge hond, een en al rust uit. Haar aura had haast iets helend en het was duidelijk een magisch wezen. Haar lange punt oren, die bij de tippen naar elkaar toe leken te groeien, draaide zich kalm naar voren toen de witte wolvin in beweging kwam. Met een kalme drafpas draaide het witte dier zich af van het kasteel en draafde het bos in, gevolgd door de twee dieren. Zo nu en dan boog de wolvin haar hoofd naar de grond om te ruiken. De hond en het mysterieuze dier deden vaak haar handelingen na. Soms liep de hond een stukje weg om tegen een van de vele bomen te wateren. Dan kwam het mysterieuze dier opeens speels uit de hoek springen en nam de dikke witte bond kraag van de wolvin in de bek, om haar uitdagend mee te trekken. De hond mengde zich dan in het spel en na een kwartiertje spelen en rollen over de natte bosgrond herpakte de wolvin weer hun pad.

Zo maakte ze langzaam en op hun gemakje een weg naar een plek in het bos. Een open plek waar restanten van een oud gebouw langzaam waren opgenomen in de natuur. Een dikke laag mos groeide over de vochtige afbrokkelende stenen. Varens en verschillende soort gras sproten tussen de verouderde muren uit. Een kleine stroom liep tussen de ruïnes door, nu dieper en onrustiger dan normaal. Dankzij al het overtollige water van de laatste dagen. Alle drie de dieren bogen zich over de stroom om van het water te drinken. Het mysterieuze dier was de eerste die op keek. Haar hoge oren naar voren gedraaid, haar zilvergrijze ogen gefixeerd op de restanten van een oude toren, recht voor hun. De witte wolvin voelde de energie van het dier naast haar veranderen en keek om. Ze volgde haar blik richting de toren. De wolvin zag of hoorde niet direct iets, maar ze vertrouwde in het dier naast haar. Ze waren niet alleen...

Opeens zag ze een lichte beweging, net achter het gebroken raam in de licht afgeronde muur. Het mysterieuze dier naast haar staarde intens naar het gebouw en opeens leek de hond het ook door te hebben, die de ongewenste aanwezigheid verwelkomde met een laag gegrom. De wolvin legde haar oren plat en de hond hield stil. Zowel de wolvin als het mysterieuze dier snoven richting de ruines, maar de wolvin kon geen vreemde geur onderscheiden. Ze vermoede dat het een simpelweg een leerling was. Er waren wel meer leerlingen op de school die zich vaak afzijdig hielden en liever de eenzaamheid van het bos opzochten. Kennelijk zelfs in dit weer. Toch was de wolvin niet helemaal zeker van haar zaak. Het mysterieuze dier naast haar was een zeldzaam wezen en er werd veellal op haar soort gejaagd, om verschillende redenen. Daarom besloot de wolvin om niet verder op onderzoek uit te gaan. Wie of wat er ook in die toren zat liet zich niet direct zien, wat niet vreemd was als je zo'n apart roedeltje tegen het lijf loopt. Ze maakte een kort geluid, dat veel weg leek te hebben van een snuif en een grom tegelijkertijd, en draaide zich af van de ruïne. De border collie volgde haar meteen maar het mysterieuze dier bleef nog staan. Haar zilvergrijze ogen niet van de toren afhalend.  De velblauwe ogen van de wolvin draaide zich om naar het dier dat bleef staan, waardoor ze niet zag wat er in het pad voor haar verstopt zat, onder het struikgewas. Er klonk een harde schlak van scherp metaal dat met geweld dichtklapte gevolgd door een hoge kerm van de wolvin, die op haar zij neer viel. Helder rood bloed bevlekte haar hagelwitte vacht toen de scherpe punten van de berenklem zich in het vlees en de boten van haar linker achterpoot boorde. De pijn verbrak haar magische spreuk en nam de gedaanteverwissel magie weg. Plots lag daar, op de plaats van de witte wolvin, een jonge vrouw met lange zwarte lokken en hemelsblauwe ogen, die ze van de pijn dichtkneep. Met tranen in haar ogen schreeuwde ze het uit toen ze met beide handen naar haar been greep. De twee dieren kwamen direct aangesneld, al konden ze niet veel doen tegen de berenklem. Het mysterieuze dier boog zich bezorgd over de vrouw heen. De border collie leek echter de enige te zijn die de snelle voetstappen hun kant op hoorde komen en zich vel grommend omdraaide, klaar om zijn bazin en dierlijke metgezel te beschermen.



Open




>De border collie<
>Het mysterieuze dier<
>De witte wolvin<
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Kraven
-
-
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Rilana
Posts : 1296
Points : 108
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark and fire
Klas: Dark Magic
Partner: If i can fit in your life as i am?

BerichtOnderwerp: Re: Blood dries like rain   wo okt 10 2018, 23:38

Zijn eerste dag en dan regent het ook nog... nou ja het is niet anders en daar zit de zwart harige jonge man ook eigenlijk niet mee. Het was wel fijn om eens door de regen te struinen dan door een zon overgoten dag. Zijn rode ogen staarde door de omgeving heen en hij zag het bos in de verte. Strider strompelde naast hem voort en zocht zijn weg door het veld tot waar ze het bos in gingen. Hier ergens moesten de oude resten van het kasteel liggen toch? Hm... Kraven maakte er zich geen zorgen over of hij verdwalen zou, want hij kwam vast wel weer bij het kasteel terecht, want deze planeet was niet zo groot als Shadra. Zijn stappen waren als een lichte bries en dat voor zijn lengte. Zijn zwarte haar plakte door de regen al aan zijn hoofd, maar de Shadraan deed geen moeite om ze los te maken en een hand door zijn haar te bewegen.

Het duurde niet lang voor de eerste stenen op doemde tussen het groen en Kraven stapte er bewonderend tussen door. Er waren vele ruinen die hij in zijn levens jaren gezien had, maar er zouden altijd nog ongeziene ruinen zijn die hij wellicht nooit ter gezicht zou bekomen. Kraven hield van oude gebouwen en genoot er steeds weer van om deze constructies te mogen aan schouwen.  Een oude toren trok zijn aandacht en Kraven beklom deze zonder na te denken dat dit gedeelte wel eens in zou kunnen storten. Maar hij was te nieuwschierig om deze kans voorbij te laten gaan en beklom de toren met gevaar voor eigen leven. Het was prachtig en hij had niet eens door dat iemand van buiten af zijn komst de aandacht zou hebben kunnen trekken? Strider was buiten de toren gebleven om rond te snuffelen. Maar de metale klap die gevolgd werd door een luide kreet van pijn zowel eerst dierlijk als later een menselijke kreet. Kraven draaide zich verschrikt om, dit had hem zo van zijn stuk gebracht dat zijn bezorgdheid boven zijn normale koele doen uit kwam. Wat als de persoon zo gewond zou zijn dat het niet te helen was?

Kraven stormde de wankele trap af zonder er nog eens erbij na te denken dat de toren wellicht door zijn onvoorzichtigheid kon in storten. Strider was ook geschrokken en keek zijn baas dan ook met grote ogen aan, maar de jongen kon aan diens ogen zien dat hij opgelucht was dat zijn baasje niks mankeerde. De Shadraan rende om de bergen puin heen en naar de bron van het geluid. De hond die stond te grommen maakte hem weer wat waakzamer, maar Kravens eerste doel was om te helpen. Strider keek met een scheef koppie naar de bruine witte grommende hond en vroeg zich af waarom die zich daar zo druk maakte.  'Wat is er gebeurd kan ik u helpen?' wat kon hij anders doen dan zich niet te laten bijten en op enige afstand te blijven stil staan. Als hij de ander wilde helpen die hem vrouwelijk leek, maar zolang de hond bleef grommen kon Kraven weinig doen.

(Als het mag?)

_________________
Theme
voice

[url=http://i59.tinypic..gif]
Stampit:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Miss Roxanne
-
-
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Avocado Plofkip <3
Posts : 1037
Points : 86
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Light & Wood
Klas: Verzorging van Fabeldieren
Partner:

BerichtOnderwerp: Re: Blood dries like rain   zo okt 14 2018, 13:04

De motregen viel nog steeds neer en vermengde zich met het bloed, dat uit de diepe sneden in haar hiel sijpelde. De puntige metalen tanden van de val waren roestig en oud, maar ze waren nog steeds vlijmscherp. Die berenval had er al jaren kunnen liggen. Achter gelaten door een gevaarlijke persoon met gestoorde redenen. Wie het dan ook was... Dat was een mening die Roxanne er meteen over zou hebben. Het was niet ongewoon om te jagen in hun universum, maar niet hier. Niet op deze kleine planeet. Niet waar honderden jonge magiërs rondlopen en in de val hadden kunnen stappen. Deze val moest geplaatst zijn met een rede... een hele verkeerde rede...

Roxanne kon al deze ideeën niet oppakken of verwerken of ook maar in haar hoofd laten op dit moment. De pijn overheerste nog compleet en de adrenaline was nog niet ingeslagen. Ze viel jammerend achterover, toen de de neiging om te kotsen op kwam. Ze hoorde een stem en opende haar ogen. Haar blauwe ogen schoten opzij en ze zag een donker figuur staan, doorweekt van de regen. De bruine hond voor hem stond met z'n nekharen overeind naar hem te grommen. Ze wilde het dier terug roepen maar ze kon haar aandacht er niet bij houden. Elke kleine beweging was ontzettend pijnlijk en te voelen in haar gewonde en geklemde voet. Hijgend en zacht jammerend boog ze zich weer over haar been.

Het mysterieuze dier had al die tijd vrij kalm naast haar gestaan. Beschermend aan haar zij, maar duidelijk niet wetend wat te doen. Ze was immers maar een dier. Tot het moment dat de jongeman erbij kwam rennen. Het dier leek meteen te begrijpen dat deze jonge knul niets kwaadaardigs in zich had. Ze stapte naar voren en ging zonder angst tussen de vel grommende hond en de jongen staan. Alsof ze wist dat ze Roxanne daarmee zou helpen. Ze maakte een laag brommend geluid en legde haar oren in haar nek richting de hond, waarna ze hem weg wist te leiden. Zodat de jongen een kans had op Roxanne te helpen.

Inmiddels was bij Roxanne de adrenaline ingeslagen en kon ze zich een beetje beter concentreren op haar omgeving. Ze had de vraag van de jongen niet gehoord maar ze kon zien dat hij wilde helpen. Ze verwachtte in ieder geval niet dat hij degene was die de val had gezet. "Ik zit vast..." kreunde ze nogal nutteloos. "Ik weet niet hoe ik los kan komen.." Ze boog zich over haar voet en siste tussen haar tanden. De tanden van de berenval hadden zich om haar linker hiel geslagen en de krachtige veringen aan elke kant zaten stevig opgerekt. Ze wist niet eens of ze samen de kracht hadden om de val los te duwen. Laat staan zij in haar eentje. "Je moet hulp halen denk ik.." Het zweet stond op haar voorhoofd en ze boog zich gestressed en in pijn naar voren waarbij ze weer een zacht gekerm uit zuchte.


(tuurlijk mag dat c; )
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Kraven
-
-
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Rilana
Posts : 1296
Points : 108
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark and fire
Klas: Dark Magic
Partner: If i can fit in your life as i am?

BerichtOnderwerp: Re: Blood dries like rain   za okt 20 2018, 20:31

Verschillende beelden kwamen van vroeger boven drijven. Een val net als deze maar toch anders. Hij was toen nog maar pas een jongen van een jaar of 8 geweest die samen met zijn 6 jaar oudere zus door een bos aan het struinen waren opzoek naar wilde dieren om ze te kunnen bestuderen in hun natuurlijke omgeving. Toen Miriam haar hoofd door een struik stak om te kijken of er een dier aan de andere kant stond te grazen werd ze achteruit getrokken door een strop die aan een jonge boom vast zat en zijn zus net op haar tenen kon balanceren om enige poging te kunnen doen niet te stikken, maar zo nu en dan trok de boom terug en hing ze letterlijk boven de grond. Kraven had zich toen geen raad geweten en was op de smeekbeden van Miriam naar huis gerend. Nu zat een vrouw met haar voet dan wel in een klem maar ze bloeden sterk. Want Kraven zag de rode vlek groter en groter worden. Ze deed een poging om haar hond terug te roepen, maar slaagde daar niet in en hij zag dat de groot katachtige dier dat wel lukte. Kraven stapte naar voren en kwam naast de in pijn zittende vrouw. Ze vertelde al kreunend dat ze in een klem zat wat Kraven nu goed kon zien. Los komen zou moeilijker zijn als je alleen was natuurlijk, maar met de hulp van een ander was de kans groter om vrij te komen. Maar Kraven schudden hevig zijn hoofd waardoor waterdruppels van de regen van zijn hoofd weg vlogen al maakte het niet uit waar ze op zouden komen omdat alles al nat was. Strider had de dieren in stilte aan staan kijken, maar was naast zijn meester komen staan. het dier was al zo lang Kraven het zich kon herinneren bij hem. De jonge shadraan draaide zich naar Strider om en keek hem even strak aan. Voor een kort moment was de bezorgdheid uit zijn ogen verdwenen en knikte de jong uit ziende wolf voor hij veranderde van vorm. Zijn gedaante werd twee drie keer zo groot en zijn lieve uiterlijk was veranderd in dat van een angstaanjagende kop die zonder enige aarzeling zijn grote bek boven de zijkant van de beren klem hing en er een dikke druppel groen uitziende kwijl erop liet vallen. Het metaal begon te sissen en weg te vreten tot de veer door was en de klem nu minder goed klemmen zou. Dit herhaalde de reusachtige wolf door ook een grote druppel groene kwijl op de andere veer te laten vallen. Kraven wist dat Strider hem zou gehoorzamen al kon dit schaduw beest ook voor vreselijke wonden zorgen als hij van zijn meester aan mocht vallen.

Sorry voor de late reactie. ;P

_________________
Theme
voice

[url=http://i59.tinypic..gif]
Stampit:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFILE
MAGICIAN

BerichtOnderwerp: Re: Blood dries like rain   

Terug naar boven Ga naar beneden
 

Blood dries like rain

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» [RPG] Blood Shifter
» The Rain gives Life and dead
» Blood, sweat and tears
» Hollystar's decision to The Blood Cat
» I'm singing in the rain

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Starshine Academy ::  :: Old Ruins-