PortalIndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 The little things || Miss Eres

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Graham
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Sansan
Posts : 331
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Water
Klas: I already graduated about eight years ago.
Partner: Can I borrow a kiss? I promise I'll give it back.

BerichtOnderwerp: The little things || Miss Eres   wo jul 12 2017, 17:45

Hij moest toch zeker een keer of vijf knipperen eer hij aan het licht gewend was. Hoe lang was het inmiddels geleden sinds hij voor het laatst echt langere tijd buiten was geweest?
Hm… Goeie vraag. Een vraag waar hij zo snel het antwoord niet op wist. Glimlachend schudde Graham zijn hoofd. De laatste paar weken waren ongewoon druk geweest met zijn twee banen gecombineerd, waardoor hij weinig of (zoals anderen het waarschijnlijk zouden zien) té weinig tijd voor zichzelf had genomen. Zich min of meer verplicht voelend om dan maar een paar vrije dagen op te nemen, slenterde de jonge doktersassistent nu de school uit, op weg naar wat buitenschools vermaak in Oak’s Field. De drukte had hem er zelfs van weerhouden zijn kennissen daar op te zoeken, dus was hij vastbesloten hen weer eens een bezoek te brengen en er even op uit te trekken.
Met zijn handen nonchalant in de zakken van zijn lichte broek gestoken, wandelde hij verder. Waar hij normaal gesproken gekleed ging in een net overhemd, degelijke schoenen en broek om professioneel te ogen, had hij nu zowaar zijn vrijetijdskleding aan, bestaande uit een spijkerbroek, wit T-shirt en makkelijk zittende schoenen. Het deed hem direct meer naar zijn leeftijd lijken, zeker gezien zijn wilde, blonde lokken die alle mogelijke kanten op dansten in de verkoelende bries en met de grote glimlach op zijn gezicht. Het was aangenaam warm buiten, waardoor hij geen spijt had geen jas mee te hebben genomen.
Eenmaal in de nauwe straten van het kleine dorp aangekomen, leek de warmte alleen maar toe te nemen door de volgepakte pleinen. Blijkbaar was hij niet de enige met dit idee geweest… Net op tijd wist hij opzij te springen toen twee kinderen gillend en kirrend langs hem schoten en elkaar achterna zaten. Hij bekeek het even met een glimlach en nam de tijd zijn omgeving aandachtig in zich op te nemen. De laatste keer dat hij het dorp op eigen houtje had bezocht, kon hij zich ook nauwelijks meer herinneren. Hij kwam er vaker voor een vlugge boodschap voor de ziekenzaal, dan uit eigen initiatief. Bijna met nieuwe ogen keek hij daarom rond en wandelde geïnteresseerd één van de pleinen op waar de mensen zowat schouder aan schouder stonden, wachtend tot ze een plekje op de overvolle terrassen konden bemachtigen en genietend van het entertainment buiten. Hier en daar stonden kleine groepjes straatartiesten hun kunsten te tonen of speelden ze hun zelfgeschreven nummers op tal van bijzonder ogende instrumenten. Als hij niet beter zou weten, leek het haast alsof een festival aan de gang was.
Dankzij zijn aanzienlijke lengte, kon Graham net boven de menigte uitkijken en van alles een beetje meegenieten. Zo viel zijn blik op een gegeven moment op dezelfde kinderen die eerder langs hem heen geschoten waren en nu elkaar van een pianokruk probeerde af te schuiven om bij de toetsen van het instrument zelf te kunnen komen. De piano was ergens in het midden van het plein geplaatst, beschikbaar voor iedereen om op te spelen en de rest van de mensenmassa van muziek te voorzien. Het was een nieuw concept wat Graham wel vaker had gezien op openbare plekken, met name bij lanceringsplatforms, omdat het tegelijkertijd een fijn tijdverdrijf vormde voor de wachtende menigte. De eigenaar was ook zo handig geweest om het logo van het bijbehorende restaurant groot en duidelijk op de bovenkant te plaatsen. In een vlaag van interesse en nieuwsgierigheid, schuifelde de jongeman tussen de mensen door dichterbij. Het instrument was nog in redelijk goede staat ondanks dat de kinderen met hun kleine, gretige vingers geen genade kende, om nog maar te zwijgen wat de arme piano hiervoor doorstaan zou kunnen hebben... De twee leken nu min of meer een verbond te hebben gesloten en drukten nu tegelijkertijd verschillende toetsen in wat voor een pijnlijke klaagzang zorgde. De valse melodie schalde werkelijk door de omgeving, waardoor menig gezicht zich vertrok. Maar van corrigerende ouders leek weinig sprake. Ze moesten of verderop staan, het überhaupt niet door hebben of… het kon hen gewoonweg weinig schelen. Daarom zelf maar de hint oppakkend van de brommende stemmen en fronsende blikken, waagde Graham zich het laatste stuk naar voren. Met een vriendelijk geprevelde “Mag ik?” ging hij plotsklaps tussen beide kinderen in zitten op de kruk en legde nu zijn eigen lange vingers op de toetsen op zo’n wijze dat het duidelijk was dat hij wist waar hij aan begon. “Zullen we dit eens proberen?” sprak hij onverstoord verder met de rust en kalmte van een ouder of docent. Daarop plaatste hij voorzichtig het handje van het kind links van hem op specifieke toetsen, zachtjes lachend om de grote, nieuwsgierige ogen die daarbij direct op hem werden gericht. Met andere toetsen deed hij voor hoe ze deze kon indrukken. Vervolgens deed hij hetzelfde voor het jongetje rechts van hem. Na nog wat verbaasd gestaar, gingen de kinderen al volledig op in zijn aanwijzingen, want ohhhh… nu kon het echte werk beginnen!
Enthousiast klonken de twee korte, simpele melodietjes over het plein, met hier en daar een valse noot tussendoor. Graham corrigeerde ze nog even waar hij kon, voor hij hen bijviel met een aansluitende melodie die iets ingewikkelder van aard was, waardoor een lied zich ontwikkelde om de menigte te verblijden en de piano weer tevreden te stemmen.
Met een grote, vredige glimlach speelde hij verder, direct opgaand in de muziek, zichzelf er haast in verliezend zoals hij altijd deed. Hierdoor had hij niet eens in de gaten hoe vele hoofden verwonderd hun kant op werden gedraaid of mensen net hun pas inhielden om even een tel langer naar het aandoenlijke schouwspel van de twee vrolijke, plots uiterst geconcentreerde kinderen en de lange, blonde jongeman in het midden te kijken. Een toonbeeld van spontane harmonie en vreugde.

& @Miss Eres

Music:
 

_________________

Alaric || Master Geralt || Graham || Emori || Eli || Rinn
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Miss Eres
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Linima
Posts : 3325
Points : 83
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Licht en Duisternis
Klas: Mijn eigen mentorklas
Partner: I remember the sun, always warm on my back. Somehow, it feels colder now.

BerichtOnderwerp: Re: The little things || Miss Eres   vr jul 14 2017, 21:56

De afgelopen tijd was niet heel makkelijk voor haar geweest. Haar nachtmerries waren gestopt, al sliep ze nog steeds slecht. Aanvallen van plotselinge hoofdpijn waren steeds vaker voorgekomen, maar niks waar ze geen pijnstiller tegen in had kunnen nemen. Eres was niet de enige die last had. Ook Elune was vaker getroffen met vermoeidheid die zomaar ineens op kon zetten waardoor Eres zich soms gedwongen had gezien haar thuis te houden. Maar vandaag had ze een zeldzame dag met geen afspraken en weinig werk. Ook Elune had zich weer iets beter gevoeld en was met een vriendje terug gekomen. Maar nadat de twee binnen elk spelletje dat ze hadden kunnen vinden uit de kast hadden getrokken vond ze het genoeg. Met de energie die in die twee kinderen zat zouden ze de school nog kunnen afbreken. Dus ze had de twee hun schoenen en jassen laten aantrekken en mee naar buiten genomen zodat ze in het park van Oak's Field uit konden razen.
De hele weg naar het dorp toe waren ze bijna niet te houden. Gelukkig hadden ze elkaar want Eres had het niet bij kunnen houden. 'Jongens bij me blijven,' ze had het nog gezegd. Meerdere malen. Maar op het moment dat ze in het dorp kwamen schoten ze er beiden vandoor. Oh nee. Ze begon haar pas te versnellen en probeerde zich langs de mensen te wringen. Maar waar Elune en haar klasgenoot tussen de benen van iedereen door kon kruipen moest zij om iedereen heen stappen, zich elke vijf seconden verontschuldigend en de rest van de tijd gebruikend om de twee kinderen te roepen die ze allang uit het zicht verloren was.
Daar! Ze zag het kleine blonde meisje een paar meter verderop weer verdwijnen. Gehaast kwam ze opnieuw in beweging om achter haar dochter aan te gaan. Meer dan eens kreeg ze een boze opmerking naar haar hoofd maar ze negeerde het. Haar ogen waren strak gericht op het blonde koppie dat zo nu en dan tussen de mensen opdook. Toen was ze verdwenen en even bleef Eres verloren staan. Het zou toch niet. Moest ze hulp inschakelen? Verder zoeken? Maar waren ze heen dan. Het ijselijke geluid van een gemartelde piano trok haar ruw uit haar gedachten. Wie ging er nou zo om met een instrument?
Haar hoofd draaide zich na een plotselinge realisatie. Onmiddellijk stoof ze op het geluid af. Haar hart bonkte in haar keel en bijna buiten adem had ze zich door de mensenmassa gewrongen om achter de piano Elune en Brandon aan te treffen. Ze liep even leeg als een ballon toen ze opgelucht haar adem liet ontsnappen. Maar de twee kinderen waren niet de enige bekenden die ze aantrof. Tussen hen in zat Graham. Ze had hem bijna niet herkend in zijn vrijetijds kleding. Ze keek toe hoe de drie gezamenlijk een vrolijke melodie uit de piano lieten komen. Ze hd helemaal nooit geweten dat hij piano kon spelen. Een berustende glimlach stond op haar gelaat terwijl ze luisterde, enigszins op afstand. Pas toen Elune haar opmerkte en de piano liet voor wat het was reageerde ze pas. 'Mama.. mama… moet je horen,' Ze begon Eres aan haar hand mee te trekken naar de piano. 'Elune lieverd, dat klinkt heel mooi. Maar jullie moeten niet zomaar bij me weglopen in een drukke straat. Ik ben niet zo snel,' Nu keek ook Brandon om. 'Sorry mevrouw Rune,'
'Het is al goed. Gelukkig was er dit keer iemand om jullie op te vangen,' ging ze verder waarna haar blik die van Graham zocht. 'Bedankt voor de hulp,' sprak ze zacht en een beetje beschaamd.

_________________



Miss Eres || Jareth || Autumn
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademy.forumtwilight.com
Graham
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Sansan
Posts : 331
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Water
Klas: I already graduated about eight years ago.
Partner: Can I borrow a kiss? I promise I'll give it back.

BerichtOnderwerp: Re: The little things || Miss Eres   za aug 12 2017, 17:12

De vrolijke melodie ging gepaard met Graham’s aanstekelijke lach en de schaterlach van de twee kinderen aan weerszijden van hem, vooral nadat zijn vingers af en toe onder het spelen door stiekem de toetsen met rust lieten om zijn “bandleden” plagend in de zij te prikken als ze er iets te veel met hun eigen melodie vandoor gingen. Naarmate het opgewekte nummer vorderde, bleven steeds meer mensen halt houden bij de piano en het dynamische drietal. Graham gooide er nog een uitdagendere melodie bovenop en stak het puntje van zijn tong uit zijn mond ter hoogte van zijn mondhoek als in een theatrale, geconcentreerde uitdrukking, waardoor het gegiechel in zijn linker- en rechteroor alleen maar in volume leek toe te nemen.
Even, heel even hadden zijn ogen zich gesloten… Het deed nog altijd iets speciaals met hem om te spelen. Pas kort geleden had hij zijn pianospel weer op durven pakken doordat het een nieuw doel diende: de patiënten op de ziekenzaal opvrolijken. Daarvoor… had het zo’n twee jaar geduurd voor hij ook maar een instrument wilde bekijken. Het jaar daarvoor… Hij wilde er liever niet meer aan denken. Toen deed alleen al de aanblik hem denken aan… haar. En de tonen… Het was alsof, sinds haar dood, zijn vingers alleen nog maar de noten hadden kunnen spelen die zij zo graag van hem had gehoord, tot haar sterfbed aan toe. Het was het enige wat hij-
Maar niet meer. Stukje bij beetje had zijn verblijf op Starshine Academy als doktersassistent en schoolpsycholoog ook hem geheeld. Er waren geen medicijnen of lange gesprekken aan te pas gekomen, maar puur… de mensen die hij hier had leren kennen. En kijk nou: Vandaag, in het kleine dorpje aangrenzend aan de school, hadden zijn handen eindelijk hun oude enthousiasme hervonden. Als herboren zat de blonde jongeman dan ook achter de piano en speelde alsof zijn leven er vanaf hing, zoals hij altijd al had gedaan; één met de muziek.
Het duurde dan ook even voor hij in te gaten kreeg dat het meisje aan zijn zijde van de kruk was gesprongen en was weggelopen. Pas tegen het eind van het nummer, toen zijn ogen zich weer openden en verrast opschoten om het kleintje op te sporen, viel hij bijna… stil. Om niet onnodige aandacht op zich te vestigen, sloot hij het lied af met nog wat afsluitend gepingel, maar liet het daarbij. Daarop ging zijn aandacht direct weer naar de blonde vrouw verderop waar het meisje en jongetje bij leken te horen: Eres. Eres? Hier? En dat was dus… Ah. Hij had gehoord dat ze een dochter had, waardoor hij even puzzelde wie het jongetje dan moest zijn, maar door de korte conversatie tussen hem en Eres begon het Graham enigszins te dagen.
Een zachte glimlach speelde als vanzelf om zijn lippen door wat zich voor hem voltrok. Hij wist wel beter dan zich hiermee te bemoeien, maar kon een onderdrukte grinnik niet binnenhouden. Vlug poetste hij een kleine grijns van zijn gezicht (zonder al te veel succes) toen hun ogen elkaar vervolgens vonden. Hij knikte luchtig bij het bedankje. “Geen probleem.” fluisterde hij op dezelfde manier terug, puur om haar te plagen en te laten merken dat hij het verre van erg vond. “We waren net goed bezig. Toch jongens?” prevelde hij er als zijn nonchalante zelf achteraan. Direct leek hij hierop weer te willen opstaan en de piano te laten voor wat het was, maar… iets hield hem tegen…
Bedenkelijk gleed zijn blik van het instrument naar Eres, naar de piano… naar Eres en weer terug.
Uiteindelijk ging hij toch weer op de kruk zitten en stak zijn hand plotseling uitnodigend uit naar de mooie vrouw naast hem. “Would you do me the honor of… accompanying me on a song, perhaps?” klonk het ineens zacht en warm. Zoals altijd blonk een speelse twinkeling in zijn ogen. Hij wist van Eres’ reputatie en achtergrond als muziekdocente op de school, dus kon de jonge arts gewoonweg deze kans niet aan zich voorbij laten gaan. Nog voor ze kon weigeren, pakte hij handig haar zachte hand al vast om haar zo om de kruk heen te leiden en dicht naast hem plaats te laten nemen op de kruk, wat hier en daar voor wat gejoel om hen heen zorgde, maar Graham lette er niet echt op. “By the way,” fluisterde hij haar nog toe, terwijl hij haar vanuit zijn ooghoeken kort opnam. “You look lovely today.” Vlug zette hij hierna een bekender nummer in, zodat ze hem hopelijk zou bijvallen. Zo niet… Tja… Dan had de omringende menigte in ieder geval een komisch schouwspel mogen meemaken.

Het lied:
 

_________________

Alaric || Master Geralt || Graham || Emori || Eli || Rinn
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Miss Eres
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Linima
Posts : 3325
Points : 83
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Licht en Duisternis
Klas: Mijn eigen mentorklas
Partner: I remember the sun, always warm on my back. Somehow, it feels colder now.

BerichtOnderwerp: Re: The little things || Miss Eres   ma aug 21 2017, 19:05

Met Elune die haar kleine armpjes om haar heen had geslagen was ze naar Graham blijven kijken. Beschaamd en met een kleine verontschuldigende glimlach. Ze streek Elune even zacht door haar blonde lokken, blij dat ze haar en Brandon weer gevonden had. Ze had alleen gehoopt dat het iets minder "publiekelijk" had mogen gaan. Gelukkig was Graham er geweest om zich over de twee kinderen te ontfermen. De grijns op zijn gezicht hielp niet echt waardoor Eres haar blik even afwendde met licht verkleurde wangen. Ze streek afwezig een krullende lok blond haar uit haar gezicht. Brandon had ondertussen de aandacht van Elune alweer afgeleid met het zien van een hond die hij eigenlijk wel wilde knuffelen. Maar dit keer hield ze de twee goed in de gaten. Brandon scheen echter haar waarschuwing serieus te hebben genomen en zorgde ervoor dat ze niet verder van vijf meter bij de piano vandaan gingen. De hond had zich ondertussen overgegeven en lag op zijn rug met zijn tong half uit zijn bek om zichtbaar genietend door de twee kinderen over zijn buik gekriebeld te worden. Ook de eigenaar leek het geen probleem te vinden. Enigszins opgelucht liet Eres onhoorbaar een zucht ontsnappen waardoor haar hoofd zich weer een beetje verrast naar Graham draaide toen ze zijn stem hoorde. Haar lichte, groene ogen keken een beetje verbouwereerd van zijn uitgestoken hand, naar hemzelf. Achter zich hoorde ze enkele mensen een korte aansporing roepen om zijn hand aan te nemen. Maar dat bleek niet nodig te zijn. Hij was zelf al opgestaan, had haar hand in de zijne genomen, en haar bij zich op de krappe pianokruk getrokken. De blos die net weer wat weg getrokken was van haar wangen kwam op dat moment even snel weer opzetten. 'Is this payback?' vroeg ze met een kleine glimlach om aan te geven dat ze enkel een grapje maakte. Denkend aan Brandon en Elune ging haar blik even terug naar de twee kinderen. Oké, ze waren nog steeds hier. Haar blik ging verder, naar opzij, waar Graham zacht fluisterend opnieuw haar aandacht trok. Ze bleef hem nog wat langer aankijken na zijn compliment. Een oprechte glimlach was verschenen die de aandacht iets weg nam van haar verkleurde wangen. 'Thank you,' fluisterde ze zachtjes terug. Het kostte haar exact een minuut om het nummer te herkennen wat hij ingezet had. Haar ogen gleden van zijn gezicht, naar zijn handen waar ze zijn vingers vlug en doelgericht de juiste toetsen zag indrukken. Ze had nooit geweten dat hij zo goed kon spelen. Haast als vanzelf legde ze eerst haar ene hand op de toetsen, en vervolgens haar andere. Ze sloot haar ogen en luisterde nog even voordat ze zelf bijviel met een melodie die perfect aansloot op wat hij speelde.
Ze schrok op van het pianospel toen Elune ineens weer naast hen was verschenen. 'Wauw,' sprak ze met grote ogen. 'Mama… mama, kan je dat ene liedje doen?' vroeg ze daarna waarop Eres haar wenkbrauw optrok. Dat “ene liedje” juist ja. 'Het onweer liedje,' ging ze ongeduldig verder waarna haar blik zich op Graham vestigde. 'Kent u dat liedje ook?' vroeg ze hem direct. Verontschuldigend richtte Eres haar blik heel even op Graham. 'Maar dat liedje is eigenlijk alleen voor wanneer het stormt,' begon ze voorzichtig. Ze wilde de mensen, of Graham, niet langer lastig vallen met de twee stuiterballen die ergens onder al die energie kinderen moesten zijn. Ineens kwam Brandon omhoog gesprongen, onderwijl luid “boem” schreeuwend. 'Dat was onweer. Nu stormt het,' zei hij triomfantelijk. Met een sceptische blik keek Eres van de een naar de ander. 'Ik geef me over. Ik kan niet op tegen kinderlogica,' gaf ze toe. Snel dan. Haar vingers vonden opnieuw de toetsen. Voorzichtig speelde ze de eerste paar tonen. Dat herhaalde ze een keer voordat ze haar rug rechtte en haar stem zich bij de piano voegde.

Spoiler:
 

_________________



Miss Eres || Jareth || Autumn
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademy.forumtwilight.com
Gesponsorde inhoud



PROFILE
MAGICIAN

BerichtOnderwerp: Re: The little things || Miss Eres   

Terug naar boven Ga naar beneden
 

The little things || Miss Eres

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Freestyle longeren met Miss Rebel
» Killing Miss Madeline.
» //Miss Cassandra\\ WIP
» The morning brings new surprises || Miss Summer
» You and I have something to discuss. [Miss Cassandra]

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Starshine Academy ::  :: Oak's Field-