PortalIndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 Fml!

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Kriss
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Maardbei
Posts : 924
Points : 30
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Vuurmagie/Luchtmagie
Klas: -
Partner: Your body's poetry, speak to me, Won't you let me be your rhythm tonight? Move your body, move your body, I wanna be your muse, do your music, And let me be your rhythm tonight, Move your body

BerichtOnderwerp: Fml!    do apr 20 2017, 16:54

Wanna be remembered?
Stand out in the crowd

Haar dag was echt perfect begonnen. De enige twee lessen die ze vandaag had waren allebei uitgevallen! I mean! How big are the odds! De ene leraar was ziek en de andere leraar had zoiets van “meh, ik ga niet jullie dag verpesten met één les” New favourite teacher right there! Dus Kriss kon heerlijk uitslapen. Bij het ontbijt – or more like.. brunch.. who are we kidding here – hadden ze ook nog eens haar favoriete ontbijtje liggen; Strawberry cheesecake frenchtoast.. Mmmhmmm! Jammie!  Na dat verrukkelijk ontbijtje kwam ze ook nog eens tot de ontdekking dat het prachtig weer was buiten. Wat een aangename verandering was na al die regen de afgelopen weken.  Dan hoefde de vurige Raziaanse niet lang na te denken over hoe ze haar vrije dag zou besteden.

Alles was basicly down hill gegaan vanaf dat moment. De veter van haar dure hardloopschoenen was gebroken, waardoor ze genoodzaakt was haar oude paar aan te trekken, waardoor ze nu een branderige blaar op haar hiel had zitten. Het rondje hardlopen begon dan wel goed, maar toen ze halverwege het bospad was begon het toch weer te regenen. Eerst miezerig maar tegen de tijd dat ze bij Oaks field aan kwam waren het dikke vieze druppels geworden. Dus was ze nu ook nog eens doorweekt. En natuurlijk! Laten we niet vergeten het belangrijkste te melden! De hele reden dat ze nu op weg was naar de ziekenzaal! Ze was gebeten. In haar been. Door een of andere rot hond. Totally out of nowhere! Dat kutjoch die het beest vast hield had haar alleen maar aangekeken alsof ze zich niet zo moest aan stellen. Ze had f*cking puncture wounds! Drie tandafdrukken die dwars door haar broek en huid heen waren gegaan. Een kleine flapje stof van de broek hing sneu naast de bloedende wond. Geweldig dit!

Met haar bloedende bovenbeen, dichtgepakt in haar doorweekte hardloop kleding, capuchon strak om haar gezicht getrokken en half hinkend door die rottige blaren kwam ze eindelijk in de buurt van het kasteel. Maar natuurlijk kon haar geluk niet op! Iets te enthousiast rende ze de kleine traptreden naar de grote houten deur op. De spekgladde kleine traptreden… Met een flinke smak schoten haar benen onder haar vrouwelijke derriere vandaan en lande ze dwars over de trap op haar kont. Een scherpe pijn trok van haar bil tot onderin haar gewonde been. “FACK!” Schreeuwde ze uit, waarna ze op haar tanden bijtend van de pijn omrolde van de trap. Nu hoefde er enkel nog een gigantische vleugel van boven op haar te vallen. Dan was haar dag vol ongeluk compleet. Steunend en kreunend van de pijn kwam ze overeind. Zonder hulp natuurlijk want niemand was in de buurt. De pijn in haar been schoot er opnieuw door heen toen ze een stap probeerde te zetten. This.. was juuuuust.. great.

Het was Kriss uiteindelijk met veel pijn en moeite gelukt om bij de ziekenzaal te komen. Half slepend met haar pijnlijke én gewonde been. Ze keek om zich heen op zoek naar een bekwame arts, maar het enige wat ze zag waren ziekenhuisbedden en patiënten die haar raar aankeken. Ze had waarschijnlijk hetzelfde gedaan als ze hen was geweest, gezien ze eruitzag als een doorweekte, modderige, bloedende, imbeciel met gescheurde kleding. De imbeciel besloot het dichtstbijzijnde lege ziekenhuisbed te claimen om eindelijk even rustig te kunnen zitten. Met een vertrokken gezicht van de pijn boog ze zich over haar gescheurde broek om de bijtwond wat beter te bekijken, maar keek op toen ze voetstappen hoorde en haar aandacht getrokken werd naar een jonge blonde man. Ondanks de pijn leken haar vurige roodbruine ogen even op te lichten, want misschien hadden de goden haar toch nog een beetje geluk toegewenst op deze rotdag. ”Hey, ben jij een dokter? I could use some help here.”


tag: @Graham | words: xxx | notes: xxx
robb stark
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Graham
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Sansan
Posts : 329
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Water
Klas: I already graduated about eight years ago.
Partner: Can I borrow a kiss? I promise I'll give it back.

BerichtOnderwerp: Re: Fml!    do mei 04 2017, 21:41

Zijn dag was perfect begonnen. Het was verrassend rustig op de ziekenzaal geweest, al vanaf het moment dat hij vroeg in de ochtend was gestart: enkel een dertienjarige met een splinter, maar verder…
Bij het ontbijt.. -oké, laten we eerlijk wezen.. brunch.. (Hij was zoals gewoonlijk weer te zeer verzeild geraakt in een boek en vergeten te eten)  - hadden ze ook nog eens zijn favoriete ontbijt liggen: strawberry cheesecake frenchtoast. Heerlijk!
Na de smaakvolle brunch kwam Graham er ook nog eens achter dat een nieuw boek van één van zijn favoriete schrijvers nu in de schoolbibliotheek te vinden was, waardoor hij deze uiterst kalme dag zeker wel door zou komen!

Alles was bergafwaarts gegaan vanaf dat moment… Het begon met drie meisjes die met een oorverdovend gekwetter de ziekenzaal in kwamen denderen, roepend en piepend dat ze bij een survival-les “per ongeluk” niet naar Master Ryder hadden geluisterd en het dichte stuk van het woud in waren getrokken, waardoor jut en jul.. en jul nu van top tot teen bezaaid waren met venijnige wespensteken. Dus.. was Graham zeker het volgende uur bezig geweest met de ene angel, na de andere te verwijderen en verzachtende zalf aan te brengen, alles onder het melodieuze gekrijs van het furieuze drietal. Perfect…
Vervolgens was er een volgende geluksvogel verschenen: een jongen van een jaar of zestien had het gepresteerd om tijdens.. “the deed” vast te komen zitten met zijn.. you-know-what in de vlijmscherpe rits van zijn.. Yep.
Auch. Not a pretty sight…
De jonge arts, inmiddels ietwat minder.. “positief gestemd” over het verloop van de dag, had na deze.. “behandelingen” snel een momentje gepakt om een kop koffie achterover te slaan en wilde net een eerste, vluchtige blik op het nieuwe boek werpen toen…
Het begon met geroep vanaf de gang. Zijn blik was opgeschoten. Toen dit al vrij snel gepaard ging met gestommel en het breken van glas, had hij het geliefde, literaire werk vlug in een hoek geworpen en haastte hij zich naar de grote deuren wat de ingang vormde naar de zaal. Daar, nog geen twee meter verderop, hadden twee leerlingen het in hun hoofd gehaald om doodleuk vóór de plek van genezing elkaar te proberen een blauw oog en met wat geluk ook gelijk maar de tanden uit de mond te slaan...
Schoppend, slaand en zelfs.. bijtend (..boys will be boys..) rolden de jongens over de grond. Een royale menigte van joelende leeftijdsgenoten had zich er inmiddels omheen verzameld. Onder het mom van “What would Yvaine do?” was Graham er tenslotte maar tussen gesprongen om ze uit elkaar te trekken. Oké, Yvaine had hen waarschijnlijk al tot stilte kunnen manen met haar blik en stem alleen al, maar.. hier moest de blonde jongeman zijn eigen, brute kracht dan maar gebruiken. Beide heren schaamteloos aan hun kraag meetrekkend, had hij zich vervolgens terug naar zijn -inmiddels redelijk chaotische- werkplaats begeven, de ene oproerkraaier naar de ene hoek van de zaal sturend en de andere naar de tegenoverstelde kant, zo ver mogelijk uit elkaar.
Ondertussen met een lichtelijke.. spanningshoofdpijn was de doktersassistent ogenschijnlijk onvermoeid te werk gegaan om opgelopen fysieke schade te herstellen.

Maar dit was nog niet genoeg! Nee. Neeee, stel je voor! Juist toen hij ook maar durfde te denken de boel weer enigszins onder controle te hebben op Yvaine’s vrije dag, was daar -jawel- iemands “huisdier” die gezellig de gehele ruimte kwam verblijden met zijn sprankelende aanwezigheid. Wat jammer nou dat het beest in feite een tikkende tijdbom was… Een stinkbom om precies te zijn. Half struikelend, half rennend had Graham zich achter het stinkdier aangespoed om het zo snel mogelijk weer van de zaal te verjagen, enigszins ondersteund door één van de patiënten die de verspreidende, onverdraagbare stank bij hem vandaan hield met zijn windmagie.
Het had welgeteld ruim twintig minuten -en een keer struikelen over een ongelukkig geplaatste stoel- gekost voor het dier het ineens zelf in zijn eigenwijze kop had gehaald doodleuk zo de deuren weer uit te lopen, alsof er niets gebeurd was, maar niet voordat zijn eigenaar ook plotseling was verschenen om de jonge arts nog eens haarfijn en tot in detail uit te leggen waarom hij het arme beestje niet zo had mogen laten schrikken… Oh en hoe ze erover twijfelde om “gelijk een klacht in te dienen bij Miss Eres”.
Natuurlijk. Geweldig. Uitmuntend..!
Arghh!

Nu, inmiddels weer een uur later, was dan toch -eindelijk- de rust op de ziekenzaal wedergekeerd: de drie meisjes zaten wat stilletjes bij elkaar op één bed te roddelen praten over.. God mag het weten.., terwijl ze hem om de zoveel tijd aan het hoofd zeurden voor “nieuwe zalf”, ook al hadden ze al zeker enige tijd geleden de ruimte mogen verlaten… Merkwaardig.
De ongelukkige jongen met het.. “rits-fiasco” was gered en met hangende pootjes teruggegaan naar zijn geliefde die waarschijnlijk ergens in een verloren bezemkast, nog smachtend op hem wachtte... Arm ding.
Tenslotte zaten de twee vechtersbazen nog altijd ver bij elkaar vandaan af te koelen, voor ze van Graham de zaal pas weer mochten verlaten. Voor deze keer had hij besloten het maar bij een waarschuwing te laten en was er geen docent bij gehaald.
En daar liep hij dan: eindelijk met een welverdiende, grote kop koffie, tussen de bedden door. Zijn goudblonde lokken waren wat warrig, zijn brede schouders hingen enigszins en zijn vriendelijke, amberkleurige ogen stonden vermoeid, maar… hij durfde voorzichtig te glimlachen. Er was immers al ruim een uur niets chaotisch voorgevallen en-
Hij had te snel gehoopt.
Zijn ogen werden groot bij het opmerken van een nieuwe verschijning bij de deur. Zijn blik volgde haar nauwlettend terwijl het gewonde, roodharige meisje zichzelf naar één van de bedden sleepte. Zonder twijfel zette hij de mok meteen weg en begaf zich naar haar toe.
Toen hij bijna bij haar was aangekomen, leek ze hem plotseling op te merken, zocht zijn gezicht en sprak hem aan.
“Ze zeggen van wel. Graham Lockwood, doktersassistent. At your service. En met wie heb ik het genoegen?” antwoordde hij haar met zijn gebruikelijke speelsheid, al klonk enige vermoeidheid door in zijn sonore stem. Hij knikte bij haar volgende woorden en hurkte naast het bed waar ze zichzelf op gehesen had neer, onderwijl aandachtig naar de bijtwond op haar been kijkend. Ai. “Zo te zien ben ik niet de enige met een pechdag vandaag…” voegde hij er daarom gedempt aan toe, waarbij zijn ogen weer opschoten naar haar doorweekte gelaat en hij haar desalniettemin warm toelachte. “No worries. I’ll fix it.” sprak hij zachtjes verder en lichtte heel voorzichtig een stukje van de losgeraakte stof op, om de wond beter te kunnen bekijken. Hm.. Dat zag er niet best uit…
Hierna stond hij langzaam weer op om eerst een handdoek te halen en deze beschermend rond haar smalle schouders te slaan, haar kort wat droog en warm wrijvend rond de bovenarmen. Aansluitend liet hij met zijn watermagie stukje bij beetje wat stralen water uit haar haren en kleren lopen, uitmondend in een bak die hij met zijn vrije hand op de tafel naast het bed had geplaatst. “Wat is er precies gebeurd?” vroeg hij ondertussen, af en toe vanuit zijn ooghoeken een vluchtige blik op zijn nieuwste patiënt werpend. Het zag ernaar uit dat iemand in feite nog meer pech had gehad dan hij vandaag…

@Kriss

_________________

Alaric || Master Geralt || Graham || Emori || Eli || Rinn
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

Fml!

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Starshine Academy ::  :: Hospital Ward-