PortalIndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 Scars don't hide

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Olivia
-
-
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Béatrice
Posts : 561
Points : 78
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Vuur
Klas: Miss Roxanne
Partner: I'm not ready to love, 'cause I'm not fully healed

BerichtOnderwerp: Scars don't hide   zo apr 02 2017, 22:23

De koks en de bediendes zijn druk in de weer op deze zaterdagavond. Een jarige klant had al zijn vrienden en familie uitgenodigd om naar zijn favoriet eetcafé te komen. In deze drukte kan je de kleine roodharige Olivia terugvinden, doorweekte kleren van de afwas. De hoofdkokin, Brenda, was gisteren al heel blij met Olivia’s snelle handen en daardoor had ze snel weer een volledige avond werk gewonnen. 'Shiii…' vloekt Olivia in het Raziaans als ze een steek in haar hand voelt. Als ze die uit het water haalt, vloeit er meteen rode vloeistof uit haar hand. Snel pakt ze de dichtstbijzijnde handdoek om ervoor te zorgen dat het niet op de keukenvloer komt. 'Oei, oei, oei, maar meisje toch,' hoort ze ineens achter haar. Olivia ziet een oudere dame die er staat met een heel nieuwe lading vuile borden en bestek. Die legt ze meteen naast haar op een tafel neer en trekt ze de stop uit de wasbak. Die loopt leeg en meteen zien ze een in twee gebroken glas. Verstelt probeert Olivia iets te zeggen, een kleine paniek in haar ogen is zichtbaar, 'Het geeft niet meisje, je moest eens weten hoeveel scherven ik al heb gemaakt,' zegt de vrouw vriendelijk. Meteen opent ze een kast, waar ze een witte kist uit haalt. Meteen neemt ze ontsmettingsmiddel en een verband en begint Olivia’s hand in te pakken. De snee gaat verticaal over haar handpalm. 'Maar nu kan ik niet verder doen,' kan Olivia eindelijk zeggen. Op dat moment komt Brenda heel snel voorbij, maar stopt ze als ze Olivia’s hand ziet. Er is meteen een bezorgde blik als ze het ingepakt hand ziet. 'Maak je geen zorgen, euhm,' snel kijkt ze rond, 'Doe die plastieken handschoenen aan, dan kan je bij mij meehelpen met de gerechten,' zegt ze en trekt ze Olivia meteen mee zonder op haar antwoord te wachten. Zo werkt Olivia heel de avond. Groentjes snijden en borden decoreren.
Aan het einde van de avond is Olivia buiten adem, maar is er wel een lach op haar gezicht. 'Jij bent wel blij na zo een paar uur hard werk,' merkt Brenda op. Dit is het soort werk dat Olivia graag doet, moe worden van het harde werk. Met een glimlach geeft Brenda haar het geld van de werkavond en zo loopt Olivia uit de deur. Het was al donker in de straten van Oak’s Field, waardoor ze snel doorstapt, zonder naar iemand op te kijken om geen problemen met iemand te krijgen. Gelukkig is ze snel genoeg door de grote poort van de academie en loopt ze door de gangen waar hier en daar nog een student loopt. Veel studenten zijn op een zaterdag weg om te genieten van een vrije dag. Eten moet Olivia niet meer doen want die kreeg ze gratis in het eetcafé. Vermoeid loopt Olivia op de trappen naar het verdiep van de slaapvertrekken van de vuurmagiërs. Ineens loopt er iemand tegen haar aan en valt ze daardoor op de traptreden. Met haar ingebonden rechter hand wilt ze zichzelf opvangen, maar haar slechte knie valt op de hoek van een trede. Als ze opkijkt ziet ze het groepje jongens die ze had tegengesproken bij haar eerste literatuurles. Toen had ze Syrax problemen met deze jongens en had Olivia hem proberen helpen. Nu heeft ze wel die groep tegen haar. Ze lopen gewoon door, wel lachend om de pijn die op Olivia’s ogen te zien is. Ze zet zich neer op de trede om haar hand en knie na te kijken. Het wit verband rond haar hand krijgt een rode kleur, waardoor ze weet dat de wonde weer open is. Ze zet zich rest en meteen voelt ze dat haar knie zich niet mee wilt. Een nieuw lelijk Raziaans vloekwoord wilt uit haar mond komen, maar ze sluit haar mond en probeert haar been voorzichtig te rekken. Ze kan niet anders naar die één plaats te gaan en die had ze gehoopt nooit te moeten zien. Voorzichtig loopt ze de trappen naar beneden, op naar de ziekenzaal.
Voor de deur twijfelt ze of ze dit wel nodig heeft. Komaan Olivia, je kunt dit. Ze opent voorzichtig de deur en ziet meteen de zaal met bedden. Twijfelend blijft ze in de deuropening staan en kijkt ze naar de bedden. Wel, deze lakens zijn tenminste al witter dan die waar ze haar vader heeft gelegen. Hoe noemt die hoofdarts weer? “Hallo? Euhm, is hier iemand?...” Angstig en verloren in gedachten staat ze voor de deur die vanzelf sluit.

~Voor Graham~

_________________
Siegmund:
 

Stamps:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken https://www.facebook.com/beatrice.guill
Graham
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Sansan
Posts : 330
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Water
Klas: I already graduated about eight years ago.
Partner: Can I borrow a kiss? I promise I'll give it back.

BerichtOnderwerp: Re: Scars don't hide   do apr 13 2017, 17:04

Zoals wel vaker had Graham de avond- en nachtdienst gekregen, wat betekende dat hij in de donkersten van de 24-uren de ziekenzaal bewaakte, voor het geval zich ’s nachts ongevallen voor zouden doen. Gewoonlijk had hij daarbij de taak om over de overnachtende patiënten te waken, maar deze avond was het ongewoon rustig… Nog voor het avondeten, had de laatste leerling de zaal verlaten, waardoor Graham voor nu alleen was met alle medische gereedschappen, zijn eigen gedachten en… een kleine piano.
Hm?
Misschien niet het eerste voorwerp wat je op een dergelijke plek zou verwachten, maar het kleine ding was er wel degelijk met een doordachte reden neergezet: tijdens één van zijn vele dwaaltochten door de school, was de jonge doktersassistent op een oude, vervallen piano gestuit, ergens in wat een soort opslagruimte vlakbij het muzieklokaal leek te zijn. Nora had hem er weleens op gewezen welke schatten daar te vinden waren en was hij zo ook deze senioren schoonheid tegen het lijf gelopen. Het was haast akelig om te zien hoe het prachtige instrument ergens in een hoek stond weg te rotten, terwijl het slechts met het nodige onderhoud nog prima dienst kon doen. Vandaar dat de jongeman het destijds zijn missie had gemaakt om er een geschikte plek voor te vinden in de school, al was het alleen al omdat Nora dat graag had gewild en ze helaas niet langer aanwezig was op de school om het zelf te kunnen doen.
Aangezien zijn eigen kamer gewoonweg te krap was om de piano te stallen en het nergens anders echt gewild leek te zijn, had hij tenslotte zijn zoektocht bijna opgegeven… Bijna… Want toen hij op een keer, zoals iedere dag, braaf naar de ziekenboeg was gegaan om daar zijn werkzaamheden uit te voeren, was hem plots een idee binnen geslopen; Ondertussen was hij ook al een tijdje bezig geweest met een ander… “project”, een project wat in het teken stond om de patiënten niet alleen van fysieke steun en zorg te voorzien, maar ook om hen mentaal een “hart onder de riem te steken”, zogezegd. Gewoon door met ze te praten, ze te laten lachen, opvrolijken… zodat ze voor even hun pijnen en ziekte konden vergeten. En hoe mooier konden beide initiatieven verenigd worden dan het één in te zetten als middel voor het ander?
Zo gezegd, zo gedaan: Met wat hulp van de leerlingen had de doktersassistent het oude instrument naar de ziekenzaal weten te vervoeren en deze ergens achterin weggezet, zodat het niet in de weg zou staan, maar wel gereed voor gebruik was.
Nu nog hopen dat Yvaine het ook zou kunnen waarderen...
In deze stille uren van de avond, na al zijn andere taken al uitgevoerd te hebben, had Graham de kans gegrepen zelf de piano de nodige aandacht te geven om het werkelijk gebruiksklaar te maken, zodat hij (of iemand anders) misschien de volgende dag al de zaal zou kunnen vullen met opwekkende melodieën en meeslepende liedjes.

Zijn hand streek even liefkozend over de gladde buitenkant heen, bijna alsof het een levend wezen was wat hij onder zijn vingertoppen voelde. Een vredige glimlach sierde daarbij zijn gezicht, terwijl zijn lange vingers vervolgens de toetsen zochten en een paar tonen speelde. Hm… Het klonk nog niet perfect, maar… het zou er voor nu mee door kunnen gaan.
Eigenlijk wilde hij zich hierna direct weer op de kruk omdraaien om alvast de nodige, andere zaken voor te bereiden voor de komende dag, maar iets.. hield hem tegen… Nog voor zijn rug daadwerkelijk naar de piano toegedraaid was, draaide hij net zo kalm weer terug. Of zou hij…?
Nee. Nee, niet nu.
Hij kon niet... Nee.
Hij schudde resoluut zijn hoofd om het idee bijna letterlijk van zich af te schudden, waarbij zijn gouden lokken even heen en weer dansten. Hij was überhaupt pas net weer begonnen om zijn pianospel op te pakken, waardoor de nare bijsmaak waar het eerder nog van doordrenkt was, er nog steeds ietwat aan vast kleefde... Nee, hij kon zijn spel beter bewaren tot wanneer het daadwerkelijk een functie zou hebben. Wie weet waar zijn eigen gedachten hem anders naartoe zouden leiden als hij daar nu aan zou beginnen…
Misschien naar het verleden. Misschien naar... toen. Misschien.. zelfs.. naar haar…
In zijn hoofd leek hij er al over uit. Het risico was te groot. Hij was aan het werk. Het was gewoon niet verstandig en...
En toch was hij al die tijd standvastig met zijn gezicht richting het sierlijke instrument blijven zitten, lagen zijn vingers als vanzelf weer op te toetsen en leek zijn lichaam zich al klaar te maken een melodie te spelen…
Hoe.. Wat..?
Maar hij had er niets over te zeggen. In een klap, zoals een golf het strand overspoelde, klonken er binnen de kortste keren al serene tonen door de verlaten zaal. Het zorgde voor een mooi, galmend geluid, alsof zijn spel ondersteund werd door een onzichtbaar koor. Een frons stond nog altijd in zijn voorhoofd, alsof hij ergens alsnog niet wilde toegeven aan zijn eigen verlangen, maar… hij kon niet stoppen. Hij kon het gewoon niet, zelfs niet toen in een flits een beeld van een bekend gezicht in zijn gedachten verscheen, precies zoals hij gevreesd had... Het maakte de melodie echter juist nog dieper, nog meer vervuld van betekenis… Het golfde om hem heen als een warme deken wat zijn koude hart beroerde. Het voerde hem weg naar een andere werkelijkheid, een andere tijd… Naar herinneringen, naar-

Abrupt werd een valse noot aangeslagen toen hij plotseling de deur achter zich open hoorde gaan. Het was alsof iemand een knop in hem omzette, waardoor de jongeman volledig alert zich terugtrok van het instrument wat zijn aandacht had gegrepen en zich in plaats daarvan gelijk op de binnenkomer richtte.
Met de kenmerkende, nieuwsgierige schittering in zijn amberkleurige ogen keek hij naar het jonge meisje wat aarzelend binnenkwam, naar de uitdrukking op haar gezicht en haar aarzelende houding. Al vrij snel gleed zijn blik af naar haar hand waar een met bloed doordrenkt verband om was aangebracht… Hm..
Kalm stond hij al op om haar te begroeten, maar ze was hem voor. Bij de vraag, wandelde hij glimlachend naar haar toe. “Er is hier iemand.” klonk daar zijn warme stem als een voorzichtige verbreking van de stilte, terwijl zijn vriendelijke blik nu op haar gezicht rustte. Binnen een enkele passen stond hij al voor haar. Vanwege het ruime lengteverschil, moest de jongeman hierdoor ietwat naar beneden kijken om haar ogen te kunnen ontmoeten. “Of eigenlijk.. twee, met jou erbij.” voegde hij er plagend achteraan, om iets van de onrust die ze uitstraalde wellicht alvast weg te nemen. Hij knikte haar daarbij even vriendelijk toe bij wijze van begroeting en liep al voor haar uit naar één van de bedden, zoals de gewoonte was. “Graham Lockwood, doktersassistent.” stelde hij zich ondertussen geduldig voor, zelf niets dan rust uitstralend.
Eenmaal bij het bed aangekomen, draaide hij zich weer naar haar toe, klopte op het bed ten teken dat ze daar mocht plaatsnemen en bleef er zelf naast staan, zodat hij haar zou kunnen onderzoeken. “En met wie heb ik het genoegen..?” Om haar niet direct te overladen met vragen, besloot hij het voor nu hierbij te laten. Als ze zo dadelijk zelf direct wilde vertellen wat er aan de hand was, was dat mooi meegenomen en anders zou hij daar straks zelf over beginnen, zodra zij zich voldoende op haar gemak voelde bij hem en een moment had gekregen tot zichzelf te komen door op het bed plaats te nemen.
Oprecht geïnteresseerd bleef de blonde jongeman de roodharige aankijken, terwijl hij afwachtte hoe ze zou reageren. Alles was immers van betekenis als het aankwam op het werken met mensen…
Eens zien wat ze nu zou doen en vertellen...

Het lied wat hij speelde:
 

_________________

Alaric || Master Geralt || Graham || Emori || Eli || Rinn
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Olivia
-
-
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Béatrice
Posts : 561
Points : 78
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Vuur
Klas: Miss Roxanne
Partner: I'm not ready to love, 'cause I'm not fully healed

BerichtOnderwerp: Re: Scars don't hide   zo apr 16 2017, 23:07

Met een onzekere en twijfelende pas stapte ze naar de ziekenzaal. Heeft ze echt wel hulp nodig? Kan ze gewoon niet zelf iets gaan halen morgen en het probleem zelf oplossen?
Even blijft ze bij die gedachten staan. Nee, nee, nee, nee. Je hebt het hem belooft... je hebt hem belooft dat je op jezelf zal letten. Je bent geen dokter, wie weet is die wonde erger en moet het genaaid worden of... Nee nee daar gaan we niet aan denken. We gaan niet aan naalden denken. Met een kleine kreun loopt ze weer verder, maar hinkt soms door de pijnlijke rechter knie. Ze is zo gevallen dat de hoek van de trap net onder haar knieschijf kwam. Alsof ze nog niet genoeg last heeft van dat paard ongeval. Een enkele leerling kijkt op van zijn boek als hij haar ziet staan en lijkt een bezorgde blik te werpen, maar ze geeft heem een onzekere glimlach. Een teken dat hij verder mag lopen, maar dat ze hem wel dankbaar is dat iemand zorgen om haar maakt.

Als ze in de gang komt waar de ziekenzaal zich moet bevinden hoort ze een zachte melodie. Is dat een piano?
Uiteindelijk staat ze voor de grote deur en heeft ze de moed om die te openen. Angstig had ze de bedden bekeken, niet eens opgemerkt dat de muziek abrupt was gestopt. Het is al zo lang geleden dat ze ooit iets te maken heeft met een ziekenzaal, en de laatste keer was niet echt een plezier. Haar blik was gericht op één van de bedden toen ze sprak, niet wetend dat de vraag overbodig was en natuurlijk kijkt ze verrast op als ze een andere stem hoort. Haar blauwe ogen, die een groenachtige rand hebben door het kaarslicht in de ruimte, kijken verrast op naar de amberkleurige ogen die omringd worden met blonde lokken. Ze opent een beetje haar mond om iets te zeggen, om zich te excuseren voor de domme vraag, maar de jongen vervolgt zijn antwoord. Hierbij komt er een zenuwachtige glimlach, maar je kan zien dat hierdoor er een spanning in haar schouders verdwijnen, ook al is het miniem. De ruimte en de geuren van de ziekenzaal houden haar lichaam nog genoeg gespannen, dat aantoont dat ze hier eigenlijk niet wilt zijn. Ze toch voelt nog een andere soort spanning, een spanning die ze al heeft mee gemaakt. Het valt haar op dat de warmte onder het verband toeneemt, en ook al is het pijnlijk en moeilijk, toch probeert ze het te bewegen door haar hand te sluiten en openen, in de hoop dat de tinteling weg gaat. Het is alsof haar verwond hand nog warmer is dan het ander, of is dat omdat het ingebonden is? Ze stopt met haar handen te bewegen als hij zich weer omdraait en haar een teken geeft dat ze mag gaan zitten. Ze heeft wel verder geluisterd. Ah de doktersassistent, dat verklaart waarom ze in de war was omdat ze wel wist dat de hoofddokter een vrouw moest zijn. Namen kan ze moeilijk onthouden, maar ze wist wel dat het om een vrouw moest gaan.
Ze kijkt met onzekere ogen naar de plek waar hij net had geklopt. Ze weet dat het de bedoeling is dat ze er gaat zitten, maar de akelige herinnering aan de laatste keer dat ze op een ziekenbed zat overmand haar even. In de hoop dat het beeld weg gaat, kijkt ze weer in de ogen van de assistent.
“En met wie heb ik het genoegen..?” Alsof ze uit een trance wordt gehaald beweegt ze naar het bed, waardoor ze haar ogen sluit en op haar onderlip bijt om de pijn letterlijk te verbijten. De rechterknie kan ze niet volledig rekken, en als ze een stap heeft gevonden dat minder pijnlijk is opent ze weer haar ogen en zet ze zich op het bed. "...Olivia," zegt ze zacht, een krak in haar stem versterkt haar onzekere houding. Toch is het duidelijk dat de spanning in haar lichaam minder is dan toen ze hier binnen kwam. Ze sluit nog eens haar ogen om haar snel hartritme te vertragen, ook om weer controle te kunnen hebben over haar stem. "Ik help sinds kort in een keuken in Oak's Field en heb me aan een gebroken glas gesneden" Ze kijkt op naar Graham, en geeft hem haar hand zodat hij het zou kunnen nemen en onderzoeken. Met de trappen hier op te lopen ben ik gestruikeld en ik vrees dat het weer is open gegaan," Haar stem klinkt al iets helder, in de hoop dat hij haar goed kan verstaan. Het feit dat ze is gevallen door een paar bullenbakken laat ze achter wegen, maar omdat liegen niet haar sterkste punt is kijkt ze weg, naar het verband die ondertussen al donkerder is. Ook krabt ze met haar goed hand achter haar nek, als teken dat ze heel zenuwachtig is. Het valt haar nu pas op hij niet verder heeft gevraagd, wat haar aantoont dat hij geen overhaastige persoon is en deels zorgt dat ook weer voor een rust.

_________________
Siegmund:
 

Stamps:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken https://www.facebook.com/beatrice.guill
Graham
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Sansan
Posts : 330
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Water
Klas: I already graduated about eight years ago.
Partner: Can I borrow a kiss? I promise I'll give it back.

BerichtOnderwerp: Re: Scars don't hide   wo apr 19 2017, 18:34

Graham observeerde haar aandachtig toen ze duidelijk wat nerveus zijn richting op keek, voor ze zich uiteindelijk naar hem en het bed toe begaf. Stilletjes stapte hij iets opzij, om haar meer ruimte te geven. De manier waarop haar rechterknie bewoog was hem eerder al opgevallen, maar nu was zijn aandacht er wat langer op blijven hangen. Hm...
Hij wachtte geduldig tot ze plaats had genomen. Zijn glimlach verbreedde iets toen ze zich aan hem voorstelde. “Aangenaam.” klonk het gemoedelijk.
De toon in haar stem was hem niet ontgaan. Naast het verband om haar hand en haar duidelijk pijnlijke knie, kreeg hij haast het gevoel alsof er nog iets anders speelde… Echter wist de jongeman wel beter dan er direct naar te vragen. Olivia straalde nou eenmaal een bepaalde… kwetsbaarheid uit waar hij voorzichtig mee diende te zijn, al leek ze daarbij toch nog de controle over zichzelf te behouden…
Rustig ging hij in de stoel naast het bed zitten, aangezien hij zo meer op gelijke ooghoogte met haar was, in plaats van boven haar uit te torenen door zijn lengte. Het was iets wat hij niet altijd deed, aangezien hij er zo soms minder goed bij kon, maar wanneer een patiënt onzeker of zelfs angstig leek, had hij gemerkt dat het hielp als hij meer op gelijke ooghoogte of juist lager dan de ander ging zitten. Het kwam toch minder… bedreigend en intimiderend over dan om een lange, breedgeschouderde jongeman van ruim 1.92 meter tegenover je te hebben, ondanks dat zijn vriendelijke gezicht toonde dat hij niets dan goede bedoelingen had.
Aandachtig luisterde hij vervolgens naar haar uitleg en trok een pijnlijk gezicht. “Ai…” mompelde hij met een begrijpend knikje, haar gewonde hand zorgvuldig en zachtjes in zijn veel grotere handen nemend op het moment dat ze deze naar hem uitstak.
Terwijl ze verder sprak, begon hij het bebloede verband alvast stukje bij beetje los te maken. Zijn doordringende ogen gleden daarbij afwisselend van haar gezicht naar de wond die zich zo geleidelijk aan aan hem toonde. “Ook dat nog.” reageerde de jonge arts gedempt, nadat ze het laatste had verteld. “Het is zeker niet je geluksdag vandaag…” voegde hij er nog aan toe, waarbij hij haar even een eigenwijze blik toewierp wat hem haast iets speels en jeugdigs gaf, enkel om de sfeer zo luchtig mogelijk te houden. Ondanks dat nam hij zijn werk wel degelijk serieus natuurlijk. Het was zijn manier om haar nog verder gerust te stellen. Zijn mondhoeken leken weer iets verder omhoog te krullen toen hij merkte hoe haar stem inmiddels al iets helderder had geklonken. Mooi…
Nadat hij het verband geheel verwijderd had en de bloedende snee even grondig had bekeken, keek hij langzaam weer iets op, waardoor enkelen van zijn warrige, blonde lokken ietwat voor zijn ogen hingen. Tussen de speelse plukjes door was nog net de warme kleur van zijn irissen te bekennen, die in de lichte schemer van de zaal haast als brandende kooltjes in een knisperend vuur leken. Zijn witte tanden ontblootten zich iets door de glimlach die hij haar toonde. “Geen zorgen, Olivia. Ik ga het proberen voor je te genezen met watermagie. Het doet geen pijn, maar zal misschien wel eventjes gek aanvoelen.” sprak hij kalm om aan te geven wat er ging gebeuren, zodat het haar niet zou overrompelen. De manier waarop hij haar naam had uitgesproken, toonde zijn Shadraanse afkomst, maar leek tegelijkertijd ook een rustgevende tederheid in zich te dragen. “En daarna zal ik ook even naar je knie kijken. Goed?” Om gelijk maar de daad bij het woord te voegen, reikte hij al naar een bak steriel water welke altijd in de buurt van de bedden te vinden waren voor genezingsprocessen. Deze zette hij zorgvuldig op het tafeltje naast zich neer. Twee gedesinfecteerde handschoenen werden door hem aangetrokken. Vervolgens omsloten zijn warme handen de hare weer om het zo te kunnen draaien dat de snee boven kwam te liggen. Eén hand bleef er ter ondersteuning onder liggen, terwijl Graham met zijn andere voorzichtig wat water uit de bak liet stromen met zijn magie en deze naar de wond toe leidde. Op het moment dat de vloeistof contact maakte met haar lichaam, begonnen het direct enigszins op te lichten, ten teken dat het genezingsproces gestart was.
Onder het genezen door, wierp de doktersassistent af en toe nog een vluchtige blik op zijn patiënt om te peilen in hoeverre ze zich wel of niet op haar gemak voelde inmiddels. Dat was voor hem minstens zo belangrijk als het genezen van de wond.

_________________

Alaric || Master Geralt || Graham || Emori || Eli || Rinn
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Olivia
-
-
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Béatrice
Posts : 561
Points : 78
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Vuur
Klas: Miss Roxanne
Partner: I'm not ready to love, 'cause I'm not fully healed

BerichtOnderwerp: Re: Scars don't hide   zo apr 23 2017, 20:22

Ze voelt heel goed hoe zijn ogen haar onderzoeken, maar goed, dat is ook de reden waarom ze hier is. Wilt niet zeggen dat ze er niet moeilijk heeft, ze bekeken worden op je zwakste punt is niet echt het moment waar je op zit te wachten. Het kan niet anders, ze is hier nu. Ze kan niet ontkennen dat er iets rond de assistent is dat ervoor zorgt dat ze niet overdreven bekeken wordt, of dat ze tenminste de ruimte krijgt die ze wenst. Ook is deze ziekenzaal niet zo akelig als ze zich de andere op Razen herinnert, of was het juist omdat haar laatste bezoek aan die plaats het begin was van haar twee ellendige jaren?

Met een laatste zucht sluit hij zijn ogen, “Pa?...” Even kijkt ze naar zijn gezicht, “Pa?!” zegt ze nu harder, ze neemt zijn schouders vast en schudt hem door elkaar, “Papa...” Haar ogen vullen zich met tranen en het duurt niet lang dat ze hun weg vinden naar de lakens waar ze over gebogen is, “Pa alstjeblieft...” het geluid is heel hoog en klein, het verlies dringt eindelijk door als ze merkt dat hij nu echt weg is, “Nee...” dokters lopen naar het bed en checken het nu levenloos lichaam. Een verpleegster neemt de pols vast en probeert een hartslag te voelen. Met een verslagen blik kijkt hij naar Olivia, maar zij blijft staren naar zijn levenloos gezicht, ze hoort zelf het uur van overlijden niet. Ze duwt meteen de herinnering van zich weg, het is niet het juiste moment om daar aan te denken en in te storten.

Zijn stem sleept haar weer uit de herinnering en zorgt ervoor dat de spanning in haar lichaam minder wordt, haar gedachten in het hier en nu. Ze beseft nu dat zijn warme stem het enige is dat haar tegenhoudt om te breken. De dokters en verplegers of verpleegsters van toen hadden dezelfde kille uitstraling als de ruimte waar ze zich in begaven, deze is anders, aangenamer. Ze kijkt op als hij de stoel naast het bed zitten en haar hand in zijn veel grotere handen neemt, alsof het een stuk porselein is die elk moment kan barsten. Dit is toch hoe haar ziel op dit moment aanvoelt. De manier hoe hij ook op haar verhaal reageert komt ook oprecht over, beetje bij beetje voelt ze de spanning in haar rugwervel verdwijnen.
“Het is zeker niet je geluksdag vandaag…” Ze maakt al een uitgelatener nerveuze lach bij het speels antwoord en blik. "Nee, ik ben niet echt de handigste persoon," antwoord ze daarop, met haar vrij hand achter haar nek. Als het zijn bedoeling is om de sfeer te verlichten, dan is hij al de goede richting uit. Ze kijkt zonder hem verder te storen met haar ongemakkelijk gevoel, naar de manier hoe hij met een groot geduld het verband van haar hand weghaalt. Hij is wel echt goed in wat hij doet, ook al heeft ze tot nu toe alleen kennis gemaakt met zijn psychologische skills.
Zijn glimlach lijken toch al een idee te geven dat de wonde er erger uit ziet dan het is, ze weet ook wel dat handen de grote aanstellers van het lichaam zijn.
“Geen zorgen, Olivia. Ik ga het proberen voor je te genezen met watermagie. Het doet geen pijn, maar zal misschien wel eventjes gek aanvoelen.” Wanneer was het de laatste keer dat iemand haar naam zo uitsprak? Of is het juist omdat ze emotioneel zo zwak is dat alles zo teder aanvoelt? “En daarna zal ik ook even naar je knie kijken. Goed?” Ze wilt net iets zeggen over de knie, maar ze sluit meteen haar mond als hij met zijn handelingen begint. Watermagiër, natuurlijk, de spanning is hetzelfde als ze een andere watermagiër is tegengekomen. Dat is waarschijnlijk de reden dat haar handen zo warm aanvoelen, alsof haar lichaam haar wilt verwittigen. Zonder een woord te zeggen volgt ze het water die zonder handen of wat dan nog naar haar hand wordt geleid en een licht geeft. Hierdoor worden haar ogen al groter van de verbazing, maar houdt ze voor de rest haar mond toe. Als een gehypnotiseerde persoon kijkt ze toe, maar sluit haar ogen als de koelte van het water en de genezing het vurig gevoel doet afnemen. Door haar neus laat ze een vredige zucht, het laatste spanning wegblazen.
~
Wanneer Graham zijn handen zal weg halen, waardoor haar handpalm weer te zien zal zijn, zal hij een litteken ontdekken. Het is nog geen jaar oud, niet te opvallend voor het onoplettend oog. Het litteken loopt horizontaal en gaat naar de plooi van haar duim, waar het litteken nog een paar millimeters verder loopt. Olivia zal haar hand willen wegtrekken als ze het litteken zelf ziet, in de hoop dat het hem niet zal opvallen.

_________________
Siegmund:
 

Stamps:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken https://www.facebook.com/beatrice.guill
Graham
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Sansan
Posts : 330
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Water
Klas: I already graduated about eight years ago.
Partner: Can I borrow a kiss? I promise I'll give it back.

BerichtOnderwerp: Re: Scars don't hide   za mei 20 2017, 18:36

“Nah,” Hij grinnikte zacht. “Kan gebeuren toch?” stelde hij haar gerust bij haar opmerking dat ze, naar eigen zeggen, niet echt de handigste persoon was. Onverstoord liet hij hierop het steriele water naar de snee toestromen en startte het geneesproces. Bij de zoveelste blik die op haar geworpen werd, bemerkte hij plots hoe haar ogen zich van de wond hadden afgewend en nu gesloten waren. Mooi… Dat zag eruit als een goed teken, aangezien dit ook een stuk vertrouwen toonde in hem, nu ze daardoor geen zicht had op zijn handelingen. Zachtjes, zorgvuldig en vaardig begon hij stukje bij beetje de huid weer dicht te maken en het omringende bloed weg te spoelen. Het leek gelukkig ondiep genoeg om het volledig te kunnen genezen, al zou het zeker voor een aantal dagen nog een kwetsbare plek blijven, waardoor ze er voorzichtig mee moest zijn. Maar dat zou hij haar te zijner tijd wel uitleggen, om haar nu niet te overrompelen met informatie en sensaties.

Na enige tijd werd het water weer net zo zacht en geleidelijk aan teruggeleid als het gekomen was en liep het terug de bak in, nu enigszins lichtrood van kleur. Hierop nam de doktersassistent de tijd nog eens goed te bestuderen of hij de snee voldoende had gesloten en geen restanten van vuil en opgedroogd bloed waren achtergebleven, wat anders mogelijk voor nare infecties kon zorgen. Hiervoor was het genoodzaakt dat hij zich, gezien zijn lengte, enigszins voorover boog om het beter te kunnen bekijken, waarbij zijn wilde lokken wederom vrolijk voor zijn gezicht dansten. Maar… het was in feite niet de zojuist genezen wond die uit het niets als eerste zijn aandacht trok. Hm? Wat was dat? Met lichte verwondering schoten zijn amberkleurige ogen automatisch naar een andere, horizontale markering op haar huid. Het koste hem slechts enkele seconden om met zijn getrainde blik vast te stellen dat het een litteken was. Oh… Die was eerder nog verborgen gegaan achter de rode vloeistof. Hij kon niet met zekerheid zeggen hoe oud het was, maar het leek nog vrij… vers door lichte roodheid rondom. Het deed direct enkele alarmbellen in hem afgaan, maar de jongeman zorgde er alsnog voor er niet te lang of te opvallend naar te staren, omdat juist een dergelijke plek een bepaalde… kwetsbaarheid in zich kon dragen, mits… het tot stand gekomen was op de manier die hij vermoedde… Ergens hoopte hij van niet.
Als vanzelf speelde hij met de gedachte ernaar te vragen, maar concludeerde vrij snel dat nu misschien niet het juiste moment was, aangezien ze net meer leek te ontspannen. Om daarbij geen enkel risico te nemen de ander onnodig af te schrikken, schoten zijn ogen daarom vlug weer op. “Al klaar.” prevelde hij met een geduldige glimlach. Niets in zijn gelaat leek weg te geven wat hij zojuist had opgemerkt of dat hij daar ook maar enig oordeel over had. “Dat viel best mee, hoop ik?” vroeg hij er voor de zekerheid nog achteraan, waarbij zijn blik al enigszins afdwaalde naar de ogenschijnlijk pijnlijke knie. Om deze überhaupt te kunnen bekijken en eventueel eveneens te genezen, zou hij haar broek iets op moeten lichten, dus ging Graham dit keer niet direct over tot actie. In plaats daarvan boorden hij zijn ogen weer voor even in de hare, waarbij zijn ene hand iets naar haar broekspijp reikte, zonder haar daadwerkelijk aan te raken, om daarmee duidelijk te maken waar hij op doelde. “Mag ik?” klonk het ter bevestiging, om er zeker van te zijn dat ze het oké zou vinden als hij haar broek iets op zou stropen om de schade op te nemen.

_________________

Alaric || Master Geralt || Graham || Emori || Eli || Rinn
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Olivia
-
-
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Béatrice
Posts : 561
Points : 78
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Vuur
Klas: Miss Roxanne
Partner: I'm not ready to love, 'cause I'm not fully healed

BerichtOnderwerp: Re: Scars don't hide   zo mei 28 2017, 23:30

De druk rond Olivia's hart werd minder zwaar naargelang dat de doktersassistent zijn best deed om haar rustig te maken. Of het nu iets bewust of onbewust is dat hij het doet, het geeft het gewenste effect en ze begint zich goed te voelen bij het idee dat hij er is als ze ooit nog problemen heeft. Dan zal ze tenminste al minder angstig zijn om hulp te vragen. Als je lange tijd alles op jezelf hebt gedaan en geen hulp kon vragen, geeft dit nog eens een extra ademruimte in haar leven.

Zijn kleine lach zorgt er ook voor dat haar mondhoeken naar boven krullen en haar blik verzacht. De grootste angst is nu wel voorbij en ze laat hem begaan met het water. Gehypnotiseerd had ze naar zijn handelingen gekeken, maar het was niet zo zeer het helend effect op de snee dat voor de laatste ontspanning zorgt, maar omdat ze nu ontdekt hoe voel koelte het geeft bij haar handen die weer verontrustend warm zijn. Zou ze hem vragen om hetzelfde met haar ander hand te doen? Nee dat komt misschien nogal raar over. Ze kan in haar kamer nog de stenen muren gebruiken voor de nodige afkoeling. Ze had haar vermoeide ogen gesloten, de rust en koelte laten binnendringen.  Naast de koeling voelt ze ook de tinteling van hoe de wond zich sluit en geneest. Een van haar twee mondhoeken krult zich weer wat omhoog. Het duurt enige tijd voor ze door heeft dat het genezend water weg was en ze eindelijk haar ogen opent. Had het aan haar gelegen, dan had hij dit proces langer mogen doen. Omdat hij zo voorover gebogen is, kan ze zelf nog niet zien hoe het met de wond gesteld is, maar het drukkend gevoel is toch al weg.
“Dat viel best mee, hoop ik?” zegt hij als hij weer opkijkt. Olivia geeft hem een warme dankbare lach, "Beter dan ik had verwacht," antwoord ze stil.
Als hij zijn volgende vraag stelt kijkt ze even verbaasd, maar herinnert zich weer haar knieprobleem. "Oh, ja, sorry" zegt ze, vervolgd met toch met een korte lach. Haar hart slaat wel een klop over als ze bedenkt wat hij nu moet doen, maar anderzijds weet ze ook wel dat dit alleen goed is. "Dat is gewoon een oud letsel van het paardrijden. Ben heel slecht gevallen, maar sinds ik het nog kon bewegen was het niet gebroken. Zijn er dan maar niet verder op ingegaan," Zij en haar ouders probeerden altijd het geld goed te spenderen en naar de dokter gaan als er niks ernstig aan de hand is was dus geen optie. Het klein budget is misschien ook te zien aan haar kleren die ze nog mee had van thuis, maar nu helemaal versleten zijn. De stof van haar pull die minder fel rood is van de vele handwassen, de zwarte broek die langs onder helemaal is versleten, want met haar afmeting moet ze haar broeken inkorten, of ze loopt met haar hielen op de broek.

Ze kijkt weg van Graham, vertrouwend op zijn volgende stappen, en kijkt naar haar hand waar nog een lelijke snee zou zijn. Haar adem stokt in haar keel als ze het litteken ziet. Die was ze helemaal vergeten!
"Dat is niet van mij," zegt ze snel. Waar komt dat ineens vandaan?! Ze weet welke gedachten dit zou kunnen brengen, gedachten waarvan ze niet wilt dat andere mensen dat van haar denken. Ze sluit haar handpalm, maar ziet in haar gedachten weer hoe de riem uit haar handen wordt getrokken en zo voor de wonde zorgt. Gelukkig was het niet diep, maar het heeft toch voor de nodige markering gezorgd.
Ze perst haar lippen op elkaar, maar houdt haar blik opzij, wetend dat als ze nu naar iemand moet kijken ze helemaal breekt. Ze is ook heel vermoeid en dat helpt helemaal niet bij de herinneringen.

_________________
Siegmund:
 

Stamps:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken https://www.facebook.com/beatrice.guill
Graham
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Sansan
Posts : 330
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Water
Klas: I already graduated about eight years ago.
Partner: Can I borrow a kiss? I promise I'll give it back.

BerichtOnderwerp: Re: Scars don't hide   za jun 10 2017, 00:09

Het deed hem goed te merken dat zijn patiënt meer ontspande. Haar opmerking dat zijn behandeling was meegevallen, deed zijn glimlach oprecht verbreden. “Mooi.” prevelde hij terug, waarna zijn wenkbrauwen iets omhoog gleden door de verontschuldiging bij zijn vraag ten teken dat dit niet nodig was. Geïnteresseerd luisterde hij vervolgens naar haar uitleg. “Ah… Dat zou nog een zwakke plek kunnen zijn gebleven. Dan is het zeker een goed idee dat ik er nu even voor de zekerheid naar kijk.” antwoordde hij met een bevestigend knikje en wilde direct overgaan met het opstropen van haar broekspijp, maar zijn handen stopten in hun bewegingen net voor zijn vingers de stof zouden aanraken toen ze verder sprak: ”Dat is niet van mij.”
Hm? Ietwat verwonderd keek hij op, niet gelijk door hebbende waar ze op doelde. Maar zodra zijn ogen de hare volgden en daarom wederom op het litteken vielen, begon het hem te dagen. Het drong nu waarschijnlijk tot haar door dat ook hij de oude wond had kunnen zien…
Een korte stilte viel, een stilte waarin Graham naar haar was blijven kijken, had bestudeerd hoe ze haar gezicht van hem had afgewend en overvallen leek door… angst. Maar waarvoor? Waar was ze bang voor? Dat hij zou denken dat het was toegebracht omdat ze ooit had geprobeerd een einde aan haar leven te maken? Graham was wel de laatste persoon voor wie dat verborgen moest blijven, maar hij besefte zich dat het meisje dit niet kon weten, aangezien ze hem nog niet kende en dat dit juist de kwetsbaarheid was waarom hij zichzelf er eerder van had weerhouden een opmerking te plaatsen over het litteken. Maar nu ze er zelf de aandacht op gevestigd had, kon hij niet anders dan erop reageren.
Zijn tijd nemend om de juiste woorden te vinden, trok hij zijn handen in eerste instantie weer terug van haar broekspijp en ging iets verzitten, zodat hij er beter voor zat. Uiteindelijk reikten zijn vingers nu voorzichtig naar haar schouder, zodat hij zijn hand hierop kon leggen. “Olivia”, sprak hij daarbij haar naam teder, zijn serene stem zo rustig als altijd. “Het is oké.” Kalm schoof hij iets dichterbij, maar zorgde ervoor dat hij niet in haar persoonlijke ruimte kwam. “Je hoeft me niets te vertellen als je dat niet wilt. Ik ben er nu enkel om je wonden te behandelen. Je bent me verder geen uitleg verschuldigd en ik zal daarom ook niet over wat dan ook oordelen, enkel hoe ik je wonden het beste kan behandelen.” Langzaam trok hij zijn hand weer terug. “Je kan me alles vertellen. Wat je me vertelt, blijft tussen ons. Dat beloof ik. Maar… het hoeft niet.” eindigde hij vrijblijvend. Hiermee liet hij het aan haar over of ze meer wilde delen of niet. Dat Graham daarbij de schoolpsycholoog was, had hij voor nu achterwege gelaten, maar het zorgde er wel voor dat hij iets dergelijks kon beloven en dat wat ze hem ook vertelde werkelijk veilig bij hem zou zijn. Wie weet dat dat zo dadelijk nog meer ter sprake zou komen, maar voor nu liet hij het hierbij, zodat ze dit rustig op zich kon laten inwerken.

@Olivia

_________________

Alaric || Master Geralt || Graham || Emori || Eli || Rinn
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Olivia
-
-
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Béatrice
Posts : 561
Points : 78
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Vuur
Klas: Miss Roxanne
Partner: I'm not ready to love, 'cause I'm not fully healed

BerichtOnderwerp: Re: Scars don't hide   ma jun 26 2017, 23:02

Hoe hij het doet, dat is haar nog altijd een raadsel. Is het omdat hij een open blik heeft? Of hij goed en precies is in wat hij doet, maar er tenminste ook voor zorgt dat niet alleen het lichamelijke inorde is? Ze had het allemaal erger verwacht, ze heeft het dan ook erger meegemaakt. Door de genezing van haar hand en alles rond Graham was ze zelf haar knie probleem vergeten. Ook is het gewoon een onderdeel van haar leven van die blessuren. Het ongeluk is al zo lang geleden, maar het zou geweldig zijn als Graham dat nu kon oplossen.

Al de rust verdwijnt als sneeuw voor de zon wanneer ze haar hand weer ziet. De herinnering aan die gebeurtenis. De tijd voor ze hier toekwam.
"Dat is niet van mij," had ze zonder na te denken en paniekerig gezegd. De doodse stilte zorgt ze ervoor dat ze beter had gezwegen, maar ze wilt zo graag dat Graham zo niet over haar denkt. Ze begint hem net aardig, aangenaam te vinden. Ze wilt niet dat hij haar zo aankijkt. Haar gezicht afgewend, maar net niet ver genoeg zodat ze hem nog in haar ooghoeken ziet. Wat gaat hij doen? Wat moet hij nu wel niet denken? Wanhopig houdt ze zichzelf tegen om niet te gaan lopen. Dit was een nieuwe plaats, met nieuwe mensen.... nieuwe vrienden... waarom is ze nu zo angstig? Alles van voor ze op de shuttle stapte is toch een afgesloten hoofdstuk, maar nu beseft ze dat dat maar een waanbeeld was. Nog steeds jagen nieuwe mensen haar het stuipen op het lijf. Het duurt niet lang voor ze weet met wat voor persoon ze te maken heeft en Siegmunds zesde zintuig in nog sterker dan die van haar. Man, wat mist ze zijn warmte bij zich. Die ligt nu in haar bed, misschien slaapt hij al of wacht hij tot ze vermoeid bij hem gaat liggen. Ze slaagt haar armen rond zich, in de hoopte dat dit het gemis zou verminderen. Opeens voelt ze een groot hand op haar schouder, ze verstijft, haar instinct verteld het hand weg te slagen. "Olivia," zijn stem zorgt ervoor dat ze haar handen nog tegenhoudt, maar de vernieuwde verstijving houdt aan, "Het is oké," Wat?... verbijsterd draait ze haar hoofd om recht in zijn tedere ogen te kijken. Ogen vertellen alles, dat maakt waarom ze er zo gevoelig aan is. Deze ogen vertellen geen vooroordelen. Ze merkt zelf niet op dat hij dichterbij komt, gewoon omdat het niet aanvoelt dat ze in het nauw gedreven is. "Je hoeft me niets te vertellen als je dat niet wilt. Ik ben er nu enkel om je wonden te behandelen. Je bent me verder geen uitleg verschuldigd en ik zal daarom ook niet over wat dan ook oordelen, enkel hoe ik je wonden het beste kan behandelen.” al die tijd had ze hem aangestaard, verbijsterd om elk woord, elke toon in zijn stem. Het is oké? Als zijn hand van haar schouder kijkt ze eindelijk neer. Ze hoort zijn stem luid en duidelijk, maar haar gedachtes zijn ver weg.
"Je kan me alles vertellen. Wat je me vertelt, blijft tussen ons. Dat beloof ik. Maar… het hoeft niet.” Geen feel good fleyers of psycholoog adressen? Kan hij die belofte zelf nog houden als hij wist wat ze...? Ze hoeft het niet te vertellen? Haar mond opent en sluit regelmatig, maar er is geen geluid. Wat kan ze zeggen? Hoeveel kunnen haar hart en ziel aan? Ze neemt adem, maar door het beklemmend gevoel rond haar keel is het moeilijk. Ook al met haar hand rond haar keel krijgt ze het gevoel niet weg.
"Ik kan eindelijk slapen," panikeert ze bijna onhoorbaar. Wat gebeurt er ineens met haar? "Hij...." ze heeft dit al aan Vash verteld, waarom is dit zo veel moeilijker? "Hij liet mij niet los" Waarom wilt ze dit zo graag vertellen? Waarom lucht ze nu plots haar hart? Ze kan het volledig verhaal nog niet volledig aan. Hoe meer ze praat, hoe meer tranen er uit haar donkerblauwe ogen komen. "Ik weet niet wat er is gebeurd" Eindelijk kan ze weer opkijken. Haar ogen vol wanhoop, verlies, wazig in de oceaan van haar tranen. "Ineens was er vuur..." nu is ze helemaal haar stem kwijt. Al haar pijn en wanhoop die ze al twee jaar opkropt komt nu plots voor boven. Hoe is dit nu ineens mogelijk?!

_________________
Siegmund:
 

Stamps:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken https://www.facebook.com/beatrice.guill
Graham
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Sansan
Posts : 330
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Water
Klas: I already graduated about eight years ago.
Partner: Can I borrow a kiss? I promise I'll give it back.

BerichtOnderwerp: Re: Scars don't hide   wo jul 12 2017, 14:08

Hij had de spanning in haar lichaam gevoeld op het moment dat zijn hand haar schouder had gevonden. Ze schrok van zijn aanraking. Niet verrassend, aangezien hij zojuist een kwetsbaar deel van haar leven had ontdekt en... wie weet wat er voorheen met haar was gebeurd. Maar Graham wist zichzelf er nog net van te weerhouden direct zijn hand weer terug te trekken. Nee… Ze moest dit horen en merken dat hij het meende door alles wat hij uitstraalde en deed. En dus had hij de geruststellende woorden gesproken, een belofte gemaakt… Alles in de hoop om haar te laten weten dat het goed was. Dat ze zich tot niets verplicht hoefde te voelen bij hem en vooral… niet bang hoefde te zijn. Het voelde wederom akelig bekend, bijna alsof hij weer tegen Elijah sprak die hem zeker te weten allang had weggeduwd. Hm... Vlug zette hij die gedachte weer van zich af en focuste zich op iedere reactie die hij van haar kreeg.
Nadat hij zijn zegje gedaan had, was hij nog even zwijgend blijven zitten voor hij voorzichtig zijn hand weer terugtrok en geduldig wachtte op antwoord. Als deze zou komen… Zo niet, dan zei dat in feite ook al genoeg. Maar ze begon te spreken. Stilte van zijn kant vulde de lucht zodat ze alle kans had te vertellen. Ze.. kon eindelijk slapen? Hm… Graham was nog half aan het verwerken wat dit kon betekenen toen ze al verder sprak. Direct gingen er alarmbellen in hem af. Iemand had haar pijn gedaan… Maar ze wist niet meer precies wat er was gebeurd.
Aandachtig nam hij ieder woord in zich op, maar zijn blik rustte op haar natte wangen. Zonder te spreken en haar verder latend vertellen, reikte hij ondertussen naar een schone doek vlakbij. Op het moment dat ze haar laatste opmerking had geplaatst over het vuur, had hij de doek kalm en langzaam naar haar gezicht gebracht om enkele van haar tranen zorgvuldig weg te deppen. “Hij heeft je pijn gedaan.” concludeerde hij ondertussen zachtjes. “En het litteken… Komt dat ook door hem, Olivia?” vroeg hij nog op dezelfde toon. De jonge arts leek nauwelijks opgeschrikt, zoals vanuit professioneel oogpunt van hem werd verwacht, maar ergens in zijn ogen blonk de kenmerkende vlaag van beschermingsdrang, van oprechte bezorgdheid voor de persoon tegenover hem. Niet de patiënt, maar voor Olivia zelf.
Iemand had haar pijn gedaan...

_________________

Alaric || Master Geralt || Graham || Emori || Eli || Rinn
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Olivia
-
-
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Béatrice
Posts : 561
Points : 78
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Vuur
Klas: Miss Roxanne
Partner: I'm not ready to love, 'cause I'm not fully healed

BerichtOnderwerp: Re: Scars don't hide   za jul 15 2017, 22:04

Haar leven was de laatste twee jaar een ware heel, maar ze kon er zich altijd doorvechten. Het zal de vermoeidheid zijn, dat kan niet anders. Hoe kan je anders verklaren dat ze nu een emotioneel wrak is en dat nog bij iemand die ze eigenlijk niet kent? Het zal de ruimte zijn, de angst om de herinneringen en tegelijk is het hier zo sereen. Graham's rust raakt haar zo diep dat ze niet beseft dat haar woorden vrij spel krijgen. Ze kan het allemaal nog niet aan. Haar woorden hebben geen logica. Met haar armen om zich heen geslagen, in de hoop dat dat het drukkend gevoel doet verdwijnen, maar het wordt alsmaar erger. Waarom wordt het erger? Ze wilt rennen, naar de veilige haven van haar gezicht in de dikke pels van haar huisdier te begraven. Haar rode draad, haar steun, haar toevertrouw. Hoe sterk die band ook is, het is nog altijd een dier en ze heeft zo veel nood aan een iemand. Iemand die haar leven tot op de bot kent en begrijp, anderzijds wilt ze ook helemaal opnieuw beginnen. Met tegenstrijd van willen, kunnen, verlangen, doodsangsten rollen de woorden over haar lippen. Tranen maken haar gezichtsveld wazig, waardoor ze het doekje van Graham niet ziet aankomen en weer terug wilt trekken bij de aanraking, maar zich tegenhoudt. Bij zijn conclusie kan ze niks zeggen, laat ze hem rustig haar tranen wegdeppen. Het voelt zo... veilig, warm aan. Als hij weer over het litteken, kan ze niet anders dan knikken, de herinnering nog te levendig. Om zichzelf te beschermen trekt ze haar knieën op, er geen rekening mee houdend dat ze dan met haar schoenen op het bed komt. De pijnlijke knie was ze dan ook weer vergeten. Met het plooien perst ze haar lippen opeen om geen geluid te maken bij de pijn. Op haar gezicht kan je wel een pijnlijk grimas zien. "Eén keer was ik vergeten de deur op slot te doen," klinkt het heel stil. Haar armen zijn rond haar benen geslagen en met haar gezicht op haar knieën doet ze haar best om haar snikken te stoppen. Wanneer ze voelt dat het snikken vermindert, kijkt ze eindelijk weer op. Haar ogen zien rood en prikken door de grote stroom van tranen. "Sorry, ben wat oververmoeid..." alsof dat een goed excuus is voor haar uitbarsting. Schokkend beseft ze dat het de eerste keer is dat ze zo breekt. Heeft ze zelf ooit gerouwd? Voor zover ze zich kan herinneren niet. Dat is toch te erg voor woorden? "Beloof je echt dat je niks gaat zeggen? Ik wil hier niet weg, ik heb niks meer om naartoe te gaan," als ze hier weg moet om wat ze heeft gedaan, dan belandt ze op straat.

_________________
Siegmund:
 

Stamps:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken https://www.facebook.com/beatrice.guill
Graham
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Sansan
Posts : 330
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Water
Klas: I already graduated about eight years ago.
Partner: Can I borrow a kiss? I promise I'll give it back.

BerichtOnderwerp: Re: Scars don't hide   za aug 12 2017, 15:57

Alert had hij gewacht om verdere actie te ondernemen terwijl hij de tranen aan het wegdeppen was en zijn conclusies had getrokken. Opnieuw merkte hij de lichte schok bij haar, waardoor hij zich nog bewuster werd van zijn eigen bewegingen. Maar zodra ze voorzichtig knikte als reactie op zijn vraag of het litteken ook door “hem” veroorzaakt was, kwam Graham langzaam in beweging. Heel voorzichtig gleed zijn andere hand naar voren om een paar van de zachte, rode lokken uit haar gezicht te vegen, enkel zodat hij haar uitdrukking beter kon zien en haar haar niet zo aan haar natte wangen zou kleven. Hierna trok hij zich net zo geleidelijk weer terug en legde de doek in haar schoot, zodat hij niet te veel te dichtbij zou komen en vergrootte de afstand weer tussen hen.
Zwijgend had hij toegekeken hoe ze daarop haar knieën had opgetrokken en zich zo klein mogelijk leek te maken. Het duurde even, maar tot zijn verrassing begon Olivia toch nog verder te vertellen. Hm… Dus.. wat er was gebeurd, was uit woede? Misschien wel… als een straf? Ze was vergeten iets te doen en daar was de man over wie ze sprak boos over geworden, leek het.
Bij haar excuses en haar verklaring, schudde de jonge arts direct resoluut zijn hoofd. “Geen sorry nodig. Hij heeft je pijn gedaan en dat valt niet goed te praten. En wat er verder is gebeurd… lijkt je erg te raken. Daar hoef je je echt niet voor te verontschuldigen. Niet bij mij, oké?” fluisterde hij zachtjes, omdat het alleen voor haar oren bestemd was. Zijn lippen klemden zich weer op elkaar toen Olivia nog iets leek te willen zeggen, maar zijn mond opende zich iets uit verbazing door wat ze van hem vroeg. Een korte stilte viel, maar niet van aarzeling. Het was eerder alsof Graham haar woorden even op zich moest laten inwerken. Wat kon er in hemelsnaam gebeurd zijn dat hij niks mocht zeggen of ze anders… weggestuurd zou worden?
“Ik beloof dat ik niks zal zeggen. Ik wil je echt helpen, dus als het beter is als dit tussen ons blijft, heb je mijn woord dat ik het voor me hou.” reageerde hij uiteindelijk zonder enige twijfel. Ondertussen reikte zijn hand naar een bak schoon water waar hij wat water uit liet stromen. Tegen de tijd dat het zijn handpalm had bereikt, verharde het tot ijs. Het blok ijs werd in een doek gewikkeld en voorzichtig aan Olivia overhandigd. “Hou dit op je knie.” Het was hem niet ontgaan hoe het optrekken van haar knieën voor pijn had gezorgd.
Met het ijs op zijn plaats, stond hij tenslotte langzaam op en leek met zijn blik in het rond te zoeken. “Ik ben zo terug.” sprak hij zacht, waarna de jongeman zich weg spoedde, enkel om even later alweer terug te komen met twee grote mokken warme chocolademelk, inclusief marshmallows, zoals hij tijdens zijn studie op Gren had geleerd (aangezien hijzelf thuis op Shadra nooit zoetigheid had gekregen, in welke vorm dan ook…). Hij was zelf eigenlijk meer een thee-persoon gewoonlijk, maar… een situatie als deze vroeg gewoon om warme chocolademelk! Eén van de mokken werd met de uiterste zorgvuldigheid aan zijn patiënt overhandigd. “Hier. Ik dacht dat je dit misschien wel kan gebruiken,” Hij fronste. Iets wat hij zelden deed, in tegenstelling tot zijn gebruikelijke glimlach, waardoor zijn neus ietwat rimpelde als van een kind wat plotseling diep nadacht. “Al… gaat het eigenlijk in tegen wat een dokter zou moeten aanbevelen, maar… dat moet je dan maar met je tandarts uitvechten.” kwam er vervolgens wat onbeholpen uit, uit puur plichtsbesef, waardoor hij een ongemakkelijke grinnik uitte welke naadloos leek aan te sluiten bij zijn verdere nonchalante voorkomen. Met zijn eigen mok stevig in zijn handen geklemd, nam Graham weer plaats op een stoel naast het bed en liet het weer aan Olivia over of ze wilde vertellen.

_________________

Alaric || Master Geralt || Graham || Emori || Eli || Rinn
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Olivia
-
-
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Béatrice
Posts : 561
Points : 78
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Vuur
Klas: Miss Roxanne
Partner: I'm not ready to love, 'cause I'm not fully healed

BerichtOnderwerp: Re: Scars don't hide   do sep 07 2017, 23:22

De laatste twee jaar werd ze elke dat wakker, blij dat ze tenminste nog wakker werd. Gelukkig omdat Siegmund niks was overkomen. Altijd over je schouder heen moeten kijken werd zo vermoeiend. Had ze het zelf tot nu kunnne volhouden als... wat zou er zijn gebeurd als de magie in haar, waarvan ze niet eens wist dat ze die bezat, haar niet had gered? Maar zelf nu is ze nog steeds bang. Van nieuwe mensen, van haar warme handen, en nu... nu niks, alsof ze voor het eerst een zeker rust ontdekt. Is het dat dat haar ineens zo overstuur maakt? In haar gedachten wilt ze een reden vinden voor haar breekpunt. Wat heeft nu de emmer laten overlopen? Ondertussen blijft ze praten, schrikt ze niet meer terug wanneer hij haar haren opzij duwt. Het voelt allemaal zo... oprecht?
Ze had even opgekeken, met haar kin rustend op haar knieen. Haar excuses klonken wel heel hol. Natuurlijk was haar vermoeidheid, maar ook zij weet dat er zo veel meer is. Bij zijn antwoord hierop had ze hem gewoon aangestaard, dankbaar voor het begrijpen, maar dan kwam ze weer tot de realisatie van wat ze hier vertelden. Hij zal misschien haar warrende taal niet kunnen begrijpen of moeilijk hebben om de eindjes aan elkaar te knopen, maar dan nog smeekt ze hem niks te zeggen. Ze bezit niks meer, behalve de vrienden tussen deze muren. Ook al weet ze dat ze misschien het onmogelijke vraagt van hem. Angstig wacht ze af bij de stilte die hij laat vallen, waarom zou hij het ook geheim houden? Eigenlijk is ze een gevaar, maar ze hier juist om dat gevaar onder controle te houden, toch? Duizende doemscenario's razen door haar gedachten. Hoe ze met al haar nieuw materiaal buitengesloten wordt, hoe ze afscheid moet nemen van iedereen en Brenda van het restaurant gedwongen is haar te ontslagen. Waar moet ze dan naartoe? Naar Razen kan ze niet gaan want die planeet wilt ze nu ontwijken.
Grahams stem haalt haar weer uit de paniekaanval, waardoor ze naar hem opkijkt of toch allesinds naar zijn handelingen. Het blijft haar fascineren hoe hij de magie controleert.
Dan kijkt ze verbaasd op als hij ineens recht staat. Waar gaat hij ineens naartoe? Snel wordt haar gedachtegang onderbroken door het de pijn door het ijs wordt verlamd. Ze kan eindelijk weer haar benen strekken, dit gaat nog voor een lelijke blauwe plek zorgen. Het huilen is allesinds al gestopt, ookal is de ademhaling nog schokkend.
Opnieuw wordt ze verrast. Nieuwsgierig neemt ze de mok met beide handen van hem aan, de damp vult haar neusgaten. Heeft die nu...? Ze kijkt hierdoor nog verbaasder op, waardoor ze de bedenkelijke rimpels kan zien. Het geeft eigenlijk ineens een ... schattige uitstraling en zijn grinnikend geluid maakt weer iets totaal los bij haar. Een kort fijn lachje ontsnapt uit haar mond, waardoor ze gedwongen is haar tanden te ontbloten. Deels uit nerveusiteit, maar ook om het gebaar. De sfeer keert zich om. Het spontaan, teder gebaar waar ze net van getuigen is geweest, gevolgd met zijn dokterscommentaar. Het was iets persoonlijks. Geen plicht van een of ander boek of opleiding. Het kort grinniken stopt, waardoor ze voorzichtig een slok kan nemen. Ze neemt nog eens diep adem wanneer ze de warme vloeistof door haar slokdarm voelt gaan. Geen schokken meer, geen tranen. Eindelijk kijkt ze op naar Graham: "Dank je," zegt ze dan. Meer een fluistering, ook omdat ze voor even geen vaste klanken kan produceren. 'Voor alles' voegt ze er in gedachten nog aan toe. Voor even houdt ze de stilte vast, maar beseft dat ze zijn kostbare tijd aan het verspillen is. Ze voelt een geeuw opkomen, maar kan die nog net onderdrukken, door haar mond dicht te houden. Okay zo onopvallend is het ook weer niet. Ze drinkt de mok leeg en zoekt even oogcontact op. Een kleine glimlach op haar lippen: "Ik denk dat ik maar beter eens..." maar verder komt ze niet als ze ineens iets opmerkt. Een piano? Nieuwsgierigheid neemt het weer van haar over als ze zich de klanken herinnert toen ze hier binnen kwam. "Was jij diegene die hier net aan het spelen was?" weer helemaal vergeten dat ze eigenlijk van plan was te vertrekken.

_________________
Siegmund:
 

Stamps:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken https://www.facebook.com/beatrice.guill
Graham
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Sansan
Posts : 330
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Water
Klas: I already graduated about eight years ago.
Partner: Can I borrow a kiss? I promise I'll give it back.

BerichtOnderwerp: Re: Scars don't hide   di sep 12 2017, 14:56

Hij lachte stralend bij haar verraste uitdrukking toen hij terug was gelopen met de zoete buit. Precies waar hij op gehoopt had. Met zijn eigen mok in zijn handen, maakte hij het zich gemakkelijk op de stoel en nam direct een… iets te gretige slok, wat enig geproest, gehoest en een lichtbruine afdruk net boven zijn bovenlip achterliet, als een stiekeme snor. Al kon zijn verslikking ook enigszins te maken hebben met het feit dat Olivia uit het niets een eigen lach uitte. Oh? Glimlachend (en nog enigszins na kuchend) nam Graham het beeld van de lachende roodharige even in zich op. Mooi…
Nu pas leek de jongeman op te merken hoe een druppel zo zijn mond in droop, dus veegde hij vlug zo goed en kwaad als het ging zijn snor van chocolademelk weer weg, al bleef een klein restant in zijn mondhoek zichtbaar. Hij knikte bij haar bedankje en wuifde het luchtig weg ten teken dat bedankjes echt niet nodig waren. Om de daad bij het woord te voegen, viste hij daarop plotseling vliegensvlug één van de marshmallows uit haar mok en plopte deze tussen haar lippen door haar mond in. “Genoeg bedankjes en verontschuldigingen. Het is oké. Echt.” mompelde de blonde doktersassistent daarbij geamuseerd en liet één wenkbrauw eigenwijs omhoog glijden. Hierna liet hij zich weer met een tevreden zucht tegen de rugleuning van de stoel aanzakken om zijn eigen mok weer naar zijn lippen te brengen en dit keer iets voorzichtiger nog een paar slokken te nemen.
Zijn beide wenkbrauwen gleden vragend omhoog toen Olivia even later zijn vriendelijke ogen weer ontmoette en iets leek te willen zeggen, maar halverwege stil viel. Hm..? Nieuwsgierig volgde hij daarom haar blik, maar verstijfde enigszins zodra hij vaststelde wat ze had gezien. Oh… Haar daaropvolgende vraag was haast aan hem voorbij gegaan, maar uiteindelijk dwong hij zichzelf weer haar kant op te kijken en voorzichtig te glimlachen. Hij aarzelde een moment, beet ongemerkt op zijn onderlip, maar… knikte, waardoor zijn vrolijke, lichte lokken heen en weer dansten zoals ze altijd deden. “Hmhm.” klonk het uiteindelijk gedempt en bevestigend. “Ik eh…” Zijn vingers streken even nonchalant door zijn al wilde kapsel, waardoor het haast nog onstuimiger zat en één ondeugende pluk zelfs ietwat rechtop bleef staan. “Ja dat was ik.” Opnieuw aarzelde hij voor hij toch van Olivia, naar de piano en weer terugkeek. “Wil je… misschien wat horen?” vroeg de jongeman uiteindelijk zo zachtjes dat het bijna eerder een zucht dan een echte vraag genoemd kon worden. Toch krulden zijn mondhoeken onbewust hoopvol enkele millimeters omhoog. Hoezeer hij er ook tegen probeerde te vechten, zijn persoonlijke band het instrument bleef nog altijd deel van hem en dat toonde zich.

_________________

Alaric || Master Geralt || Graham || Emori || Eli || Rinn
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Olivia
-
-
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Béatrice
Posts : 561
Points : 78
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Vuur
Klas: Miss Roxanne
Partner: I'm not ready to love, 'cause I'm not fully healed

BerichtOnderwerp: Re: Scars don't hide   vr sep 29 2017, 15:46

Er is geen enkele manier voor Olivia om te beschrijven wat dit allemaal voor haar betekent. Ze zou hem nog duizend keer kunnen bedanken, maar ze weet dat hij haar niet zal toelaten dit te doen. Ogen die nog rooskleurig zijn door de plotse waterval aan tranen zijn nu al helder, de blauwe kleur al terug gekeerd. Als gevolg de plotse lachbui, allemaal omdat er een hele last van haar schouders valt, alsof hij haar helpt om die zware rugzak te dragen, of het misschien toch al dragelijker maakt. Zijn niet-dokter kant die hij toont legt nog een schepje op een eeuwige dankbaarheid. Het is een verademing om te beseffen dat er toch iemand is als hij, iemand die er blijkbaar geen probleem mee heeft dat ze hier zomaar binnenloopt en zijn tijd inpalmt, er ook geen dank woordje voor terug wilt. Nochtans doet hij zaken waarvan ze weet dat niet iedereen zou doen. Ze heeft vaak genoeg voor een dokter of verpleger gestaan die zelf de wallen onder haar ogen negeerde, omdat zij hen niets te bieden had. 
Alsof dit alles nog niet genoeg was, zorgt hij voor nog meer verademing. Al wordt haar mond plots door zoetigheid gesnoerd. Ze kijkt de assistent nog even verbluft aan, mondhoeken die weer naar boven proberen krullen. Ze laat de zoetigheid op haar tong smelten en neemt nog even de tijd om dit moment op te nemen. Nu gaat het wel weer met haar, maar wat gebeurd er als ze eenmaal die deuren weer uitloopt? Ze is dan wel weer bij haar vertrouwde, veilige haven van Siegmund, maar soms is zelf dat niet genoeg. Ze probeert dit nu in haar binnenste op te slagen, voor het geval dat ze dit opnieuw nodig heeft. 
Haar ogen worden zwaar, de geeuw kan ze nog net onderdrukken, beslist ze toch dat het wel lang genoeg heeft geduurd. Ook al zou ze hier nog een paar uur kunnen blijven, ze weet dat ze al heel veel tijd van hem heeft opgeëist. Daardoor blijft die wil om hier nog eventjes te blijven wel in haar achterhoofd, maar zet zich toch aan om te vertrekken. Tot... De plotse vraag die, zoals gewoonlijk, te snel over haar lippen rolt bevriest haar weer in haar handelingen en al is Graham van haar weg gedraaid en zit al haar aandacht op het instrument, toch kan ze zijn verstijving zien. Oei... Dat was nu ook weer niet de bedoeling, als er schuldgevoel door haar stroomt. Al moet ze wel toegeven... Haar ogen kijken hem weer aan als hij zich uiteindelijk weer naar haar draait. Wil ik wat horen? Heel graag, maar... "Oh nee, dat hoeft niet. Euhm... Ik had het hier gewoon niet verwacht," antwoord ze snel. "Het is wel fijn," vervolgt ze bijna fluisterend als ze haar ogen weer op de piano plaatst. Het geeft deze ruimte toch al een luchtigere sfeer...
Okay, het wordt nu wel echt tijd dat ze er van door gaat, voor ze nog meer door haar hoofd haalt of haar mond weer voorbij praat. Ze zet haar beide voeten op de grond, maar bij het rechtstaan is er een plotse duizeligheid, die ervoor zorgt dat ze weer in haar bewegingen wordt tegengehouden. "Ik denk dat het beter is dat ik naar mijn kamer ga," wilt ze dan uitleggen.

@graham

_________________
Siegmund:
 

Stamps:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken https://www.facebook.com/beatrice.guill
Graham
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Sansan
Posts : 330
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Water
Klas: I already graduated about eight years ago.
Partner: Can I borrow a kiss? I promise I'll give it back.

BerichtOnderwerp: Re: Scars don't hide   ma okt 09 2017, 13:52

Hij was haar afwachtend blijven aankijken na zijn vraag en kon een glimlach niet van zijn gezicht houden bij haar aarzeling. Het was hem zeker opgevallen dat ze al meerdere keren van hem naar het instrument had gekeken met een nieuwsgierige schittering in haar lichte ogen die hij maar al te zeer herkende door zijn eigen voorliefde voor het instrument. Ze was duidelijk nieuwsgierig, maar toch leek iets haar tegen te houden dat toe te geven, hetzelfde “iets” wat haar ertoe aan zette om aan te geven dat hij niet voor haar hoefde te spelen. Hm…
Zwijgend was hij haar blijven bestuderen tot ze een poging deed op te staan en onverhoopt op haar benen wankelde. “Rustig aan. Je lichaam heeft best een klap te verwerken.” suste hij haar zachtjes, waarbij hij uit automatisme ook was opgestaan.
Nogmaals gleed zijn blik van het roodharige meisje naar de piano, bedachtzaam dit keer… Zijn spieren ontspanden zich en zijn gedachten maanden zich tot stilte. Rustig aan..? Ja, misschien was het inderdaad een idee als-
Zonder te spreken had hij zich plots met een mysterieuze, berustende glimlach van haar weggedraaid en wandelde toch naar de piano toe. Zijn lichaam zette zich neer op de kruk nog voor hij er erg in had. Hetzelfde gold voor zijn vingers die als vanouds de toetsen vonden. Een laatste zucht rolde ongemerkt over zijn lippen voor hij een bekende melodie begon te spelen die in feite al tijdenlang door zijn hoofd spookte en zich nu opnieuw aan hem openbaarde. Direct klonken de heldere tonen door de gehele zaal, alsof Graham zelf op muzikale wijze een verhaal vertelde, een stukje van hemzelf liet zien wat hij normaal diep verborgen hield… In dragende tonen vloeide het door de ruimte, zijn gevoel openbarend, gevoel wat Olivia wellicht zou herkennen…
Onder het spelen was hij zich wel degelijk bewust van haar aanwezigheid, maar zoals altijd leek de wereld om hem heen voor even… te vervagen tot één grote waas zolang hij speelde. Gevangen door de melodie die hem omhelsde, speelde hij door. Zijn vingers leken een eigen leven te leiden. Zijn gezicht stond geconcentreerd en toch… kalm. Hij was in zijn element en eindelijk… rustig, al was het met een weemoedige ondertoon, precies wat het lied ook liet doorschemeren.

Het lied:
 

@Olivia

_________________

Alaric || Master Geralt || Graham || Emori || Eli || Rinn
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Olivia
-
-
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Béatrice
Posts : 561
Points : 78
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Vuur
Klas: Miss Roxanne
Partner: I'm not ready to love, 'cause I'm not fully healed

BerichtOnderwerp: Re: Scars don't hide   ma okt 23 2017, 23:10

Olivia wordt globaal weer op het bed gezet en kijkt Graham na als hij zich zonder verder iets te zeggen aan de piano installeert. Meteen vullen de eerste hoge noten de ruimte en komt de muziek tot bij haar. Al kan ze de droevige klanken herkennen, toch valt er een mantel van rust over haar. Haar gedachten worden opzij geschoven en even laat ze zichzelf meeslepen. Haar ogen worden weer zwaar en ze speelt met de gedachten om even... misschien heel even... Het kan geen kwaad om haar ogen te sluiten... Heel even... Genoeg om weer op krachten te komen zodat ze genoeg energie heeft om zich naar haar kamer te slepen en daar in haar bed in slaap te vallen. In de hoop dat ze een goede nachtrust heeft na deze avond. Ze trekt haar benen op en gaat op haar zij liggen, haar gezicht richting Graham. Al was het niet haar bedoeling, toch vallen haar ogen toe en valt ze in een diepe slaap.

In haar droom staat ze in de kleine woonkamer van haar huis. Haar vader galoppeer van de ene kamer naar de andere, met een klein schaterlachend roodharig meisje op zijn schouders. De beelden spelen vertraagd en op achtergrond kan ze de tonen van de piano horen. Haar moeder houdt hen lachend tegen en neemt het klein meisje van de schouders om die weer op haar beide voeten op de grond te zetten. Pas leren stappen, staat ze nog wankelend op haar benen, maar neemt ze weer de benen. Haar vader loopt haar achter na en lijkt moeilijkheden te hebben om haar in te halen. Dat is toch hoe het kleine meisje het ziet. Hij zou haar perfect kunnen in halen en weer oppakken, maar hij weet ook dat kinderen het leuk vinden om te denken dat ze de snelste zijn. Het geeft haar de tijd van haar leven. 
De nu oudere Olivia kijkt met een lach en tranen in haar ogen toe. Een herinnering die ze was vergeten, ofwel een fantasie dat haar hersenen hebben gemaakt van hoe ze denken dat het ooit was. Het geeft wel een perfect beeld van hoe het er ooit moest uitzien.

Rondom haar verdwijnt alles en verandert die naar een andere ruimte. Die kent ze uit de duizend, zelf de geur is in haar gedachten gegrift. Een wat oudere Olivia wordt geblinddoekt door haar vader in een winkel geleid. Meteen hoort ze de vele kleine hondjes die hun aandacht vragen. De blinddoek valt van haar ogen en helemaal in extase gaat ze naar de vele puppies. Allemaal komen ze rond haar staan. Zo veel soorten en kleuren aan haar voeten die blije smekende oogjes naar haar opkijken. Toch is het niet diegene van heel deze hoop dat haar opvalt. Het is juist die ene puppy die alleen in zijn hoekje speelt. Het moment dat Olivia zich bij hem hurkt komt deze in grote enthousiasme op haar af en springt hij haar bijna omver. De eerste weken met Siegmund waren wild en eerst was hij nogal onhandelbaar, maar haar vader heeft hem en haar alles geleerd en ervoor gezorgd dat ze twee handen (één poot en één hand) op één buik zijn. 
De ruimte verandert weer, maar nu naar de kille ziekenhuiskamer. Nu ziet ze zichzelf over een bed gebogen. Nee, niet dit moment. Ze knijpt haar ogen dicht, maar staat nog steeds in deze akelige herinnering. Tranen rollen weer over haar wangen. Zal er ooit een moment zijn dat er geen tranen meer zijn om te stromen?


Tijdens haar slaap verandert de gezichtsuitdrukking mee met wat ze achter de gesloten oogleden ziet. Eerst de vredige glimlach, maar er ontsnapt toch een traan en valt in haar oor. Een lach geluid vervolgt deze traan wel op, maar dan komt er weer een onrustige uitdrukking. Ze knijpt haar ogen dicht, wat rimpels op haar voorhoofd bezorgd. 
Plots gaan haar ogen weer wagenwijd open, starend naar de huidige ziekenhuis kamer waar ze ligt.


@graham

_________________
Siegmund:
 

Stamps:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken https://www.facebook.com/beatrice.guill
Graham
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Sansan
Posts : 330
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Water
Klas: I already graduated about eight years ago.
Partner: Can I borrow a kiss? I promise I'll give it back.

BerichtOnderwerp: Re: Scars don't hide   do feb 01 2018, 21:10

Hoe meer hij in het spel begon te komen en de spanning van zijn schouders viel, hoe meer indrukken vanuit zijn omgeving hem ook weer bereikten… Zonder een noot te misplaatsen, waren zijn amberkleurige ogen daarop even verschoven van de toetsen. Bedachtzaam en kort had hij opzij geblikt. Een tedere glimlach verscheen spontaan om zijn lippen bij het zien van haar gesloten ogen… in rust. Met een zekere nieuwsgierigheid was hij even naar haar blijven kijken… naar de kleinste details van haar gelaat die verrieden wat er nu in haar hoofd moest spoken achter de dichte oogleden. Onrust… blijdschap… verdriet… Vliegensvlug zag hij het allemaal en kon het moeilijk plaatsen, al schemerde een zekere herkenning diep in zijn blik verborgen bij de emoties die daaraan ten grondslag lagen. Het bracht hem zover dat zijn vingers onvermoeibaar en onverstoord bleven doorspelen… alsof zijn leven er vanaf hing. Zwevend op het lied. Zelfs toen de laatste tonen hadden geklonken, galmde de etherische klanken nog enige tijd na in de zaal… en in zijn eigen gedachten. Met dezelfde kalmte en melancholie was hij pas enige tijd later opgestaan en voorzichtig naar haar toegelopen. Haar borst die zachtjes op en neer ging toonde dat ze inmiddels in diepe slaap verkeerde. Uitgeput…
Langzaam had zijn lange lijf zich bij het bed neergehurkt om het dunne laken met de uiterste zorgvuldigheid over haar rustende lichaam te trekken. Het kussen werd vluchtig opgeklopt voor het onder haar rode lokken werd geschoven. Net toen zijn vingers de tranen van haar wangen plukten… schoten de ogen weer open, begroet door een warme glimlach. “Hey…” fluisterde hij zacht. “Het is oké.” Drie simpele woorden die in feite zoveel betekenis in zich droegen… “Rust, terwijl ik nog wat meer voor je speel…” voegde hij er nog aan toe voor hij kalm weer was opgestaan en terug naar de pianokruk was gelopen.
Een seconde van stilte… ten teken dat hij nadacht, voor zijn vingers de toetsen weer vonden en een nieuwe, serene melodie de zaal vulde…

Het tweede lied:
 

@Olivia

_________________

Alaric || Master Geralt || Graham || Emori || Eli || Rinn
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFILE
MAGICIAN

BerichtOnderwerp: Re: Scars don't hide   

Terug naar boven Go down
 

Scars don't hide

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Bloody Mary, Bloody Mary, Bloody Mary, Hide, A Mirror
» Gotta Hide 'em All
» Hide & Spook [Ranger Quest]
» {Innerstar's Death} Hide & Seek

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Starshine Academy ::  :: Hospital Ward-