PortalIndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 Where fate brought me

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Sarovyr
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : ~
Posts : 383
Points : 8
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark/Fire
Klas:
Partner: Shot trough the heart, and I am to blame. Darling, I give love a bad name.

BerichtOnderwerp: Where fate brought me   vr feb 03 2017, 00:40

Met de uiteinde van een vork zat Sarovyr lusteloos boontjes te doorboren die tussen wat aardappelpuree en appelmoes in lagen op een bord. Om hem heen ging iedereen de eetzaal al uit, klaar met hun avondeten, hun servies inleverend bij een paar ongelukkig kijkende studenten die corvee hadden gekregen. Zwijgend had hij zijn hoofd geschud toen hij hoorde van de enorme voedselgevecht die hier had plaatsgevonden, en was hij blij op dat moment braaf over zijn huiswerk te hebben gezeten in zijn kamer. Nog nooit had hij straf gehad, zijn huiswerk had hij op tijd af, zijn lessen miste hij vrijwel nooit, waarvan hij niet altijd alles bij kon wonen door zijn huidige situatie. Als dat laatste wel gebeurde vroeg hij bijles aan. Door zijn ongeluk ruim anderhalf jaar geleden was hij blijven zitten en wilde hij koste wat het kost dit geen tweede keer laten gebeuren. Zijn vader zou hem wurgen. Zijn tweelingzus was al een jaar verder, die hij bijna niet meer sprak, tot zijn schaamte. Enkel wanneer ze elkaar troffen in de gang spraken ze elkaar vluchtig, om zich vervolgens naar hun les te begeven. Ook deelden ze een andere verdieping, want Sylvia had meer aanleg gevonden bij Vuurmagie, want hun moeder was Raziaans. Echter was Sarovyr wat minder fel dan zijn zus wat kenmerkend was bij Razianen, en daarbij begon hij ook steeds meer op hun Shadraanse vader te lijken. Zowel innerlijk als uiterlijk. Steeds meer begon hij zich af te zonderen, en als hij dan al een andere leerling tegen kwam ging het gesprek meestal met korte woorden vanaf zijn kant. Echt een klik kreeg hij dan ook niet snel met iemand. Als hij terugkeek naar een paar jaar voor zijn ongeluk was dit compleet anders. Hij mocht graag dansen, maakte muziek, zat op een boogschutters club en was jeugdkampioen geweest bij een schaaktoernooi. Nu had hij daar niet de mogelijkheid toe, nog zin of tijd.. Eigenlijk leek het er op of het steeds slechter ging in plaats van goed.

Toen hij het geluid hoorde van ijzer op steen keek hij op vanuit zijn gepieker, en merkte dat hij de lepel van tafel had geduwd met zijn elleboog. Zev, die naast hem lag, richtte zijn oren op. Zich een stukje van de tafel af duwend keek de Shadraan naar de met appelmoes besmeurde lepel onder de tafel, waar hij net niet bij kon komen. 'Zev, pak.' zei hij en wees ernaar. De wolf boog zich door zijn voorpoten heen en likte even wat appelmoes van de lepel voor hij het ding tussen zijn kaken in nam om het met speeksel besmeurd aan Sarovyr terug te geven. Deze gaf de wolf belonend een aai. Trek had hij toch niet meer en voerde de rest van zijn avondmaal dan ook aan de wolf toen hij snel om zich heen had gekeken of er niet toevallig een leraar was die er wat van kon zeggen. Maar dit beter dan dat het weggegooid zou worden, naar zijn mening.

Toen hij zich weer in de gang begaf voor de eetzaal bleven zijn handen onbewogen op de duwring van zijn rolstoel liggen. De nare gedachten waar hij de hele dag al mee ronddwaalde kwamen voort uit het besef dat hij niet vooruitging met de oefeningen. Na al die tijd, na al het harde werk dat hij er al in had gestoken was hij nog steeds niet in staat meer dan een voet te bewegen. Met geluk kon hij zijn onderbeen al iets omhoog brengen. Volgens doktoren op Shadra zou het nog jaren kunnen duren voor hij slechts kon staan. Laat staan lopen. Echter wist hij dat de schooldokter erg uitmuntend was in haar vak. Maar hij háátte de ziekenzaal en ziekenhuizen in het algemeen. Alles wat met doktoren te maken had, al was het alleen maar om je beter te maken. Vaccinaties waren voor hem zijn grootste nachtmerrie geworden na zijn ongeluk, waarbij de prutsers meerdere keren mis hadden geprikt toen ze hem morfine en andere zooi toe wilden dienen. Nog enkele seconden bleef hij daar staan, starende blikken voelde hij naar zich toe geworpen. Maar uiteindelijk zette hij zichzelf over die drempel, langzaam naar de ziekenzaal toe rollend met Zev in zijn kielzog. De wolf droeg hij echter op om te wachten in de gang, en ondanks dat de deur daar open stond klopte hij aan terwijl zijn lichte ogen even door de ruimte gingen. 'Dokter Alezais?' bracht hij uit na haar naam uit zijn geheugen te hebben gegraven.

{Voor @Yvaine :3}

_________________


Voice(Singing)Voice(Talking)

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Yvaine
-
-
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Strowberry
Posts : 300
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark/Water & Light
Klas: -
Partner: If there's a prize for rotten judgment I guess I've already won that No man is worth the aggravation That's ancient history, been there, done that

BerichtOnderwerp: Re: Where fate brought me   za maa 04 2017, 23:55

Ze kneep haar betraande ogen dicht toen ze met een slopende verkramping van haar lichaam het laatste restje inhoud uit haar maag kotste. Met een been aan beide kanten van de porseleinen troon in haar persoonlijke vertrekken zat Yvaine aan de toiletpot gekluisterd. Ze was al de hele dag misselijk geweest en nu leek haar lichaam eindelijk toe te geven. Dat het zo vlak na etenstijd moest gebeuren was dan weer wat minder. Ze voelde zich licht in haar hoofd. Niet in staat om te veel na te denken. Over waarom ze zo ziek was. Wat haar precieze symptomen waren en hoe ze dit het snelste kon oplossen. Je weet wel, zoals ze altijd deed bij een patiënt. Maar nu was ze eigenlijk alleen maar blij dat ze het even kwijt was.

Desalniettemin haatte ze het overgeven. Het was een hele natuurlijke reactie van je lichaam als er iets niet goed was, maar het had zo’n slopend effect. Niet alleen op je maag, maar ook op je spieren en darmstelsel en zelfs je gebit. Met een vies gezicht trok ze het toilet door en dempte met een stukje toiletpapier haar gezicht schoon. Ze veegde de tranen weg en krabbelde met die vieze nasmaak nog in haar mond overeind. Ze hoopte maar dat haar dochtertje, Sophia, haar niet had gehoord. Het lieve kind maakte zich veel te snel ongerust. Een trekje die ze in niemand van haar familie terug kon herkennen. God mocht weten van wie ze dat had.

De zieke schooldokter, wat voor het eerst was in haar tijd op de academy, zette rillerig haar handen steunend op de rand van de gootsteen in haar badkamer. Ze liet haar hoofd voor een moment hangen waardoor haar blonde lokken voor haar ijsblauwe ogen vielen. Gelukkig was de dag bijna voorbij, kon ze snel haar bed opzoeken en hopelijk dit virus snel weg slapen. Voor nu moest ze nog even volhouden en om wat op te frissen plensde ze wat koud water in haar gezicht en poetste vervolgens die vieze smaak uit haar mond. En terwijl ze daar voor de badkamerspiegel achter haar kiezen stond te schrobben keek ze zichzelf in de ogen aan. Langzaamaan begon dat doktersbrein toch weer op gang te komen en verschillende oorzaken kwamen naar boven borrelen. Had ze iets verkeerds gegeten gisteren? Misschien was ze aangestoken door een leerling... maar ze kon zich niemand herinneren met zelfde soort klachten. Opeens viel er een kwartje en werd het borstelende geschuur in de badkamer vervangen met een plotselinge stilte. Zou.. zou ze… Nee.. nee dat was het vast niet..
Yvaine voelde haar hart zinken bij het idee. Nee… dat was simpel weg niet mogelijk. Ze schudde haar hoofd en zette het absurde idee uit haar hoofd. Ze was waarschijnlijk gewoon wat gevoelig op haar maag omdat ze snel ongesteld moest worden… Dan was ze altijd wat zwakker en vermoeider dan normaal. Ja. Dat moest het zijn.

Weer wat opgefrist en een stuk minder misselijk zette Yvaine niet veel later weer voet in haar ziekenzaal. Graham was nergens te bekennen. Ze vermoede dat hij nog aan het eten was in de eetzaal. De meeste patiënten in de ziekenzaal waren in middels ook al klaar met hun avondmaaltijd dus Yvaine wilde zich al naar het rijdende bijzettafeltje begeven om hun dienbladen met vieze borden en bestek op te halen toen ze iemand zacht hoorde kloppen, gevolgd door haar naam. Ze draaide zich om en haar blik vond de bezoeker. De jongen in de rolstoel. Een tikkeltje verbaast over zijn komst liep ze zijn kant op. Ze wist van Sarovyr af. Tuurlijk wist ze van de jongen in de rolstoel af. Daarbij was hij Shadraans en werd hij behandeld door een Shadraanse collega die ze regelmatig sprak. Maar ze had hem nog niet eerder in de ziekenzaal gezien. Nieuwsgierig naar zijn komst liet ze haar ijsblauwe ogen over zijn gelaat gaan, al straalde ze niet bijster veel emotie uit. Eerder een tikkeltje vermoeidheid. Met een zachte maar koele stem begroette ze de jonge Shadraan. “Mister Maveth. What can I do for you?” Vroeg ze beleefd. Haar blik schoof voor een moment naar de open deur en merkte het grote harige wolvenbeest op in de gang. Een afkeurende trek trok voor een moment over haar gezicht maar ze wende zich al snel weer tot de jongeman in de rolstoel.

Ik hoop dat je er wat mee kan~
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
 

Where fate brought me

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Starshine Academy ::  :: Hospital Ward-