PortalIndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 When the past decided to show their face again..

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Yvaine
-
-
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Strowberry
Posts : 297
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark/Water & Light
Klas: -
Partner: If there's a prize for rotten judgment I guess I've already won that No man is worth the aggravation That's ancient history, been there, done that

BerichtOnderwerp: When the past decided to show their face again..   wo jan 18 2017, 02:05

Het bleef stil. Ze hoorde Anthony heen en weer lopen. Onrustig. Schuivend met zijn blote voeten over het vloerkleed van zijn bescheiden kamer. Een kamer waar ze de laatste maanden vaak haar eenzame uurtjes had doorgebracht. Samen.. met hem. “No!” riep hij opeens uit. Yvaine sloot haar ogen. Een ijzige rilling gleed langs haar ruggengraat. Ze haatte het om dit te moeten doen. “No! Yvaine! It’s not over! You can’t just say it’s over… when it isn’t!” Ze slaakte een zachte zucht en opende haar ijsblauwe ogen. Ze keek naar hem op vanaf de stoel waar ze in was gaan zitten om rustig met hem te praten. Zijn stoel, die tegen over haar had gestaan, lag op zijn kant. Gevallen omdat Anthony te ruw was opgestaan toen het door was gedrongen wat ze hier vandaag kwam doen. Nu liep hij onrustig heen en weer. Zijn bruine ogen, waar ze al zo vaak in had gestaard tijdens hun intieme momenten.. ze keken rond als een wild beest. Ze haatte het echt om dit te moeten doen..

“Anthony. Look at me.” Ze kwam overeind van de stoel en legde haar koele hand op zijn schouder om hem te dwingen haar aan te kijken. Hun blikken kruiste elkaar en haar blik sprak boekdelen. Ze had het er moeilijk mee… maar ze moest het zeggen. “It’s over...” Het volgende moment voelde ze een zeldzame barst in haar versteende hart breken toen de jongeman haar gepijnigd aan staarde. “..Why..?”


Why indeed…
Een krachtige windvlaag scheerde langs haar in panty gehuilde benen. Koud. Winters. Toch dacht Yvaine er voor geen moment aan om een broek aan te trekken. Zo was ze niet opgevoed. Zo was ze simpelweg niet gemaakt. En ergens was de kou langs haar relatief blote benen en langs haar onbedekte nek niet eens zo heel storend. Het haalde haar tenminste van haar malende gedachtes af waardoor ze zich weer focuste op het hier en nu. Het hier en nu bij de basisschool van Oak’s field. Ze was niet de enige moeder op het plein, maar wel de enige moeder die alleen stond. Haar ijzige blauwe ogen schoven van de vochtige keitjes op de bodem naar de groepjes vrouwen. Hun stemmen klonken als zorgeloze vogels, kwetterend en schril. Haar blik kruiste met die van een jong meisje, vermoedelijk een oppas. Maar het kind keek gauw weg. Alsof ze zich niet eens bewust was van de aanwezigheid van de eenzame vrouw aan de rand van het schoolplein. Nu was ze echt eenzaam. Ze had voorgoed afscheid genomen van Anthony. Hij zou terug gaan naar Razen, om zijn acteer carrière serieus op te pakken. En zijn plannen met haar waren geen plannen die ze deelde. Tenminste dat was wat ze hem had gezegd…
Er zat ook zeker een kern van waarheid in, maar Yvaine wist dat er nog iets anders was geweest. Iets wat dieper lag. Hij was te dichtbij gekomen. Hoe wist ze niet precies, maar ze had hem onbewust dichter bij zich toegelaten dan ze menig man in lange tijd had gegund. En dat kon niet. Niet meer…

Yvaine werd weer uit haar overpeinzingen getrokken toen de schoolbel over het plein weerklonk. Een schel geluid waardoor haar fronsende blik naar de voordeur van het lage schoolgebouwtje werd getrokken. Nog geen halve minuut later schoot deze open en rende de schoolkinderen naar buiten. Zoekend naar de bekende lichtblonde krullen tussen alle kinderkopjes. Ze vond haar dochtertje gauw en even gleed er een zweem van een warme glimlach over het gezicht van de kille schooldokter. Sophia zag haar moeder en huppelde vlug haar kant op. “Dag lieverd, hoe was het vandaag op school?” vroeg ze zoals elke goede moeder dat zou doen, waarna het meisje enthousiast vertelde over het nieuwe meisje in de klas, die Gwen heette en die naast haar moest zitten van de juf. En de tekening die ze had getekend, van hun kat Morphine. En dat de juf had gezegd dat het de beste tekening van de klas was. En hoe Gwen had gevraagd naar de kat en dat Gwen haar nieuwe beste vriendinnetje was geworden en of ze een keertje mocht komen spelen thuis. Yvaine had een zachte uitdrukking op haar gezicht terwijl ze met haar druk kletsende dochtertje aan de hand over straat liep. Ze knikte zo nu en dan, mompelde er een “wat leuk lieverd,” bij, maar echt luisteren deed ze niet. Yvaine zat met haar gedachte bij andere dingen. Andere mensen. Mensen zoals Anthony die zo dicht bij haar waren gekomen. Voor een moment schoten goudblonde lokken en amberkleurige ogen in haar gedachte voorbij, maar die schudde ze snel weg. Nee, hij niet. Nog niet.. en ook lang niet op de manier zoals ze had gevoeld bij Anthony..
Tobias wel.. Tobias was.. niet de eerste, maar wel één van de weinige die zo lang zo dicht bij haar had mogen komen. Ze had niet voor niets ja gezegd… maar dat was in het begin van hun huwelijk. Dat veranderde drastisch.. god wat had ze toen graag gewoon kunnen zeggen dat het over was. Helaas werkte een huwelijk niet zo makkelijk. Nee.. Tobias was niet de eerste nee..

Weer schoot een beeld aan haar voorbij. Een beeld van vele nachten vol passie en genot. Heimelijke plannen en dromen die nooit waar zouden worden. De stiekeme aanraking van een hand tijdens een banket ter ere van haar ex-man en zijn partner.. twee paar blauwe ogen die verlangend naar elkaar staarde.. terwijl Tobias niets vermoedend haar hand pakte, deze kuste en haar vertelde dat ze er prachtig uit zag. Ze durfde zijn naam niet eens te denken… laat staan de gevoelens.. nee. Niet aan denken..

Ze slaakte onbewust een zucht terwijl haar dochtertje rustig verder aan het vertellen was dat ze binnen kort naar het zwembad van de academy zouden gaan voor zwemlessen. Omdat dat het enige zwembad op de planeet was, maar hoe zij daar zelf natuurlijk al zo vaak had gezwommen met Graham. Yvaine keek even glimlachend neer op haar prachtige meisje en streek even langs haar mooie blonde pijpenkrullen. Tenminste één goed iets wat uit die… haast onwerkelijke tijd van haar leven was voortgebracht.

Er waren er meer geweest. Anthony, Tobias en… en die ander waren bij lange na niet de enige geweest. Ze herinnerde zich een Erdse gevangenisbewaarder, maar dat was een korte fling geweest. Alleen voor het plezier en het genot. Zoals ze was begonnen met Anthony. Just.. pure fun and pleasure.
Opeens schoot haar nog een naam te binnen en ze voelde haar borst vullen met een warm gevoel van genegenheid en respect. Hoe kon ze Ludwig vergeten. Ludwig Perth, de inmiddels beroemde herbologist, had altijd al een soft spot bij Yvaine gehad. De man was gewoon zo vriendelijk en wijs. Ze beschouwde hem als een waardig vriend en voor een moment miste ze zijn adviezen, die vaak op de vreemdste momenten kwamen. En vaak was het advies die ze in eerste instantie niet eens bewust nodig had. Luddy was altijd als een parachute geweest. Om haar val te breken en de laatste loodjes kalmpjes boven de aardoppervlak te laten glijden zodat ze met beleid en beheerste controle kon landen. Ja, Luddy was absoluut iemand die dicht bij haar was gekomen. Nooit op een romantische manier.. gelukkig, maar hij had haar wel veel dingen geleerd en veel mensen laten ontmoeten.. onder andere Tobias.

Sophia had inmiddels haar hand losgelaten en was voor haar moeder uit gerend want ze kwamen in de buurt van de speeltuin. Als ze snel was kon ze nog een paar keer schommelen voor haar moeder al voorbij was gelopen. “Sophia, voorzichtig.” Riep haar moeder haar nog na, die expres langzamer begon te lopen, maar het meisje wel goed in de gaten bleef houden. Tja.. dat was nog eens een avond geweest. De dag dat ze Tobias had ontmoet. Toen der tijd zag ze hem niet eens staan. Die avond.. als ze het goed had was het een avond ter ere van Ludwig, was ze aan iemand speciaals voorgesteld. Hoe kon ze hem ooit vergeten. Eén van de weinige mannen aan wie alleen maar positieve herinneringen kleefde. Toen was ze natuurlijk nog ontzettend jong geweest. Net 22 misschien? En hij zeker al in de 30.. hij zou nu dan wel tegen de 50 aan lopen. God wat was dat een man. Niet te geloven dat ze ooit nog zo’n nacht heeft meegemaakt. Voor een moment sijpelde er iets van ondeugd en een jeugdige frisheid door haar ijzige blauwe ogen. Die herinneringen waren haar niet persé dierbaar, maar hij had haar wel een andere kant van zichzelf laten ontdekken. Voor een moment voelde ze zich weer even die jonge studenten. Maar Yvaine zou zichzelf niet meer herkennen in dat meisje. Dat was zo lang geleden en er was inmiddels zoveel gebeurt. Dat was een ander leven. Een leven die ze nooit meer zou mee maken. Ze was een moeder van dat prachtige meisje daar op de schommel. Ze was de hoog aanziende arts geworden die ze had willen worden. Maar haar leven was nu ook getekend, wat haar kil en afstandelijker had gemaakt. De precieze reden waarom Anthony nu uit haar leven moest stappen. Voor het te laat zou zijn voor hem. Hij verdiende een beter iemand. En Yvaine?.. zij kon het beter houden bij de herinneringen aan…
“Alec?!”
Met stomheid geslagen staarde ze op naar de belichaming van een gepassioneerde en jeugdige herinnering. Daar stond hij! Recht voor haar neus. Alsof hij letterlijk uit haar hoofd gestapt was. Hij was geen haar veranderd. Na al die lange jaren in haar leven was zij veranderd als de dag naar nacht. En nu stond hij opeens voor haar. Zijn asblonde haar en die ijsblauwe ogen.. ze sloegen als bliksemslag op haar in. Wat was dit voor magie?!  Ze kon hem enkel maar aanstaren met een uiterste verbazing in haar blik, terwijl Sophia achter haar lekker aan het schommelen was.

@Alaric
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Alaric
-
-
avatar

PROFILEElite
Real Name : Sansan
Posts : 520
Points : 898
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Water
Klas: That doesn't apply to me, but... one is never too old to learn, right?
Partner: I'm much more me when I'm with you, Ronodan.

BerichtOnderwerp: Re: When the past decided to show their face again..   vr jan 20 2017, 22:11

Een diepe, heimelijke zucht verliet zijn lippen terwijl Alaric staarde naar de oneindige vlaktes rondom kasteel Leoch. Zijn ruwe handen waren gelegen op de al even verweerde reling. Het zou nu niet lang meer duren voor het ochtendgloren doorsijpelde door de nachtelijke luchten. Een ijzige wind speelde met zijn asblonde lokken.
Nog even en dan… zou hij deze plek zijn rug moeten toekeren, wie weet voor hoe lang... Wie weet… zou hij er nooit terugkeren… Het was net zo goed mogelijk.
De oorlog had zijn tol geëist aan beide kanten. Beide clans hadden menig man verloren, maar de kracht van de vijand nam iedere dag toe.
Hij kon… hij kon gewoon niet langer wachten om te vertrekken. Hij moest… háár verlaten… Hij moest, juist voor haar en voor de clan. Het moest…

Alsof ze zijn gedachte, zijn pijnigende realisatie had gehoord, schrok Alec plotseling op van een ranke hand op zijn bovenarm. De duizend tintelingen die gelijk door zijn hele lijf trokken vertelden hem wie zich achter hem bevond. Zijn hart sloeg haast een slag over toen hij haar warmte voelde…
Zoals altijd respectvol, draaide Alec zich langzaam naar zijn heerseres toe en boog zijn hoofd in eerbied. “My lady…” klonk het zacht, zijn stem ongewoon schor en moedeloos, al verraadde verder alleen de innige pijn in zijn ijsblauwe ogen wat er werkelijk door hem heen ging. Misschien… was het maar beter als ze het afscheid snel achter de rug hadden inderdaad, zodat-
Plotseling, zoals nooit eerder gebeurd, werden zachte handen op zijn wangen geplaatst, zodat Alec wel enigszins moest opkijken. Wat? Hoe…? “Helena…” ontglipte hem per ongeluk, ietwat verrast door de onverwachte aanraking. “Careful. They could see us…” fluisterde hij er vlug achteraan, waarbij hij zijn blik niet op wist te slaan naar haar ogen, wetende dat hij de controle anders niet over zichzelf zou kunnen behouden…
Maar ondanks zijn waarschuwing, bleven haar handen op hun plek, alsof… ze er eigenlijk altijd al gehoord hadden… En.. in plaats van weg te stappen, zoals ze gewoonlijk deed in het openbaar, leek de Vrouwe nu juist naar hem toe te bewegen. Waarom…? Waarom…nu?
Alec voelde zich genoodzaakt zich terug te trekken als zij dat niet deed, om zich om te draaien, om weg te lopen of… of…
Maar hij kon het niet. Ze was zo dichtbij… eindelijk.
“I need to know: Why do you serve me…?” lispelde Helena terug, haar stem zo melodieus… zo… mooi en liefelijk dat het zijn gehoor streelde als betoverende muziek. “Why are you so… loyal?” sprak ze onverstoord verder.

Voor een moment was er niet anders te horen dan het ruisen van de lichte bries door de bladeren van de omringende bomen. Stilte. Al vreesde Alec dat ze nu zijn bonzend hart zou kunnen horen, zo hevig bonkte het in haar bijzijn…
“My lady, I…” bracht hij uiteindelijk verwonderd uit, terwijl hij het nu niet kon laten zijn ogen in de hare te laten verdrinken, al… mocht het niet. Het mocht niet…
In tegenstelling tot hem, leek Helena zichzelf volledig onder controle te hebben, zoals het iemand van haar positie betaamde. Haar houding was kaarsrecht, statig, doch vrouwelijk… Haar blik vastberaden. Een glimlach gemaakt om duizenden voor zich te winnen sierde haar gezicht. Je zou haast denken dat er enkel sereniteit in haar school, was het niet… voor de voorzichtige tranen in haar ogen…
“I need to know…” herhaalde ze zo krachtig als ze kon, al leek ze meer moeite te hebben met spreken dan net… Haar lange, bruine lokken streelden langs haar fijne gelaat, haast… uitnodigend. “I need to know, for I fear the time has come when my touch seeks for yours, desperately…, only to find the cold and unloved. A time when my soft caress remains unanswered, my words unheard… even meaningless. For I…” Twee liefhebbende handen streelden de contouren van zijn gezicht terwijl één traan als een verloren regendruppel over haar wang naar beneden stroomde. “… I have no longer meaning without yóu by my side. I fear…” De anders zo zekere stem trilde hevig. “…our duty will keep us apart like it has done from the day we met. But most of all, I fear I will lose the only person I truly want beside me…” eindigde ze zacht, vervuld van dezelfde emoties waar Alec al tijden tegen vocht.
Nee…
Terwijl haar tranen rijkelijk begonnen te stromen en haar schouders licht schokten, staarde Alaric haar als door de bliksem geraakt aan.
Nee…
Helena… Haar woorden… Nooit in de jaren dat hij haar nu diende had ze op een dergelijke manier gesproken. Nooit had ze hem zo aangeraakt of hem ook maar langer dan een halve minuut recht aangekeken. Beiden waren zich immers bewust geweest van het immense risico wat dit met zich mee kon brengen…
Maar nu…
Waarom…nu?
Alsof de realiteit volledig op zijn kop was gezet, sprak ze eindelijk de woorden waar hij zolang naar verlangd had, kon hij eindelijk haar aanraking in ontvangst nemen en werden lang verborgen gevoelens geuit…
Het was verboden, maar geen van beiden leek het nu nog tegen te kunnen houden, zoals zo weinig konden bij… een afscheid…
Dat was het, het antwoord op zijn vraag: dit was…het laatste afscheid. Het einde... van hen. Beiden wisten het, beiden haatten het, beiden… accepteerden het, zoals het hoorde. Zoals… het moest.
Door haar tranen heen, schonk Helena hem ondanks alles haar prachtige glimlach. Het greep hem zoals niets anders dat kon. “So tell me, my brave warrior, my protector, … my love: Why are you so loyal…? Answer me this and I will always remain loyal to you… in my heart. No matter what happens after you leave my sight this very morning, I will remain forever yours… Forever..” Het laatste was gesproken en nu het zijn beurt was te antwoorden, brak ze voor zijn ogen. De mysterieuze, sterke, jonge heerseres, die nu al tijden zijn gedachten en zijn hart niet met rust had gelaten, brak…
Ze waren voor eeuwig verloren in hun liefde voor elkaar, gedoemd in een verwoestende pijn van onbeantwoord verlangen te leven, uit plicht en eer…
Alec’s lippen sperden van elkaar, maar er kwam geen geluid uit zijn keel -te verslagen, te geraakt door haar openheid en de plotselinge uiting van liefde, háár liefde…
Helena…
Even viel het daarom stil… totdat… zijn handen langzaam naar de hare reikten, deze voorzichtig van zijn wangen haalden en beschermend vasthielden, alsof ze nooit meer wilden loslaten. Als dat zou kunnen… Zijn ogen waren als verzegeld in de hare. Met een diepe ademtocht vond Alec de mogelijkheid te spreken: “Do not fear, my lady, for I have always been and will always be there at your side. Even though this could be the last time you lay your eyes upon me, as my heart beats heavily in your presence…” Een liefdevolle glimlach verscheen rond zijn lippen door het heviger en heviger bonken van zijn hart. “… even though this could be our last words exchanged, the last time our bodies touch in the warm delight of our long hidden desires…” Hij zuchtte om zijn eigen emoties nog enigszins in de hand te houden, maar tevergeefs… “Fear not, for I will never truly leave your side.” Geleidelijk aan boog zijn hoofd iets naar haar toe. De rest van hun jonge lichamen waren elkaar ondertussen zo genaderd dat ze elkaar bijna raakten... “You ask me why I am loyal? I think you’ve always known the answer: I love you, Helena. And I will never stop, no matter what duty lies before us or what happens to me when I leave for the battlefield at dawn. I love you more than life itself…” Meer kon hij niet uitbrengen, maar het was genoeg… Het was… alles… Alles wat hij al zo lang voor haar, voor zichzelf en ieder ander verborgen had gehouden.
Zonder enige twijfel vonden zijn lippen voor het eerst… en laatst… de hare.
I love you more than life itself…


“..than life itself...” Langzaam opende Alaric zijn ogen. Het duurde even voor hij verwerkt had waar hij zich precies bevond. Zijn ogen gleden over de beeldschone ruimte rondom hem. De blauw met zilveren accenten in de kamer lachten hem toe en voerden hem voor een moment weer terug naar zijn thuisplaneet. Wat verwonderd staarde hij naar zijn handen, bedekt met inkt. Door de tijd van Tyr’s afwezigheid had hij zich de afgelopen dagen en nachten door al het papierwerk heen geworsteld. Hij moest net even weggedommeld zijn…
Vlug verwijderde Alec de inkt van de tafel en spoelde het van zijn handen met het reinigende water. Stapels en stapels aan perkament werden nauwkeurig opgestapeld en geordend, waarna hij zich traag uitrekte. De droom van eerder was hem wel degelijk bijgebleven, maar leek hem nauwelijks te raken, aangezien het niet de eerste keer was dat herinneringen van lang, lang geleden zijn geest teisterden. Zoals altijd bleef een melancholisch gevoel voor even in zijn binnenste hangen, voor de Heer van het Water het weer voldoende van zich af wist te zetten om zich te focussen op het hier en nu. Er was immers nog genoeg te doen voor hem…

Nog half ontwakend van zijn onverwachte sluimer, wandelde Alaric met de laatste documenten tussen zijn vingers geklemd door Ilma. Zijn blik -ietwat vermoeid- gleed vlug over de letters. Af en toe knikte hij begrijpend als bevestiging naar zichzelf dat hij het juiste in de brieven had gezet. Hierna stopte hij ieder zorgvuldig in een eigen envelop, maar in plaats van bij het de gebruikelijke plek af te geven, zodat het voor hem op de post gedaan kon worden, hield Alec het dit keer zelf in bezit.
Nee, misschien… zou een eigen bezoek aan Oak’s Field hem goed doen, zijn gedachten weer verfrissen. Even… een wisseling van omgeving... Dat had hij wellicht wel verdiend na de vele uren die voorbij waren gegleden in uiterste concentratie, op het spontane “moment van rust” na dan…
Met dit idee in zijn achterhoofd ging Alaric op weg naar het kleine dorpje, de brieven goed weggestopt in zijn schoudertas.

Winter en kerstsfeer waren nog in volle gang in de smalle straten van Oak’s Field. Ondanks dat de feestdagen al voorbij waren, bruiste het overal nog van winters leven: verschillende kraampjes met spullen tegen kou en voor warmte en knusse gezelligheid verblijdden zijn pad, menig café was bezaaid met bezoekers die snakten naar een grote kop warme chocolademelk of dampende koffie en daar verderop, als de kers op de taart, stond een schaatsbaan voor de echte liefhebber. Het verbaasde Alec keer op keer hoeveel sfeer één klein dorp kon uitstralen. Sommige grotere steden op Cassia waren er niets bij. Maar wellicht kwam dat ook door de vele, jonge mensen verblijvend op en nabij Starshine Academy. Alaric groette enkelen van hen die hij herkende van een “interview” wat ze met hem hadden gehad een week geleden, haast zoals een leraar dat zou doen bij diens leerlingen.

Na de brieven op de juiste plek gedeponeerd te hebben, voelde Alec niet per se de behoefte direct terug te keren naar de school. Wellicht had het feit dat hij zich nu naast de schaatsbaan bevond daar iets mee te maken… Geïnteresseerd bleven zijn ijsblauwe ogen hangen op de gelijk-gekleurde baan en de lachende gezichten die hier en daar voorbij zweefden. Als in een automatisme wandelde hij er iets naartoe om beter zicht te hebben. Zijn armen leunden op de reling terwijl hij toekeek hoe kinderen, gezinnen, geliefden en vrienden joelend, struikelend, maar veelal innig genietend zich op het gladde oppervlak waagden. Een glimlach verscheen bij het zien van een oudere man die zich zowaar ook het ijs op begaf. Als dat maar goed ging…
Wat nauwkeuriger dan zojuist, volgde hij de senior met zijn ogen in een moeizame, maar duidelijk plezierige tocht.
Zou hij…? Stiekem en onopvallend hief Alaric zijn hand iets, zodat hij het oudje net de nodige sturing kon geven met zijn magie, waardoor de schaatsen als vanzelf soepel en fijn over de baan gleden. Een verraste lach ontsnapte de mond van de oude man, waarna hij verrassend genoeg steeds vlugger en enthousiaster begon te schaatsen. Omstanders leken wat verwonderd naar hem te kijken. Jonge mensen werden zelfs door hem ingehaald.
Tevreden bleef Alec hem gadeslaan en bijstaan, net zolang tot diens lichaam simpelweg te moe was geworden en de man zich terug naar de kant begaf. Net zo geleidelijk trok Alec zijn hand weer terug om het oudje nog even na te kijken…
Oud… Hm, en dan te bedenken dat híjzelf de man waarschijnlijk vele, vele jaren oversteeg in leeftijd…
Tja, als je in uiterlijk voor altijd 32 jaar bleef en ook -logischerwijs- als zodanig behandeld werd, was het niet gek dat je soms opging in de illusie van eeuwige jeugd. Maar in de kern van zijn geest had Alaric al lange tijd geleefd en geleerd. Het was als een verwarrend, sterk contrast tussen zijn wezen en verschijning. Wie kon dan ook vermoeden wat er werkelijk schuilging binnenin een persoon die nog redelijk aan het begin van zijn leven leek te staan? Voor wie alle opties nog mogelijk leken en het verleden slechts gering…? Wie kon vermoeden hoe groot de kloof was tussen innerlijk en uiterlijk, als het gelaat je slechts een aanlokkelijk masker voorspiegelde…?

Wat in eigen gedachten verzonken, begon Alec zich na enige tijd via een andere weg terug naar Starshine Academy te begeven. Op de gok sloeg hij willekeurige straatjes in wat enigszins in de goede richting leek te zijn. Hierdoor kwam hij uiteindelijk bij een onbekende plek uit. Bedenkelijk keek hij om zich heen, voor zichzelf bepalend waar hij het beste heen kon lopen. Uiteindelijk koos hij wederom maar een kant uit, net voorbij een speeltuin, en wandelde verder, om vervolgens na enkele stappen ineens staande gehouden te worden… Iemand had hem bij de naam aangesproken. Niet eens zijn eigenlijke naam, maar… de naam die gewoonlijk enkel werd gebruikt door bekenden... Hm?
De stem die gesproken had, herkende hij echter niet.
Verwonderd draaide Alec zich daarom richting de vrouw die het gepreveld had. “Yes…?” bracht hij vragend en duidelijk verbaasd uit, waarbij hij zijn blik onderzoekend over haar heen liet glijden. Korte, blonde haren, indringende, blauwe ogen, een knap gezicht… maar… wie was ze?
Ieder detail in zich opnemend, stapte Alaric vertwijfeld naar haar toe. Vlak voor haar bleef hij staan.
Vele gezichten hadden ooit zijn blik bereikt in de 224 jaar dat hij nu leefde, dus het was niet gek te noemen dat Alec even diep in zichzelf moest graven wie de vrouw voor hem kon zijn. Gelukkig hielp het te bedenken dat het in ieder geval iemand moest zijn die hij de laatste… hm… 40 jaar (als hij dat mocht schatten) had ontmoet, al gokte hij dat zij hem niet als zodanig had aangesproken als ze hem in haar jeugd had ontmoet. In haar jeugd… Alsof een plotselinge schok door zijn lichaam trok, flitste een beeld aan hem voorbij: blonde haren, indringende, blauwe ogen, een knap gezicht…
Indringende, blauwe ogen…
Ongegeneerd keek Alec de ander recht aan om het antwoord op zijn vraag als het ware daar te kunnen vinden. Ja… ze kwam hem toch ergens bekend voor…
In gedachten puzzelde hij wie o wie het zou kunnen zijn, toen het beeld opnieuw verscheen: blonde haren, indringende, blauwe ogen, een knap gezicht… Maar dit keer, waren de haren langer dan ze nu waren. Haar gezicht was… jonger. Haar ogen onbezorgder, maar even doortastend.
Plotseling… begon het hem te dagen. Dit was… “Yvaine.” reageerde Alaric uiteindelijk triomfantelijk met een innemende glimlach. Hoe gênant zou het zijn als hij nu de verkeerde naam had genoemd… Maar nee, dat kon bijna niet anders. Nu hij eenmaal haar naam gevonden had, schoten oude herinneringen in een razendsnel tempo -als de ene bevestiging na de andere- aan hem voorbij. Fijne herinneringen… Heerlijke… herinneringen van een zekere… nacht… lang (in sterfelijke begrippen dan) geleden. Het moest zeker zo’n… vijftien jaar terug zijn, minstens, dat hij haar voor het eerst en laatst had gezien… Ongelofelijk. “Long time no see.” grapte Alec daarom geamuseerd en nog steeds verward door de onverwachte ontmoeting.
Yvaine… Yvaine Alezais; toentertijd een kersverse, zeer leergierige leerlinge van Ludwig Perth, een oude vriend van hem.
Ja, Yvaine… Uitermate intelligent, scherp en niet te vergeten… charmant. Alec had kunnen zweren dat ze die avond iedere man om haar vinger had kunnen winden als ze dat had gewild... Kovamaka lag aan haar voeten. Hoe kon hij haar ooit helemaal vergeten…?
Daarover gesproken, was ze weliswaar veranderd, maar… zelfs na al die tijd had ze nog enigszins diezelfde aantrekkingskracht op hem, al dan niet onbewust. Slechts de blik in haar ogen was genoeg... Misschien… was dat werkelijk waardoor hij haar herkend had…?
Hmn, yes.. beautiful, tempting, yet unreachable as always…
Wat was de kans dat ze elkaar na al die jaren weer tegen het lijf liepen?
Nog steeds enigszins ongelovig bleef hij haar aankijken. Zij leek op haar beurt compleet uit het veld geslagen. Dat dit mogelijk kon komen door Alaric’s eigen onveranderde uiterlijk, besefte hij zich door zijn eigen verbazing niet direct. “How… have you been?” was daar zijn manier om ergens het gesprek te openen en zijn oprechte nieuwsgierigheid naar het verdere verloop van haar leven na hun korte… “samenzijn” te uiten.
Waar moesten ze dan ook in godsnaam beginnen…? Er was vast zoveel gebeurd in de tussentijd...

_________________

Alaric || Master Geralt || Graham || Emori || Eli || Rinn
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Yvaine
-
-
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Strowberry
Posts : 297
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark/Water & Light
Klas: -
Partner: If there's a prize for rotten judgment I guess I've already won that No man is worth the aggravation That's ancient history, been there, done that

BerichtOnderwerp: Re: When the past decided to show their face again..   ma jan 23 2017, 23:57

”Oh please Alaric. I insist you visit my home soon. Take a break from that ever lasting job of yours,” Riep Ludwig lachend naar man naast hem, in een poging boven de band uit te komen. De zaal stond vol met mensen. Allen op hun best gekleed. Voornamelijk mannen. Jong en oud in zwarte pakken. Hier en daar een enkele vrouw in hun prachtige galajurken, waarvan de meeste al hun echtgenoot de dansvloer op hadden getrokken, die ze naast de jazzband leeg hadden gemaakt speciaal voor deze avond. Professor Perth had het zo gewild. Het was immers zijn avond en hij wilde iedereen een plezierige herinnering geven, ondanks dat het ter ere van de professor zelf was. Nu stond de professor, die al wat op leeftijd was, naast een jongeman met asblonde lokken. Een goede vriend, zoals Ludwig mensen snel zijn vrienden noemde. “I just started a new project in one of my greenhouses with my apprentice. It’s absolutely fasinating. I discovered a plant that only response on the touch of a female. It’s unbelievable.” Het enthousiasme was duidelijk van zijn gerimpelde gezicht te lezen en hij lachte wederom. “The magic touch of a female Alaric! Wouldn’t you find that odd? I discovered it while working on my latest book. I only tried it with Yvaine though. She’s one of a kind good boy. Truely one of a kind… just wait and see... Yvaine? Where are you my child?” De professor draaide zich om richting de menigte en riep naar zijn leerling. Een groepje jonge studenten die naast de danszaal stonden leken uitermate geïnteresseerd in iemand. En al gauw werd duidelijk wie. Een jonge blondine stapte tussen de heren vandaan. Een heldere en zeer pientere glinstering in haar ijsblauwe ogen, die met een donkere smokey look waren opgemaakt. Haar zachte rood gestifte lippen stonden in een aantrekkelijke grijns. Haar lange blonde haar hing elegant opgestoken zodat het haar donkerblauwe galajurk zou matchen, die eveneens elegant haar figuur complimenteerde. Ze had een glas champagne tussen de vingers van haar linkerhand en een sigaret tussen de vingers van haar rechterhand. Deze jongedame was geheid een van de, al de niet de aantrekkelijkste vrouw van de avond. Het was dan ook niet vreemd dat een verscheidenheid aan enthousiaste jongemannen zich om haar heen bleven dringen, om haar sigaret aan te steken, haar te voorzien van drinken, haar een dans aan te bieden – die ze overigens allemaal had afgeslagen – en noem zo maar op. Ze wist dondergoed dat ze de aandacht trok van al deze jonge baldadige kerels die haar maar al te graag mee naar huis namen. Toch had nog geen enkele van hen het geluk beproeft om haar de dansvloer op te nemen en zich dicht tegen zich aan te drukken om zijn handen nietsvermoedend over haar fijne figuur te laten dwalen. Daar gaf ze niemand de kans voor. Daar was Yvaine te goed voor. Maar stiekem genoot ze van al die aandacht. En waarom zou ze er ook niet van kunnen genieten? Ze was jong met haar hele leven voor zich. Ze was bijzonder knap en aantrekkelijk deze avond. Ze was rijk, ze was geleerd en gevat en het allerbelangrijkste misschien voor deze studerende heren, ze was de persoonlijke leerling van Professor Perth en werkte wekelijkse al niet dagelijks aan zijn zij. Met andere woorden; ze was the catch of the evening. Yes Yvaine enjoyed herself dearly.

Toen ze dan eindelijk tussen het groepje mannen richting haar leermeester kwam liet ze hen dan ook wat teleurgesteld achter. Geen van hen had beet. Hadden ze maar geweten met wat voor aas ze moesten vissen. Met die aantrekkelijke grijns kwam liep ze rustig tussen de mensen door naar haar mentor die een hand naar haar uitgestoken had en deze vaderlijk op haar blote rug plaatste toen ze naast hem kwam staan waarbij haar ogen nieuwsgierig naar de man gleden aan wie Luddy haar voorstelde. “Alaric, meet Yvaine Alezais. My lovely apprentice. Yvaine, this is Alaric Ëlmaere.” Ze richtte haar hand op naar haar mond waar ze haast gracieus een laatste hijsje nam van haar sigaretpeuk, die ze vervolgens doofde in haar champagne – het glas direct op het dienblad van een passeerende ober plaatste – en de rook een tikkeltje uitdagend uitblies. Haar blik vond de zijne en voor een moment voelde ze een aangename schok door haar lichaam gaan…


En diezelfde schok sloeg als bliksem bij heldere hemel in op Yvaine toen ze naar precies hetzelfde gezicht staarde die zo plotseling voor haar was verschenen. Het was alsof ze 15 jaar terug in de tijd was gestapt, maar als een compleet ander mens. Een overweldigend mix aan emoties braken als krakende ijspegels in haar ijsblauwe ogen. Na die avond was haar leven zo drastisch veranderd. En sinds dien voelde ze eigenlijk altijd een vreemd verlangen terug naar toen. Niet persé naar Alec, al had hij vaak in haar gedachte gespeeld, maar naar de tijd toen ze hem leerde kennen. Een tijd waarin ze nog jong en haast onbezorgd was. Waarin ze gelukkig was met haar leven. Een tijd van hoop en kansen. Grote kansen zelfs. Ze was toen der tijd op weg naar grote toekomst. En die had ze absoluut waargemaakt. Ze had een naam opgebouwd voor haarzelf. Een reputatie waar menig jong meisje nog van droomde. Yvaine was daar altijd trots op geweest. Maar die reputatie had ze ook maar al te schandalig aan diggelen geslagen. Ze moest zichzelf altijd eraan blijven herinneren dat zonder al die ellende ze nu haar Sophia niet had. Maar ze kon niet ontkennen dat ze elke kans greep om zich weer.. jong te voelen. Om zich weer te voelen als de jonge vrouw die ze was… met Alaric.

Alaric herkende haar niet meteen en dat stak meer dan ze zou willen toegeven. Ze was echt veranderd. Maar hij niet. Die ijsblauwe ogen en dat asblonde haar. Zijn gezicht.. ze zou het overal herkennen. Haar doktersbrein stak de kop op want hoe was het in godsnaam mogelijk dat hij hier voor haar stond. Geen dag ouder dan 15 jaar geleden. Hij staarde haar aan, duidelijk zoekend in haar ogen naar een antwoord op een vraag die hij niet hardop had gesteld. Maar ze wist wat hij zocht. Een herinnering waarin hij haar zou herkennen. Het enige wat ze kon doen was terug staren al klapte ze wel langzaam haar openstaande mond dicht. Haar eigen ijs blauwe ogen volgde de bekende vormen van zijn gezicht. Onwillekeurig bracht haar brein haar terug naar hun nacht samen. Hun blikken samen versmolten als een gletsjer lol. Hun handen tintelend over elkaars lichaam… Hun lippen…
Ze slikte en wende voor een moment haar blik af om die gedachtes af te kappen. Ze was opgelucht toen hij haar naam uitsprak en keek – verassend genoeg voor haar doen – met een glimlach naar hem op. Ze knikte al wist ze nog steeds niet helemaal wat ze moest zeggen. Het was niet ongewoon voor magiërs om lang te leven, maar om precies deze man zo te zien… Het was alsof het lot haar akelig kwam tarten met de realisaties. En misschien zelfs hoop en verlangen naar die lang vervlogen tijd. ”You can say that again..” zei ze half grinnikt achter zijn opmerking aan. Haar blik schoof voor een moment naar de grond waarbij ze haar korte blonde haar achter een oor schoof. Ze leek haast… verlegen.

Don’t be ridiculous! Ze rechte haar rug, vond haar koele zelfvertrouwen weer en keek hem strak maar vriendelijk genoeg aan. ”I.. have been busy.” merkte ze simpelweg op. Het was ook niets anders dan de waarheid. Ze had geen moment stil gezeten na hun ontmoeting. Voor een moment verbaasd over die realisatie – geen echt rust moment in de afgelopen 15 jaar.. – keerde ze haar aandacht voor een moment van de man voor haar af. Al was er een grote kans dat hij haar iet wat zorgelijke blik niet eens zag gezien het kleine blonde meisje dat daarstraks nog lekker aan het schommelen was aan kwam rennen. Ze kwam er verlegen bij staan en pakte in automatisme de hand van haar moeder, waardoor Yvaine’s aandacht naar Sophia verschoof. Sophia was echter gefascineerd door de man voor hen en keek niet eens op naar haar moeder. Een veelbetekenende blik volgde toen ze weer opkeek naar de man voor haar. De komst van het blonde meisje die haast een kopie van haar moeder was leek haar eerdere opmerking dik te onderstrepen. Busy indeed…
”This is Alaric, Sophia. He was a friend of mine before you were born.” haar stem had iets zachts in zich, zoals ze altijd had wanneer ze tegen haar dochter sprak. Een moedertikje waarschijnlijk.
”I have to say… I’m quite surprised to bump into you like this.. Alec.. you haven’t change.. at all.. what are you doing here?” Het klonk iets botter dan ze bedoelde maar het was wel de meest logische vraag. Wat deed een man als hij in een dorp als dit op een kleine bij planneet ergens ver afgelegen van zijn thuisplanneet..?
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFILE
MAGICIAN

BerichtOnderwerp: Re: When the past decided to show their face again..   

Terug naar boven Go down
 

When the past decided to show their face again..

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» ik zoek muziek die bij je past [muzic shop]
» Welke songtekst past op dit moment bij hoe je je voelt?
» Death is unstoppable. One must face it as a fact of life ✝
» Memories from another past.
» Made up my mind about the future. Made up my mind about the past. ~

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Starshine Academy ::  :: Oak's Field :: Main Street-