Het altijd zo duistere lokaal lag er verlaten bij. Ondanks dat de nazomer nog redelijk weer te bieden had en vandaag een tamelijk zonnige dag was, waren de zware gitzwarte gordijnen zo ver mogelijk dichtgetrokken, alsof degene die daarvoor had gezorgd bang was geweest om ook maar één straaltje licht binnen te laten. Een dunne laag stof lag op de houten schoolbanken, op de vloer, en dwarrelde zelfs door de lucht - een teken dat niemand ook maar de moeite genomen had het hier schoon te houden. Toch zag het er niet uit alsof het lokaal in geen eeuwen meer gebruikt was. Het grote lerarenbureau was bezaaid met een hoop spullen; schuin op elkaar gestapelde boeken, potjes met vreemde substanties erin en een groot schrift dat in het midden opengeslagen lag. Ook een laag stof kon er niet aan ontbreken. Achter het bureau knetterde een groot haardvuur, dat in de wand gebouwd was. De haast nooit uitputbare vlammen straalden een aangename warmte af, misschien wel het enige aan de ruimte wat niet voor een onheilspellende sfeer zorgde. Tussen de troep op het bureau leek plotseling iets te bewegen. Het lange slanke lichaam van een joekel van een paarsgeschubde slang met zwarte strepen, bewoog zich loom tussen de spullen voort en bleef uiteindelijk doodstil met zijn kop hangend boven de stapel boeken stilliggen. Alleen zijn dier was aanwezig voor de komende mentorles, Master Savador zelf echter nog niet. De felle turkooisgekleurde ogen van de slang waren strak op de deur gericht, die uitnodigend openstond voor de leerlingen.

- Alleen mentorleerlingen van Savadors klas, merci!

Met een slecht humeur na het zien wat er op het rooster stond, liep Silvana naar het lokaal Fire Magic. Waarom haar humeur opeens zo gedaald was kon iedereen wel begrijpen die Savador kende. Met een slecht gevoel legde Silvana haar hand op de knop van de oude houten deur. Met zijn bijbehorende gepiep en gekraak ging de deur open en kwam het stoffige, donkere lokaal in haar gezichtsveld. Alle schoolbanken zaten onder het stof, zelfs de vloer en het bureau van de leraar, waar - tot haar verbazing - geen Savador te bekennen was. Alleen de paars geschubde slang van de Master lag op het bureau. Ze liep wat meer de klas in en keek rond, zoekend naar iets wat op een mens leek. '' Hallo? '' zei ze op een twijfelende toon. Er kwam geen reactie en dus besloot ze maar om op een van de stoffige stoelen te gaan zitten, een beetje in het midden van de klas. Maar ook toen ze op de stoel ging zitten was een luid gekraak en gepiep hoorbaar. Het was best een angstaanjagend gevoel om alleen in een volledig duistere, stoffige klas te zitten met alleen een slang als gezelschap.

Met wat onwennige passen liep Ephony naar het lokaal. Eigenlijk was dit de eerste keer dat ze Savador als leraar zou leren kennen. Het was eigenlijk een vreemde gedachten dat het nu pas de eerste keer dat ze les van hem kreeg, oke het was een mentorles maar toch. Terwijl ze liep werd haar blik vastbesloten en rechte ze demonstratief haar rug. Het was Savador, oké bekend onder de leerlingen als gevreesde magere hein in eigen persoon die je waarschijnlijk al kon omleggen met bergen strafwerk en een boze blik als hij één vinger naar je wees. Maar zij wist beter. Wist wat je moest doen, beter gezegt wat je níet moest doen om geliefd te blijven. Met zelfverzekerde passen liep ze door, waarbij er al gauw weer een zacht genurie uit haar keel kwam. Meteen toen ze om de hoek kwam en het lokaal binnen stapte werkte het stof op haar longen. Hierbij kwam er een ongecontroleerde hoestbui naar boven waarbij ze gauw haar hand voor haar mond sloeg en haar andere arm om haar buik. Na een paar keer gehoest te hebben haalde ze diep adem en rechte haar rug weer. Ze glimlachte flauwtjes, bijna verontschuldigend naar Silvana die ze al zag zitten. Haar grijsblauwe ogen gleden door, waarbij haar blik gevestigt werd op Saethion die tussen de spullen op tafel lag. Verder was er geen spoor te bekennen van zijn baas, iets wat Ephony verbaasde. Savador kennende zou hij in volle glorie zitten te wachten op komende leerlingen, maar dit was niet het geval. Met een glimlach op haar mond liep ze langzaam naar het bureau toe. 'Dag knapperd. Waar is je baasje?' vroeg ze zachtjes, waarbij haar vingertoppen zachtjes de kop van de slang aaide. Ze kon zich nog goed herinneren hoe de slang haar midden in de nacht bijna een verstikkingsdood had veroorzaakt door zich op haar gezicht op te krullen. Waarom hij dat had gedaan was haar een raadsel, zelfs nu nog.

Ryuu liep richting het Vuur-lokaal. Het leek hem wel leuk om deze les te houden in het Vuur-lokaal, want hij was er nooit geweest voor de lessen Fire Magic. Hij liep naar de geopende deur en liep een stap naar binnen. Vervolgens scande hij de locatie af. Hij zag 2 leerlingen en een slang. Hij trok een wenkbrauw op, afvragend of de slang zijn mentor was. Hij ging aan een tafeltje zitten en pakte een boek uit zijn kleine rugtas. De kaft las: "Historie van Vuur." Hij klapte hem open en zijn rode oog begon op te lichten, De eerste 4 pagina's waren afbeeldingen van vuur. Hij ging op 2 van zijn 4 poten leunen terwijl hij las, en wachtte af.

[Sorry voor de kortheid, heb niet veel tijd op het moment.

Saethion herkende de eerste leerlinge niet die als enige binnen kwam gelopen. Maar in plaats van venijnig te sissen zoals hij altijd deed bij personen die hij niet tot nauwelijks kende, bleef de slang het meisje enkel roerloos aanstaren, iedere beweging van haar met griezelige kalmte in zich opnemend. Hij hief zijn kop langzaam in gewogen bewegingen op zodra hij Ephony binnen zag komen, die hem zonder enige angst naderde. Als je het dier eenmaal kende en het je lukte er een band mee te creëeren, was dat ook helemaal niet nodig. Saethion liet een zacht, verzadigd gesis horen en genoot duidelijk zichtbaar van de aandachtschenkende strelingen over zijn kop. Het doorzichtige vel was daarbij over zijn beide ogen geschoven, zodat het haast leek alsof hij uit genoegen zijn ogen gesloten had. De slang staarde Ephony met een typische starende slangenblik aan en siste iets zachts in de Raziaanse taal, echt antwoordend op haar vraag. Maar het zou tevergeefse moeite zijn, omdat het met veel geslis ging en in een taal die Ephony waarschijnlijk niet zou kennen. Langs Ephony wierp Saethion een korte blik op de derde leerling die binnenkwam, mompelde iets zachts in zijn eigen slangentaaltje omdat de jongen op twee poten leunde.

Het duurde daarna niet lang, of stevige passen waren in het lokaal al van veraf al te horen. Met een gebruikelijke norse uitdrukking op zijn gezicht, een aantal mappen en papieren onder zijn arm geklemd en een zwarte lederen tas om zijn schouder, naderde Savador door de gangen. De deur werd ruw opengegooid waardoor het met veel lawaai tegen de muur knalde, waarna de Master zijn statige pas aanhield en door het lokaal zonder op of om te kijken richting zijn bureau beende. 'Aandacht op tien zetten, op je plaats, boek weg en normaal gaan zitten,' beval hij ijzig met eisende bewegingen van een wijsvinger in de volgorde van Silvana, Ephony en Ryuu. Zonder daarna nog iets te zeggen, zette hij kalm zijn tas op zijn bureau en zeeg erachter neer op de stoel. Direct nadat hij zat haalde Savador een klein zilveren zakhorloge tevoorschijn. Zijn blik bleef even gevestigd op de twee sierlijke wijzers. Hij zou nog een aantal minuten wachten op meerdere mentorleerlingen voor hij de les definitief wilde starten.

Hoorde zijn mentor en gehoorzaamde, zonder aarzeling. Alhoewel, hij was niet bang voor deze man, dus hij nam zijn tijd. Eerst ging hij normaal zitten. Toen las hij rustig de bladzijde af en klapte het boek dicht. Hij stopte het boek in zijn tas en begon voor zich uit te staren. Hij keek langs het lokaal; De mentor, de slang en de 2 leerlingen. Hij ging er maar van uit dat de slang het huisdier van de mentor was. Er kwam een zwarte hond het lokaal binnen rennen met een ander klein tasje, in zijn bek. Hij rende naar Ryuu en keek onderhand het lokaal af. Hij legde het tasje neer naast het tasje met het boek en keek omhoog naar Ryuu. "Ik kan je spullen niet altijd brengen." Ryuu aaide de hond over zijn hoofd. Maar niet precies als je bij een hond zou doen. Eerder zoals je bij een klein broertje zou doen. "Dank je, Tatsu." De hond pakte het kleine tasje met het boek erin en draaide zich om. Hij keek nog even achterom en snouwde naar Ryuu. "Laat het niet weer gebeuren." Ryuu gaf alleen een warme glimlach. De hond rolde met zijn ogen en rende naar buiten. Ryuu schoof de stoel naar de tafel en ging nu recht zitten, wachtend op het begin van de les.

Er kwam een kleine en tedere glimlach op haar mond toen ze het gesis van Saethion hoorde, een toon wat een goed teken inhield. Hij zag er niet uit als een knuffeldier, maar de manier waarop hij op haar aanraking reageerde gaf toch een iets ander beeld. Terwijl ze door ging met haar vingers over de geschubte huid keek ze het dier eventjes met een licht verbaasde blik aan. Ze kon zweren dat er een regelmaat in zijn gesis zat terwijl het dier haar aankeek. 'Je blijft me telkens verbazen jij...' mompelde ze hoofdschuddend waarna een kleine glimlach doorbrak. Pas op het moment dat Savador binnen kwam 'stormen' merkte ze op dat hij er was. In een seconden rechte ze haar rug, liet Saethion met rust en wierp een blik over haar schouder. De bekende norsigheid op zijn gezicht was weer aanwezig, iets waarbij Ephony een zachte 'goedenmorgen master' mompelde en naar de tafel schuin achter Silvana schoot. Het leek haar slimmer om in de eerste les niet in de verleiding te komen met iemand te praten op een moment dat dat niet gewenst werd. Misschien had ze een kleine voorsprong aangezien ze wist dat Savador haar niet haatte, maar die band kon misschien zo weer verbroken worden. Zo zachtjes mogelijk zette ze haar tas naast zich op de grond, legte voor de zekerheid een perkament met inkt en schrijfveer klaar en richtte haar blik op Savador. Haar blik ging rond, merkte op dat er nog niet veel leerlingen waren. Om niet teveel aandacht op zich te vestigen begon ze kleine tekeningetjes te maken in de hoeken van het papier, wachtend totdat Savador zou beginnen.

Silvana was blij toen Ephony binnenkwam en gaf haar een glimlach als begroeting. Met haar ogen volgde ze het blonde meisje naar het bureau waarna ze licht gesis hoorde van de slang. Al snel kwam een andere leerling binnen, een jongen. De jongen ging gewoon aan een tafel zitten en opende al snel een boek. Ze zuchtte en zette haar tas op de grond en pakte er een schrijfveer en inkt uit, voor later. Ze hoorde voetstappen die steeds luider begonnen te klinken, dat zal Savador wel zijn. De man opende de deur en stapte het lokaal in, de deur knalde met een hard geluid tegen de muur aan. Savador beveelde hun iets, waarnaar Silvana knikte en uit haar tas papier haalde en daarna haar rug rechtte. Ze keek raar op toen een hond het lokaal binnenkwam die daarna naar de jongen rende. Ze zou zweren dat de hond iets zei, dat had ze eigenlijk nog nooit gezien. Ze draaide zich daarna maar om, om maar niet op haar kop te krijgen door om te draaien. Ze vond het raar dat er nog maar zo weinig leerlingen waren, je zou niet verwachten dat iemand laat zou komen als Savador je leraar was.

Over het kleine zakhorloge in zijn hand, keek Savador met een ijzige, starende blik toe hoe een hond doodleuk het lokaal binnen kwam lopen. Waarschijnlijk een huisdier dat tot de jongen behoorde met het zilveren haar. Hij wierp een snelle blik op de namenlijst, waarbij zijn goudkleurige ogen op de naam Ryuu bleven hangen. Het was er niet moeilijk uit op te maken of dat wel zijn juiste naam was, aangezien hij hem of zijn naam nooit eerder gezien of gehoord had. In een langzame beweging legde Savador het zilveren zakhorloge neer om daarna zijn armen over elkaar heen te slaan. Terwijl hij dat deed scheurde hij zijn afkeurende blik niet van Ryuu en zijn hond af. Kennelijk gebruikte hij dat vlooienbeest als boodschapper, was hij zelf te lui om voor zijn eigen spullen te zorgen. Hij trok een enkele wenkbrauw op toen het beest warempel ook nog leek te kunnen spreken. Niet dat het zo verassend was, aangezien Saethion ook kon spreken. Dan wel niet zo helder als de hond, maar toch. Savadors slangachtige ogen volgden de hond toen het dier even later weer net zo snel verdween als dat het gekomen was, waarna hij zijn blik weer op Ryuu vestigde. 'Wij nemen hier geen huisdieren mee de les in, tenzij je leraar bent. Ik voel er weinig voor mijn lokaal straks te moeten ontdoen van de vlooien,' sprak hij nu pas op een norse toon. Hij scheurde zijn blik na een moment hem indringend aan te hebben gestaard weer van Ryuu los en sloot zijn ogen even. Het wachten op leerlingen vond hij altijd zoiets rots. Daarom had hij besloten vandaag iets later dan normaal te komen, in de hoop dat het merendeel van de klas al aanwezig zou zijn, zoals het hoorde. 'Papier gebruiken we om op te schrijven, Ephony,' zei Savador plots alsof hij ergens een paar extra ogen op zijn lichaam had die alles in de gaten hielden. Toen hij zijn ogen na zijn woorden openden, keken ze Ephony vanuit zijn ooghoeken recht aan. Hij sloot ze weer om het geduldig afwachten te vervolgen, maar na een tijdje trok hij het niet meer. 'Wat een stelletje..! Het staat toch duidelijk op het rooster?!' mopperde hij zacht nadat hij overeind was geschoten en met benenden passen naar de deur liep. Bij de deuropening bleef Savador staan, om zijn hoofd buiten het lokaal te steken en na te gaan of er nog anderen mentorleerlingen van plan waren te komen, of er achteloos met de pet naar gooiden. Als dat laatste het geval was zou hij er in ieder geval zeker achteraan gaan.

Emrahnaiya rende door de gangen. Haar vlecht wapperde achter haar aan. Door al dat extra trainen was ze te laat en nu kon ze het lokaal niet vinden. Dat was weer typisch haar geluk. Nog twee gangen. Volgens de plattegrond van de school zou ze er dan moeten zijn. Haar lokken raakte los uit de vlecht en de dieprode haren golfde achter haar aan. Uitgeput remde ze af voor de deur waar Master Savador stond. 'Het spijt me.....verschrikkelijk. Ik kon het lokaal niet terug vinden. En mijn vader.....laat me.....de longen uit mijn lijf trainen' hijgde ze terwijl ze ruw de lokken uit haar gezicht streek.

Regan haaste zich naar het lokaal dat op haar rooster stond vermeld. Mentorles. Moest vast toppie worden. Eenmaal in de gang zette ze het op een normale looppas en slenterde met haar tas op de grond achter zich naar de deur, waar ineens een hoofd om de hoek kwam kijken. "Oeps te laat." mopelde ze zachtjes. Ineens rende er een meisje met een vlecht(vlechten) langs en zwaaide tegen haar gezicht. "En bedankt." Regan wreef even over har gezicht en liep verder rustig naar het lokaal en stapte langs de leraar, die volgens haar rooster Master Savador bleek te heten. "Goededag master Savador." zei Regan nogal opgewekt. Ging ergens achteraan in de klas zitten, de plekken waar ze je meestal niet opmerken. Ze kletterde haar tas op de tafel en ging zitten op de stoel die er achter stond. Keek naar de rest van de klas, die nogal leeg was. He gelukkig ze was niet de enige die te laat was. Ze opende haar tas en haalde haar tekenblok er uit een een stukje houtskool. Gooide haar tas op de grond en ging, zonder te veranderen van positie, tekenen. Kleine schetsjes van doodskopjes kwamen op het papier te staan.

In haar hoofd galmde een oud liedje, eentje die haar moeder vroeger altijd zong terwijl ze op de harp speelde. Ze waagde het niet hardop te nuriën, ze had Savador beloofd de perfecte leerling te zijn in zijn lessen. Daarbij zou ze zich kalm gedragen, netjes, respectvol, luisteren en doen wat haar werd opgedragen. Hoewel de meeste dingen niet zo moeilijk voor haar waren was het hele zooitje bij elkaar toch een behoorlijk deprimerend uitzicht. Zonder enige verdere gedachtes maakte ze de kleine krabbeltjes en versieringen af die de bovenrand van haar papier vulde. Toen ze plots de stem van Savador op haar gericht hoorde schoot ze uit, waarbij haar blik verschrikt naar zijn slangachtige ogen schoot. Terwijl ze een verontschuldiging mompelde - waarbij ze zich ingodsnaam afvroeg hoe hij haar krabbels had kunnen zien - legde ze haar schrijfveer neer en legde haar handen op haar schoot, om vervolgens naar haar papier te blijven staren. Even volgde haar blik Savador, die ben krachtige passen naar de deur liep. Haar hoofd draaide zich hier een beetje bij om, waardoor even later het meisje met de rode haren in haar gezichtsveld kwam. Er kwam even een lichte glimlach op haar gezicht, ze kon zich nog herinneren hoe zij zo een les in was gevallen. Even gleed haar blik op de volgende binnenkomer, toen draaide haar hoofd weer terug. Hoewel ze het van veel mensen niet kon zeggen, was de overvloed aan Shadraanse mensen duidelijk zichtbaar op de school. Op zich had ze geen problemen hiermee, hoewel ze het toch fijn zou vinden iemand van haar eigen leeftijd te vinden die ook van Puffoon kwam. Haar hoofd leunde op een van haar handen, haar blik weer op haar papier gericht. De sierlijke lijntjes hadden de boven rand versierd, kleine krabbels maakte het sierlijke werk af. Ze vroeg zich af wat Savador in de les zou behandelen. Haar blik gleed naar de slang, bleef daar weer hangen om vervolgens de slang aan te blijven staren.

Regan staarde naar de tekeningetjes in haar tekenblok. Ze vroeg zich af waarom de leraar zo lang wachtte. Ze keek op en bekeek het lokaal. Het was pikdonker, of in ieder geval behoorlijk donker. De gordijnen waren dicht en op het bureau lag een stapel met boeken papieren en wist Regan wat nog meer. Haar ogen wende snel aan het donker, door haar afkomst en ze kon alles prima onderscheiden, Ze keek rond naar iedereen die er zat, een jongen met grijzig haar, van achter kon ze zien dat hij een masker droeg, verder was er ook nog het meisje met de vlecht, die inmiddels los hing van het rennen. Zo zat er ook vlak voor haar een meisje met blond haar, er waren er trouwen twee met blond haar, die er een beetje zweverig in Regans ogen uitzag, Iemand van Puffon, dat was wel zeker. Dit meisje had ook zitten krabbelen en was inmiddels gestopt en staarde naar iets op het bureau. Regan keek goed en zag een paarse slang? Ze keek even naar het andere blonde meisje dat stilletjes en recht zat. Regan zakte nog wat verder onderuit en begon weer met krabbelen op haar blok. De leraar stond nog steeds in de deur opening, wacht hij nou op de rest? Regan lachte even in zichzelf. Volgens haar kon hij dan nog lang wachten. Ze bekeek de leraar en zag zijn zwarte lange haar, hij zag er opzich redelijk nors uit. Snel geïrriteerd. Iets wat goed pasten bij een Shadraan, maar waarom zaten ze dan in een Raziaans lokaal. Regan fronste even. Haalde haar schouders op en ging verder met tekenen.

Diva liep kalm door de gang samen met Andorias. Ze was op weg naar het lokaal van Savador voor de mentorles maar was Andorias onderweg tegen gekomen en met hem aan de praat geraakt. En omdat hij, net als zij, ook naar het lokaal vuur magie moest liep ze met hem mee. Maar ze liepen nogal langzaam. Op een gegeven moment keek Diva om zich heen. Het was wel erg stil. Ze zag geen leerlingen meer onderweg naar hun lessen. En dat kon alleen maar betekenen dat ze te laat waren. 'Andorias, hoe laat is het?' vroeg Diva verschrikt terwijl ze hem krampachtig bij zijn arm greep. Zonder op antwoord te wachten trok ze hem aan zijn pols mee. Ze verhoogde haar pas al gauw tot rennen terwijl ze zichzelf in gedachten vervloekte. Of Savador nou haar man was of niet, hij had een hekel aan wachten op leerlingen die te laat kwamen in zijn lessen. Toen Diva aan kwam lopen, Andorias nog met zich mee trekkend, zag ze ook een ander meisje bij Savador staan. Waarschijnlijk ook te laat. Diva liet Andorias weer los en keek Savador beschaamd aan. 'Het spijt me oprecht dat we te laat zijn Master. We waren aan het praten en daarmee de tijd vergeten' verontschuldigde zich zachtjes.

Andorias liep kalm naast Diva. Evenals zij had ook hij de tijd niet in de gaten gehad. Daarom had hij ook niet gemerkt dat het te gezellig was geworden waardoor ze nu te laat waren. Hij haalde uit zijn zak een zakhorloge en wierp er een blik op bij Diva's vraag. 'Het is...hee!'
Hij kon niet eens zijn zin afmaken omdat Diva hem aan zijn pols meetrok. Zijn voeten waren vandaag langzamer dan zijn verstand. Het duurde even voor hij ook in beweging kwam. Maar daarna rende hij achter Diva aan. Merendeel omdat zij hem nog steeds aan zijn pols meetrok. Toen ze hem eindelijk losliet duwde Andorias als eerste zijn bril iets verder op zijn neus. Als ze nog iets langer doorgerend hadden was hij hem geheid verloren. Hij wachtte eerst tot Diva uitgesproken was. 'Ook mijn nederige excuses Master' voegde hij daar zacht aan toe terwijl hij zijn hoofd even boog.