PortalIndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 ❧ Hemelbrand

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: ❧ Hemelbrand   vr apr 29 2016, 10:39



Moeders. Moeders overal. Moeders in overcoats, moeders met opgestoken haar, gezette moeders, slanke moeders, jonge moeders, oude moeders, Cassianen, Shadranen, Erdsen, advocatensecretaresses en ook winkelcassières. Maar bovenal waren het single vrouwen wier echtgenoot hen en het kind jaren geleden al had verlaten. Kwam je aan als onbekommerde kleuter, hossend en stampend in de plassen met je regenlaarzen, dan zag je het schoolplein met de vrolijk gekleurde klimrekken van de school, en de krokodillenwip en duikelrekken in het grind even verder verwijderd achter een hek, toebehorend aan de kinderopvang ernaast. Een nieuwe dag vol spelen en leren achter een telraampje in het klaslokaal van groep drie, of boven een puzzel met een blije giraffe in de zaal van de kinderopvang. Maar kwam je hier aan als alleenstaande moeder, dan sloop je een savanne tegemoet in de hoop een slag te kunnen slaan op het schaarse prooi. En laat nou net hij hierin een potentieel slachtoffer vormen, de rollen eens omgekeerd dan hij gewend was. Het was in zekere zin precies een scène uit een natuurdocumentaire, al werd het niet zozeer duidelijk uitgebeeld. Maar lette je erop - lette je er écht op - dan zag je het. Leeuwinnen die afgedwaalde mannetjes naderden: eerst nog behoedzaam, schuchter - en dan zetten ze de aanval in, sloegen ze hun klauwen uit en bam. Alleenstaande vader; succesvolle zakenman; rijk. Bingo! Van mij, sodemieter een eind op, zoek je eigen slachtoffer. Jaloerse schoolpleinmoeders die voorheen nog de dikste vriendinnen leken sloten zich aan bij aparte roddelkliekjes om al hun afgunst indirect over de ander af te vuren. Want zo ging het er veel te vaak aan toe. Hele scenario's onttrokken aan de onwetende ogen van kinderen, maar zo echt als deze natte lentenamiddag in laat april. Als een hype, vooral onder jonge gescheiden moeders, leek het een must te zijn geworden om een leuke vent aan de haak te slaan die je langs het plein zag staan, en een not done als je besloot single te blijven en met vier lange zware werkdagen in de week geld trachtte binnen te halen. Nee, een spontane vader voor het vaderloze kind, een steunpilaar en iemand die geld in het laatje kon brengen: dat alles bood zoveel meer zekerheid in gure tijden als deze. De moderne vrouw kon dit alleen ook heel goed prima af, maar het werd al gauw eenzaam.

Onrustig schuifelde hij achter het schoolhek zachtjes heen en neer op zijn lage hakken, tongklakkend en fronsend, - geïrriteerd dat hij was, uiteraard - en het handje van zijn vijfjarige zoontje daarbij in de zijne. Miezerdruppeltjes van een plaatselijke bui parelden op zijn brillenglazen als kleine diamantjes. Lokken zo zwart als de veren van een andescondor welfden onder het gewicht van de druppels en gleden vochtig uit model, omlijsten zijn misnoegde gelaat. Leren pilotenjas dichtgeritst over zijn maatpak, alsof dat zijn toch wel vrij bekende verschijning enigszins moest verbloemen. De regendruppels die op de brede schouders roffelden en het leer dat daardoor dof glansde gaf hem iets ruigs, manmoedigs; iets dat normaal gesproken een beetje ontbrak en plaatsmaakte voor nauwkeurig afgewogen elegantie als hij door de gangen van zijn eigen school beende. Geagiteerd gleden de goudgele ogen onder de gefronste wenkbrauwen over het plein, over de rond drentelende kinderen, de armoedige basisschool, de vrouwen. Romantiek op het schoolplein was nooit zijn cup of tea geweest. Überhaupt was dit schoolplein niet een domein waar hij triomfeerde, met al haar roddels en moederlijke materie. Het was dat de au pair, het kindermeisje dat hij betaalde voor dit soort taken (Raziaanse stoot, jong, schoonheidsspecialiste bij een beauty salon in spe, gebrekkig Shadraans en Kovomakaans, maar geweldig met kinderen) onverwachts af moest reizen naar haar geboortedorp op Zuid-Razen om de crematie van haar grootvader bij te staan, anders had hij zich nu op het kasteel bevonden, achter zijn desk met een glas wijn en een goed boek. Het gevoel om als enig volwassen invidu met meer dan een X-chromosoom alleen tussen de rest te staan, overmande hem. Hij wilde hier weg, en gauw.
Het heuphoge jongetje aan zijn vaders hand snoof met een fluitende ondertoon door zijn verkouden neus en trok preuts de kraag van zijn jasje over zijn mond. Stil en verlegen als altijd. Zwart haar en groene ogen, een soort nieuwsgierige wijsheid in zijn blik, maar ook de obscure geheimzinnigheid als een gesloten boek. Een miniversie van zijn vader. Het kleine knuistje trok aan zijn vaders jas als een stille aanduiding die zei; 'papa, de bel', en de zwartharige man boog zich voorover om, bijna boos, een snelle kus op de priele jongenshand te drukken, wat voor hem waarschijnlijk een soort toppunt van tegenzin moest zijn. Elwin wist echter dat papa niet helemaal zedeloos was, dat hij gewoon veel aan zijn hoofd had en dat het gebruikelijk was om hem zo te zien. Een paar strakke handelingen waarbij zijn colbertje nog nauw werd geschikt en de half openstaande schooltas werd dichtgeritst en daar ging één van de jongste Sathandiais, na een paar stappen al opgeslokt in de menigte die zijn klas vormde. Zijn vader wuifde hem stijfjes na, geen glimp van een glimlachje op zijn gezicht. Daarna was ook hij weg.

Hij zou kunnen zeggen dat de regen harder op het scherm van zijn paraplu striemde op zijn weg terug naar het kasteel, maar dat was niet zo. Het regende en waaide al dagen achtereen. Hier was hij volledig akkoord mee, bij Medusa, hij was dit puur Shadraanse weer zelfs meer dan gewend en was er van gaan houden - ware het niet dat, als hij kon, de onnodige regenbuien oversloeg. Het ging niet zozeer hand in hand met zijn waterfobie, die hem meer dan eens als een kille hand om de keel greep. Maar nu, op dit punt, leek daar dan uiteindelijk toch een einde aan te komen: een waterig lentezonnetje dat nog ietwat onzeker tussen sluierwolken door gluurde bescheen de natte velden waarover hij zijn weg baande, de laatste druppels aan de grassprieten bijna goud fonkelend. De zwartharige man klapte zijn paraplu in en vloekte binnensmonds toen hij ruim een kwartier later over het schoolterrein beende en groepjes leerlingen zag, gehurkt of plomp met natte billen in het gras. Een eerste aanblik van een lentezonnetje die de aarde nog niet eens gedroogd en genoeg verwarmd had, of ze haastten zich al naar buiten. Want, god ja, het was lente. Vuile Grenanen, bij wie liefde voor de lente traditiegetrouw in hun bloed zaten. Niet zomaar een seizoen: een heuse viering. Er werden rond deze tijd van het jaar feestjes en besloten college parties gehouden op de Etage van Woudmagie, maar ook in verlaten lokalen en vooral buiten, waar het allemaal te doen was.

Bokkig beende hij tussen enkele groepjes leerlingen door die vlakbij het kasteel op het buitenterrein in dat natte gras hun vrije tijd lagen te verspillen aan geluier, tienerpraat, gelach en gekir. Hij stapte zelfs doodleuk over een of ander eerstejaartje heen dat in zijn weg lag en even ineenkromp bij het zien van zijn gestalte. Er zweefden flarden van muziek over het veld, en een slaggeluid dat als een gedempte echo uit de verte klonk. Joelende pubers hadden een stuk van het grasveld even verderop voor een potje voetbal opgeëist en sukkelden tegen elkaar schreeuwend en met jassen en vesten zwaaiend achter een balletje aan. Een ander deel van de groep zat aan de kant, ze aten vetmakende snacks, bewogen zich op hyperactieve wijze en luisterden naar de muziek die hij eerder had gehoord. Slappe bij elkaar opgetrommelde amateurbandjes met tenenkrommende namen zoals Popcorn Porn en dergelijke, sommige ervan covers van liedjes die in al hun oorspronkelijke glorie dagen van platinum hadden gekend, in een tijd dat ze nog niet eens geboren waren. Ze maakten er hun eigen fuif van. Er werd ook Secret Agent Man van Johnny Rivers gedraaid en hij wist zeker dat dat een spottende, al dan niet 'hilarische' knipoog naar hun chagrijnige docent vuurmagie was, met al zijn obscure geheimpjes en de manier waarop hij soms als een sluipende, gebochelde, handenwrijvende tyrannosaurus rex door de schoolgangen stiefelde en als een of andere schurk uit een kinderfilm zijn plannetjes beraamde. Ze zongen uit volle borst alsof het hun lijflied was, een strijdopus die de figuurlijke vuist tegen hém vormde. Daarna schaterden ze het uit. Ja - een stille knipoog naar hem, maar laf en ongetwijfeld toch ook wel angstig als ze waren, keerden ze zich wel van hem af en deden alsof het helemaal geen opzettelijke actie was geweest toen zijn vuurschietende ogen de vijfdejaars zochten die voor de walgelijke muziek verantwoordelijk was. Hij had nu geen zin om speciaal voor hen moeite te doen, naar ze toe te benen en ze van hier tot de andere kant van het sterrenstelsel van Kovomaka uit te kafferen - zijn blik hoefde maar over de gezichten van de woudmagiërs te gaan en zijn griezelig sterke geheugen registreerde de namen van de leerlingen voor hem als een ingeprogrammeerde encyclopedie, wat er voor zou zorgen dat hij ze er later op terugpakte, wanneer ze het incident allang waren vergeten.

Hij maakte zich zo vlug als zijn benen hem konden dragen uit de voeten, dwars over het grasveld met onzichtbare grenzen dat nu even als speelveld moest dienen. Zijn norse gezicht, zwaaiende paraplu in zijn gebalde vuist, zijn stevige pas, zijn half beslagen bril en zijn zwarte haar, druipend en in plakkerige striemen over zijn voorhoofd, als door een koeientong gelikt, zouden komisch zijn geweest als je het verstandig vond om te lachen om een geïrriteerde Savador. Met een kleine zucht van verlichting bereikte hij de rand van het veld waar hij eindelijk zijn tred iets kon verlangzamen. Misschien nog niet helemaal gepast om te vinden dat de kust veilig genoeg was, want voor hij het zelf goed en wel doorhad, sloeg hij het volgende moment half voorover door een harde mep tegen zijn achterhoofd. Vliegensvlug draaide hij zich om en registreerde met een razende uitdrukking op zijn gezicht de oorzaak ervan. Oh no, they didn't. Hell to the downright blasted no they - did - nót.
Hij uitte al zijn woede in een geweldige trap tegen de bal die daar onschuldig in het gras lag met een snerende schreeuw in zijn thuistaal (rat arsed piss-flaps fanny), die zo hoog werd geslingerd dat hij tussen de boomtakken verdween en de afgeslagen takjes op zijn hoofd en schouders neerdaalden. Het was vast beginner's luck - hij hield niet eens van voetbal, laat staan ook maar iedere sport - maar in een gelukstreffer klapte de bal recht in het gezicht van het joch dat hem, geheel per ongeluk, geraakt had. Het joch wankelde op zijn benen en viel met een hand over zijn pijnlijk vertrokken gezicht geslagen achterover in het gras. Serves him right. Zijn vriendjes en meelopers keken de woedende Hoofdmeester verbluft na, maar hij was al in zijn typerende benende pas richting het kasteel verdwenen.
Er liep een soort tunneltje onder het bordes van het kasteel, ondersteund door marmeren pilaren waar je uit kon kijken over het terrein - een soort sluiproute die hij vaak gebruikte als hij op een andere manier het kasteel binnen wilde komen. Daar botste hij bijna tegen iemand op - of iemand botste bijna tegen hem op: hij kon het niet goed zien door zijn brillenglazen, die in combinatie met de vochtigheid een soort condenslaagje hadden gevormd. En door zijn aandacht die bij een ongebruikte zakdoek was die hij tussen de halfopenstaande rits van zijn leren jack trachtte te trekken, zodat hij dat huiveringwekkende vocht van zijn kruin kon schrobben. De gedaante kwam een zijgangetje uit, geheel opdoemend uit het niets, en het volgende moment verspreidden de papieren ritselend uit zijn aktetas over de grond waar hij een beetje beduusd door zijn brillenglazen naar hun vormeloze witte omtrekken staarde. Vreemd ook, want vrijwel niemand maakte gebruik van het koepelgangetje. Automatisch stak zijn borst hooghartig iets naar voren, de lucht snoof hij hoorbaar door zijn opengesperde neusgaten en zijn smalle lippen persten zich zuur samen in de wetenschap dat het ongetwijfeld een leerling was die zich zo nodig naar zijn picknick moest haasten. Hij was vermoeid, had zojuist rillend een uur in zijn fobie voor de prioriteiten van zijn kind en de norm van een weduwenaarsvader doorgebracht en wilde naar binnen, naar zijn kamer. Ze zouden het hem stuk voor stuk niet eens kwalijk moeten nemen. Zelfs een zesjarig jong mensje wist beter dan ieder individu op het terrein hier dat de zwartharige man niet helemaal zedeloos was, dat hij gewoon veel aan zijn hoofd had en dat het gebruikelijk was om hem zo te zien.





// sorry als hij wat lang is; ik hoop dat je er iets mee kunt c:
ik heb het zo gedaan dat dat tunneltje vlakbij de stallen is, zodat je niet je hoofd hoeft te breken om een reden waarom the hell ze daar zou zijn

_________________



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Miss Roxanne
-
-
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Avocado Plofkip <3
Posts : 1055
Points : 86
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Light & Wood
Klas: Verzorging van Fabeldieren
Partner:

BerichtOnderwerp: Re: ❧ Hemelbrand   wo mei 11 2016, 16:59

Regendruppels tegen de ruit klonken zacht in de achtergrond terwijl Roxanne languit in haar bed lag. Haar hemelsblauwe ogen staarde naar het plafond van hun nieuwe appartementje in de school. Ze was in haar eentje wakker geworden die ochtend. En ze zou de komende weken, misschien zelfs maanden, in haar eentje wakker worden. Ze had de avond ervoor afscheid genomen van Richard die naar Cassia moest. Naar het ziekenhuis voor onderzoek. Natuurlijk had Roxanne niet mee gekund, want ze moest lesgeven. En zelfs als ze had gekund, was ze waarschijnlijk niet meegegaan. Hoe slecht dat ook klonk. Je echtgenoot niet willen steunen in zulke onzekere tijden. Zo zou het absoluut over komen. Maar zo was het niet. Roxanne had er meer moeite mee dan ze wilde toegeven. De onzekerheid over zijn gezondheid, hun toekomst, alles. Naar buiten toe was ze er allemaal heel koel en nuchter over. ’We zien wel wat er gebeurt,’ ‘we vinden wel een oplossing,’ ‘maak je maar geen zorgen, het zal vast niet zo ernstig zijn,’. Maar diep vanbinnen was dit een beschermend masker voor haarzelf. En bleef ze die dingen ook in haar hoofd herhalen als een mantra. En op die manier ook bescherming en steun voor Richard. Zij vormde de stevige muren op het thuisfront, waar hij tegen aan kon komen leunen als hij daar behoefde aan had.

Haar borst veerde nadrukkelijk op en neer toen de jonge vrouw een diepe zucht slaakte. Maar goed. Daar lag ze dan alleen. Op haar vrije dag nog wel. Ze had wel een aantal dingen op haar To do – list staan. Maar de motivatie was nu nog ver te zoeken. Hopelijk zou het snel stoppen met regenen..

Een klein uurtje later liep ze onder een paraplu bij de stallen. Ze glipte gauw naar binnen, schudde de paraplu op de drempel uit en zette hem in de hoek. Het was rustig op stal. Geen studenten te bekennen. En hun huisdieren stonden er ook weer erg kalmpjes bij. Met een tevreden glimlach liep ze langs de verschillende boxen en verblijven om er een blik in te werpen. Alles zag er keurig uit. Gelukkig maar, Roxanne wilde absoluut geen stront boxen in haar stallen. Ze liep door naar het “prive gedeelte”. De stallen die onder haar hoeden stonden. Ook hier zag alles er prima uit. Na een vlugge check of de stalknecht, een student die bij haar om een bijbaantje had gevraagd, alles netjes uitgemest en goed gevuld achter had gelaten liep ze door naar achter. Daar, in een grote gezamenlijke box, stonden 7 eenhoorn veulens. Elk van hen was misschien nét 6 maanden oud en allemaal nét gespeend. Ze draaide allemaal nieuwsgierig hun kopje om toen de lerares de box binnen stapte. Maar geen van hen kwam dichterbij. Het was allemaal nog een beetje nieuw voor ze, gezien ze nog maar 2 dagen in die box stonden. Een van de dappere veulens stapte uiteindelijk toch maar voorzichtig op haar af toen Roxanne kalm bij de deur bleef staan. Ze had haar arm ontspannen leunend op de stalrand. Het jonge dier stak nieuwsgierig haar neus uit en rook voorzichtig aan de wiebelende vingers die daar zo over de houten rand heen lagen. Roxanne glimlachte en begon op een zachte, kalme toon tegen de veulens te praten. Veel meer interactie kreeg ze niet. Ze controleerde of het water en hooi goed bijgevuld was, wierp een paar donkerpaarse wortelen in de voerbak en sloot de box deur weer goed achter haar dicht.

Het was inmiddels al weer droog toen ze van de stallen weer richting het kasteel liep. Een heerlijk maar nog onzeker lentezonnetje scheen glinsterend door de wolken. Helaas voor Roxanne was het kwaad al geschied door de vochtigheid in de omgeving en hingen haar dikke zwarte lokken licht krullend en kroezend rond haar gezicht. Al was ze daar op dit moment niet helemaal mee bezig. Haar gedachte zat nog bij de 7 gespeende veulens in de stal. Ze had het als een persoonlijk project op gezet. Het grootbrengen en temmen van 7 half wilde eenhoorns. God wist hoe gevaarlijk en territoriaal deze mythische wezens konden zijn. Het leek haar een perfect plan. De school had er ruimte voor in de stallen. Roxanne had leerlingen genoeg om haar te helpen. En de veulens waren in alle goede gezondheid hier gekomen. Er was alleen één probleem. Er was geen geschikt weiland waar Roxanne ze op kon gooien. Het liefst wilde ze een stuk grond afzetten met zowel grasland als bos, zodat ze uit konden harden, maar wel genoeg in toom gehouden konden worden voor Roxanne en haar studenten om mee aan de gang te gaan. En als ze dat wilde, moest ze met het schoolhoofd in gesprek gaan. Maar dat was voor latere zorg. De veulens stonden de komende dagen nog wel goed, want het zonnetje scheen dan nu wel mooi. Dat betekende niet dat het zo zou blijven.

Speculerend over haar plannen en ideeën om dit probleem op te lossen liep ze de kleine tunnel door naar de voorkant van de school. Een sluiproute vanaf de stallen. Het ging een stuk sneller dan wanneer ze helemaal langs de kassen om moest lopen. Ze was normaal gesproken een van de weinige die hem gebruikte, sinds dat ze hem ontdekt had natuurlijk. Daarom liep ze, zonder eigenlijk heel goed op te letten, het donkere gat tussen de marmeren pilaren in. Om vervolgens bijna frontaal tegen een lange man aan te botsen gevolgd door een hoop papier gefladder. Ze schrok en greep in een reflex zijn armen. “Oeh, neem me niet kwalijk!” zonder erbij na te denken dook ze naar de grond om de papieren bij elkaar te rapen en terug aan de man te geven. “Mijn excuses, ik zit niet op te letten,” ze glimlachte op naar de man en herkende het schoolhoofd. “Meneer Sathandiai!” uitte ze haast blij verrast. “Ik zat net aan u te denken,” Met een vinger schoof ze een kroezende zwarte lok uit haar gezicht en kwam uit de zijgang, waar ze nog half in stond, gestapt. “Ik wilde u wat vragen. Schikt het?”


[Le outfit ~ http://i67.tinypic.com/j74tg7.jpg ]

*Poof* Asema en Elwin zijn 1 geworden? X'D of heeft Saf haar stiekem uit haar leiden verlost en bij haar moeder in de grond gestopt? :')
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: ❧ Hemelbrand   vr mei 13 2016, 23:53

And at one time or another

IT BECAME CLEAR THAT WE ALL TOOK A BITE FROM THE APPLE


'Idioot!' sneerde de zwartharige Shadraan zijn onhandige belager toe voor hij er zelf erg in had, inclusief de nodige, langzaam maar zeker opzwellende aderen zichtbaar over zijn voorhoofd, als kronkelende wormen onder smoezelig zand. Vrij onbeduidende papieren dwarrelden als een uitbundige lintjesregen neer richting de stenen grond, maar hij vond er niets feestelijks aan. Het was al vaker gebeurd dat een leerling aan de dextro als in een onzichtbare zeepkist door de schoolgangen roetsjte en de leraar vuurmagie van zijn geruite gechloreerde bretelsokken werd geblazen. Bijzonder veel gaf hij niet om de stapels proefwerken van zijn leerlingen - maar hij was een secure man en gaf de gemaakte proefwerken, hoe slecht en hoe ondergekladderd met dikke vette ronde nullen en sarcastische aantekeningen in rode stift ook, altijd intact terug. Er waren niet eens wijnvlekken op terug te ontdekken. Het ging als een ergerlijk krabbelend insect onder zijn huid zitten als ze dus vuil werden, nota bene door toedoen van zo'n lompe puber die al buikschuivend naar zijn fuif moest voor de laatste druppels booze verdwenen was. Geshockeerd voelde hij zijn binnenste uit elkaar splijten toen het niet het irriterende hoge stemmetje van je doorsnee pietepeuterige eerstejaars was die zich verontschuldigde, en waar je met een microscoop over heen moest gaan om te kunnen ontdekken dat het niet een wandelende rugzak was die daar langs hobbelde, maar er nog een dwerg uit lavenland aan vastzat. De stem die zich verontschuldigde behoorde toe aan een vrouw, en het enige wat hij in eerste instantie kon doen was zijn mond opendoen, een hees geluidje uitbrengen door de adem die in zijn keel stokte, en hem vervolgens weer sluiten. Zwart, kroezelig haar gleed over een gewelfde rug, een arm reikte naar de stukken perkament waarmee de grond om hen heen bezaaid lag, en een ogenblik later keken twee helderblauwe ogen hem aan. Roxanne.
'Juffrouw Jackson -' Onmiddellijk keek hij weer weg en stond er een beetje schuldbewust bij. Zelfs een beetje triest. Het was net alsof hem was gevraagd een imitatie neer te zetten van een afgeslagen, jankende hond met zijn staart tussen zijn poten gekruld. Hij wilde zeggen dat hij het niet zo bedoeld had, dat hij haar voor een leerling had aangezien en haar nooit zou uitschelden voor idioot - maar vond het bij het afwegen van zijn woorden stom en nodeloos en toch ook weer niet, deed opnieuw een poging, vond de juiste woorden niet, en zweeg weer. Ze herkende hem ook, iets dat enigszins een schrale troost voor zijn vergissing was en hem een beetje blij maakte. Toen, uit het niets, kreeg hij te horen dat ze net aan hem zat te denken. Zeldzame vlasrode verkleuringen trokken in zijn wangen, maar hij forceerde zichzelf om zodanig zijn rug te rechten dat hij even op de tenen van zijn herenschoenen stond, morrelde een beetje aan een beentje van zijn bril en stak ietwat hooghartig (al zo leek het misschien, door zijn gefronste wenkbrauwen) zijn kin uit. Eigenlijk stak hij hem naar voren, zijn kaken strak op elkaar geklemd. 'O?' wist hij op een beetje een schampere toon uit te brengen, al was dat niet geheel zijn bedoeling. Hij zag haar gestalte uit de zijgang stappen, in een straaltje gouden zonlicht, en moest zich concentreren op wat ze hem vroeg, en niet hoe het licht haar kroezelige haar in een glanzende, iets lichtere tint van een zwarte krans zette. Hij likte nadenkend zijn lippen en plukte keelschrapend aan zijn rommelige stropdasje terwijl hij de tijd nam om de woorden tot zich door te laten dringen. Of ze hem iets kon vragen.
'Goed,' was de enige stijve reactie die hij na een paar lange tellen trachtte te kunnen geven.
'Ja... Allicht.' Zijn smalle lippen persten zich schrander op elkaar en intussen bekeek hij tersluiks de neuzen van zijn glimmende herenschoenen, die nog vochtig en bezaaid waren met enkele losse grassprietjes omdat hij zojuist die voetbal ver uit zijn buurt en in een lelijk rattengezicht had geschopt. Hij hoopte vurig dat ze dat niet had gezien. Achter de brillenglazen, die door het vocht enkel twee witte rechthoeken waren, krulden zijn wenkbrauwen zich scherp omlaag in een diepe frons - maar hoewel het vrij grimmig aandeed was het eerder uit het bepeinzen dan welke andere reden dan ook. Het was alsof hij behalve een citroen ook een meloen door zijn keel had gekregen die bijzonder zwaar op zijn maag viel. Dat was onwennig, omdat hij zich zo in geen tijden meer had gevoeld. Meestal wist hij wel raad met de vrouwen om hem heen, uiteraard met de nodige charmes in de strijd gegooid. Bekoringen ontbraken hem nu echter stuk voor stuk. Iets dat hem van binnen eindeloos frustreerde. 'Ja, dat - schikt me wel?' frazelde hij tussen neus en lippen door, als een schromende vraag die hij zichzelf hardop stelde. Hij duwde met een wijsvinger zijn beslagen bril hoger op zijn neusbrug, zijn hoofd daarbij gebogen. Zijn gezichtsveld analyseerde ruimschoots ieder detail van haar, maar enkel tot haar slanke hals en er daarbij vooral voor zorgend dat hij haar gelaat telkens oversloeg. Dat was lastig, omdat hij voelde dat zijn blik vooral daarnaartoe werd getrokken, als een soort magneet. Hetgeen wat hij in zijn vlug rondschietende blik wel durfde te registreren zonder al te intens naar haar gestalte te loeren, waren kleine, voor ieder onbeduidende dingetjes waar hij later teveel aan terug zou denken. In die snelle registratie zag hij een strakke jeans die nauw om haar slanke benen sloot, een kaki, bijna roomkleurig overjasje - maar het meeste wat hem opviel (waarschijnlijk omdat zijn blik zo vaak terug naar de grond schoot) waren haar voeten die in twee elegante muiltjes waren gestoken. Het omgezwikte leer was gesierd met een opvallende print.
Ze was mooi. Zoals hij reeds opnieuw aan dat feit werd herinnerd wanneer hij haar als een sprankelende lentebloem door de gangen zag glijden, als een ergerniswekkende klaagzang in zijn achterhoofd. Verder had ze een even oude broer, die hier de positie van leraar Wood Magic omvatte. En naast de omvattende informatie in haar vrij zakelijke dossier was dat alles. Hij wist eigenlijk vrij weinig over haar. In feite hadden ze nauwelijks een woord met elkaar gewisseld sinds haar sollicitatiegesprek, en daar gaf hij de drukke examenperiode en die overspannen kutjong de schuld van, die hun stress op hem oversloegen zodat hij 's avonds met een kruik tegen zijn bonzende slapen languit op bed lag te sakkeren over pessimistische ditjes en datjes. Hij zag er vast eigenaardig uit met dat druipende haar dat in kletsnatte pieken over zijn voorhoofd hing, bemiste brillenglazen, viriele pilotenjas, daaronder de weggemoffelde zwarte stropdas en de gebruikelijke uitdrukking die menig mens leek te vertellen dat hij net van een begrafenis kwam. En ze moest vast van hem denken dat hij een gluiperige grotvleermuis was, net zoals iedereen dat deed. Misschien had die broer van haar zelfs al ingelicht, gewaarschuwd misschien; 'Wees nederig en achtbaar, zus, het is een rasechte Shadraan en je weet wat ze over die lui zeggen.' Zoiets.
Wat schuchter nam hij zijn stapeltje papieren van haar aan, met straffe, benepen beweginkjes, en frotte ze toch ietwat rommelig terug in zijn aktetas. Kregelige steungeluidjes verlieten haast onopmerkbaar zijn lippen toen hij moeilijkheden had om de flap van zijn tas dicht te krijgen, want hij belette er bewust op om niet nadrukkelijk te mopperen of onnodige scheldwoorden in zijn thuistaal rond te strooien, hoewel dat ('gvrdme!') niet helemaal lukte. 'Juist ja,' vervolgde hij ietwat wrevelig, alsof zijn korzeligheid ongewild over was geslagen op zijn stem. Zijn dasje was in zijn geagiteerde poging komen kijken boven zijn kraag en kronkelde nu als een ongelukkige rups over zijn borst. 'Uw - hamvraag. Uw dilemma; uw knelpunt.' Hij tuitte afkeurend zijn lippen even over zichzelf in de wetenschap dat hij dat zojuist hardop had gezegd om het voor zichzelf na te malen, en nam zich met een in een hoekje huilende inner-Savador voor niet zomaar zijn mond meer te openen als er toch niets meer dan dat soort blatende onzin uit kwam.


{ Nooo ze zijn vijf geworden, hoho.
Ze waren al een tijdje te lang vier c;
Also, shy Saf, that's a very first~ }

_________________



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Miss Roxanne
-
-
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Avocado Plofkip <3
Posts : 1055
Points : 86
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Light & Wood
Klas: Verzorging van Fabeldieren
Partner:

BerichtOnderwerp: Re: ❧ Hemelbrand   wo mei 18 2016, 12:37

Roxanne begreep dat je kon schrikken van zoiets, maar dan hoef je iemand toch niet meteen voor idioot uit te maken. De reactie verbaasde haar daarom nogal en ze schoot bijna in de verdediging, maar besloot haar mond te houden. Het was vast een vergissing. En ze wilde niet nog een collega op het lijstje zetten met wie haar eerste ontmoeting een ongemakkelijk misverstand bleek te zijn. Helemaal toen ze opkeek en het schoolhoofd voor haar zag staan. En zoals ze al dacht. Een misverstand, te zien aan Savador’s reactie. Wat maakte dat Roxanne alleen maar vriendelijker naar hem glimlachte toen ze weer overeind kwam met het stapeltje papierwerk.

Ze keek een beetje verbaasd op bij de naam die hij gebruikte. “Oeh, die heb ik al lang niet meer gehoord,” grinnikte ze een tikkeltje awkward. Wist hij niet dat ze getrouwd was? Of kwam het door haar broer, Riley? Had ze zich niet voorgesteld als Roxanne Heart bij haar sollicitatiegesprek? Ze kon het zich niet meer herinneren, maar het was wel apart hoe snel zo’n naam aan je kon groeien. “Zeg maar mevrouw Heart,” ze hield even haar hand omhoog waar een zilveren trouwring haar ringvinger sierde. “Of Roxanne. Das nog beter. Anders voel ik me zo oud.”

Het duurde interessant lang voor hij kort antwoord gaf en in die tussen tijd had ze hem wat beter bekeken. Er waren een paar dingen die uitstonden van de rest. Zoals zijn vrij sombere uitstraling of de manier hoe hij haar blik leek te ontwijken – ze begreep niet echt waarom, of dat zijn haar veel vochtiger was dan hoorde te zijn, met die paraplu in zijn hand. Maar hetgeen wat haar het meest opviel waren de groene grassprieten die in die vochtige zwarte lokken bleven plakken. Het geheel gaf hem iets vreemds en awkwards, maar ook iets aandoenlijks. Je zou haast denken dat hij net een potje had staan voetballen op het grote veld. En misschien was hij wel zo somber omdat ie verloren had, bedacht ze stiekem grinnikend. Ze vond hem wel het typ om een slechte verliezer te zijn. Maar die paar grassprieten waren een doorn in haar oog. “Er zit.. mag ik?.. let me just,” probeerde ze zichzelf met weinig succes duidelijk te maken toen ze al haar hand uitstak om de sprieten, diep geconcentreerd en met uiterste voorzichtigheid, uit zijn haar te plukken. “Je had wat gras in je haar zitten,” en ze liet de paar grasjes van haar hand naar de grond dwarrelen.

Ze vond het een beetje ongemakkelijk worden met hoe hij naar haar was. Ze wist niet zo goed hoe ze erop moest reageren. Hoe vriendelijker ze glimlachte, hoe erger het leek. Ze probeerde telkens zijn blik te vangen, maar hij leek oogcontact te weigeren. Dit was allesbehalve wat Roxanne uit de verhalen, over Savador, had opgemaakt. Niet dat ze die meteen geloofde. Roxanne was iemand die het bewijs met eigen ogen wilde zien voor ze een conclusie trok. Maar zo had ze hem nou ook weer niet verwacht. Had ze iets verkeerds gezegd?

Hij trok haar uit haar eigen overpeinzingen. “Ohja,” lachte ze. “Het is iets meer dan een vraag trouwens. Ik wilde meer iets bespreken.” Zei ze bedenkelijk. Ondertussen trok ze een zilveren ketting met een hartvormig amulet vanonder haar shirt vandaan en keek op het horloge dat erin zat. “Maar ik heb misschien een beter idee. Het is vandaag mijn vrije dag, maar dat is denk ik niet het geval bij u. Ik moet nu ook eerst mijn hond uitlaten en ik heb zo’n vermoeden dat u ook nog wel een hoop werk heeft liggen,” ze wierp een veel betekende blik op de weg gefrotte stapel papieren in zijn tas “dus wat denkt u van lunch? Of dinner? We kunnen in mijn vertrekken wat nuttigen, dat ik iets lekkers klaar maak, of misschien weet u een goed restaurant hier in Oaks field?” ze glimlachte enthousiast over het idee en een tikkeltje hoopvol naar hem op. “Dan kunnen we elkaar ook wat beter leren kennen. Het ijs proberen te breken..enzo..” Ze gaf hem een vriendschappelijk stompje tegen z’n schouder, waar ze misschien spijt van ging krijgen, en wachtte af op zijn reactie. Was dit nu echt wel zo’n goed idee Roxanne?


>Horloge Ketting<

[ *gasp!* ben je nou al vergeten dat ik Savador's grootste fan ben Oh Noes!
Natuurlijk weet ik dat ze niet 1 jaar zijn XD je begrijpt me verkeerd *pat pat*
Ik bedoelde; waar is Asema in dit verhaal XD bestaat ze niet meer?
en yes XD omg ik wordt er zelf haast ongemakkelijk van!
Ik ben hem niet gewend zo :} ]
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: ❧ Hemelbrand   wo jun 08 2016, 17:59

And at one time or another

IT BECAME CLEAR THAT WE ALL TOOK A BITE FROM THE APPLE


Bij gelegenheid, dacht de zwartharige man met een frons, was het misschien beter geweest als hij haar wél behandeld had zoals hij vrijwel ieder op de school confronteerde: streng - meedogenloos - kil - afstandelijk. Hij wist het zeker toen zijn onbedoelde misvatting ook tot Roxanne doordrong en hij getrakteerd werd op een toegenegen glimlach, die hem het gevoel bezorgde alsof zijn hart haperde en een roffel oversloeg. Weg van het hier en nu liet het zijn borst opveren en zijn schouders onder de losgelaten zucht weer zakken. Een zwoele ervaring die zijn longen vulde. Enigszins opgelucht, uiteraard, hoewel hij zichzelf er op hetzelfde moment ook om haatte. Die zwanenzang was plotsklaps ook meteen weer over. Ook hij fronste en keek een tikkeltje verbaasd, zijn blik onbedoeld streng met schuin hoofd in de hare vastgehaakt, alsof hij binnen nu en een fractie van een seconde een heldere verklaring eiste voor haar onthutste reactie. Het was toen zijn goudgele ogen in een langzame baan naar de fonkelende ring om haar vinger gleden dat ieder minuscuul vezeltje in zijn binnenste in ijs veranderde. Bijna een halve minuut bleef zijn blik onder diezelfde frons en een doelloze hapbeweging van zijn lippen als een idiote goudvis op de steen in het sieraad hangen, alsof hij het nauwelijks kon bevatten. Ondertussen viel de paraplu die hij tegen een bovenbeen steunde met een droge klets flauw tegen de grond. De sluike, roetzwarte lokken deinden om zijn gelaat toen hij zich het volgende moment zonder pardon aan haar polsen vergreep en bijna met een ruk haar hand dichter naar zijn gezicht bracht. Het dunne brilletje bengelde haast van zijn neus, was met een uilige plof in de aarde onder zijn schoorvoetende herenschoenzolen gepletst als hij zich nog verder als een of andere achterlijke gebochelde pastoor over haar hand gebogen had. Het geluid dat vervolgens schutterig uit zijn keel kwam voortgestiefeld, was een mengeling van de hese kreun van een bejaarde man met klephoed die op zijn vaste stekkie onderuit zakte na de vijfenveertig minuutjes die hij van schommelstoel naar verlepte geraniums aflegde en weer terug, en het zachte gejank van een liggende hond met zelfmedelijden voor de deur naar het plantsoentje achter het huis. Het pijnlijke betoon van een mens die zich iets verschrikkelijks realiseerde.

Hij morrelde nog hartstochtelijk aan het beentje van zijn bril om deze op zijn neusbrug in verschillende graden te positioneren, maar tevergeefs: de ring om haar vinger was zo echt en concreet als zijn hart die hij in zijn borstkas opnieuw in een loodzwaar brok steen voelde transformeren en afgeleefd in zijn maag neerplofte. Daar verschrompelde het als een droge vrucht om weer een dertigtal jaren een beetje te liggen vergaan. In zijn extase van verbittering haalde hij de één na de ander vergiftigde gedachtegang naar boven en liep ze af aan de lopende band. Hoe had het kunnen gebeuren dat een asswipe - want hij wist zeker dat haar man wel een behoorlijke asswipe moest zijn, met de hoofdletter 'A' van 'Asswipe' - onder zijn bevlogen gedachtes aan drank en mooie slanke vrouwen met blauwe ogen en huwelijkstaarten en voornamelijk, vooral stomende avonden tijdens de aankomende huwelijksreis naar een slap aftreksel van een populaire Raziaanse badplaats, besloten had om een of andere tweedehandse prullaria aan te schaffen en die als een onfatsoenlijke schimmelkleurige vlek om een prachtige gave, slanke vinger te schuiven, die.. die - Heart. Zilver! Het had evengoed een snoepring kunnen zijn; dat was in ieder geval de waarde die hij eraan hechtte. Nog zoiets excentrieks: hij, man van stiptheid, man van feiten, man van op een griezelige manier alles te weten te komen en het vervolgens (vaak tot grootste walging van menig leerling) nooit meer te vergeten; hij - of beter gezegd, zijn innerlijke systematische, veel te scherpzinnige computer - had grove miscalculaties gemaakt. De eerste dag dat Roxanne Jackson - nee, Roxanne Heart - zich op zijn school representeerde om haar sollicitatie te houden in de hoop spoedig te kunnen positioneren als docente Verzorging van Fabeldieren, had ze zich niet met haar meisjesnaam voorgesteld. Hij wist het zeker aan de hand van haar uitdrukking, haar bevreemde reactie - en hij kon op dat ogenblik zijn tong wel afbijten. Maar wat hem in ieder geval niet was ontgaan, was dat hij diezelfde dag, tijdens dat gesprek, met exact dezelfde knoop in zijn borst worstelde. Het was die eerste aanblik al, louter de verwarring die zijn anders zo nauwkeurige seismograaf behoorlijk verstoord had. Hij wist zelf ook niet wat het was. Het waren haar ogen die hem aan zijn overleden vrouw deden denken en iets aan haar uitstraling, waar hij zowel gecharmeerd als vertederd als gedeprimeerd door werd. Het al te bekende hoe en het waarom en hoezo kwamen om de hoek kijken om hem te tergen - ze lagen immers al tijden op de loer. Was hij daadwerkelijk teveel in beslag genomen geweest van haar verschijning dat hij onbewust een hand of een schrijfveer over haar dossier had gelegd en haar aangetrouwde naam voor de rest van het gesprek was vergeten, of was het überhaupt wel tot hem doorgedrongen? Ze wierp hem een blik toe met de minste kritiek en dat woog er alleen maar zwaarder aan. Hij haalde een keer diep adem, maar bizar veel hielp het niet om de duizelingwekkende opdonder uit zijn geest te verjagen. Getrouwd.

Verschrikt en onnodig plotseling liet hij haar hand ook weer los. Het overspronggedrag resulteerde in dat hij vluchtig zijn bril van zijn neus haalde en de beslagen glazen vlijtig tussen leer en stof van zijn jas en overhemd begon te poetsen, met handelingen die misschien zelfs een beetje gefrustreerd, gepijnigd of koortsachtig aandeden. Er waren groeven langs zijn verwrongen mond zichtbaar, alsof hij zijn uiterste best moest doen om vooral niet in een extreme uiting van emotie uit te barsten. 'Roxanne..,' beaamde hij uiteindelijk met een gedecideerde droge snik terwijl hij met een wijsvinger nukkig zijn bril terug op zijn neusbrug duwde. Haar naam lag plotseling bitter op zijn tong, zijn stem onvast. Alsjeblieft geen Mrs. Heart voor nu, en, als het even kon - nooit meer. Ze trachtte een hand naderbij te brengen. Daar schrok hij niet van: het was eerder de omslachtigheid waardoor hij uit reflex met zijn ogen knipperde, zijn handen om de zoom van zijn leren jas klemden en zijn onstabiele houding opgetrokken werd. Hij liet zich vervolgens beplukken en schikken als een klein jongetje wiens moeder ijverig aan zijn haar stond te friemelen, misschien even snel een duim langs haar tong haalde en met bevochtigde vinger het vuil van zijn wang veegde; in plaats van een jongetje stond er een volwassen man van zevenendertig die wangbijtend erg zijn best moest doen, zijn houding zo stijf gespannen en ongenaakbaar, borst vooruit gestoken en kin opgericht, alsof hij in een rij stond opgesteld van rekruten onder het oog van de sergeant, of als hoge vorst met scherp oog toekeek of zijn page zijn kledij en zijn lokken wel op een juiste manier hanteerde. Maar zo was het niet. Dat contact was teleurstellend kort, en alsnog veel te lang om waar te mogen zijn. Als een beest dat ieder moment in de aanval over kon gaan, staarde hij vanuit zijn onderste ooghoeken op haar kruin neer en keek toe hoe ze hem fatsoeneerde. Verder kon hij niets zeggen of doen. Hij meende dat hij belachelijk zou worden gemaakt als menig leerling hen zo zag; de sprankelende lerares Verzorging van Fabeldieren die de altijd zo norse en grimmige docent Vuurmagie opknapte was immers een vreemde combinatie. Hoofdzakelijk keek hij zo zuur en nijdig door opnieuw de oneerlijkheden van de wereld waar hij mee botste. Hij was bang dat dat ook niet gauw zou veranderen.

Van de paar enkele grassprieten die van de muis van haar hand door de lentebries werden meegenomen, gleed zijn blik weer naar haar, of beter gezegd het klokje in de vorm van een amulet dat ze tevoorschijn haalde. De dunne lippen van de zwartharige man persten zich zuurtjes op elkaar. Hartvorming. Hartvorming. Was het bij mogelijk toeval ook weer zo'n uit liefde geschonken prullariaprul van die man van haar? Een zichtbaar spiertje onder zijn kaak spande zich gebeten aan, en hij wilde het klokje - dat trouwens van een afschuwelijke snoezigheid was, hoewel hij dat nooit toe zou geven - het liefst uit haar handen rukken en met een weloverwogen wreeftrap de wijde wereld in schieten, ver uit haar bereik en ver uit de buurt van haar hart, haar blik en haar hoofd, die gevuld was met misselijkmakende gedachten aan haar echtgenoot. Net als de bal waarmee hij zojuist de triomf van een gigantische treffer behaald had in één van de duizenden gezicht die hem altijd blindelings beoordeelden. Het alternatief dat meer in zijn kaliber was en niet afhankelijk was van geluktreffers, was om het ding eenvoudigerwijs tegen de grond te smijten en er als een bezetene met beide herenschoenen tot dubbeltjesformaat op te gaan stampen, zijn ellebogen daarbij strak langs zijn zij gezet als een klein driftig kind. Grote kans dat er natuurlijk net op dat exacte moment een tros leerlingen voorbij kwam geparadeerd om hem stiekem uit te lachen of een ongepaste opmerking te plaatsen over platgeslagen uurwerk of het gebruikelijke pesterige riedeltje (Savador is verlie-hiefd) wanneer hij iets te vaak of te lang met een vrouwelijke collega werd gezien en hij ze vervolgens als een ziedende maniak achterna rende, posterieur aan een uitnodiging voor anger management-therapie in zijn postvak. Focus! Je gaat je vandaag niet voor gek zetten, lul.

Het kostte hem de nodige moeite om zich te concentreren op het gesprek, echt het gesprek, en niet zijn gesprekspartner of het afgrijselijk prachtige klokje. 'Vrije dag', 'lunch', 'diner' en 'Oak's Field' waren bepaalde termen die godzijdank wel tot hem doordrongen, en uit spontaan welbehagen en twijfelmoedigheid rukte hij zijn sikje bijna van zijn kin. Zijn hand tastte naar de schouderband van zijn aktetas om deze schuchter achter zijn been te verstoppen met eenzelfde bedeesdheid alsof hij poedelnaakt voor haar stond bij het opmerken van een bepaalde blik op de loeizware tas vol werk, maar voor hem was het meer een soort bedrukken van de stapels na te kijken proefwerken die op hem wachtten, want god verhoede als het vandaag zijn kansen weg zou nemen om met een mooie vrouw te dineren. Hij staarde een tikkeltje perplex voor zich uit, of eerder met nietsziende blik schuin naar beneden, naar Roxanne's muiltjes, terwijl zijn bovenlichaam harkerig mee bewoog onder de goedbedoelde por tegen zijn schouder. Misschien was ze op het moment wel de enige in heel de school die iets als een vriendschappelijk schouderstootje bij Savador kon flikken zonder afgeblaft te worden, of ter plekke uit voorbehoud langzaam richting grond te zakken, jezelf tot een balletje op te krullen en alvast even te sterven onder zijn vuurschietende blik. Dat kwam een beetje beschroomd over van zijn kant, zelfs ietwat koddig, maar iedere keer als hij de vrouw voor hem zag werd zijn binnenste tot de nok toe gevuld met een zure chemie van een grenzeloze genegenheid en een zielensmartende treurnis die al zijn dagen niet alleen grijs kleurde, maar de lijnen van zijn realiteit ook begon uit te gummen. Voor nu was daar ook een rusteloosheid bijgekomen waarover de zwartharige man lang en peinzend maalde. Hij ging nooit uit eten met collega's - laat staan dat hij überhaupt enige gemoedelijke contacten met ze aanging. Hij was, zoals ze misschien al wel moest weten, een man op zichzelf. De mysterieuze einzelgänger van de klas, de sinistere sarcast met een bizar boek op de vloer van de cafetaria, de rare vogel die nergens anders rondhing behalve de bibliotheek, de eigenaardige bebrilde man die verdiept over zijn krant gebogen in een koffielounge op het station pauzeerde en in het loutere gezelschap van een afkoelende cappuccino de tijd doodde tot de aankomst van zijn volgende trein, af en toe met suiker en melk aangehaald door serveersters die hem door zijn donkere aura liever meden - zoiets. Omdat zulke gelegenheden voor hem eigenlijk vrij schaars waren, zou hij in een andere situatie hebben beweerd dat het evengoed een date was. 'IJs,' herhaalde hij knullig voor zichzelf, diep in gedachten verzonken, murmelend, en daardoor nauwelijks hoorbaar. Het 'ijs breken'. Tobberig frulde hij aan het puntje van zijn stropdas, de blik die zijn gelaat sierde bijna pijnlijk door het peinzen. Kon je zoiets wel ijs noemen, en geen solide muur?

Zijn afwezige goudgele ogen haakten zich weifelend weer in de blauwe poelen die hem zo sprankelend, zo oneerlijk vriendelijk aankeken - en hij wist dat het weer vloed was aan zijn zee van depressie.
'Ja - d-..' Hij wist ook dat het de broodnodige woorden waren die weer werden meegenomen door de golven van die treur-oceaan. Zijn tong bevochtigde zijn lippen die even van elkaar bewogen in een ademteugje terwijl hij onder raspende geluiden de baardhaartjes langs zijn oren krabde, lichtjes door zijn knieën boog om met een zwierig beweginkje de paraplu van de grond te plukken, al was het maar om zichzelf iets onder handen te geven. 'U hoeft niet voor me te - zwoegen, Roxanne,' besloot hij uiteindelijk weloverwogen tussen zijn chaotische woordenstroom die in zijn hersenpan kolkte naar buiten te brengen. Ze hoefde niet de moeite te nemen om speciaal voor hem te koken, ben je mal. Onder een geërgerde snuif merkte hij dat hij alweer vastliep, en vouwde fronsend zijn handen om de gekrulde haak van zijn paraplu, die hij als een soort koninklijke scepter tussen zijn voeten had geplant. 'Na de uren van de werkdag - ik haal u op. Voorsuite van Oak's Forest Inn. Vanavond acht uur,' decideerde hij tenslotte nogal kil, bijna alleen in stugge kernwoorden, al was de stroefheid in zijn stem niet naar haar gericht. Onder geen beding dat hij haar meenam naar die boerentent van de Bokkenburcht, waar het een jewelste van gokken, gemeenschappelijk geschreeuwde uitblatingen over volle bierpeulen en onfatsoenlijke poetsenbakkers was. Het was een feit dat hij een man bleef over bepaalde kwaliteiten. Geld. Klasse. Wat anders diende hij voor nu in de strijd te gooien als zijn gebruikelijke zilveren tong en sterke zuilen hem in de steek lieten? Wat anders - want hij kende niet anders.


{ Aaaah~
Asema zit op een school uitsluitend voor meisjes, want Saf
is van de oude stempel en wil het niet hebben dat er op
vroege leeftijd jongetjes van het 'lage volk' op zijn dochter
azen, en ook dat ze de beste studie en de minste afleiding
krijgt, etc. }

_________________



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Gesponsorde inhoud



PROFILE
MAGICIAN

BerichtOnderwerp: Re: ❧ Hemelbrand   

Terug naar boven Ga naar beneden
 

❧ Hemelbrand

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» ❧ Hemelbrand

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Starshine Academy ::  :: Grass Field-