PortalIndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 Seasons die one after another『季節は次々死んでいく』

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Shia
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Esmée
Posts : 243
Points : 10
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Earth & light
Klas: Miss Eres
Partner: Ik kan niet zeggen hoeveel geliefden ik heb: ik weet niet goed wat het verschil is tussen liefde en iemand die ik af en toe zie

BerichtOnderwerp: Seasons die one after another『季節は次々死んでいく』   di maa 29 2016, 15:27

If I were someone else I think I would still be mentally ill.
Hij was nu al enkele malen wakker geworden met telkens dezelfde gedachten. Normaal wordt hij wakker met het versje. "Op een barst gelopen? Moeders rug gebroken!". Dat was de laatste dagen niet het geval. Hij werd altijd wakker met de gedachte dat er weer eens een seizoen gestorven was. Nu moest dat seizoen weer een jaar wachten - maar geen volledig jaar, wel drie andere seizoenen lang - tot het weer mocht herleven. Seasons change but people don't, dat had hij al vaker gehoord, maar hij geloofde er niets van. Hij hield meer van de mythen die er verteld werden over de seizoenswissel. Die van Persephone (en Demeter, die de moeder was). Persephone, die ontvoerd werd toen ze bloemen plukte door Hades, de god van de onderwereld en heerser over de doden - die verliefd was geworden op haar. Demeter begon verwoed naar haar dochter te zoeken. Ze weigerde haar taken als godin van de Vruchtbaarheid, en daarmee van de Groei en Vruchtbaarheid, uit te voeren. De aarde verdorde, en voor het eerst werd het winter. De mensen konden hun graan niet meer oogsten, hun voorraadschuren raakten leeg en al snel brak er paniek uit. Zeus wou Demeter tot rede brengen, maar die luisterde niet, dus ging Zeus naar Hades toe. Hades vertelde Zeus dat de ontvoering niet meer ongedaan gemaakt kon worden. Hij had Persephone laten eten van een granaatappel, zes pitten, en daarom moest ze blijven. Zeus dwong Hades tot een compromis omdat hij het niet eens was. Voor iedere pit die ze gegeten had, moest ze een maand doorbrengen in de onderwereld bij Hades, en de andere zes maanden mocht ze bij haar moeder blijven. Die zes maanden in de onderwereld stelden de herfst en de winter voor, de zes maanden bij haar moeder stelde dan weer de lente en de zomer voor. En nu was de herfst gestorven. Shia vond dat. Persephone was nu weer zes maanden bij haar moeder. Maar dat was dan wel weer genoeg les voor in de ochtend. Shia aaide Aki over zijn hoofd en negeerde de hond verder, want hij had veel te doen voor hij kon vertrekken. Kort gleed hij met zijn tong over zijn onderlip, en stelde vast dat de tongpiercing nog steeds in zijn tong zat. Die verdomde Sareth. Waarom haalde hij de piercing niet gewoon uit? Hij wist het zelf niet. De jongeman sleep een potlood, zocht enkele gommen bij elkaar en borg ze veilig op achter de elastiek die rond zijn notitieboek zat. Hij legde het neer, zocht zich een mooi paar schoenen uit, zocht zich een nette broek die toch weer niet té net was en zocht ook een hemdje uit. Maar een los hemdje, geen businesshemd. Na even getwijfeld te hebben, wisselde hij het in voor een net T-shirt, een T-shirt dat uitstraalde dat hij niet van slonzige kledij hield. Het was lente, dus echt een jas zou hij niet nodig hebben, maar toch nam hij voor de veiligheid een mooie, kakigekleurde, nette jas mee. Hij deponeerde die over zijn arm heen en klemde het boek tegen zijn borstkas, waardoor de sleutel die onder zijn shirt zat nog eens extra tegen zijn huid drukte. Hij overliep wat hij nog moest doen voor hij naar buiten mocht. Het plafond checken. Geen barsten? Mooi. Hij moest nog vijf kruiswoordraadsels oplossen in zijn hoofd. Daar begon hij meteen mee. Hij wandelde terug naar zijn bureau en nam er een kauwgom uit een doosje. De bruinharige jongeman bleef gek op speciale smaakjes, want hij haatte munt en hij haatte aardbei. Hij had een kaneelkauwgom in zijn mond gestopt, en néé, hij kauwde er niet op. Heel even, om het soepel te krijgen, en dan plakte hij het achter zijn voortanden. Dat was ook weer check. Shia maakte een zacht geluidje en Aki keek hem aan. Shia knikte en opende de deur. De Hollandse herder volgde hem braafjes. De Earth magician wist precies waar hij heen wou, en Aki moest maar gewoon volgen. Na even gelopen te hebben - begrijp hier onder: de trappen af gewandeld te zijn, de school door, naar buiten, richting de schoolgebieden, meer bepaald de greenhouses - hield hij halt. Hij ging de kassen binnen, en keek ongeïnteresseerd as always rond. Ongeïnteresseerd leek hij, maar hij was wel geboeid door de planten, ook al was hij geen Grenaan. Soms vroeg hij zich af of hij niet beter een Grenaan geweest was. Hij was gewoon een geval apart, hij hoorde nergens bij. Nee, dat was niet waar, maar planten boeiden hem wel en aarde niet zo. Planeten gingen toch dood. Planten ook, maar op een andere manier. People kill flowers and plants because we think they're pretty (and we kill ourselves because we think we're not). Maar niemand vond planeten mooi op de manier dat planten en bloemen mooi genoemd werden. Hij was alleen in de kas, dus opende hij zijn mond en begon hij een gedicht op te zeggen, of een tekst, of hoe je het ook wilt noemen. Het was poëzie. "I complete five crosswords a day because it stops the panic". Daarna ging Shia zitten. Voorzichtig, hij wou zijn broek niet vies maken. Hij deed de elastiek rond zijn boek uit en nam zijn potlood. Hij keek naar de plant tegenover hem. Hij begon notities te maken, en hij begon de plant uitvoerig en gedetailleerd te beschrijven, want tekenen deed hij niet, oh nee, nooit. En ook wou hij de plant niet vermoorden om in een boek te stoppen. Ergens vroeg hij zich af of hij niet naar de les moest vandaag, maar zijn interesse in de plant was groter dan zijn interesse in de eventuele lessen die hij gehad zou hebben.

OOC: Voor Ziva (-CLICK- gedicht)
It is impossible to imagine a color you have not seen.

_________________
{het lied van} - {Shia Reuben Silas Leif} - {de dwaze bijen}

イノチはイノチを食べて生きていますイノチを食べた私はいつかイノチに食べられる私が美味しいといいのだけれど
Life eats another life to eat. I know I'll too will be eaten like I did. I hope at least I taste good.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ziva
-
-
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Linn
Posts : 1666
Points : 76
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Fire and Light
Klas: Master Shong
Partner: Stop asking me to trust you, while I'm still coughing up water from the last time you let me drown.

BerichtOnderwerp: Re: Seasons die one after another『季節は次々死んでいく』   di maa 29 2016, 23:28

Het was heerlijk om eens in de zoveel tijd geen lessen te hebben het ’s morgens. Niet dat de brunette deed aan uitslapen, meestal was ze rond een uur of acht klaarwakker na een van haar nachtmerries namelijk, waardoor ze ook vandaag vroeg was opgestaan. Rond half zeven zelfs, zodat ze een rondje kon gaan rennen op een tijdstip in de ochtend waarbij nog niemand buiten was, of in ieder geval niet zoveel mensen zoals het later op die dag zou vollopen met kinderen die kwamen genieten van het ‘lenteweer’. Zo’n heerlijk weer was het echter niet die ochtend, het bleek nog vrij koud te zijn namelijk. Maar ach, lente was pas begonnen, niet bepaald het weer om een t-shirt aan te doen maar ook weer niet het weer om een dikke trui aan te doen zoals tijdens de winter. Ze maakte haar gebruikelijke ronde af voordat ze weer terug ging naar de slaapvertrekken om zichzelf weer op te frissen. Zoals ze het liefst iedere morgen deed, nam ze een heerlijke douche waarna ze zich weer omkleedde. Helemaal fris en zich duidelijk fit voelend, was ze weer naar buiten gegaan terwijl sommige andere studenten al een paar minuten in de lessen zaten. Gelukkig voor haar hoefde ze pas laat in de middag naar één les te gaan, wat betekende dat ze vandaag een heerlijke rustdag kon hebben. Ze was er nog steeds niet over uit wat ze vandaag wilde doen, dus liep ze maar wat doelloos rond over het grasveld, richting de greenhouses. Een plek waar ze vrij zelden kwam, gewoonweg omdat het niet bepaald een plaats was waar ze gebruikelijk heen zou gaan. Ze was een vuurmagiër, per slot van rekening. Maar toch bracht de klamme warmte van de kasten haar een vrij aangenaam gevoel. Het bracht haar ergens weer terug naar huis, al was de warmte op Razen een stuk droger natuurlijk. Rustig liep ze langs de planten, een ietwat ongeïnteresseerde blik in haar ogen. Het was vrij duidelijk dat ze niet veel gaf om planten, ja, ze waren mooi om even te aanschouwen – maar ze had er absoluut geen ‘connectie’ mee zoals dat wel eens ging met woudmagiërs. Zachtjes zuchtte ze en liet ze ergens tegen de muur van het huis zakken om daar te gaan zitten. Op een plek vrij geïsoleerd van de rest. Even alleen zijn was altijd wel fijn.
Totdat iemand anders de kasten binnenkwam. De rust was bijna meteen over, want na enkele minuten hoorde ze zijn stem. Vrij luid, vrij duidelijk, eigenlijk – ook al was ze maar enkele meters van hem verwijderd eigenlijk. Ze trok een van haar wenkbrauwen op en keek op, maar waarschijnlijk kon de jongen die de kamer binnen was gekomen haar niet eens zien. Ze zat dan ook best verstopt in een hoekje. Na het gedicht werd het weer muisstil in de kasten, nog even kort hoorde ze hoe de jongen ging zitten, maar daar bleef het ook bij qua geluid. Zachtjes haalde ze even diep adem. ”Leuk gedicht,” weerklonk haar stem, de stilte wederom verbrekend. Hij had vast niet verwacht iemand te horen. ”Ben je normaal altijd zo depressief of is het alleen maar deze ochtend?” Haar stem klonk helder, alsof ze zelf helemaal niet inzag dat ze met zo’n woorden best iemand pijn kon doen of op zijn teentjes kon trappen. Hij had zichzelf namelijk zo’n beetje ‘mentally ill’ genoemd en voor zover ze het had kunnen horen, was het nou niet bepaald een vrolijk gedicht. Al waren de woorden snel voorbij gevlogen en had ze sommige dingen niet goed uit elkaar kunnen houden, misschien ook omdat ze niet al te dichtbij hem zat en niet haar volle aandacht erop had gericht. Ze trok haar knieën wat meer op en sloot haar armen eromheen, waarna ze haar ogen sloot en zich weer probeerde te focussen op waarom ze ook alweer naar de kasten toe was gekomen. Maar er kwam geen enkele reden meer in haar op. Waarom zat ze hier, eigenlijk?

_________________
Introduction《 》Thornes 《 》 Voice 《 》 Theme
What goes on behind these doors, I will have mine and you will have yours
We all have our secrets.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Shia
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Esmée
Posts : 243
Points : 10
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Earth & light
Klas: Miss Eres
Partner: Ik kan niet zeggen hoeveel geliefden ik heb: ik weet niet goed wat het verschil is tussen liefde en iemand die ik af en toe zie

BerichtOnderwerp: Re: Seasons die one after another『季節は次々死んでいく』   wo maa 30 2016, 15:25


LEER LEVEN MET DE ENGELEN
SOMS ZIJN ZE ZWART EN SOMS VAN GOUD

Er heerste een absolute stilte in de kas, nadat Shia het gedicht voorgedragen had. Hij vroeg zich af hoe hij weer bij de tekst kwam, het was niet zijn eigen gedicht, maar het beschreef de jongen perfect, ook al besefte hij dat zelf niet. Hij voelde een diepe, sentimentele band met dit gedicht, maar hij besefte niet dat het kwam omdat het hem beschreef. Ook al spraken ze letterlijk over kruiswoordpuzzels oplossen, hij besefte niet dat hij dat ook deed. Hij besefte ook niet dat hij een autist was, dat hij aan een vorm van dwangneurose leed. Hij dacht dat hij compleet normal was - de REST was pas vreemd. Maar er heerste volledige stilte, er was enkel nog een zacht geluid te horen toen Shia ging zitten. Het ritselen van kledingstukken, stof die over elkaar heen bewoog, een lichte gekraak van het nog-niet-volledig-soepele stof van de jongeman zijn schoenen. Zijn oren waren gespitst, hij zou ieder klein geluidje opmerken. Terwijl hij zijn notities aan het nemen was, hoorde hij iemand adem halen. Heel zacht, het was niet echt in zijn buurt, maar hij hoorde het wel. Hij wist niet precies hoe lang de person al aanwezig was, maar waarschijnlijk lang genoeg om hem gehoord te hebben met zijn gedicht, anders zou hij iemand voetstappen hebben gehoord op het klinkerpadje tussen de planten heen. ”Leuk gedicht”, hoorde hij. Een vrouwenstem, een lichte stem, een beetje melodieus, eigenlijk wel een mooie stem. Passend voor iemand van het vrouwelijk geslacht tussen de veertien en achttien, vond hij. De jongen met het bruinzwarte haar keek niet op, hij bleef notities maken alsof hij helemaal niet gehoord had dat er tegen hem gesproken werd. Hij was de bladeren van de plant nu aan het beschrijven, de inkepingen, de nerven, hoe diep die waren, hoe zacht het blad er uit zag - of juist het omgekeerde. ”Ben je normaal altijd zo depressief of is het alleen maar deze ochtend?” Hij vond het wel geweldig hoe helder ze deed, maar hij keek nog steeds niet op en zou natuurlijk nooit laten blijken hoe grappig hij het vond dat ze deed alsof depressie een luchtig onderwerp was. Shia krabde kort aan zijn nek, legde zijn potlood neer in zijn notitieboek en dacht even na. "Wat is depressie? Een mentale aandoening. Maar ik ben niet depressief, nee. The only serious question in life it whether to kill yourself or not. Vind je dat een depressieve gedachte?" Hij nam zijn potlood weer vast en begon verder te noteren. Hij besefte weer waar het gedicht vandaan kwam. "De man die dit gedicht geschreven heeft, schreef nog meer. Bijvoorbeeld: ''I think the genes for being an artist and mentally ill aren’t just related, they’re the same gene''. Ben je een kunstenaar? Ben je mentaal ziek?" Hij sprak wel tegen het meisje, maar hij wist niet of hij echt tegen haar aan het praten was, of tegen zichzelf bezig was. Hij wou de plant beter bekijken, dus raakte hij het blad aan met zijn linkerhand - wat een domme fout, Shia! Wat een domme fout! - en een plotse vlaag van angst overspoelde zijn hart. Rechts was zijn voorkeurhand, zijn voorkeurkant, hij hield meer van rechts, waarom raakte hij de plant aan met zijn linkerhand?! De jongen raakte zo snel mogelijk de plant ook aan met zijn rechterhand, tweemaal zelfs, want hij was bang, bang dat zijn moeder wat zou overkomen als hij dat niet deed, bang dat het hem zou vervloeken. OCD? Zelf kwam deze gedachte helemaal niet bij zichzelf op, natuurlijk. Hij dacht gewoon dat hij een extreme perfectionist was, want hij was Shia Leif, hij kon toch geen mentale aandoeningen hebben? Daarom geloofde hij ook niet dat het gedicht zo goed bij hem paste. "Kan er mij verteld worden met wie ik de eer heb, mejuffer?" vroeg Shia, met zijn stem die eigenlijk niet zo bij zijn uiterlijk paste, maar wel bij zijn persoonlijkheid en bij zijn 'zijn'. Hij ging verder met noteren, nog steeds geen moeite ondernemend om om te kijken, of zoek naar de persoon die tegen hem sprak.


_________________
{het lied van} - {Shia Reuben Silas Leif} - {de dwaze bijen}

イノチはイノチを食べて生きていますイノチを食べた私はいつかイノチに食べられる私が美味しいといいのだけれど
Life eats another life to eat. I know I'll too will be eaten like I did. I hope at least I taste good.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFILE
MAGICIAN

BerichtOnderwerp: Re: Seasons die one after another『季節は次々死んでいく』   

Terug naar boven Ga naar beneden
 

Seasons die one after another『季節は次々死んでいく』

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Seasons; Summer Sun!
» Seasons: Autumn Leafs (2013)
» [Verhaal] Seasons
» Change of Seasons Contest

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Starshine Academy ::  :: Greenhouses-