PortalIndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 Castle of Glass || Olivier

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Damian
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Anneswann
Posts : 380
Points : 5
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark and self taught fire magic
Klas: Master Julius
Partner: Let's go, don't wait, this night's almost over. Honest, let's make, this night last forever

BerichtOnderwerp: Castle of Glass || Olivier   do maa 03 2016, 09:42

Anger and agony
-- Are better than misery --



Zes suikerhartjes.. zes van die zoetige onnuttige dingen die je tanden lieten rotten. Ze waren zoet, zoetsappig en boven alles wat iets wat hij dus niet ging opeten. De tekstjes stoorden hem boven alles mateloos, zeker die vier die hem de stuipen op het lijf joeg. De eerste droeg een kaartje met een simpele sorry op, dus opzich viel het mee maar die andere drie lieten hem diep fronsen. Zijn blauwe ogen gleden over de kaartjes van de andere drie. Het tweede complimenteerde hem op zijn haar, allemaal mooi en wel. Het derde begon over een onderwerp dat hij het liefste NIET wilde meemaken hier op school en de vierde liet hem mooi weten dat ze allevier van dezelfde persoon kwamen. Hij legde die vier kaartjes en die vier hartjes in zijn bureau en wilde er liever niet meer aan herinnerd worden. Waarom hield hij ze bij? Was voor hem ook een vraag. Misschien kon hij de persoon er ooit wel eens mee confronteren van zodra hij wist van wie hij ze had gekregen, je weet maar nooit. Alleszins was het iets wat hij eng vond. De twee laatste hartjes waren er twee die hij niet zo graag zag, maar dat was met die vorige vier eigenlijk ook wel zo. De tweede laatste was er eentje van Tári waarop stond dat hij basically een idioot was maar een goede vriend. Dat ze na al die jaren nog niet wist dat hij echt zoetigheid haatte was voor hem ook een raadsel. Maar eigenlijk was het kaartje wel een lieve gesture van haar. Die ging ook zijn bureau in. De laatste was voor hem een compleet raadsel. Een haat bericht dat hij meer werd gehaat. Hij trok zijn bovenlip op en schudde zijn hoofd waarna hij het kaartje met een suikerhartje de vuilbak in kieperde. Wie het ook was die dit hartje had verstuurd, verdiende al zijn haat. Damian snuffelde en wreef met de bovenkant van zijn hand over zijn neus terwijl hij naar de kleerkast was gewandelt voor een vers paar kleding. Misschien was het op zich nog geneens zo slecht om zijn warme lange jas aan te trekken met een paar legerschoenen. Dat waren dan ook meteen de kledingstukken geweest die hij uit te kast haalde samen met een simpel wit shirt en een skinny jeans. Zijn lichaamsbouw liet het toe skinny jeans te dragen sinds zijn benen lang en athletisch van bouw waren, waardoor zijn benen mooi tot zijn recht zouden komen in die broek. Dus daar ging hij voor. Hij wist dat het over het algemeen het nog aardig koud was, anders was hij niet voor de lange jas gegaan. Echt met zekerheid kon hij niet zeggen waar hij naar toe ging, maar hij ging wandelen. Damian nam zijn puffer, pufte en hij nam zijn medicatie in voor die razende hoofdpijn die hij voelde. Zijn humeur was er al niet te best op, maar misschien hielp een wandeling in de vroege ochtend er wel bij sinds hij al van twee uur in de ochtend wakker was geworden.

Vermoeid wreef de blondharige jongen door zijn ogen, zijn hoed hij thuis gelaten op zijn kamer en dik ingepakt met zijn lange zwarte jas, wandelde hij door de grasvelden naar de oude ruïnes waar hij misschien wel de rust kon vinden die hij nodig had. De jongen liet zijn gezicht zich nog dieper verbergen in de kraag van zijn jas om dan op een willekeurige steen te gaan zitten en met zijn handen een boek uit zijn tas te halen die hij nog last minute van zijn kamer was gaan halen toen hij nog maar net de deur uit was. Met een kleine frons, terugdenkend aan die hartjes, opende hij het boek en begon hij te lezen over de les die hij binnenkort ging volgen bij Iro, over soulbeasts. Afwezig en verdiept in zijn leerstof en de hartjes die hem zo angst aan joegen, las hij verder, zich niet ervan bewust dat er iemand was, iemand die hij liever niet wilde zien.
### , tagged , notes,♥ lauz

_________________
Voice -- Theme -- Character

"We've come a long way from where we began."
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://cidsbanana.tumblr.com/
Olivier
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Simone
Posts : 339
Points : 5
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Earth & Light
Klas: Miss Roxanne
Partner: Half the time we laugh a lot. The other half we cry for love. In secret

BerichtOnderwerp: Re: Castle of Glass || Olivier   do maa 03 2016, 12:08

Met een korte haal was het gebeurt er liep de robijn rode vloeistof over zijn arm, druppelde langzaam op de grond van het douchehokje en werd door het stromende water weggespoeld. Nog een streep onder die nieuwste waarna de zwartharige jongen zijn trillende onderlip zachtjes tussen zijn tanden klemde en toekeek hoe het bloed als rode diamanten van zijn arm en van het mesje af druppelde. Het kleine scheermesje spoelde hij grondig af voordat hij ook zijn arm afspoelde. Hierna legde hij het mesje terug in zijn tasje bij de rest van zijn douchespullen en draaide hij de douche uit. Snel droogde hij zich af om daarna zijn arm te omwikkelen met een schoon verband. Zijn badjas wikkelde hij om zich heen en hij liep de douche uit op zijn zwarte doucheslippers. Eenmaal op zijn kamer legde hij zijn toilettasje terug waar het hoorde, namelijk op zijn nachtkastje. Zijn ogen gleden kort over de hartjes die nog op zijn bureau lagen. Het "You are clean now" hartje, daar snapte hij geen snars van. Waar sloeg dat nu weer op? Dan had hij nog een hartje met daarop "You rock those leather pants, bro." die was van Tim. En over zijn leren broek gesproken, die kon hij vandaag wel eens aandoen. Dan had hij nog het hartje met de tekst waarvan hij niets begreep "Śniłaś mi się tej nocy." stond erop. Welke taal het was en wat het betekende, wist hij niet. Met een sierlijke beweging wat wel bijna op een soort pirouette leek draaide hij zich naar zijn kast toe en haalde de zwart leren broek uit zijn kast. Verder pakte hij een lekker zittend, maar vrij strak, wit T-shirt en trok deze twee kledingstukken aan. Hierna trok hij zijn schoenen aan en stak zijn voeten in zijn zwarte herenschoenen, deze stonden goed bij zijn leren broek. Hij draaide zich naar de spiegel en probeerde zijn nu uiterst fluffy haar te temmen, maar tevergeefs. Het stond lichtelijk overeind en zag er ongelofelijk zacht uit. De hoed van stro, die van zijn vader en zijn opa was geweest, hing nog altijd mooi aan de kapstok. Olivier droeg hem haast nooit en keek er vooral naar. Het was een goed aandenken en een mooie herinnering aan zijn vader. Naast de hoed hing zijn mooie, vrij chique als zei hij het zelf, witte winterjas en deze trok hij aan. Hij had zin in een lange wandeling. Dansen had hij vanochtend al gedaan, eventjes, voor hij onder de douche was gesprongen. Maar zelfs dat had zijn gedachtegangen niet in de directie kunnen leiden die hij wilde. Wat hij ook deed, bepaalde gedachtekronkels bleven zijn brein doorboren. Onder andere die hartjes en die ene blonde jongen die hij hoopte te ontwijken. Met een beetje mazzel kon hij gewoon en normaal worden hoe langer hij met het meisje genaamd Raaf om zou gaan. Een kleine zucht ontsnapte aan zijn lippen terwijl hij verder door de gangen van het kasteel doorliep en uiteindelijk de deuren die naar buiten leiden openduwde. Het was nog wat frisjes, welk gevoel versterkt werd doordat zijn haren nog licht vochtig waren. Hij keek even rond zich heen en besloot toen maar gewoon ergens heen te lopen, vrijwel doelloos, behalve dan dat hij probeerde overal aan te denken dan die Damian en dat ene aparte hartje. Hij stak zijn handen in zijn jaszakken en kwam na een minuut of vijf uit bij een ruïne. Een kleine frons kwam op zijn gezicht waarna hij kort zijn schouders ophaalde en een klein beetje rond liep, zijn vingers gleden zo nu en dan over de koude en nog vochtige stenen. Hij was hier nog nooit geweest en bekeek het oude, ingevallen hoopje steen wat ooit een mooi gebouw was geweest. Hij draaide zich om en wilde terug lopen toen hij zag dat er iemand was gaan zitten. Hij versmalde zijn ogen lichtelijk en deed daarna, bijna verschrikt, een stap achteruit. Zachtjes vloekend keek hij om zich heen, hopend dat hij hier weg kon zonder dat de jongen hem zou zien. Met stille stappen liep hij voorzichtig terug, maar laat het nu net zo zijn dat Olivier niet goed kan sluipen waardoor er een takje luid krakend zijn gejammer liet horen toen de zwartharige jongen zijn voet erop zette. Een luide zucht ontsnapte aan hem en hij schraapte zijn keel licht, deed net alsof het hem niets scheelde dat die jongen hier was. Gedroeg zich zo casual als mogelijk was. Hij leunde iets tegen een dunne boom een en sloeg zijn enkels over elkaar. Hij keek eventjes naar de grond en naar die leren broek die hij aan getrokken had, voordat hij zijn bruine ogen weer naar de blonde jongen met die mooie blauwe ogen liet gaan. Die jongen was niemand anders dan Damian, de kerel die hij probeerde te ontwijken, de kerel waar hij niet aan wilde denken. 'Hey.' kwam eruit terwijl hij een glimlach op zijn gelaat toverde. Meer geluid kreeg hij op het moment niet uit zijn keel. Hij wist ook niet wat hij meer kon zeggen tegen deze jongen. Het liefste was Olivier gewoon doorgelopen, weggelopen na die "hey" maar iets in hem weerhield hem ervan. Zelf maakte hij ervan dat het raar over zou komen om straal langs hem te lopen, nadat hij nog zo had geprobeerd om dat juist te doen. Maar nee dat takje moest zo nodig zijn aanwezigheid melden. Rot takje en zijn grote mond die had geschreeuwd in pijn toen zijn herenschoen dacht: laten we op jouw landen. Want Olivier zijn leven moeilijk maken door de aandacht naar hem toe te trekken terwijl mr.blondguy er zat was oh, zo leuk. Het universum was tegen hem vandaag. Thank you for nothing, you useless feet.

_________________



Laatst aangepast door Olivier op do maa 03 2016, 17:39; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Damian
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Anneswann
Posts : 380
Points : 5
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark and self taught fire magic
Klas: Master Julius
Partner: Let's go, don't wait, this night's almost over. Honest, let's make, this night last forever

BerichtOnderwerp: Re: Castle of Glass || Olivier   do maa 03 2016, 14:02

Anger and agony
-- Are better than misery --



Zijn gedachten bleven naar die suikerbommen gaan die hij in de lade van zijn bureau had gestoken, het stoorde hem mateloos en het was vervelend dat hij niet gewoon zijn gedachten bij de les kon laten houden. Misschien moest hij aan wat anders leren denken. Misschien was dat de grote oplossing voor alles, gewoon aan wat anders denken. De herinneringen van Sam en Lieke haalde hij boven. Gevangenistijd die hij eigenlijk liever wilde vergeten. Maar alles was beter dan aan hém denken. Vermoeid wreef de blondharige jongen door zijn ogen, die schamele twee uurtjes slaap maakten hem zo broos met dit weer. Met zijn gezicht half verborgen in de kraag van zijn jas, bleef de jongen verder lezen over Soul beast. Hierdoor kwam hij te weten dat ieders hun soul beast anders was. Misschien had geluk en was zijn soulbeast een draakachtig wezen. Zijn ogen begonnen te glunderen bij de gedachte aan de majestueuze wezens met hun glanzende schubben en hun geweldig prachtige hoorns. Een kleine glimlach speelde op zijn lippen bij de gedachte er aan. Dit bracht zijn humeur toch alleszins weer een beetje op pijl en dat was alles wat telde. Een kleine glimlach sierde op zijn lippen. Hij miste ze, Sam en Lieke. Misschien moest hij maar eens een brief gaan schrijven aan hen, het was weer eens een maand geleden en hij had eerlijk gezegd een hele hoop te vertellen. Ook al had Sam hen 'verraden', hij voelde zich verplicht om iets naar hen te schrijven. De blondharige jongen deed het vaker, schrijven, vooral naar zijn vrienden, ook al konden ze het vaak geneens lezen.

Een tak kraakte en zijn hoofd richtte zich op om dan zijn gezicht te draaien en zijn hand in vuur en vlam te zetten. Zijn blauwe ogen samengeknepen tot spleetjes enorm op zijn hoede. Zijn oude verdediginginstinct was nog niet verleerd en hij liet zijn frons dieper worden toen hij zag wie het was. “Gówno,” sprak hij meer tegen zichzelf dan tegen een ander, niet nadenkend over het feit dat het woord verdomd goed overeen kwam met de woorden die hij op dat hartje had geschreven dat toevallig toch wel voor de zwartharige jongen was geweest die hier nu een beetje verder van hem afstond en hem begroette. De vlam op zijn hand verdween terwijl hij zijn boek weg stak en met een humeurige blik op zijn gelaat keek hij naar de zwartharige jongen die hem had zien afgaan in de sneeuw een paar weken geleden. Misschien was het niet mooi van hem om te gaan snauwen, maar ach, hij wilde niet dat de jongen wist dat dat suikerhartje van hem was en nooit zou hij zeggen wat er op stond. “Wat moet je, kom je me weer uitlachen voor een paar weken geleden?!” natuurlijk was dit niet hoe hij werkelijk tegen Olivier wilde spreken. Zijn emoties maakten hem angstig en van zodra hij angstig werd, ging zijn woede er ook mee omhoog. Damian gromde wat en rommelde in zijn tas, om zichzelf bezig te houden, in de hoop dat hij zijn blauwe ogen van de schattige zwartharige jongen kon houden.

520 , Olivier , Rude and cute ,♥ lauz

_________________
Voice -- Theme -- Character

"We've come a long way from where we began."
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://cidsbanana.tumblr.com/
Olivier
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Simone
Posts : 339
Points : 5
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Earth & Light
Klas: Miss Roxanne
Partner: Half the time we laugh a lot. The other half we cry for love. In secret

BerichtOnderwerp: Re: Castle of Glass || Olivier   do maa 03 2016, 18:54

Toen hij het takje hoorde kraken, wist hij gewoon dat ontsnappen geen optie meer was. Het hoofd van de blond harige jongen genaamd Damian (tevens ook de persoon die hij niet graag wilde zien) draaide om. Vrijwel meteen kwam er een vlam in Damian zijn hand en mopperde de jongen een woord wat Olivier niet verstond al deed het hem denken aan de woorden op het hartje. Had hij..? Nee vast niet, en al had hij het wel gedaan stond er waarschijnlijk iets hatelijkst op. Olivier probeerde zo gewoon mogelijk probeerde te doen. Hij leunde iets tegen een muurtje aan en kruiste zijn enkels voordat hij een 'hey' sprak. Olivier wilde overkomen als een gewone jongen en nu ook als iemand die geen bedreiging vormde. Hij hoefde geen vuurbal naar zijn gezicht, thank you very much. De vlam verdween en de blond harige keek hem humeurig aan. “Wat moet je, kom je me weer uitlachen voor een paar weken geleden?!” snauwde Damian hem toe. Een kleine vlaag van verbazing was te zien op Olivier zijn gezicht voordat hij zijn hoofd schudde. 'Nee. Waarom zou ik dat doen? Het had mij net zo goed kunnen overkomen.' sprak hij rustig. Hij meende het. Olivier was niet zo van het andere uitlachen of pesten. Een onschuldig plagerijtje vond hij kunnen, want dat was allemaal goedgezind. Zoals Tim had gedaan met de leren broek (welke Olivier nu aan had.) De zwartharige jongen keek even toe hoe Damian in zijn tas rommelde voordat hij zijn enkels van elkaar af deed en ook op een steen ging zitten, een klein afstandje van de jongen vandaan. Zijn donkerbruine ogen gingen over Damian heen en vertelde hem dat mr.blondie ook een mr.smexylegsy was met de skinny jeans die hij aanhad. Snel keek hij weer weg en focuste zich op een vogeltje dat iets verderop aan het rond hupsen was. Hij voelde zich haast awkward in de buurt van deze jongen. Wilde hem niet te lang aankijken, al was dat vrij lastig. Zijn ogen leken bijna wel een eigen wil te hebben als het op deze jongen aankwam. Zo ook zijn bloed stroomde sneller in bepaalde plekken (waarvan eentje zijn wangen) Olivier was normaal niet awkward hij was een flapuit en sprak vaak zonder echt na te denken. Al was dat de laatste tijd een stuk minder geworden door een tweetal van redenen. Een kleine zucht ontsnapte aan zijn lippen en weer keek hij kort richting Damian. 'Om terug te komen op je vraag wat ik hier moet, ik was een kleine wandeling aan het maken en de omgeving aan het verkennen. Wilde deze ruïnes wel eens met eigen ogen zien.' sprak hij met een breede (gemaakte) glimlach. Dat Olivier zijn hoofd wilde legen en niet meer wilde de denken aan hém dat hoefde hij natuurlijk niet te weten. Het was raar dat hij die denkwijzes had. En zijn vrienden op Nova dachten er ook zo over, anders hadden ze hem dat X-vormige litteken niet gegeven toch? Zijn oom en neef hadden hem nog gevraagd waarom ze hem zo hadden getekend waarop Olivier een lulsmoes had verzonnen. Of ze hem geloofden? Hij dacht van niet, al waren ze er beide niet verder op ingegaan. Hetgeen wat er echt was gebeurd was dat een jongen hem had gekust waarna Olivier hem in blinde paniek, na kort terug gekust te hebben, een harde kaakstoot had gegeven. Jammer genoeg ging de roddel, wat dus waarheid was, dat hij die jongen eerst had terug gekust als een lopend vuurtje. Een kleine zucht ontsnapte hem en hij schudde kort zijn hoofd, hij wilde er niet verder aan denken. Helemaal niet zelfs. Weer richtte hij zijn blik op Damian. 'Wat ben je aan het lezen ... of leren?' vroeg hij daarna maar terwijl hij zijn ogen op het boek liet rusten en ze bleven daarop hangen. Met moeite, zijn ogen wilde namelijk graag naar zijn gezicht of benen namelijk.  Eigenlijk had Olivier geen zin om hier langer te zitten met deze jongen, want hij liet hem dingen denken en voelen die hij helemaal wilde voelen en denken, maar er was  nog steeds iets wat hem ervan weerhield om op te staan en weg te lopen.

_________________

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Damian
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Anneswann
Posts : 380
Points : 5
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark and self taught fire magic
Klas: Master Julius
Partner: Let's go, don't wait, this night's almost over. Honest, let's make, this night last forever

BerichtOnderwerp: Re: Castle of Glass || Olivier   za maa 05 2016, 15:38

Anger and agony
-- Are better than misery --



Een takje kraakte en meteen als de snelste persoon op kovomaka, had Damian zich omgedraaid, zich helemaal in verdedigingspositie gezet met zijn hand omvat in vlammen. Hij mopperde een pools woord toen hij eenmaal had gemerkt wie het was en het maakte hem pisnijdig, puur omdat hij hem overal leek te volgen, hij vond het eng en wilde het liefste nu zo hard mogelijk wegrennen omdat elke keer dat hij ergens was buiten op zijn kamer; zijn ogen als een magneet naar de zwartharige jongeman gingen alsof ze tegenpolen waren. Het viel dan ook totaal niet op dat Damians pas versnelde zodra hij Olivier in de gaten kreeg om de jongen te vermijden als de pest. Hij haatte de kerel, enorm hard, hij was er van overtuigd, enorm, het stond vast dat hij de jongen haatte.
De zwartharige jongen begroette hem maar Damian zei geen hey terug, in plaats daarvan sneerde de blondharige jongen naar hem: “Wat moet je, kom je me weer uitlachen voor een paar weken geleden?!”
'Nee. Waarom zou ik dat doen? Het had mij net zo goed kunnen overkomen.' sprak Olivier rustig en Damian zijn ogen werden voor een fractie van een seconde groter terwijl hij verbaasd naar de jongen keek die aardig deed. Maar dan verscheen er weer een diepe frons op zijn gelaat van zodra hij in zijn tas ging rommelen om te vermijden dat hij naar mr. Sexypants keek. Hij nam zijn puffer er uit en pufte sinds hij ook ondervond dat zijn ademhaling iets te lastig ging naar zijn zin, dus better safe than sorry.

'Om terug te komen op je vraag wat ik hier moet, ik was een kleine wandeling aan het maken en de omgeving aan het verkennen. Wilde deze ruïnes wel eens met eigen ogen zien.' De brede glimlach die de jongen droeg deed hem haast over zijn nek gaan. Onwillekeurig trok hij zijn bovenlip op en hij gromde. “Je volgde me gewoon. Stop fucking doing that dziwak*,” sprak hij en daarbij schudde hij ook zijn hoofd. Damian liet zijn ogen kort even dwalen over de kledij van Olivier die echt werkelijk perf... wacht, wat dacht hij nou? Snel schudde hij de gedachte weg en keek weg. Ook mompelde hij nog wat voor hij zijn boek weer boven haalde en verder wilde gaan lezen. Weer werd hij gestoord, met de vraag wat hij aan het lezen was. Hij rolde brommend met zijn ogen en richtte zijn blauwe ogen op de bruine ogen van Olivier en hij antwoordde op een botte manier: “Leerstof Soulbeast voor dark magic. Waarom wil je dat weten?!” Hij kneep zijn ogen tot spleetjes en huffs voor hij zich weer probeerde te focussen op zijn leerstof terwijl de wind zijn blonde haren liet bewegen en hij hierdoor regelmatig en verloren lok blond haar achter zijn oor stak.

472 , Olivier , Floppy disk ,♥ lauz


//*Creep

_________________
Voice -- Theme -- Character

"We've come a long way from where we began."
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://cidsbanana.tumblr.com/
Olivier
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Simone
Posts : 339
Points : 5
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Earth & Light
Klas: Miss Roxanne
Partner: Half the time we laugh a lot. The other half we cry for love. In secret

BerichtOnderwerp: Re: Castle of Glass || Olivier   ma maa 07 2016, 14:34

Olivier keek toe naar Damian die een puffer pakte en deze gebruikte. Dus de jongen had astma of iets? Hij keek de jongen even aan voordat hij sprak. 'Om terug te komen op je vraag wat ik hier moet, ik was een kleine wandeling aan het maken en de omgeving aan het verkennen. Wilde deze ruïnes wel eens met eigen ogen zien.' had het geklonken en de zwartharige jongen had wederom zijn brede glimlach opgezet. Voelde hij zich zo happy als hij zich voordeed? Nee totaal niet, maar de brede glimlach was voor hem een goede façade. Hij zag hoe de jongen zijn bovenlip optrok “Je volgde me gewoon. Stop fucking doing that dziwak,” klonk het grommend en een kleine frons kwam op Olivier zijn gelaat bij de woorden van de jongen, vooral dat laatste daar had hij zijn vragen bij. Wat betekende Dziwak nu weer? Een kleine zucht ontsnapte tussen zijn lippen door en hij keek de blonde jongen strak aan maar keek daarna toch weer een beetje weg want hij kon wel verdrinken in die blauwe ogen van hem 'Ik was hier eerder dan jij dat was. Dus is het dan niet zo dat jij mij volgt, Damian?' Hij hield zijn hoofd lichtjes schuin, had een kleine grijns om zijn lippen en kruiste zijn benen over elkaar voordat hij zijn vingers in mekaar haakte en deze op zijn bovenste knie liet rusten. Zijn bruine ogen vielen op het boek dat de jongen aan het lezen was. Eigenlijk had Olivier er geen zin in en hij wist ook niet wat hem bezielde om het te vragen en niet weg te lopen, maar hij vroeg aan de jongen: 'Wat ben je aan het lezen ... of leren?' “Leerstof Soulbeast voor dark magic. Waarom wil je dat weten?!” snauwde Damian hem bot toe. Een geïrriteerde grom volgde op die woorden en Olivier gooide zijn benen van elkaar en stond op, handen op zijn heupen. 'Weet je, ik dacht: laat ik eens interesse tonen in wat je leest, laat ik aardig tegen je doen ook al doe je dat niet tegen mij. Er zit geen gedachte achter verder! Waar zie je me voor aan?' Kort schudde hij zijn hoofd en hij ademde uit. Het had geen zin om nog verder te ontploffen. Hij griste zijn tas van de steen en gooide deze over zijn schouder. 'Succes met leren, crétin' Hij brieste lucht uit en keek even met een diepe frons naar een boom. Hij was wel klaar met deze kerel eigenlijk, had geen zin in het gezeik van hem en ook niet in de gevoelens die de jongen in de skinny jeans teweeg bracht. Olivier's bruine ogen gleden nog voor een kort moment over de jongen voordat hij zijn blik weer nijdig afwendde. Stomme Damian met zijn veel te mooie lelijke ogen en zijn sexy stomme benen. De zwartharige jongen gromde iets onverstaanbaars en schudde kort zijn hoofd. Hij moest snel maar kijken of hij en Raaf klikte, of een ander meisje en hij. Alles was beter dan hém of welke jongen dan ook. Hij wilde niet raar zijn. Hij wilde gewoon normaal zijn en worden, zoals iedere andere jongen op deze school. Misschien moest hij toch maar naar zo een kamp, zoals een paar kerels op Nova hem die dag nageroepen hadden. Wie weet, hadden ze wel gelijk en hielp het. Nooit geschoten altijd mis toch? Hij zuchtte diep en draaide zich wat van de jongen af. Zijn wijsvingers tikte uit irritatie tegen zijn heupen en hij kauwde op zijn onderlip. Hij zou wel ergens anders heen gaan. Hij veegde even over zijn voorhoofd en ging iets verderop in het zonnetje zitten, wie weet was dit al goed genoeg om de jongen te negeren. Want om nu helemaal naar het meer te lopen, daar had hij eigenlijk ook geen zin in. Zijn voet tikte op een rustige maar ritmische manier tegen de grond. Het was een kleine tik die Olivier soms had, het niet geheel kunnen stilzitten. Zijn armen sloeg hij over elkaar heen en het kleine en zeurende gevoel op zijn onderarmen liet hem kort zijn ogen dichtknijpen voordat de jongen met de zwarte haren weer naar de voorbijgaande wolken keek. Dáár (doelend op zijn met strepen bezaaide armen) had hij dan nog wel controle over.

_________________

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Damian
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Anneswann
Posts : 380
Points : 5
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark and self taught fire magic
Klas: Master Julius
Partner: Let's go, don't wait, this night's almost over. Honest, let's make, this night last forever

BerichtOnderwerp: Re: Castle of Glass || Olivier   di maa 08 2016, 12:40

Natuurlijk moest Damian puffen, het was een dagelijkse routine geworden. Gelukkig was hij niet dat hij verslaafd was aan het spul want hij had het gewoonweg nodig want anders kon hij gewoonweg niets meer. Het was vreselijk om astma te hebben, zeker als je daarbij nog een actief sporter was die toch boven alles een goede conditie had op zijn vreselijke longen na. Toen Olivier begon over het feit dat hij met zijn vreselijke hoofd de ruïnes wilde zien, let op de eigen inbreng van woordfantasiëen van Damian, begon de blondharige met zijn ogen te rollen. Kon Olivier de regenboog misschien ergens anders zijn springbonerige vrolijkheid verspreidden? Want Damian ging echt geen moeite doen om een glimlach op zijn gezicht te toveren; zeker niet voor iemand zoals hij. Natuurlijk had de blondharige niet het lef om te gaan schelden in de kovomakaanse taal, hij sprak liever zijn moedertaal zodat Olivier niet wist wat hij allemaal naar het hoofd van de zwartharige kleine jongen slingerde. Was het laf? Absoluut. Kon het hem wat schelen? Nee.
Toen Olivier hem ervan beschuldigde hem te volgen, stond onze Damian furieus op. Hoe durfde hij hem ervan te verdenken hem te stalken! Waarom zou hij zoiets in vredesnaam doen als hij de persoon verachtte? Zo vriendelijk was hij niet meer toen Olivier vroeg wat hij las, het enige wat hij nog deed was de zwartharigr jongen afsnauwen, iets waarin Damian nu een olympische goude medaille verdiende.'Weet je, ik dacht: laat ik eens interesse tonen in wat je leest, laat ik aardig tegen je doen ook al doe je dat niet tegen mij. Er zit geen gedachte achter verder! Waar zie je me voor aan?' Oh tuuuurlijk zat er geen gedachte achter, dat wist Damian ook goed genoeg maar Oliviers aanwezigheid maakte hem zo furieus dat hij zijn vuisten begon te ballen nu. Met een lichte grom die hij uitstootte, gingen zijn blauwe ogen nu wel eindelijk de zwartharige kerel aankijken met het litteken onder zijn linkeroog. Olivier begon te briesen en Damian stampvoette naar de kerel toe om hem dan tegen de dichtsbijzijnde muur te duwen en hem omhoog te tillen zodat ze op ooghoogte kwamen. Zijn lichaam duwde hij onbewust tegen dat van Olivier aan en hij gromde. "Laten we dit duidelijk maken flapdrol, ik ben géén fucking stalker!" Spuugde hij als gal uit richting Oliviers gezicht waar hij nu niet al te ver meer vandaan was. "Ook doe ik hie ik fucking wil, jij bent diegene die fucking elke keer in mijn buurt is als ik door de gangen loop, naar de grote zaal ben, eet, lessen ga volgen, dus wie volgt hier fucking wie hm?!" Van zodra hij doorkreeg hoe dicht hij stond, werden zijn ogen groter van zodra zijn woede was afgekoeld. Hij nam al keelschrapend afstand en struikelde half over een losliggende steen waardoor hij pardoes met zijn kont de grond een genot gaf. Met een zuur gezicht dat lichtelijk roof was aangelopen bleef hij koppig zitten. Misschien was zo dicht komen niet zo'n goed idee geweest. Zijn hart had een klein sprongetje gemaakt maar dat stopte hij verwoed weg, er was niets aan de hand buiten het feit dat hij nu op de verschrikkelijk stoffige grond zat.

_________________
Voice -- Theme -- Character

"We've come a long way from where we began."
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://cidsbanana.tumblr.com/
Olivier
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Simone
Posts : 339
Points : 5
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Earth & Light
Klas: Miss Roxanne
Partner: Half the time we laugh a lot. The other half we cry for love. In secret

BerichtOnderwerp: Re: Castle of Glass || Olivier   di maa 08 2016, 19:04

Olivier had de blonde jongen net verteld dat met misschien hij was die hem volgde, in plaats van andersom toen zijn plan om de rust op te zoeken een stukje verderop, werd verstoord doordat hij ruw werd ge-sandwiched tussen de muur en Damian. "Laten we dit duidelijk maken flapdrol, ik ben géén fucking stalker!" werd hem toe gegromd 'Dat insinueerde ik toch ook niet?! Ik heb je verdomme toch geen stalker genoemd!? Of wel soms? Nu leg je me woorden in mijn mond die ik nooit gebruikt heb. Of ben je wél een stalker soms?' beet Olivier hem toe, en het werd hem duidelijk dat ze wel heel dicht bij elkaar waren. Zijn bruine ogen flitsten over Damian zijn gelaat. Over zijn awesome wavy haar, zijn mooie blauwe ogen en over zijn lippen die er verschrikkelijk kissable uitzagen. De littekens die het gezicht van de blonde jongen sierde, maakten hem niet minder knap. In Olivier zijn ogen dan. Hij had het gevoel alsof de lucht rondom ze aan het knetteren was en het alles frustreerde hem mateloos. Nijdig klemde de zwartharige jongen zijn kaken op elkaar, schudde zich mentaal hard door elkaar en bande al die gedachten uit zijn hoofd. Wegkijken kon bijna niet en hij wist zeker dat hij er pissed off uit zag. Uit agressie en irritatie greep hij de jas van Damian vast en werd alleen maar kwader toen diens volgende woorden zijn oren bereikte. "Ook doe ik hier wat ik fucking wil, jij bent diegene die fucking elke keer in mijn buurt is als ik door de gangen loop, naar de grote zaal ben, eet, lessen ga volgen, dus wie volgt hier fucking wie hm?!" Een geagiteerde grom vormde zich in Olivier zijn keel en hij duwde zijn vuisten tegen Damian zijn borst aan, creëerde wat afstand tussen hun twee. 'Het is een school! Een fucking school! Ik maak ook gebruik van de gangen en de grote zaal, en goh: ook ik eet! En ja toevallig volg ik ook lessen want hey, raad eens? Ik ben een leerling hier. Net als jij! brieste de jongen nijdig. De jongen met het litteken over zijn oog trok zich los en schraapte zijn keel een paar keer, liep een aantal stappen en struikelde en viel op zijn kont. Wat zand en stof dwarrelde daardoor op maar het enige wat Olivier kon opbrengen om te doen was als aan de grond genageld blijven staan. Hij had zichzelf nog tegen het muurtje gedrukt en zijn borstkas ging grof op en neer doordat hij gejaagd aan het ademhalen was. Nog altijd keek hij Damian kwaad aan. Stomme Damian met zijn stomme uiterlijk die hem al die stomme gevoelens liet voelen. Olivier slikte een enkele keer en wendde daarna zijn blik van Damian weg en richtte zijn bruine ogen op een willekeurige stapel stenen. Die stenen waren tenminste niet stom, voor een stapel stenen dan. Er waren stommere en lelijkere stapels met stenen om naar te kijken. Alles was beter dan naar hém te moeten kijken.

_________________

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Damian
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Anneswann
Posts : 380
Points : 5
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark and self taught fire magic
Klas: Master Julius
Partner: Let's go, don't wait, this night's almost over. Honest, let's make, this night last forever

BerichtOnderwerp: Re: Castle of Glass || Olivier   ma maa 14 2016, 12:17

Anger and agony
-- Are better than misery --



Natuurlijk was het Olivier die hem overal volgde, natuurlijk was hij er elke keer weer, in zijn buurt om zijn aanwezigheid aan Damians ogen bekend te maken. Olivier was zoals een magneet, een tegenpool waar Damian het liefste van allemaal probeerde van af te raken. Zijn ogen waren als de vliegensvlugge bliksem naar Olivier getrokken alsof zijn brein hem er duidelijk wilde van maken dat hij in de buurt was. Natuurlijk schoot hij uit zijn krammen toen Olivier insinueerde dat hij een stalker was. Hij duwde de jongen tegen de muur en trok hem op ooghoogte. Zijn borstkas was tegen die van Olivier aangedrukt terwijl zijn lippen op nog geen millimeters van die van de zwartharige jongen verwijdert waren. Hij gromde de jongen de woorden toe dat hij absoluut geen stalker was en hopelijk was het nu door dat brein van Olivier doorgedrongen, want het liefste van al wilde hij gewoon de jongen mijden. Maar hoe vaak hij het ook probeerde, elke keer kwam hij hem wel tegen. 'Dat insinueerde ik toch ook niet?! Ik heb je verdomme toch geen stalker genoemd!? Of wel soms? Nu leg je me woorden in mijn mond die ik nooit gebruikt heb. Of ben je wél een stalker soms?' beet Olivier hem toe. "IK BEN GEEN STALKER JIJ GODVERDOMSE KLERE EIKEL," blafte Damian in het gezicht van de prachtige zwartharige jongen. Zijn gelaatstuitdrukking veranderde van zodra Olivier zijn jas had beetgenomen zodra hij sprak over hoe de zwartharige jongen hem overal leek te volgen, zijn blauwe ogen werden lichtelijk groter en zijn adem stokte kort in zijn keel. Onwillekeurig bevochtigde hij zijn lippen maar dan werd hij door twee verrassend sterke vuisten weggeduwd. De blonharige jongen schraapte zijn keel en probeerde zichzelf weer te hervinden terwijl zijn brein had besloten alleen maar aan het moment dat ze daarnet hadden te denken. Langzaam nam hij nog meer afstand, maar door een losliggende steen pleurde hij met zijn harses op de grond. Hij hoestte door al het opwaaiende stof en kreeg langzaamaan tranerige ogen terwijl ze gericht waren op de zwartharige jongen die weer sprak:  'Het is een school! Een fucking school! Ik maak ook gebruik van de gangen en de grote zaal, en goh: ook ik eet! En ja toevallig volg ik ook lessen want hey, raad eens? Ik ben een leerling hier. Net als jij!'

Nogmaals hoestte Damian en hij klopte met zijn vuist op zijn borst om dan een klein beetje bloed uit te spugen op de grond en met een hortende ademhaling weer recht te staan. "Ik hoop dat je met je fucking lelijke harses weer van school geschopt wordt vreselijk stuk vreten!" Zijn stem had dat prachtige hese effect dat nu verdubbeld was door het feit dat hij net bloed had opgehoest door de heftige hoestbui die hij daarnet had gehad door al het opwaaiende stof. Verwoed veegde Damian de restanten tranen met zijn vuist weg en richtte hij zijn blik razend naar Olivier die ondertussen naar een stapel stenen aan het kijken was. Stomme Olivier, stom bekrampt gevoel in zijn borstkas. De jongen wreef over zijn borstkas, hopend dat het zou weggaan, maar hoe langer hij keek naar Olivier, hoe erger het werd. Dus hij besloot zijn blik weg te draaien. "Ik haat je," waren zijn laatste woorden voor hij ging zitten en weer een hoestbui kreeg.

472 , Olivier , Floppy disk ,♥ lauz

_________________
Voice -- Theme -- Character

"We've come a long way from where we began."
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://cidsbanana.tumblr.com/
Olivier
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Simone
Posts : 339
Points : 5
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Earth & Light
Klas: Miss Roxanne
Partner: Half the time we laugh a lot. The other half we cry for love. In secret

BerichtOnderwerp: Re: Castle of Glass || Olivier   di maa 15 2016, 14:14

Conceal, don’t feel, don’t let him know


Damian had hem tegen het muurtje aangeduwd en hem duidelijk verteld dat hij geen stalker was. De zwartharige jongen die nu dus was gesandwiched tussen de muur en de blonde knaap snauwde hem daarna toe dat hij hem nooit een stalker had genoemd, en dus woorden in zijn mond legde. Waarna hij hem nu duidelijk vroeg of hij dan wél een stalker was. Dit omdat de jongen er blijkbaar van overtuigd was dat Olivier hem stalkte. Iets wat compleet absurd was want de zwartharige knul wilde, als het even kon, niets met deze gozer te maken hebben. "IK BEN GEEN STALKER JIJ GODVERDOMSE KLERE EIKEL," blafte Damian hem toe. De earth magican lachte even kort 'Hey Newsflash. Ik ook niet!' siste hij naar de jongen wiens gezicht maar een paar millimeter van de zijne was verwijderd. Weer begon de jongen met het wavy haar te spreken, dit keer over hoe hij Olivier overal zag. Geagiteerd wurmde de zwartharige jongen zijn handen naar de jas van de jongen, waar hij de stof vastgreep en zijn handen tot vuisten balden, om zo de jongen weg te duwen. Damian schraapte zijn keel en liep nog een paar passen naar achteren, en hij had ook nog een hele tijd naar achteren kunnen lopen, was het niet voor het feit dat er een losse steen lag waar hij over struikelde. Met een doffe klap landde de blond harige kerel op de grond en een wolk van zand en stof waaide erdoor op. De blond harige jongen hoestte maar bleef zitten en keek Olivier aan terwijl hij zijn mening uitte over wat Damian daarnet had gezegd. Hij vertelde hem dat het een school was, hij ook lessen volgde, door de gangen liep en at in de grote zaal dus zo gek was het niet dat hij hem steeds zag. Verder stond hij aan de grond genageld en vastgeplakt aan de muur.
De blonde knaap begon te hoesten, hoogstwaarschijnlijk door al dat zand en stof, en spuwde wat bloed op de grond, merkte Olivier op. Dat... leek hem niet goed. Met een kleine frons keek Olivier naar hem en had misschien willen vragen of die gast oké was maar alas, Damian begon weer te praten en de woorden lieten Oliver geïrriteerd zuchten en door zijn haren wrijven. "Ik hoop dat je met je fucking lelijke harses weer van school geschopt wordt vreselijk stuk vreten!" Had Damian zijn stem geklonken. De jongen met de zwarte haren had het hese randje kunnen appreciëren, als de woorden niet zo grof waren geweest. Met een boze frons staarde hij de jongen, die nu stond, aan. 'Ik ben niet degene die mensen zonder reden uitscheld en ze tegen een muurtje duwt.' beet hij hem toe. Hij zag hoe de jongen de restanten van tranen, door het hoesten, wegveegde. Een steek van medelijden schoot door zijn leef en snel keek hij naar een stapel stenen. De jongen verdiende zijn medelijden op het moment niet. "Ik haat je," hierbij moest Olivier een paar keer knipperen met zijn ogen en hij keek de jongen verbaasd aan. Hij haatte hem? 'Dude.. Waarom? Wat heb ik je ooit aangedaan.. Dat je me haat?' Zijn bruine ogen bleven op de, nu weer zittende en hevig hoestende, jongen gericht en hij zuchtte zacht. Hij keek hem lichtelijk bezorgd aan en zette zijn eigen woede en emoties voor nu aan de kant. 'Hey.. Je hebt Astma, right?' vroeg hij hem met een zachte stem, doelend op de puffer die hij eerder had gebruikt en op het feit dat hij nu letterlijk de longen uit zijn lijf aan het hoesten was. 'Dus wat doe je nog hoestend op die verschrikkelijke stoffige grond?' Eindelijk duwde de zwartharige jongen zichzelf van de muur af en keek Damian aan. Zijn handen deed hij in de zakken van zijn zwart leren broek, waar hij ze ook hield. Hij ging zijn hand niet uitsteken want de vorige keer dat hij dat had gedaan, was de jongen woedend en stampvoetend weggelopen. Foeterend over het feit dat hij geen klein kind was en geen hulp nodig had. Dat zou hij dus niet weer uit zichzelf doen.
grey @ shine

_________________

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Damian
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Anneswann
Posts : 380
Points : 5
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark and self taught fire magic
Klas: Master Julius
Partner: Let's go, don't wait, this night's almost over. Honest, let's make, this night last forever

BerichtOnderwerp: Re: Castle of Glass || Olivier   di maa 15 2016, 15:10

But does it Djent?
Does it wobble to the flo?



Dit was best zielig, het feit dat Damian zich zo agressief opstelde tegenover de jongen die hij tegen het muurtje had geduwd om toch maar eens duidelijk te maken dat hij de alfa male was hier. Hij had de jongen afgeblaft, duidelijk mannetjesgedrag zoals het bij de dieren gebeurde en stiekem was het eigenlijk om indruk te maken op Olivier. Alleen was het Damian die er niet aan wilde toegeven dat hij indruk wilde maken op de zwartharige jongen, dat hij interesse toonde, maar hij pakte het gewoon verkeerd aan en hij wilde ook niet vallen voor deze jongen. Kon hij nu gewoon niet normaal zijn en meisjes op feestjes gaan versieren zoals elke normale kerel van zijn leeftijd? Nee, zijn aandacht ging meer uit naar jongens ook al had hij dat typische gedrag van een veel te hitsige kerel die nodig eens de lakens eens moest delen want hij was cranky en on edge. 'Hey Newsflash. Ik ook niet!' siste de zwartharige jongen en Damian kon alleen maar zijn blauwe ogen gericht houden op die bruine warme ogen waar hij als magneten naartoe was getrokken. Van zodra Olivier hem ruw van hem wegduwde, werd hij gewaar van hoe dicht ze hadden gestaan en was hij in automatisme naar achteren gedeinst. De losliggende steen had hij niet opgemerkt en hij was pardoes op zijn achterste gevallen. Natuurlijk door het opwaaiende stof moest hij meteen gaan hoesten en bloed gaan spuwen door gespatte aders in zijn keel. Astma en stof waren nu niet bepaald goede vrienden.

Damian was Damian niet geweest als hij niet per sé daarachter nog een rotte opmerking moest maken over hoe Olivier van de school moest verdwijnen. Het zou zijn hele leven er stukken simpeler op maken en dat was eigenlijk de hele essentie van waarom hij het zei. 'Ik ben niet degene die mensen zonder reden uitscheld en ze tegen een muurtje duwt.' Hij had genoeg reden, maar hij wilde niet zeggen dat hij interesse had in de jongen want dan werd hij sowieso afgewezen en die pijn wilde hij gewoon niet. Beter gewoon Olivier wegduwen, was een slimmer plan dan het hem opbiechten. Wegduwen, dat was iets waar hij zijn hele ziel in zou leggen, dus nu kwamen de woorden dat hij Olivier haatte. Waarom hij de jongen haatte zou hij gewoonweg niet kunnen zeggen. Hij haatte de manier waarop de jongen lachte, hoe zijn houdingen waren, die leren broek die perfect bij hem pastte, de warrige haren en de bovenop alles die bruine grote puppyogen die zijn hart lieten smelten alsof het niets was. 'Dude.. Waarom? Wat heb ik je ooit aangedaan.. Dat je me haat?' vroeg Olivier terwijl Damian weer hevig hoestend was gaan zitten. Het opgewaaide stof was in zijn longen nog lichtelijk aanwezig en het deed hem willen doen laten huilen. “Ik haat het feit dat je ademt en hier staat..” kreeg hij er moeizaam tussen het hoesten uit, hopend dat Olivier gewoon wegging, maar dat gebeurde niet.

'Hey.. Je hebt Astma, right?' hoe in godsnaam kon Olivier zo vriendelijk blijven, na alles wat hij had gedaan. Misschien werd het gewoonweg tijd dat hij die venijnige karaktereigenschappen opzij zette en gewoon er zich misschien beter kon overzetten, het had toch geen nut want hij bleef aardig, boven alles. “Ja ik heb astma,” sprak Damian al een stuk rustiger terwijl hij weer wat hoesttranen uit zijn ogen wreef en zijn blik richtte op de jongen die eindelijk gedag had gezegd tegen de muur. 'Dus wat doe je nog hoestend op die verschrikkelijke stoffige grond?'
Damian haalde zijn schouders op en stond op, zijn broek afkloppend, zijn blik fronsend en pruilend naar de grond gericht. Even al zijn trots moest hij opzij zetten hiervoor om dit te vragen van de jongen die hij met alle fibers in zijn zijn haatte, daar overtuigde hij zichzelf van. “Heb je.. toevallig een.. keelpastille op zak..? Ik mag.. niet te veel puffen voor verslaving tegen te.. gaan,” sprak hij ongemakkelijk en af en toe haperend terwijl hij de blik van Olivier meed, zijn hart bonsde al hard genoeg in zijn keel.

677 , Olivier , nananananananana batman,♥ lauz

_________________
Voice -- Theme -- Character

"We've come a long way from where we began."
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://cidsbanana.tumblr.com/
Olivier
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Simone
Posts : 339
Points : 5
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Earth & Light
Klas: Miss Roxanne
Partner: Half the time we laugh a lot. The other half we cry for love. In secret

BerichtOnderwerp: Re: Castle of Glass || Olivier   do maa 17 2016, 16:42

Conceal, don’t feel, don’t let him know


Een paar keer ademde hij diep in en uit en keek naar de jongen die nu hevig op de grond zat te hoesten. “Ik haat het feit dat je ademt en hier staat..” had hij geantwoord op Olivier zijn vraag over waarom deze gast hem haatte. De woorden waarmee Olivier had willen antwoorden, een geagiteerde  "maar wáárom?!" had hij ingeslikt. De zwartharige jongen had eindelijk de moed gehad om zich van het muurtje af te duwen en had tegelijkertijd zijn woede en resterende, vervelende emoties weg geduwd. Rustig keek hij Damian aan waarna hij de jongen had gevraagd of hij, zoals hij vermoedde, astma had. “Ja ik heb astma,” Diens antwoord was al een stuk rustiger als voorheen. Oli had eindelijk dag gezegd tegen de muur waar hij zichzelf tegen aan gedrukt had. 'Dus wat doe je nog hoestend op die verschrikkelijke stoffige grond?' Vroeg de zwartharige jongen hem daarna. Hierop haalde de andere jongen zijn schouders op voordat hij opstond en zijn broek afklopte om vervolgens zijn blauwe ogen richting de grond te richten. “Heb je.. Toevallig een.. Keelpastille op zak..? Ik mag.. Niet te veel puffen voor verslaving tegen te.. Gaan,” klonk Damian zijn stem, ongemakkelijk en haperend. Olivier knipperde even lichtjes verbaasd en knikte toen naar de blonde jongen, al wist hij niet zeker of die het kon zien. 'uh ja..Ik.. Ik zal eens voor je kijken in mijn tas' hierop liep de jongen naar zijn tas toe en hurkte neer terwijl hij in zijn tas rommelen, op zoek naar keelsnoepjes voor de kerel genaamd Damian. Keelpastilles vond Olivier niet, maar wel karamelsnoepjes die hij nagenoeg altijd wel bij zich had. Een paar van die karamel snoepjes griste hij uit zijn tas en liep er mee terug. 'Keelpastilles heb ik niet maar wel een paar karamel snoepjes' vermelde hij Damian terwijl hij zijn hand uithield. 'Die werken ook, lijkt me?' ging hij op zachte toon verder. Voorzichtig bekeek hij de jongen nogmaals even en apprecieerde weer de manier waarop zijn benen mooi uitkwamen in die skinny jeans. Bij deze gewaarwording stokte zijn adem even in zijn keel en keek naar de grond eer hij zijn ogen op zijn eigen uitgestrekte hand liet rusten.
grey @ shine

_________________

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Damian
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Anneswann
Posts : 380
Points : 5
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark and self taught fire magic
Klas: Master Julius
Partner: Let's go, don't wait, this night's almost over. Honest, let's make, this night last forever

BerichtOnderwerp: Re: Castle of Glass || Olivier   do maa 17 2016, 17:44

But does it Djent?
Does it wobble to the flo?



Astma was iets wat hij niet aangenaam vond, het zat alleen maar in de weg en het stoorde hem mateloos dat hij niets kon zonder dat hij zijn puffer nodig had. Vreselijk geïrriteerd wreef hij door zijn haren, vreselijk hoe de zwartharige jongen gewoon nog zo aardig was tegen hem. Misschien moest hij gewoon maar eens vriendelijk gaan doen, want hij was even een beetje op, dus veel rant zou er niet meer uitkomen bij hem vandaag vast. Toen Olivier vroeg wat hij nog deed op de stoffige grond, haalde hij zijn schouders op en stond hij op. Het stof klopte hij langzaam af van zijn broek en hij zuchte een keer diep voor hij aarzelend en stamelend vroeg voor een keelpastille. Het vergde al te veel moeite voor hem om serieus dit te vragen want hij moest ervoor al zijn trots opzij zetten. Zijn blik was al pruilend naar de grond gericht met een diepe frons die je zelfs kon spotten op Shadra. Hij slikte en probeerde zijn bonzende hart te kalmeren terwijl hij al zijn moed verzamelde om zijn blauwe ogen eindelijk op Olivier te richten die sprak: 'uh ja..Ik.. Ik zal eens voor je kijken in mijn tas' Damians blik richtte zich op elke beweging die Olivier maakte, zichzelf erop betrappend dat hij weldegelijk aan het staren was. De jongen hurkte zich bij zijn tas en Damian stond daar, aan de grond genageld terwijl hij ongemakkelijke spastische bewegingen maakte met zijn handen. Snel richtte hij zijn blik weer weg van de jongen toen deze terug kwam met een soort van snoepachtige dingen. 'Keelpastilles heb ik niet maar wel een paar karamel snoepjes' vermelde Olivier aan Damian terwijl hij zijn hand uithield. 'Die werken ook, lijkt me?' Zijn ogen waren weer op de jongen die zijn ogen gefocust hield op zijn eigen uitgestrekte hand.

Damian aarzelde. Hij was niet gek op karamelsnoepjes, die naar zijn mening, veel te zoet waren naar zijn zin. Langzaam nam hij met zijn slanke lange vingers de hand van Olivier beet terwijl zijn hart weer had besloten om overtoeren te draaien terwijl hij met de meest onschuldigste blik ooit de snoepjes uit Oliviers hand haalde, op een langzame veel te lang durend tempo. Hij had de snoepjes in zijn hand nu en hij nam er eentje hoestend uit om deze van het papiertje te ontdoen en in zijn mond te steken. Hij knipperde een paar keer met zijn ogen en stak de andere snoepjes in zijn jaszak. “Bedankt, sorry van ehm eerder. Ik heb een beetje last van borderline en moodswings zijn voor mij een dagelijkse.. ehm.. struggle zegmaar..” mompelde hij zachtjes terwijl hij zijn handen nonchalant in zijn zakken stak, om dan verder te sabbelen op dat karamelsnoepje dat zijn keel een hele boel verzachtte. “Ik ben gewoon heel erg... wispelturig?” sprak hij een beetje onzeker en hij werd kwaad om het feit dat hij zo onzeker was geworden in de buurt van de jongen, het ergerde hem en hij balde zijn handen tot vuisten in zijn zakken.

502 , Olivier , Broodje bakpao,♥ lauz
[/quote]

_________________
Voice -- Theme -- Character

"We've come a long way from where we began."
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://cidsbanana.tumblr.com/
Olivier
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Simone
Posts : 339
Points : 5
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Earth & Light
Klas: Miss Roxanne
Partner: Half the time we laugh a lot. The other half we cry for love. In secret

BerichtOnderwerp: Re: Castle of Glass || Olivier   za maa 19 2016, 16:15

Don’t let him in, don’t let him see


Fronsend en (iets wat leek op) pruilend keek de blonde jongen naar de grond terwijl hij al stamelend, haperend en licht ongemakkelijk aan vroeg of de zwartharige jongen tegenover hem toevallig iets van een keelpastille bij zich had. 'uh ja..Ik.. Ik zal eens voor je kijken in mijn tas' had diens antwoord geklonken voordat hij naar zijn tas liep. Hier hurkte de jongen genaamd Olivier neer en zocht naar iets van een keelsnoepje. Iets gelabeld 'voor de keel' had hij niet, wél had hij karamelsnoepjes in zijn tas zitten. Deze had de jongen altijd bij, het waren zijn favoriete snoepjes te danken aan het feit dat hij zo verzot was op karamel. Het was een van de weinige zoete dingen die hij écht lekker vond. Met meerdere snoepjes in zijn vuist geklemd stond hij rustig op en liep weer naar de blonde jongen toe. 'Keelpastilles heb ik niet maar wel een paar karamel snoepjes' vertelde Olivier hem op hetzelfde moment dat hij zijn hand uitstrekte waar de snoepjes in zaten. 'Die werken ook, lijkt me?' vroeg hij aan Damian terwijl zijn bruine ogen gericht waren op, zijn nu, eigen uitgestrekte hand. De vingers van Damian pakte zijn hand vast en het viel Olivier op hoe warm of dat deze waren. Een kleine blos kwam op zijn kaken en verwoed slikte de zwartharige jongen een aantal keren. De vingers van Damian haalde de snoepjes op een vrij langzaam tempo van zijn hand vandaan. Voor een seconde langer hing Olivier zijn hand nog in de lucht voordat hij deze rustig terug langs zijn lichaam liet hangen. Damian maakte één van de snoepjes open (hoorde Olivier aan het geritsel van het papiertje) en begon hierop te sabbelen. Vanuit zijn ooghoek zag hij hoe de jongen in de skinny jeans de rest van de snoepjes in zijn zak deed. “Bedankt, sorry van ehm eerder. Ik heb een beetje last van borderline en moodswings zijn voor mij een dagelijkse.. ehm.. struggle zeg maar..” mompelde Damian zachtjes. Voorzichtig en er zeker van zijnde dat de laatste tekenen van de venijnige blos van zijn kaken was verdwenen keken de bruine ogen weer op naar de blauwe. Ook Olivier stopte zijn handen in zijn zakken, onbewust de lichaamstaal van Damian overnemend. Borderline? Het was een term die hem wel bekend voorkwam maar hij had nooit echt geweten wat het nou precies was voor iets. 'Oh.. Borderline.. Dat veroorzaakt onder andere die moodswings, toch? Dat is vervelend, lijkt me. Voor jouw en ook voor de mensen om je heen' antwoordde Olivier hem zacht. 'Vooral als ze het niet weten' ging hij verder. 'Dus umh jah.. Bedankt dat je het me hebt verteld, denk ik?' Hij frunnikte een beetje onwennig en onzeker met zijn vingers. Niet omdat hij nu ineens dacht dat mr.smexylegsy een rare was maar omdat hij zich om de een of andere reden gevleid of vereerd voelde dat de jongen dit hem vertelde. En waarom wist hij niet want het was een rare emotie en het was niet speciaal dat de jongen hem dit vertelde, toch? “Ik ben gewoon heel erg... wispelturig?” Drongen Damian's onzeker woorden door in zijn gedachtekronkels. Een klein, kort en zacht lachje kon Olivier niet tegenhouden en wurmde zich zijn keel uit. 'Dat heb ik gemerkt.' Lichtjes schraapte de earth magician zijn keel om het vervelende en verdrukkende gevoel weg te krijgen. Werkte jammer genoeg niet en mentaal vervloekte Olivier zichzelf. Het gevoel wat de jongen tegenover hem hij hem losmaakte vond hij helemaal niet prettig. Hij wist precies wat het gevoel inhield De laatste keer dat hij dat had gedaan was het alles behalve goed afgelopen. Afwezig krabde Olivier hierdoor kort aan het litteken onder zijn oog voordat hij zijn hand rond zijn eigen jas klemde, op de plek van het grote kruisvormige litteken. De jongen met de bruine ogen toverde een glimlach op zijn gezicht. 'Ach, het heeft ook wel zo zijn voordeel; Het houd je interessant and Il fait de vous qui vous êtes*' eindige de jongen licht grappend met een kleine maar geamuseerde grijns op zijn gelaat.
grey @ shine


//*Het maakt je wie je bent.

_________________

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Damian
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Anneswann
Posts : 380
Points : 5
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark and self taught fire magic
Klas: Master Julius
Partner: Let's go, don't wait, this night's almost over. Honest, let's make, this night last forever

BerichtOnderwerp: Re: Castle of Glass || Olivier   di maa 22 2016, 14:54

But does it Djent?
Does it wobble to the flo?



Het was niet makkelijk om uit te leggen wat borderline was. Het was een vreselijke geestelijke aandoening die hem enorm wispelturig maakte. Het verbaasde hem dat hij het zo gewoon had kunnen vertellen hem, misschien was het toch niet zo slecht om vrienden te maken, al voelde hij meer dan vrienschap jegens deze jongen. Het maakte hem boos omdat hij het zo ver had laten brengen. Het ergerde hem dat hij het gewoon tot zo ver had laten brengen. Nu sabbelend op een snoepje stond hij er, een beetje awkward bij van wat er allemaal aan de hand was binnenin hem. 'Oh.. Borderline.. Dat veroorzaakt onder andere die moodswings, toch? Dat is vervelend, lijkt me. Voor jouw en ook voor de mensen om je heen' antwoordde Olivier hem zacht. 'Vooral als ze het niet weten' ging hij verder. 'Dus umh jah.. Bedankt dat je het me hebt verteld, denk ik?' Damian fronste kort en stak onwennig een pluk golvend blond haar achter zijn oor. Hij sprak vervolgens over hoe wispelturig hij was maar ook dat leek Olivier niet af te schrikken, hij stond er nog steeds, na alles wat Damian had gedaan. 'Dat heb ik gemerkt.' Lichtjes schraapte Olivier zijn keel en Damian haalde een paar keer diep adem voor hij lichtelijk op zijn lip begon te bijten. De blondharige jongen knipperde met zijn ogen en stak zijn handen nonchalant in zijn zakken terwijl hij probeerde er zo kalm mogelijk uit te zien. Het snoepje had zijn keel al een stuk minder rauw gemaakt en hij hoestte nog eens goed voor hij weer zijn keel schraapte. Het ging opvallend al een stuk beter.

De jongen met de bruine ogen toverde een glimlach op zijn gezicht en Damian kon er alleen maar om fronsen. Wat was het met die jongen en zo happy go lucky zijn? Hij snapte er werkelijk niets van. 'Ach, het heeft ook wel zo zijn voordeel; Het houd je interessant and Il fait de vous qui vous êtes*' Damian trok zijn wenkbrauw op bij die woorden en schuifelde zijn voet onwennig heen en weer terwijl hij per ongeluk zijn lip had open gebeten. Een klein straaltje bloed gleed over zijn kin en de blondharige jongen had het zelf geeneens door gehad. De grappende grijns op Oliviers gelaat maakte hem alleen maar onwenniger. “Eh.. wat.. z- zei je? Ik spreek geen.. F- Frans,” sprak Damian op een onsamenhangende toon terwijl hij lichtelijk bloosde met een nijdige blik omdat hij het goed genoeg wist. Hij tikte ongemakkelijk met zijn vingers die in zijn zakken zaten tegen zijn been om dan moedig zijn hemelsblauwe ogen op Olivier te richten. “Waarom ben je altijd zo verdomd vrolijk?” vroeg hij fronsend aan de jongen terwijl zijn lip olijk verder aan het bloeden was.
456 , Olivier , Dark dark yet darker,♥ lauz


_________________
Voice -- Theme -- Character

"We've come a long way from where we began."
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://cidsbanana.tumblr.com/
Olivier
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Simone
Posts : 339
Points : 5
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Earth & Light
Klas: Miss Roxanne
Partner: Half the time we laugh a lot. The other half we cry for love. In secret

BerichtOnderwerp: Re: Castle of Glass || Olivier   za maa 26 2016, 19:06

Don’t let him in, don’t let him see


Koppig was één van de woorden hoe je Olivier zou kunnen omschrijven. Verder was de jongen een heethoofd en sprak hij vaak zonder dat hij erbij nadacht, zeker als hij emotioneel was. Dan flapte hij er van alles uit, en dan meende hij het meestal niet eens. Een flapuit zou je het kunnen noemen maar geheimen kon hij dan meestal wel weer bewaren. Hij richtte zijn ogen op Damian toen die een enkele keer hoestte en zijn keel schraapte. Had het karamelsnoepje geholpen? Hij hoopte van wel. Zijn eigen gedachtes dwaalden even kort af naar dat nare gevoel in zijn borst en maagstreek en naar het voorval op nova wat hem het kruisvormige litteken had opgeleverd. Afwezig krabde de jongen aan het litteken onder zijn oog om daarna zijn hand als een vuist rond zijn jas te klemmen. Als respons op de vervelende gedachtes en gevoelend toverde hij weer een grote glimlach op zijn gezicht. De frons die de andere jongen daardoor opzette, merkte hij niet eens. 'Ach, het heeft ook wel zo zijn voordeel; Het houd je interessant and Il fait de vous qui vous êtes' had hij tegen Damian gezegd met een licht grappende grijns. Het laatste betekende het maakt je wie je bent in't Frans. Zo nu en dan waren die uitspraken nog gemakkelijker om te zeggen in zijn moedertaal. Damian trok door de uitspraak zijn wenkbrauw op en was onwennig met zijn voet aan het schuifelen. Niet gek ook, bedacht Olivier zich, Frans was niet echt makkelijk en het was ook niet zozeer gewoon om middenin een zin over te gaan op een andere taal. Maar ja, Olivier was dan ook verre van normaal al zei hij het zelf. Een straaltje rode vloeistof gleed in een klein straaltje over de blonde jongen zijn kin. Lip stuk gebeten dus. “Eh.. Wat.. z- zei je? Ik spreek geen.. F- Frans,” Klonken diens onsamenhangende woorden. Olivier knikte even en viste tegelijkertijd een pakje papieren zakdoekjes uit zijn jaszak. Uit het pakje haalde hij een van de doekjes terwijl hij begon te spreken. 'Il fait de vous qui vous êtes' herhaalde hij langzaam. 'Het betekent: Het maakt je wie je bent' Hij keek op en glimlachte kort naar hem. De blonde van het stel keek ook op en waarom was blauw toch zo een mooie kleur? Olivier zuchtte onhoorbaar en vouwde het doekje open. “Waarom ben je altijd zo verdomd vrolijk?” kwam de vraag. Kort deed hij zijn ogen dicht. heh, je moest eens weten.. Nu moest een goed antwoord bedenken en nog geloofwaardig overkomen ook. Binnen een paar stappen was Olivier weer dicht bij de jongen en drukte het doekje tegen de jongen zijn kin. Het zakdoekje veegde hij omhoog voordat hij het tegen de bloedende lip van de jongen aandrukte. 'Je lip heb je stuk gebeten. Tis nogal aan het bloeden' begon hij eerst, zichzelf nog wat extra tijd gevend voor een goed antwoord. Een enkele keer slikte de zwartharige jongen om daarna zijn ogen kort op de grond te richten, vervolgens weer terug naar de blauwe ogen van Damian. 'Ik ben gewoon een heel vrolijk persoon. Heel positief en blij en gelukkig met mijn leven.' Wie hij hier precies probeerde te overtuigen, zichzelf of de jongen? Beide was daarop het antwoord maar misschien dat hij zichzelf meer probeerde te overtuigen dan dat hij mr.skinnyjeans probeerde te overtuigen. Een zwartharig meisje genaamd Raaf flitste voorbij. Ze waren begonnen met daten maar het liegen tegen haar ging hem steeds moeilijker af, al wilde hij het zolang mogelijk volhouden. Hij wilde haar geen pijn doen, haar niet kwetsen maar wie weet als hij lang genoeg met haar omging en zoals iedere andere jongen deed, misschien kwam het dan weer goed? Deze keer zuchtte Olivier wel hoorbaar en depte nog een paar keer zachtjes tegen de onderlip van Damian aan. 'Zo.. Das al beter. Het lijkt niet meer te bloeden' Een kleine blos was op zijn wangen gekomen nu het feit dat ze wederom zo dichtbij waren zich in zijn brein nestelde en hij deed een stapje achteruit. 'Nu niet weer zo hard op je lip bijten he!' Grapte hij erachteraan en frummelde wat met het bebloede, niet meer witte, zakdoekje.
grey @ shine

_________________

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Damian
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Anneswann
Posts : 380
Points : 5
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark and self taught fire magic
Klas: Master Julius
Partner: Let's go, don't wait, this night's almost over. Honest, let's make, this night last forever

BerichtOnderwerp: Re: Castle of Glass || Olivier   zo maa 27 2016, 16:03

But does it Djent?
Does it wobble to the flo?



Hoe dat de zwartharige jongen zo vrolijk kon blijven onder alles, was voor Damian een compleet raadsel. Hij leek gewoon zo.. tevreden met zijn leven, iets wat Damian nooit kon zijn en nooit had geweest. Zijn leven had vooral bestaan uit moorden, torture, gevangenis en nog andere spullen waar hij liever niet aan terugdacht. De Franse woorden die Olivier sprak, klonken hem voor geen meter bekend voor maar dan ook de enige woorden die Damian in het Frans kende waren: je, tu, il en passé composé en dat waren dan nog maar willekeurige woorden die hij ooit eens had opgevangen en waarnaar hij had gevraagd wat het betekende. Ondertussen had hij zijn lip kapot gebeten en was er een straaltje bloed zijn weg naar beneden aan het zoeken terwijl blonde kneus het geneens had opgemerkt. Hij stamelde maar wat dat hij het niet begreep en dat hij graag een vertaling wilde, die hij, verrassend genoeg nog kreeg ook nog. 'Il fait de vous qui vous êtes' herhaalde hij langzaam. 'Het betekent: Het maakt je wie je bent' Oh. Dat betekende het dus. Damian knikte en zijn blauwe ogen keken naar de handelingen die Olivier maakte terwijl deze een papieren doekje openvouwde. Waarom had hij een papieren zakdoekje vast? Moest hij zijn neus snuiten of..? Damian schudde zijn hoofd en besloot te vragen waarom hij altijd zo verdomd vrolijk was, de zwartharige jongen gekleed in de leren broek die hem alles behalve slecht stond. Olivier deed kort zijn ogen dicht en Damian moest er weer om fronsen. Het leek net alsof hij het fakete en misschien zat hij er geneens naast. Zijn adem stokte in zijn keel van zodra Olivier dichter kwam, zijn ogen werden groter en hij wilde afstand nemen, maar zijn voeten waren vastgespijkert aan de grond. Olivier begon gewoon zijn lip schoon te vegen. Dus hij bloedde of..? 'Je lip heb je stuk gebeten. Tis nogal aan het bloeden.’ Damian knipperde vaag met zijn ogen, niet begrijpend dat Olivier gewoon nu zo dicht was en hem behandelde als een of andere mongool die niet voor zichzelf kon zorgen.

'Ik ben gewoon een heel vrolijk persoon. Heel positief en blij en gelukkig met mijn leven.' Damian schudde ongelovig zijn hoofd en hij keek Olivier verbaasd aan. Hoe in godsnaam kon je gelukkig zijn met je eigen leven? Damian verachtte zijn eigen leven, maar misschien was hij gewoon een vaag iemand. Dat was het hem vast. 'Zo.. Das al beter. Het lijkt niet meer te bloeden' constateerde Olivier die ondertussen een kleine blos had gekregen op zijn wangen. Damian trok zijn wenkbrauw haast vragend op waarom de zwartharige jongen zijn wangen vuurrood geworden waren. 'Nu niet weer zo hard op je lip bijten he!'
Damian knikte en krabte onwennig over zijn achterhoofd terwijl hijzelf een beetje aan de wonde op zijn lip likte met zijn tong nu. Zijn diepblauwe ogen gingen weer richting de jongen en de impuls om hem een knuffel te geven overviel hem en hij trok de zwartharige jongen tegen zich aan, hem omhelzend om dan bijna letterlijk op zijn schouder in janken uit te barsten. Waarom hij wilde janken, wist hij niet. Het enige wat hij deed was Olivier omhelzen en zijn kleding nathuilen met zijn tranen. Het gebeurde gewoon en dit was Damian. Damian is raar, Damian is random.

456 , Olivier , Dark dark yet darker,♥ lauz


_________________
Voice -- Theme -- Character

"We've come a long way from where we began."
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://cidsbanana.tumblr.com/
Olivier
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Simone
Posts : 339
Points : 5
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Earth & Light
Klas: Miss Roxanne
Partner: Half the time we laugh a lot. The other half we cry for love. In secret

BerichtOnderwerp: Re: Castle of Glass || Olivier   za apr 02 2016, 22:34

Don’t let him in, don’t let him see


Hij had de jongen verteld dat hij gewoon een heel vrolijk, blij en positief persoon was. Iemand die gelukkig was met zijn leven. Dit was misschien wel de grootste contradictie, leugen die hij sinds hij hier op school was had verteld. Onder het praten door had Olivier de open gebeten en bloedende lip van de andere jongen schoongemaakt. Het was daarna pas dat hij merkte hoe dichtbij hij stond en verschrikt en met een kleine blos op zijn wangen deed hij een stapje achteruit. Grappend had hij de jongen toegesproken dat hij maar niet weer zo hard op zijn lip moest bijten. Zijn toon paste niet geheel bij zijn lichaamstaal. Met het bebloede doekje was hij wat nerveus aan het frunniken. Hij keek pas weer op naar de jongen toen hij diens prachtige helder blauwe ogen op zich voelde. Wat precies de jongen zijn gedachtegang was wist Olivier niet maar toen de jongen hem in een omhelzing trok, ontsnapte aan hem een hoog geluidje van verbazing en het doekje liet hij uit zijn handen vallen. Zijn hart bonsde hard in zijn keel en zijn adem had kort even gestokt. Hij merkte pas dat de jongen aan het huilen was toen hij het zoute water door zijn jas heen voelde sijpelen en zag dat er een paar zoute tranen van de stof rolde en op de stoffige grond belandde. Olivier slikte een enkele keer en mompelde een onzekere 'Hey.. Het is goed' Waarna hij de jongen terug omhelsde. Waarom Damian hem omhelsde, wist hij niet maar blijkbaar had hij het nodig. Bijna troostend wreef hij over diens rug en haalde de frons van zijn eigen gelaat. Zachtjes zuchtte hij en legde zijn hoofd op de schouder van de andere jongen. Een beetje awkward stond hij daar met een huilende Damian te knuffelen. Olivier maakte nog wat sussende geluidjes en wreef nog kort over diens rug terwijl zijn bruine ogen gericht waren op een paar vogels die aan het rond fladderen waren. 'Als je ook maar iets kwijt wilt, Damian? Ik ben een goede luisteraar.' Vertelde hij de jongen op een zachte toon. Waarom hij het zelfs aan hem voorstelde wist hij niet. Het was misschien zelf wel wat hypocriet al klopte het wel. Hij kon goed luisteren. En wie weet, misschien hielp het hemzelf ook om iets opener te worden. Wie weet maakte het hem iets minder ongemakkelijk en onzeker rondom deze jongen.
grey @ shine

_________________

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Damian
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Anneswann
Posts : 380
Points : 5
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark and self taught fire magic
Klas: Master Julius
Partner: Let's go, don't wait, this night's almost over. Honest, let's make, this night last forever

BerichtOnderwerp: Re: Castle of Glass || Olivier   ma apr 04 2016, 20:24

But does it Djent?
Does it wobble to the flo?



Vrolijk en blij, wat was dat zelfs? Kon je dat eten? Damian en vrolijkheid paste gewoon niet in één zin. Als hij vrolijk was, was het omdat hij net een lekkere chick in bed had gehad of omdat hij iemand van de trap had geduwd. Over het algemeen was Damian niet de persoon die dagelijks met een brede glimlach rondliep tenzij er iets was gebeurt dat hem uitermate had geamuseerd. Maar voorlopig was dit dus niet gebeurd. Ondertussen had hij zijn lip opengebeten en was Olivier deze gaan deppen met een papieren zakdoekje. Damian begreep het niet en dit was te zien aan het feit dat hij vaag knipperde met zijn ogen. Hij kon prima voor zichzelf zorgen. Ook grapte de zwartharige jongen dat hij niet meer op zijn lip mocht bijten en Damian lachte niet mee met hem. Hij wilde op dit moment gewoon eventjes goed uitjanken. Hij sloeg zonder aarzeling zijn armen om Olivier heen, legde zijn hoofd op de jongen zijn schouder en daar kwamen de tranen zonder enige twijfel. De blondharige jongen huilde in stilte terwijl hij werd terug omhelst en zelfs werd getroost met een paar handen die wrijvend over zijn rug gingen. 'Hey.. Het is goed.’ Nee dat was het niet. Damian, de stoere kerel met zijn groffe praat, stond hier gewoon te janken tegen mister regenboogpoeperige happiness. 'Als je ook maar iets kwijt wilt, Damian? Ik ben een goede luisteraar.' Moeizaam rechtte hij zijn rug en richtte hij zijn blik op de zwartharige jongen en hij wreef zijn natte wangen droog in de hoop dat hij niet meteen weer zou beginnen met janken, wat gelukkig niet meer gebeurde. Zijn waterachtige ogen gleden naar de bruinharige jongen en hij snuffelde kort een keer. Het was lekker genant dat de jongen hem zo kwetsbaar moest zijn. “Niets..” mompelde hij zachtjes terwijl hij zijn blik afwendde. “Ik mis gewoon mijn tante,” bekende hij. Het kon niet zo veel kwaad dat Olivier hiervan wist, want het was niet alsof dit doetje hem ermee zou pesten. “Sorry dat ik je vest heb geruïneerd..” hij nam afstand en hij wilde weer op zijn lip gaan bijten maar hij besloot het maar zo te laten.

456 , Olivier , Dark dark yet darker,♥ lauz


_________________
Voice -- Theme -- Character

"We've come a long way from where we began."
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://cidsbanana.tumblr.com/
Gesponsorde inhoud



PROFILE
MAGICIAN

BerichtOnderwerp: Re: Castle of Glass || Olivier   

Terug naar boven Ga naar beneden
 

Castle of Glass || Olivier

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Castle of Glass
» Curse of the Castle - RPG topic
» The Curse of the Castle
» Another morning in the glass house. [Nikita]

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Starshine Academy ::  :: Old Ruins-