PortalIndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 Snowflakes, shops and cake ║ Adrian

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Tári
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Betsie
Posts : 4694
Points : 15
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Duister
Klas:
Partner: Life. It singularly fails to reward good intensions

BerichtOnderwerp: Snowflakes, shops and cake ║ Adrian   ma dec 14 2015, 17:52

Ze was een koukleum en had een hekel aan de kou, maar er was een brede glimlach op haar gezicht verschenen toen ze de witte bekleding had gezien bij het openen van de gordijnen. Een kou was haar tegemoet gekomen, maar het was een fijne kou geweest. Het waren de sneeuwvlokjes die haar geroepen hadden en haar mondhoeken permanent omhoog hadden getrokken. Ze was al met plezier uit bed gekomen. Het was zaterdag en ze zou naar Oak’s Field gaan. Dat op zich was een reden om in huilen uit te barsten, ze had een hekel aan winkelen, maar Adrian had ingestemd mee te gaan en ze had wel zin in deze dag. De sneeuw had de glimlach alleen permanent vastgeplakt op haar gezicht en haar ogen twinkelde als die van een klein kind dat voor het eerst het witte goedje ziet. Ze was zelfs gaan neuriën terwijl ze zich aankleedde. Ze trok een bordeauxrood hemdje aan, daar overheen een dik zwart vest aan. Ze trok een strakke zwarte broek aan van katoen en trok daar antraciet kleurige laarsjes onderaan. De laarsjes hadden een platte zool, maar wel diepe groeve inzaten, zodat ze niet uit kon glijden in de sneeuw. Ze draaide de vlechtjes los en haalde haar handen een keer door haar haren, zodat de plukken die door de vlecht waren gaan krullen een beetje uit elkaar vielen. Ze keek even in de spiegel en glimlachte iets breder. Ze sloeg de rode sjaal twee keer om haar hals en pakte de antereciet kleurige beanie van haar nachtkastje en zette die op. Het was koud en ze voelde er verdomd weinig voor om ziek te worden.
Ze pakte de witte jas van de stoel en trok deze over het vest aan. Heel even gleed er een bedenkelijke blik over haar gezicht en haar ogen gingen naar het kooitje waar Terra inzat. Het diertje was verdomde stil en keek haar recht aan met hoopvolle oogjes. Natuurlijk was ze niet vergeten dat het arme dier bang was voor kooitjes, maar ze was er niet zeker van of ze het dier mee kon nemen. Een ongeduldige kreun verliet haar mond en ze liep naar het kooitje toe. Ze opende deze en keek even streng naar de Tasmaanse duivel. ‘Haal het niet in je hoofd om vervelend te gaan doen, want dan breng ik je gewoon terug en stop ik je er weer in.’ Terra, die allang blij was dat de kooi open was, piepte een keertje vrolijk. Een zachte zucht verliet Tári’s mond en ze klakte met haar tong, waarna ze de deur uit liep.
Op de weg naar Oak’s Field werd ze alleen maar vrolijker. Kleine sneeuwvlokjes waren weer begonnen met vallen en mengde zich samen met haar al witte haren. Ze hield van dit weer. Ze wist dat het weer morgen weer omgeslagen kon zijn en de sneeuw dan weer weg kon zijn, maar dit was nu, dit was het moment waarop ze even kon genieten van het vroege winterweer.
Eenmaal bij Oak’s Field verzwakte haar glimlach iets. Het was drukker dan ze had verwacht. Ze schudde kort haar hoofd en de glimlach kwam terug. Nee, de drukte zou de pret niet drukken. Ze rechtte haar rug iets en keek om zich heen, op zoek naar de blonde jongen met wie ze afgesproken had.

_________________
 photo Tari_OS_15.3_zpscu8zihsh.png
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Adrian
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Anne.
Posts : 3041
Points : 28
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Duister en Vuur
Klas: Mr. Savasnor ( ಠ෴ಠ )
Partner: Neen.

BerichtOnderwerp: Re: Snowflakes, shops and cake ║ Adrian   di dec 15 2015, 14:39

Hothothothothothothothothothothothothothot



Zijn gezicht vertrok toen hij de gordijn open deed. “Ah komaan, dit doe je me niet aan!” jammerde de blondharige jongen meteen toen hij het witte tapijt over het schoolterrein zag. Het had gesneeuwd en als hij van een ding niet hield, dan was het wel sneeuw. Hij kon nooit zijn grip echt vinden als hij door de sneeuw ploeterde met zijn schoenen, ook al hadden zijn zolen diepe groeven, dan nog sloeg hij er in om gewoon uit te schuiven en met zijn smoelwerk tegen de grond te smakken. Vermoeid wreef hij door zijn warrige haren die nu alle kanten uitstonden en besloot dan maar zichzelf klaar te maken voor de dag. Het was zaterdag en hij had Taars beloofd met haar mee te gaan winkelen, iets wat hij ook al niet fijn vond, dus of hij honderd procent vrolijk zou zijn bij de trip door Oaks field, dat viel maar af te wachten. Zijn douche was niet van lange duur en hij was eenmaal hij droog was, zichzelf aan het aankleden. Vandaag ging hij ook weer voor simpele kleding, een jeansbroek, een lichtblauw hemd dat hij ondertussen aan het dichtknopen was, een dikke zwartgekleurde jas die hem opeens een stuk breder en stoerder maakte, een zwarte muts die hij over zijn oren trok en dan zijn zwarte schoenen er onder met stalen tip. Met een zucht wreef hij over zijn voorhoofd. “Het is omdat ik zo verdomd veel van je hou dat ik nu uit mijn nest ben gekropen en nu naar buiten ga met dit rotweer,” mompelde hij terwijl hij nog voor een laatste keer naar buiten keek, in de hoop dat de sneeuw misschien al was gesmolten, maar helaas was dat niet het geval. “Wat doe ik mezelf aan..” mompelde hij voor hij zijn tas nam en naar buiten wandelde.

Na een poos wandelen was hij aan zijn bestemming oaks field en verdorie het was hier druk! Hij wilde nu eigenlijk al gewoon naar huis gaan. De sneeuwvlokken begonnen weer uit de wolken te komen en hij vervloekte ze tot in verdoemenis. Een frons verscheen op zijn gezicht terwijl hij verder wandelde, op zoek naar één bepaald iemand. En zodra hij Tári zag, wilde hij vrolijk naar haar toe snellen, maar stak de sneeuw wel een stokje voor. Hij verloor zijn evenwicht, zijn benen vlogen in de lucht en hij gleed op zijn achterwerk verder tot aan zijn bestemming, tegen Taars haar benen. “Hai,” sprak hij met een schaapachtige grijns  om dan langzaamaan recht te gaan staan, ietwat wankel op zijn benen. “Waarvoor wilde je gaan winkelen?” vroeg hij haar met een vragende blik.

tag: Taarsjewords: 438 notes: Beentjes in de lucht xD outfit: -
© SHE MEANS WAR AT ATF

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Tári
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Betsie
Posts : 4694
Points : 15
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Duister
Klas:
Partner: Life. It singularly fails to reward good intensions

BerichtOnderwerp: Re: Snowflakes, shops and cake ║ Adrian   di dec 15 2015, 17:38

Ze was dol op sneeuw. Als je binnen zat maakte de sneeuw buiten alles gezellig en knus. Dat waren die zeldzame momenten dat ze het fijn had thuis. Sneeuw was voor haar een veiligheid die ze maar zelden had. Toen ze nog thuis woonde betekende sneeuw dat haar moeder haar met rust zou laten en ze haar gang kon gaan. Sneeuw betekende plezier en plezier betekende even vergeten dat haar rug onder de blauwe plekken zat. Niemand zou de blauwgroene plekken zien als ze een dikke jas aanhad en de ander met sneeuwballen bekogelde. Niemand zou erom vragen..
Haar humeur kon niet meer stuk toen ze aangekleed en al naar binnen liep. Toen de sneeuwvlokjes opnieuw uit de wolken begonnen te vallen werd ze alleen nog maar vrolijker. Het was alsof het universum kleine ijsvlokjes van pure veiligheid zond. Zelfs de drukte deed haar niet heel erg veel. Ze was er niet heel blij mee, want het bleef drukte, maar ze voelde zich veilig. De glimlach was heel even verdwenen, maar vrijwel meteen terug gekomen. Haar ogen gleden over de menigte heen, op zoek naar Adrian. Lang hoefde ze niet te zoeken. Haar ogen kruisten die van de blonde jongen, maar lang bleef de blik niet op hem gericht, want voor ze het goed en wel besefte was hij uitgegleden en gleed hij naar haar toe. Ze sloeg haar hand voor haar mond, maar binnen enkele seconde begon ze zacht te lachen. “Hai,” Zei hij toen hij tegen haar benen tot stilstand was gekomen. Ze haalde haar hand weg en wist een lachende “hey” uit te brengen. Adrian stond een beetje wankel op, wat haar alleen maar harder liet lachen. “Waarvoor wilde je gaan winkelen?” Vroeg hij haar. Ze hield haar hand in de lucht in een gebaar dat hij heel even moest wachten. Ze was nog steeds aan het lachen en het klonk alsof het alleen maar erger werd. Ze sloeg haar beide handen voor haar mond in een poging het lachen te stoppen, maar echt werken deed het niet. Kleine traantjes vormden zich in haar ooghoeken en ze stonden op het punt om uit haar ooghoeken te glippen toen ze haar handen weg haalde en kort door haar ogen wreef. ‘Gaat het?’ Vroeg ze met een nog steeds lacherige stem. Haar ogen twinkelde nu nog erger dan eerst, maar ergens lag er ook een bezorgde blik in. Misschien had hij zich echt bezeerd en stond zij hier stom te lachen.. Oké, zelfs als hij zich bezeerd had, had ze het gelach niet tegen kunnen houden. Ze legde haar hand kort op zijn arm en heel even werd haar blik vragend. Ze slikte de lach in en trok haar hand terug. Ergens in een donker hoekje van haar brein zei een gemeen stemmetje dat dat een stomme actie was geweest, maar ze duwde het weg en glimlachte weer naar Adrian.
Ze wachtte zijn antwoord af en knikte toen. ‘Nou.. we hebben sowieso ingrediënten nodig voor de cake straks.’ Ze fronste even. ‘Ik heb voer nodig voor Terra en ehm..’ Ze keek even moeilijk. ‘Ik heb nieuwe kleren nodig.’ Ze tuitte haar lippen en schudde haar hoofd. ‘En ik zou mezelf in een pashokje hebben gewurgd met een van de broeken of jurken als je hier niet zou zijn.’ Ze grijnsde even plagend. Ja, ze had er een hekel aan om kleren te gaan kopen, maar ze had weinig keus. Ze had een heel groot deel van haar kleren weg moeten gooien omdat ze gewoon niet meer aan te trekken waren. Te vies, kapot en noem het allemaal maar op. Groeien deed ze nog maar een heel klein beetje en de kleren die ze om die reden weggegooid had.. Nou ja, ze zou het erop laten dat het puur kwam door haar verwende natuur. Een trui met mouwen die niet meer half over haar hand heen kwamen? Die hoefde ze niet meer.. Ze was kieskeurig met kleren, heel erg.
Ze keek even naar Adrian en streelde kort over Terra’s kopje. ‘Zullen we dan maar?’ Heel even gleden haar ogen naar zijn schoenen en een lichte frons verscheen toen ze zichzelf afvroeg hoe het mogelijk was dat hij gevallen was. Ze keek hem weer aan en heel even bleef die blik op haar gezicht staan, hem met een vragende frons aankijkend, voordat haar blik weer normaal werd en de glimlach weer in grote mate terug kwam. Ze begon zelf de rillingen te krijgen van de vrolijkheid die op haar gezicht af te lezen was.

_________________
 photo Tari_OS_15.3_zpscu8zihsh.png
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Adrian
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Anne.
Posts : 3041
Points : 28
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Duister en Vuur
Klas: Mr. Savasnor ( ಠ෴ಠ )
Partner: Neen.

BerichtOnderwerp: Re: Snowflakes, shops and cake ║ Adrian   di dec 15 2015, 19:43

Hothothothothothothothothothothothothothot



Adrian had een nare hekel aan sneeuw, het haatte hem en hij haatte het, dus de haat was mutual. Het liefste was hij binnen gebleven met dit weer, maar zijn liefde voor één bepaald persoon had het overwonnen voor zijn vreselijke haar aan sneeuw en dus had hij zichzelf gedoucht en aangekleedt. Met een niet zo vrolijke expressie was hij naar buiten gewandelt, recht de vreselijk gladde sneeuw in waarbij het leek alsof hij elk moment zijn evenwicht kon verliezen en kon uitglijden. Zoveel mogelijk tijdens zijn trip naar Oaks Field had hij zich wel ergens aan vastgehouden. Maar toen het onmogelijk leek te zijn eenmaal hij bij Oaks field was aangekomen, gleed hij uit en baande hij al schuivend op zijn achterste een weg naar Taars die natuurlijk in lachen uitbarstte. Tuurlijk, wat had hij anders verwacht. Het was Tári en elke stomme klunzige actie die hij deed zag ze altijd wel als amusant of ze moest er mee lachen. Hij zei er gewoon niets op en stond wankel recht, waardoor ze nog meer begon te lachen. Toen hij vroeg waarom ze in Oaks field moest zijn, gebaarde ze dat hij even moest wachten op antwoord, waardoor ze een kleine stomp kreeg. Een grijns sierde zijn lippen. "Wacht maar tot jij eens een keer uitglijdt, dan zal ik ook eens goed lachen," sprak hij met een gemene grijns op zijn lippen om dan zelf even een korte lach uit te stoten omdat hij niet kon ontkennen dat zijn klunzige acties eigenlijk best lachwekkend waren. ‘Gaat het?’ vroeg ze met een lacherige stem en hij kon het gewoon niet laten om daarop te antwoordden: "Ja, alleen mijn achterste doet pijn." Hij grijnsde kort voor hij zijn blik op de straat wierp en hoopte dat het zo minder druk zou zijn. Want hij had geen zin volcontinu zichzelf tussen de massa te wringen. Haar hand op zijn arm had hij zeker opgemerkt en zijn hart begon sneller te slaan, hij wilde net een stapje opzij doen, maar dat was niet meer nodig, want ze trok haar hand terug. ‘Nou.. we hebben sowieso ingrediënten nodig voor de cake straks.’ Ze fronste even. ‘Ik heb voer nodig voor Terra en ehm..’ Ze keek even moeilijk. ‘Ik heb nieuwe kleren nodig.’ Ze tuitte haar lippen en schudde haar hoofd. ‘En ik zou mezelf in een pashokje hebben gewurgd met een van de broeken of jurken als je hier niet zou zijn.’
Hij knikte en schonk haar een glimlach om dan zijn handen in zijn jaszakken te steken om dan te wandelen zodrA Tári zei: ‘Zullen we dan maar?’
"Ja, kom dan gaan we de winkels binnen," begon hij al lachend. "Ik kan opzich wel nieuwe kleding gebruiken eigenlijk en een sjaal." Hij grinnikte en wachtte bij de eerste winkel op nog geen tien meter afstand van hen op Taars.

tag: Taarsjewords: 438 notes: Beentjes in de lucht xD outfit: -
© SHE MEANS WAR AT ATF

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Tári
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Betsie
Posts : 4694
Points : 15
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Duister
Klas:
Partner: Life. It singularly fails to reward good intensions

BerichtOnderwerp: Re: Snowflakes, shops and cake ║ Adrian   di dec 15 2015, 20:47

Misschien had ze niet mogen lachen om zijn valpartij, maar het had er gewoon veel te grappig uitgezien. Ze zou hem zo willen vertellen dat zijn klunzigheid er schattig uit zag, maar ze hield haar mond dicht. Het was niet aan haar om iets te zeggen over hoe hij eruit zag in haar ogen. Schattig, knap, lief.. Dat waren woorden die ze niet meer zomaar kon gebruiken sinds ze een vriendschap begonnen waren. Hij wist wat ze voor hem voelde, maar ze had hem min of meer beloofd dat ze zich in zou houden. Wat zijn reden ook was, hoe aak hij haar die ook verteld had, het maakte haar weinig uit. Ze wist dat als ze dat naar boven zou halen ze de belofte waarschijnlijk niet kon nakomen. Ze zou het hem dus niet zeggen, dat zijn uitglijden stiekem heel schattig was. Ook zou ze hem zo min mogelijk laten merken dat ze zich een beetje zorgen maakte om hem. Sneeuw was misleidend. Je zou denken dat het witte goedje zacht viel, maar – zeker als er al zoveel mensen overheen hadden gelopen – in werkelijkheid viel het behoorlijk hard.
Hij vroeg haar waar ze heen wilde en ze gebaarde hem dat hij een paar seconde zou moeten wachten voordat ze weer op adem gekomen was en hem een normaal antwoord kon geven. Hij gaf haar een kleine stomp, wat de lach alleen maar iets erger maakte. "Wacht maar tot jij eens een keer uitglijdt, dan zal ik ook eens goed lachen," Ze grijnsde breed en schudde haar hoofd. ‘Dat zou je niet doen.’ Ze grinnikte en keek hem even schuin aan. Waarschijnlijk zou hij het wel doen, maar er was dat kleine beetje hoop dat hij niet zou lachen. Hypocriet, ja ze wist het wel. Het was de lach die hij zelf uitstootte die haar even verbaasd op liet kijken. Het was lang geleden dat ze die lach gehoord had en haar ogen twinkelde even. Ze had de lach gemist en was misschien zelfs ergens bang geweest hem nooit meer te horen. Zo had de blonde jongen er de laatste keren uitgezien althans. Glimlachen kon hij nog, maar lachen had ze hem bijna niet meer horen doen. Het was een geluid dat als muziek in haar oren klonk en ze sloeg heel even haar ogen neer om hem daarna weer aan te kijken. Die enkele seconde had ze nodig om de twinkel uit haar ogen te verbannen. Ook die twinkel hoorde er niet in te liggen.
Ze vroeg hem of het ging. "Ja, alleen mijn achterste doet pijn." Hij grijnsde en ze schudde even haar hoofd. ‘Arm ding toch. Als we straks binnen zijn zal ik een kruikje voor je klaarmaken.’ Haar ogen twinkelde plagend en ze volgde zijn blik de straat in. Hmja, ze had wel een vermoeden wat hij dacht, maar ze voelde er niet heel veel voor om hier langer te blijven staan. Dat zou eindigen in een van de meest vreemde momenten in haar leven. Waarschijnlijk zouden dat hele ongemakkelijke minuten worden. ‘Nou.. we hebben sowieso ingrediënten nodig voor de cake straks.’ Ze fronste even. ‘Ik heb voer nodig voor Terra en ehm..’ Ze keek even moeilijk. ‘Ik heb nieuwe kleren nodig.’ Ze tuitte haar lippen en schudde haar hoofd. ‘En ik zou mezelf in een pashokje hebben gewurgd met een van de broeken of jurken als je hier niet zou zijn.’ Er stond een plagende grijns op haar gezicht. Hij beantwoorde haar woorden door te knikken en te glimlachen. Hij stak zijn handen in zijn jaszakken en begon te wandelen toen ze vroeg of ze zouden gaan. "Ja, kom dan gaan we de winkels binnen," begon hij al lachend. "Ik kan op zich wel nieuwe kleding gebruiken eigenlijk en een sjaal." Ze bleef even staan en knipperde verbaasd met haar ogen. Terwijl ze naar hem toe liep zei ze: ‘Ik wist niet dat je zoveel haast had om die winkels in te duiken?’ Ze keek hem even grijnzend aan, waarna haar blik even naar het bordje van de winkel ging. Kleding.. Ze zuchtte zacht en keek Adrian weer aan. Ze knikte kort. ‘Goed. Mocht het nodig zijn en ik heb medische hulp nodig, ik slik geen medicijnen.’ Oh, wat had ze een hekel aan kledingzaken.. De stoffigheid, de mufheid, de hitte ten opzichte van buiten, het passen. Arg. Het zou haar niks verbazen als ze neer zou vallen als ze hier langer dan een half uur was. Ze grijnsde even en liep de winkel binnen. Hier hoefde ze tenminste niet bang te zijn dat Adrian uit zou glijden. Oké.. Bij hem was alles mogelijk. Ze keek even naar de rekken met kleding en een diepe frons verscheen op haar gezicht. Een zachte kreun kwam uit haar mond en ze keek een beetje moeilijk naar Adrian. ‘Vertel me alsjeblieft dat je weet wat je zoekt? Want anders hebben we beide een probleem.’ Zelf had ze echt geen idee wat ze precies zocht. Kleding, ja.. Truien, broeken en jurkjes. Wat precies? Ze had geen idee, ze wist alleen dat ze kleding uit die drie categorieën nodig had.

_________________
 photo Tari_OS_15.3_zpscu8zihsh.png
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Adrian
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Anne.
Posts : 3041
Points : 28
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Duister en Vuur
Klas: Mr. Savasnor ( ಠ෴ಠ )
Partner: Neen.

BerichtOnderwerp: Re: Snowflakes, shops and cake ║ Adrian   wo dec 23 2015, 21:13

Hothothothothothothothothothothothothothot



Oké, ze had gelachen met hoe hij uitgegleden was in de platgestapte sneeuw en recht tegen haar been aan was gesukkeld, ach, het had erger gekunnen. Toen hij vroeg waar ze allemaal heen gingen, waarbij Taars mooi antwoord gaf over dat ze ingrediënten voor de cake nodig hadden, voer voor Terra en nieuwe kleding. Oké, kleding, daar begon het al. Een lichte denkfrons verscheen op zijn gelaat, want hijzelf had ook nieuwe kleding nodig en een sjaal, dus dat deelde hij ook mee. Hij was haast meteen naar de dichtsbijzijnde winkel gewandeld. Ze was al snel naar hem toegesneld en zijn blauwe oog richtte hij naar haar toen ze vroeg: ‘Ik wist niet dat je zoveel haast had om die winkels in te duiken?’ Hij kauwde bedenkelijk op zijn lip en haalde zijn schouders daarna gewoon simpelweg op. Het was een kledingszaak waar ze maatpakken verkochten, dus daar ging hij eens tussen neuzen, want vaak hadden ze wel wat hij exact wilde. ‘Goed. Mocht het nodig zijn en ik heb medische hulp nodig, ik slik geen medicijnen.’ Hij trok quasi verbaasd zijn wenkbrauw op en knikte dan maar instemmend. “Ik ken opzich wel reanimatie... mocht het... n- nodig zijn,” de realisatie trof hem toen hij dat zei. Reanimatie bevatte namelijk mond op mond beademing en hij wendde zijn blik af in de hoop niet te gaan blozen bij de gedachte aan dat. Beiden wandelden ze haast synchroon die winkel binnen waarbij Taars al duidelijk liet merken met een kreun dat ze hier geen in in had. Adrian zelf was al gewoon aan het kijken waar die verdomde maatpakken waren. ‘Vertel me alsjeblieft dat je weet wat je zoekt? Want anders hebben we beide een probleem.’ Hij grinnikte maar knikte dan. “Twee maatpakken, maar die heb ik zo beet, een nieuwe jeans en een sjaal” sprak hij voor hij naar zijn sectie toeliep en meteen ging uitzoeken. Zijn blauwe oog viel meteen op een maatpak dat hem perfect ging passen. Een glimlach verscheen op zijn gezicht toen hij het beetnam en over zijn arm hing samen met een passende zwarte gekleedde broek en een leuke brede leren riem. Daarna bekeek hij de hemden eens een keertje en nam hij er een lichtblauwe mee. Dit ging genoeg zijn en met een glimlach ging hij naar de sectie van de sjaals waar hij wel even bleef staan om eerlijk te zijn. Afwezig denkend wreef hij over zijn sikje en nam een zwarte wollen sjaal die hij ook over zijn arm hing en nu ging hij gewoon weer naar Taars en loerde over haar schouder. “Al wat gevonden wat je leuk vindt?” vroeg hij haar met een nieuwsgierige blik.

tag: Taarsjewords: 438 notes: PRUToutfit: -
© SHE MEANS WAR AT ATF

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Tári
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Betsie
Posts : 4694
Points : 15
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Duister
Klas:
Partner: Life. It singularly fails to reward good intensions

BerichtOnderwerp: Re: Snowflakes, shops and cake ║ Adrian   wo dec 23 2015, 22:55

Winkels, winkelen, kleding passen. Ze had er een hekel aan en dat mocht Adrian weten ook, de hele wereld mocht het haar part weten.
Toen hij naar de winkel was gelopen liep ze achter hem aan en maakte ze de opmerking dat ze niet wist dat hij zo graag de winkels in wilde duiken. Een echte reactie kreeg ze er niet op, maar ze wist dat hij het gehoord had. Dat was genoeg voor haar. De tegenzin om de winkel binnen te lopen was echter behoorlijk groot. ‘Goed. Mocht het nodig zijn en ik heb medische hulp nodig, ik slik geen medicijnen.’ Ze zag zijn wenkbrauw omhoog gaan en hem knikken. “Ik ken opzich wel reanimatie... mocht het... n- nodig zijn,” Haar ogen schoten naar hem toe en ze zag dat hij zijn blik afwendde. Ze sloot even haar ogen. Ze begreep waar hij aan dacht, maar ze moest toegeven dat ze eerder de neiging had heel hard te lachen. Puur om het feit dat hij erbij had gehaperd. De hapering maakte haar vrolijk, alsof het een soort bevestiging was. ‘Laten we er maar vanuit gaan dat dat niet nodig is.’ Ze glimlachte, waarna ze samen de winkel in liepen. De geluiden die over haar mond rolden maakte duidelijk hoeveel zin ze hierin had. Geen dus. ‘Vertel me alsjeblieft dat je weet wat je zoekt? Want anders hebben we beide een probleem.’ Hij grinnikte en knikte. “Twee maatpakken, maar die heb ik zo beet, een nieuwe jeans en een sjaal” Heel even bleef ze staan terwijl hij naar de sectie liep waar hij zijn moest. Haar rode ogen bleven heel even in zijn rug prikken, alsof het even tot haar door moest dringen. Wat er gebeurde. Juist, kleding. Ze schudde kort met haar hoofd en begon toen wat door de rekken te dwalen.
Ze zag kleding uit alle drie de categorieën waar ze aan gedacht had, maar ze zag niet echt iets wat ze leuk vond. Ze had een lastige kledingssmaak en ze wist dat het tijd kostte voordat ze iets had wat ze echt leuk vond en als ze dan zoiets vond was het vaak stinkend duur en moest ze besluiten toch maar verder te zoeken.
In gedachte verzonken liep ze door de schappen en ze had amper door waar ze naar kijk. Tot ze ineens stil bleef staan en een licht blauwe trui uit de schappen haalde. Hij zag eruit alsof hij iets te groot zou vallen, maar het maakte haar niet zoveel uit, het was perfect. Ze hield de trui vast en liep verder. Dat was in elk geval iets. Bij de broeken aangekomen werd het al makkelijker. Ze pakte een zwarte broek en een spijkerbroek om die kort voor zich te houden en ze met een lichte frons over haar arm heen te leggen. Heel even was ze aan het twijfelen of ze terug zou lopen voor een andere trui, maar uiteindelijk besloot ze toch maar naar de jurkjes te lopen. Terwijl ze in de schappen aan het kijken was dwaalde haar gedachte weer af. Waarin wist ze niet precies, het voelde alsof het een dikke wolk van wazigheid en rust was.
“Al wat gevonden wat je leuk vindt?” Een zacht gilletje verliet haar mond toen ze een kort sprongetje maakte en zich omdraaide. ‘Ik schik me dood.’ Lachte ze zacht. De nieuwsgierige blik in zijn ogen lieten de hare kort twinkelen. Ze knikte kort en hield haar arm omhoog. ‘Ik moet alleen nog een jurkje hebben.’ Ze fronste. ‘Ik ben alleen niet zo goed met jurken.’ Ze keek een beetje moeilijk en sloeg haar ogen kort neer.
Ze keek naar de kleding die hij vast hield en haar blik werd vragend. ‘Waarvoor heb jij eigenlijk maatpakken nodig?’ Haar ogen groeide iets en ze beet op haar lip. ‘Sorry, dat klonk een beetje lullig..’ Ineens was ze zich er pijnlijk van bewust dat ze veel te nieuwsgierig was naar wat hij deed. Veel te nieuwsgierig.

_________________
 photo Tari_OS_15.3_zpscu8zihsh.png
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Adrian
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Anne.
Posts : 3041
Points : 28
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Duister en Vuur
Klas: Mr. Savasnor ( ಠ෴ಠ )
Partner: Neen.

BerichtOnderwerp: Re: Snowflakes, shops and cake ║ Adrian   zo dec 27 2015, 11:31

Hothothothothothothothothothothothothothot



Adrian was alles behalve fan van winkelen. Het was ongezellig, onaangenaam, warm, zweterig en de winkels maakten hem altijd misselijk. Het was vooral de combinatie van te veel mensen als de hitte van de winkel dat hem afschrok. Hij wilde er zo snel mogelijk vanaf zijn en dat kwam misschien over alsof hij enorm enthousiast was, iets wat hij alles behalve was. Nee, hij wilde gewoon zo snel mogelijk deze al veel te druk lijkende winkel uit en zichzelf belonen met een sigaretje eenmaal ze weer buiten waren. Ze sprak over het feit dat als ze medische hulp nodig had, dat ze geen medicijnen slikte, waarop hij stamelend een antwoord gaf, beseffend hoe fout het klonk en hierdoor zijn blik van haar afwendde. Oh man, nu wilde hij nog sneller een sigaret gaan roken door de awkward situatie waarin hij zichzelf had gezet en hij beende als de vlugste naar binnen en ging nadat hij bevestigde dat hij wist wat hij nodig had, naar de herenafdeling voor twee sets aan maatpakken die hij echt wel miste in zijn garderobe. Hij droeg vroeger niets anders dan dat. Zijn blauwe oog gleed over de verscheidenheid aan keuze die hij had om er dan twee te nemen en dan verder te kijken voor een nieuwe jeans en dan een  zwarte wollen sjaal voor de sneeuwige winter die nu al bezig was. Met een korte zucht keek hij naar buiten waar het ondertussen weer was beginnen gaan sneeuwen en hij rolde zijn ogen. Kon het nu gewoon niet even droog blijven?

In de rapte griste hij ook nog een lichtblauw hemd mee en ging hij hiermee naar Taars; om te zien hoe het met haar gesteld was. Al loerend over haar schouder vroeg hij of zij al wat had gevonden dat ze leuk vond. Een nieuwsgierige blik was op zijn gezicht te bekennen terwijl hij haar kennelijk nogal had doen laten schrikken. Ze draaide zich om waardoor ze superdicht waren met hun hoofd en Adrian hierdoor een korte moment verdwaasd naar haar keek voor hij langzaam een stap achteruit deed.  ‘Ik schik me dood.’ ze lachte en hij kon alleen maar een awkward glimlachje tevoorschijn toveren. Ze hield haar arm omhoog en zijn oog gleed naar wat ze vast had en knikte. Dus ze had toch al iets gevonden, nog even en hij was buiten voor een peuk.  ‘Ik moet alleen nog een jurkje hebben.’ Ze fronste. ‘Ik ben alleen niet zo goed met jurken.’ Hij knikte en voor hij nog maar kon spreken, begon ze over zijn kleding die hij vast had. ‘Waarvoor heb jij eigenlijk maatpakken nodig?’ Haar ogen groeide iets en ze beet op haar lip. ‘Sorry, dat klonk een beetje lullig..’ Hij keek naar zijn maatpakken en haalde erna kort zijn schouders op. "Ik droeg ze vroeger altijd dus een duo hebben voor een leuke gelegenheid is altijd fijn," sprak hij terwijl hij zich naar de jurken begaf en begon in te beelden hoe Taars ermee zou staan en hij begon haast te kwijlen als een kind dat zijn favoriete voedsel voorgeschoteld kreeg. Hij schudde zijn hoofd en wuifde de gedachten weg om een jurkje uit de rekken te nemen dat zijn aandacht trok. Een glimlach verscheen op zijn gezicht terwijl hij het bekeek. Het was een zwart kleedje met een goudkleurige gesp en de hele jurk had plooien. Hij sloot zijn ogen en bedacht haar er in om dan goedkeurend te knikken. Langzaam wandelde hij naar Taars en legde hij de jurk op haar arm. "Probeer deze eens?" Vroeg hij terwijl hij zichzelf al langzaamaan naar de pashokjes begaf.

tag: Taarsjewords:  notes: outfit: -
© SHE MEANS WAR AT ATF


// Dress

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Tári
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Betsie
Posts : 4694
Points : 15
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Duister
Klas:
Partner: Life. It singularly fails to reward good intensions

BerichtOnderwerp: Re: Snowflakes, shops and cake ║ Adrian   zo dec 27 2015, 14:03

Ze vond het moeilijk om kleding uit te kiezen. Elke keer als ze voor een rek stond kwam er de grote vraag: vond zij het leuk? Ja? Mooi, maar wat vond een ander ervan? Wat nou als andere het niet mooi vonden? Het maakte haar meestal helemaal niet uit wat andere vonden van haar kleding, zolang zij zich er maar goed in voelde, maar er was dat kleine duiveltje op haar schouder dat in haar oor fluisterde. “Nee, niemand gaat dat mooi vinden, het staat je vreselijk” of “Denk je werkelijk dat mensen je op deze manier gaan waarderen” waren zinnen die dat kleine duiveltje met een gemeen lachje fluisterde. Ja, ze was ijdel, ja het maakte haar wel iets uit hoe ze eruit zag. Het maakte haar alleen niet uit of andere er ook zo over dachten, als zij het maar goed vond. Dat stemmetje zorgde soms alleen voor twijfel die ze niet kon gebruiken, twijfel waardoor ze stil bleef staan en twijfelend naar de blauwe trui keek in een stille vraag of ze hem wel of niet terug zou hangen. Nadat ze besloten had het ding te houden liep ze verder.
“Al wat gevonden wat je leuk vindt?” Een zacht gilletje verliet haar mond toen ze een kort sprongetje maakte en zich omdraaide. ‘Ik schik me dood.’ Er kwam een zachte lach uit haar mond, maar ze kon haar wangen rood voelen kleuren. Doordat ze omgedraaid was stond ze dichter bij hem dan ze had verwacht. De afstand die tussen hen in zat was niet de reden van haar rode kleur, het was de gedachte die door haar hoofd vloog die de rode kleur veroorzaakte. De drang om hem te kussen die ze moest onderdrukken zorgde ervoor dat ze rood werd. Ze was hem dan ook dankbaar dat hij een stap naar achteren deed, haar onbewust de tijd gaf om lucht te halen. Ze tilde haar arm iets op om een antwoord te geven op zijn vraag. Ze kon de rode kleur weg voelen trekken, maar wist dat haar wangen een lichte blos zouden houden tot de gedachte uit haar brein was verbannen.
‘Ik moet alleen nog een jurkje hebben.’ Ze fronste. ‘Ik ben alleen niet zo goed met jurken.’ Ze gaf hem weinig kans om meer reactie te geven dan de knik. ‘Waarvoor heb jij eigenlijk maatpakken nodig?’ Haar ogen groeide iets en ze beet op haar lip. ‘Sorry, dat klonk een beetje lullig..’ Goed zo Tári.. Heel goed gedaan. Eerst sta je op het punt om hem te kussen en vervolgens beledig je hem. Haar wangen werden weer iets roder en ze beet ietsjes harder op haar lip. Zijn blik gleed naar de maatpakken voordat hij zijn schouders ophaalde. "Ik droeg ze vroeger altijd dus een duo hebben voor een leuke gelegenheid is altijd fijn," Ze glimlachte even en knikte kort. Ze wist dat het hem zou staan.. Alles stond hem. Als hij nu zou besluiten om als een baviaan rond te gaan lopen zou ook dat hem staan. Ze lachte zacht bij die gedachte en liep toen langzaam achter hem aan naar de jurken. Ze hield een klein beetje afstand om het simpele feit dat ze hem met de jurken bezig wilde zien. Er stond een vage glimlach op haar gezicht toen hij naar haar toe liep. Ze keek naar de jurk die hij vast had en vrijwel meteen begonnen haar ogen te glinsteren. "Probeer deze eens?" Hij liep al naar de pashokjes en ze liep vrijwel meteen achter hem aan.
Met een afwezige blik sloot ze het gordijn van het pashokje en kleedde ze zich om. Ze trok de trui en de broeken snel aan, alle drie paste ze perfect. De trui viel inderdaad iets groter uit dan zou horen, maar juist dat vond ze fijn. De broeken verschilde in vorm. De een sloot perfect aan, de ander lag wat losser op haar benen.
De jurk.
Haar ogen gleden naar het zwarte jurkje en ze vouwde de overige kleding vluchtig op. Ze hoopte dat Adrian niet te lang had gewacht en ze snel had gepast. Hopelijk net zo snel als dat hij zijn maatpakken had gepast. Toen ze de jurk over haar hoofd heen trok wist ze meteen weer waarom ze haar haren niet los moest doen als ze dingen ging passen. Het leek bijna te ontploffen. Ze hoorde zacht geknetter en toen ze in de spiegel keek zag ze dat haar haren deels overeind stonden. Met een moeilijk gezicht probeerde ze de krengen naar beneden te krijgen, maar het lukte haar niet. Haar haren bleven overeind springen en met een diepe frons stapte ze het pashokje uit en spreidde ze haar armen. Haar blik was op de blonde jongen gericht. Ze vond de jurk werkelijk prachtig, maar schaamde zich dood voor haar haren. Haar ogen gleden naar de grond terwijl ze haar wangen alweer rood voelde worden. Een beetje voorzichtig keek ze op, een kleine glimlach op haar gezicht. In de glimlach lag een beetje schaamte, maar erdoorheen was te zien hoe blij ze was met de jurk.

_________________
 photo Tari_OS_15.3_zpscu8zihsh.png
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Adrian
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Anne.
Posts : 3041
Points : 28
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Duister en Vuur
Klas: Mr. Savasnor ( ಠ෴ಠ )
Partner: Neen.

BerichtOnderwerp: Re: Snowflakes, shops and cake ║ Adrian   do dec 31 2015, 16:10

Hothothothothothothothothothothothothothot



Adrian stond achter haar toe te kijken hoe ze kleding aan het uitzoeken was en even was hij over haar schouder komen loeren om te zien hoe het ging met het kiezen van haar nieuwe kleding. Dat vroeg hij dan ook meteen, wat resulteerde dat ze schrok, zich meteen omdraaide en ze elkaar bijna weer zoenden. Zijn oog werd groter toen hij door kreeg hoe dicht ze wel niet stonden en hoeveel moeite het werkelijk niet kostte om zijn handen op haar zij te plaatsen en zijn lippen op de hare te drukken. Zijn blik viel op de rode kleur die haar wanden hadden gekregen en hij kon zweren dat ook hij ondertussen zo rood zag als een biet, wat langzaam wegtrok toen hij een stap naar achteren deed. Ze sprak over dat ze nog een jurkje nodig had, maar alleen niet goed was met jurken. Toen ze vroeg waarom hij maatpakken nodig had, legde hij uit hoe hij deze vroeger altijd droeg, maar nu een duo voor speciale gelegenheden volstond. Want om eerlijk te zijn vond hij de kleding die hij nu aan had prima zitten, dus voorlopig zou hij zich ook niet veranderen van stijl. Hij besloot een jurk voor haar uit te kiezen, en ondertussen zich in te beelden hoe ze met elke jurk hier stond, tot iets zijn aandacht trok. Een zwarte jurk met een gouden gesp die haar absoluut beeldig zou staan. Hij draaide zich weer helemaal in zijn nopjes om en overhandigde haar de jurk en vroeg of ze deze eens wilde proberen. Een vrolijke glimlach stond op zijn gezicht toen hij zichzelf naar de pashokjes begaf en zich vrijwel meteen zichzelf in een hokje perstte en zijn kledingstukken bekeek. De broeken hield hij aan zijn heupen en hij beet peinzend op zijn lip. Zou Taars het goed staan vinden bij hem? Een lichtgrijze jeansbroek? Hij schudde zijn hoofd want ze waren niks meer, dus het was zijn keuze nu. Een diepe zucht verliet zijn mond doen hij zichzelf uitkleedde en onzeker naar zichzelf keek in de spiegel toen hij het hemd pastte en daarbij het maatpak ook aan. Het sloot perfect aan, was niet te klein of te groot. Alleen mistte hij nu nog gekleedde schoenen, maar die had hij hier nergens zien staan, dus dat was voor de volgende winkel, of voor de volgende keer, zo veel maakte het hem opzich niet uit. Hij kwam langzaamaan lichtelijk twijfelend uit het pashokje en haast meteen kwam ook Taars uit haar pashokje. Van top tot teen bekeek hij haar en een drukkend gevoel ontstond in zijn neus waarbij hij als de bliksem weer naar zijn pashokje ging en een stuk papieren zakdoek in zijn neus propte voor hij dit hele pak ging verpesten. Met een schaapachtige grijns kwam hij weer dat pashokje uit en hij kon zweren dat mensen hem vreemd aankeken. Er echt op letten deed hij niet toen hij vlak voor haar ging staan en zijn vingers door haar rechtopstaande haren haalde. Zorgvuldig verhitte hij zijn handen en streek hij hierdoor haar haren plat. “De jurk staat je... werkelijk prachtig,” sprak hij met een glimlach toen hij weer afstand nam voor het weer te extreem werd. Het stukje papieren zakdoek dat hij in zijn neus had gepropt zag bloedrood en was zelfs amper nog te zien in zijn neus. Hij stapte weer het pashokje in na haar mening van het pak dat hij droeg en kleedde zich weer om in zijn normale kleding, de kleding in zijn handen terwijl hij aan de kassa ondertussen afrekende en op Taars wachtte aan de uitgang van de winkel met een zak in zijn linkerhand en het zakdoekje in zijn neus had hij weggegooid toen hij had gemerkt dat er niets meer van bloed uit zijn neus kwam stromen.

tag: Taarsjewords:  notes: outfit: -
© SHE MEANS WAR AT ATF


// Dress

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Tári
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Betsie
Posts : 4694
Points : 15
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Duister
Klas:
Partner: Life. It singularly fails to reward good intensions

BerichtOnderwerp: Re: Snowflakes, shops and cake ║ Adrian   do dec 31 2015, 17:09

Niks kon verandering brengen in het feit dat ze een hekel had aan winkelen, maar het samen met Adrian doen maakte het dragelijk. In bepaalde mate dan. Dingen als het schrikken en het gevolg daarvan.. Ze wilde er niet eens aan terug denken, dan kon ze haar hoofd in de spiegel van het pashokje alweer vuurrood zien kleuren. ‘Niet doen, Tári.. Niet doen.’ Mompelde ze heel zachtjes tegen zichzelf terwijl ze haar kleding paste. Ze vond dat ze het gewoon had moeten doen. Ze had hem gewoon moeten kussen. Wow, halt, ho, stop. Absoluut niet. Ze had het hem zwijgend beloofd. Vrienden, dat zouden ze zijn, meer niet. Het deed verschrikkelijk veel pijn en ze kon aan zichzelf merken dat ze zichzelf er langzaam mee brak, maar ze moest het doen. Voor hem. Hij wilde een vriendschap in plaats van een relatie en ze kon hem dat niet ontnemen. Wat als hij.. Nee, stoppen nu. De kleding passen en daarna de jurk aan en kijken wat hij ervan vindt.
Ze was sneller het pashokje uit dan ze verwacht had en de angst dat Adrian al even stond te wachten verdween als sneeuw voor de zon toen ze vrijwel tegelijk de pashokjes uitstapte. Ze glimlachte wat twijfelend, maar de glimlach verdween toen hij zijn pashokje weer indook. Er verscheen een lichte frons op haar gezicht en ze slikte kort. Haar ogen gleden kort naar beneden, naar de jurk en naar haar eigen lichaam. Wat..? Ze rechtte haar hoofd en beet kort op haar lip toen ze besefte dat hij waarschijnlijk zijn lach probeerde verbergen na het zien van haar ontplofte kapsel. Dat hoopte ze dan toch.. Hij was niet lang weg, niet eens lang genoeg om gelachen te hebben, maar toch was er dat gemene stemmetje in haar hoofd dat haar die twijfel opdrong. Er stond een schaapachtige grijns op zijn gezicht, maar daar keek ze nog niet eens naar. Het waren zijn ogen – of oog – waar haar aandacht op gericht was. Zelfs zonder zijn tweeling was het oog prachtig. Opnieuw betoverd door zijn oog merkte ze amper dat hij dichterbij was komen staan. Ze besefte zich dat ze zich veel bewuster was van zijn uiterlijk dan toen ze nog iets hadden gehad. Ze had hem altijd al knap gevonden, maar nu pas leek elk klein detail haar op te vallen. Je ziet het pas als je het mist. Dat was het toch? En god wat miste ze het..
Zijn warme aanraking wekte haar uit haar kleine dromenland. Haar ogen gleden kort van hem weg om het gestaar te verbreken, waarna ze weer langzaam naar zijn ogen gleden. De warmte die zijn hand uitstraalde nam voor een seconde alle angsten en twijfels die ze had weg, maar dat verdween ook weer net zo onverwachts als het gekomen was. “De jurk staat je... werkelijk prachtig,” Toen hij zijn hand terug trok was haar eerste reactie om zijn hand vast te pakken, maar ze wist zich te bedwingen. Haar adem stokte kort en ze knikte kort. Ze boog haar hoofd een beetje zodat haar haren voor haar gezicht vielen voordat ze hem met een glimlach aankeek. ‘Dankje.’ Kwam er een klein beetje schor over haar lippen. Ze keek via haar ooghoek naar het pashokje. God wat zou ze er graag binnen rennen nu, maar hij verwachtte natuurlijk ook een reactie van haar. Ze slikte even en liet haar ogen over hem heen glijden. Een diepe frons verscheen op haar gezicht en haar mondhoeken trokken zich strak. Hoe harder ze het probeerde tegen te houden, hoe moeilijker het werd. Haar ogen gleden terug naar de zijne en ze knikte kort. ‘Het staat je echt goed.’ Ze had een poging gedaan het kalm uit te spreken, maar het was er bijna monotoon uitgekomen, misschien zelfs bijna bot. Dat had ze niet gewild.. niks leek vandaag goed te gaan zodra ze dichter dan een halve meter bij hem in de buurt kwam. Ze kon maar een redding bedenken en dat was een glimlach op haar gezicht toveren. Ze hield de glimlach aan tot ze terug was in het pashokje. Zodra het gordijntje dicht zat liet ze haar hoofd in haar handen vallen en schudde ze kwaad haar hoofd. ‘Het staat je echt goed..’ Mompelde ze terwijl ze een pinguïn achtig gebaar maakte met haar handen. Goed.. Ach ga toch weg. Alsof iemand dat geloofd als je zo’n gezicht trekt. Het was de waarheid.. ze vond het echt écht goed staan, maar het was de gedachte die ze had gehad. Een gedachte die ze liever niet meer herhaalde, maar die ze van zichzelf moest herhalen.
Wie zou er van hem af kunnen blijven?
In dat maatpak leek hij wel een ijsje, klaar om opgegeten te worden. Ze wilde dat hij gelukkig was en als dat met een ander was, dan was dat maar zo, maar ze kon het niet.. Ze kon niet denken aan al die meisjes die naar hem zouden kijken. Als het moest, moest het, maar dan wilde ze er niks mee te maken hebben. Nog niet. Niet tot ze er echt mee had kunnen leven. Ze vroeg zich eigenlijk af of dat ooit zou gebeuren, of ze ooit zou kunnen leven met de gedachte dat hij gelukkig was met een ander. De gedachte alleen al maakte haar misselijk en ze hief haar hoofd. Haar rode ogen gleden naar de spiegel en ze zag dat ze vochtig waren geworden. Ze haalde diep adem en gaf zichzelf even de tijd om uit die nachtmerrie te ontsnappen. Ze kon het traanvocht weg voelen trekken, haar neus in en ze slikte even. Jurk uit en afrekenen.
Dit moest een leuke dag worden en dat had ze zichzelf nu een stuk of twintig keer herhaalt. Nu ze bij de kassa stond en het voor de eenentwintigste keer herhaalde werd de glimlach die ze op haar gezicht had getoverd toen ze de pashokjes verliet, oprecht. Ja, niks ging vandaag verpesten. Nog een paar winkels en dan zouden ze samen gaan bakken. Ze had er zin in en dat wilde ze dolgraag aan hem laten merken. Ze rekende af en liep naar Adrian toe. ‘Je hebt niet te lang gewacht hoop ik?’ Ze wist dat hij hier al langer moest staan dan even. Ze had eventjes tijd nodig gehad om zich te herpakken en die tijd had ze niet kunnen inkorten. Kon ze hem dat vertellen? Nee. Had ze een excuus waarom het zo lang duurde? Grote kans niet. Het enige wat ze kon bedenken was dat ze de jurk niet uit kreeg, maar dat was simpelweg belachelijk, want het ding zat als gegoten.
Ze liep bij de ingang vandaan en keek even naar de lucht. Het was minder hard gaan sneeuwen na de tweede sneeuwbui, maar er kwamen nog steeds kleine vlokjes de hemel uit. Haar ogen twinkelde even en ze keek kort naar Adrian. ‘Is het niet prachtig?’ Haar glimlach en de twinkeling in haar ogen leken op die van een zesjarige dat voor het eerst een geweldig spektakel ziet. Oh wat genoot ze van de witte kleur en de vrolijke drukte om zich heen. Ze hield niet van drukte, maar wel als het sneeuwde. Ze kon niet uitleggen waarom, maar dan leek het net of de sneeuw sprak in plaats van al die kakelende mensen. Wat ze nog geweldiger vond was op een open plek staan terwijl het keihard sneeuwde, een kleine sneeuwstorm. Heerlijk vond ze dat. De kou die door haar haren streelde, de kleine pijnsteekjes op haar gezicht door de sneeuwvlokjes, het gure geschreeuw van de wind. Hm.. ze hoopte dat er snel zo een dag zou komen, eentje waar ze op zo’n open vlakte stond.
Haar oog viel op een klein naambordje van een van de winkels en haar ogen begonnen nog veel heftiger te twinkelen. Zonder een woord te zeggen pakte ze Adrians hand vast en trok ze hem mee. Ze hield er geen rekening mee dat het glad was en hij wellicht uit kon glijden, ze wilde gewoon vreselijk graag de winkel in. In een van de winkelruiten zag ze haar eigen vreugde. Betrapt op het kinderlijke hield ze haar pas ineens in en trok ze haar gezicht recht. Ze kon de glimlach en de twinkel alleen niet verbannen.
Ze zette een voet de winkel binnen en één oogopslag was voldoende om exact te weten wat ze verkochten. Het was een babywinkel. Alles leken ze te hebben. Knuffels, kleertjes, schoentjes, sokjes, kinderwagens, speelgoed, dekentjes. Tári kneep onbewust in Adrians hand en ze veerde zichzelf heel iets op in een halve sprong. Ze was zich ervan bewust dat ze veel te vrolijk was hierbij, maar ze wilde het niet verbergen. Zonder zijn hand los te laten liep ze – met een rustige pas – naar de kleertjes. Pas toen ze ervoor stond liet ze zijn hand los om een bordeauxrood, floers pakje te pakken. De hals was bekleed met kant en er zaten kleine, sierlijke knoopjes op. Haar tanden drukte in haar lippen en ze hing het pakje terug. Zonder stil te staan bij de indruk die dit wekte pakte ze een tweede pakje vast, een blauwe. Ze moest gewoon alles voelen, dat was een soort ongeschreven regel.

_________________
 photo Tari_OS_15.3_zpscu8zihsh.png
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Adrian
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Anne.
Posts : 3041
Points : 28
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Duister en Vuur
Klas: Mr. Savasnor ( ಠ෴ಠ )
Partner: Neen.

BerichtOnderwerp: Re: Snowflakes, shops and cake ║ Adrian   vr jan 01 2016, 19:45

Hothothothothothothothothothothothothothot



Vermoeid wreef Adrian door zijn ogen terwijl hij zichzelf bekeek in de spiegel. Licht ongemakkelijk bekeek hij zijn bovenlichaam terwijl hij het hemd dichtknoopte en hij zuchtte, hij zou nooit zo gespierd worden als sommige jongens die hij zag op school, dat was gewoon zijn bouw niet bleek maar, want hij kwam ook geen gram bij en viel ook niet af. Des te langer hij naar zijn magere figuur keek, des te onzekerder hij werd. Met een frons draaide hij zichzelf weg van zijn eigen figuur en deed hij zijn kostuum verder aan zonder nog één keer naar zichzelf om te kijken. Hij sloeg vermoeid zijn handen voor zijn ogen toen hij terugdacht aan dat momentje dat Taars en hij daarnet nog hadden gehad, hij had haar zo graag willen zoenen toen, hij miste haar aanraking, haar omhelzingen en hij kreunde zacht. “Komaan Adrian, pull yourself together,” mompelde hij om dan volle moed uit dat pashokje te stappen en haar dan te zien in die jurk die hij had uitgekozen voor haar. Het stond haar werkelijk beeldig en natuurlijk, met hoe langer hij naar haar gaapte, hoe groter de druk op zijn neus begon te worden. Meteen schoot hij dat pashokje in voor een stuk papieren zakdoek in zijn neus te proppen en dan weer schaapachtig te verschijnen voor haar gezicht. Natuurlijk complimenteerde hij haar, dat hoorde ook, want ze stond werkelijk beeldig met die jurk. Langzaamaan was hij dichter naar haar toe gewandelt en was hij met behulp van vuurmagie en zijn hand haar haren aan het plat leggen. Een lichte glimlach was op zijn lippen verschenen toen hij weer afstand nam en even bleef staan. ‘Dankje.’ Kwam er een klein beetje schor over haar lippen en hij bleef haar gewoon aankijken, nieuwsgierig haast wat zij van zijn ‘nieuwe’ look zou vinden.

Toen hij de frons op haar gelaat zag, keek hij al lichtelijk lastig, maar hij ging het standvastig aanschaffen, want hij had toch maatpakken nodig. ‘Het staat je echt goed.’ Het kwam er zo bot en monotoon uit, alsof ze gedwongen werd om een goed compliment te geven op dit. Hij keek zelfs niet eens meer toen ze glimlachte, hij was meteen het pashokje weer ingedoken om zichzelf om te kleden. Met een diepe frons bekeek hij zichzelf in de spiegel nogmaals. “Je bent waardeloos,” mompelde hij tegen zijn spiegelbeeld toen hij zijn broek aanheiste en de kleding erna proper opvouwde. Hij wilde hier naar buiten. Op een sneltempo rekende hij af en was hij buiten gaan staan, het zakdoekje in zijn neus had hij weggegooid en ondertussen had hij een sigaret opgestoken, wachtend op Taars die er een eeuwigheid over deed om naar hier te komen. Hij keek fronsend naar de sneeuw en een diepe zucht verliet zijn mond terwijl de rook van de sigaret ineens automatisch werd uitgeblazen. ‘Je hebt niet te lang gewacht hoop ik?’ hoorde hij van achter zich en sloom draaide hij zich om en keek hij naar zijn horloge. “12 minuten,” sprak hij met een kleine glimlach om te tonen dat hij haar gewoon de tijd aangaf, meer niet. Ze was al verder gelopen en Adrian volgde haar gewoon, in stilte, rokende. ‘Is het niet prachtig?’ haar kinderlijke enthousiasme liet hem glimlachen en herinnerde zich er aan hoe veel hij wel niet van haar hield. “Ik ben niet zo’n fan van de sneeuw, maar inderdaad, prachtig,” sprak hij nadat hij nog eens rook had uitgeblazen van zijn sigaret. Opeens nam Taars zijn hand vast en moest hij moeite doen niet uit te glijden terwijl ze hem meezeulde naar een... Babyzaak?! Hij keek enorm lastig en drukte zijn peuk uit tegen de vuilbak die zich vlak aan de zaak bevond en nog voor hij deze degelijk kon weggooien, werd hij binnen gezeuld. Onwennig keek hij rond terwijl hij zich naar Taars buik richtte. Zou ze..? “Ehm... Taars...? Waarom ben je die... spullen aan het bekijken...? Ben je in die 9 maanden dat ik weg was ehm...?” Hij kreeg het lastig, vooral met zichzelf nu terwijl hij de kraag greep van zijn jas en deze probeerde wat wijder te maken want hij kreeg last met ademen. Hij werd licht in zijn hoofd terwijl de gedachten in zijn hoofd speelde dat ze misschien zwanger kon zijn.

tag: Taarsjewords: 712 notes: outfit: -
© SHE MEANS WAR AT ATF


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Tári
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Betsie
Posts : 4694
Points : 15
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Duister
Klas:
Partner: Life. It singularly fails to reward good intensions

BerichtOnderwerp: Re: Snowflakes, shops and cake ║ Adrian   vr jan 01 2016, 23:54

Oh wat was ze verschrikkelijk dom. Ze was zo betoverd geweest door zijn aanraking dat ze zich al moest herpakken toen hij een stap achteruit had gedaan. God, wat wilde ze hem graag vertellen dat hij er goed uit zag in het pak. Hij zag er goed uit en dat zei ze ook tegen hem, maar het kwam er zo verrot uit. Alsof ze het spottend wilde zeggen. Nee, nee, nee, zo bedoelde ze het niet. Het waren de gedachtes die door haar hoofd spookten die haar zo lieten klinken. Ze kon wel janken, maar in plaats daarvan toverde ze een glimlach op haar gezicht. Een glimlach die hij toch niet meer zag, want hij liep al terug naar zijn pashokje. Alles wat ze kon doen was het voorbeeld volgen en zich omkleden.
In het pashokje sloeg ze haar handen voor haar ogen. Hoe moest ze dit doen? Hoe moest ze van hem houden zonder van hem te houden. Ze kon het niet, maar ze moest het doen. Ze gaf teveel om hem om zich niet in te zetten voor deze vriendschap. Oh wat wilde ze graag dat hij het zag. Ze wilde zo verschrikkelijk graag dat hij zag hoeveel pijn dit haar deed, hoeveel moeite het haar kostte om afstand te houden. Het maakte haar ongelukkig hem niet te kunnen vertellen wat ze voelde..
Na minuten lang getobd te hebben in het pashokje, kleedde ze zich om en snelde ze naar de kassa om af te kunnen rekenen. Eenmaal buiten zag ze hem al staan met de sigaret in zijn handen. Heel kort vervloekte ze zichzelf weer. Ze had hem vast lang laten wachten, anders had hij het ding waarschijnlijk niet opgestoken. ‘Je hebt niet te lang gewacht hoop ik?’ Hij draaide zich kalm naar haar om en gaf glimlachend antwoord: “12 minuten,” Aan de glimlach op zijn gezicht kon ze al zien dat hij er niks mee bedoelde, maar toch ging er een steek door haar heen. Twaalf minuten.. ze had werkelijk minuten lang zich druk lopen maken om wat ze voelde.. God, het werd nog veel erger als ze erbij nadacht. ‘Sorry.’ Zei ze met een halve grijns in een poging het plagend te maken. Een poging, ja, want het mislukte voor haar gevoel.
Ze was verder gelopen en ze hoefde niet eens te kijken om te weten dat Adrian achter haar aangekomen was. Ze genoot van het witte goedje dat de aarde bedekte. Ze genoot van de gedachtes en herinneringen die het bij haar opwekte. Ze was vreselijk blij dat hij nu bij haar was en met haar mee kon genieten. ‘Is het niet prachtig?’ Vroeg ze hem met een bijna kinderlijk enthousiasme. Het liet hem blijkbaar glimlachen. “Ik ben niet zo’n fan van de sneeuw, maar inderdaad, prachtig,” Ze keek hem even bedenkelijk aan en glimlachte toen breed, opnieuw een trekje dat je enkel zag bij kleine kinderen maar bij haar toch door leek te breken nu ze ouder was dan zes jaar. ‘Dat is oké, ik help je wel een handje.’ Ze lachte zacht en pakte zijn hand vast om hem mee te trekken naar een winkel die ze kort had gezien. Het was de naam van de winkel die haar aandacht getrokken had. Met een snelheid die duidelijk maakte geen rekening te houden met de gladheid of Adrian, liep ze naar de winkel. Ze zag in haar ooghoek dat hij haast moest maken zijn sigaret te doven, maar het drong niet tot haar door. Zonder zijn hand los te laten liep ze naar de afdeling waar ze de kleertjes verkochten.
“Ehm... Taars...? Waarom ben je die... spullen aan het bekijken...? Ben je in die 9 maanden dat ik weg was ehm...?” Haar ogen gleden langzaam naar hem toe en bleven even zwijgend op hem hangen. Ze kon aan zijn gedrag zien waar hij aan dacht. De manier waarop hij zijn kraag vast pakte. Ze kon het bijna hier voelen, terwijl ze hem niet eens aanraakte. Ze kon bijna met zekerheid zeggen dat zijn handen warm waren, hij een brok een zijn keel had, dat hij zich niet goed voelde. Ze wist dat het een mogelijkheid was, dat ze zwanger kon zijn. Ze wist zelf dondersgoed dat het onmogelijk was, maar de maanden erbij pakkend.. was het een mogelijkheid die door zijn hoofd spookte.
Onbewust was haar hand naar haar buik gegaan en ze keek er even met een frons naar voordat ze Adrian weer aankeek. Ze was al te lang stil.. ‘Adrian..’ Ze haalde haar hand van haar buik en pakte zijn pols vast om die bij zijn kraak weg te halen. Bijna onbewust knoopte ze de eerste knoop van jas los maakte en de jas iets wijder over zijn schouders legde. ‘Doe rustig.’ Zei ze kalmer dan ze zelf had verwacht. Een drang om hem te kalmeren en hem gerust te stellen overviel haar. Net zo onbewust als het los maken van de knoop, streek ze zijn haar glad. ‘Geen reden tot paniek. Gewoon rustig ademen en naar me luisteren.’ Ze glimlachte warm naar hem en liet haar hand kort over de jas glijden voor ze haar hoofd boog. ‘Gewoon.. rustig ademen.’ Herhaalde ze zachtjes, meer voor zichzelf dan voor hem. De gedachte dat ze zwanger zou zijn van een ander maakte haar bijna misselijk. Als ze ooit al kinderen besloot te nemen – wat ze wel wilde, maar simpelweg niet aandurfde – zou dat enkel met iemand zijn waar ze enorm veel om gaf en ze kon niet geloven dat dat ooit iemand anders zou zijn dan de blonde jongen die nu voor haar stond. Ze hief haar hoofd en keek hem met een zwakke glimlach aan. ‘Geen zorgen..’ Fluisterde ze zachtjes, zich er niet van bewust dat ze door haar eigen schrik geen antwoord gaf op zijn onuitgesproken vraag.

_________________
 photo Tari_OS_15.3_zpscu8zihsh.png
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Adrian
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Anne.
Posts : 3041
Points : 28
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Duister en Vuur
Klas: Mr. Savasnor ( ಠ෴ಠ )
Partner: Neen.

BerichtOnderwerp: Re: Snowflakes, shops and cake ║ Adrian   za jan 02 2016, 06:59

Hothothothothothothothothothothothothothot


Ze leek een beetje van de wereld toen Adrian haar haren goed legde en met een beetje vuurmagie ze plat legde door middel van hitte, zijn aanraking was voorzichtig geweest en heel zachtjes want hij wilde hetzelfde niet krijgen zoals met hem was gebeurd. Toen hij de monotone reactie kreeg dat het hem goed stond, zakte alle moed hem letterlijk in zijn schoenen en was hij omgedraaid om naar zijn pashokje te gaan met een onzekere blik op zijn eigen spiegelbeeld gericht dat hij het liefste zelfs geneens meer aankeek, wat hij dus ook niet meer deed. Zodra hij zich aangekleedt had, was hij met alles wat hij had gepast naar de kassa. Hoe slecht hij misschien ook wel met die maatpakken stond, hij had ze nodig voor feestelijke gelegenheden, dus gewoon aanschaffen was ook iets wat hij ging doen. Adrian was blij toen hij eindelijk buiten was, dat zakdoekje dat hij in zijn neus had gepropt had hij in de vuilbak gekegeld en de blondharige jongen had ondertussen gewoon een sigaretje opgestoken terwijl hij quasi geduldig wachtte op Taars die haar pashokje kennelijk nog niet verlaten had sinds hij haar ook niet bij de kassa had gespot om af te rekenen. Het duurde twaalf minuten voor haar om naar hier te komen, twaalf minuten waarbij hij doelloos naar de sneeuw had gestaard met een peuk tussen zijn lippen. Ze was blijkbaar uiteindelijk achter hem gaan staan, vragende of hij niet al te lang gewacht had. Als ze nu maar eens wist dat hij voor eeuwig op haar had willen wachten hier en dan nog haar met een glimlach zou zeggen hoe lang, als ze dat maar eens wist. Een kalme glimlach stond op zijn gezicht toen ze zich excuseerde, waarbij hij gewoon simpel zijn hoofd schudde, alsof het niet nodig was dat ze zich excuseerde op een soort van plagende toon? Hij wist het niet zeker, maar zo leek het toch wel even. Meteen hierna werd hij meegetrokken door de sneeuw die haar zo fascineerde en vrolijk maakte. Zolang Taars vrolijk was, was Adrian dat ook.

Toen ze een babywinkel binnenging, ging zijn gezondheid er fictief op achteruit terwijl hij ongmakkelijk de kraag van zijn winterjas probeerde te vergroten met vijftig centimeters en haar stamelend vroeg waarom ze die spullen aan het bekijken was en of ze in die negen maanden waarin hij weg was per ongeluk een accidentje had gehad. Toen hij zag hoe ze haar hand op haar buik legde, voelde hij alle kleur wegtrekken in zijn gezicht en begon hij half weg te draaien. Vaag knipperde hij met zijn ogen, werd weer bij de realiteit geroepen door Taars die zijn naam zei. Adrian reageerde er maar half op tot ze de kalmerende woorden sprak: ‘Doe rustig.’ Oke zo kalmerend waren ze niet, maar het bracht hem wel weer tot de realiteit dat er blijkbaar niets aan de hand was en ze gewoon hield van babykledij. Zijn blauwe oog ging haar kant uit toen hij merkte hoe zijn jas al stukken losser zat en ze gewoon door zijn haar aan het wrijven was. Zijn gezicht kreeg al zijn kleur weer terug en zijn hart bonsde in zijn keel, waardoor zijn keel ook quasi instant kurkdroog was geworden. ‘Geen reden tot paniek. Gewoon rustig ademen en naar me luisteren.’ Ze glimlachte warm naar hem en liet haar hand kort over de jas glijden voor ze haar hoofd boog. ‘Gewoon.. rustig ademen.’ Hij knikte en legde zijn handen op haar schouders toen ze nogmaals zei dat er rustig moest geademt worden en hij trok haar in een omhelzing. "Hé... ehm... mocht het zo zijn dat je ehm.. toch dat had geweest, dan ehm... had ik er gewoon geweest weet je?" sprak hij een beetje onsamenhangend terwijl hij probeerde een manier te vinden om haar op te vrolijken. Mensen leken hen aan te staren en hij wuifde gewoon naar hen, vrolijk, alsof er niets aan de hand was om dan zijn aandacht weer op haar te richtten. "Ehm.. misschien kunnen we beter naar buiten gaan of ehm.. heb je nog iets gezien hier? Ik ga alleszins even roken," mompelde hij terwijl hij de winkel bijna verliet. "Ik zie je buiten Taars?" Met deze woorden ging hij buiten tegen de voorgevel leunen met zijn hand al bevend grijpend naar het pakje sigaretten in zijn achterzak van zijn broek. Met een simpele beweging stak hij een peuk op en verdween het pakje weer in zijn achterzak. Quasi meteen voelde hij zichzelf een stuk rustiger worden en was zijn blik gericht op een klein kind dat werd vastgehouden door mama die het enthousiaste kind aanmoedigde om vrolijk te zijn. Een kleine glimlach speelde op zijn lippen bij dit tafereel, het liet hem nadenken hoe het zou zijn om zelf een kind te hebben.
tag: Taarsjewords: 800 notes: outfit: -
© SHE MEANS WAR AT ATF


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Tári
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Betsie
Posts : 4694
Points : 15
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Duister
Klas:
Partner: Life. It singularly fails to reward good intensions

BerichtOnderwerp: Re: Snowflakes, shops and cake ║ Adrian   za jan 02 2016, 17:32

De babyzaak trok haar aandacht. Natuurlijk trok de babyzaak haar aandacht. Zij kon de vraag waarom zelf beantwoorden zonder een moment twijfel – al zou ze het toch niet zo makkelijk toegeven – maar ze had er niet bij stil gestaan wat er door het hoofd van iemand zou kunnen spoken als ze niet wisten waarom de zaak haar aandacht zo trok. Onbewust van alles wat er door het hoofd van de blonde jongen spookte liep ze naar de afdeling waar ze kleertjes verkochten. Alsof Adrian even van de aardbodem verdwenen was begon ze de pakjes te bewonderen.
“Ehm... Taars...? Waarom ben je die... spullen aan het bekijken...? Ben je in die 9 maanden dat ik weg was ehm...?” Ze zou het niet zeggen, nooit niet, dit zou een geheim blijven voor iedereen, maar wat schrok ze van zijn vraag. Een schok schoot door haar lichaam. Zij? Zwanger? Ze kon niet bevatten hoe het een mogelijkheid kon zijn. Ja, hij zei het “9 maanden”, maar.. natuurlijk, ze kende het verhaal van de bloemetjes en bijtjes en ze kon zijn angst begrijpen. De optelsom was niet de moeilijkste die ze ooit voor zich geschoteld had gekregen. Zwanger.. Nee, ze zou het niet kunnen. Ze zou geen moeder kunnen zijn, niet zolang ze zich kon herinneren wie haar moeder was. Bovendien zou ze hem niet kunnen aankijken als ze met een ander het bed in gedoken was. Nee, nee, nee, absoluut niet. Negen maanden was ze trouw gebleven en als je het haar vroeg zou ze de rest van haar leven trouw blijven. Zelfs als hij een ander vond waar hij gelukkig mee was, zou ze hem trouw blijven. Het was een onuitgesproken belofte die ze niet kon breken, daar zou ze aan onderdoor gaan. Ze had al eens de fout gemaakt niet trouw te zijn, dus dat was niet een fout die ze nog eens zou maken. Zelfs na die negen maanden, zelfs nu ze niks meer hadden zou ze trouw blijven. Altijd.
Ze verborg al haar gedachtes en haar ogen gleden langzaam naar hem toe, alsof ze tijd nodig hadden om elke millimeter op te schuiven. Ze bleef hem even zwijgend aankijken en zonder dat ze het besefte gleed haar hand naar haar buik. Zij? Zwanger? Herhaalde ze voor zichzelf. Oh god.. nee, alsjeblieft niet.. Ze wist dat ze hem gerust moest stellen, dat ze hem van de benauwdheid af moest helpen. Ze had maar één blik nodig om te weten dat de gedachte hem misselijk maakte. Ze moest haar eigen schrik aan de kant zetten en hem geruststellen, zelfs als dat niet ging moest ze het proberen.
‘Adrian..’ Zei ze zachtjes, waarna ze haar hand van haar buik haalde. Het idee joeg haar angst aan. Hij had weggekeken toen ze haar hand op haar buik gelegd had, dat wist ze heel goed, maar ze wist ook dat hij zou reageren op zijn naam, dat deed hij altijd. Dat had hij altijd gedaan en het zou haar breken als hij het niet meer deed. Zijn naam was haar houvast, zijn naam was haar veiligheidsriem, haar enige kussen als ze viel. Het was vreemd hoe een naam van maar zes letters zo belangrijk kon zijn. Ze pakte zijn pols vast om die weg te halen bij de kraag. Onbewust, als een drang om voor hem te zorgen, op hem te letten, knoopte ze de eerste knoop van zijn jas los en sloeg ze de jas iets ruimer over zijn schouders. ‘Doe rustig.’ Probeerde ze hem te kalmeren. Ze had gedacht dat het alles behalve kalm zou gaan klinken, maar het tegendeel was waar. Opnieuw kwam de drang om hem gerust te stellen en te kalmeren, dit keer overviel het haar alleen. Ze liet haar vingers door zijn haren glijden. Kleine haartjes reageerde op het weer en ze probeerde ze recht te strijken. Was dat de enige reden dat haar slanke vingers door zijn blonde haren gleden? God, nee. Ze wilde hem zo graag betrekken in haar gedachtes, in haar gevoelens. Ze wilde zijn blonde haren tussen haar vingers voelen glijden. Hij keek haar aan en haar ogen haakte zich in de van hem. Ze wist niet precies wat de emotie was die in haar ogen lag. Het enige wat ze wist was dat de drang om er voor hem te zijn zich koppig in haar maag vastklampte, alsof deze nooit meer weg zou gaan. Het gevoel was nooit weg gegaan, ze wilde voor hem zorgen, hem geruststellen, kalmeren. Nu was het alleen sterker, nu zag ze wat het met hem deed als hij ook maar even dacht dat ze zwanger zou zijn van een ander. Het drong niet tot haar door dat dat een grotere hint was dan die ze ooit had kunnen vragen. Ze besefte niet dat zijn onrust een teken was dat zij niet de enige was die hunkerde naar de aanraking van de ander. Misschien zou ze dit gevoel vanavond ook niet meer voor de geest kunnen halen, misschien zou ze die hint wel helemaal nooit tot zich door laten dringen.
‘Geen reden tot paniek. Gewoon rustig ademen en naar me luisteren.’ Ze liet haar hand kort over zijn jas glijden en boog toen haar hoofd. ‘Gewoon.. rustig ademen.’ Ze kon het niet verwoorden, ze kon hem niet vertellen hoe ze dacht over kinderen. Ze kon hem niet met die woorden geruststellen, dat zou hem waarschijnlijk enkel kwetsen. ‘Geen zorgen..’ Herhaalde ze nogmaals. Ze kon zijn handen op haar schouders voelen en ze hief haar hoofd. Hij trok haar in een omhelzing en zonder zichzelf tegen te kunnen houden volgde ze zijn voorbeeld. "Hé... ehm... mocht het zo zijn dat je ehm.. toch dat had geweest, dan ehm... had ik er gewoon geweest weet je?" Ze bleef met een bedenkelijk gezicht voor zich uitstaren na zijn woorden. In haar hoofd puzzelde ze de zin aan elkaar of eerder, lijmde ze de zinnen aan elkaar. Ze zag hem reageren op de blikken, maar ze reageerde er zelf niet op. "Ehm.. misschien kunnen we beter naar buiten gaan of ehm.. heb je nog iets gezien hier? Ik ga alleszins even roken," Haar ogen scheurden zich los van de leegte en volgden hem. "Ik zie je buiten Taars?" Ze knikte een keertje kort als instemming. Toen hij buiten was draaide ze zich langzaam om naar de pakjes. Het was de zin die hij had gesproken die haar van haar stuk had gebracht. Waarom zou hij het doen? Er voor haar zijn als ze zwanger zou zijn van een ander? Hoe kon hij dat verdragen? Waarom stelde hij haar daarmee gerust? Alles wat het deed was haar maag om laten draaien. Ze werd misselijk van zijn liefheid. Zijn poging tot geruststelling bezorgde haar opnieuw tranen in haar ogen en ze kon haar benen zachtjes voelen trillen. Ze kon niet bevatten waarom hij zo lief was. Waarom wilde hij er voor haar zijn als ze hem zo vals in de rug gestoken had? Ze wist dat ze niks gedaan had, ze was trouw gebleven, maar nu vertelde hij haar dat hij er hoe dan ook voor haar geweest zou zijn. Hij kon niet weten dat dat veel meer impact had dan als hij haar had laten vallen. Ze was gewend aan mensen die haar de rug toe keerde, ze was gewend om in de steek gelaten te worden. Ze was niet gewend om geholpen te worden, om er voor iemand toe te doen. Goed, dat laatste was eerder gebeurd, maar hoe goed was dat uitgepakt?
Haar ogen gleden terug naar de pakjes en ze merkte dat het haar ineens niks meer kon interesseren. De kleur, de stof, het kant, de knoopjes.. het maakte niks meer uit. Het was de betekenis, de diepe betekenis, die haar aandacht nu trok. Hij was zo geschrokken geweest, zo bang. Hij kon het wel ontkennen, maar ze kende hem, ze wist wanneer hij zich niet goed voelde. Oh Adrian..
Ze beet op haar lip en besloot nog een klein rondje door de winkel te lopen voordat ze naar buiten ging. Wat was zijn angst geweest? Was hij bang geweest dat ze zwanger was van een ander? Was het dat geweest? De angst dat ze een ander boven hem verkozen had? Of was het geen angst en eerder een verlangen? Lopend door de winkel kon ze geen antwoord vinden op de vragen. Ze kon het hem ook niet vragen.
In een flits zag ze iets in haar ooghoek. Ze stopte met lopen en draaide zich om om terug te lopen naar de schappen waar ze net langs gelopen was. Ze zag nu pas dat het knuffeltjes waren. Lappopjes, gewone knuffels, rammelaartjes, piepende knuffels. Een kleine glimlach sierde haar lippen toen ze een vrouw zag staan met een blauwe olifant in haar handen. Zijzelf had op haar bed een soort gelijke knuffel liggen. Het was de eerste knuffel die ze ooit had gekregen en ze koesterde het ding. Niemand had haar blauwe olifant ooit gezien en eigenlijk wilde ze dat ook zo houden. Er was een kleine schaamte die haar verbood trots te zijn nog een knuffel te hebben. Een schaamte waarvan ze wist dat die nergens op sloeg.
De vrouw riep een naam en een klein jongetje kwam aangerend. Toen hij de knuffel zag begonnen zijn oogjes te twinkelen en sprong hij een paar keer omhoog. Zijn mollige beentjes veerde op en neer en zijn handjes maakte kleine graaibewegingen. De vrouw begon te lachen en keek op toen ze hoorde dat Tári zachtjes meelachte. Ze kon er niks aan doen, het was de gretigheid die het jongetje toonde die haar mondhoeken optrok en een zachte lach over haar lippen liet rollen. De vrouw glimlachte even vriendelijk naar haar en pakte toen de hand van haar zoontje vast om de knuffel af te gaan rekenen. Haar ogen gleden over de knuffels heen en een zachte grom trok haar aandacht. Haar ogen gleden naar Terra en ze hurkte neer. ‘Als jij Adrian nou eens even gezelschap gaat houden.’ De Tasmaanse duivel piepte kort en zonder tegenzin rende het zwarte diertje naar buiten. Tári glimlachte even en stond weer op. Terra.. het diertje betekende vreselijk veel voor haar. Zonder het zelf door te hebben had Terra haar bazin op een idee gebracht. Een cadeautje voor Adrian kon nooit kwaad. Bovendien zou het zijn gedachte misschien afleiden.
Haar ogen gleden terug naar de knuffels en ze glimlachte kort toen ze naar de verschillende dieren keek. Olifanten, paarden, honden, katten, leeuwen, tijgers.. alles was er. Ze liep iets dichter naar de schappen toe en begon door de knuffels te zoeken. Van alles was er meer, behalve van één van de knuffels. Een hint, schoot door haar hoofd. Ze kon de knuffel als hint gebruiken. Ergens in de winkels zou ze er wel voor zorgen dat ze eventjes van Adrian af was om dan naar een van de dierenwinkels te lopen. De knuffel waar er nog maar één van was, hing tussen de blauwe olifanten en de leeuwen. Slordig opgeruimd, spookte het door haar hoofd. Ze haalde de knuffel uit de schap en bekeek hem. Het was een rode panda en glimlachte breed. De kleur paste bij hem, het karakter van de nieuwsgierige beestjes vulde hem perfect aan. Oké, misschien was het vooral het feit dat er nog maar één van over was dat ze per se deze wilde hebben voor hem, maar dat zou ze voor nu even ontkennen.
Ze liep naar de kassa, vroeg of ze het ding in wilde pakken en rekende af. Met een glimlach op haar gezicht liep ze naar buiten. ‘Sorry voor het wachten. Alweer.’ Ze grijnsde even en bleef hem even zwijgend aankijken. Ze slikte even en keek naar het cadeautje dat ze in haar hand had. ‘Ik heb er geen seconde aan gedacht, Adrian.’ Ze keek op, recht in zijn gezicht. ‘Al was je een heel jaar weg geweest, ik zou je nooit zo kwetsen. Nooit.’ Ze glimlachte even zwakjes en hield hem toen het ingepakte knuffeltje voor. ‘Hier.’ Het moest vreemd overkomen, een cadeau krijgen uit een babyzaak, maar het was ook meer een hint. Haar ogen twinkelde even terwijl ze een beetje op haar voeten heen en weer bewoog. Ze verplaatste haar gewicht van haar hak naar de bal van haar voet en weer terug naar haar hak. De glimlach werd iets groter terwijl ze zijn reactie nauwkeurig in de gaten hield.

_________________
 photo Tari_OS_15.3_zpscu8zihsh.png
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Adrian
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Anne.
Posts : 3041
Points : 28
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Duister en Vuur
Klas: Mr. Savasnor ( ಠ෴ಠ )
Partner: Neen.

BerichtOnderwerp: Re: Snowflakes, shops and cake ║ Adrian   di jan 05 2016, 18:18

Hothothothothothothothothothothothothothot


Een babyzaak, wat moest ze hier hebben? Het baarde hem zorgen toen hij eenmaal binnen stond en zij aan werkelijk alles begon te voelen alsof ze iets nodig had voor binnen een aantal maanden. Zijn blauwe oog gleed naar haar buik die nog altijd even plat was zoals hij het negen maanden eerder had gezien, maar het maakte voor hem nog steeds die connectie naar zwanger te zijn, anders had ze hier immers niets te zoeken. Hij waagde het er op, vroeg stamelend waarom ze al die spullen aan het bekijken was, de kleertjes, het duidde allemaal aan waarom ze hier naar aan het zoeken was, waarom ze deze winkel was binnen gestormd met zijn hand in het hare. Zijn hand tintelde werkelijk nog na, haar ietsjes koudere, maar hemelszachte hand omklemde zijn ruwere warmere hand en de vlinders in zijn buik gingen helemaal loco. Het was een tikkeltje vaag om er naar te vragen, liet merken hoe hij zich voelde en dat was iets wat hij nu ten koste wilde vermijden want hij had haar immers verteld dat er niets meer was. Maar of ze het geloofde was een compleet ander verhaal. Een ongemakkelijke stilte hing tussen hen beiden en Adrian merkte hoe ze haar hand op haar buik plaatste en het zorgde er voor dat hij haast helemaal in paniek sloeg. De gedachten aan hoe ze die pijn na de negen maanden moest doorstaan, hoe ze vast allerlei spullen zou moeten nodig hebben en hoe hij werkelijk geen idee had hoe een klein kind op te voeden. Een kind dat al een stukje ouder was, was geen probleem, maar een baby? Nee, daar had hij geen kennis over. Ze stelde hem gerust, maar nog steeds was dat zwaar gevoel in zijn maag aanwezig en het maakte hem misselijk, ook al had ze ondertussen zijn jas een eindje opener gezet, dan nog was hij misselijk. Maar dat nam niet weg dat hij er gewoonweg ging zijn voor haar, door dik en dun zou hij haar steunen in wat ze ook maar deed. Beide handen legde hij op haar schouders en trok haar in een omhelzing om dan te stamelen dat hij er voor haar zou zijn, want hij kon haar gewoonweg niet loslaten. Hij kon het gewoon niet. Na de innige omhelzing had hij gezegd dat hij ging roken en was hiermee als de bliksem naar buiten gegaan.

Haast meteen had hij een peuk opgestoken en was zijn oog gevallen op een vrouw met haar zoontje die door de sneeuw liepen. Het kind werd ook gewoon aangemoedigt om enthousiast en vrolijk te blijven, dit deed hem glimlachen en hopen dat het goed in orde zou komen met de kleine rakker. Zijn blik viel op Terra die piepend haar aanwezigheid aankondigde, waarop hij haar toestond om op zijn schouder te klimmen. “Is Taars nog bezig?” zijn blik viel op de deur waar Taars nog altijd niet was buiten gekomen, dus ze was vast nog bezig in die winkel. Het verbaasde hem nog steeds dat ze in die winkel moest zijn, hij kon zichzelf niet anders afvragen waarom ze daar was en met een afwezige blik aaide hij Terra over haar hoofdje met zijn vinger. Toen Taars uiteindelijk naar buiten kwam met een ingepakt iets. Zijn blauwe oog keek er nieuwsgierig naar, wilde weten voor wie het was en wat het was. ‘Sorry voor het wachten. Alweer.’ Ze grijnsde even en bleef hem even zwijgend aankijken. Ze slikte even en keek naar het cadeautje dat ze in haar hand had. ‘Ik heb er geen seconde aan gedacht, Adrian.’ Even moest zijn brein oppikken waarover ze het had en dan verscheen er een kleine begrijpende glimlach over zijn gelaat. ‘Al was je een heel jaar weg geweest, ik zou je nooit zo kwetsen. Nooit.’ Ze hield het ingepakte cadeau voor en hij keek even nietsbegrijpend naar haar. Het kwam uit een babywinkel, wat zou hij nu moeten met iets uit een babyzaak? Hij bekeek het cadeau en aarzelde kort om het open te doen terwijl zijn adem witte dampwolkjes veroorzaakten in de vrieskou. Langzaam deed hij het cadeaupapier er af en stopte dat in de plastieken draagtas waar de kleding in zat. Een bredere glimlach verscheen op zijn gelaat toen hij de knuffel van de rode panda in zijn roodverkleurde handen hield. Het was zacht en een lichte blos verscheen op zijn wangen. “B- bedankt Taars,” stamelde hij zachtjes terwijl hij de knuffel ronddraaide in zijn handen en het van alle kanten bekeek voor hij het ook mooi in de plastieken zak stak. Zijn oog dwaalde af naar haar lippen en hij slikte moeizaam omdat hij haar eigenlijk zo wilde bedanken, maar dat was nu niet mogelijk. “Dus eh, dierenvoeding voor Terra, right?” vroeg hij zachtjes toen hij langzaamaan zijn benenwagen in werking zette en wandelde naar de dierenzaak die hier niet zo ver vandaan was, met Terra nog steeds op zijn schouder.

tag: Taarsjewords: 821 notes: outfit: -
© SHE MEANS WAR AT ATF


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Tári
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Betsie
Posts : 4694
Points : 15
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Duister
Klas:
Partner: Life. It singularly fails to reward good intensions

BerichtOnderwerp: Re: Snowflakes, shops and cake ║ Adrian   wo jan 06 2016, 17:12

Ze wist hoe hij zich moest voelen. Nee, dat was niet waar. Ze had geen idee hoe het moest zijn om te denken dat iemand waar je een relatie mee had een kind verwachtte. Waar je een relatie mee had.. nee, dat waren niet haar gedachtes. Ze bedoelde iemand waar je nog steeds van hield, maar voor zover zij wist was ze de enige die zich nog zo voelde. Goed, goed, hij was een vreselijk slechte leugenaar als het op zijn gevoel aankwam, dat had ze allang door. Hij had haar gezegd niks meer voor haar te voelen. Nee, ze geloofde hem niet, maar het feit dat hij het zei had haar pijn gedaan en de afstand gecreëerd die hij had willen hebben. Ze had ingestemd en dat zou hij weten ook. Hij had het gewild, hij zou degene moeten zijn die haar duidelijk maakte dat hij inderdaad een slechte leugenaar was.
Het enige wat ze kon doen in de babywinkel was zijn woorden laten bezinken en voor zichzelf rust creëren. Dat ze de moeder met haar kind tegen kwam bracht haar op een idee. Ze wist hoe belangrijk Terra voor haar was en voor haar idee zou het Adrian misschien goed doen om een huisdier te hebben, iets waar hij voor kon zorgen. Ja, dat zou ze gaan doen. Opzoek tussen de knuffeltjes zocht ze twee dingen. Een hint en een huisdier. Een huisdier tussen de knuffels? Nee, ze is niet gestoord, ze zocht een soort dier. Levende dieren tussen knuffels.. jeez, wat voor een brein zou ze daarvoor moeten hebben? Toen ze de knuffel gevonden had liep ze terug naar de kassa om deze af te rekenen. Waarschijnlijk was het een idioot cadeau, maar het maakte haar niet uit wat zijn eerste gedachte was. Ze wilde hem een hint geven en het liefst had ze dat hij deze hint niet snapte.
Ze liep de winkel uit en haar ogen twinkelde even toen ze zag dat Terra op zijn schouder zat. Het diertje wist het, het diertje wist alles. In die korte seconde dat ze nog ongemerkt stond te kijken naar de blonde jongen en de Tasmaanse duivel, schoot door haar hoofd dat Terra misschien aan kon voelen hoe zij zich voelden. Een steek trok door haar lichaam. Als het diertje nou enkel kon praten, dan had ze haar misschien kunnen vertellen hoe Adrian zich voelde. Het enige wat ze nu wist was dat er een vreemde sfeer hing tussen hen beide als ze te dicht bij elkaar kwamen. Een sfeer die ze enkel als vreemd kon beschrijven, omdat ze zich er prettig bij voelde en tegelijkertijd de drang kreeg om een paar stappen naar achteren te zetten.
Ze dwong zichzelf die gedachte te vergeten, ze had immers net in de winkel nog met zichzelf afgesproken dat ze van de rest van deze dag vrolijk zou zijn en niks zou verpesten tussen hen. Geen verwijten, geen twijfels. Ze waren vrienden en zo zou ze met hem omgaan ook. Ze toverde een glimlach op haar gezicht toen ze naar hem toe liep. Oké, nee, ze hoefde hem niet tevoorschijn te toveren. Hij verscheen op het moment dat ze de gedachtes weg had gestopt en tot haar doordrong dat Terra daadwerkelijk op zijn schouder zat. Ze wist niet of hij het zelf wist, maar de Tasmaanse duivel was verdomde gehecht aan de jongen. Ze wist niet eens wie van hen twee Adrian het meest gemist had.
‘Sorry voor het wachten. Alweer.’ Ze keek hem even zwijgend aan voor haar blik naar het cadeautje in haar hand gleed. ‘Ik heb er geen seconde aan gedacht, Adrian.’ Ze keek op, recht in zijn gezicht. Er was een kleine begrijpende glimlach op zijn gezicht te zien. ‘Al was je een heel jaar weg geweest, ik zou je nooit zo kwetsen. Nooit.’ Met een zwakke glimlach hield ze hem het cadeau voor. ‘Hier.’ Zijn niet-begrijpende blik maakte de pretlichtjes in haar ogen enkel feller. Ze genoot ervan dat hij niet wist wat hij moest doen. Het maakte hem zo onschuldig. Hij besloot het toch te openen en stopte het inpakpapier in zijn tas. De glimlach op zijn gezicht maakte alles al helemaal perfect. Haar ogen gingen van de knuffel naar Adrians gezicht en ze voelde haar lichaam zich aanspannen toen ze de blos zag. “B- bedankt Taars,” Hij bekeek de knuffel van alle kanten. De blik die hij haar wierp was duidelijk. Ze wist dat hij er een geheime blik van wilde maken op het moment dat het tot hem doordrong. “Dus eh, dierenvoeding voor Terra, right?” Het enige wat hij met de zin volgens haar deed, was zichzelf redden. Er brak een brede glimlach op haar gezicht door toen ze zag dat hij al weg liep. Haar ogen gleden even naar Terra en ze lachte zachtjes. ‘Adrian, wacht even.’ Ze liep naar hem toe en bijna automatisch gaf ze hem een kus op zijn wang. ‘Ik ben gewoon dol op babykleren.. noem het een soort zwakte.’ Legde ze hem uit. Ze keek even naar zijn wang, waar een seconde geleden haar lippen de huid geraakt hadden. Ze slikte even en glimlachte toen naar hem. Heel even bleef ze staan, voordat ze zich een kwartslag draaide en naar de dierenwinkel liep. Ze had twee missies in die winkel. De eerste was om voer voor Terra te kopen, de ander was om te kijken naar de dieren die ze hadden.
Ze stapte de drempel van de winkel over en een kakofonie van geluiden kwam haar tegemoet. Alle dieren lieten zich horen. De geur die er hing was dat van dieren en voer. Ze kon niet zeggen dat ze van de geur hield, want dat deed ze niet. ‘Vind je het erg om even naar een zak voer te kijken zonder mij? Ik moet even iets navragen.’ Ze voelde even in de zak van haar jas en hield hem toen een klein papiertje voor. Er stond met een slordig handschrift een naam op. Het was de naam van het voer dat ze nodig had. Het vlees haalde ze om de twee dagen voor Terra, maar ze had ook droog voer nodig om te zorgen dat het dier niet een uur in de wind stonk en verder geen last had van alle eventuele bijwerkingen uit haar verleden. Goed, om heel eerlijk te zijn wist ze niet eens of er wel bijwerkingen waren, maar toch zou ze het diertje trouw haar droge voer geven.
Ze keek Adrian even vragend aan en liep toen naar een medewerker toe om na te vragen hoe het zat met de dieren die ze hier verkochten.

_________________
 photo Tari_OS_15.3_zpscu8zihsh.png
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Adrian
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Anne.
Posts : 3041
Points : 28
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Duister en Vuur
Klas: Mr. Savasnor ( ಠ෴ಠ )
Partner: Neen.

BerichtOnderwerp: Re: Snowflakes, shops and cake ║ Adrian   zo jan 10 2016, 14:03

Hothothothothothothothothothothothothothot



Adrian voelde zich misselijk, misselijk door de gedachte dat ze zwanger kon zijn. Het liefste had hij zijn hele maaginhoud er uit gegooid op dit exacte specifieke moment. Zijn maag schreeuwde het letterlijk haast uit, maar Adrian leek te prefereren het eerder te negeren dan er aan toe te geven. De blondharige jongeman stond buiten, een sigaret opgestoken die nu tussen zijn lippen geklemd zat. Het viel voor hem duidelijk op dat zijn gevoelens voor haar er alleen maar erger op werden. Met een vermoeide blik stond hij daar, te roken, nadenkend over hoe hij haar werkelijk gewoon kon loslaten. Het irriteerde hem hoe zijn hart maar niet leek te willen luisteren naar zijn brein en gewoon maar lekker deed waar hij zin in had. De tasmaanse duivel van Taars was op zijn schouder komen zitten en Adrian liet zijn vinger over het kopje van het dier gaan. Het verbaasde hem eerlijk gezegd dat Terra zo dol op hem was. Hij kon zweren dat ze in het begin hem alles behalve aardig vond. Adrians blauwe oog was naar de winkelstraat afgedwaald waar hij een moeder met haar zoontje zag. Tot nadenken zette het hem want  als hij werkelijk echt hondseerlijk tegen zichzelf moest zijn, wilde hij echt wel kinderen later. Een lichte glimlach verscheen op zijn lippen bij de gedachte en even werd zijn oog lichtelijk vochtig en moest hij moeite doen om niet ijn zijn oog te gaan wrijven. Zijn blik was nu naar de sneeuw gericht terwijl hij Terra een laatste aaisessie gunde, want dan was haar baasje er weer. Zijn blik richtte zich op het witharige meisje met de prachtige rode ogen waar hij altijd van in trance raakte als hij er naar keek. Ze leek een cadeau vast te hebben en excuseerde zich voor het wachten, weeral. Hierna vertelde ze heb hoe ze er geen seconde aan had gedacht en even verscheen er een kleine frons op zijn gelaat omdat hij moest nadenken waarover ze nu sprak; wat na dat beetje nadenken duidelijk werd. Het bracht een lichtroze tint op zijn kaken, het was zo lief. Een begrijpende glimlach was op zijn gezicht verschenen om dan niets begrijpend naar het cadeau te kijken dat in zijn handen gedrukt werd. Het was voor hem, al begreep hij niet waaraan hij dit verdiend had. Maar er was zo veel dat hij niet begreep als het op Taars aankwam. Quasi voorzichtig haalde hij de cadeauverpakking ervan af, zich afvragende wat er had kunnen inzitten, tot zijn blik viel op de rode vacht waaruit hij al kon opmaken dat het een rode panda was. Haast automatisch liet hij zijn vingers door de zachte haartjes van de knuffel gaan en was er weer een roze tint op zijn wangen gekomen. Het was zo lief van haar om hem dit te geven, zijn ogen twinkelden terwijl hij haar stamelend een bedankje gaf.

“Dus eh, dierenvoeding voor Terra, right?” vroeg hij zachtjes toen hij langzaamaan zijn benenwagen in werking zette en wandelde naar de dierenzaak die hier niet zo ver vandaan was, met Terra nog steeds op zijn schouder. Het verbaasde hem dat Terra niet gewoon terug naar Taars haar schouder was gegaan en eigenlijk voelde Adrian zich ook vereerd. ‘Adrian, wacht even.’ Meteen draaide hij zich om en kreeg hij Taars’ zachte lippen tegen zijn kaak en moest hij moeite doen om recht te blijven staan, zijn benen leken net van pudding te zijn geworden. ‘Ik ben gewoon dol op babykleren.. noem het een soort zwakte.’ Legde ze hem uit en Adrian bleef even verbouwereerd staan voor hij zijn blauwe oog naar haar liet glijden en begrijpend knikte. “Je hoeft je echt niet te verantwoorden tegenover mij. Ik begrijp het,” sprak hij met een glimlach op zijn gezicht voor hij zelf ook vertrok naar de dierenwinkel samen met Taars. Meteen op binnenkomst van de winkel kreeg hij het geluid en de walm van dieren op zich en het liet hem even naar achteren deinzen. ‘Vind je het erg om even naar een zak voer te kijken zonder mij? Ik moet even iets navragen.’ Hij schudde zijn hoofd en nam het papiertje aan waar eigenlijk heel slordig op geschreven was. Uit zijn jaszak haalde hij zijn brillendoos om zijn bril er uit te halen om deze op te zetten en het papier op armafstand te houden. Met samengeknepen ogen keek hij er naar. “Oké Terra, laten we gaan zoeken naar je voer,” sprak hij met een glimlach terwijl hij zijn blonde haren over zijn blinde oog lieten vallen waardoor maar de helft van de bril zichtbaar was. Meteen zette hij de pas er in en wandelde hij naar de gang waar alle voeding stond. Weer viel zijn blik even over het papiertje en was hij gedwongen te hurken, want de voeding bevond zich in een van de onderste rayons. Voorzichtig nam hij de zak uit het rek en hield hij het voer voor zich, het merk checkende met het merk op het papiertje. “Ik geloof dat dit de juiste zak is,” sprak hij tegen Terra, ook al zou het hem niet verbazen dat het beestje voor geen meter wist waarover hij sprak. Een kleine lach stootte hij uit en aaide hij de Tasmaanse duivel over haar kopje. “Je bent te schattig,” sprak hij tegen Terra die hij weer begon te aaien voor hij zijn weg baande door de gangen, misschien een beetje te nieuwsgierig naar wat ze hier allemaal verkochten. Met de juiste voeding in zijn ene hand en Terra aaiende met zijn andere hand, bekeek hij de verschillende aantal spulletjes die ze hier verkochten. Zijn oog viel op een hondenspeeltje en hij moest er om grijnzen. Als hij echt eerlijk mocht zijn tegen zichzelf was hij jaloers op Taars dat ze zo’n geweldig huisdier had. “Mag ik je niet gewoon kidnappen?” mompelde hij al lachend om dan de rayons voorbij te lopen en aan de kassa te betalen voor het voer. Dit was zijn cadeautje voor Taars. Met een glimlach wachtte hij aan de uitgang voor het witharige meisje, met het voer in zijn hand en zwaaiende zodra hij haar zag.

tag: Taarsjewords: 1023 notes: outfit: -
© SHE MEANS WAR AT ATF

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Tári
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Betsie
Posts : 4694
Points : 15
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Duister
Klas:
Partner: Life. It singularly fails to reward good intensions

BerichtOnderwerp: Re: Snowflakes, shops and cake ║ Adrian   zo jan 10 2016, 22:50

God, wat hield ze veel van deze blond harige jongen. Hij maakte haar leven zo nu en dan tot een levende hel, maar dat was voor haar enkel een reden om meer van hem te gaan houden. Ze had verschillende dingen voor hem gevoeld. Angst, toen ze hem net had ontmoet. Verwarring bij elke keer dat ze de fout maakte hem in het donker te treffen of in een dronken bui te zijn – ergens waar ze zich waarschijnlijk altijd voor zou blijven schamen. Ze had afstand willen creëren toen ze gevoelens voor hem kreeg en al helemaal toen hij hetzelfde voor haar ging voelen. Ze vertrouwde hem met werkelijk alles. Woede was er ook geweest, verdriet, blijdschap, hoop, wanhoop. Alles was voorbij gekomen, maar het sterkst was de liefde. De liefde die ze nu moest onderdrukken en moest weg stoppen. Ondanks dat wilde ze het hem laten weten, zo onopvallend mogelijk. Hoe? De angst die ze had kunnen voelen bij zijn gedachtes – ze had het niet eens gezien, ze wist het gewoon – was het antwoord op die vraag. Ze wist het niet zeker, maar ze vond dat hij iets nodig had waar hij zich op kon concentreren, waar hij voor kon zorgen. Ze vond dat Adrian een vriend nodig had die hem nooit in de steek zou laten. Dat werd haar plan en ze zou het nakomen ook.
De knuffel leek beter in de smaak te vallen dan ze had verwacht. Het was alleen zijn getwijfel waardoor ze zelf over de drempel stapte en hem terug riep. Ze had zijn blik gezien, ze had de blik gezien die hij waarschijnlijk ongezien naar haar had willen werpen. ‘Adrian, wacht even.’ Ze liep naar hem toe en drukte een kus op zijn wang. Ze stond niet stil bij de gevolgen van de kus. Ze bedacht zich niet hoe het hem of haarzelf zou beïnvloeden. Het maakte haar ook niet zoveel uit. Ze was die drempel over gestapt en vreemd genoeg voelde ze zich beter dan de laatste dagen. Het was alsof ze een deel van haar zorgen overgedragen had zonder dat hij het wist. Hopelijk had ze dat niet gedaan, want ze gunde hem die zorgen niet. ‘Ik ben gewoon dol op babykleren.. noem het een soort zwakte.’ Was de uitleg die ze hem gaf op een ongestelde vraag. Hij had even nodig voordat hij begrijpend glimlachte. “Je hoeft je echt niet te verantwoorden tegenover mij. Ik begrijp het,” Ze glimlachte even en liep achter hem aan toen hij verder liep. ‘Ik wilde dat je het wist, maar,’ Haar ogen gleden naar hem toe en ze keek hem waarschuwend aan. ‘Als je het ook maar aan iemand verteld doe ik je iets aan.’ Zo snel als de waarschuwende blik was verschenen, verdween deze ook weer en maakte plaats voor een warme glimlach.
Eenmaal ze de deur van de dierenwinkel opende werd ze bijna aangevallen door de geluiden en geuren en ze zuchtte even zachtjes. Dit vond ze het ergste aan dierenwinkels. Ze wendde zich tot Adrian en vroeg hem of hij het erg vond zonder haar opzoek te gaan naar het voer, waarna ze hem het papiertje gaf. Zodra hij het aangenomen had, liep ze weg. Ze ging opzoek naar een medewerker die haar meer kon vertellen over de dieren hier. Haar oog viel op een oudere dame die met een strenge blik de winkel doorkeek. Ze liep naar de vrouw toe en glimlachte even. ‘Zou ik u een vraag mogen stellen?’ De vrouw knikte enkel en de vraag of ze hier ook rode panda’s verkochten was zo gesteld. Volgens de vrouw hadden ze die weldegelijk en Tári vroeg of ze de diertjes kon zien. Ze zagen er allemaal geweldig uit, maar eentje trok haar aandacht. Hij lag in de hoek en keek met nieuwsgierige oogjes naar de andere, maar toch kwam het diertje niet dichterbij. Pas toen Tári samen met de vrouw dichterbij het hok kwamen, hief het diertje zijn kop en maakte een klein geluidje van erkenning. Zonder enige twijfel knikte ze en vroeg ze de vrouw of ze deze voor haar kon reserveren, zodat ze hem op kon halen als ze al haar boodschappen gedaan had – en als ze Adrian al op weg had gestuurd.
Met een tevreden glimlach liep ze naar het voer, waar ze verwachtte Adrian nog te zien, maar hij bleek er niet meer te zijn. Ze schudde kort haar hoofd toen er heel even door haar hoofd schoot dat hij al bij de kassa stond. Ze liep naar de kassa en knipperde even verbaasd met haar ogen toen ze Adrian zwaaiend zag staan. Zichzelf mompelend verontschuldigend liep ze tussen de rij mensen door en naar hem toe. Ze keek naar de zak voer in zijn handen, naar zijn gezicht en terug naar de zak. Ze schudde verbaasd haar hoofd en lachte zacht. ‘Waarom heb je niet op me gewacht? Je had het toch niet al hoeven af te rekenen?’ Ze keek even naar Terra en fronste toen. Het diertje kroop helemaal tegen Adrians wang aan en heel even rolde Tári met haar ogen. Overloper.
‘Kom.’ Ze pakte zijn hand vast en trok hem de winkel uit, blij dat ze weer uitkwam in de stille sneeuw. Oké, niet stil, maar wel vergeleken met de winkel. Ze kneep even zacht in zijn hand en sloot haar ogen even, terwijl ze haar gezicht naar de hemel wende. ‘Hm.’ Mompelde ze zachtjes. Het was koud vergeleken met de winkel en ze kon haar vingers voelen tintelen. Ze wachtte even met het openen van haar ogen, omdat ze wist dat ze vlekken zou zien als ze ze nu al zou openen. Toen ze het vertrouwde haar ogen weer te openen kreeg ze wat sneeuwvlokjes in haar ogen en knipperde ze even wild met haar ogen. Opnieuw klonk er een ‘Hm.’ Uit haar mond, maar dit keer was het een pijnlijke klank. Bijna automatisch kneep ze harder in zijn hand en liet ze haar hoofd hangen, haar ogen wild dichtknijpend. Het was niet zozeer de sneeuw in haar oog dat haar zo pijnigde, meer hetgeen wat ze juist had willen voorkomen. Ze had haar ogen te vroeg geopend en het te snel buigen van haar hoofd had de vlekken erger gemaakt. Onbewust vroeg ze zich af hoe warm het was geweest in die winkel. Ze had het zelf amper opgemerkt, tot nu dan.

_________________
 photo Tari_OS_15.3_zpscu8zihsh.png
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Adrian
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Anne.
Posts : 3041
Points : 28
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Duister en Vuur
Klas: Mr. Savasnor ( ಠ෴ಠ )
Partner: Neen.

BerichtOnderwerp: Re: Snowflakes, shops and cake ║ Adrian   wo jan 20 2016, 18:20

Hothothothothothothothothothothothothothot


Adrian herinnerde het zich nog goed. Hun eerste ontmoeting was niet van een leien dakje verlopen en dat was te merken die eerste keren. Ze was zelfs bang van hem geworden en daarna was de vriendschap zich gaan vormen om de een of andere vreemde reden. Hij kon zich nog herinneren hoe hij zich in boeken had verdiept, opzoekend hoe liefde in elkaar zat omdat hij de rare dingen in zijn onderbuik had gevoeld die hem helemaal vrolijk, maar ook ongemakkelijk maakten om de een of andere rede. De liefde die hij voor haar voelde was groot, zeer groot, maar hij kon gewoon niet meer haar zo kwetsen. Hij wilde haar niet meer zien huilen, niet door zijn doen. Het deed hem ook pijn, maar de beschermende aard van hem was nu meer aanwezig en die wilde gewoon dat ze gelukkig was, dat was iets wat hij haar niet kon geven. Eternal happiness. Natuurlijk zouden zijn gevoelens voor haar niet weggaan want het was blijvende. Elke dag in die negen maanden waarin hij was weggeweest, dacht hij aan haar. Adrian kon het geen verliefdheid meer noemen, dit was pure liefde die hij voelde. Ze riep hem voor een luttele seconde om te wachten, een wens die hij liet uitkomen. In die tijd dat hij op haar wachtte tot ze was bijgebeend, had ze uitgelegd dat ze gewoonweg dol was op babykleding. Het bracht hem bij de realiteit dat ze niet zwanger was, maar dan nog was de angst nog lichtelijk aan het naborrelen in zijn onderbuik. Natuurlijk moest hij haar geruststellen, dat ze zich niet moest verantwoorden tegenover hem, maar het suste zijn eigen geweten wel. Zolang dat van haar maar gesust werd, dat was een absolute noodzaak. ‘Ik wilde dat je het wist, maar,’ Haar ogen gleden naar hem toe en ze keek hem waarschuwend aan. ‘Als je het ook maar aan iemand verteld doe ik je iets aan.’ Hij glimlachte een beetje waterachtig en knikte, haar geheimen waren veilig bij hem en hij hoopte vurig dat ze dat wist.

In de dierenwinkel werd hij gewoon belaagd door de verscheidene geuren van dieren en voer die samen een mix maakte van misselijkmakende geur waarbij je het liefste naar buiten wilde rennen, al over de nek gaande. Hij trok zijn neus lichtelijk op bij het kabaal en alle geuren die nu vast zijn fijne neus aan het ruïneren waren met de kakafonie die hem hoofdpijn liet krijgen. Hopelijk duurde dit geen halfuur want anders zouden ze hem in het midden van deze gigantische winkel vinden knock-out. Taars gaf hem een papiertje waarbij hij zijn bril nodig had gehad om het gekribbel te kunnen lezen. Het bleek het merk van voeding te zijn dat Terra kreeg. Dus hij ging met Terra op jacht naar haar voedsel. Het had maar een drietal minuten geduurd of hij had het voedsel gevonden in een van de onderste rayons waarvoor hij door de benen ging en het voorhield, om te kijken of het klopte met wat op het papier stond, wat kennelijk dus zo was. Als een man met enorme haast (en misselijkheid) was hij naar de kassa gestormd om af te rekenen om dan bij de ingang, met een open deur te wachten. Deze winkel had echt frisse lucht nodig.

Het duurde op zich niet zo lang, het wachten op Taars, hij zag haar prachtige witte haren in de menigte en hij wuifde vrolijk terwijl zijn hart weer sneller begon te slaan zodra ze voor hem stond. Onopgemerkt bevochtigde hij zijn lippen en ging zijn blauwe oog haar richting uit, ze leek er niet zo vrolijk mee te zijn dat hij al hier stond met de zak voer in zijn handen. ‘Waarom heb je niet op me gewacht? Je had het toch niet al hoeven af te rekenen?’ sprak ze met haar prachtige stem waarop Terra zich tegen Adrians kaak drukte en de blondharige jongen alleen maar glimlachte. "Ik werd een beetje misselijk van alle geuren hier, dus ik besloot bij de open deur te gaan staan. Vandaar dat ik al heb afgerekend," dat was een goede uitleg. Quasi trots volgde hij Taars toen ze zijn hand vastnam en hem de winkel uittrok. Ze kneep in zijn hand en hij kon zweren dat zijn maag ondertussen al vijfmaal een driedubbele salto had gemaakt. Adrian had de 'hm' die ze gemompeld wel opgemerkt, dus zijn gezicht draaide zich volledig naar haar. Ze leek niet oké en daarbij begon hij langzaam te fronsen. Toen de pijnlijke 'hm' uitgestoot werd, schoot hij in actie en legde hij zijn arm om haar rug heen, zijn hand op haar heup terwijl hij met gebogen benen naar de dichtsbijzijnde bank ging en haar voorzichtig neerzette. Adrian knielde voor haar neer, zijn hand op haar been gelegd waardoor hij automatisch strelende bewegingen begon te maken. Zelf had hij het niet doorgehad omdat zijn focus nu zo hard op het welzijn van Taars was gefocust. "Taarsje?" begon hij langzaam terwijl zijn blauwe oog, op stand bezorgd, op haar gericht was. "Gaat het?"
Hij moest zelf toegeven dat de temperatuursverschil van warm naar koud een slag in zijn gezicht was geweest, maar Taars leek er meer last van te ondervinden dan hij dat deed.

tag: Taarsjewords: 1023 notes: outfit: -
© SHE MEANS WAR AT ATF

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Tári
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Betsie
Posts : 4694
Points : 15
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Duister
Klas:
Partner: Life. It singularly fails to reward good intensions

BerichtOnderwerp: Re: Snowflakes, shops and cake ║ Adrian   do jan 21 2016, 11:56

Nadat ze hem verteld had over haar obsessie voor babykleertjes waarschuwde ze hem het tegen niemand te vertellen. Ze vertrouwde hem wel dat hij niks zou zeggen, maar toch wilde ze hem laten weten dat ze niet wilde dat iedereen het wist. Hij was de eerste tegen wie ze het vertelde en als hij dat zou weten, zou hij al weten dat ze hem vertrouwde, dat ze hem alles toe zou vertrouwen. Als hij gelijk had gehad en ze inderdaad zwanger was geweest, had ze het doodeng gevonden het hem te vertellen, ze had zichzelf gehaat, maar ze zou eerlijk tegen hem zijn omdat ze hem met haar leven zou vertrouwen. Bovendien, hoe kon hij weten dat het een geheim was als ze het hem niet vertelde? Goed goed, misschien had ze het hem.. anders kunnen vertellen. Ze had het hem verteld op haar eigen, stomme manier. Ze wist dat het een stomme manier was iemand op die manier iets duidelijk te maken, maar het hoorde bij haar..
De dierenwinkel kon ze niet ontlopen. Het maakte niet uit hoe graag ze er niet naar binnen liep, ze had voer nodig voor Terra, want deze zou anders nog wel eens kunnen verhongeren. Oké, verhongeren was een groot woord, maar dan zou Tári nog eens apart naar de winkel moeten ergens deze week en ze voelde er verdomd weinig voor om hier voorlopig nog eens te komen behalve als het noodzakelijk was. Nu was Adrian erbij en dat maakte het op zich al een stuk beter. Plus ze wilde wat vragen aan de medewerkers hier. Ze gunde het Adrian zo verschrikkelijk om de liefde van een huisdier te hebben. Misschien was het voor haar ook wel een manier om stiekem haar liefde via een ander levend wezen aan hem over te brengen. Dan zou hij nog steeds kunnen voelen wat zij voor hem voelde, maar zou hij niet weten dat zij dat voelde. Filosofisch, ja, maar dat was haar gedachtegang op dit moment, haar prioriteit. Ze wilde hem gelukkig zien en als hij dat op deze manier was zou ze het zo laten.
Nadat ze Adrian het briefje had gegeven met de naam van het voer voor Terra, liep ze naar een medewerker, stelde ze de vraag die ze wilde stellen en snelde terug naar de plek waar ze vermoedde dat hij zou zijn. Klaarblijkelijk had hij de zak voer al gevonden en was hij al bij de kassa. Maar zelfs dat was blijkbaar te lang wachten geweest en ze zag hem even zwaaien naar haar. Ze glimlachte en liep toen naar hem toe. Hij had de zak voer voor haar betaald en dat zorgde voor een wat schuldig gevoel dat zich in haar maag nestelde. ‘Waarom heb je niet op me gewacht? Je had het toch niet al hoeven af te rekenen?’ Misschien kwam het er lulliger uit dan ze bedoelde. Nee, het kwam er vreselijk lullig uit. Ze wilde hem niet afkraken, maar ze snapte niet waarom hij het gedaan had. De zak voer was niet het goedkoopste wat je kon kopen en ze voelde zich schuldig dat hij het bekostigd had.
"Ik werd een beetje misselijk van alle geuren hier, dus ik besloot bij de open deur te gaan staan. Vandaar dat ik al heb afgerekend," Ze glimlachte even zwakjes en knikte. ‘Dat is lief van je, maar laat het me je straks terug betalen.’ Ze keek hem een beetje vragend aan. Ergens in haar ogen lag een smekende blik. Ze wilde niet dat hij het betaalde, het gaf haar een schuldgevoel. Waarom? Ze wist het niet precies, ze wist alleen dat ze niet precies wist wat ze ermee moest. Zo geweldig goed was ze niet met cadeautjes of verrassingen, ze kon zichzelf dan geen houding meer geven. Tegenover hem was dat misschien nu nog wel veel erger, want er bleef dat knagende gevoel in haar maag en dat smekende stemmetje in haar hoofd dat constant zei hem te kussen. Die constante tweestrijd maakte het alleen nog meer ongemakkelijker.
Ze pakte zijn hand en trok hem mee de winkel uit. Eenmaal buiten bleek dit echter niet de slimste keuze te zijn geweest. Ze had vroeg of laat toch naar buiten gemoeten, maar misschien had ze haar lichaam even moeten laten wennen aan de kou van buiten terwijl ze in de deuropening stond. In eerste instantie genoot ze van het aanzicht en sloot ze haar ogen en kek ze naar de hemel. ‘Hm.’ Klonk er uit haar mond. Heel langzaam begon haar lichaam kenbaar te maken dat het weer haar geen goed deed. Haar vingers begonnen te tintelen, ze wist dat ze vlekken zou zien als ze haar ogen zou openen. Toen ze het eenmaal aandurfde en haar ogen opende, kwam er een sneeuwvlokje in haar ogen. Een pijnlijke ‘Hm.’ ’ Kwam deze keer over haar lippen. Niet vanwege de sneeuwvlok, maar omdat de vlekken erger waren geworden. Ze reageerde door harder in Adrians hand te knijpen en door haar hoofd te buigen. Ze voelde zijn handen rond haar rug en haar heup, maar ze hield haar ogen gesloten. Pas toen hij haar op een bankje had gezet, voor haar neer was geknield en haar been streelde opende ze voorzichtig en twijfelend haar ogen. "Taarsje?" Ze fronste even pijnlijk en keek hem aan zonder hem echt te zien. Ze was te erg gefocust op alles wat ze wél kon zien. "Gaat het?" Ze rilde even en haalde diep adem. Heel langzaam verdwenen de vlekken, maar naar haar mening was het niet snel genoeg. Het voelde niet alsof het wegtrok, meer als stilte voor de storm. ‘Hm..’ Mompelde ze zachtjes voordat ze langzaam knikte. Zijn zachte gestreel op haar been maakte haar rustig, zorgde ervoor dat ze wist dat hij bij haar was en hij op haar zou letten. Hij zou ervoor zorgen dat er niks kon gebeuren als ze toch bevangen zou worden door de kou. Ze slikte even en beet op haar lip. ‘Ik ben oké.. niks aan de hand..’ Ze klonk niet alsof ze het meende, maar ze hoopte ondanks dat dat hij haar geloofde. Ze klemde haar kaken op elkaar en glimlachte waterig naar hem, een mislukte poging hem gerust te stellen. ‘We ehm.. moeten nog ingrediënten hebben.’ Ze klonk afwezig en ze wilde opstaan, maar liet zich meteen weer terug vallen op de bank. Ze liet haar hoofd even hangen en zuchtte zacht. ‘Heb je.. iets van drinken bij je?’ Ze keek naar de grond en begon een hekel te krijgen aan de last die ze ondervond bij dit soort veranderingen.

_________________
 photo Tari_OS_15.3_zpscu8zihsh.png
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Adrian
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Anne.
Posts : 3041
Points : 28
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Duister en Vuur
Klas: Mr. Savasnor ( ಠ෴ಠ )
Partner: Neen.

BerichtOnderwerp: Re: Snowflakes, shops and cake ║ Adrian   do feb 04 2016, 17:28

Hij ging het niet aan iemand zeggen dat ze hield van babykleding, ook al was er niets beschamends aan om er van te houden. Babykleertjes waren nu gewoon een schattig iets en ze waren het meeste van de tijd gewoon ook zacht, wat bij meiden en vrouwen gewoon iets was waarbij ze per sé eventjes zo'n winkel in moesten. Natuurlijk had Adrian even de schrik gekregen dat ze misschien een twee leventje in haar had. Iets waar Adrian nog niet klaar voor was, ook al zou hij er voor haar zijn, wanneer maar nodig. Alleen als het vermeden kon worden, was het beter voor nu stressgewijs. Ze waren hier nu voor het dierenvoer voor Terra, waarvoor hij dus blijkbaar moest gaan zien want Taars moest iets doen ofzo. Adrian vertrok met Terra op zijn schouder naar de voedingsrayon. Eerlijk gezegd duurde het niet al te lang door hij alles had gevonden en hij dus had betaald en naar de ingang was gelopen omdat het hier verschrikkelijk slecht rook.
Ze leek er niet tevreden mee te zijn met het feit dat hij het voor haar had betaald, ze smeekte zelfs dat ze het mocht terugbetalen, dus hij ging er mee akkoord met een knikje dat vast een duidelijk genoeg teken was voor haar om te zien dat ze het mocht terugbetalen. Het had geen nut om haar dit niet te gunnen, plus, hij wilde dat ze dacht dat hij niets meer voor haar voelde en dat was echt iets waar hij prioriteit in stelde.

Taars pakte zijn hand en samen gingen ze de winkel uit. Alleen leek ze niet zo goed tegen de temperatuursverandering te kunnen waardoor ze alleen maar 'hms' uitstootte. Adrian, de gentleman die hij was, nam haar meteen vast en begeleidde haar naar een bankje zodat ze daar kon gaan zitten. Adrian knielde voor haar neer, zijn hand op haar been gelegd waardoor hij automatisch strelende bewegingen begon te maken. Zelf had hij het niet doorgehad omdat zijn focus nu zo hard op het welzijn van Taars was gefocust. "Taarsje?" begon hij langzaam terwijl zijn blauwe oog, op stand bezorgd, op haar gericht was. "Gaat het?"
‘Ik ben oké.. niks aan de hand..’ klonk het uit haar mond en Adrian schudde zijn hoofd. Hij geloofde er niets van. ‘We ehm.. moeten nog ingrediënten hebben.’ Ze klonk afwezig en ze wilde opstaan, maar liet zich meteen weer terug vallen op de bank. Hij hield haar nu tegen en ze vroeg voor iets te drinken. Adrian knikte en nam een flesje water uit zijn tas. "Gaat dit voldoende zijn? " vroeg hij haar met een lichte bezorgde blik. "Anders ga ik nog wel wat meer halen in een supermarkt maar dan ben je wel even alleen met Terra." Hij fronste een beetje en bleef afwezig over haar been aaien zonder enig idee van wat hij nog verder moest doen om haar beter te doen laten voelen.

//shitty post is shitty

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Tári
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Betsie
Posts : 4694
Points : 15
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Duister
Klas:
Partner: Life. It singularly fails to reward good intensions

BerichtOnderwerp: Re: Snowflakes, shops and cake ║ Adrian   za feb 06 2016, 22:56

Daar stond ze dan. In een dierenwinkel, tegenover de jongen waar ze van hield. Ze wilde niet dat hij voor haar betaalde. Vooral omdat het voer veel te duur was en ze het nergens voor nodig vond. Ergens was ze verbaasd dat hij instemde en haar terug liet betalen. Erg vond ze het niet, maar ze was wel verbaasd. Goed, goed, misschien vond ze het ergens wel erg. Niet omdat ze wilde dat hij betaalde, maar ze had gehoopt op iets meer verzet, iets meer weerstand van zijn kant. God, wat zou ze dat graag willen. Ze wist niet meer wat ze moest geloven eigenlijk. Ze wist dat hij tegen haar gelogen had toen hij haar verteld had niks meer voor haar te voelen, nog slecht gelogen ook, maar toch was er de angst dat er echt niks meer was en zij als enige in die donkere ruimte stond. Een donkere ruimte waar ze de omgeving probeerde te verkennen en waarin ze hopeloos zocht naar een houvast. Voor nu leek het er echter op dat ze daar zou blijven staan, alleen.

Toen ze naar buiten gingen werd het heel snel duidelijk dat er een temperatuurverschil was tussen de winkel en de buitenlucht. Adrian leek er geen last van te hebben, gelukkig, maar zij daarentegen had er weldegelijk last van. Zodra Adrian doorkreeg dat het niet goed zat, leidde hij haar naar een bankje en knielde voor haar neer. Het strelen dat ze op haar been voelde zorgde ervoor dat ze haar ogen twijfelend opende. "Taarsje?" Hij keek haar bezorgd aan en ze beantwoorde de blik met een pijnlijke, nietsziende blik. De blonde jongen bestond uit een beeld van tientallen zwarte puntjes en ze was er bijna van overtuigd dat er een puzzel in te vinden was, waardoor haar frons wellicht nog dieper werd. "Gaat het?" Een rilling trok door haar heen en ze haalde even diep adem. Heel langzaam verdwenen de zwarte vlekken. ‘Hm.. Ik ben oké.. niks aan de hand..’ Ze hoorde dat ze voor geen meter geloofwaardig klonk, maar toch hoopte ze dat hij dat niet had gehoord. Misschien was hij wel ineens doof voor haar toon. Zijn reactie zei echter wat anders. Hij schudde zijn hoofd en ze wist gewoon dat hij haar niet geloofde. Het was ook moeilijk iemand te geloven die zichzelf niet eens geloofde.
Ze wist ook wel dat het op elkaar klemmen van haar kaken en de waterige glimlach hem niet gerust zouden stellen, maar toch waagde ze de poging. ‘We ehm.. moeten nog ingrediënten hebben.’ Ze had zelf amper door hoe afwezig ze klonk en ze wilde opstaan, in de hoop dat er niks zou gebeuren. Haar lichaam besloot echter nog niet klaar te zijn voor opstaan en ze liet zich meteen op de bank vallen. Adrian weerhield haar direct om een tweede poging te wagen. Ze liet haar hoofd hangen en een zachte zucht verliet haar mond. Ze was bijna teleurgesteld in haar eigen lichaam. ‘Heb je.. iets van drinken bij je?’ Ze zag hem in haar ooghoek knikken en een flesje water uit zijn tas pakken. Ze nam hem aan en draaide de dop los. "Gaat dit voldoende zijn? " Ze nam voorzichtig een slokje en probeerde zijn bezorgde blik te ontlopen. Die blik sneed door haar heen. Het maakte het twijfelende gevoel van eerder alleen maar groter. Gewoon vrienden. Was je ook zo bezorgd als je dat meende? Ja. Wilde ze dat dat het antwoord was? Nee.
"Anders ga ik nog wel wat meer halen in een supermarkt maar dan ben je wel even alleen met Terra." Ze keek hem even aan en draaide toen de dop van het flesje er weer op. Ze schudde haar hoofd en keek naar zijn hand die nog steeds haar been streelde. Het was vreemd. Het bezorgde haar een vreselijk veilig gevoel, maar het koste haar ook veel meer moeite dan eerst om zich te houden aan de afspraak alleen maar vrienden te zijn. Het was alsof iemand haar verteld had niks te drinken en vervolgens op en centimeter afstand van haar gezicht een glas water hield.
‘Blijf, alsjeblieft.’ Ze keek hem twijfelend aan en gaf hem het flesje terug. Ze wilde niet dat hij nu ging, om welke reden dan ook. Ze had het idee dat dit een van die momenten was die ze de komende weken in haar hoofd zou blijven afspelen. ‘Het ehm.. gaat beter, echt.’ Ze knikte even en legde toen heel even haar hand op de zijne. Ze glimlachte even. Ze wist dat haar hand koud was en lijkbleek, al was het vooral dat eerste waardoor ze haar hand weer terug trok. Zijn handen leken altijd warmer te zijn, waren altijd warmer. Ze wilde hem niet plagen met de kou van haar handen, hoe graag ze het ook zou willen.
Ze liet haar hand even door haar haren heen gaan en keek toen even bedenkelijk omhoog, voordat ze een tweede poging deed om op te staan. Ze legde haar hand wat twijfelend op zijn schouder om steun te zoeken en stond – iets langzamer dan toen straks – op. Dit keer waren er geen zwarte vlekken en geen noodzaak om terug te zakken op het bankje. ‘Zie?’ Zei ze zacht, meer tegen zichzelf dan tegen hem. Het had wat twijfelend geklonken en ze glimlachte even om het ongeloof dat ze in zichzelf had.
Ze trok haar hand terug en keek hem even onderzoekend aan. Ze vroeg zich af of ze in de afgelopen minuten teveel contact had gemaakt. Ze wist niet eens meer wat teveel contact was.. ‘Ingrediënten. Goed.’ Ze begon rustig richting een winkel te lopen, te diep in gedachte om precies te weten of ze ook echt goed liep. Het enige waar ze nu aan kon denken was of ze iets fout had gedaan de laatste minuten. Of had ze al iets fout gedaan sinds het moment dat ze elkaar ontmoet hadden eerder die dag? Pas toen ze bijna tegen een man opliep werd ze uit haar gedachtes getrokken. Ze mompelde een sorry en keek toen een beetje beschaamd naar Adrian. Ze wist dat ze naar de verkeerde winkel was gelopen, maar stiekem zou ze alles ontkennen. Ze draaide zich een kwartslag en liep toen naar de juiste winkel.

_________________
 photo Tari_OS_15.3_zpscu8zihsh.png
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFILE
MAGICIAN

BerichtOnderwerp: Re: Snowflakes, shops and cake ║ Adrian   

Terug naar boven Ga naar beneden
 

Snowflakes, shops and cake ║ Adrian

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Starshine Academy ::  :: Oak's Field-