PortalIndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 Asche zu Asche...|| Yvaine

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Ronodan
-
-
avatar

PROFILEElite
Real Name : Aylan
Posts : 1156
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Lucht, beetje aangeleerd vuur
Klas: none
Partner: Can you feel my heart? It's beating you name...

BerichtOnderwerp: Asche zu Asche...|| Yvaine   zo okt 04 2015, 00:47

De fysieke gewaarwording van een levend organisme was tot vele uitzonderlijke dingen in staat. En het menselijk lichaam was hier een heel goed voorbeeld van. Het was ongelofelijk hoeveel het kon doorstaan. Honger, kou. Uithoudingsvermogen was een mentaal obstakel. Een lichaam kon zoveel meer aan. Men zou die grenzen meer op moeten zoeken. Nog meer jezelf drijven tot het uiterste. Alleen maar om te zien hoe ver je kon gaan totdat je lichaam echt ophield. Hoeveel slapeloze nachten kon je hebben voordat je ging hallucineren en tegen een muur liep om maar een uur of drie buiten bewustzijn door te brengen zodat je lichaam rust kreeg van jou en zich kon opladen. Je kon er je vraagtekens bij zetten. Maar wie de grenzen van zijn lichaam kende zou altijd in het voordeel zijn.
Hij wist niet zeker of het zijn gedachten waren of die van een ander die hij toevallig ooit eens had horen filosoferen over het onderwerp. Maar het was logica. Onbetwistbare logica. Voor Ronodan in elk geval. En het was die logica die hem terug naar de arena gedwongen had. Pas een kleine week geleden had hij er met Jareth gestaan. Hij wist niet zeker wat hij van dat gevecht verwacht had. Had hij dood gewild? Er was een moment geweest waarom hij zich had voelen wegzakken. Ergens vlak voordat Lilith ten tonele was verschenen. Haar aanwezigheid had dat vergald.
Een nieuwe schok ging door zijn lijf en maar met moeite hield Ronodan zich staande. Het zweet stond op zijn voorhoofd. Hij voelde zich koud en warm tegelijk. Rillingen liepen langs zijn rug en lieten de kleine haartjes op zijn lijf recht overeind staan. Zijn ademhaling was oppervlakkig en gejaagd en zijn blik maakte een manische indruk. Zijn irissen trilden en hij knipperde nauwelijks. Toch bleef hij zichzelf verder over die rand duwen. Vuur magie en lucht magie wisselde elkaar af en stof waaide op in de arena. Legers onzichtbare vijanden werden op gruwelijke wijze afgeslacht. Het was midden in een aanval dat hij stopte. Zijn blik was op de grond gericht waar er nog scheuren in de aarde zaten van vorige week. Scheuren die wel heel snel op hem af kwamen...

Een uur lang had hij naar de strakblauwe lucht boven hem gestaard. Zijn ogen volgden soms een enkele hagelwitte wolk die voorbij trok en het eindeloze blauw onderbrak. Ronodan beet zijn tanden op elkaar en duwde zichzelf voorzichtig overeind. Hij zag er niet uit. Buiten zijn gekneusde ribben, beurse schouder en verbrande onderarm zat hij onder de schrammen en sneeën. Maar het leek hem weinig te doen. De snee die hij in zijn zij had opgelopen zag eruit alsof het gehecht moest worden maar hij besteedde er geen aandacht aan. Hij kwam gewoon overeind en dwong zijn lichaam om het bloed weer te laten stromen en in beweging te komen. Zijn instabiele mentale staat van zijn had meteen effect op de lucht rondom het schoolterrein. De stralende zomerdag was vervangen voor donkere, bijna zwarte wolken. De bliksem hield zich afwezig maar in de verte rolde de donder en de regen kwam er niet lang achteraan.

Buiten tikte de regen nog steeds gestaag voort. Compleet doorweekt stond Ronodan in de ziekenzaal. Het was stil. Er was niemand te zien. Meteen liep hij door naar de eerste kast die hij zag en begon op zoek te gaan naar spullen om hemzelf een beetje op te lappen. Al was het maar een fles alcohol om de rest te vergeten en gewoon ergens in Angani een nieuwe staat van bewusteloosheid in te glijden om morgen maar te kijken of hij de nieuwe zonsopgang kon halen. Zijn hoofd was zo mistig dat hij andere voetstappen en zelfs hartslagen buiten sloot. Ze werden deel van de disharmonie die een grote concertzaal in zijn hoofd in gebruik genomen had.

- Yvaine alstublieft

_________________
Celia || Aloiysius || Ronodan || Miss Oriël || Hunter || Mordecai


You cant do anything to me,
that I haven't done to myself yet...
Credits:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Yvaine
-
-
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Strowberry
Posts : 300
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark/Water & Light
Klas: -
Partner: If there's a prize for rotten judgment I guess I've already won that No man is worth the aggravation That's ancient history, been there, done that

BerichtOnderwerp: Re: Asche zu Asche...|| Yvaine   di okt 06 2015, 21:40

Het kalme tikken van de regen tegen de ruit klonk ver in haar achtergrond. Even als het krassende geluid van haar schrijfveer op het perkament. Yvaine zat diep geconcentreerd in haar werk. Het was vandaag stil in de ziekenzaal, alweer. En dat was maar goed ook. Ze was nu al weer enkele dagen terug in het kasteel en aan het werk. Dat betekende dat ze haar drukke schema, die nu nog drukker was geworden door het oponthoud, weer op moest pakken. Naast het opvangen van elke leerling die aan klopte, de verzorging van haar dochter – die nu wel mee was – moest ze nog een hoop zaken regelen. Waaronder ook het jaarlijkse algemene gezondheidsonderzoek. Gelukkig was de instroom van patiënten nog niet al te druk en kon ze zich volledig wijden aan haar planning. Haar dochter zou tevens pas tegen half 4 uit school komen, dus die hoefde ze ook nog niet op te halen. Nu maar hopen dat er geen onverwachte patiënt binnen zou komen lopen.

Ze dronk haar theekopje leeg, die bijna koud was geworden dat ze even haar gezicht vertrok, en kwam overeind vanachter haar bureau. Ze pikte nog snel een snoepje uit het schaaltje op haar bureau – vervloekte verslaving – en liep met een stapeltje perkament haar kantoor uit, naar de doodstille ziekenzaal. Of tenminste…
Na enkele passen hield ze halt en keek zwijgzaam toe hoe een breed figuur met ontbloot boven lichaam in een van haar propere medicijnkasten zat te wroeten als een knorrig wild zwijn. Een uitdrukking van irritatie gleed langs haar gezicht – kon hij niet met zijn vieze fikken van haar schone spullen afblijven? - toch maakte ze niet direct aanstalten om hem tegen te houden of aan te spreken. Van wat ze kon zien was de man doorweekt, hij kwam dus van buiten, en hij had zeker wat beschadigingen hier en daar op zijn huid. Ze had zo’n vermoeden dat hij te diep in zichzelf zat om haar op te merken, toen hij geen eens een kick gaf bij het horen van haar hoge hakken op de tegelvloer. Of hij negeerde haar. Toen ze kalm dichter naar hem toe liep viel haar oog op de flinke snee in zijn zij, die al aan het ontsteken was. Zonder verder te wachten op een reactie, legde Yvaine bedaard haar hand op de vochtige schouder van de man en dwong hem met zachte druk opzij. “Mag ik?” het was een vraag, maar ze hoefde geen antwoord. Ze haalde enkele voorwerpen uit het kastje tevoorschijn en draaide zich om naar de man waar ze haar hemelsblauwe ogen op die van hem vestigde. Verrast kwam ze tot de verbazende ontdekking van zijn bijzondere oogkleur. Dat was zeldzaam. Maar de blik in zijn ogen niet. Als ze eerlijk moest bekennen had ze gezegd dat ze deze vreemde man angstaanjagend had gevonden. Maar hij had overduidelijk een helpende hand nodig. Ze keek hem enkele tellen koeltjes aan, want of hij die hulp nou aan wou nemen of niet? Hij was in háár ziekenzaal en ze hadden Yvaine niet voor niets aangenomen. ”Neem plaats, alstublieft,” haar stem klonk kalm en zacht, maar had toch een zekere strenge gereserveerdheid in zich, toen ze hem op het bed wees dat achter hem stond.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ronodan
-
-
avatar

PROFILEElite
Real Name : Aylan
Posts : 1156
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Lucht, beetje aangeleerd vuur
Klas: none
Partner: Can you feel my heart? It's beating you name...

BerichtOnderwerp: Re: Asche zu Asche...|| Yvaine   do okt 22 2015, 03:50

Zijn ogen probeerde zich scherp te stellen op de labels waar met perfect priegelig handschrift de inhoud van de potjes en flesjes op was geschreven. Maar hoe vaak hij ook knipperde het lukte Ronodan niet om de mysterieuze tekens van het zo bekende alfabet te ontrafelen. Hij verschoof een paar flesjes waarvan hij de inhoud niet genoeg vertrouwde in de hoop iets tegen te komen dat er wat bekender uitzag. Hij verstijfde toen hij een hand op zijn schouder voelde. Niet van angst, maar klaar om aan te vallen. Al zijn spieren leken in één grote stuiptrekking samen te spannen en als door een pijl geraakt draaide hij zich om. Twee blauwe ogen keken hem recht aan terwijl hij waarschijnlijk als een paranoïde gek terug staarde. Hij leek verward voor een moment. Alsof hij haar niet kon plaatsen. Dat was ook logisch, Ronodan had deze vrouw nog nooit ontmoet. Waar hij normaal gesproken observerend was en allang uitgevogeld had dat deze vrouw de dienstdoende arts moest zijn kostte het hem nu de grootste moeite om zich zelfs maar te bedenken dat ze een dokter was. Hij hoorde hoe ze tegen hem sprak maar hij verstond niet wat ze zei. Zonder moeite haalde ze de juiste voorwerpen uit de kast tevoorschijn. De spullen die hij niet kon vinden. De tweede keer dat ze tegen hem sprak kwamen haar woorden door de mist in zijn hoofd heen. Hij keek even kort over zijn schouder naar het bed. Ze wilde hem behandelen? Nee, dan maar koorts en lelijke littekens. Hij weigerde om zich door haar te laten behandelen.

'Doe nou niet zo stom en kom hier,'
Ronodan beet zijn tanden op elkaar toen de naald door zijn huid heen stak en de twee losse stukken aan elkaar geregen werden. Haraldur grinnikte zachtjes bij Ronodans vertrokken gezicht. 'Een man op het strijdveld, een man in het hospitaal Ro,' fluisterde hij zacht terwijl hij met snelle halen zijn hechtwerk afmaakte en naald en draad van elkaar scheidde. 'Fijn dat jij het zo grappig vind. Zal ik volgende keer een zwaard door jouw arm jagen,' gromde Ronodan geagiteerd. Maar hij voelde al snel Haraldurs handen door zijn haar en de mans voorhoofd tegen zijn slaap. 'Dank je,' mompelde Ronodan zacht.


Hij wist niet waar de stem vandaan kwam. Misschien was het een bijeffect van de hallucinaties die af en aan hun intrede deden. Misschien was het Hal geweest die hem duidelijk probeerde te maken dat hij moest gaan zitten. Langzaam liet Ronodan zich op het bed zakken zonder nog een woord tegen de vrouw te zeggen.

_________________
Celia || Aloiysius || Ronodan || Miss Oriël || Hunter || Mordecai


You cant do anything to me,
that I haven't done to myself yet...
Credits:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Yvaine
-
-
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Strowberry
Posts : 300
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark/Water & Light
Klas: -
Partner: If there's a prize for rotten judgment I guess I've already won that No man is worth the aggravation That's ancient history, been there, done that

BerichtOnderwerp: Re: Asche zu Asche...|| Yvaine   za dec 19 2015, 01:26

Haar vermoedens werden al gauw waarheid. De vreemde man zát te diep zichzelf en whatever problems he had. Zodra haar hand zijn schouder raakte had hij zich als een wilde omgedraait. Yvaine had daar in tegen geen spier vertrokken. Hij was overduidelijk verward en in need of help. En ze had niet het idee dat hij daadwerkelijk in staat was om aan te vallen. Misschien mentaal gezien wel, zoals hij twee seconde geleden als een wild beest om gedraait was. Maar fysiek zou hij dat met moeite volhouden. Daar hadden zijn wonden wel voor gezorgd. Yvaine besloot simpel weg te wachten met vragen wie of wat hij was en deed een poging om de man te laten zitten zodat ze hem kon behandelen. Voor een moment was ze bang dat hij niet toe zou geven. Die blik leek ze tenminste wel te krijgen. Maar na enkele seconde leek er iets in zijn blik te veranderen, of dat dacht ze. Hij gaf in iedergeval toe en liet zich op het bed zakken. Yvaine ging aan het werk en verzorgde de wond met een professionele nauwkeurigheid. Ze gebruikte veel cassiaanse medicijnen waaronder nu ook een bepaald ontsmettingsmiddel. Het zou ijskoud aanvoelen op zijn huid wat het ook een tikkeltje gevoelloos zou maken. Na een snelle en grondige inspectie of er niks in de wond zat hechte ze het netjes en clean weer dicht. Ze had nog geen woord gezegd.

De man moest van de academy zijn, en vermoedelijk een Legendarische magiër, te voelen aan zijn sterke magische aanwezigheid. Zelfs in zijn zwakkere staat kon ze de kracht voelen. “Kun je me zeggen hoe je heet?” vroeg ze terwijl ze een koele hand op zijn voorhoofd plaatste. Hij voelde koortsig aan. “Hoe lang heb je die wond al?” vroeg ze als volgd en de blik in haar ogen kreeg iets meer serieus. Alsof ze zich zorgen maakte. En dat was inprincipe ook zo, want het zou heel goed kunnen dat man bloedvergiftiging had opgelopen. Uit de zak in haar lange witte dokters jas haalde ze een stethoscoop om zijn harstlag te controleren. Met wat light magic wist ze een vel klein licht bolletje te creëren waarmee ze zijn ogen bekeek. Ze vertrouwde het van geen kant en was van plan hem een paar dagen te houden. Maar op de manier hoe hij net had gekeken vermoedde ze dat hij niet zo makkelijk zou blijven. Ze dacht even kort na. Toen legde ze een handdoek naast hem op bed, voor als hij zich wat wilde drogen van de regen. Zelf liet ze hem even alleen en liep naar haar kantoor waar ze een kan heet water en twee theekopjes haalde.

Ze kon hem moeilijk in bed vast binden dus besloot ze het direct anders aan te pakken. Op een dressoir naast het bed schonk ze de twee kopjes in met stomend heet water. In haar arm had ze een gitzwart kistje meegenomen die ze nu opende. In het kistje zaten allerlei vakjes. En in die vakjes zaten, keurig in speciale potjes en zakjes, verschillende soorten kruiden. Ze zocht een aantal specifieke kruiden uit die ze in een 2 theezeefjes stak. Het was niet te zien welke kruiden ze nou waar had gedaan, maar bij het ene theezeefjes kleurde het water bijna bloedrood. En bij het andere theezeefje kleurde het water lichtgroen, als een groene thee. Dat tweede theeglas, met de groenige kleur bood ze de man aan. "Drink dit. Het zal je goed doen."
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ronodan
-
-
avatar

PROFILEElite
Real Name : Aylan
Posts : 1156
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Lucht, beetje aangeleerd vuur
Klas: none
Partner: Can you feel my heart? It's beating you name...

BerichtOnderwerp: Re: Asche zu Asche...|| Yvaine   za dec 19 2015, 23:50

De schone witte lakens raakten doorweekt van zijn natte kleding en druipende haar. De vlekken kregen een vieze roestbruine kleur van het bloed en vuil dat hij er onbewust op afsmeerde door er alleen maar op te gaan zitten. Zijn hoofd bonkte, zijn ogen brandde en af en toe rilde hij oncontroleerbaar over zijn lichaam. Hij had zelf niet eens door hoe erg het was. Als hij nog een paar dagen zo door was gegaan, dan had zijn lichaam het begeven. Zijn hoofd draaide niet mee, maar toen de vrouw dichterbij kwam schoten zijn ogen haar kant op. Hij was nu alweer vergeten wie ze was. Maar na een paar seconden drong het weer tot hem door. Zij was de arts. Hij reageerde amper toen het ijskoude goedje zijn huid raakte. Zijn reactie vermogen was abnormaal slecht voor zijn doen. Voor hij het wist had de vrouw zijn wond al gehecht, de draad afgeknipt en de naald weggelegd.

Hij week wat naar achteren toen ze ineens haar hand op zijn voorhoofd legde. Ze vroeg hem wat, maar de taal klonk vreemd in zijn hoofd. Waarom sprak ze niet normaal Puffoons? Toch herkende hij sommige woorden. De taal was hem niet helemaal vreemd. Naam, dat woord herkende hij. 'Ronodan,' fluisterde hij schor en afwezig. Zijn tongval had een vreselijk dik accent en was eigenlijk amper te verstaan. Hij kreeg meteen een nieuwe vraag op zich afgevuurd. Zijn brein had wat langer nodig om het te verwerken. 'Een week? Twee?' mompelde hij verward, nog altijd amper verstaanbaar. Het had net zo goed een maand kunnen zijn. Op het moment was hij al het gevoel voor tijd kwijt. Toen de vrouw met een lichtje in zijn ogen scheen reageerde zijn pupillen traag en verkleinden te weinig voor wat normaal was. Alles wat hij deed ging langzaam en vergde al zijn concentratie. Hij pakte voorzichtig de handdoek die ze op bed bij hem had neergelegd. Hij wreef zijn gezicht schoon en probeerde zijn haren een beetje te drogen. Toen merkte hij de hechting op. Hoe lang zat dat ding er al? Met gefronste wenkbrauwen keek hij naar de wond. Toen die gedachten gepasseerd was besloot hij dat hij terug moest naar Angani. Maar toen hij op wilde staan was die vrouw er weer. Waar kwam zij nou weer vandaan? Ze bood hem een theeglas met een of andere groene substantie aan. Hij kon niet ontkennen dat hij zich redelijk uitgedroogd voelde. Wanneer had hij voor het laatst wat gedronken? Hij nam het glas aan en keek er even naar. Hij kon wel een borrel gebruiken. Meestal was hij niet van de anijs, maar absint leek hem vandaag niet eens zo gek. Hij goot het glas in een keer achterover en barstte bijna in een hoestbui uit. Welke gek verwarmde absint?! Dit was trouwens echt de smerigste absint die hij ooit gedronken had.

_________________
Celia || Aloiysius || Ronodan || Miss Oriël || Hunter || Mordecai


You cant do anything to me,
that I haven't done to myself yet...
Credits:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFILE
MAGICIAN

BerichtOnderwerp: Re: Asche zu Asche...|| Yvaine   

Terug naar boven Ga naar beneden
 

Asche zu Asche...|| Yvaine

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Starshine Academy ::  :: Hospital Ward-