PortalIndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 Most of my sweet memories were buried in the sand | Shia

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Vincent
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Rosa
Posts : 73
Points : 5
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Lucht
Klas: 5
Partner: There's a boy across the river, but - alas! - I cannot swim

BerichtOnderwerp: Most of my sweet memories were buried in the sand | Shia   do sep 24 2015, 19:42

Takjes kraakten onder zijn voeten. Het geluid klonk zacht en zwak, zonder daadkracht. De recente regenval had de takjes en bladeren op de grond doorweekt, waardoor het geheel buigzaam was geworden, als een zachte, maar natte deken. Iedere stap die Vincent zette, veerde de bosgrond ten minste drie centimeter mee en welde er regenwater op rond zijn schoenen. Tijdens zijn tocht naar de ruïnes had hij al minstens vijf keer moeten bukken om blaadjes, takjes en modder van zijn zwarte, glanzende schoenen te vegen. De veters die zijn nette herenschoenen rond zijn voeten moesten houden, waren inmiddels net zo doorweekt als de grond waar diezelfde schoenen steeds weer op terecht kwamen. Op het geluid van vallende druppels die na de regenval op bomen en planten waren achtergebleven na, was het stil rondom de ruïnes. Vincent hoorde alleen zijn eigen ademhaling, zijn eigen geïrriteerde zuchten wanneer hij weer moest bukken om zijn prachtige schoenen schoon te vegen en het ritselen van de planten waar hij langs streek met zijn aktetas. De begroeiing werd iets minder dicht. De plek waar hij zich inmiddels bevond, was bijna 'open' te noemen. De hoge bomen waar hij zojuist nog tussen had gestaan, hadden voor een groot deel plaatsgemaakt voor planten, hoog struikgewas en maar hier en daar een boom. Het feit dat de begroeiing hier minder dicht was, was makkelijk uit te leggen. Het was op deze plek, dat de natuur daadwerkelijk zijn best had moeten doen om zijn land weer terug te winnen. De planten hadden zich tussen stenen moeten wurmen, wortels hadden zich moeten nestelen in smalle groeven tussen het natuursteen waarmee grote delen van de grond hier waren bedekt. Grond, aarde, ging hier over in een vloer. Een vloer, die niet alleen door verwering nu zo versleten was dat hij bijna op ging in de natuur, maar ook door de duizenden voeten die er tot voor honderd jaar geleden overheen hadden gelopen. Moeder natuur had haar werk goed gedaan. Haar onderdanen hadden gedaan wat ze konden, verwoest waar dit mogelijk was en bedekt wat ze niet konden verwoesten. Het geheel was prachtig. De overblijfselen van ingestorte etages lagen hier door elkaar, afbrokkelende muurtjes stonden tussen sierlijke bomen en half behouden deurposten waren volledig bedekt met donkergroen mos. Even bleef Vincent staan. Hij wierp een blik op zijn glanzende schoenen en zuchtte. Nu hij zich bevond op een stenen ondergrond, een daadwerkelijke vloer, zou het ook zin hebben om zijn schoenen goed te drogen. Uit de zak van zijn jasje trok hij een verfrommelde zakdoek. De stof was grijs, en in een hoek stond zijn familienaam geborduurd. Zijn aktetas, met daarin zijn tekenspullen, plaatste hij op de grond, naast een half afgebrokkeld muurtje. Hij tilde zijn ene voet op en plaatste deze op het muurtje. Tussen duim- en wijsvinger, of eerder tussen de nagels van zijn duim en wijsvinger, viste hij een bruin blaadje van zijn schoen. Argeloos wierp hij het over zijn schouder, waarna hij zich met de zakdoek ontfermde over zijn schoen.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Shia
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Esmée
Posts : 243
Points : 10
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Earth & light
Klas: Miss Eres
Partner: Ik kan niet zeggen hoeveel geliefden ik heb: ik weet niet goed wat het verschil is tussen liefde en iemand die ik af en toe zie

BerichtOnderwerp: Re: Most of my sweet memories were buried in the sand | Shia   za sep 26 2015, 18:46


my taste in music is your face
Letterlijk alles was beter dan het laatste lesuur van een dag. Werkelijk alles. Nog liever zou hij helpen opruimen in de keuken van de school dan dat hij dat laatste uur moest uitzitten. Want leren deed hij niet. Hij lette ooit op het laatste uur. Hij staarde naar de klok en probeerde de secondewijzer sneller te dwingen door te staren. Wie weet lukte dat hem ooit nog wel. Alsof de secondewijzer bang zou worden. Het zou wel handig zijn. Dan zouden minuten geen zestig seconden meer duren. Want als het dan nog maar dertig seconden duurde, dan ging een minuut sneller om. Wat ervoor zou zorgen dat zijn vijftig minuten les met de helft verminderd zou worden, daar vijfentwintig minuten. Maal zeven, want zeven lesuren. Vijfentwtintig maal zeven is honderdvijfenzeventig. Hondervijfenzeventig delen door zestig, want een uur had dan wel nog zestig minuten, was twee komma negen één zes zes zes zes en nog een hoop zessen. Dan zou zijn schooldag veel sneller omgaan. Dan kon hij eerder weg. Dat zou helemaal perfect zijn. Shia schrok op toen de leerkracht plots voor zijn neus stond en een beetje vooroverboog. "Bevalt het u niet, Leif?" vroeg die. De jongen haalde een hand door zijn donkere haren en schudde licht zijn hoofd. "Nee." De leerkracht wreef door zijn ogen en zuchtte. "Ga dan maar op de gang staan." Shia strekte zijn rug tegen de rugleuning van de stoel aan en begon langzaam al zijn boeken in te pakken. Hij stond op en trok de rugzak op zijn rug. Jammer genoeg was deze leerkracht nog een beetje groter dan hem dus het 'stoere' effect van 'ik ga wel op de gang staan, puh puh' ging een beetje verloren. De jongeman liep door het lokaal heen en trok de deur achter zich dicht. Hij wist wat de bedoeling was. Hij zou zich moeten gaan melden, of zo. Maar daar had hij geen zin in. En dan nog eens strafstudie bovenop zeker? Nee. In plaats van mooi naar het kantoortje te lopen, verliet de jongen het schoolgebouw. Hij zou naar de ruïnes gaan. Daar was hij tenminste alleen.

Hij schold luid toen hij uitschoof en het stof van zijn jeans scheurde. Dat haalde ook zijn knieën open. Hij bleef even zitten en inspecteerde de wonden, maar stond daarna weer op. Hij liep verder naar de ruïnes. Shia klom een brokstuk op en bevond zich nu op de oude vloer van het gebouw. Mooi dat die nog steeds heel was, vond hij. Hij hield van de ruïnes. Stilte. Geen idiote mensen. Hij wreef door zijn ogen en begon rond te lopen. Wie weet vond hij hier nog wat leuks of moois. Maar plots zag hij een persoon zitten, die zijn schoenen proper aan het maken was. Hij ontdeed de beschermstukken van zijn voeten van de blaadjes en de vuiligheden die er op zaten. "Succes daarmee", sprak Shia met zijn ongeïnteresseerde, haast zagerige/zingerige stem. Hij ging naast de jongen zitten en vervloekte hem in zijn hoofd een beetje. Hij wou hier alleen zijn. Hij haalde een kauwgom uit zijn rugzak en zette die tussen zijn benen, waarna hij de kauwgom tussen zijn tanden stopte. "Wie ben je?" Hij keek opzij naar de jongen.

OOC: Sorry dat ie een beetje flut is Rosa ;v; Volgende wordt beter I promise~~
© kristen

_________________
{het lied van} - {Shia Reuben Silas Leif} - {de dwaze bijen}

イノチはイノチを食べて生きていますイノチを食べた私はいつかイノチに食べられる私が美味しいといいのだけれど
Life eats another life to eat. I know I'll too will be eaten like I did. I hope at least I taste good.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Vincent
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Rosa
Posts : 73
Points : 5
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Lucht
Klas: 5
Partner: There's a boy across the river, but - alas! - I cannot swim

BerichtOnderwerp: Re: Most of my sweet memories were buried in the sand | Shia   zo sep 27 2015, 22:43

Normaal was Vincent altijd erg oplettend. Over het algemeen had hij het altijd direct door wanneer zijn omgeving veranderde. Wanneer een blaadje viel, wanneer een vogeltje ging verzitten. Deze oplettendheid, zijn gave om details te zien, had hij te danken aan het feit dat hij al jaren tekende. Zijn omgeving, de wereld en de mensen die op deze wereld liepen waren voor hem niks anders dan zwarte inktlijnen op zijn vergeelde papier. Wanneer hij bezig was met een tekening en ook maar het kleinste detail in zijn omgeving veranderde, kon dit hem verschrikkelijk van streek maken. Tekeningen die niet naar de waarheid waren, die niet overeenkwamen met de natuur, met de realiteit, waren volgens Vincent geen echte kunst. Een tekening waar een, in de realiteit, gevallen blaadje nog op stond, was dan ook iets wat in Vincent zijn verzameling nooit voorkwam. Het was vreemd dat, ondanks Vincent zijn vermogen om zijn omgeving tot in detail mee te maken, hij de jongen die het toneel had betreden pas opmerkte toen hij sprak. Vincent schrok, meer dan hij liet zien, en liet bijna zijn zakdoek tussen zijn vingers vandaan glippen. Hij kon het kleine stukje stof nog net redden voor hij op de natte stenen belandde. Succes daarmee? Hij draaide zijn hoofd naar de jongen en keek hem onderzoekend aan. De jongen had ongeïnteresseerd geklonken en nu Vincent hem zag, leek hij ook oprecht ongeïnteresseerd. Waarom hij dan in godsnaam naast Vincent kwam zitten, begreep hij niet, maar in alle eerlijkheid kon het hem ook niet zoveel schelen. Als deze jongeman hem maar niet zou storen in zijn creatieve proces. Hij mompelde een bedankje en richtte zijn aandacht weer op zijn schoenen. Inmiddels was zijn eerste schoen schoon en droog en glansde hij weer als nieuw. Het contrast tussen de schone en de nog met gras, blaadjes en modder bedekte schoen was zo groot, dat Vincent er bijna fysiek misselijk van werd. Gauw plukte hij al het vuil van de schoen en begon hij met het grondigere schoonmaken.
Maar het duurde niet lang voor de jongen weer sprak. Deze keer met de vraag wie Vincent was. Tja, wie was hij? Wat wil je weten? vroeg Vincent zich af. Hij zou hem kunnen vertellen over zijn jeugd, over emoties, over liefde, over zijn tekeningen. Hij zou hem kunnen vertellen over zijn ouders, die hij nooit echt had gezien en over het kindermeisje dat hem had opgevoed. Maar geen van allen zou de jongen waarschijnlijk ook maar iets interesseren. Zijn andere schoen was inmiddels ook schoon en Vincent rechtte zijn rug, om de jongen voor het eerst écht aan te kijken. "Ik ben Vincent," sprak hij. "Jij?"
Vincent was eigenlijk allerminst geïnteresseerd in wie de jongen was, net zoals de jongen allerminst geïnteresseerd was in hem. Maar Vincent zijn opvoeding had gedraaid om manieren, etiquette en houding en dus keek hij de jongen vragend en met enige interesse in zijn blauwe ogen aan. De geur van zijn kauwgom begon zich rondom hen te verspreiden en Vincent moest zijn best doen om zijn neus niet op te trekken. Als zijn zakdoek niet vies was geweest en de twee zich niet hier, maar op het daadwerkelijke schoolterrein hadden bevonden, dan was hij misschien wel weggelopen, met de zakdoek tegen zijn neus gedrukt. Niet dat de jongen in die situatie überhaupt naast hem was komen zitten. Hij had enkel naast Vincent plaatsgenomen omdat Vincent hier toevallig was en het beleefd was om een praatje te maken als een locatie op jou na verder uitgestorven was.

OOC: Aw babe hij is gewoon goed hoor. En omg Vincent klinkt nu echt gemeen maar hij moet gewoon nog even wennen hoor hehehe.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Shia
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Esmée
Posts : 243
Points : 10
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Earth & light
Klas: Miss Eres
Partner: Ik kan niet zeggen hoeveel geliefden ik heb: ik weet niet goed wat het verschil is tussen liefde en iemand die ik af en toe zie

BerichtOnderwerp: Re: Most of my sweet memories were buried in the sand | Shia   di sep 29 2015, 19:12


my taste in music is your face
Hij wish dat hij er nog wel over zou horen ,over het niet passeren via het bureau om te melden dat hij uit de klas gezet was. Maar hij vond het niet eens zo erg. Hij was weg. Weg van de klas, weg van de leerlingen, weg van de leerkracht. Weg van het gezeur. Weg van het geklaag. Weg van de vragen, weg van de antwoorden, en bovendien was hij nu ook een soort van weg van zichzelf. Nu hij niet meer een emotieloze persoon moest spelen. Toch voor even niet, want wist hij veel dat hij een jongen tegen zou komen bij de ruïnes, waar hij gehoopt had juist om niemand tegen te komen. Ach wel, zolang deze jongen hem niet zou irriteren deed het hem niet zo bijster veel. Shia was naast hem gaan zitten en wenstte hem succes met wat hij aan het doen was - zijn schoenen poetsen. Ergens was het wel jammer dat hij de jongen zijn gedachten niet kon lezen, maar hij wist natuurlijk ook niet dat dat jammer was. Laten we het zo zeggen, als hij de jongeman de ander zijn gedachten had kunnen lezen, zou hij zich waarschijnlijk een stuk opener gedragen tegenover hem. Als hij geweten had dat het contrast tussen de vuile en de propere schoen hem bijna misselijk maakte, dan had Shia er waarschijnlijk zelfs een mondhoek voor opgehaald omdat het bij hem herkenbaar zou zijn. "Wie ben je?" vroeg hij aan de jongen en nu probeerde hij zo subtiel mogenlijk het uiterlijk in zich op te nemen. Hij zag dat de kerel haar had dat zo was tussen blond en bruin in zat, net zoals het zijne tussen bruin en zwart in zat. De kerels haar deed hem een beetje denken aan het zijne als hij moeite deed, maar dat van deze persoon had meer een golvende manier van vallen en het hinh meer in zijn gezicht. Hij had een knap gezichtje. No homo. Of toch wel? Naaah. Shia vergooide die gedachte meteen. Maar de kerel had wel een knap gezicht, een mooie huid. Ook leuke ogen. Ze leken een hoop gezien te hebben, maar dat kon ook gewoon zo lijken. Dat hadden meerdere mensen wel. Opnieuw, als Shia had geweten welke gedachten er door het hoofd van de persoon gespookt hadden nadat die vraag op hem afgevuurd was, dan was hij direct heel erg geïnteresseerd geweest. Toen de tweede schoen proper was keek de bruin-blonde jongen op naar Shia. "Ik ben Vincent," sprak hij. "Jij?" Hij wist niet wat hem mer amuseerde, het feit dat hij antwoord gekregen had op zijn vraag of dat Vincent net zo ongeïnteresseerd leek als Shia eers geleken had. Nu leek hij nog steeds zo, maar als Vince genoeg aandacht aan hem schonk, zou die misschien kunnen opmerken dat zijn mondhoeken enkele milimeters hoger zaten dan eerst, dat zijn ogen iets meer shitterden en dat hij rechter was gaan zitten. Zijn schouders iets rechter. Een iets geïnteresseerdere houding. "Shia", reageerde hij op de teruggekaatste vraag. Hij kneep zijn ogen lichtjes samen en probeerde deze persoon beter in te schatten. Masker of was dit zijn echte persoonlijkheid? Chique of wannabe? Oprecht of alles aan het faken om anders over te komen? Dat zou hem weer een masker geven, dan waren ze rond, dan kon Shia weer met zijn vragen beginnen. Jongen of al mans? Kinderachtig of volwassen? Kinderachtig maar serieus of volwassen maar met een kinds gedrag? Shia wist van zichzelf mooi hoe hij zich kon omschrijven. Hij kon zichzelf in hokjes duwen. Hij kon zijn karaktereigenschappen opsommen, hij kon zijn goede kanten opnoemen, hij kon zijn slechte eigenschappen opnoemen. Hij kon eender welk lijstje over zichzelf invullen, als dat gevraagd werd. Sommigen zouden hem vast wel kleindenkend vinden. Maar hij vond het juist ruimdenkend. Hij kon weten welke eigenschap wanneer paste. Dat was perfect, toch? Hij knipperde met zijn ogen. Hij was weer afgedwaald. Hij was weer zo vreselijk hard afgedwaald van zijn onderwerp. Hij was bij zijn naam geweest, hij had zich voorgesteld als Shia, toch? Ja, daar was hij gebleven. Shia Reuben Leif. Wat een vervelende naam. Net niet zo vervelend als die Bob die hij nog steeds toegeworpen kreeg. Maar het deed hem wel op een manier altijd zin krijgen om te tekenen. Het klonk zo aanmoedigend. Gewoon even een blad papier nemen en tekenen waar je aan dacht, of tekenen wat je mooi vond, je emoties optekenen. Maar nee, daar deed hij niet aan mee. Tekenen zou te veel over zichzelf vertellen. Hij liet zijn emoties niet zomaar zien. Dat hoorde niet. Ze moesten opgesloten zitten. "Mooie schoenen." Zijn blik bleef voor kort op de schoenen van de jongen hangen voor hij licht beschaamd - beschaamd, ja, voor het eerst sinds hij zich kon herinneren - en sloeg zijn schenen over elkaar heen, hopend dat hij zo een beetje zijn afgesleten gylpen kon verbergen. Hij boog naar voren en trok de stof van zijn jeansbroek een beetje verder opzij om zijn knieën te inspecteren. Dat had hij nog niet gedaan sinds hij gevallen was en zijn knieën begonnen nu toch wel een beetje te prikken. Ze bloedden. Natuurlijk, vallen op harde grond was nooit leuk en nooit gezellig voor je huid. Een zucht verliet zijn mond en hij liet zijn ellebogen op zijn benen steunen, en in zijn handen liet hij ook nog zijn hoofd steunen. "Wat heeft iemand als jou te zoeken bij de ruïnes?" Dat was weer zo iets typisch voor hem. Of de 'iemand als jou' beledigend bedoeld was of niet kon Vincent geheel zelf beslissen. Want het kon natuurlijk ook een compliment zijn. of het kon niets betekenen. Het kon spelen met woorden zijn. Of wel degenlijk een belediging/compliment.

OOC: Nawhh, hij is wel interessant vindt Shia ook huehue.
© kristen

_________________
{het lied van} - {Shia Reuben Silas Leif} - {de dwaze bijen}

イノチはイノチを食べて生きていますイノチを食べた私はいつかイノチに食べられる私が美味しいといいのだけれど
Life eats another life to eat. I know I'll too will be eaten like I did. I hope at least I taste good.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Vincent
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Rosa
Posts : 73
Points : 5
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Lucht
Klas: 5
Partner: There's a boy across the river, but - alas! - I cannot swim

BerichtOnderwerp: Re: Most of my sweet memories were buried in the sand | Shia   vr okt 02 2015, 20:08

Hoe meer tijd er verstreek, hoe minder de geur van de kauwgom Vincent dwars zat. Het verbaasde hem, dat hij op een zeker moment zelfs kon zeggen dat hij het mengsel van de kauwgomgeur en de geur van vers gevallen regen wel kon waarderen. De jongen antwoordde. Shia antwoordde. Vincent besloot dat hij eigenlijk niks meer te doen had nu zijn schoenen schoon waren, in ieder geval niet zolang de jongen hier was en dat hij dus beter maar gewoon een gesprek met hem aan kon knopen. Misschien was het wel helemaal niet zo slecht voor Vincent om iets van contact te leggen met iemand anders dan -iemand anders dan wie? Nu Vincent erover nadacht had hij al een hele tijd geen echt contact meer gelegd met wie dan ook. Het groeten van de kantinejuffrouw of het vriendelijk glimlachen naar de bibliothecaresse was nauwelijks contact te noemen.
"Aangenaam," sprak Vincent en hij richtte zijn ogen weer op de jongen. De verandering in de houding van de jongen was hem inderdaad opgevallen. Niet omdat Vincent nu meer geïnteresseerd was dan voorheen, wat hij wel was, maar omdat hij onbewust altijd lette op de ander zijn houding. Ook dat was voortgekomen uit zijn opvoeding. Met de eeuwig durende lessen in het recht houden van zijn rug en de waarschuwende blikken van zijn lerares wanneer hij dit niet deed, was ook de beoordelende kijk op de houding van anderen gekomen. Het was voor een groot deel te danken aan zijn opvoeding, dat Vincent net zo streng naar anderen keek als naar zichzelf.
Pas bij het complimentje vormde zich een oprechte glimlach rond Vincent zijn lippen. Zijn schoenen waren, eveneens als zijn aktetas en de tekeningen die zich hierin bevonden, zijn trots en in zekere zin zijn zwakte. Een compliment op zijn schoenen was al snel een reden tot echte conversatie en Vincent besloot dat hij moeilijk nog terug kon nu te jongen dit zwakke punt had weten te vinden. Dat dit niet heel moeilijk geweest moest zijn voor hem aangezien Vincent niet zo heel lang geleden nog als een bezetene bezig was geweest met het schoonmaken van de desbetreffende schoenen, drong niet tot hem door. "Oh, dankje," zei hij, met diezelfde glimlach. De glimlach was wat ongemakkelijk, wat misplaatst op zijn zakelijke, lege gezicht. Terwijl hij dit zei, wierp hij een blik op de schoenen van Shia en het contrast dat die schoenen maakten met Vincent zijn eigen schoenen. Gek genoeg, maakte dit contrast hem niet bijna fysiek misselijk. Er kon zelfs geen afkeurende blik vanaf. Zijn ogen gleden via zijn schoenen verder naar boven, naar de bebloede knieën waarboven inmiddels zijn ellebogen op zijn benen steunden. Voordat hij een vraag kon stellen over de gewonde knieën, stelde de jongen hem de vraag waarom hij hier was. Iets wat ongemakkelijk haalde Vincent een hand door zijn haar. Om het antwoord dat hij zou gaan geven kracht bij te zetten, wees hij op zijn aktetas. "Om te tekenen," antwoordde hij naar waarheid. "Meestal," hij glimlachte terwijl hij dit zei, "komt hier niemand."
Zijn hand, die hij inmiddels weer in zijn schoot had gelegd, gebaarde nu naar Shia zijn knieën. "Doet dat pijn?" vroeg Vincent, niet zeker van wat hij met het antwoord zou moeten. Wat als het inderdaad pijn deed? Het was niet alsof Vincent daar iets aan kon doen.

OOC: Ahhhhh wanne cuties hehe

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Shia
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Esmée
Posts : 243
Points : 10
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Earth & light
Klas: Miss Eres
Partner: Ik kan niet zeggen hoeveel geliefden ik heb: ik weet niet goed wat het verschil is tussen liefde en iemand die ik af en toe zie

BerichtOnderwerp: Re: Most of my sweet memories were buried in the sand | Shia   za okt 03 2015, 16:20


my taste in music is your face
Zijn unieke manier van kauwgom eten viel hem zelf natuurlijk al lang niet meer op. Wacht, nee, zo uniek was ie nu ook weer niet, maar wel speciaal. Hij kauwde amper op zijn kauwgom. Hij stak het meestal in zijn mond, kauwde er dan even op en duwde het vervolgens met zijn tong vast achter zijn voortanden, zo deels tegen de achterkant van zijn voortanden en deels tegen zijn gehemelte. Dan zorgde hij dat het daar bleef en dan kon hij van de smaak genieten zonder de hele tijd die vervelende rotbeweging te moeten maken met zijn kaken. En de smaak van deze kauwgom was lekker. Geen munt, dat haatte hij. Geen aardbeien, dat haatte hij ook. Deze had kaneelsmaak, iets wat niet iedereen lekker vond, maar hij vond het helemaal geweldig. Hij had de jongeman naar zijn naam gevraagd en die had hij ook gekregen. Vincent. Hij zou de naam onthouden en hij wist dat het geen enkel probleem zou worden voor hem om die te onthouden. Gek genoeg wist hij dat gewoon. Aangenaam had de jongen gezegd. Jazeker aangenaam. Het was voor het eerst dat hij niet direct gevoelens van afkeer had zodra hij een nieuw persoon leerde kennen. Dat had hij alleen nog maar bij Pollux gehad, die jongen met zijn cool wit kapsel. Shia had besloten te spreken tegen deze Vincent, en dat was al iets, want normaal zou hij gewoon doorgelopen zijn zonder aandacht te schenken aan de persoon. Als de persoon hem niet interessant leek, liep hij door. Maar deze persoon had zijn aandacht getrokken door een hele boel redenen. Zeker aangenaam dus. Aangenaam hem te leren kennen. Toen hij een compliment gaf op de schoenen van de jongen zag hij dat er een glimlach verschenen was op diens gezicht. Een glimlach. Dat betekende dat hij het leu kvond te horen. En dat wou zeggen dat die schoenen een bepaalde sentimentele waarde hadden voor hem. "Oh, dankje", kwam er als reactie op het complimentje, en het was te moeilijk voor Shia om zelf ook een glimlach achter te houden. Hij trok zijn mondhoeken op maar zodra hij het besefte zorgde hij dat hij er mee op hield. Glimlachen was ook zwakte tonen. Zijn glimlach zou sowieso verdwenen zijn want hij merkte dat Vincent naar Shia's schoenen keek. Die lelijke, afgetrapte dingen. Maar er kwam geen reactie op hoe ze er uit zagen. Natuurlijk had hij geen 'jouw schoenen zijn ook mooi' verwacht, maar misschien had hij ergens wel een 'yuk, wat zijn dat voor dingen?' verwacht. Dat bleef echter uit. Dat bleef GELUKKIG echter uit. Shia had zijn ellebogen op zijn bovenbenen gezet en leunde met zijn hoofd op zijn handen. Hij haalde zijn hoofd uit zijn handen en keek een beetje opzij naar de jongeman. "Wat heeft iemand als jou te zoeken bij de ruïnes?" Er werd een hand door het haar gehaald van de persoon voor er antwoord kwam. Had de vraag hem een beetje van de wijs gemaakt? het was toch maar een simpele vraag. Shia kneep zijn ogen een beetje dicht en sloeg het gebaar op in zijn gedachten. "Om te tekenen", antwoore Vincent, die op een aktetas geween had. "Meestal," ging hij verder en de jongen met de bruine haren en de groene ogen fronste licht op de glimlach, "komt hier niemand." Nu trok hij echter ook weer licht met zijn linkermondhoek. Je kon er vanop uitmaken dat het een lach was, maar echt merken kon je het niet want het was letterlijk even een beetje een modnhoek optrekken. Er werd een gebaar gemaakt naar zijn knieën. "Doet dat pijn?" Hij keek Vincent voor een paar tellen doordringend aan voor hij antwoord gaf. De neiging om zijn schouders op te trekken was groot geweest, maar dat deed hij niet. Schouders optrekken en dan uitleg geven was zoals nee zeggen en ja bedoelen, en zo een idioot was hij niet om dat te doen. "Wat is pijn lijden?" reageerde hij simpelweg voor hij weer voor zich uit begon te kijken. "Wat is pijn hebben?" Voor het eerst sinds een heel, heel erg lange tijd klonk er een geluid van zijn mond waaruit je kon afleiden dat hij geamuseerd was. Ja, een lach. Niet luid, helemaal niet luid, eerder stil, maar een lach was ontsnapt tussen zijn lippen. Hij schraapte zijn keel en zorgde dat hij weer zijn emotioneel gezicht had. "Ja, het doet een beetje pijn, het brandt wat, maar het zal wel goedkomen." Hij wou weer een mondhoek ophalen maar besloot dat niet te doen. Hij wou hem bedanken voor de interesse in zijn knieën maar ook dat deed hij niet. "Mag... eh, zou ik je tekeningen mogen zien?" vroeg hij. Hij hakkelde in zijn, ja, omdat die vraag ook best persoonlijk was. Je liet een heel groot deel van jezelf zien als je tekende, dus misschien wou Vincent zijn tekeningen niet laten zien. Je wist maar nooit. Daarom dat hij dus zelf niet tekende. Hij wou zijn emoties niet laten zien. Die simpele lijnen op een blad konden nog steeds laten zien hoe fucked up je in je hoofd was. "En zou ik misschien je familienaam mogen weten?" Bij die woorden zorgde Shia er zeker voor dat hij voor zich uit keek en dat zijn gezicht moeilijk te zien was. Want hij bloosde, en dat was iets dat helemaal niet hoorde bij zijn karakter. Maar het was ook zo een domme vraag. Zo een domme vraag, maar eentje waar hij wel graag een antwoord op had. Hij hield van familienamen. Hij hield stiekem ook wel van zijn eigen familienaam. En van zijn middenste naam, ook al was dat dezelfde als die van zijn gehate vader. Toen hij zeker was dat zijn wangen iets minder roze waren, liet hij de rand van zijn trui terug wat naar onder glijden, want die had hij opgetrokken om zijn gezicht te kunnen verbergen.
© kristen

_________________
{het lied van} - {Shia Reuben Silas Leif} - {de dwaze bijen}

イノチはイノチを食べて生きていますイノチを食べた私はいつかイノチに食べられる私が美味しいといいのだけれど
Life eats another life to eat. I know I'll too will be eaten like I did. I hope at least I taste good.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Vincent
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Rosa
Posts : 73
Points : 5
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Lucht
Klas: 5
Partner: There's a boy across the river, but - alas! - I cannot swim

BerichtOnderwerp: Re: Most of my sweet memories were buried in the sand | Shia   za okt 03 2015, 20:39

Hoewel de jongen dit niet had gedaan, haalde Vincent wel zijn schouders op toen de jongen hem de vraag stelde wat pijn lijden was. Normaal was dit een gebaar dat Vincent nooit, maar dan ook nooit maakte. Ook dit -viel hij in herhaling? was te danken aan die ellenlange lessen in formaliteiten. Nooit je schouders ophalen, nooit onverschillig lijken. Wist je iets niet, dan zou je die letterlijke woorden gebruiken om dit duidelijk te maken. Ik weet het niet, of, Ik zou het niet weten, of desnoods, Geen flauw idee. Maar niet het enkel ophalen van je schouders, dat kleine gebaar volstond niet en zeker niet in een gesprek met een vreemde. Hij kon zich niet herinneren wanneer hij voor het laatst in het bijzijn van een ander, een onbekende, zijn schouders had opgehaald. En toch deed hij het nu, hier, zonder er bij na te denken. Toen hij zich besefte dat hij dit deed, moest hij zijn best doen om zijn verbazing te onderdrukken. Bijna, bijna voelde hij een soort wanhoop opkomen. Wanhoop omdat hij geen idee had wat er met hem aan de hand was. Omdat het voor hem zo vreemd was, zo niet van deze wereld om zich zo losjes te gedragen, zich zo -wat? Vertrouwd? te voelen bij een vreemde. De verandering in zijn gedrag maakte hem bijna bang. Hij wíst dat hij deze jongen normaliter zou haten, dat hij zich in ieder geval absoluut niet veilig gevoeld zou hebben in zijn omgeving en het verontruste hem dat dit nu niet zo was. Maar de wanhoop, de angst en de verontrusting werden naar de achtergrond gedrukt door het feit dat hij zich eindelijk, sinds een heel lange tijd op zijn gemak voelde.
Pas heel laat drong het tot hem door dat de vraag die de jongen hem had gesteld, waarschijnlijk helemaal geen vraag was geweest waar hij ook antwoord op had verwacht. Vincent schaamde zich, iets wat hij tevens een lange tijd niet had gedaan, maar wist dit goed te verbergen. Hij beet op zijn onderlip en luisterde naar hoe de jongen hem vertelde dat zijn knie pijn deed. Hij vertelde hem ook dat het 'wel goed zou komen' en dit stelde Vincent meer gerust dan hij had willen toegeven. Hoe vreemd.
Vervolgens vroeg de jongen of hij Vincent zijn tekeningen mocht zien. Vincent aarzelde, pakte toen het hengsel van zijn aktetas beet en tilde deze bij hem op schoot. Hij had nooit moeite met zijn tekeningen aan mensen tonen. Hij zat altijd en overal te tekenen en dus was het onvermijdelijk dat er ook overal wel mensen waren die een vluchtige blik op deze tekeningen zouden werpen. En toch, hoewel hij hier normaal nooit over nadacht, was hij bang voor de jongen zijn mening. Vincent slikte en gespte de tas los. Hij moest ophouden met dit vreemde gedrag. Het sloeg nergens op dat de mening van een ander hem zoveel kon schelen. Hij opende de tas en tilde er voorzichtig de vergeelde papieren uit. De stapel tekeningen was dik en het papier knisperde tussen zijn vingers. "Ik hoop," hij stopte met praten en overhandigde de jongen de gehele stapel. "Dat je het wat vindt." De tekening bovenop was een inktschets van een meisje die hij regelmatig in de gangen van de school tegen kwam. Hieronder lagen schetsen van bomen, andere medescholieren, de schoolgangen zelf. Dagelijkse taferelen.
Een beetje beschaamd wees hij naar de handtekening waarmee hij al zijn tekeningen had gesigneerd. Dublin. Hij stond totaal niet stil bij het feit dat al deze vragen redelijk persoonlijk waren. Hoe gereserveerd Vincent normaal was, zo meegaand in het gesprek was hij nu. "Dublin," sprak hij daarna, half omdat hij niet zo goed wist wat hij moest en half omdat het nog wel eens mogelijk kon zijn dat de jongen zijn krullende, wilde handschrift misschien wel niet kon lezen. "En wat is jouw familienaam?" vroeg hij om het gesprek op gang te houden. Hij wist niet waarom. Wilde hij dan niet dat het gesprek zou eindigen? Blijkbaar niet.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Shia
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Esmée
Posts : 243
Points : 10
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Earth & light
Klas: Miss Eres
Partner: Ik kan niet zeggen hoeveel geliefden ik heb: ik weet niet goed wat het verschil is tussen liefde en iemand die ik af en toe zie

BerichtOnderwerp: Re: Most of my sweet memories were buried in the sand | Shia   zo okt 04 2015, 20:29


my taste in music is your face
Er werd hem gevraagd of zijn knieën pijn deden.  "Wat is pijn hebben?" reageerde Shia er op, met -ja, wat een verrassing- een lach. Het 'antwoord' van deze Vincent deed hem echter ook gauw ophouden met lachen, ook al hield hij er sowieso mee op toen hij doorhad dat hij gelachen had. Vince had zijn schouders opgehaald. Normaal zou de bruinharige jongeman er een 'tsssk'-geluid om gemaakt hebben of op zijn minst afkeurend gereageerd hebben, maar nu zweeg hij enkel. Het gebaar ergerde hem zo erg. Net zoals sommige mensen er niet tegen konden als er met een vork over een bord geschraapt werd, zoals sommige mensen er niet tegen konden als iemand zijn nagels over een krijtbord schraapte, zo kon hij niet tegen het simpele gebaar van schouders ophalen. Het gebaar deed oninteresse en verveeldheid er gewoon van af spatten. Hij ergerde zich er dood aan. Plus, schouders ophalen was zo een vaag gebaar. Betekende het 'ik weet het niet' of betekende het 'het doet me geen fuck' of 'ik weet het maar ik zeg het je een andere keer wel'? Die vragen hielden hem dan bezig, en hij hield er niet van als vragen hem bezig hielden. Het was stresserend. Omdat hij voor het eerst in zijn leven niet direct wist wat hij moest antwoorden, haalde hij zijn wenkbrauwen omhoog, fronste vervolgs en schraapte dan zijn keel. Hij zou doen alsof hij het schouders ophalen gewoon niet gemerkt had. En hij had sowieso geen antwoord op zijn retorische vraag gewild, dus problem solved. "Ja, het doet een beetje pijn, het brandt wat, maar het zal wel goedkomen." Gelukkig ging de jongen er niet op verder, vroeg hij niet of Shia hulp nodig had. Dan zou hij waarschijnlijk lastig geworden zijn. Want hij was niet zwak. Hij was gewoon emotieloos. Hij gaf niet om andere mensen. Alleen om zijn stomme Hollande Herder, Aki. Alleen om die hond gaf hij een moer. En misschien stiekem een klein beetje om Kyoma, zijn moeder. "Mag... eh, zou ik je tekeningen mogen zien?" vroeg hij hakelend, want deze vraag was best persoonlijk als je eer een beetje over nadacht. Aan een tekening alleen al zou hij veel over Vincent af kunnen leiden. De manier van tekenen, vertelde wat over je persoonlijkheid. Als je vrolijk was tekende je sneller meer lijnen, maar dan wel zacht drukkend op je potlood. Als je kwaad was zou je waarschijnlijk ook veel lijnen tekenen, maar je zou harder op je potlood drukken, de lijnen dikker maken. En je zou een hoop lelijke gomvlekken hebben. Tekenen was een stukje van je ziel blootgeven aan een ander. Wou Vince hem zijn ziel wel laten zien met zijn kunsten op papier? Het antwoord was een ja, want de jongen met het blondbruine haar haalde de gesp van zijn tas los en haalde er papieren uit. Het geluid van het papier gaf hem een wrang gevoel in zijn buik. De enige keer dat hij getekend had, was toen hij klein geweest was, en toen had de leerkracht aan zijn manier van tekenen gezien dat hij zich niet vrolijk gevoeld had.  "Ik hoop," sprak Vince en gaf Shia de papieren, "Dat je het wat vindt." Shia bekeek de bovenste tekening. Hij probeerde het niet te laten blijken, maar hij vond het echt een heel erg mooie tekening. Hij herkende het gezicht ook. Iemand van hier op school, waarschijnlijk, maar hij kende haar naam niet, noch wie ze was, noch in welke klas ze zat. Voorzichtig bekeek hij de tekeningen die onder de bovenste lagen, en knikte zo nu en dan. Spiertjes bij zijn mondhoeken deden hem er af en toe me trekken. Weer eens. Weer eens omdat hij het mooi vond. Hij vond Vincents manier van tekenen mooi. Vincent was een mooi persoon. De gedachte deed Shia even fronsen. Een mooie persoonLIJKHEID ja. Hij was dat deeltje er gewoon vergeten bij te denken, toch? Hij fronste verder tot hij er weer op ging letten.
Vervolgens -na nadenken en na een moeilijke beslissing nemen- vroeg de jongen naar de ander zijn familienaam. Er werd gewezet op de handtekening in de hoek. Shia keek geïnteresseerd, geïntegreerd zelfs, naar het handschrift waarin de naam geschreven stond. Krullerig. Wild. Mooi. Ja, hij vond het mooi geschreven. En Dublin klonk ook mooi. Vincent Dublin. Het zielige was dat hij nu al meer wist over deze persoon dan over eender welke persoon op de school -- Ryan uitsluitend, dan, maar die telde niet mee hierbij.  "En wat is jouw familienaam?" Shia stak voorzichtig de papieren terug in Vincents aktetas en gaf h'm terug aan de jongen. "Leif", zei hij, een beetje kortaf. Hij kon er niet aan doen. Zijn familienaam was kort, en als hij snel sprak klonk het ook nog eens kortaf. "Shia Reuben Silas Leif." Zijn volledige naam was nooit gevraagd, en toch deelde hij hem mee aan deze persoon. Hij had alles wel zachter uitgesproken dan normaal, en met een beetje geluk had Vincent het niet eens helemaal verstaan door zijn monotone intonatie die hij over de woorden heen gelegd had. Monotoon in combinatie met een licht zangerige en licht zagerige stem was niet goed verstaanbaar. Maar omdat het waarschijnlijk TOCH luid genoeg geweest was zo verstaanbaar te zijn, wreef hij geërgerd door zijn gezicht en vervolgens door zijn haar om dan te zeggen: "Welke imbecielen geven hun kind toch zo'n naam, huh." Een soort zachte grinnik stootte hij uit, maar meer een grinnik uit frustratie er ergernis. Ook deze was weer een retorische vraag, en hij hoopte eigenlijk voor Vincent dat hij niet weer zijn schouders op zou halen. Hij kende zichzelf. Hij zou er deze keer waarschijnlijk door opstaan en een eind verder door gaan zitten. "En ik hou van je manier van tekenen", gaf hij toe, deels om het gesprek niet verder over hun namen te doen gaan. Waarom geef je dit nu vrij over jezelf, vroeg hij zichzelf af, maar hij kneep enkel zijn lippen stijf op elkaar en zweeg wijselijk over die gedachte. "Je bent handig met dat, ehh...," hij maakte een gebaar richting de aktetas en dacht na over hoe de manier van tekenen heette, "Met inkt." Hij knikte, blij dat hij het woord gevonden had. Shia stond recht om zijn rug te strekken, maar bij het rechtstaan raakte hij per ongeluk Vincents hand aan met de zijne. Of was het wel zo per ongeluk? Hij wou weten hoe het voelde als Vincents hand de zijne aan zou raken. Hij zou zich haast gaan schamen voor zijn vage manier van denken, maar hij was bloedserieus over dat van de aanraking. Niet op een of ander seksueel gebied, maar simpelweg omdat hij het zou willen herkennen, stel dat ze in de gangen zouden lopen en dat een hand de zijne aanraakte door de drukte, dan zou hij willen kunnen zeggen dat dat Vincent was, uit herkenning. Natuurlijk zou niemand dat geloven, mocht hij dat zeggen, en hij durfde het ook niet te zeggen als hij eerlijk was. Het boeide hem niet wat mensen dachten, maar het was zonde als er roddels over hem zouden komen waardoor hij niet op een normale manier nog zou rond kunnen lopen zonder nagekeken te worden. Misschien dat hij ooit deze manier van denken kon mededelen met iemand, maar dan alleen met iemand die hij helemaal vertrouwde, en op het moment was dat... Niemand. "Sorry", zei Shia, duidend op dat van hun handen die elkaar aangeraakt hadden. Hij strekte zijn rug en duwde met zijn tong de kauwgom beter vast achter zijn tanden. Hij was zichzelf echt enorm aan het verbazen, want hij voelde er nooit wat voor om zijn excuses aan te bieden, en hij had het toch echt wel gedaan net. Het was hem nu al wel duidelijk; Deze Vincent-kerel was goed materiaal om Shia zichzelf serieus veel vragen te doen vragen. Hij was goed materiaal om Shia verward te maken. En wat waren de jongen met de groene ogen zijn opties? Het toelaten of weglopen van Vincent en nooit terugkeren. Mentaal dan. Hij zou nu niet mid-conversation weglopen. Hij had wel een beetje fatsoen. Was de jongen voor hem een potentiële vriend? Natuurlijk niet, Shia deed niet aan vrienden.

OOC: omg sorry voor spelfouten maar ik was snel aan het typen en mijn ogen zagen fouten maar ik vond ze niet meer terug in de tekst :c
© kristen

_________________
{het lied van} - {Shia Reuben Silas Leif} - {de dwaze bijen}

イノチはイノチを食べて生きていますイノチを食べた私はいつかイノチに食べられる私が美味しいといいのだけれど
Life eats another life to eat. I know I'll too will be eaten like I did. I hope at least I taste good.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Vincent
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Rosa
Posts : 73
Points : 5
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Lucht
Klas: 5
Partner: There's a boy across the river, but - alas! - I cannot swim

BerichtOnderwerp: Re: Most of my sweet memories were buried in the sand | Shia   zo okt 04 2015, 23:56

In stilte sloeg Vincent de jongen gade terwijl hij naar zijn tekeningen keek. Zijn knikjes, zijn mondhoeken die af en toe enkele millimeters hoger zaten. Niks ontging Vincent. Hij observeerde Shia zijn vingers terwijl deze tussen de tekeningen door gleden, telkens een andere tekening naar boven pakten zodat hij ze kon bekijken. Vincent wist niet waarom, begreep niet hoe het kwam dat hij zo gefascineerd was door deze jongen. Deze jongen, die Vincent in elke andere situatie gehaat zou hebben. Het soort jongen dat Vincent verafschuwde. Deze kauwgom kauwende jongen, met afgetrapte gympen, kapotte knieën en een argeloze houding in bijna alles wat hij deed. Vincent schrok van het plezier dat hij beleefde aan het observeren van deze jongen. De voldoening die hij voelde wanneer hij Shia zijn mondhoeken zag bewegen, het gemak waarmee hij naar de jongen zijn stem luisterde. Eerder had Vincent in paniek willen raken. Hij was nog nooit eerder zo heftig niet zichzelf geweest, nog nooit eerder had hij zich zo ver verwijderd gevoeld van zichzelf, van hoe hij gewend was zichzelf te zijn. Maar nu merkte hij dat in paniek raken geen zin had. Dat het moeilijkheden zou brengen die Vincent niet onder ogen wilde komen en dat het ervoor zou zorgen dat Vincent de jongen waarschijnlijk nooit meer zou zien. Nooit meer zou spreken. Vincent merkte ook hoe intens dit niet was wat hij wilde. Hij zat hier prima, op het natte muurtje, naast de bijzondere jongen die Vincent, was het niet Shia geweest maar een willekeurig ander persoon, helemaal niet zo bijzonder had gevonden.
De stem van de jongen klonk weer, hij vermeldde zijn achternaam. Shia Leif. Vincent knikte, hoewel de namen van de jongen absoluut niet gecompliceerd waren en Vincent vermoedde dat deze jongen dit wel was, paste de naam perfect bij hem. Het was een mooie naam en hij werd mooier toen de jongen zijn volledige naam aan Vincent voorlegde. Vincent zijn mondhoeken trokken weer op tot een glimlach en hij plaatste de aktetas weer naast hem op de grond. Het was lastig om Shia duidelijk te verstaan, maar het lukte Vincent. Deels omdat hij zo ontzettend geconcentreerd was op de jongen, dat hij hem wel had moeten verstaan. Geen beweging, geen geluidje ontging hem. Shia bleek echter duidelijk niet tevreden met zijn naam en Vincent schudde zijn hoofd toen hij deze ontevredenheid, in de vorm van een soort grapje, uitte.
Het compliment dat de jongen vervolgens gaf, over Vincent zijn tekeningen, deed hem verlegen zijn ogen neerslaan. Waarom? Vincent had geen idee. Het was toch zeker niks bijzonders dat iemand dat zei? Het was niet de eerste keer dat iemand hem vertelde dat zijn tekeningen er wel mochten wezen. Hij vertelde het zichzelf minstens een keer per dag. En toch was het anders, nu het compliment kwam van deze jongen.
"Oh nee, ik gok dat je ouders verre van imbeciel waren," antwoordde hij met een zachte stem. "Het is een mooie naam, je volledige naam. Lang." Hij zei het alsof de lengte van een naam ook iets zei over de schoonheid ervan en voor Vincent was dit deels ook zo. Waar hij vandaan kwam, werd iedereen groot gebracht met minstens drie namen. Hij was hiervan een uitzondering geweest en dit was iets wat hem zijn hele leven had dwars gezeten. Hij keek weer op, naar Shia zijn ogen en bedacht zich dat de verwoording van zijn compliment misschien niet helemaal vriendelijk was geweest. "Je voornaam is ook mooi, hoor," zei hij gauw. Hij slikte, was hij dom bezig? Waarom zei hij in hemelsnaam zulke dingen? Sinds wanneer kon het hem wat schelen hoe iemand heette en sinds wanneer kon hem het schelen dat de ander wist wat hij van de desbetreffende naam vond. Hij hoopte niet dat de jongen Vincent zijn compliment raar vond, dat het hem af schrok, hoewel dit precies was waar Vincent bang voor was. Hij vond zichzelf in ieder geval raar.
Toen stond Shia op. Een simpele beweging, begrijpelijk, iedereen deed het wel eens. Niets bijzonders aan. Het was dan ook niet de actie die Vincent zijn aandacht trok, maar hetgeen wat gebeurde terwijl Shia deze actie uitvoerde. Hij voelde iets langs zijn hand strijken. Iets zachts, warms. Op het moment dat Vincent door had wat het was, stond Shia al voor hem en was het moment weer voorbij. De aanraking, Shia zijn hand tegen de zijne, had een gevoel bij hem teweeg gebracht die hij niet kon plaatsen. Het feit dat hij hem niet kon plaatsen, was waarschijnlijk omdat het een prettig gevoel was geweest. Een warm gevoel. Niet een gevoel dat hem had willen doen opspringen, weglopen, maar een gevoel dat ervoor zorgde dat hij, bijna gerustgesteld, bleef zitten. Hij kon zich niet precies herinneren wanneer het de laatste keer was geweest dat hij een aanraking had gevoeld die prettig was. Het moest erg lang geleden zijn geweest. Het was niet zijn moeder geweest, wanneer zij hem eens in de week een nachtzoen kwam geven. Niet zijn vader, die hem op zijn verjaardag een aai over zijn hoofd had gegeven. Het had een aanraking moeten zijn van zijn kindermeisje. Zijn hand in haar hand, terwijl zij hem het leven door leidde. Dat kindermeisje was een lange tijd voor Vincent naar deze academie was gekomen ontslagen, die aanraking had hij niet meer gevoeld sinds dat moment en ook het gevoel van tevredenheid, van veiligheid dat gepaard ging met die aanraking was lange tijd onbereikbaar geweest voor Vincent. Tot nu dus. En het maakte hem verwarder dan hij in jaren was geweest. Het werd helemaal gek toen Shia zich ook nog verontschuldigde voor deze aanraking. Was het voor hem dan niet prettig? Vincent slikte, waarschijnlijk niet. Hoe kon het ook anders. Terwijl hij opkeek naar Shia, dia nu boven hem uit torende, om te zeggen dat het niets gaf, glimlachte hij. "Maakt niet uit," klonk hij kalm, terwijl in zijn ogen het onbegrip en de lichte teleurstelling te lezen was.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Shia
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Esmée
Posts : 243
Points : 10
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Earth & light
Klas: Miss Eres
Partner: Ik kan niet zeggen hoeveel geliefden ik heb: ik weet niet goed wat het verschil is tussen liefde en iemand die ik af en toe zie

BerichtOnderwerp: Re: Most of my sweet memories were buried in the sand | Shia   ma okt 05 2015, 05:27


my taste in music is your face
I am softly watching you
Oh boy your eyes betray what burns inside you
-------------------------------------------------

Hij voelde zich bekeken terwijl hij aan het kijken was naar de tekeningen, maar gek genoeg storde hij zich er niet aan. Stiekem vond hij het wel grappig dat iemand de moeite deed hem te bekijken en te bestuderen. Grappig dat anderen zijn rol soms over namen. Shia haalde zo nu en dan zijn mondhoeken een beetje om door de tekeningen omdat hij ze mooi en leuk vond. Hij had de jongen ook om zijn achternaam gevraagd en die had hij gekregen via de handtekening in de hoek van de tekening. Dublin. Dublin, Dublin, Dublin. Hij proefde de naam, sloeg h'm op in zijn gedachten en liet die waarschijnlijk nooit meer gaan. De teruggekaatste vraag was dus ook te verwachten, en Shia vertelde dat zijn achternaam Leif was. Normaal gaf hij zijn achternaam niet graag. Normaal was het een geheim. Normaal vertelde hij die nooit. Maar niets leek nog normaal nu hij met Vincent daar zat.  
"Welke imbecielen geven hun kind toch zo'n naam, huh", had hij gegrinnikd over zijn volledige naam, Shia Reuben Silas Leif. Hij had wel gemerkt dat Vince er licht om geglimlachd had. Vond hij zijn volledige naam wel mooi? Naah. Dat kon haast niet. Maar hij wou het namenonderwerp afsluiten en hij gaf een compliment op de jongen's tekenen. Shia keek hem aan na het compliment en zag dat de persoon zijn ogen neergeslagen had. Geen complimentenliefhebber? Verlegen? Onzeker? Faking it? Het kon allemaal. "Oh nee, ik gok dat je ouders verre van imbeciel waren", zei Vincent met een nieuwe soort stem, een zachte stem. De kerel met de groene ogen keek hem even aan en fronste. Zijn poging om van de namen af te komen was mislukt, want de ander leek van het onderwerp 'tekenen' af te willen raken. "Het is een mooie naam, je volledige naam. Lang." Hij knikte om de uitleg, als je het uitleg kon noemen. "Dankje. Een simpel bedankje, maar hij meende het wel echt. "Je voornaam is ook mooi, hoor." De frons kwam terug maar maakte plaats voor een tweede keer een echte, hartelijke lach. "Opnieuw, dankje." Hij kreeg niet vaak complimenten, en alhoewel hij ze niet graag had, zou hij zijn ogen er niet om neerslaan, laat staan dat hij er om zou gaan blozen. Zeker bij dit niet, het ging nota bene over zijn naam.

Hij stond op. Doordat zijn knieën pijn begonnen te doen, doordat zijn rug zeurde, doordat hij een plan had. Een flauw plan. Een beetje hopeloos, zielig misschien zelfs. Hij stond recht, en bij het rechtstaan streek zijn hand even langs die van Vincent. Hij hield ervan om te weten hoe anderen hun handen voelden. Als je die dan ooit voelde, kon je weten wie het was zonder te moeten kijken naar het gezicht. Prachtig vond hij dat. Hij had dus zijn hand langs die van Vincent lateb strijken om te weten hoe die voelde. En de hand had helemaal niet onaangenaam gevoeld. Ook al zou hij het liefst de hand nemen, met de paml tegen zijn eigen palm leggen, ook al zou hij zijn vingers zich willen doen verstrengelen met die van Vincents hand, hij had enkel de zijkant aangeraakt. En hij wou dat echt alleen maar doen omdat hij de hand wou herkennen. Er viel niets meer achter te zoeken. Maar natuurlijk kon je niet iemands hand vastpakken zonder reden. Zeker niet als je hem nog geen halfuur kende. Dat het idee hem te binnen geschoten was, was al apart genoeg, want hij wou zo'n dingen enkel doe met mensen die hij vertrouwde. Zijn moeder. Niet met z'n kamergenoot Thaddeus. Niet met die vage jongen van bij de stallen. Niet met Horseface. Maar hij had het gevoel dat hij Vincent mocht vertrouwen - kon vertrouwen, zonder dat hij er spijt van ging krijgen. Shia hoorde zichzelf zich verontschuldigen voor het feit dat ze elkaars handen aangeraakt hadden, en op dat moment kon hij zichzelf wel van een brug gooien. Hoe grof kwam dat wel niet over? Precies alsof hij smetvrees had. Misschien zou Vincent ooit nog te weten komen wat Shia's angsten waren. Misschien vertelde Shia hem ooit over zijn watervrees. Zijn vreselijke watervrees. Lachwekkend gewoon. Belachelijk. Hij haatte water, maar daarbij, hij haatte zowat alles en iedereen. Het duizelde hem even. Het leven deed hem duizelen. Hij had nu weer een paar nieuwe mogelijkheden en zijn hoofd deed hem de toekomst inbeelden. Hij zou op Vincents kamer kunnen zitten, en via het raam naar de sterren kijken, als vrienden, als goede vrienden, als beste vrienden. Want als hij het goed aanvoelde, was Vince een light magician. Die sliepen op de hoogste verdieping. Ze zouden kunnen lachen en de grote en kleine beer zoeken. Sterrenbeelden zoeken. Ze zouden kunnen gaan logeren bij elkaar, samen les volgen, samen eten in de refter. Dat was optie één. Twee was natuurlijk dat Shia de jongen negeerde in de gangen. Dat hij deed alsof hij hem nooit ontmoet had, nooit gecomplimenteerd had, nooit aangeraakt had om het te kunnen onthouden. Maar die optie leek niet zo aantrekkelijk. Shia was vlij dat hij die avond in zijn schrift op zou kunnen schrijven. Hij had bijgeleerd. Over het gedrag van Vincent. Hij zou kunnen schrijven hoe de zijkant van diens hand was. Zonder het te merken was er een glimlach op Shia's gezicht verschenen, die echter verdween toen de jongen met het blondbruine haar sprak. "Maakt niet uit." Hij knipperde en zocht terug oogcontact met de persoon. Shia vond het steeds moeilijker om hem als persoon te benoemen, en niet als vriend. Hij werd bijna bang van zijn eigen gedachten. In de ogen van Vincent stond iets af te lezen, maar Shia was even te verward om het te begrijpen. "Wat?" Het kwam er harder uit dan gepland. "Wat is er mis?" vroeg hij, vriendelijker nu, zich corrigerend, en de eeuwige frons kwam weer tevoorschijn. Hij was ongerust. Werkelijk ongerust over iemand. "Zei ik wat mis?" Hij keek vragend. Why would you care, vroeg hij zich af, maar zweeg weer wijselijk. Shia ging weer op het muurtje zitten, maar deze keer met een been aan iedere kant van het muurtje. Hij kon de jongeman beter bekijken zo. Hij splitste met zijn tong zijn kauwgom in twee en duwde één deel tegen zijn linkerkiezen en het tweede deels tegen zijn rechterkiezen.
Het was hem opgevallen dat de meeste van zijn antwoorden redelijk kort geweest waren. Maar hij durfde niet langer te spreken. Hij durfde niet omdat hij Vincent niet wou vervelen. Hij keek haast hopeloos, en nadat hij antwoord gekregen had op zijn eerdere vragen (OOC: als Vince antwoordt tenminste) besloot hij dat hij wel een verdere vraag kon stellen om het gesprek gaande te houden: "Dusss, wat doe je nog graag, buiten tekenen, Vincent?" Naammacht werd in deze context niet MISbruikt. Alleen GEbruikt. Hij vond het vriendelijker, persoonlijker en aangenamer klinken om de jongen zijn naam te gebruiken in de vraag. Plus hij vond het een leuke naam, hij vond het leuk om uit te spreken. Hij zorgde ervoor dat hij niet ging glimlachen, grinniken of trekken met zijn mondhoek. Genoeg emoties laten zien voor vandaag, vond hij. Maar het was werkelijk extreem moeilijk met een vriendelijke persoon naast je die daarbovenop ook nog eens een vriendelijk uiterlijk en een aanstekelijke lach heeft.
© kristen

_________________
{het lied van} - {Shia Reuben Silas Leif} - {de dwaze bijen}

イノチはイノチを食べて生きていますイノチを食べた私はいつかイノチに食べられる私が美味しいといいのだけれど
Life eats another life to eat. I know I'll too will be eaten like I did. I hope at least I taste good.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Vincent
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Rosa
Posts : 73
Points : 5
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Lucht
Klas: 5
Partner: There's a boy across the river, but - alas! - I cannot swim

BerichtOnderwerp: Re: Most of my sweet memories were buried in the sand | Shia   ma okt 05 2015, 22:09

Vincent had zelf niet eens doorgehad dat zijn blik meer verried dan dat hij had gewild. Pas toen hij de verandering in Shia zijn blik zag, besefte hij dat dit het moment was dat hij had willen vermijden. Het moment waarop hij zichzelf niet meer in toom zou kunnen houden, onbewust zou uiten dat er iets vreemds was aan deze ontmoeting. Dat er iets met hem gebeurde dat hij nog nooit had meegemaakt. Dat hij deze jongen daadwerkelijk vriendelijk vond, misschien zelfs meer dan vriendelijk vond en dat dit hem verschrikkelijk van de kaart maakte. Vincent begreep niks van zichzelf, maar dat was iets dat hij niet had willen uiten, juist omdat hij zelf ook niet begreep wat er aan de hand was. Wanneer Shia dan zou vragen wat er was, zou Vincent zelf geen antwoord kunnen geven. Geen zinnig antwoord, in ieder geval. En als hij eerlijk antwoord zou geven, precies zou uitleggen wat er aan de hand was, dan zou hij Shia waarschijnlijk afschrikken en dat was het laatste wat hij wilde.
En nu was het dus te laat, want zijn ogen hadden verraden wat hij niet had willen uiten en Shia zag dat er iets was. Vincent had geen flauw idee waarom hij het erg vond dat Shia zich had verontschuldigd voor de aanraking. In iedere andere situatie had Vincent het alleen maar terecht gevonden dat er sorry werd gezegd wanneer iemand hem per ongeluk aanraakte. Zou hij het waarschijnlijk zelfs eisen. Hij was niet zo van het lichamelijk contact dat niet op zijn initiatief werd gemaakt. Je wist nooit waar die mensen waren geweest, wat die mensen hadden aangeraakt. Vincent had liever niet dat die viezigheid in contact zou komen met zijn huid zonder dat hij het wist. Het liefst had hij gewoon dat mensen hun handen thuis hielden en zich met hun eigen leven bemoeiden. Behalve nu dus, met Shia. Het was niet eens in Vincent opgekomen dat Shia sorry had moeten of kunnen zeggen voor die korte aanraking maar dat Vincent gekwétst kon zijn door het feit dat hij dit wel deed, was bijna ondenkbaar.
Hij was er vrijwel zeker van dat hij niet naar waarheid kon antwoorden en voelde hier in alle eerlijkheid ook weinig voor. Het zou veel te zware gespreksstof zijn voor de twee, zeker nu ze elkaar pas een half uur -al voelde het langer, kenden. Het was sowieso belachelijk dat hij nadacht over zulke zaken terwijl ze elkaar pas zo kort kenden. En dus reageerde hij ontkennend op de jongen zijn vraag. Ergens in zijn stem schemerde ongerustheid door en hoewel Vincent dit niet wilde toegeven, stelde dit hem gerust. Je zorgen maken om een ander betuigde er toch van dat je in ieder geval een klein beetje gaf om hoe de ander zich voelde? Vincent dacht van wel. Niet dat hij zich ooit echt zorgen had gemaakt om iemand, maar hij had dan ook maar zelden echt om iemand gegeven. Shia vroeg of hij iets verkeerds had gezegd en dit deed Vincent week worden van binnen. Niet op een misselijkmakende, zoetsappige en romantische manier. Hij had letterlijk het idee dat zijn binnenste bestond uit pudding of gelatine. Uit de kauwgom waarvan hij wist dat Shia die in zijn mond had, maar waar hij hem nog geen enkele keer op had zien kauwen. En het was geen onprettige zwakheid, maar wel nieuw voor Vincent en voor de zoveelste keer in dit halve uur maakte hij zich ernstige zorgen om zichzelf. Hij schudde zijn hoofd, in feite rustig maar het voelde alsof hij dit deed met zoveel daadkracht dat zijn hoofd van zijn romp zou schieten. "Er is niks, ik zat gewoon ergens aan te denken," antwoordde hij. "Je zei niks fout, maak je geen zorgen." Zijn stem klonk geruststellend en wederom was Vincent verbaasd over zijn eigen gedrag. Had het hem ooit iets uitgemaakt dat anderen zich opwonden over iets? Had hij ooit eerder geprobeerd iemand gerust te stellen? Niet dat hij wist.
Shia was weer komen zitten, deze keer met een been aan elke kant van het muurtje en met zijn hoofd richting Vincent. Wellicht dat hij zich opgejaagd gevoeld zou hebben als het persoon naast hem niet Shia, maar iemand anders was geweest. Wellicht dat Vincent, beleefd maar niet vriendelijk, gevraagd zou hebben of het persoon zich zou willen omdraaien, of wellicht dat Vincent zelf weggelopen zou zijn. Maar in dit geval deed hij geen van die dingen. Hij vond het wel prima zo. Had hij Shia net niet ook bekeken op eenzelfde, observerende manier?
De vraag die de jongen stelde, zou voor Vincent niet opvallend geweest zijn als de jongen zijn naam niet had gebruikt. Dit was de eerste keer dat hij zijn naam hoorde komen uit Shia zijn mond en gelijk vond Vincent zijn naam een stuk mooier. Het was de manier waarop Shia hem uitsprak en de zangerigheid in zijn stem, die ervoor zorgden dat het voelde alsof Vincent zijn naam voor het eerst hoorde.
Maar het ging natuurlijk om de vraag die werd gesteld, niet om het feit dat de jongen zijn naam gebruikte. De vraag wat Vincent, naast tekenen, deed in zijn vrije tijd. En Vincent wist het niet. Eigenlijk deed hij niks. Met een bedenkelijk gezicht rechtte hij zijn rug. Hij sloot kort zijn ogen en draaide toen zijn hoofd opzij, naar Shia. "Heel weinig, moet ik bekennen. Ik hou van thee drinken en soms speel ik piano, maar dat doe ik hier liever niet. Te veel mensen." Hij besefte zich dat dit de langste zin was die hij aan een stuk door in dit gesprek had gezegd en dat het een zin was waarin hij waarschijnlijk ook meer informatie vrij gaf dan hij dit hele gesprek had gedaan. Hij vertelde de jongen dat hij weinig deed, weinig te doen had. Hij vertelde dat hij piano kon spelen, iets dat, net zoals veel dingen, verbonden was aan zijn verleden. En hij lichtte de sluier op over zijn aversie jegens mensen. En wellicht gaf hij onbewust nog meer vrij over zichzelf met zijn antwoord, maar daar stond hij niet bij stil. Hij wilde Shia een vraag stellen om het gesprek op gang te houden, maar hij kon er zo gauw geen bedenken. Hij kon hem natuurlijk vragen hoe het zat met de kauwgom, waar hij amper op kauwde, of over zijn haar. Of hij kon een opmerking maken over zijn stem, om maar wat te noemen. Maar al deze dingen zouden verraden dat Vincent te veel oplette, dat hij te veel details opsloeg, waarvoor hij zelf ook nog geen reden had gevonden en dit was iets wat Vincent ook liever verborgen hield. Het was nooit goed wanneer mensen wisten dat je om ze gaf, of wat Vincent nu dan ook voelde, dat kon alleen maar voor problemen zorgen. Het zou mensen een soort macht over je geven, waar je je onmogelijk tegen kon verzetten. Het kon een zwakke plek creëren, zelfs bij hen die in de eerste plaats helemaal geen zwakke plekken kenden.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Shia
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Esmée
Posts : 243
Points : 10
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Earth & light
Klas: Miss Eres
Partner: Ik kan niet zeggen hoeveel geliefden ik heb: ik weet niet goed wat het verschil is tussen liefde en iemand die ik af en toe zie

BerichtOnderwerp: Re: Most of my sweet memories were buried in the sand | Shia   di okt 06 2015, 16:00


my taste in music is your face
Hij had de vreemde blik in de ogen van de jongen opgemerkt, en even had hij gedacht en zichzelf gezegd dat hij zijn mond er over zou houden, maar hij wist dat hij dat niet kon. Omdat de eerste 'wat' er misschien wat hard uit kwam, ging hij verder met versoepelen door er 'is er mis' achter te plakken, en door te vragen of hij wat mis gedaan had. Het was grappig, haast lachwekkend, dat Vincent waarschijnlijk niet eens door dat hij geluk had, als je het geluk kon noemen. Het was een uniek dat hij zijn zin versoepelde voor iemand om diens gevoelens niet te kwetsen. Maar het was nu wel niet meer te ontkennen voor hem. Iets, iemand, wat, zijn hoofd, het leven, zijn gevoelens, een hogere aanwezigheid, het lot, dat had besloten dat hij Vincent vriendelijk zou vinden en dat hij zich niet dood zou ergeren aan de jongen. Natuurlijk zou hij dat niet zomaar accepteren. Het stak de schuld op hoe de jongen in elkaar zat. Hij leek Shia een heel interessant persoon, en hij wou gewoon weten hoe Vince dacht en reageerde op vanalles. "Er is niks, ik zat gewoon ergens aan te denken", klonk toen het antwoord van de jongen, waardoor hij weer naar de realiteit kwam en knikte om de woorden. "Je zei niks fout, maak je geen zorgen." Opnieuw knikte hij, ook wergelijk gerustgesteld door het antwoord van Vincent. "Als jij het zegt", zei hij er stil op.
En Shia was ook terug komen zitten op het muurtje, al dan niet op een andere manier deze keer. Een been aan iedere kant van het muurtje zodat hij beter zat en beter naar Vincent kon kijken, zodat hij gen details hoefde te missen. Hij wou weten wanneer de jongen zijn wenkbrauwen bewogen, wanneer hij fronste, wanneer hij zijn wenkbrauwen optrok, wanneer hij ze gewoon hield. Hij wou zien wanneer hij zijn mondhoeken omhoog haalde, wanneer ze naar beneden wezen of wanneer hij zijn lippen op elkaar drukte. Ook wou hij zien wanneer Vincent slikte, hoe vaak hij slikte, wanneer hij meer slikte, wanneer hij moeizaam leek te slikken. Hij wou het allemaal onthouden en opschrijven om het te onthouden voor eeuwig en altijd. "Dusss, wat doe je nog graag, buiten tekenen, Vincent?" vroeg hij, zijn naam gebruikend simpelweg omdat hij het kon, omdat hij het wou, omdat hij het mocht. Omdat hij de klanken wou doen klinken. Omdat hij zijn tanden in zijn onderlip wou voelen drukken bij de 'V'-klank. Omdat hij licht op zijn tong wou bijten bij de 'N'-klank, en terwijl ook een deel van zijn tong tegen de kauwgom op zijn kiezen wou voelen drukken. Omdat hij zijn tanden tegen elkaar wou voelen bij de 'C'. En omdat hij hetzelfde van de 'N' wou herhalen in het tweede deel van de jongen zijn naam. Simpelweg omdat hij de klank van de jongen zijn naam wou proeven, omdat hij het leuk vond om uit te spreken. Meteen bij het moment dat de jongeman zijn ogen sloot, keek Shia geïnteresseerder. Wat ging er komen? Waarop bereidde de jongen zich voor? Of ja, sloot hij daardoor zijn ogen? Maar toen draaide hij zijn hoofd in Shia's richting uit, die zich rechter zette omdat hij een beetje vooruit geleund had om beter te zien waarom Vincent zijn ogen gesloten had. Met zijn rechte rug en rechte schouders kon nog steeds de nieuwgierigheid niet uit zijn ogen gewist worden. "Heel weinig, moet ik bekennen. Ik hou van thee drinken en soms speel ik piano, maar dat doe ik hier liever niet. Te veel mensen." De jongen haalde een hand door zijn bruine haren en wrijf even aan zijn voorhoofd om de middenscheiding van zijn pony een beetje mooier te krijgen, want er had een lok van de linkerkant zich naar de rechterkant willen verplaatsen, iets waar Shia het helemaal niet mee eens was. Toen knikte hij, en glimlachte. Want hij vond het interessant. hij vond het werkelijk interessant wat de jongen vertelde. "Piano. Mooi." Hij hield van pianomuziek. Hij hield ook van vioolmuziek. Daarom speelde hij viool. Daarom hield hij zo ontzettend veel van zijn instrument. Daarom hield hij ook van de viool die hij in het verlaten landhuis gevonden had. Die had hij ook meegenomen, om die van snaren te vervangen en om die te koesteren. "Ik speel viool", kroop er toen ook over zijn lippen heen voor hij er erg in had. Wat zou het Vincent kunnen schelen welk instrument Shia speelde? Ergens had hij spijt dat hij het gezegd had, ergens ook niet. "Thee", sprak hij toen maar om zijn stomiteit uit de weg te willen ruimen, wensend dat hij terug in de tijd kon gaan om zichzelf te dwingen te zwijgen over instrumenten. "Thee is lekker. En zo veel beter dan koffie." Hij knikte zachtjes, het eens zijnde met zichzelf. Koffie gaf hem te veel energie en hij haatte het als hij hyper was, dan was hij zo belachelijk vrolijk en goedgezind. Dan sloot hij zichzelf ook op in zijn kamer. Niemand mocht hem zien lachen. De mensen die zijn mooie, rechte tanden hadden kunnen zien, konden zichzelf gelukkig prijzen. Shia schraapte zijn keel en schraapte met zijn tong de kauwgom terug uit zijn kiezen om die weer achter zijn voortanden te plakken. De kaneelsmaak begon zijn mond wel klef te maken, en stiekem verlange hij naar een slok water. Of thee, nu Vincent het over thee gehad had. "Maar piano," begon hij, TOCH weer over instrumenten, "ze klinken zo mooi. Ik wed dat je het goed kan." Hij keek naar zijn handen die hij voor zich op het muurtje liet staan. En hij speelde met het mos op het vochtige muurtje. Alles beter dan op dat moment naar Vincent kijken. "Te veel mensen, zeg je, maar ik zou het ooit wel graag een keer willen horen." De jongen met de groene ogen keek nu wel weer op van zijn handen, en liet zijn wenkbrauwen een klein, kleeeeiiinnn beetje naar onder gaan zodat hij er serieuzer uitzag. Hij vervloekte zijn ogen. Hij vervloekte dat het voor anderen waarschijnlijk nu niet moeilijk was om in zijn ogen te lezen dat hij vrolijk was. "Als ik mag, tenminste." En toen deed hij zo iets kinderachtigs waardoor hij zichzelf door de grond wou doen zakken. Hij stak zijn tong uit om aan te geven dat hij hoopte dat hij het wel een keertje mocht horen. Maar nu had deze jongen al zo veel over hem gehoord en gezien. De jongen had zijn lach gezien, zijn glimlach én zijn tong. Hij had hem vrolijk gezien, maar ook serieus. Nu was er geen weg meer terug. of hij moest bevriend worden met deze jongen, of hij zou hem moeten vermoorden. Maar dat laatste zag hij niet zitten. Hij had een vriend nodig. Een echte vriend. En deze persoon leek haast ideaal. Ongemerkt was er weer een zachte glimlach om zijn lippen verschenen terwijl hij zweeg.
© kristen

_________________
{het lied van} - {Shia Reuben Silas Leif} - {de dwaze bijen}

イノチはイノチを食べて生きていますイノチを食べた私はいつかイノチに食べられる私が美味しいといいのだけれど
Life eats another life to eat. I know I'll too will be eaten like I did. I hope at least I taste good.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Vincent
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Rosa
Posts : 73
Points : 5
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Lucht
Klas: 5
Partner: There's a boy across the river, but - alas! - I cannot swim

BerichtOnderwerp: Re: Most of my sweet memories were buried in the sand | Shia   wo okt 07 2015, 00:33

Het feit dat Shia piano een mooi instrument noemde, deed meer met Vincent dan hij had kunnen verwachten. Dit was inmiddels niet meer een nieuw gevoel voor Vincent, want dit hele gesprek had bestaan uit daden, opmerkingen en vragen die meer met hem hadden gedaan dan hij had verwacht. Shia was, op zichzelf, een persoon dat meer met Vincent deed dan hij had kunnen of willen verwachten. Dan hij wilde geloven, dan hij wilde toegeven. Vincent, die alleen vriendelijk deed uit beleefdheid, die geleerd was in de kunst van het beleefd onvriendelijk zijn, die het liefst alleen op zijn kamer zat met een dampende kop thee, omringd door zijn tekeningen, dié Vincent voerde nu zowaar een gesprek met zijn bijna letterlijke tegenpool. De Vincent die altijd zijn antwoorden klaar had, die nooit sprak over persoonlijke dingen, die het liefst puur zakelijk leefde, vormde zowaar iets wat leek op een vriendschap met de kauwgom kauwende jongen. Hij liet dingen kwijt over zichzelf, over zijn leven, over wat hij fijn vond en wat niet. Hij gaf eerlijke antwoorden, toonde zijn tekeningen en werd verlegen om het compliment dat hij hierop kreeg. Trok het zich persoonlijk aan dat Shia sorry had gezegd voor een nietige aanraking van de handen. De ijskoude, zakelijke Vincent begon zowaar te ontdooien. Voor en door Shia. Vincent glimlachte. Hij had gedurende dit korte gesprek al zo vaak zijn mondhoeken tevreden, vriendelijk of verlegen opgetrokken dat hij de tel inmiddels had kwijt geraakt en dit was buitengewoon te noemen. Uitzonderlijk, aangezien Vincent de laatste keer dat hij oprecht had geglimlacht zich amper kon herinneren. Shia vertelde dat hij viool speelde en bijna, bijna was Vincent zijn glimlach nog breder geworden. Maar voordat dit gebeurde, had Vincent door wat voor een idioot Shia hem moest vinden als hij zo doorging. Had hij door wat voor een idioot hij zichzélf vond als hij zo door ging. Glimlachen was tot daar aan toe, maar ergens moest een grens getrokken worden, hoe moeilijk dit ook was. Het feit dat Shia viool speelde, hoorde, hoe blij Vincent hier in feite dan ook van werd, geen reden zijn om nog breder te glimlachen. Het sloeg nergens op. Ja, Vincent vond de viool een prachtig instrument en hij was er zeker van dat hij het een nog veel mooier instrument zou vinden als hij Shia erop zag spelen, maar dat hoefde hij Shia niet te tonen. Dat hoefde Shia niet te weten.
Vincent had willen reageren, maar voor hij dit kon, was Shia over iets anders begonnen. Die thee, die Vincent eerder had genoemd. Vincent zelf had dit, in alle eerlijkheid, een domme zet gevonden. Waarom was hij in hemelsnaam begonnen over thee? Shia moest hem inmiddels vast en zeker ontzettend saai vinden. Maar toch begon hij erover. Hij steunde Vincent zelfs in zijn mening dat thee beter was dan koffie. Veel beter. Vincent knikte als blijk van het feit dat hij het eens was met Shia. "Het is veel lekkerder!" zei hij, op een toon die bijna te enthousiast was voor een gesprek dat ging over thee. "De enige manier waarop koffie te drinken is, is met heel veel melk. Maar dat is zonde. Thee is altijd goed." Wat een fanatiekeling. Thee-hobbyist. Prachtig. Hij schaamde zich bijna voor zijn eigen enthousiasme, maar wimpelde deze schaamte snel weg. Waarom zou hij? Shia had net zo enthousiast geklonken en hij was het persoon geweest dat terug was gekomen op dit onderwerp. Als je thee wilde praten met Vincent, dan kon je thee krijgen.
En toen waren ze opeens weer terug bij muziek. Bij instrumenten. In de eerste instantie was Vincent lichtelijk verbaasd. Hij keek op, om Shia aan te treffen met zijn blik strak op zijn handen gericht. Was er iets aan de hand? Voelde hij zich misschien ongemakkelijk? Vincent kon het hem niet kwalijk nemen. Ook hij had zich meermaals ongemakkelijk gevoeld tijdens dit gesprek. Niet omdat Shia zo'n lastige gesprekspartner was en niet omdat Vincent zich onprettig voelde, maar juist omdat hij zich zorgwekkend prettig had gevoeld bij het hele gebeuren. Toen Shia weer sprak, kon Vincent de glimlach die hij eerder had geprobeerd te onderdrukken, niet meer verborgen houden. Shia zei dat hij hem graag eens zou horen spelen. Piano spelen. Dat betekende, Vincent wist dat hij rustig aan moest doen met de assumpties maar dit was een terechte conclusie, dat Shia hem nog eens wilde zien. Dat hij zelfs bewust tijd met Vincent wilde doorbrengen. Dat hij naar hem wilde luisteren, interesse toonde in iets dat Vincent leuk vond. "Als ik mag, ten minste," sprak Shia, op de zangerige toon die Vincent inmiddels al zo bekend klonk, alsof de twee elkaar al jaren kenden. Vincent zag hoe zijn mond vervormde. Hij zag zijn mondhoeken een stukje bewegen en in de eerste instantie dacht Vincent dat Shia weer zou glimlachen. Hij verheugde zich al op het vooruitzicht. Maar wat er gebeurde, was beter en duizenden malen meer verwarrend. Shia stak zijn tong uit. Uit alle macht probeerde Vincent zijn verbazing te onderdrukken. Een gevoel kwam omhoog borrelen, een behoefte. Een soort drang om heel veel dichter bij deze jongen te zijn dan dat de twee nu waren. Natuurlijk was de verwarring nu compleet, want Vincent herkende dit gevoel van geen kanten. Nooit eerder had hij zo graag meer tijd met iemand willen doorbrengen. Had hij zo graag nog uren met iemand op een nat en oncomfortabel muurtje willen zitten. Had hij zijn tekenen zo graag willen opgeven voor simpele sociale interacties met een, tot voor kort, nog wildvreemde. Vincent grijnsde zijn witte tanden bloot en knikte weer, tevreden deze keer. Als zijn behoefte om bij dit persoon zo groot was, wie was hij dan om te zeggen dat een daadwerkelijke afspraak helaas niet gemaakt kon worden. "Prima," besloot hij. "Maar dan wil ik jou horen viool spelen." Het was bijna alsof er een soort uitdaging in zijn stem klonk, een soort amuse. (Was het flirten? Nee toch zeker?)

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Shia
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Esmée
Posts : 243
Points : 10
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Earth & light
Klas: Miss Eres
Partner: Ik kan niet zeggen hoeveel geliefden ik heb: ik weet niet goed wat het verschil is tussen liefde en iemand die ik af en toe zie

BerichtOnderwerp: Re: Most of my sweet memories were buried in the sand | Shia   wo okt 07 2015, 21:10


my taste in music is your face
Hij was vrolijk geworden door het feit dat Vincent vertelde dat hij piano speelde. Ook wel in het algemeen dat de jongen zijn vraag beantwoord had en verteld had wat hij nog graag deed naast tekenen om - al had hij er bij gezegd dat hij heel weinig deed. Het was nog steeds meer dan Shia, die stiekem blij was dat Vincent de vraag niet teruggekaatst had. Wat had hij dan moeten zeggen? 'Ja ik bekijk graag de reacties van mensen en ik weet graag een hoop over ze maar toch haat ik ze. En oh ik speel viool'. Ja, dat zou mooi geweest zijn -- niet dus. Maar hij had zijn mond niet kunnen houden en had toch wat over zijn viool spelen laten vallen. Ook al besefte hij een beetje later dat het Vincent waarschijnlijk nog meer kon schelen hoe zwaar een veer precies zou wegen als die eerst een tijdje onder het aardoppervlak gestoken had en dus bevlekt was met aarde, vuil en planten. Om van het onderwerp af te raken was hij gauw doorgegaan naar het andere dat Vince gezegd had: de thee. "Thee is lekker. En zo veel beter dan koffie." Hij had om zijn eigen woorden geknikt. Hij had gelijk, en hij wist het. Thee was sowieso beter dan koffie. En Vincent knikte ook, hij knikte ook en hij was het dus ook eens met Shia. "Het is veel lekkerder!" Er verscheen een grijns op Shia's gezicht door het enthousiasme waarmee de jongen gesproken had. Hij leek echt heel erg fanatiek over thee, leek hem zo. "De enige manier waarop koffie te drinken is, is met heel veel melk. Maar dat is zonde. Thee is altijd goed." Opnieuw knikte Shia, maar zijn mondhoeken waren nu niet meer opgetrokken. Niet dat hij zich niet amuseerde, oh dat niet, maar hij was het eens met Vincent. Toch was koffie geen goede reden waarom hij zijn mondhoeken omhoog geforceerd zou houden. "Uhu. En koffie is gewoon niet lekker. Want melk is ook niet geweldig lekker, anders."
Maar Shia sprong terug naar het onderwerp over muziek, tot zijn eigen ergernis, want waarom zou je herbeginnen over een onderwerp waar je eerder van af probeerde te komen. "Maar piano," zei hij, "ze klinken zo mooi. Ik wed dat je het goed kan." Hij keek naar zijn handen, en voelde ogen op zich gericht, hij wist dat Vincent naar hem keek. "Te veel mensen, zeg je, maar ik zou het ooit wel graag een keer willen horen." Hij keek nu wel weer op, recht in het glimlachende gezicht van de jongen. Maar Shia deed zijn best om niet meteen terug te glimlachen. Schreef ik meteen? Waarom meteen? Shia wou niet meer glimlachen, glimlachen had hij al te veel gedaan. "Als ik mag, tenminste." En toen verbaasde hij zichzelf enorm door zijn tong uit te steken naar Vincent. Iets dat hij echt nog nooit gedaan had naar iemand, naar letterlijk niemand buiten deze jongen daar voor hem op het muurtje. Hij had zijn tong nog nooit naar zijn hond uitgestoken, zelfs niet als die dat deed dor de hitte. Hij stak zijn tong nooit uit naar zijn moeder, niet naar zijn vader en naar nog letterlijk niemand. De verbazing op Vincent's gezicht was goed verborgen, echt wel, maar door zijn oplettende zelf had Shia het toch opgemerkt, dat de jongen een beetje verbaasd was. Na een stilte die Shia enorm hard deed twijfelen, sprak Vincent. "Prima." Hij voelde zijn buik precies een beetje droppen. Gelukkig. De stilte had Shia enorm hard doen twijfelen want het had geleken alsof hij alles verpest had bij Vincent door de vraag. Hij dacht dat Vincent het stom zou vinden. Waarom zou hij ook piano spelen voor die vage kauwgomkauwer die hij nu misschien drie kwartier kende? "Maar dan wil ik jou horen viool spelen." Shia hield zijn mondhoeken met alle macht naar onder en knikte gauw. "Deal", sprak hij, maar de vrolijke toon in zijn stem viel vast niet te missen. Dat kon gewoon niet anders. "Dan kunnen we een keer samen een stuk spelen." De lachende ondertoon in zijn stem moest verbergen hoe dom Shia zijn voelde toen hij aan het voorstel begon. De eerste twee woorden gingen oké, de rest was met lachende toon. Was een stom voorstel ook. Dom, belachelijk, stom, overenthousiast, nee, gewoon nee. "Maar dat hoeft helemaal niet als je niet wilt want ja, eh-.. ja." Ja, w a t. Wat wat? Wat bedoelde hij zelfs. Waarom kwam hij niet uit zijn woorden? Shia zwierde zijn been terug over het muurtje heen, stond weer op en kauwde voor het eerst die keer gestresseerd op de kauwgom die hij in zijn mond had. Hij blies er een bubbel mee en toen die knapte liet hij zich in kleermakerszit neervallen op de plankenvloer. Die kraakte even maar bleef mooi heel en Shia kon nu nog steeds mooi naar Vincent kijken zonder moeite te moeten doen. Hij negeerde al de stomme woorden die hij gesproken had en zette één elleboog op zijn been, legde zijn hoofd in zijn hand en keek zo naar de jongen. Maar achter de jongen was een raam, waardoor Shia ook deels naar buiten keek. De lucht viel hem op. Ze was al donkerder aan het worden, maar ze riep vragen op bij hem. "Waarom is de lucht blauw?" vroeg hij terwijl hij zijn ogen van het raam of rukte en ze weer eens op Vincent vestigde. "En waarom zegt men dat de nacht donker is wanneer je met maanlicht nog steeds erg veel kan zien?" De random vragen om de aandacht af te leiden van zijn domheid. Perfect. De random vragen om iemand's manier van denken te leren kennen. Ja, hij was er blij mee. Plus hij kon weer eens mooi zichzelf zijn.
© kristen

_________________
{het lied van} - {Shia Reuben Silas Leif} - {de dwaze bijen}

イノチはイノチを食べて生きていますイノチを食べた私はいつかイノチに食べられる私が美味しいといいのだけれど
Life eats another life to eat. I know I'll too will be eaten like I did. I hope at least I taste good.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Vincent
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Rosa
Posts : 73
Points : 5
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Lucht
Klas: 5
Partner: There's a boy across the river, but - alas! - I cannot swim

BerichtOnderwerp: Re: Most of my sweet memories were buried in the sand | Shia   do okt 08 2015, 22:43

Vincent had geknikt, met zijn hoofd een beetje schuin, als gebaar dat hij het eens was met Shia over het hele koffie gedoe. Hij kon het niet helpen dat hij zich verwonderde over de gesprekken die hij met deze jongen voerde. In de eerste instantie gingen ze nergens over, elk ander persoon had hun gespreksonderwerpen beschouwd als small talk. 'Wat doe je in je vrije tijd?' en de koffie-thee discussie. Er was niemand die hier echt gesprekken over voerde, toch? In het echte leven ging dat niet zo, tenzij je iemand sprak die je nooit meer zou spreken of die een extreem ongemakkelijk gevoel bij je opwekte. Zelfs Vincent, die nooit echt gesprekken voerde, wist genoeg van gesprekken om te weten dat die zelden gingen over de zaken zo simpel als dit. Maar dat was het hem nou juist. Vincent voerde nooit gesprekken en dat was precies waarom dit gesprek voor hem niet voelde als small talk. Niet voelde als ongemakkelijk of geforceerd. Hij voelde zich, schokkend genoeg, op zijn gemak. Het maakte hem niet uit dat ze met elkaar spraken alsof ze een hobbylijstje aan het invullen waren. Integendeel. Vincent wilde in een zo kort mogelijke tijd zo veel mogelijk leren over de jongen die het vreemdste gevoel ooit bij hem opwekte. Het gevoel dat hij normaal was. En dus ging hij gewillig mee met het invullen van de onzichtbare vragenlijst in de hoop dat de jongen dit ook zou doen.
De laatste wending in het gesprek, echter, had het hele gedoe een stuk interessanter gemaakt. Een afspraak dus. Voor in de toekomst. Een zekerheid dat Vincent deze jongen nogmaals zou zien. Als hij in ieder geval iemand was van zijn woord. Als hij in ieder geval iemand was die zich hield aan zijn afspraken, ook al waren ze gemaakt met iemand die hij nog nooit had gezien. Een jongen die hem aan het begin van het gesprek liever kwijt was geweest dan rijk. Hoe snel die emotie was veranderd in het nieuwe gevoel. Hoe snel hij zijn oude houding, zijn vertrouwde houding had laten vallen voor iets compleet nieuws, alsof hij geen macht had over zichzelf. In zekere zin was dit ook zo. Wat er gebeurde was volkomen onbekend voor Vincent en hij was amper in staat om zichzelf in toom te houden. Niet dat hij de jongen zou aanvliegen als hij zichzelf zou laten gaan, of hem zijn eeuwigdurende liefde zou verklaren (waarom zou hij ook? Liefde? Huh?), maar Vincent zou dan wellicht dingen loslaten die zouden verraden dat hij de jongen haarscherp in de gaten hield, of die zouden tonen dat hij de jongen vaker wilde zien. Vincent beet in gedachten verzonken op zijn onderlip. Nee, dat wilde hij niet. Shia afschrikken mocht niet gebeuren. Kon niet gebeuren. Niet meer. Vincent wist niet wat het was en hij was er vrij zeker van dat hij dat ook niet wilde weten, maar Shia was in korte tijd zoveel te weten gekomen over Vincent dat het bijna eng was. Er moest toch een goede reden zijn dat Vincent zoveel over zichzelf los liet? Natuurlijk was die er.
Toen de jongen hem vertelde dat het een deal was, lichtten Vincent zijn ogen op. Eerder was hij bang geweest dat ook dat voorstel te enthousiast was geweest, maar Shia was akkoord gegaan. Zijn volgende zin, echter, baarde Vincent weer zorgen. Niet de woorden, die klonken Vincent als muziek (haha) in de oren. Het was de toon. De eerste twee woorden klonken prima, aanmoedigend, maar de rest van de zin liet een soort lachende toon doorschemeren en Vincent wist niet wat hij daarmee moest. Lacherig reageren? Niet reageren? Serieus reageren? Bijna werd hij boos omdat deze jongen hem zo van zijn stuk bracht. Bijna viel hij terug in de oude Vincent, de Vincent die zei waar het op stond en verder zijn mond hield. Hij wilde de jongen door elkaar schudden en hem vragen wat het was wat hij deed. Waar hij mee bezig was en hoe hij dit voor elkaar kreeg. Bijna was hij daadwerkelijk tegen de jongen uitgevallen om vervolgens zijn spullen te pakken en te vertrekken, maar hij deed het niet. Zijn wil om te blijven met zijn verwarrende emoties en vergezeld door de aanstichter was te groot. Groter, in ieder geval, dan zijn woede om diezelfde verwarring. En toen sprak Shia de woorden die Vincent zijn woede direct deden vergeten. Hij hakkelde zijn weg door zijn zin, klonk niet zeker van zijn zaak. Vincent hoorde in zijn stem wat hij al gedurende dit hele gesprek voelde. De onzekerheid, de verwarring. Het niet weten wat je nou in godsnaam bedoelde of voelde. De glimlach, die eerder van zijn gezicht was verdwenen, kwam weer terug en hij sprak op een haast formele toon. "It would be my pleasure."
De jongen stond weer op en even was Vincent bang dat hij zou vertrekken. In tegenstelling tot Shia, was Vincent het hele gesprek nog niet veranderd van houding. Vincent was over het algemeen erg goed in stilzitten, lang op eenzelfde plek blijven. Hij deed in feite niks anders zodra hij een rustgevende plek had gevonden. Maar Shia stond inmiddels voor de tweede keer op en Vincent kon niet ontkennen dat het hem zorgen baarde. Vond Shia hem saai? Verveelde hij zich? Maar de jongen met zijn donkerbruine haren en groene ogen streek in kleermakerszit neer op de plek waar de houten vloer nog enigszins bewaard was gebleven en richtte zijn blik eerst op Vincent, maar daarna op een punt vlak langs Vincent. De jongen sprak weer, deze keer op vragende toon. Op datzelfde moment schoten zijn ogen terug naar Vincent, die op zijn beurt glimlachend zijn blik in ontvangst nam. Vincent beet weer op zijn onderlip, deze keer bedenkelijk en hij stond, voor het eerst dit gesprek, zelf ook op. "Wel," begon hij. "Als je echt antwoord wilt, kan ik het uitleggen." Hij grijnsde, rekte zich uit en nam plaats voor het muurtje op de grond, zodat hij met zijn rug tegen het muurtje kon leunen. Normaal zou hij zoiets nooit gedaan hebben. Op de grond zitten (en zeker als deze nat of vies was), was niet voor hem weggelegd. Maar ach, hij deed vandaag al genoeg dingen die niet erg à la Vincent waren. Dit kon er ook wel bij. Op de tweede vraag wist Vincent echter geen goed antwoord te bedenken, niet echt. Hij strekte zijn benen voor zich uit en wierp een blik op zijn schoenen, tevreden. "Ik denk," begon hij. Hij pauzeerde even om een pluisje van zijn witte overhemd te plukken. "Puur omdat de zon ontbreekt. Omdat echt licht ontbreekt. Je kan alles wel zien, maar kleuren worden zwakker en alles wordt, op een bepaalde manier, toch duisterder." Hij wist niet of hij er goed aan deed om zijn mening over deze kwestie te geven. Of Shia hem misschien raar zou vinden omdat hij er zo serieus op in ging. "Immers, de maan schijnt niet, maar weerkaatst. De nacht is gehuld in een zwakke weerspiegeling van het daglicht van elders." Opnieuw dacht hij niet dat hij in dit gesprek een langere zin had gesproken. Hij was records aan het breken! Hij glimlachte, om zijn serieuze woorden wat te ontladen. Vincent besefte zich dat het beantwoorden van de vragen hem te simpel af ging, dat hij maar al te graag antwoord wilde geven op alles wat de jongen hem vroeg en dat hij zich op dat gebied maar amper inhield. Hij slikte. Eigenlijk moest hij voorzichtiger zijn en zich meer inhouden. Meer onbeantwoord laten, de jongen niet per direct geven waar hij om vroeg, maar dit was een eis die Vincent aan zichzelf stelde waar hij niet aan zou kunnen voldoen. Nee, hij beleefde te veel plezier met dit gesprek. Werd te vrolijk van het antwoorden, van het converseren. "Maar dat is maar een idee, hoor," voegde hij er een tijdje later aan toe.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Shia
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Esmée
Posts : 243
Points : 10
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Earth & light
Klas: Miss Eres
Partner: Ik kan niet zeggen hoeveel geliefden ik heb: ik weet niet goed wat het verschil is tussen liefde en iemand die ik af en toe zie

BerichtOnderwerp: Re: Most of my sweet memories were buried in the sand | Shia   vr okt 09 2015, 22:18


my taste in music is your face
Hij was dom. Echt vreselijk dom. Hij besefte dat hij zijn ziel aan het blootgeven was per woord dat hij zei. Dat hij zich open aan het stellen was per zin. Dat hij informatie gaf die hij normaal gesproken geheim zou willen houden. Niemand wist van zijn voorkeur voor thee. Niemand wist dat hij liever geen melk dronk, zéker niet in koffie. En waarom wist hij over hoe graag Vincent thee dronk? Waarom wist hij dat de jongen fanatiek was over thee? Normaal hoorde je zo een dingen toch niet te weten? Je hoorde alleen in grote lijnen elkaars gedrag te kennen om vriendschap te kunnen vormen. Maar dit was te erg aan het worden. Het zorgde ervoor dat Shia dicht wou klappen, zijn mond wou houden, enkel nog dingen over de ander te weten wou komen, maar hij voelde vooral de drang om meer te vertellen. Maar was dat niet een slecht idee? Dan liet hij zijn zwaktes toch ook zien? Hij was zwak voor vioolmuziek, dat wist Vincent nu. Hij was zwak voor pianomuziek, dat wist de jongen nu ook. Hij hield ook wel van thee, dat was ook al weer duidelijk. Mensen waren lastig. Ze waren zo lastig dat ze simpel werden. Maar met simpele mensen ging hij niet om. Dus dat betekende toch dat Vincent gecompliceerd was, niet?

"Dan kunnen we een keer samen een stuk spelen", zei hij, maar naarmate het einde van de zin naderde was de lachen,de toon in zijn stem duidelijker geworden. Ja, hoe dom klonk dat ook wel niet? Zo hopeloos. Zo stom. Het was duidelijk: Vincent maakte Shia stom. Vincent had een slechte invloed op hem. Maar was die invloed wel effectief zo slecht? Het idiote besef dat Vincent misschien wel meehielp aan Shia's ontwikkeling van zijn emoties en gevoelens schoot hem te binnen. Kon dat? Dat hij die gemist had in zijn baby-fase en dat die nu pas ontwikkeld werd? Dat zou wel heel zielig zijn. Maar het kon. Net zoals het kon dat Vincent Shia van een vlak in een vol karakter aan het veranderen was, ook al kon je dat niet over mensen zeggen maar enkel over de karakters in films en boeken. Maar VIncent was hem echt aan het veranderen. Zijn lachspieren merkten het. Zijn innerlijk merkte het. Zijn humeur merkte het. "Maar dat hoeft helemaal niet als je niet wilt want ja, eh-.. ja", was wat hij er achteraan zei. "It would be my pleasure." Hij was blij dat Vincent er niets over zei, dat hij zo rustig deed en dat de glimlach - die eerst verdwenen was, toen had Shia innerlijk sterk gepanikeerd - mening gaf aan de woorden, ook al klonken ze o zo formeel en serieus. Shia was over het muurtje heen gegaan om weer recht te staan. Hij kauwde voor de eerste keer op de kauwgom die al voor een groot deel zijn smaak verloren was en blies er zelfs een bubbel mee maar ging zitten op de grond toen die knapte. Hij had zijn blik op het raam achter Vincent gevestigd om even tot rust te komen, na zijn idiootheid. Hij vroeg waarom de lucht blauw was, en waarom mensen zeggen dat het donker is terwijl de maan meer dan genoeg licht geeft 's nachts. Hij keek daarna weer naar de jongen met de groenbruinige ogen die op het muurtje zat. Er werd weer geglimlacht, maar deze keer voelde Shia niet de drang dat ook te doen. Hij was blij dat de jongen blij was, dat zéker, maar zelf had hij geen behoefte aan een glimlach op zijn gelaat. "Wel", sprak de persoon die Shia nu zelfs bijna, BIJNA de term 'vriend' durfde te geven dankzij de gemeenschappelijke interesses en de gedeelde intelligentie. "Als je echt antwoord wilt, kan ik het uitleggen." Shia wist wel wat zijn EIGEN beeld er van was, maar hij wou doodgraag horen wat de ander zijn uitleg was. Vincent stond nu ook op en Shia volgde iedere beweging van de jongen nauwlettend op. Hij moest en zou en mocht gewoonweg geen één detail missen. Hij ging voor het muurtje zitten. "Ik denk," zei hij. Shia keek hoe de jongen de pluisjes weghaalde. "Puur omdat de zon ontbreekt. Omdat echt licht ontbreekt. Je kan alles wel zien, maar kleuren worden zwakker en alles wordt, op een bepaalde manier, toch duisterder." Stil knikte Shia. "Immers, de maan schijnt niet, maar weerkaatst. De nacht is gehuld in een zwakke weerspiegeling van het daglicht van elders." De glimlach deed hem deze keer wel weer een mondhoek optrekken. Hij was niet normaal vrolijk dat VIncent zijn 'point of view' op dit alles vertelde. "Maar dat is maar een idee, hoor." Shia knikte, een paar keer, en toen één keer iets duidelijker. "Man," zei hij, niet duidend op het geslacht, niet zeggend van 'he jij bent van het mannelijke geslacht, maar eerder van 'MAN' of 'DUDE'. 'Ik ben onder de indruk', zo dat soort, "Dat is een mooi idee ervan. Het verschilt niet eens zo erg van het mijne. Hier en daar een beetje." Maar dat laatste was een leugen. Hij zag het echt wel hetzelfde. Er was geen bete uitleg mogenlijk. "De kleuren worden zwakker en alles wordt duisterder. Dus mensen gaan nadenken, want hun brein heeft niets meer om mee bezig te zijn. De kleuren leiden hen niet meer af. Ze hebben voedsel nodig voor hun hersenen, dus gaan de hersenen terugdenken aan herinneringen. Maar sommige mensen hebben geen mooi herinneringen. Dat is erg voor ze, weet je. Dan denken ze terug aan hun verdriet. Dan voelen ze zich slecht, want er zijn geen vrolijke kleuren meer om hen op te vrolijken." Hij veranderde het onderwerp er een beetje mee, hij werd plots serieuzer doordat hij ook serieuze vragen gesteld had. Maar dit ging ook deels over zichzelf, al liet hij dat helemaal niet blijken in zijn antwoord. Hij had geen mooie herinneringen aan zijn vader, of zo. Ook niet aan zijn oude school, want daar waren Ryan en Ravenna en die waren maar vervelend. Hij zweeg en keek terug naar Vincent, want blijkbaar waren zijn ogen afgedwaald geraakt naar het raam. "En dan kijken ze naar sterren om troost te vinden. Maar dat helpt niet. Want ze zijn zelf sterren. Alleen beseffen ze dat niet omdat ze alleen zijn. 'You are the lonliest star', het is serieus waar ook nog." Hij trok zijn mondhoeken omhoog en deed alsof het een doodnormaal onderwerp was wat helemaal niet zwaar, moeilijk of ingewikkeld lag voor sommigen. Hij wreef door zijn bruinige haar en krabde kort aan zijn nek voor hij bijna onhoorbaar een zucht slaakte. "Excuseer me," zei hij toen, iets te beleefd, want een 'sorry' was ook gepast geweest, "ik ga altijd in een serieuze mood als ik iemand of mezelf een moeilijke vraag stel." En daar moest hij zich voor excuseren, toch? Ja, hij vond van wel.
© kristen

_________________
{het lied van} - {Shia Reuben Silas Leif} - {de dwaze bijen}

イノチはイノチを食べて生きていますイノチを食べた私はいつかイノチに食べられる私が美味しいといいのだけれど
Life eats another life to eat. I know I'll too will be eaten like I did. I hope at least I taste good.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Vincent
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Rosa
Posts : 73
Points : 5
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Lucht
Klas: 5
Partner: There's a boy across the river, but - alas! - I cannot swim

BerichtOnderwerp: Re: Most of my sweet memories were buried in the sand | Shia   za okt 10 2015, 22:29

Telkens wanneer Vincent sprak, wanneer hij zijn mond tot een glimlach vertrok, wanneer hij een beweging maakte, hield hij Shia goed in de gaten. Probeerde hij erachter te komen wat de jongen dacht. Hoopte hij een reactie op zijn glimlach te zien, al was het maar een kleine trilling in zijn mondhoek. Een teken dat de jongen nog niet klaar met hem was, dat hij nog niet aan het nadenken was over een beleefde manier om te zeggen dat hij geen zin meer had in Vincent. Daarnaast, hoezo zou hij dat op een beleefde manier willen doen? Dat Vincent koos voor de beleefde woorden betekende niet dat een ander dat ook deed. Voor hetzelfde geld kon Shia van het ene op het andere moment opspringen, Vincent in zijn ogen kijken en zeggen dat hij er genoeg van had. En Vincent zou er niks aan kunnen doen. Shia zou kunnen weglopen alsof er nooit iets was gebeurd tussen de twee -wacht, er was ook niets gebeurd, gedraag je Vince - en Vincent zou hem laten gaan. Want zo was Vincent. Binnen drie seconden zou Shia uit zijn leven kunnen verdwijnen.
Vincent zag veel van de dingen die hij zocht in de uitdrukkingen van de jongen. De opgetrokken mondhoek die ervoor zorgde dat zijn onderlip bewoog. Elke knik die de jongen met zijn hoofd maakte, waardoor zijn haar mee veerde. Maar een stiekem verlangen om niet meer bij Vincent te zijn, die zag hij niet en hiervoor dankte Vincent de goden. Niet dat hij in goden geloofde, maar op momenten als deze was het handig om iemand te hebben om in stilte te bedanken.
"Man," sprak Shia, Vincent zag hoe zijn lippen op elkaar drukten, hoe zijn mond vervolgens opende, hoe zijn lippen vervolgens naar voren bewogen om de klank voor de 'n' te maken. Vincent zag dit alles, kon zijn ogen niet van deze beweging houden en maakte zich ernstige zorgen om het feit dat hij zo geïntrigeerd naar de jongen zijn mond kon kijken. Dat kon toch zeker niet normaal zijn? De jongen vertelde hem dat zijn eigen idee niet zoveel verschilde van die van Vincent en hij knikte op zijn beurt, als aanmoediging dat hij het idee van de jongen dan wel wilde horen. Maar toen hij weer sprak, klonk zijn stem serieuzer. Zijn woorden raakten Vincent, deels omdat de jongen sprak met een serieusheid die Vincent nooit eerder in iemands stem had gehoord en deels omdat Vincent zich meer herkende in zijn woorden dan hij wilde toegeven. Alsof de jongen in Vincent zijn hoofd had gekeken, al zijn herinneringen eens vluchtig had doorkeken om toen te besluiten dat er vooral veel rotte appels tussen zaten en toen dacht "He, laat ik hier eens iets over zeggen". Praktisch elk woord dat de jongen sprak kwam bij Vincent binnen als de tekst van een prachtig lied. Zijn zangerige stem verzwakte dit effect absoluut niet. Het enige dat niet overeen kwam met Vincent zijn denkwijze, was het stuk over vrolijke kleuren. Vincent gaf niet om kleuren, was ze liever kwijt dan rijk. Als de wereld was zoals in zijn tekeningen, zwart en wit, dan zou de wereld een stuk prettiger zijn. Een stuk overzichtelijker. Het was dan ook niet het gebrek aan kleur om hem vrolijk te maken dat hem 's nachts wakker hield, dat hem deed trillen van frustratie. Het probleem was wel het gebrek aan kleur, maar op een andere manier. Kleur was voor hem de ultieme vorm van afleiding. Rumoer, drukte, overweldigende kleuren leidden hem af van wat er eigenlijk om ging in zijn hoofd. Hij ergerde zich liever aan mensen die in de weg stonden, aan hoe lelijk en hoe niet gebalanceerd het kleurpalet van de wereld was, dan dat hij zich bezig hield met zijn herinneringen - of liever, het gebrek aan.
Dus, het was niet zo dat Shia in zijn hoofd had kunnen kijken om zijn herinneringen eens te bekritiseren. Toch sprak de jongen alsof hij precies wist waar hij het over had, alsof hij het gevoel, op welke manier dan ook, kende. En daarom verdacht Vincent hem ervan dat hij over zichzelf sprak. Gepaard met zijn serieuze stem, concludeerde Vincent dat het bijna niet anders kon. In de stilte tussen zijn woorden, knikte Vincent. De jongen sprak weer, hij had het over de sterren. Hij sloot zijn ogen, luisterde naar de stem van de jongen en opende ze weer toen hij klaar was met praten. You are the loneliest star. Vincent spiegelde het gebaar van de jongen en trok net als hij zijn mondhoeken omhoog. "En als iedereen een ster is," sprak Vincent uiteindelijk, zijn stem net zo serieus als die van de jongen en zachter dan dat hij eerder had gepraat. Hij wilde het niet toegeven, maar de jongen had hem van zijn stuk gebracht met zijn woorden. "Dan valt het niemand meer op. Iedereen lijkt op elkaar, alleen zij die heel hard hun best doen om te schijnen, blinken uit, vallen op. Niet iedereen heeft de kracht om zo hard te schijnen." Hij sloeg zijn ogen neer. God, nee, had hij net nou ook over zichzelf? Shia excuseerde zich om zijn gedrag, om zijn serieusheid. Het deed Vincent met zijn hoofd schudden, langzaam, maar vastberaden. "Je hoeft je niet te excuseren, het is fijn. Het is lang geleden, of misschien is het wel nooit gebeurd, dat ik een goed, serieus gesprek met iemand heb kunnen voeren." Bloosde hij? Wellicht. Verdomme. "Ik zou wat vaker minder serieus moeten zijn," voegde hij er daarna aan toe. "Het schijnt mensen af te schrikken."

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Shia
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Esmée
Posts : 243
Points : 10
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Earth & light
Klas: Miss Eres
Partner: Ik kan niet zeggen hoeveel geliefden ik heb: ik weet niet goed wat het verschil is tussen liefde en iemand die ik af en toe zie

BerichtOnderwerp: Re: Most of my sweet memories were buried in the sand | Shia   zo okt 11 2015, 17:21


my taste in music is your face
Vincent had hem zijn theorie uitgelegd, en Shia had er enkele keren om geknikt omdat hij niets anders wist te doen dat paste. "Man," zei hij, "Dat is een mooi idee ervan. Het verschilt niet eens zo erg van het mijne. Hier en daar een beetje. De kleuren worden zwakker en alles wordt duisterder. Dus mensen gaan nadenken, want hun brein heeft niets meer om mee bezig te zijn. De kleuren leiden hen niet meer af. Ze hebben voedsel nodig voor hun hersenen, dus gaan de hersenen terugdenken aan herinneringen. Maar sommige mensen hebben geen mooi herinneringen. Dat is erg voor ze, weet je. Dan denken ze terug aan hun verdriet. Dan voelen ze zich slecht, want er zijn geen vrolijke kleuren meer om hen op te vrolijken." Hij had spijt van de serieusheid in zijn stem, want dit moest heel erg overkomen alsof het een persoonlijk iets was. "En dan kijken ze naar sterren om troost te vinden. Maar dat helpt niet. Want ze zijn zelf sterren. Alleen beseffen ze dat niet omdat ze alleen zijn. 'You are the lonliest star', het is serieus waar ook nog." Hij trok zijn mondhoeken omhoog. Hij had zijn hand door zijn haar gehaald, van voor naar achter en had dan zo even aan zijn nek gekrabd omdat hij licht ongemakkelijk werd van zijn eigen serieusheid. "En als iedereen een ster is," begon Vincent toen, waardoor Shia hem aankeek, zich afvragend wat de jongen ging zeggen, "Dan valt het niemand meer op. Iedereen lijkt op elkaar, alleen zij die heel hard hun best doen om te schijnen, blinken uit, vallen op. Niet iedereen heeft de kracht om zo hard te schijnen." Shia hield zijn mond. Hij knikte wel, want het voelde alsof Vincent het over Shia had, maar die wist dat dat niet zo was, dat kon niet. De jongen had zijn ogen neergeslagen en Shia voelde zich nu zelfs een beetje schuldig dat hij zo een onderwerp aangsneden had. "Excuseer me," zei hij toen, "ik ga altijd in een serieuze mood als ik iemand of mezelf een moeilijke vraag stel." Hij merkte dat de jongen met het tweekleurige haar zijn hoofd lichtjes schudde. Of ja, lichtjes. Langzaam vooral. Wel zeer duidelijk. "Je hoeft je niet te excuseren, het is fijn. Het is lang geleden, of misschien is het wel nooit gebeurd, dat ik een goed, serieus gesprek met iemand heb kunnen voeren." Er verscheen weer een glimlach op het gezicht van Shia, maar een milde, één die meer een schaduw van een glimlach was. Toch was ze duidelijk zichtbaar, zeker als Vincent nog steeds genoeg aandacht schonk aan de jongen met de groenige ogen. Maar zelf was Shia ook nog steeds goed op aan het letten. Hij merkte dat Vincent een beetje aan het blozen was, en Shia vond het prachtig. Waarom bloosde Vincent? Schaamde hij zich? Was hij blij? Vond hij het erg dat hij dat moest bekennen? Het deed zijn glimlach een klein beetje groeien. "Ik zou wat vaker minder serieus moeten zijn," voegde hij er aan toe. "Het schijnt mensen af te schrikken." De grootste van de twee haalde BIJNA zijn schouders op, maar hij kon zich inhouden want hij WIST dat hij er een uitleg op zou hebben. "Nee", zei hij toen ook simpelweg. "Ik vind het mooi als mensen nog serieus kunnen zijn. Tegenwoordig wordt alles weggelachen. Problemen. Gepest. Moeilijkheden. Het wordt allemaal weggelachen omdat niemand nog serieus is. Ik vind het prachtig dat sommige mensen nog de kracht hebben om serieus te zijn." Zijn glimlach verdween van zijn gezicht af, maar hij meende wel ieder woord van wat hij gesproken had. "Als je ze afschrikt, zijn ze je aandacht niet waardig." Opnieuw haalde hij een hand door zijn haar, maar deze keer omdat hij ongemakkelijk werd van de openheid die hij aan het tonen was. "Ik vind je wel goed zo. Ik mag je wel. Vreemd genoeg." De jongeman keek de ander deze keer niet meer in de ogen, hij keek hem zelfs niet meer aan, want hij wist dat zijn wangen waarschijnlijk roder geworden waren dan hij leuk vond door deze bekentenis. Maar hij vond dat de jongen het mocht weten, ook al was het zo onnatuurlijk en vreemd voor Shia om toe te geven dat hij iemand mocht. Hij trok zijn trui weer een beetje omhoog omdat hij blozen zo een lelijk iets vond -- als hij het zelf deed. Als anderen bloosden vond hij het best wel schattig. 'Je mag wel serieus zijn' wou hij eigenlijk zeggen. 'Kunnen we samen serieus zijn. Het serieuze vriendenduo van de school. Het vriendenduo waar niemand tussenin kon komen'. Dat wou hij zeggen, maar hij durfde niet. Dus zweeg hij gewoon, maar niet voor lang, want hij voelde zich gewongen om het gesprek gaande te houden -- ook omdat hij dat wou, natuurlijk. "Zeg," begon hij toen weer en hij blies weer een kauwgombel die kapot sprong en Shia kort met zijn oogleden trok, licht geschrokken van de klap van de bubbel, "mag ik je gewoon Vince noemen in plaats van Vincent voluit?" vroeg hij toen, terug zekerder van zijn stuk. Als het een nee was, dan wist hij dat dat niet gewenst was en dan zou hij het ook nooit meer doen. Als Vincent zou vragen of hij hem Bob mocht noemen, zou hij ook meteen nee zeggen, so fair enough.

OOC: click <- z'n trui
© kristen

_________________
{het lied van} - {Shia Reuben Silas Leif} - {de dwaze bijen}

イノチはイノチを食べて生きていますイノチを食べた私はいつかイノチに食べられる私が美味しいといいのだけれど
Life eats another life to eat. I know I'll too will be eaten like I did. I hope at least I taste good.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Vincent
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Rosa
Posts : 73
Points : 5
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Lucht
Klas: 5
Partner: There's a boy across the river, but - alas! - I cannot swim

BerichtOnderwerp: Re: Most of my sweet memories were buried in the sand | Shia   zo okt 11 2015, 22:20

Vol plezier zag Vincent hoe de glimlach van de jongen was gegroeid. Waarom wist Vincent niet en als hij had geweten dat het was omdat hij bloosde, dan had hij zich misschien eerder uitgelachen gevoeld en was het plezier een stuk minder geweest. Maar dit wist hij niet, gelukkig. De zangerige stem sprak weer en het raakte Vincent dat ze inmiddels een echt gesprek aan het voeren waren. Een echt, serieus gesprek, waarbij beiden hun beurt afwachtten, waarbij ze allebei zeiden wat ze dachten en vonden. De twee praatten met elkaar alsof ze elkaar al jaren kenden en Vincent vond het meer dan prima. Tegen het einde van de jongen zijn zin, was zijn glimlach verdwenen en opnieuw drong het tot Vincent door hoe snel hij dit eigenlijk in de gaten had. Hoe nauwlettend hij de jongen in de gaten moest houden om die verandering in zijn gezicht in een oogopslag door te hebben. Toen Vincent zag dat de lippen ophielden met praten, knikte hij. Shia had gelijk, natuurlijk had hij gelijk. Waren er in dit gesprek al dingen gezegd waar Vincent het niet mee eens was geweest? Niet voor zover hij wist. Daarnaast hoopte hij ook ten zeerste dat dit niet zou gebeuren, want dat zou in een keer zo iets moois kunnen verpesten. Datgene dat ze hier hadden – Vincent had geen idee wat datgene precies was en hij wilde het ook niet benoemen – zou dan in een keer verdwijnen en als er iets was waar Vincent geen zin in had, dan was dat het. De blos op Vincent zijn wangen, echter, was nog altijd niet weggetrokken en na Shia zijn woorden gebeurde dit ook niet. Zonder duidelijke reden vatte Vincent de woorden erg persoonlijk op. Klonken ze geruststellend, vriendelijk. Vriendelijker dan iemand in lange, lange tijd tegen Vincent had gesproken. De jongen opende zijn mond weer, om een tweede ding te zeggen. Wacht, was hij serieus? Besefte hij waar hij het over had? Vincent kon zich niet inbeelden dat Shia enig idee had welke gedachte hij bij Vincent opwekte. Had Shia door dat hij de enige persoon was dat Vincent de laatste jaren niet had afgeschrikt? Dat hij de enige persoon was die niet na een woord gewisseld te hebben er weer vandoor was gegaan? Dat hij dus, in feite, de enige persoon was dat Vincent zijn aandacht waard was, als hij zijn eigen woorden moest geloven? Vincent volgde met zijn ogen de hand die door het donkerbruine haar streek. Hij had geen flauw idee wat hij moest zeggen en was blij dat de jongen verder sprak.
"Ik vind je wel goed zo. Ik mag je wel. Vreemd genoeg." En weer kon Vincent zich volkomen vinden in Shia zijn uitspraak. Deze keer niet omdat hij het zo ontzettend eens was met wat Shia zei, maar omdat dit precies was wat Vincent de hele ontmoeting al dacht. Hij mocht Shia ook. Was dat nog niet duidelijk? En ook in zijn geval was dit extreem vreemd. Hij had nooit, maar dan ook nooit gedacht dat hij zou genieten van een gesprek met een jongen die rook naar een onidentificeerbare kauwgomsmaak. Het zou hem moeten irriteren dat hij de geur niet kon herkennen, dat de jongen schoenen droegen die Vincent – de normale Vincent – persoonlijk bij het grofvuil zou willen zetten. Zijn hele verschijning hoorde Vincent af te schrikken. Maar dit gebeurde niet en de verwarring die hieruit voort vloeide, was groter dan hij ooit had gevoeld. Shia keek hem niet meer aan sinds hij had gesproken en ook Vincent wist niet wat hij moest zeggen. Net als Shia had gedaan, streek ook Vincent een hand door zijn haar. Tevens uit ongemak, om zichzelf een houding te geven. Hij schraapte zijn keel, alsof hij iets belangrijks ging zeggen. In feite was dit om maar gewoon geluid te maken, om maar gewoon iets te doen te hebben. Hij besefte zich hoe vervelend het moest zijn als hij nu stil zou blijven en dus forceerde hij een antwoord over zijn lippen. “Eh..” Hij probeerde de blik van de jongen te vangen, maar dit ging niet. En misschien maar goed ook, want anders was Vincent waarschijnlijk alle kracht in zijn lichaam verloren om een antwoord te vinden. “Ik eh, dat vind ik ook. Over jou dan. Ik weet niet waarom, maar ik mag jou ook.” (OOC: 'Cause right at this moment, I know you're connected to a part of me that I don't even know myself.) Daar, goedzo Vince, was dat nou zo moeilijk? Shia had zijn trui naar boven getrokken terwijl Vincent had gepoogd de juiste woorden uit te spreken, maar hij had dit niet snel genoeg gedaan om de blos die ook op zijn wangen was verschenen, verborgen te houden voor Vincent. Met grote ogen keek Vincent naar het geheel, hij slikte, ging rechtop zitten, keek eens de ruimte rond en liet zich vervolgens iets wat radeloos weer terug tegen het muurtje zakken. Hij had geen idee wat hij moest, wat hij voelde, waarom het juist deze jongen moest doen waar Vincent zich zo raar bij voelde. Hij wist zich absoluut geen raad met de situatie.
De jongen sprak echter weer en hier was Vincent hem dankbaar voor. “Zeg,” weerklonk het door de ruïnes. “Mag ik je gewoon Vince noemen in plaats van Vincent voluit?” Opnieuw was Vincent van zijn stuk gebracht door iets wat de jongen had gezegd. Vincent besloot dat hij hier geen gewoonte van moest maken. Zijn masker laten vallen – al ging dat met Shia absoluut niet expres – was iets dat hij niet meer moest doen. Zich van zijn stuk laten brengen, moest hij koste wat het kost ontwijken. Het stond hem niet, vond hij zelf. Het hoorde niet bij hem. Hij vreesde dat niemand hém nog zou vrezen als ze dit van hem te weten zouden komen. De laatste persoon – en tevens de eerste, maar dat was bijzaak – die hem Vince had genoemd, was zijn kindermeisje. Het kindermeisje waar hij al ruim tien jaar niets van had vernomen. Die zonder pardon uit zijn leven was verdwenen, 'voor zijn eigen bestwil'. Vincent had dit haar én zijn ouders nooit vergeven en nu wilde deze jongen, die naar Vincent zijn spijt allang niet meer voelde als een vreemdeling, hem ook Vince noemen. Maar Vincent knikte voor de zoveelste keer in dit gesprek en zette deze beweging kracht bij met een instemmende grom. “Hmh, ja, als jij dat wilt, waarom niet?” Hij had achterloos willen klinken, maar de verbazing en wellicht zijn verwarring waren te horen in zijn stem. Was er een korte vorm geweest voor Shia, dan had Vincent vast gevraagd of hij hem zo had mogen noemen, maar Shia was al kort genoeg en dus moest Vincent een andere manier vinden om het gesprek wederom in leven te houden. Hij sloot zijn ogen en beging, in zijn ogen in ieder geval, de grootste fout die hij had kunnen maken. Hij vertelde iemand iets over zijn verleden. “De enige persoon die mij ooit zo heeft genoemd, was mijn kindermeisje.” Hij kon zichzelf wel voor zijn kop slaan. Waar was hij in godsnaam mee bezig? “Maar dat is heel, heel lang geleden.” Geen glimlach om zich een houding te geven, geen hand door zijn haar. Hij wist niks meer te doen. Hij kon alleen maar fronsen omdat zijn onderbewuste deze jongen blijkbaar zo interessant had gevonden dat hij er alles – letterlijk alles, want Vincent sprak nooit over zijn verleden – voor over had om het gesprek gaande te houden. Waarom dacht hij dat deze jongen dit interessant zou vinden? Was Vincent dan echt zo wanhopig?

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Shia
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Esmée
Posts : 243
Points : 10
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Earth & light
Klas: Miss Eres
Partner: Ik kan niet zeggen hoeveel geliefden ik heb: ik weet niet goed wat het verschil is tussen liefde en iemand die ik af en toe zie

BerichtOnderwerp: Re: Most of my sweet memories were buried in the sand | Shia   ma okt 12 2015, 21:31


my taste in music is your face
"Nee", zei hij toen ook simpelweg. "Ik vind het mooi als mensen nog serieus kunnen zijn. Tegenwoordig wordt alles weggelachen. Problemen. Gepest. Moeilijkheden. Het wordt allemaal weggelachen omdat niemand nog serieus is. Ik vind het prachtig dat sommige mensen nog de kracht hebben om serieus te zijn." Zijn glimlach verdween van zijn gezicht af, maar hij meende wel ieder woord van wat hij gesproken had. "Als je ze afschrikt, zijn ze je aandacht niet waardig." Opnieuw haalde hij een hand door zijn haar, maar deze keer omdat hij ongemakkelijk werd van de openheid die hij aan het tonen was. "Ik vind je wel goed zo. Ik mag je wel. Vreemd genoeg." Toen keek hij weg, want blozen en iemand aankijken ging echt niet goed samen, zeker niet voor hem. Over and over, keer op keer gebeurde het dat hij weg wou kijken als hij bloosde -- niet dat hij vaak bloosde, maar toch. Als hij bloosde, keek hij liever weg. De stilte die er toen even viel deed hem in stilte doodgaan, want misschien had hij nu alles verpest door zo idioot te doen. Misschien had hij het gewoon voor zichzelf moeten houden. Maar toen kwam er toch een klank van Vincents mond. “Eh..” Hij voelde dat er geziocht werd naar zijn blik, maar hij bleef mooi naar zijn handen kijken. De blik van Vincent was niet ongemakkelijk, eender gewoon... vreemd. Zo alsof er vanuit de hoek dingen hem aankeken, vanuit de schaduw van de kathedraal. Zo voelde Vincents blik, maar ook alse een raadsel. Maar Shia wist nog niet in wat voor vorm en in welke taal. “Ik eh, dat vind ik ook. Over jou dan. Ik weet niet waarom, maar ik mag jou ook.” Shia keek nu wel weer op, de blos op zijn wangen al een beetje weggetrokken, en hij glimlachte naar de jongen, maar omdat hij dit ongemakkelijk vond besloot hij terug te spreken. “Zeg,” sprak de jongen, "mag ik je gewoon Vince noemen in plaats van Vincent voluit?" Het leek alsof de jongen verbaasd was, of weer van zijn stuk gebracht, alsof Shia iets gezegd had dat buitenaards leek. Maar misschien had hij ook wel een buitenaardse stof in zijn bloed zitten, het kon toch. Want alles was een raadsel. De jongen knikte, maar als Shia de achterliggende historie achter de bijnaam geweten had, had hij waarschijnlijk nog een tweede keer nagedacht voor hij besloot hem zo te noemen. De grom deed Shia licht fronsen, maar het klonk instemmend, dus waarom zou hij er wat van zeggen? Als hij deze jongen zou willen leren kennen, zou hij gewoon moet worden aan zijn gewoontes. Als dit gegrom een gewoonte was, moest het maar normaal worden in Shia's ogen. Met deze jongen omgaan ging worden als zich vasthouden aan ballonnen. Het was lastig, en een verkeerde beweging of een verkeerd woord kon de ballonnen doen knappen. Verkeerde woorden was alsof het weer veranderde. Soms misschien licht, soms iets meer als een storm, maar weersveranderingen en ballonnen gingen niet goed samen. “Hmh, ja, als jij dat wilt, waarom niet?” De frons verdiepte zich een klein beetje. “De enige persoon die mij ooit zo heeft genoemd, was mijn kindermeisje.” Shia keek gewoon. “Maar dat is heel, heel lang geleden.” Oké, allemaal goed en wel, maar de VRAAG had zijn aandacht getrokken. "Waarom niet?" herhaalde hij de vraag. Het was dom om aan hem te vragen 'waarom niet', dan kreeg je antwoord terug. "Wel, misschien zou je het niet leuk vinden, dat je naam ingekort wordt. Of misschien doet het je denken aan andere dingen goede of slechte herinneringen die je niet dagelijks wilt herinneren. Want je ogen verraden een beetje wat er vanbinnen in je brandt." Hij zweeg toen, en schudde zijn hoofd lichtjes. Hij was doodserieus geweest toen hij dat van 'lang geleden' uitgesproken had, en dat die Shia lichtjes huiveren. Misschien was er een scherm op zijn borstkas en kon Vince zo binnen kijken in zijn hart, zien dat Shia nu een beetje spijt had van zijn vraag of hij de afkorting mocht gebruiken. Hij stond voor Vincent. Eerder, hij zat. En hij kon niet verbergen dat hij geïnteresseerd geraakt was in de gedachten van de jongen. "Sorry, dat zijn mijn zaken niet, natuurlijk." Hij zweeg weer. "Komt omdat ik niet graag aangesproken word met die 'Reuben Silas Leif' of met Bob." Zijn tanden knarsten bij dat laatste? Stupid horseface.
© kristen

_________________
{het lied van} - {Shia Reuben Silas Leif} - {de dwaze bijen}

イノチはイノチを食べて生きていますイノチを食べた私はいつかイノチに食べられる私が美味しいといいのだけれど
Life eats another life to eat. I know I'll too will be eaten like I did. I hope at least I taste good.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Vincent
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Rosa
Posts : 73
Points : 5
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Lucht
Klas: 5
Partner: There's a boy across the river, but - alas! - I cannot swim

BerichtOnderwerp: Re: Most of my sweet memories were buried in the sand | Shia   do okt 15 2015, 16:58

Het was te laat voor Vincent om nog te ontkennen dat hij de jongen niet het meest interessante persoon ooit vond. Te laat om te zeggen dat het hem allemaal niks kon schelen, dat hij hier alleen maar zat te wachten tot de jongen weer weg zou gaan. Het was aan zijn hele houding te zien. Het hele plaatje. Met zijn rug zat hij tegen het muurtje, zijn benen voor hem uit. Zijn linkerbeen had hij een stukje gebogen, waardoor zijn knieholte niet de grond raakte. Zijn andere been had hij gestrekt. De harde stenen van de muur schuurden langs zijn schouderbladen wanneer Vincent bewoog, maar dit deerde hem niet. Dat het ruwe steen zijn kleding kon beschadigen kon hem op dit moment niets schelen. Hoewel Vincent nooit zou toegeven dat het zo was, zat hij zelfs gebogen. Een heel, heel klein beetje maar, amper zichtbaar, maar het was een feit. Dit niet alleen omdat hij zich schijnbaar genoeg op zijn gemak voelde om dit te doen, maar ook omdat dit de enige enigszins comfortabele manier was om zo te zitten. Toegegeven, dit was Vincent zijn eerste keer. Zijn eerste keer voor heel wat van de dingen waar hij nu mee bezig was. Aan deze houding was hij dan ook niet gewend. De jongen had nooit verwacht dat hij zichzelf ooit zou vinden in zijn nette kleren, buiten, op de grond, in gesprek met een vreemde jongen. Alles aan die jongen, echt álles, was interessant. Van zijn stem en de manier waarop hij sprak, tot de letterlijke zinnen die hij op die manier aan Vincent voorlegde. Vincent kon het niet helpen: hij wilde weten wie deze jongen was. Wilde nog meer van hem weten dan dat hij nu al wist. Hij wilde zijn geheimen weten, zijn kleuren zien. Zijn alles zien. Al was het maar voor een seconde. Hij wilde dat Shia zou komen zoals hij was, zoals hij wilde zijn. Hij hoopte dat Shia zou zijn zoals Vincent wilde dat hij was, zoals Vincent dácht dat hij was. Slim, rustig, vriendelijk. Rustgevend. Prettig om te zien, prettig om te horen. Prettig.
Duidelijk was dat Vincent niet de enige persoon was dat in ging op vragen die niet per direct een antwoord behoefden. Shia deed het ook en dit stelde Vincent gerust. Vincent ging een beetje verzitten en voelde de stof van zijn overhemd over het muurtje schuren. Normaal zou dit een gevoel zijn geweest dat hem mateloos had geïrriteerd. Dat zijn frustratie gewekt zou hebben, of misschien wel meer dan zijn frustratie: woede. Maar vandaag kon hij dit opkomende gevoel zo makkelijk van zich afschudden dat hij zowaar het idee kreeg dat hij nog wel te redden was. Dat het niet te laat was voor hem en zijn woedeaanvallen. In plaats van het gesprek afkappen om de schade op te nemen, bewoog hij zijn bovenlichaam alleen een stukje van het muurtje af zodat de stof de muur niet langer zou raken.
Vincent voelde zich zwaar en had in geen geval kunnen uitleggen wat precies hetgeen was wat hij voor de jongen voelde. Nee, niet op een vreemde manier. Niet op een vieze manier. Gewoon zoals hij het zei, zoals je ook iets kan voelen voor je lerares. Haat bijvoorbeeld. Al voelde Vincent in dit geval absoluut geen haat. Gefascineerd keek hij naar de jongen die dit allemaal bij hem teweeg bracht. Vol interesse luisterde hij naar wat de jongen hem te melden had, naar het antwoord op de retorische vraag. Vincent was nog nooit zo blij geweest dat iemand een ongevraagd antwoord had gegeven. (Nu was Vincent überhaupt nooit blij geweest met ongevraagde antwoorden en was dit dus ook niet heel moeilijk, maar goed.) Vincent zijn ogen stonden zacht, vriendelijk en in stilte dacht hij na over wat de jongen had gezegd. Had hij gelijk? Wel ja, dat had hij. De naam deed hem inderdaad zowel goede als slechte momenten herinneren en hoewel Vincent dit normaal als zeer onprettig ervaren zou hebben, was dit nu niet het geval. Als de jongen hem Vince wilde noemen, dan mocht dat. Echt waar. Want je ogen verraden een beetje wat vanbinnen in je brandt. Vincent zijn mondhoeken krulden op na deze woorden. Vincent vroeg zich af of het kwam door de woorden, of door de zangerige stem, of wellicht door allebei, dat dit de zin was die hem het meest aansprak. Die de meeste indruk op hem maakte. Hoewel de jongen alles deed wat juist was in Vincent zijn ogen, leek hij zich niet langer op zijn gemak te voelen. Leek hij - wat was het? Spijt? - te hebben. Wellicht van zijn eigen vraag. Vincent zijn vermoeden werd bevestigd toen de jongen zich verontschuldigde. Zijn linkerhand tilde hij een klein stukje op. Even hield hij stil, in twijfel, maar daarna stak hij in een bijna sierlijke beweging zijn hand richting de jongen uit, in een soort afkappend gebaar. Niet onvriendelijk, niet onbeleefd. Het was gewoon een gebaar, waarbij hij zijn hoofd nogmaals schudde om het kracht bij te zetten. "Alsjeblieft, zeg geen sorry. Je mag me Vince noemen." Hij viel even stil en liet zijn hand weer zakken. "Graag zelfs," vervolgde hij toen op zijn nog altijd formele, maar niet meer zakelijke toon. "En vertel, Shia, wat brandt er binnenin me?" De glimlach rond zijn lippen was afwachtend en wellicht een beetje speels. Oh Vincent, wat was hier gaande? Zijn vraag was oprecht geweest. Hij was benieuwd wat de jongen in zijn ogen kon zien. Of het pijn was, of het verdriet was of misschien verwarring. Op dit moment zou alleen de laatste kunnen kloppen. Het was alsof zijn ogen voor het eerst sinds tijden weer straalden, alsof het dageraad van heldere dagen voor het eerst weer te zien was. Ja, hij was verward, maar hij stoorde zich er amper nog aan. Hij was tevreden genoeg om geen vragen te stellen bij zijn geluk (of wat het dan ook was dat hij nu voelde.) Vincent besefte dat hij de gevallen naam, Bob, niet zomaar kon laten voor wat het was en hij sprak opnieuw. "En ik zal onthouden dat Bob niet je voorkeur heeft. Zal niet heel moeilijk zijn." Bijna lachte Vincent. Bijna, maar niet echt, want tot op de dag van vandaag deed Vincent niet aan lachen.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Shia
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Esmée
Posts : 243
Points : 10
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Earth & light
Klas: Miss Eres
Partner: Ik kan niet zeggen hoeveel geliefden ik heb: ik weet niet goed wat het verschil is tussen liefde en iemand die ik af en toe zie

BerichtOnderwerp: Re: Most of my sweet memories were buried in the sand | Shia   vr okt 23 2015, 18:49


my taste in music is your face
“Hmh, ja, als jij dat wilt, waarom niet?” De frons verdiepte zich een klein beetje. “De enige persoon die mij ooit zo heeft genoemd, was mijn kindermeisje.” Shia keek gewoon. “Maar dat is heel, heel lang geleden.” Oké, allemaal goed en wel, maar de VRAAG had zijn aandacht getrokken. "Waarom niet?" herhaalde hij de vraag. Het was dom om aan hem te vragen 'waarom niet', dan kreeg je antwoord terug. "Wel, misschien zou je het niet leuk vinden, dat je naam ingekort wordt. Of misschien doet het je denken aan andere dingen goede of slechte herinneringen die je niet dagelijks wilt herinneren. Want je ogen verraden een beetje wat er vanbinnen in je brandt." Hij zweeg toen, en schudde zijn hoofd lichtjes. Hij was doodserieus geweest toen hij dat van 'lang geleden' uitgesproken had, en dat die Shia lichtjes huiveren. Misschien was er een scherm op zijn borstkas en kon Vince zo binnen kijken in zijn hart, zien dat Shia nu een beetje spijt had van zijn vraag of hij de afkorting mocht gebruiken. Hij stond voor Vincent. Eerder, hij zat. En hij kon niet verbergen dat hij geïnteresseerd geraakt was in de gedachten van de jongen. "Sorry, dat zijn mijn zaken niet, natuurlijk." Hij zweeg weer. "Komt omdat ik niet graag aangesproken word met die 'Reuben Silas Leif' of met Bob." Zijn tanden knarsten bij dat laatste? Stupid horseface.
Hij had gemerkt dat de mondhoeken van Vince even omhoog gekruld waren toen hij zei dat zijn ogen verraden wat er was. Ook werd er een hand opgestoken, er werd een beweging mee gemaakt die een subtiele 'shut up' was, maar zonder dat het Shia's gevoelens kwetste, hij snapte gewoon wat er mee bedoeld werd -- het betekende 'geeft niet joh'. "Alsjeblieft, zeg geen sorry. Je mag me Vince noemen." De jongen met de bruine haren knikte lichtjes. De hand werd weer neergelaten. "Graag zelfs." De toon in de jongens stem was nog steeds niet veranderd, maar Shia keek er wel even van op met een frons, al deed het hem ook lichtjes grijnzen. Zat het zo? Wel, hij zou met plezier Vince zeggen. Lekker kort. "En vertel, Shia, wat brandt er binnenin me?" De glimlach van de jongen deed Shia's glimlach weer verdwijnen (wow, de logica). Hij keek een beetje nadenkend. "Wat als ik nu eens 'veel' als antwoord geef?" weerkaatste hij een vraag. "Wat als ik nu eens zeg dat ik een soort nieuwsgierigheid in je zie branden? Een nieuwsgierigheid in wat er in deze wereld gebeurd?" Hij glimlachte nu op zijn beurt. "En ik zal onthouden dat Bob niet je voorkeur heeft. Zal niet heel moeilijk zijn." Shia stak zijn duim achteloos even omhoog. Hij had niet eens goed door dat hij dat deed. "Thanks", zei hij. Wat erg. Zo erg dat hij hem zo bedankte. Shia haatte zichzelf plots enorm om de manier waarop hij bedankt had. Hij haatte het als mensen 'thanks' zeiden. Mensen hoorden 'dank u wel' te zeggen. Misschien gewoon 'dank je'. In het ergste geval 'thank you'. Maar nooit, NOOIT 'thanks'. Het klonk zo lelijk, zo straattaal, ook al was het geen straattaal. Hoorde dit bij één van de crisissen in zijn adolecentie-fase? De zelfhaat door woordkeuze hoorde vast niet tot de theorie van Erikson, dit was waarschijnlijk gewoon dat er wat mis was in zijn hoofd. Je moest dan wel door een antal crisissen gaan om je leeftijdsfase succesvol af te sluiten, maar Shia had het gevoel dat hij al veel te veel crisissen doorgemaakt had in deze stomme fase. Kon hij nog niet naar zijn vroege volwassenheid gaan? Of nee, liefst niet, dan kreeg hij daar weer crisissen. Hij stak de schuld op zijn ouders. Hij had zijn crisissen in zijn peuter- en kleutertijd vast niet goed afgesloten waardoor hij nu problemenhad. Zijn kleuterpuberteit was waarschijnlijk verkeerd behandeld geweest. "Er brandt een hele hoop in je, oké. Ik zie het in je ogen. Het is alleen een raadsel en ik weet nog niet in wat voor vorm en in welke taal."
© kristen

_________________
{het lied van} - {Shia Reuben Silas Leif} - {de dwaze bijen}

イノチはイノチを食べて生きていますイノチを食べた私はいつかイノチに食べられる私が美味しいといいのだけれど
Life eats another life to eat. I know I'll too will be eaten like I did. I hope at least I taste good.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFILE
MAGICIAN

BerichtOnderwerp: Re: Most of my sweet memories were buried in the sand | Shia   

Terug naar boven Ga naar beneden
 

Most of my sweet memories were buried in the sand | Shia

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Starshine Academy ::  :: Old Ruins-