Zalas liep zuchtend door de gangen van de Toren. Hij kwam net bij Dorchadas vandaan, maar Deshas was er niet geweest. Typisch, als Zalas hem eens een keer hard nodig had voor persoonlijke problemen was hij er nooit. Die gedachte liet hem inwendig even grinniken. Het maakte ook niet veel uit. Het was niet bepaald iets dringens. Het zou wel kunnen wachten dacht hij met lichte teleurstelling. Zalas luisterde naar zijn eigen voetstappen op de stenen terwijl hij van de Toren naar de gangen van de school liep. Toen Zalas langs het kantoor van Savador kwam hield hij zijn pas even in. Er bestond een kleine kans dat Deshas hier was of Savador wellicht wist waar hij uitspookte. Het was het proberen waard. Maar misschien zat Savador niet te wachten op Zalas die hem kwam storen voor een vrij onnozele vraag. Anderzijds, nooit geschoten was altijd mis. Zalas bleef nog een tijdje twijfelend staan maar liep toen naar de deur van het kantoor. Hij klopte drie keer rustig met zijn knokkels en wachtte daarna op gesmoord antwoord van de andere kant. Tenminste als Savador daar was. Het was natuurlijk ook nog een mogelijkheid dat hij nu les gaf of iets anders aan het doen was wat hij niet in zijn kantoor moest doen. Als dat het geval was, tja dan zou Zalas gewoon pech hebben en weg moeten gaan.

Savador was vanmiddag druk begonnen aan de stapels papieren die hij nog af moest werken, met de juiste instelling om er voor vandaag even hard tegen aan te gaan. Maar dat idee verslapte behoorlijk naarmate de uren verstreken en de stapel kleiner werd. Van het allemaal in één dag af proberen te werken, was hij overgegaan op het lezen van een dik spreukenboek over vuurmagie, geheel in het Raziaans geschreven. Bij een aantal woorden bleef hij steeds langer hangen, aangezien hij de taal niet compleet onder de knie had en zijn concentratie ook steeds meer verminderde. Dan moest Saethion hem helpen het te vertalen. Hij was één van de slangensoorten die oorspronkelijk van Razen kwam. De slang had het puntje van zijn staart gericht op het zoveelste woord wat hij voor zijn meester moest vertalen, toen een driemalig geklop de stilte in het kantoor verbrak. Savador schoof nors het boek wat aan de kant en wierp een onhartelijke blik op de deur, alsof hij door het hout heen recht in de ogen van de persoon die erachter stond kon kijken. 'Binnen,' kondigde hij aan op een toon die vertelde dat de persoon niet echt welkom was en hij er op het moment niet op zat te wachten. Behalve als het iemand was die hij mocht, natuurlijk. Die hadden een groot voordeel in tegenstelling tot de meeste anderen hier op school. Stiekem voortrekkerij, al gaf hij zich daar met zijn koppigheid niet aan toe. Savador ondersteunde zijn kin met een vuist terwijl zijn gouden slangachtige ogen op de deur bleven gericht.

Zalas wou eigenlijk al weglopen toen hij een gesmoord binnen hoorde door de dichte deur heen. Asb'el had Zalas ondertussen terug gevonden, want Zalas had hem liever niet meegehad naar Deshas niet wetend dat hij er niet zo zijn, en nu veroverde de sneeuwwitte slang zijn plekje op Zalas' schouder. Zalas fluisterde een zachte begroeting tegen zijn geschubte vriend. Daarna drukte hij de klink naar beneden en deed de deur open. Niet ver, alleen maar zodat hij er makkelijk door kon. Asb'el was sowieso de eerste nieuwsgierig om de hoek van de deur keek waarna Zalas direct volgde. Hij legde zijn hand even op de kop van de slang. ''Gan má tá tú aisteach'' zei hij zacht tegen de slang wat net zoveel mocht betekenen als: niet zo nieuwsgierig. Asb'el liet zijn kop daarna maar op Zalas' schouder rusten. Maar daar besteedde Zalas al geen aandacht meer aan. Hij keek Savador recht aan terwijl hij de deurkruk nog steeds vast had. ''Sorry als ik stoor...'' begon hij kalm. ''...maar ik zocht naar Deshas, en aangezien ik hem in Dorchadas niet kon vinden dacht ik dat u misschien wist waar hij uithing'' zei hij elk woord zorgvuldig uitkiezend in zijn gedachte. Hoe kon je in Ninurta's naam nou weer beleefd zeggen dat je een man zoekt die hem iets uit moest leggen.

Savador trok lichtelijk een enkele wenkbrauw op toen de deur een stukje openging en een witte slang zijn kop naar binnen stak. Saethion was op die reactie sissend overeind geschoten, zijn halsflappen dreigend opgezet. Zijn zwarte tong flitste haast onzichtbaar in- en uit zijn bek en in zijn turkooisgekleurde ogen lag een furieuze blik. 'Kalm aan,' siste Savador de slang streng toe. Hij wist aan wie de slang toebehoorde, maar het was alleen een natuurlijke reactie voor Saethion om direct al zo aanvallend te reageren. Zoals de meeste andere Raziaanse slangen had hij een vurig temperament, weinig geduld en niet altijd een best humeur. Kenmerken die duidelijk ook bij zijn meester terugkwamen. 'Zalas,' sprak Savador zacht toen de lichtharige jongeman zijn kantoor binnentrad. Eigenlijk kon hij hem niet als leerling aanzien, daarvoor was hij wat te oud al mocht hij er dan niet zo uitzien, en was zijn band met hem iets te goed. Hij bleef Zalas kalm aanstaren toen hij zijn reden gaf voor zijn bezoek. 'Het spijt me, maar ik heb hem niet gezien,' gaf hij zacht antwoord op zijn vraag. 'Ik heb de hele dag hier doorgebracht. Ik weet ook niet waar hij zich nu mocht bevinden.' Savadors bleke hand streelde over Saethions paarsgekleurde kop om hem wat te kalmeren. De slang had zijn blik nog dreigend op Asb'el gefixeerd.

Zalas had de gespannen sfeer tussen de slangen wel degelijk opgemerkt. Hij bracht zijn hoofd dicht naar de kop van Asb'el en fluisterde hem zachtjes iets toe. Asb'el, die zelf zijn tegen reactie op Saethion niet onhoorbaar had gelaten stopte nu met sissen. Zalas maakte de bovenste twee knoopjes van zijn bovenkleding los en Asb'el gleed naar binnen. Hij wikkelde zich daar weer om Zalas' schouders zodat alleen zijn kop nog tevoorschijn kwam uit de stof. Als Zalas op eigen terrein was geweest had hij dat niet gedaan. Maar dit was Savadors kantoor en dus ook een beetje Saetions territorium. Asb'el zou zich maar tot zolang moeten gedragen en gedeisd houden hier. Als Savador in de jongensslaapzaal had gestaan van Shadra, dan was het Saethion geweest die zich een beetje in had moeten houden. Zalas had ondertussen wel geluisterd naar Savadors woorden. Hij zuchtte even diep. ''Alsnog bedankt. Het was ook niet heel erg belangrijk'' zei hij. Maar aan zijn stem was te horen dat het voor hem wel belangrijk was. En Deshas was waarschijnlijk de enige die hem zou begrijpen.

Saethion richtte zich hoog en fier op zodat hij nog maar op een klein stukje van zijn staart balanceerde. Alsof de slang dacht dat het afschrikwekkend had geholpen tegenover Asb'el, die zich half in de kleren van zijn eigenaar verstopte, kalmeerde Saethion zelf ook weer wat. Hij zakte weer wat in en gleed langzaam over Savadors borst om zich net als Asb'el om de schouders van zijn eigenaar te nestelen. Zijn turkooisgekleurde ogen staken fel af tegen Savadors donkere haar en hield Asb'el tussen de lokken door loerend in de gaten. Zijn ratelstaart ging langzaam heen en weer en produceerde een zacht ratelend geluid. 'Laat dat nu eens, Saethion. Ne far,' sprak Savador zijn slang wat strenger toe, half in de gebruikelijke taal en half in het Raziaans. De dreigende reactie was om Asb'el, om te laten zien wie hier de baas was, niet om Zalas zelf. Zalas was in zijn slangenbrein al zo goed als geaccepteerd. Savador hoorde Zalas' woorden en streek even peinzend over zijn kin. 'Als het niet erg belangrijk is kan het wachten, niet?' vroeg hij zacht. 'Al kan ik niet goed begrijpen waarom Deshas niet in zijn kamer is te vinden. Heb je ook in de verborgen kamer achter de boekenkast gekeken?' Savador streelde Saethion over zijn kop zonder zijn blik van Zalas af te scheuren.

Asb'els zeegroene ogen keken Saethion dreigend aan. Hij deed niks maar zijn ogen leken te zeggen dat Saethion niet te ver moest gaan. Asb'el was niet echt een slang die over zich heen liet lopen. Als het niet voor Zalas was geweest had Asb'el allang Saethion laten zien dat je niet met hem moest spotten. Zalas had zijn gezicht even afgewend toen hij Savadors zachte vraag hoorde. Hij zuchtte zacht en knikte. ''Tja, ik vrees het'' mompelde hij. Maar bij zijn tweede vraag keek Zalas Savador weer aan. ''Daar kom ik niet'' zei hij. Hij wist dat die kamer bestond maar Zalas was er nog nooit geweest. ''Die geheime kamer is Deshas' Machnaimh kamer. Dat is het enige stukje ruimte met magische vibraties waar hij de meeste resultaten met zijn spreuken krijgt. Iedere magiër heeft verschillende magische vibraties in de lucht rondom hem of haar. Het is net als een vingerafdruk. Als ik ongenodigd in zijn magische kamer ga zoeken dan zal hij niet zuiver genoeg meer zijn voor Deshas om zijn spreuken uit te spreken'' zei Zalas kalm. Deshas had hem nooit in die kamer uitgenodigd. Hij mocht er niet komen.

Savador bleef Zalas onbewegelijk aanstaren terwijl zijn vingertoppen langzaam over Saethions donkerpaarse schubben gingen. Hij luisterde aandachtig naar zijn woorden en leunde toen hij uitgesproken was wat achterover in zijn stoel. 'Desnoods klop je enkel op de deur, mocht hij daar aanwezig zijn. Anders weet ik het ook niet. Wellicht hangt hij rond in de kamer van Heer Aidan of maakt hij korte metten met dat Ferost geval. Een laatste optie zou nog bij Felicia zijn, maar als hij tijd met haar doorbrengt lijkt het me beter als je hem niet stoort,' haalde hij de laatste mogelijkheden nog boven tafel. Het gevoel dat Deshas hem meer dan graag mocht werd versterkt bij het idee dat hij wel toegang kreeg tot de verborgen kamer. Savadors blik werd wat priemend toen hij recht in Zalas' ogen blikte. Hij vroeg zich in stilte af waarvoor hij Deshas dan nodig had, en waarom zo nodig op dit moment als het volgens hem niet echt iets belangrijks was.

Zalas dacht na over Savadors woorden. ''Heer Aiden lijkt me onwaarschijnlijk. Die is zelf al tijden verdwenen. Als hij aan het vechten is met die vlooienbaal...ik bedoel Heer Ferost, dan is hij wel heel ver van huis. Ferost zit in zijn eigen Rijk op het moment heb ik begrepen. Als Deshas bij Felicia is was ik ook niet van plan hem te storen'' sprak hij zijn gedachte hardop uit. Ook Zalas wist dat Felicia zwanger was. Daarbij wou hij liever niet binnen stormen als Deshas bij Felicia was. Wie weet wat ze dan samen aan het doen waren. Zalas merkte vanuit zijn ooghoeken de priemende blik van Savador op. Hij keek hem even recht aan. ''Ik denk niet dat u mijn probleem zult begrijpen. U bent sterfelijk om het maar grofweg te zeggen'' zei hij tegen hem. ''De vraag was uit uw ogen af te lezen'' lichtte hij hem daarna toe.

Savador zweeg in doodse stilte op Zalas' tegenargumenten op zijn woorden. Hij was niet over iedereen op de hoogte hoe het met hem of haar stond of waar ze zich mochten bevinden. Voornamelijk omdat hij zich meer op zichzelf en op de stapels werk richtte. Het zou hem eerlijk gezegd ook weinig kunnen schelen. Hij had het zelf al druk zat. 'Wellicht zit er dan niets anders op dan geduldig wachten tot Deshas weer opduikt, niet?' Hij vouwde zijn handen ineen onder zijn kin en steunde er met zijn hoofd op. Hij bleef Zalas in stilte aankijken toen hij wat kleine details losliet over waarom hij Deshas nodig had. 'Zover ik weet zijn jij en Deshas ook gewoon sterfelijk. Alleen leven jullie abnormaal langer dan normaal,' sprak Savador zacht, de woorden overdenkend die Deshas hem daar laatst nog over verteld had.

Zalas schudde kalm zijn hoofd. ''Als u dat denkt moet ik u jammer genoeg teleurstellen. Maar, ik kan niet langer sterven. Ja, er is èèn manier. Maar behalve ik weet niemand die. En Deshas....iemand wiens lichaam zichzelf heelt kun je ook niet sterfelijk meer noemen wel dan? Hij zal eerst tien duizenden jaren oud moeten woorden voor hij kan sterven'' zei Zalas. Hij zweeg daarna even terwijl hij zijn blik naar buiten richtte. ''Weet u wat het vervelendste is aan niet kunnen sterven? Je voelt wel alle pijn van de levenden'' verzuchtte hij zacht. Hij keek Savador weer aan. ''Ik weet dat ik er zelf voor heb gekozen om onsterfelijk te zijn, maar het is moeilijk als me daardoor dingen ontnomen worden. Ik denk dat ik wat ben gaan voelen voor een meisje hier. Maar mijn eerste probleem is al dat ze sterfelijk is. Daarom zocht ik Deshas. Hij heeft vaker in zo'n relatie verstrengeld gezeten'' vertelde hij.

'Zolang er een manier is waarop je kunt sterven, ben je sterfelijk,' zei Savador simpel. 'En hoelang je ook mag leven tot je sterft, de gemiddelde leeftijd of tot tienduizenden jaren oud, de dood komt nu eenmaal. Dat noem ik ook sterfelijk. De lengte van iemands leven doet er niet toe.' Hij streek met een bleke hand over Saethions kop toen de slang uiteindelijk wat gekalmeerd was. 'Dat geloof ik graag,' zei hij zacht op Zalas' woorden. Het leek hem een zwaar leven een lange tijd de dood automatisch te vermijden en daarbij de pijn en de wanhoop van anderen te zien. 'Ik kan je niet helpen in dat geval. Het lijkt me beter als je iemand vind met een soortgelijke levensduur als die van jou. Eén van de Legendarische Magicans, bijvoorbeeld. Daar heb je een veel langere tijd plezier aan dan aan een sterveling,' gaf Savador zijn mening zacht.

Zalas keek Savador even sceptisch aan om zijn simpele woorden. Hij creeërde uit witte rook een lange speer. Hij liet het ding zweven en pinde zichzelf daarna vast in het hout van de deur. De pijn deed hem even naar adem happen. Asb'el schrok van zijn actie en siste fel van Zalas. De zilverwitte speer was dwars door Zalas heen gestoken. Er glinsterde zuiver rood bloed op. Zalas haalde trillend adem en slikte even terwijl hij naar voren liep. De speer ging geheel door zijn lijf heen. Toen hij eindelijk los kwam was de hele speer bedekt met rood bloed en zat er een groot gapend gat in zijn buik. Zalas trok de gerafelde stukken van zijn kleding opzij en toonde de grote wond waar het bloed maar uit bleef lopen. Daarna lichtte zijn, toch al witte, huid op zodat het de kleur van verse poedersneeuw had. De vlees en de spieren groeide weer naar elkaar toe, gevolgd door de melkwitte huid. Er bleef geen enkel litteken achter. Alleen het bloed dat nog niet eens de kans had gehad om op te drogen liet zien dat Zalas gewond was geweest. Zalas trok zijn kleding weer naar beneden. Hij liet de speer buigen tot een golf figuur waarna het in duizenden flintertjes uit elkaar sprong en verdwenen. ''Ik kan alleen sterven door te stoppen met het stelen van andermans levensenergie, maar mijn lichaam heeft er zoveel van opgenomen dat het minstens nog eens drie eeuwen duurt voordat die voorraad op is'' vertelde hij. Maar Zalas was nog lang niet klaar voor de dood. Als het aan hem lag zou die er ook nooit komen bij hem. Zalas overdacht Savadors verdere woorden. De Legendarische magicans. Dat was nog zo'n goeie. Hij moest ten eerste helemaal niks van Clera hebben. Achterlijke griet. Verder was Celebrian al zo'n beetje met Aidan en viel Airmid op Ferost. Nee, dat was geen optie. ''En dan is er nog een probleem, ze is niet Shadraans'' vervolgde Zalas zacht.

Savador keek zwijgend toe hoe Zalas een speer uit witte rook creëerde. Zijn adem stokte even in zijn keel en zijn ogen verwijdden zich toen hij er zichzelf mee doorboorde. Het langwerpige voorwerp stak dwars door zijn buikholte heen. Maar de kalme uitdrukking keerde langzaam maar zeker weer terug toen de wond als vanzelf weer genas. 'Je kunt jezelf zo vaak doorboren als je wilt. Het zal me niet op andere gedachten brengen. Zolang er een manier is waarop jij kunt sterven, ben je sterfelijk,' herhaalde hij zijn standpunt weer, ergens was hij er geheel zeker van dat Zalas die kleine demonstratie alleen had gegeven om een omkeer in zijn gedachte te maken. 'Het enige nadeel wat je daaraan zult hebben is, als je leven zo'n erge bron van wanhoop en haat wordt en je naar de dood snakt, je geen enkele uitweg hebt. En nog voor drie eeuwen lang door zal moeten gaan, hoe erg je ook naar een einde streeft,' zei Savador op Zalas' woorden dat hij waarschijnlijk nog enkele drie eeuwen moest doorleven. Zijn mondhoeken krulden om tot een kleine glimlach toen hij daarna te horen kreeg dat ze niet Shadraans was. 'Wat maakt het uit van welke planeet ze afkomstig is? Madeline is ook een halve Novaan, toen dat feit nog niet bekend was zelfs nog een rasechte Novaan in mijn opzicht, en daar gaat mijn hart ook driemaal sneller voor kloppen. Normaal zou ik ze niet kunnen uitstaan, maar Madeline was.. Madeline is gewoon..' Aan zijn gerechte schouders die wat naar beneden zakten was te zien dat hij in een zachte zucht uitademde. Hij sloot zijn ogen even om zich te vermannen. Toen hij ze weer openden keken ze Zalas recht aan. 'Ga naar haar toe. Zeg wat je over haar denkt. Het is nu of nooit, Zalas. Hoe vaak zal het nog voorkomen dat je nog liefde zult voelen, nu je nog in je 'jongere' jaren bent? Wellicht is dit een kans uit duizenden. Het heeft mij ook vijftig jaar gekost voor ik eindelijk.. maar dat doet er niet toe.' Savador sloeg zijn ogen even neer. 'Het is nu of nooit,' herhaalde hij zacht.

Zalas keek Savador even vanonder zijn witte lokken aan. Zijn blik was duister. ''Oh geloof me als ik zeg dat ik nooit naar de dood zal snakken'' zei hij zacht. Het enige waar Zalas angst voor voelde, het enige wat hij zodanig buiten wilde sluiten, was de dood. Het was zijn enige angst. Zijn zwakte. Het was een obsessie voor hem geworden een manier te vinden om dat onvermijdelijke feit te slim af te zijn. Hij was al eeuwen bezig en had het antwoord eindelijk een eeuw geleden gevonden. Nu was hij het aan het perfectioneren. Nee, hij zou nooit toegeven aan de dood. Nooit zal de dood zijn kille handen zich om Zalas sluiten. Hij zou blijven leven, voor eeuwig als het moest. Zalas keek weer op toen hij Savador weer hoorde bij praten. ''Voor u maakt dat niet veel uit misschien. Maar dingen waren anders in mijn tijd. Zo'n twintig jaar voor de vervolging op de magiërs werd ik geboren. In mijn familie bezat al jaren iedereen enkel duistere magie. Toen de tijd was het oneervol om een relatie aan te gaan met iemand die niet van hetzelfde volk afkomstig was of helemaal geen magie bezat. Dat kon gewoon niet door de beugel toen. Ook ik werd daarmee opgevoed. Het Shadraanse bloed moest zuiver blijven in de ogen van mijn familie. Ik mocht geen enkele relatie aan gaan met iemand van een ander volk die meer dan vriendschappelijk in hield. Het is moeilijk zoiets in een keer los te laten. Dat voelt als verraad aan mijn familie eer'' zei hij. Aan alles, aan zijn blik, zijn houding, zijn stem, was te horen dat Zalas in tweestrijd verkeerde om dit feit.