PortalIndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 For only music can show us the way home || Eleanor

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Ronodan
-
-
avatar

PROFILEElite
Real Name : Aylan
Posts : 1147
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Lucht, beetje aangeleerd vuur
Klas: none
Partner: Oh, Turpentine erase me whole. Cause I don't want to live my life alone

BerichtOnderwerp: For only music can show us the way home || Eleanor   do aug 06 2015, 00:16


I've been left here alone, like a damn criminal.
I've been praying for help 'cause I can't take it all.
I'm not done.....it's not over.

Kaarsen hadden zachtjes geflikkerd in de bedompte ruimte. Ze kleurde de muur en het plafond elke dag langzaam zwarter en zwarter. Een glazen omhulsel om het interieur te beschermen zat er niet in. Maar dat was wat het nou juist zijn charme gaf. De eeuwig penetrerende geur van goedkoop bier kon hij zich nog goed voor geest halen. Lachende mensen. Etensgeuren die zich vermengde met de natuurlijk geur uitstoot van een menselijk lichaam. De bulderde stem van de waard. Het scherpe stemgeluid van de waardin. De soldaten, de koopvaarders en de boeren. Een plek waar iedereen gelijk was. Maar bovenal, het hoekje van de toch al niet zo grote ruimte, waar een kleine piano had gestaan. De ivoren toetsen waren vergeeld geweest. De zwarte glommen van het vet. De pedalen waren afgetrapt maar het geluid kon nooit zoeter en lieflijker zijn geweest. De donkere houten kast mocht misschien altijd gevaarlijk hebben gekraakt. Maar hij had altijd zijn best gedaan. Het was de piano geweest waar Ronodan zijn eerste tonen op had aangeslagen. Verscholen voor de gasten als Ro. Een reizende muzikant die zich graag wat bekender wilde maken met het instrument. En de eigenaar van de kroeg was de slechtste niet geweest. Vooral niet toen Ronodan beter leerde spelen en steeds meer klanten zijn zaak binnen trok. Het was een dekmantel geweest om informatie te winnen. Mensen zien een eenvoudige pianist niet als bedreiging.

Maar ook na die tijd heeft hij het instrument nooit meer los kunnen laten. Het had hem in zijn greep en was niet van plan om hem ooit nog te laten gaan. Ronodan had een nieuwe piano gekregen van Haraldur. Die was er helaas niet meer. Gesloopt en geplunderd toen hij en de anderen opgepakt waren. Daarom had hij met zorg een prachtige, donkere en vooral, nieuwe vleugel uitgekozen toen hij op de academie zijn intrek nam. En over die hagelwitte en pek zwarte toetsen gleden zijn vingers nu. Hij liet de tonen dansen en zich verweven tot melodieën. Als Ronodan ergens een passie voor had, dan was het voor piano muziek. Hij had het raam zoals altijd open gezet, maar ditmaal ook de deur zodat een stevige bries door de kamer woei. Het trok aan zijn haar en kleding. De altijd verloren rode veren op zijn persoon als hij zijn vleugels had uitgegooid of een volledige transformatie had gemaakt. Het inspireerde hem. En met zijn ogen gesloten dansten zijn vingers verder. Totdat ze uiteindelijk na de laatste uitstervende noot, hun rust terugvonden. Langzaam echode die laatste zuivere toon weg. Meegedragen op de wind naar een ander bestaan.
And I’m wondering why I still fight in this life.
‘Cause I’ve lost all my faith in this damn bitter strife.
And it’s sad.....it’s so damn sad.


_________________
Celia || Aloiysius || Ronodan || Miss Oriël || Hunter || Mordecai


You cant do anything to me,
that I haven't done to myself yet...
Credits:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Eleanor
-
-
avatar

PROFILEGuardian
Real Name : Kimkommer
Posts : 40
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Licht
Klas:
Partner: Who's got time for messing around?

BerichtOnderwerp: Re: For only music can show us the way home || Eleanor   di jan 05 2016, 00:33

Met een gehaaste pas bewoog het dier haarzelf door de toren heen. Haar uitstekende nagels, totaal nutteloos en niet in staat om haar grip te geven op de gladde ondergrond, tikten over de vloer. De ruimten die ze achter haar liet leken donkerder en donkerder te worden, alsof haar verdriet het licht absorbeerde en liet verdwijnen. Ze kwam net vandaan bij het persoon waarvan ze gedacht had dat die haar partner zou worden. Dat hij haar Legendarische magiër zou zijn en zij zijn adviseur. Maar het had allemaal anders uitgepakt dan hoe ze het had verwacht. Was ze dan zo naïef geweest om te denken dat het allemaal goed zou uitpakken, dat zij en haar nieuwe magiër met elkaar overweg zouden kunnen en elkaar zo konden versterken? Misschien had ze zichzelf teveel hoop ingeschonken na de ontmoeting met een andere legendarische magiër, Jareth met zijn metgezel, de vos die de naam Ragna droeg. Hij was zo enorm behulpzaam en vriendelijk tegen haar geweest en ook de rondleiding liet alles zo ideaal lijken, ze had een roze bril voor gehad die nu binnen een korte tijd van haar hoofd afgerukt en tegen de grond kapot gesmeten was. Was dan alles nu voor niets geweest? Ze had al haar vrienden een laatste groet en knuffel gegeven, een laatste blik geworpen naar haar prachtige leefomgeving, de bomen die haar met hun takken leken uit te zwaaien terwijl de zon aan de horizon onder ging, alles uit haar oude leventje had ze achtergelaten zodat ze hier een nieuw doel kon vervullen. Een betekenis geven aan haar leven. Of was het dan toch niet voor haar weggelegd, moest ze maar weer terug naar haar woud om de kleine inwoners daar uit de brand te helpen wanneer dat nodig was? Het was een leuke tijd geweest, maar na zo lang nagedacht te hebben en nadat ze deze enorme stap had gemaakt wilde ze niet zomaar weer terug kruipen naar haar oude leventje.

De frustratie en teleurstelling die leidde tot woede en verdriet leek met golven bij haar in te slaan. Haar snelheid nam af totdat ze zich nog stapvoets voortbewoog. Ze liet een trillerige zucht horen. Weer een vlaag leek zich door haar borstkas te boren en zich daarbinnen als een draaikolk te bewegen. Tranen schoten in haar ogen en ze deed haar best om deze in te houden. Ze hield haar ogen open en hoopte dat het weer weg zou gaan, maar het prikte in haar ogen en zorgde voor een enorme waas over haar zichtveld heen. Ze sloot haar ogen en het traanvocht verliet haar ooghoeken en bleef plakken in haar dikke vacht. Ze snikte kort en probeerde haar vacht daar droog te krijgen door met geweld met een van haar voorpoten over haar ogen te wrijven. Helpen deed het niet, meer tranen vormden zich en maakte de vacht naast haar ooghoeken nat en piekerig terwijl haar ogen nu opgezet leken door de irritatie die van het wrijven kwam. Maar een spiegel had ze niet, en haar ogen voelden nu droger aan. Dus nam ze een diepe hap adem in de poging om zichzelf rustig te krijgen en stapte daarna langzaam door. Ze had geen tijd om zichzelf in haar gedachten te verliezen, want haar grote oorschelpen vingen een geluid van dichtbij op. Het was niet zomaar een geluid, het was pianomuziek. Hoewel Eleanor zelf geen echte instrumenten goed kon bespelen met haar grote harige poten, had ze altijd een enorme liefde gehad voor muziek. Ze kon er op vele manieren van genieten. Meezingen met de vaak prachtige emotionele teksten, of zichzelf verliezen in het instrumentele gedeelte van de songs. Vaak was ze onder een raam gekropen van een woning om daar mee te kunnen luisteren met wat er gespeeld werd.

Alsof ze door een soort magie aangetrokken werd volgde ze klakkeloos het spoor van waar de noten die gespeeld werden vandaan kwamen. Tot haar schrik kwam het uit een kamer met een open deur. Verlegen en schichtig als ze was, begon ze aan de uiterste zijkant van de gang te lopen, met haar vacht die langs de muur heen streek. Eenmaal voor de deuropening aangekomen keek ze de kamer in en zag daar wie er op de piano speelde. Nou ja, niet precies wie, want ze kende de persoon in kwestie niet. Ze vroeg zich meteen af of hij misschien ook een legendarische magiër was. Hij was een volwassen man, kleedde zich nogal anders dan de normale leerlingen en personen die op deze school rond liepen en had ook een bijzonder uiterlijk. Eleanor bleef gelukkig onopgemerkt zodat ze in alle vrede het prachtig klinkende kleinschalige privéconcert voor haar neus kon afluisteren. Nadat de laatste noot haar trommelvliezen had bereikt had ze ondertussen wat moed opgespaard om naar voren te lopen en misschien iets te zeggen tegen de muziekmaker. Als ze een mens was zou ze op dit moment klappen, maar die optie had zij als vierpotige niet. Ze stapte zachtjes de kamer binnen en probeerde de aandacht te krijgen van de man zonder dat ze hem teveel verraste met haar aanwezigheid. ''S..sorry dat ik u stoor...'' begon ze eerst te pruttelen, haar ogen zenuwachtig zoekend naar een punt waar ze haar zicht kon rusten. Uiteindelijk staarde ze kort naar de pianotoetsen, en rechtte daarna haar kop weer. Ze besloot lichtjes te buigen. ''Ik heb een gedeelte van uw muziekstuk gehoord. U kan prachtig spelen.'' zei ze, en keek hem daarna aan. Ze vroeg zich enorm af hoe dit persoon op haar aanwezigheid en opmerking zou reageren, ze had tot nu toe zulke uiteenlopende personages mee mogen maken dat ze niet meer wist wat te verwachten.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://www.dustyzoo.weebly.com
Ronodan
-
-
avatar

PROFILEElite
Real Name : Aylan
Posts : 1147
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Lucht, beetje aangeleerd vuur
Klas: none
Partner: Oh, Turpentine erase me whole. Cause I don't want to live my life alone

BerichtOnderwerp: Re: For only music can show us the way home || Eleanor   wo feb 17 2016, 10:39

Elke melodie was anders. Hij liet zijn vingers in een steeds andere volgorde over de toetsen dansen maar het klonk nooit chaostisch. Het was nooit een disharmonie. De chaos in zijn hoofd leek niet in de muziek te bestaan. De gillende stormen en schreeuwend onweer die door zijn gedachte met geweld hun eigen plek in zijn hoofd probeerden te zoeken vonden rust en kalmte in de tonen van de piano en lieten zich als op een bries meevoeren.
Ronodans ogen staarden naar zijn vingers, maar volgden de bewegingen niet. Hij was mijlenver weg. Dwars door de reeële ruimte, dwars door tijd. En hij speelde. Pas bij de laatste noot leek hij terug te keren naar zijn lichaam. Hij haalde haast onhoorbaar en trillerig adem toen hij de ingehouden ademteug liet ontsnappen. Zijn vingers bleven slap en levenloos op de toetsen rusten. Zo levendig als ze eerst over de piano heen gevlogen hadden leken ze nu niet meer bij zijn lichaam te horen. Alsof ze niet van hem waren. Het geluid van haar hartslag bereikte hem pas toen ze ademhaalde om iets tegen hem te zeggen.
Hij keek opzij, lichtelijk verrast door de wolf die midden in zijn kamer stond. Hij had haar nooit horen aankomen. Ze leek niet heel zeker van haar zaak. Ze murmelde wat tegen hem. Iets dat door moest gaan voor een verontschuldiging. Na dat twijfelachtige begin maakte ze een buiging. Ronodan trok zijn wenkbrauwen lichtelijk op. Nog nooit in zijn hele leven had iemand een buiging voor hem gemaakt. Zijn heterochromische ogen, de een ijsblauw, de ander donkerbruin, bleven haar verrast aankijken. Wie was deze wolf? Hij wist niet goed hoe hij op haar compliment moest reageren. Ze was niet het eerste dier waar hij tegen sprak. In zekere zin was Sylvester ook een soort beest. Maar dit was anders. Zij was anders. Zijn blik ging kort terug naar de piano waar een van zijn handen nog steeds op de toetsen rustte. 'Ik...speelde maar wat,' begon hij, maar zijn stem verried genoeg om te weten dat hijpositief verrast was door het compliment. Hij speelde zelden nog maar voor anderen, al schreef hij regelmatig muziek. Hij keek weer naar de wolf. 'Sorry dat ik het zo onbeholpen vraag, maar wie ben jij?' vroeg hij daarna. Wie deze wolf ook was, ze had zeker zijn interesse gewekt.

_________________
Celia || Aloiysius || Ronodan || Miss Oriël || Hunter || Mordecai


You cant do anything to me,
that I haven't done to myself yet...
Credits:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Eleanor
-
-
avatar

PROFILEGuardian
Real Name : Kimkommer
Posts : 40
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Licht
Klas:
Partner: Who's got time for messing around?

BerichtOnderwerp: Re: For only music can show us the way home || Eleanor   vr feb 26 2016, 23:38

Ronodan leek duidelijk verrast door haar plotselinge aanwezigheid naast zijn instrument, maar hij reageerde niet zoals de meeste personen die ze onderweg naar Starshine tegengekomen was. Hij liet geen schrikreactie zien en leek zelfs, zover Eleanor het kon zien aan zijn gelaatsuitdrukking en houding, positief verrast dat er ineens een grote harige bezoeker zijn kamer ingeslopen was. Het was een aangename verrassing voor de grote hondachtige. Hopelijk herkenden over een paar maanden de meeste personen die hier in het gebouw rondliepen haar verschijning en wisten ze dat ze erbij hoorde en enkel vredelievend was. Er zouden vast wel meer beesten rondzwerven in en rond de gebouwen hier, maar ze kon het begrijpen als mensen van haar schrokken.

De man wierp zijn blik ondertussen weer terug naar de piano waar zijn vingers nog steeds op lagen. Hij zei dat hij maar wat speelde, maar aan zijn stem te horen vond hij het fijn dat hij een compliment had gekregen voor zijn zojuist gespeelde muziekstuk. Eleanor kon het niet laten een kleine grijns op haar bek te laten verschijnen, al hielp haar vacht haar misschien met het verhullen ervan. ''Of je nu maar wat speelde of niet, ik vond het prachtig klinken.'' Ze nam van de ontspannen sfeer gebruik door haar achterkant neer te planten op te grond en er even bij te gaan zitten. Ze moest nog erg wennen aan de harde vloeren. Haar voetzolen voelde pijnlijk aan, zelfs al was ze nog helemaal niet zo lang in het gebouw.

Nu was het de beurt aan de onbekende man om te spreken. Hij vroeg de wolf wie ze eigenlijk was. Eleanor moest wel even nadenken hoe ze het het beste kon verwoorden. ''Euhm... Mijn naam is Eleanor. Mijn thuisplaneet, waar ik nog niet zo lang geleden vandaan ben gekomen is Nova. En wat ik verder ben, eigenlijk niets. Ik ben hier gekomen om de rol op me te nemen van adviseur van een legendarische magiër.'' Even keek het dier achter zich, alsof er nog een kans bestond dat Dion achter haar aan was gekomen en elk moment met zijn hoofd om de hoek kon verschijnen. Helaas. Haar blik werd weer gefocust op het personage achter de piano. ''Het is alleen niet zo geslaagd verlopen vrees ik.'' voegde ze er nog aan toe. Meer woorden zou ze er maar niet aan vuil maken.

Ze schudde haar kop lichtjes en slaakte een kleine zucht. Ze probeerde het onderwerp te veranderen door een vraag naar Ronodan te werpen. Dezelfde die hij haar gesteld had. ''En met wie heb ik het genoegen?'' vroeg ze met oprechte belangstelling. Het persoon tegenover haar zag er namelijk ook niet al te saai en gewoontjes uit. Zijn excentrieke haarstijl, kleurige versieringen op zijn huid en de verschillende versieringen die hij droeg spraken haar enorm aan.

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://www.dustyzoo.weebly.com
Ronodan
-
-
avatar

PROFILEElite
Real Name : Aylan
Posts : 1147
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Lucht, beetje aangeleerd vuur
Klas: none
Partner: Oh, Turpentine erase me whole. Cause I don't want to live my life alone

BerichtOnderwerp: Re: For only music can show us the way home || Eleanor   ma apr 18 2016, 14:14

Ze stelde zich aan hem voor als Eleanor. Niet veel later voegde ze daar ook aan toe dat ze van Nova kwam en hierheen was gekomen om de taak als adviseur op zich te nemen. Dan had ze als wolf zijnde waarschijnlijk een een bittere pil aan Dion gehad. Ronodan had de man enkel tijdens vergaderingen gezien en sprak het eigenaardige figuur verder eigenlijk nooit. Hij vond Dion maar een vreemde kerel. Dat de man een probleem had was hem wel duidelijk, en als hij heel open en eerlijk mocht zijn vond Ronodan hem niet geschikt om zijn taak uit te voeren. Maar dat vond hij van we meer collega's. Eleanor bevestigde dat idee toen ze hem vertelde dat het niet echt wilde lukken.

Het was vreemd dat hij zo geïnteresseerd was in Eleanor. Novanen hadden meestal zijn directe afkeer. Hij vond de bewoners van de lichtplaneet zwak van geest en gestel. Ongeschikt voor iets anders dan de sterkere dienen. Van de meeste beesten was hij ook niet zo gediend. Een ouder model die zijn blijven hangen in een pre-evolutionaire status. Maar deze wolf, Eleanor, zij was een ander geval. Een dierlijk wezen dat zich toch de spraak eigen had gemaakt en daarbij magie had geleerd. Hij kon haar magische aura voelen. Ze bezat het, ze kon het gebruiken. Hij kende weinig wezens zoals zij die zo ontwikkeld waren. Dat maakte haar interessant.

Hij werd weggetrokken uit zijn eigen gedachten toen Eleanor hem een vraag stelde. 'Ronodan Ágústson. Beschermheer van Puffoon,' stelde hij zichzelf voor. Dit was een van de weinige keren dat hij zijn titel gebruikte. Maar het had hem toepasselijk geleken in deze situatie. 'Je hoeft niet in de deuropening te blijven zitten. Ik heb nooit echt bezoek als dit over de vloer maar, kan ik je iets aanbieden?' vroeg hij daarna.

_________________
Celia || Aloiysius || Ronodan || Miss Oriël || Hunter || Mordecai


You cant do anything to me,
that I haven't done to myself yet...
Credits:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Eleanor
-
-
avatar

PROFILEGuardian
Real Name : Kimkommer
Posts : 40
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Licht
Klas:
Partner: Who's got time for messing around?

BerichtOnderwerp: Re: For only music can show us the way home || Eleanor   zo mei 29 2016, 13:31

De legendarische magiër stelde zich voor als Ronodan. Hij voegde er ook zijn achternaam en titel aan vast. Het zou haar moeite kosten om zijn gehele naam te onthouden, want zo goed was ze niet in het onthouden van namen, maar zijn voornaam moest wel lukken. Ze herhaalde zijn naam enkele keren in haar hoofd zodat ze in ieder geval nooit voor schut kon staan door zijn naam te vergeten. Maar hij was dus de beschermheer van Puffoon. Natuurlijk had ze talloze keren gehoord van deze planeet, echter had ze het nog nooit zelf mogen aanschouwen. Van wat ze erover gehoord had, had ze wel een beeld in haar hoofd gevormd. Misschien een ietwat idealistisch beeld, van een vreedzame en lichte plek, met een blauwe lucht, dikke witte wolken en een verfrissende wind. Maar het was ook bekend dat het niet overal op Puffoon mooi en welvarend was. Eleanor was echter in een te optimistische bui gekomen om haarzelf een grimmige en armzalige situatie voor te stellen. Misschien moest ze er gewoon eens voor zorgen dat ze naar andere planeten ging, haar wereld te vergroten en te zien hoe het er echt allemaal uit zag, en of dit aansloot bij haar verbeelding.

Ze hoorde woorden uit de mond van Ronodan komen, echter waren deze vervaagd doordat ze zo diep in gedachten voor zich uit zat te staren. Wel hoorde ze nog de vraag of hij haar iets kon aanbieden. Een glimlach vormde zich op haar bek. Ze slikte een keer en merkte dat ze een verschrikkelijk droge keel had. Ze had zich natuurlijk enorm druk lopen maken en merkte nu pas dat het haar een vreselijke dorst had gebracht. ''Dankjewel.'' begon ze eerst om haar dankbaarheid voor zijn gastvrijheid te laten blijken. ''Wat water zou heel fijn zijn.'' voegde ze er daarna naartoe. Ze stond op en kwam eindelijk uit de deuropening vandaan. Het was voor haar toch echt heel vreemd om naar binnen te lopen bij een totaal vreemde, maar aangezien het feit dat ze niemand hier binnen de muren van het kasteel kende, was dat iets waar ze maar aan moest wennen. ''Ik ben blij dat ik een vriendelijk, gastvrij iemand ben tegengekomen. Ik was in een staat waar ik niet meer wist wat ik moest doen.'' vertelde ze Ronodan nog. Ze was waarschijnlijk naar buiten gerend, ergens heen waar ze zich kon verstoppen en afzonderen van iedereen. Het had dan vast enorm lang geduurd voordat ze zichzelf weer zover had gekregen om weer tevoorschijn te komen en mensen te spreken.

Haar ogen speurden de kamer door, elk detail in zich opnemend. Toch viel uiteindelijk haar blik weer op de piano waar de magiër net op gespeeld had. Een piano was een magnifiek instrument, en qua geluid wel een van de favorieten van Eleanor. Kon ze er zelf maar op spelen. Helaas was daar geen beginnen aan met haar poten. Zou ze het proberen, dan zou het waarschijnlijk klinken als het muziekspel van een jong kind dat zijn handen over de piano heen sloeg. Een kleine grijns kon ze niet onderdrukken bij het idee. Ach, er bleven nog genoeg instrumenten over. En ook als ze geen instrumenten bij de hand had, kon ze nog muziek met zich dragen. In haar eentje struinend door het bos was zingen het liefste wat ze deed.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://www.dustyzoo.weebly.com
Ronodan
-
-
avatar

PROFILEElite
Real Name : Aylan
Posts : 1147
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Lucht, beetje aangeleerd vuur
Klas: none
Partner: Oh, Turpentine erase me whole. Cause I don't want to live my life alone

BerichtOnderwerp: Re: For only music can show us the way home || Eleanor   zo jul 10 2016, 18:56

Ze leek een beetje in gedachten verzonken, maar dat was niet gek als je bedacht dat veel in en rond de school nieuw voor haar moest zijn. Hij had zelf in zijne eerste week waarschijnlijk met dezelfde uitdrukking op zijn gezicht rond gelopen. Na een paar seconden zag hij haar aandacht terug keren bij hem toen hij aan haar vroeg of hij iets voor haar kon pakken. Hij knikte op haar verzoek om water en stond vervolgens op om de paar passen van het woonkamer gedeelte naar het keuken gedeelte af te leggen. Ondertussen luisterde hij naar haar woorden. Vriendelijk en gastvrij. Niet vaak woorden die mensen gebruikten om hem te omschrijven. Maar de meeste mensen hadden zijn interesse niet zoals Eleanor die wel had weten te krijgen. Bijna automatisch had hij naar een glas gegrepen tot hij zich besefte dat uit een glas drinken moeilijk was voor iemand zonder handen en met een snuit. Zachtjes zette hij het glas weer terug terwijl zijn ogen even langs de kasten gleden op zoek naar een alternatief. Uiteindelijk pakte hij een stenen kom en vulde deze met water.

'Het kan moeilijk zijn om je draai te vinden wanneer je anders bent,' zei hij terwijl hij terug liep naar het woonkamer gedeelte. Hij was misschien niet anders in dezelfde zin zoals zij, maar ook Ronodan viel aardig buiten het kader van "gangbaar" en "gewoon". Je werd gewoon altijd anders bekeken. En als een sprekend dier met magie zou Eleanor ongetwijfeld dezelfde behandeling van veel mensen hebben gekregen. Hij zette de kom met water neer voor haar zodat ze er makkelijk bij kon en ging zelf weer op de pianobank zitten. Het was wel duidelijk dat de piano zelf echt het punt in de kamer was waar het oog naartoe trok. Hij stond in de buurt van het open raam dat toegang naar het kleine balkon verschafte. Ronodan was dan ook erg trots op het ding. Verder was de kamer vrij strak ingericht. De meubelen waren in zekere zin klassiek, maar niet met te veel opsmuk. Tegen de muren stonden een aantal boekenkasten, elk volledig gevuld met boeken. Voornamelijk over magie. Hij had verder een bank met daarvoor een lage tafel, een openhaard, een gemakkelijke stoel en een bureau. Veel meer stond er niet, maar veel meer had hij dan ook niet nodig. Zijn blik was ondertussen nog steeds op Eleanor gericht. 'Sorry als ik iets vraag waar je geen antwoord op wil geven, maar ik vraag me af....Ik heb nog nooit een dier ontmoet dat kon spreken, laat staan magie kon gebruiken. Niet op deze manier in elk geval. Hoe heb je dat geleerd?' vroeg hij daarna. Hij begon nu toch echt nieuwsgierig te worden.

_________________
Celia || Aloiysius || Ronodan || Miss Oriël || Hunter || Mordecai


You cant do anything to me,
that I haven't done to myself yet...
Credits:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFILE
MAGICIAN

BerichtOnderwerp: Re: For only music can show us the way home || Eleanor   

Terug naar boven Go down
 

For only music can show us the way home || Eleanor

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» SSA YouTube-kanaal;; Suggesties!
» Love music [Setjes shopje]
» Music from the heart of nature itself
» Let's show you the territory[Cornpaw]
» Show my sixpack! Do I have a sixpack? *Look* Four plus two is... Yes, a sixpack! *Happy*

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Starshine Academy ::  :: Headmaster's Office :: The Tower :: Angani - The Room of Air-