PortalIndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 Tunes and beats || Night

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Ronodan
-
-
avatar

PROFILEElite
Real Name : Aylan
Posts : 1147
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Lucht, beetje aangeleerd vuur
Klas: none
Partner: Oh, Turpentine erase me whole. Cause I don't want to live my life alone

BerichtOnderwerp: Tunes and beats || Night   di jun 30 2015, 00:37

Zijn ogen staarde blind naar het plafond. Het lag een paar ruime meters boven hem. De zilverachtige substantie die erop gesmeerd was leek op een troebele spiegel. Je kon erdoorheen. Bijna niemand wist dat, maar het was mogelijk. Alleen met vleugels lukte dat. Je had die kracht nodig om op te stijgen en om je er daarna doorheen te duwen. Het plafond werd een soort van vloeibaar. Het kon meer vergeleken worden met een dikke gelei. Als je erdoorheen was zweefde je gewichtsloos in een zilvergrijs verlichte ruimte. Het kende geen begin, geen eind. Je was helemaal alleen met je gedachten. Perfect om tot rust te komen. Maar zelfs dat zou niet helpen. Want Ronodan had geen last van rondvliegende gedachten, maar onrustige melodieën. Zijn hersenen liepen over van de deuntjes, de ritmes en de harmonieën. Het voelde als een aanval van acute hoofdpijn. Hij had de hele ochtend niks anders gedaan dan achter de piano gezeten. De geschreven bladmuziek lag op zijn bureau. Het was niet af, maar dat maakte niet uit. Gebonk op zijn deur liet hem zuchtend opstaan. Met een ruwe beweging vloog de deur open door een luchtstoot. Voor de deur stond een verbaasde boodschapper. Hij kwam van Puffoon. Ronodan herkende het schriele mannetje van eerdere boodschappen. 'Wat?' bromde hij nors. De man leek zowaar nog meer in elkaar te duiken. En na veel gestotter werd het duidelijk dat Ronodan mee moest naar het lancering platform. Hij moest iets ophalen. Zuchtend ging hij mee en trok de deur achter zich dicht. Ze waren al te snel van de trap afgedaald. Hij had niet gezien dat de deur niet dicht gegaan was maar terug geveerd. Hij stond half open met perfect uitzicht op zijn donker gekleurde piano vleugel.

Pompom please

_________________
Celia || Aloiysius || Ronodan || Miss Oriël || Hunter || Mordecai


You cant do anything to me,
that I haven't done to myself yet...
Credits:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Night
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Pomme
Posts : 2302
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark magic
Klas: Mr. Savador
Partner: What is the opposite of two? A smiling me and a crying you.

BerichtOnderwerp: Re: Tunes and beats || Night   do jul 02 2015, 23:20

'
''Eruit!!'' schreeuwt de rood aangelopen leraar, die als tijdelijke invaller voor duistere magie fungeerde. ''Maar ik ben er pas net...'' protesteert Night, slaap uit zijn ogen wrijvend. De man tilt zijn vuist dreigend op, een teken voor Night om overeind te springen en met een korte wuif het lokaal uit te lopen. Met dat hij de deur achter zich dicht doet verschijnt er een grijns op zijn lippen; dat had hij sneller voor elkaar gekregen dan hij van origine verwacht had. Hij grijnst tevreden zijn tanden bloot en lost zijn zijde sjaal iets. Night's lichtgevende ogen richt hui uit het raam, op een blauwe hemel gevuld met enkele witte wolken. De goden waren sinds deze ochtend goed gezind geweest en hadden de tropische temperaturen een stuk omlaag gebracht. Night sluit kort zijn ogen bij de inzet van een koel briesje wat door de hallen waait. Hij ademt diep in en uit en vangt een bijzonder geurrijk geurtje op in het briesje. De geur herkende Night als brand, of iets wat daar op lijkt. Night zucht, vast weer een leerling bij vuurmagie die te ver was gegaan... Daar zou meneer Savador blij mee zijn... Night grinnikt bij het envisioneren van Savador's reactie; oh die arme arme ziel. Night rolt zijn ogen in zijn kassen en sloft vervolgens de gang uit, zich afvragend waar hij zich nu dan mee bezig ging houden.

Omdat er naast strafwerk schrijven en naar bed gaan geen geweldig ander alternatief is, loopt Night uiteindelijk doelloos door de gangen heen. Hij passeert de kassen, het zwembad en de gymzaal, enkele klaslokalen, leegstaande kamers etc. Net wanneer Night zijn eigen onderneming saai begint te vinden, staat hij met zijn neus voor een soort apart trappenhuis; gescheiden van de rest van het gebouw. Night wist dat deze onder andere naar de hoofdmeester, aka mr Savador hemzelf, leidde, maar misschien viel er nog meer te ontdekken. Zonder twijfel loopt hij de trappen op die in een soort helix vorm kwamen. De trappen die blijven volgen en volgen dreigen Night bijna te veel te worden en tot het besluit van omdraaien te leiden, wanneer dan eindelijk de verlossing volgt van een verdieping.

Nieuwsgierig kijk Night het hoekje om, van links naar rechts, checkend of de kust veilig is. Bij het horen van plotse stemmen springt hij dan ook behendig een donker hoekje in, zichzelf plat leggend tegen de muur, zijn adem stokkend. Een lange man met een 'originele' look passeert hem met een klein opdondertje, een leerling wellicht? Night schuilt net zo lang tot de volledig uit zijn zicht zijn en haalt dan opgelucht adem. Na het stof van zijn kleding te hebben geklopt loopt hij verder, zijn gezicht in verschillende openstaande deuren duwend. De gang, voorzien van schemerend licht, is volledig bezet met dit soort vreemde, soms leegstaande, kamers. Jammer genoeg met helemaal niets daarin wat Night's aandacht mogelijk zou kunnen trekken; saai.

Wederom staat Night op het punt van opgeven wanneer hij langs een reeks gesloten, en dan plots een half open deur loopt. Het feit dat de deur half open staat is praktisch een uitnodiging voor Night om naar binnen te kijken. Wat hij aantreft, in perfect helder maar sfeervol licht, is een donkere vleugel. Een glimlach verschijnt op Night's gezicht terwijl zijn vingers al beginnen te tintelen. Zonder ook maar een enkele gedachte dat hij zonder pardon bij iemand naar binnen loopt wat niet juist is, loopt hij haastig de kamer binnen. ''Jackpot.'' Fluistert Night met een tevreden grimas. Zijn vingertoppen strelen intussen al over het koele ivoor, de vleugel vanaf elke hoek bewonderend. 'Wie had ooit gedacht dat een plaatje zoals jij hier zou schuilen?'' vraagt hij de vleugel met een vertederde glimlach. Vanuit zijn ooghoek merkt hij plots beweging op, niet afkomstig vanuit de kamer op ooghoogte, maar vanaf het plafond. Het had iets vreemd, iets magisch zou je kunnen zeggen, het plafond was glimmerig en gaf Night al met al een onaangenaam gevoel... Alsof het zomaar neer zou kunnen komen. Met zijn snoet op het plafond gericht loopt hij de kamer door, zijn ogen zakkend bij het zien van een bureau vol met allerlei soorten papieren. Er is overigens maar een soort papier wat Night's aandacht trekt; notenbladen. Nieuwsgierig buigt hij zich over de bladen heen, een enkel tussen wijsvinger en duim oppakkend. Zijn ogen glijden over de compositie heen, die overduidelijk niet af blijkt te zijn. Met opgeheven hoofd staart hij er naar, 'OK, het was niet slecht', moest hij toegeven. Zonder pardon pakt hij het vel en rolt het op, het vervolgens onder zijn shirt stekend, waarna hij de rest van de kamer kort en bondig onderzoekt. Wie hier ook leefde of werkte, het kon geen normaal persoon zijn. Normale personen hier op Starshine kregen niet zoiets fancy's aangewezen tenslotte. Night's vingers strelen over verschillende artefacten waarna hij uiteindelijk weer vluchtig terugkeert naar de lonkende vleugel. ''Dag, schatje.'' zegt hij liefkozend.

Night neemt plaats achter het houten en ivoren monster, zijn vingers automatisch al in positie vliegend. Kort verstelt hij de pianokruk die voor hem veel te laag stond, vast grote eigenaar beseft hij zich bitter. Wie het ook was, hij was intens jaloers en dat maakte het persoon een vijand. Even twijfelt hij, nadenkend wat hij zou spelen maar al gauw vliegen zijn vingers over het ivoor. Zoals gewoonlijk maakt hij geen gebruik van het pedaal, een kenmerk van zijn spelen. Nee, hij wilde iedere noot individueel horen, stuk voor stuk. Zijn gezicht gaat op in de melodie die hij speelt; Rachmaninoff's Piano concerto #2, de eerste beweging. Hij ging op in zijn spelen, van pianissimo naar mezzoforte en forte alles kwam erbij kijken. Wanneer hij de eerste beweging uit gespeeld heeft en daarbij dus ongeveer 11 minuten later, rust hij zijn vingers kort. Licht nieuwsgierig geworden staat hij op en pakt hij nog een van de notenbladen van het bureau (die onder zijn shirt gespaard latend), deze op de vleugel leggend. Kort fronst Night zijn voorhoofd terwijl hij de muziek probeert te interpreteren waarna hij begint te spelen, vloeiend en niet altijd geheel zonder fouten maar grotendeels goed en zelfverzekerd. Zo passeren de minuten, een voor een, terwijl hij zich niet lijkt te beseffen dat hij niet alleen een dief is maar ook aan breaking and entering heeft gedaan.




words; 1044 | notes; WIEH <3

_________________

I must be cruel only to be kind, thus bad begins
and worse remains behind.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://afterthefall.actieforum.com/
Ronodan
-
-
avatar

PROFILEElite
Real Name : Aylan
Posts : 1147
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Lucht, beetje aangeleerd vuur
Klas: none
Partner: Oh, Turpentine erase me whole. Cause I don't want to live my life alone

BerichtOnderwerp: Re: Tunes and beats || Night   do jul 23 2015, 16:38

Als het aan hem had gelegen dan was hij naar het lanceringsplatform gevlogen en was hij met vijf minuten weer terug geweest. Maar helaas. Dat plan ging niet door toen het schriele mannetje voor hem had besloten dat ze lopend de trap af zouden dwalen. Met de man voor hem uit liep Ronodan tree voor tree naar beneden. Na een paar treden bleef hij staan. De man voor hem had het niet eens door en liep gewoon verder, ondertussen nerveus brabbelend. Maar Ronodan speurde een deel van zijn omgeving af. Hij dacht wat gehoord te hebben wat niet thuishoorde in de Toren. Hij wende zijn blik af en liep verder. Helemaal beneden aangekomen bij het trappenhuis zat het hem nog steeds niet lekker. Hij knipte in zijn vinger. Een vogel volledig uit rook gemaakt verscheen in zijn hand. Levenloze gaten waar bij levende vogels ogen zouden zitten keken hem nieuwsgierig aan. 'Ik wil dat je Angani in de gaten houd,' was het enige wat Ronodan mompelde. De vogel verdween door de gaten en kieren van de muur, om meters boven hem in Angani zich te verstoppen in de rook van het knapperend haardvuur. Ronodan liep verder naar het platform.

Het was een aangetekende brief van de keizer geweest. Dat had hij op moeten halen. Ronodan gromde zachtjes terwijl hij door de gangen schoot. Zijn vleugelslagen waren kort maar krachtig. Hij had niet de ruimte die hij buiten in de open lucht wel had. Het was pure tijdverspilling geweest, en dat was iets waar hij absoluut niet tegen kon. Met grote vaart dook hij door de nog openstaande deur die toegang verschafte tot de Toren. De trappen schoten aan hem voorbij terwijl hij steeds hoger ''klom''. Maar voordat hij bij Angani zou aankomen hield hij halt en landde zachtjes op de grond. Zijn bloedrode vleugels vouwde zich tegen zijn rug terwijl hij zijn spion bij hem terug riep. Het was niet eens nodig geweest, want vanaf hier kon hij de piano muziek al horen. Iemand zat op zijn piano te spelen. En dat niet alleen, het was zijn pianomuziek. De vogel informeerde hem over de leerling die ingebroken was in Angani en grofweg elk greintje privacy van Ronodan geschonden had met zijn aanwezigheid. Ronodans hand omsloot de rook vogel en het beest verdween. Zachtjes spreidde hij zijn vleugels weer en stoof geruisloos het laatste stukje naar Angani. Hij vloog de kamer binnen en greep de indringer om zijn middel en sleurde hem van de kruk. Onmiddellijk maakte Ronodan een hoek van negentig graden en schoot recht omhoog, het plafond in. Zodra ze in aanraking kwamen met de stroperige vloeistof werd hij afgeremd. Maar pas zodra ze er beiden helemaal doorheen waren liet hij de jongen los. Dit was de enige plek waar hij zonder vleugels niet zomaar uit kon ontsnappen. Als hij al zou weten hoe. De ruimte leek geluid dicht te zijn. Er was zo weinig geluid dat je het ruisen van je eigen bloed kon horen. 'Een Shadraan die inbreekt in de kamer van niet zomaar een Puffoonser, maar ook nog eens een Legendarische Magiër, om op een piano te spelen. Die is nieuw voor me,' sprak Ronodan. Of nou ja, sprak. Zijn stem was duidelijk te horen in de ruimte, maar zijn mond bewoog niet. Een andere vreemde eigenschap van deze kamer. 'Vertel eens. Wie ben je, en waarom zou ik je niet hier laten sterven?' vroeg hij vervolgens.

_________________
Celia || Aloiysius || Ronodan || Miss Oriël || Hunter || Mordecai


You cant do anything to me,
that I haven't done to myself yet...
Credits:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Night
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Pomme
Posts : 2302
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark magic
Klas: Mr. Savador
Partner: What is the opposite of two? A smiling me and a crying you.

BerichtOnderwerp: Re: Tunes and beats || Night   wo jul 29 2015, 23:21

'
De melodie die voor hem ligt is er een van lage diepe noten, geschreven om te ontroeren en een diepe betekenis over te brengen. Wie dit ook geschreven heeft en waarom had daar een duidelijke reden voor. Het is niet 'zomaar' geschreven omdat dit persoon er zin in had, maar omdat hij er een bepaalde visie voor had. Het was niet slecht, dat moest Night bitter toegeven, dit hele persoon was niet slecht in de piano zoveel werd Night langzaamaan duidelijk. Hoe dit persoon de noten gearrangeerd had, hoe hij de intonaties geschreven had, alles duidde op een ervaren muzikant, een met waarschijnlijk heel wat jaren ervaring. Bitter slaat Night op de toetsen wanneer hij tot de onmogelijke maar waarschijnlijk enige waarheid komt. Dit persoon was waarschijnlijk beter als hemzelf. Wie had gedacht dat er een persoon was in deze school die de piano beter begreep en beter deed bespelen dan hemzelf? Night vist het papiertje van de standaard af en glijdt er met zijn ogen vlug maar nauwkeurig overheen. Elke noot was met een zekere gratie geschreven en je kon er aan zien dat er over nagedacht was. Deze componist liet geen ruimte over voor fouten of onlogische bruggetjes, het was werkelijk een goed gerond stuk. Zucht, dat feit irriteerde Night helaas meer dan hij aanvankelijk gedacht had...

Met een explosie van hernieuwde motivatie gooit hij het notenblad van wat hij zojuist gespeeld had op de grond en werpt er daarna geen blik meer op. Whatever... bedenkt hij zich terwijl hij zijn vingertoppen over het ivoor laat glijden, gewoon genietend van het uitzicht en het gevoel onder zijn vingers. Het duurt natuurlijk niet lang voordat hij weer aan het spelen slaat, tenslotte is dat de reden waarvoor hij deze vreemde kamer met haar majestueuze plafond binnen gelopen was. Night begint opnieuw aan een stuk, ditmaal een iets zachter stuk een meer gevoelig stuk en iets wat hij zelf gecomponeerd had. Het was begonnen met een droom, een droom die vanuit alle hoeken perfectie had uitgestraald. Het was een wereld waar alles perfect was, waar de bomen groen waren en het water azuurblauw, waar de zon je verwarmde maar niet verhitte en de regen een suikerzoete afkoeling was die je niet wilde missen. Kortom het was een droom zoals je er maar een van hebt in een lange lange tijd. Night zucht en speelt verder, terugdenkend aan de beelden die hij gezien had en stiekem wensend dat hij het water wat die droom is zou kunnen induiken en nooit meer boven water zou hoeven komen. Wensen komen niet uit, zoveel is hem in al die jaren wel duidelijk geworden.

Je mag een wens doen bij een losse wimper, bij je verjaardag, bij het zien van een vallende ster, als je tussen twee meisjes zit of visa versa en zo zijn er nog veel meer gelegenheden. Het zijn allemaal leugens, fabeltjes bedacht door gemene volwassenen die de wensen van hun kinderen willen stillen. Het is een soort zachte manier van vertellen: 'je mag wensen maar ga vooral niet er op hopen dat het ook uit komt.' Een wens is wat het is, een wens en als het uitkomt is het geen uitgekomen wens meer, maar een mirakel. Althans dat is wat Night er na al die jaren over denkt. Onbewust is hij weer terug gekomen bij de compositie die de vreemde man geschreven had en is hij deze nu al een tijdje uit zijn hoofd aan het spelen, niet perfect maar ook niet geheel verkeerd. Uiteindelijk bij gewoon het eenvoudige gevóel dat er iets niet klopt stoppen zijn vingers met spelen. Uit het niets hangen zijn slanke bottige vingers boven de toetsen zonder ze aan te raken. Het was zijn wens om hier te kunnen spelen tot de zon onderging maar ook die wens was blijkbaar te veel gebleken. Wensen komen niet uit, hoe klein dan ook.

Het blijft nog even stil en even denkt Night dat het 'betrapte' gevoel misplaatst is maar wanneer hij plots uit zijn stoel geworpen wordt beseft hij zich dat hij 100% correct was geweest in zijn oordeel. Hij had geen benul met wie hij te maken had, Night verdiepte zich niet in de historie van de academie noch in het onthouden van alle gezichten die bij alle belangrijke namen horen. Toch is hem zoveel duidelijk dat het persoon over immense kracht beschikte, kracht die hij zelf absoluut niet had. Dat had hij weer, ingebroken bij een persoon waarbij je het beter niet kunt doen, typisch. Wat zou zijn straf nu weer zijn, schrijven tot zijn vingers erbij deden bloden? Schrobben tot het zweerde of misschien had hij geluk en hoefde hij slechts op de gang voor een aantal dagen op zijn knieën te zitten met zijn handen omhoog. Echt tijd om over de situatie na te denken heeft Night overigens niet aangezien hij zich binnen een flits hoog in de lucht bevond. Night heeft het nooit zo gehad op water, had er zelfs een fobie voor maar werken op grote hoogtes was evenmin een van zijn hobby's. De man die hem vast had kon hij net niet aankijken, simpelweg omdat hij diegene was die zichzelf vasthield. Plots gealarmeerd slaat hij zijn blik omhoog, zoekend naar het vreemde plafond. Wat was hij van plan!? ''Laat me los!'' roept hij geïrriteerd, inmiddels wel een beetje klaar met het gevoel van 'vliegen'. De man was gestoord, daar kwam het op neer, hij ging zichzelf en Night gewoon het plafond in knallen. Psycho, freak, idioot ... ... en toen kwam het moment dat ze... dóór het plafond heen gingen. Jawel, niet er tegenaan en er kwamen geen brokstukken bij kijken. Het was een onaangenaam gevoel toen ze door de geleiachtige substantie heen schoten maar het was in alle zekerheid beter dan een plafond tegen je hoofd.

Daar, in die vreemde ruimte die ze nu waren binnen getreden laat de gestoorde psycho van een man hem vallen. Even is Night bang dat hij weer even gemakkelijk door het vreemde plafond terug zou vallen, maar dit lijkt niet het geval te zijn. De landing is niet soepel en simpel gezegd land Night op zijn onderrug en linkerarm. Night kreunt zachtjes terwijl hij overeind krabbelde, hij haatte dit gevoel van macht dat de psycho uitstraalde, het was te voelen zelfs al deed hij niets. Night werpt zijn geel opgloeiende ogen in die van de boven hem zwevende man, zijn blik vol van irritatie. ''Was dat nu echt nodig?'' vraagt Night de man, terwijl hij zijn kleren afstoft, tevens nieuwsgierig naar of de vreemde substantie niet had afgegeven op een van zijn kleren. Hoe raar het ook was, cool was het dan weer wel. ''show-off'' fluistert Night, nog voordat de man aan het praten was geraakt.

Plots dondert de kamer met de stem van, vermoedelijk, de man. Night kantelt zijn hoofd terwijl hij tijdens zijn preek probeert te achterhalen hoe hij in vredesnaam sprak zonder zijn mond te gebruiken... Was het een buikspreker? Een psycho buikspreker? Hmm. Hoewel de eerste zin vrijwel volledig aan Night voorbij gaat, is er in de tweede zin wel degelijk een woord wat zijn aandacht trekt. Legen..darische... magiër? Hoe slecht Night ook op de hoogte was van dingen binnen Kovomaka, enkele dingen deden toch wel een bel rinkelen in dat lege hoofd vol met zaagsel en noten. Night kantelt zijn hoofd bij het eindigen van zijn speech en knikt. ''Wees niet gevreesd oh wijze legendarische puffoonse wijze heer van puffoon, begint hij zijn zin met een hint van sarcasme en een opgedirkte stem. Hij moest voorzichtig zijn, dat wist hij, maar Night was nu eenmaal wie hij was en dit hoorde nu eenmaal bij zijn rotte karakter. ''ik kwam slecht voor je vleugel, that's it.'' eindigt hij zijn zin op een normale toon, vluchtig en soepel gesproken. Night slaat zijn armen over elkaar heen maar dreigt ze weer te laten vallen bij de man zijn vraag. Oh shit. ''Waarom je me niet moet laten sterven... Dat is een goede vraag.'' merkt Night op terwijl hij zijn wenkbrauwen fronst alsof hij er serieus over nadenkt. Plots lijkt hij tot een idee te komen en durft hij het om een smalle grijns op zijn lippen te plaatsen.'' Omdat ik je muziek tot leven gebracht heb? Omdat je vleugel weer eens gebruikt is? Omdat ik misschien later een groot pianist wordt en ik je vleugel dan onnoemelijk dankbaar ben? Werkelijk er zijn een boel redenen om me in leven te houden, maar niet één specifiek goede. Dat maakt me... vrij vervangbaar nietwaar?'' vraagt hij de man, de realisatie zelf ver weg stoppend in een hoekje van zijn brein. ''Oh en iedereen noemt me Night, en ik ben een Shadraan zoals je zelf al opgemerkt had.'' Night wilde hem vragen met wie híj dan te maken had, maar dat vond hij voor nu nog iets te ver gaan. Hij wilde de man niet nog meer agiteren dan hij dat vermoedelijk al gedaan had. Nog even op je tellen lopen en dan hopen dat hij je ongeschonden laat gaan Rui. Haha, misschien had een wens zin? Waarschijnlijk niet. Specifiek Night's wensen leken altijd een draai voor het slechte te nemen.




words; ???? | notes; Welp Night is altijd in de problemen, en zoekt altijd de verkeerde mensen uit. XD  

_________________

I must be cruel only to be kind, thus bad begins
and worse remains behind.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://afterthefall.actieforum.com/
Ronodan
-
-
avatar

PROFILEElite
Real Name : Aylan
Posts : 1147
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Lucht, beetje aangeleerd vuur
Klas: none
Partner: Oh, Turpentine erase me whole. Cause I don't want to live my life alone

BerichtOnderwerp: Re: Tunes and beats || Night   di aug 25 2015, 14:43

Hij had de jongen wel horen schreeuwen en voelen stribbelen. Maar Ronodan had geweigerd hem los te laten voordat hij zeker wist dat de kleine inbreker niet meer aan hem kon ontsnappen. De blik die de jongen hem gaf was gevuld met irritatie. Maar die van hem was vele malen erger. Iemand zonder medelijden. Als het aan hem lag liet hij de knul hier achter om een hongerdood te sterven. 'Ik wilde er zeker van zijn dat je er niet als een lafaard vandoor zou rennen op het moment dat ik binnen zou komen,' antwoordde Ronodan simpel. Als je het lef had om zomaar in te breken in iemands kamer in een plek die overduidelijk niet voor leerlingen bedoeld was, dan moest je ook de consequenties dragen die daarbij hoorde. Vervolgens vroeg Ronodan aan de jongen waarom hij hier was op een manier die ongetwijfeld subtieler had gekund. Maar subtiliteit was niet iets waar hij zich nu zorgen over maakte. Dat deed die kleine inbreker immers ook niet. Hij rolde even met zijn ogen toen de jongen begon te praten. Ga vooral zo door. Het werd alleen maar aantrekkelijker om hem hier achter te laten. 'Vervangbaar is het goede woord ja,' beaamde Ronodan, nog steeds geïrriteerd. 'Ik ben Ronodan. Eigenaar van die vleugel. En ik stel het niet op prijs wanneer iemand ongevraagd mijn kamer betreed, aan mijn eigendom zit en het ook nog eens waagt te stelen. Al speelt hij nog zo goed,' vervolgde hij waarmee hij de jongen genaamd Night te kennen gaf dat hij heel goed wist wat de jongen onder zijn shirt verborgen hield. 'Je krijgt van mij een kans om je excuses te maken Night. Maar er goed gebruik van,' zei Ronodan kalm. Dat had hij weer hoor. Een arrogante snotneus met iets teveel sarcasme dan goed voor hem is.

_________________
Celia || Aloiysius || Ronodan || Miss Oriël || Hunter || Mordecai


You cant do anything to me,
that I haven't done to myself yet...
Credits:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Night
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Pomme
Posts : 2302
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark magic
Klas: Mr. Savador
Partner: What is the opposite of two? A smiling me and a crying you.

BerichtOnderwerp: Re: Tunes and beats || Night   za sep 19 2015, 22:38

'
Nerveus? Die emotie staat niet in Night's woordenboek. Hij was eerder een beetje opgewonden en boven alles nieuwsgierig. De kamer was vreemd voor hem, het was alsof je op spiegels liep of op een wolk; hij kon het niet plaatsen. Na Night's woorden drijft zijn chemisch gele blik naar de ondergrond en waagt hij het om door zijn knieën heen te gaan en het met zijn vingers aan te raken. Ongelofelijk dat ze hier zojuist doorheen waren gevlogen, of beter, hij was gekidnapt en die psycho enkele meters verderop vond het leuk om te laten zien wat hij allemaal wel niet kon. Nu moest Night wel stiekem toegeven dat hij dat overtuigend gedaan had. Night was sensitief genoeg om te kunnen voelen dat er een enorme drukkende energie rond de psycho hing. Hij was niet om mee te sollen, en misschien juist daarom voelt hij zich opgewonden en boven verwachting zeker van zichzelf. Of was dat gewoon een van die lagen arrogantie die hij met zich mee droeg? Night komt weer overeind en strijkt met zijn linkerhand door zijn korte donkere haar heen. ''Mag ik vragen met wie ik dan te maken heb, oh wijze.'' zegt hij dan neutraal, zijn ballen bij elkaar rapend. ''Eerlijke ruil? Naam voor een naam?'' probeert hij met een schijnheilige glimlach. Oh waar was hij in vredesnaam mee bezig?

Night vernauwt zijn ogen iets, zet een aantal passen richting de man, en onderzoekt kort die psycho van iets dichterbij. De man leek Night nog niet zo heel oud, en als hij lang genoeg naar de man keek was hij best.. coo- *kuch* lame. Night wendt zijn hoofd van hem af en begraaft beiden handen in zijn vest, hem lui aankijkend. Hij wilde alleen maar piano spelen, de rest van zijn persoonlijk vertrek had hem weinig geboeid. Kon hij er wat aan doen dat deze man egoïstisch was en de vleugel -overduidelijk- alleen voor hem zelf wilde. Of was het misschien dat hij zich schaamde voor zijn geschreven stukken omdat ze... persóónlijk waren? Pfah. Muziek wordt geschreven om te spelen, om gehoord en gevoeld te worden, niet om weg te stoffen op een of ander bureau. Is wat Night het liefste tegen de man zou willen zeggen, maar voor ééns houdt hij wijselijk zijn mond. Eerst maar eens even de kat uit de boom kijken, bekijken of de man het écht meende. Hij had namelijk verder nog niets ondernomen, buiten hem dan te kidnappen en hem door het plafond te vliegen. Zou het een kat zonder klauwen zijn? Of was het een gevalletje aai poesje aai poesje- hap?

De man doet zijn mond weer open, of eigenlijk: er komt geluid uit maar zijn mond blijft gesloten. De buikspreker act.Há, hij? een lafaard? Night schud zijn hoofd en houdt zijn handen onschuldig in de lucht. ''Nou, daar hoef je je nu inderdaad geen zorgen meer over te maken. Overigens, bij zo'n machtige presence als u had ik natuurlijk nooit durven hopen dat ik sneller of slimmer zou zijn dan u. Dus rennen was bij wijze van eliminatie voor mij al geen optie meer.'' zegt Night met een onschuldige stem. Pff, het maakte hem misselijk hoe 'netjes' hij zich moet gedragen voor deze zogenaamde 'legendarische magiër'. Night had er nog nooit een van dichtbij gezien om eerlijk te zijn. Hij had verwacht dat het oude mannen en vrouwen waren met grijs haar een stok en bril. Zo een die je uit de rolstoel moet helpen enzovoorts. De man voor zijn neus paste nog niet op zijn minst bij die descriptie, wat Night hem automatisch doet wantrouwen. Hij had geen bewijs? Iedereen kon zichzelf tot 'legendarische' magiër benoemen en je hoofd vullen met wat larie. Night haalt zijn handen weer uit zijn zakken en slaat ze kritisch over elkaar heen. Wat te doen, wat te doen? Was hij überhaupt wel in een positie om iets te doen? Legendarisch of niet, hij was vele malen sterker dan Night dat zelfs in zijn dromen was. Zucht. De ouderwetse manier dan maar. Slijmen, kwijlen, zeuren en onschuldig doen.

Wanneer de psycho weer aan het woord komt beaamt die Night's eerdere gedachten. Auwtsch, hoezeer Night het ook wil ontkennen maar dat raakte een snaar. Hij betekende inderdaad maar weinig voor deze wereld, daar was hij zich bewust van... Dat die vent het dan tegen hem gebruikt is overigens een heel ander iets. Is dat werkelijk iets wat zo'n legendarische magiër zou doen? Hoorden dat niet van die lieve mensen te zijn die al eeuwen aan mensen en dingen gezien hadden. Zou een legendarische magiër van zo'n formaat zich echt bekommeren om een 'onschuldige' daad als een die Night heeft begaan? ''Tsk'' Komt er plots ongewild uit, terwijl hij zich geïrriteerd bedenkt hoe de man zich er maar al te bewust van is over hoeveel meer kracht hij bezit dan Night. Het maakte Night kwaad, het verschil en de neerbuigende toon, alsof hij respect moest tonen voor de man. Terwijl deze tot noch toe nog niets gedaan om zijn respect te verdienen, integendeel zelfs.

Night's mondhoeken kruipen nauwelijks omhoog wanneer de man zich voorstelt als Ronodan. There goes the psycho nickname, bedenkt Night zich haast betreurd.  ''Aangenaam, Ronodan, eigenaar van de piano en... beweerder van legendarische status.'' zegt Night simpel. ''Gestolen?'' vraagt Night verontwaardigd, hopend er met een leugentje of duizend er onder uit te komen. ''Je acht je eigen muziek wel heel goed, om te denken dat ik het zou willen stelen.'' Zonder pardon trekt Night het notenblad onder zijn shirt vandaan. ''Dit bedoel je?'' vraagt hij terwijl hij het papier tussen zijn wijsvinger en duim op en neer beweegt. ''Dat was slechts omdat ik er van overtuigt was dat ik het verbeteren kon. Maar... ik ben de interesse verloren.'' zegt Night serieus, terwijl hij het papier liet vallen. Het kon hem niets meer schelen, hij liet zich niets wijs maken door een vreemde. Fysiek zette Night zich schrap, hij verwachtte iets voor die woorden, voor die actie, voor de uitdagende en geïrriteerde blik in zijn ogen. Wat zou Ronodan doen?

Bij Ronodan's laatste woorden verslikt Night zich bijna in zijn eigen speeksel. ''Een verontschuldiging?'' prevelt hij zacht zijn gedachten. Night draait zich zijwaarts van hem af, de korte siddering door zijn ruggengraat bij het horen van zijn naam met die stem negerend. Godzijdank was het niet zijn echte naam, dan was de impact vast en zeker nog groter geweest. Hij kon veel dingen van Night vragen, maar zich verontschuldigen zat er eigenlijk niet in. Niet oprecht althans. Met die gedachten draait hij zich naar Ronodan en buigt hij een flauwe 60 graden. ''Het spijt me dat u uw duur open had laten staan, dat uw piano mij naar binnen lonkte en me smeekte er gebruik van te maken.'' daarmee er op duidend dat het niet zijn schuld was, maar die van zijn piano. ''Zo goed? Je hebt je verontschuldiging, je piano en je 'gestolen goed'.'' Wat een bullshit, al zei hij het zelf. Maar hij moest toch iets doen om tijd te rekken om een fatsoenlijke oplossing te vinden. Ondertussen... Night zet zichzelf in beweging, langzaam door de ruimte wandelend op zoek naar enig teken van een uitgang. Wegrennen leek plots een goed en verleidend idee. ''Dus wat houd dat in? Legendarische magiër?'' vraagt hij, een tikkeltje afwezig, zijn gele ogen de omgeving afspeurend.




words; ???? | notes; Haha, dit wordt wat. Het lef van die gozer is ... onnoemelijk. Feel free to hit. xD 

_________________

I must be cruel only to be kind, thus bad begins
and worse remains behind.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://afterthefall.actieforum.com/
Ronodan
-
-
avatar

PROFILEElite
Real Name : Aylan
Posts : 1147
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Lucht, beetje aangeleerd vuur
Klas: none
Partner: Oh, Turpentine erase me whole. Cause I don't want to live my life alone

BerichtOnderwerp: Re: Tunes and beats || Night   zo okt 25 2015, 00:48

Het was doodzonde dat lijfstraffen waren afgeschaft. Dat liet deze knul maar weer eens blijken. Hij wilde niet oud klinken door ''in mijn tijd'' te gaan roepen, maar tweehonderd jaar geleden kon je een vingerbrekende tik verwachten als je zoveel arrogantie toonde. Nu was Ronodan zelf nooit naar een normale school geweest, maar hij had er genoeg gezien, en zelf ook genoeg straffen ondergaan om te weten dat het karakter bouwt en respect kweekt. Iets wat deze jongen nodig kon gebruiken. Allebei als we eerlijk mochten wezen, want hij geloofde niet dat er achter dat masker van zelfvoldoening en arrogantie ook maar enige diepgang schuilging. Dit was een leeg omhulsel. Iets dat al dood was voor het zelfs maar de kans had gekregen om te leven. Best triest eigenlijk als je erover nadacht.

Maar zich bekommeren om de toekomst van dit...schepsel was nu niet zijn prioriteit. Wie die jongen was en wat hij hier deed kon Ronodan eigenlijk weinig interesseren. Hij wilde gewoon terug wat van hem was, dat was alles. Zijn blik leek de jongen bijna te willen doorboren bij zijn valse respect. 'Doe niet alsof ik van gisteren ben. Je had de benen genomen het moment dat je de kans had gezien. Ik had je misschien beter het raam uit kunnen gooien. Je ziet er niet uit als het typ dat kan vliegen. Dat had me de moeite van deze conversatie bespaard. Maar ach, zo leer je elke dag weer wat bij,' weerklonk zijn stem. Die jongen zou echt zijn mond niet zo veel open moeten doen. Zijn longen zouden niet gewend zijn aan de extreem pure lucht in de ruimte. Maar ja, niet zijn probleem.

Zijn wenkbrauw kroop enkele millimeters omhoog toen de knul er ook nog eens onderuit probeerde te komen. Hij hoefde niet eens naar zijn verhoogde hartslag te luisteren om te weten dat hij loog. 'Dus jij stopt zomaar voorwerpen onder je shirt voor de lol? Vreemde fetisj, ik zou niet graag jouw etagegenoten willen zijn,' galmde de droge opmerking. Nog voor de bladmuziek de grond raakte was het in rook opgegaan. Ergens opgeborgen op een veilige plek, waar kleine kinderhandjes er niet bij konden. Hij negeerde de rest wat Night erover te zeggen had. Hij had zijn bladmuziek terug.

Als de knul gewoon een normale verontschuldiging had gemaakt had hij wat Ronodan betrof weer op kunnen rotten. Maar blijkbaar kickte dit kind op het uitdagen van mensen die ze met gemak konden verpletteren. 'Waarom mensen ooit kinderen zouden willen nemen is mij een raadsel,' zei hij meer tegen zichzelf dan tegen Night. Zijn ogen bleven hem volgen terwijl hij door de ruimte bleef lopen. Ongetwijfeld op zoek naar een uitgang. Hij probeerde tijd te rekken terwijl hij dit deed. 'Het houd over het algemeen in dat ik niet met verwende kleuters zoals jij hoef te praten. Maar verder is het aan mij om de balans van mijn planeet in stand te houden. Ik ben verantwoordelijk voor de magie van Puffoon. Je gaat daar geen uitgang vinden. De enige manier om hier uit te komen is met luchtmagie en een niveau dat jij bij lange na nog niet beschikt,' zei hij eenvoudig. De enige weg terug was hoe ze gekomen waren. Door het plafond, of in dit geval, de vloer. En net zoals luchtmagie hem de eerst keer door de barrière getrokken had, zou het dat ook een tweede keer moeten doen.

_________________
Celia || Aloiysius || Ronodan || Miss Oriël || Hunter || Mordecai


You cant do anything to me,
that I haven't done to myself yet...
Credits:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFILE
MAGICIAN

BerichtOnderwerp: Re: Tunes and beats || Night   

Terug naar boven Go down
 

Tunes and beats || Night

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» In the night, the stormy night away she'd fly...[&MinWoo]
» Black night, Shining stars
» {Verhaallijn} One Stormy Night
» Snowflake night[+Shinto]
» [Boeken][Serie] House Of Night

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Starshine Academy ::  :: Headmaster's Office :: The Tower :: Angani - The Room of Air-