PortalIndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 Bijles Summoning Flame of Gaia || Kriss

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Bijles Summoning Flame of Gaia || Kriss   vr mei 29 2015, 04:31

Summoning Flame of Gaia

Het weer was te vreugdig, de temperatuur te broeierig, en eigenlijk had hij helemaal geen zin om hier te zijn. Het was weer die tijd dat de lucht vol pollen zat en hij met een norse trek op zijn gelaat zijn mantel diverse keren moest lostrekken uit doorns van onkruid. Vandaag was dat ook het geval, en met name op deze plek. De ruïnes lagen er zoals altijd verbrokkeld bij, en erop en eromheen lag het bezaaid met kreupelhout, ongelukkig gevallen brokstukken en dat alles werd nog eens extra ontsierd door belemmerende gewassen die hoog uit de grond schoten. De plaats waar hij moest wezen lag ergens verborgen tussen de eeuwenoude restanten in, makkelijk herkenbaar aan twee rijen portaalsculpturen. Daartussen stroomde water in zwakke mate, alsof iemand een kraanknop had teruggedraaid. Absoluut niet zijn meest favoriete plek, maar ideaal voor de lesstof die vandaag aan bod kwam. Hij had een bijles te geven aan die hondsbrutale vuurtoren uit Dayé's familie. Voor haar moest hij nu maar liefst bijna een kilometer afleggen - en voor haar was hij nu gedwongen om zijn pijnlijke lijf door het manshoge onkruid te laten ploegen. Ongoddelijke pluisjes hadden in hun vrolijke stemming besloten om aan zijn nachtzwarte kleding te kleven, lekker opvallend weer.  
Ergens wekte het ook een andere vorm van irritatie bij hem op dat van Valnor het al tamelijk ver had weten te schoppen in zijn lessen, al dan niet met het nodige vallen en opstaan. De ergernis was als een zoemende wesp die zijn gevangenis had gevonden in een glas zoete drank op een hete zomerdag. Vooral omdat hij geen vergeetachtig iemand was en hun 'incidentje' nog een plek in zijn achterhoofd behield, ondanks dat zijn onverschillige gedrag of gave om om feiten heen te draaien soms anders liet lijken. Maar hij bleef een leraar en had zijn lessen te geven, Krissandra of geen Krissandra - en daarbij moest hij, zogezegd, grotere grenzen verleggen dan hij ooit had gedacht. Zon. Zomer. Grote dikgedrukte nee's voor een Shadraan als hij. Gelukkig voor hem bevond zich een smal stenen plateau in het midden van die chaotische groene zee van wildgroei, dat tevens het punt zou vormen waar hij zijn oorspronkelijke les van vandaag gegeven had. Chagrijnig veegde hij stof en verdwaald stuifmeel op zijn herenschoenen af aan een plukje gras tussen de stenen voegen om daar te wachten op haar komst.

_________________



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Kriss
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Maardbei
Posts : 924
Points : 30
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Vuurmagie/Luchtmagie
Klas: -
Partner: Your body's poetry, speak to me, Won't you let me be your rhythm tonight? Move your body, move your body, I wanna be your muse, do your music, And let me be your rhythm tonight, Move your body

BerichtOnderwerp: Re: Bijles Summoning Flame of Gaia || Kriss   vr mei 29 2015, 21:11

Warme zonnestralen streken, flikkerend tussen de boombladeren door, langs haar zachte blanke huid terwijl ze zich ontspannen een weg tussen de bomen en begroeiing baande. Het was warm, maar Kriss vond het heerlijk en aangenaam. Ze was opgegroeid met deze temperaturen. Ze was niet anders gewend. Toch ging dit ook al richting de benauwde kant voor de jonge Raziaanse, want het meisje was de laatste jaren natuurlijk vooral te vinden op de kleine bij planeet, in plaats van haar eigen vurige thuis planeet. Dus ze zou zich niet in het zweet haasten. Helemaal niet voor die zwarte kwal. Hij had haar, en Drake bij hun laatste missie, ook lang genoeg laten wachten. Desalniettemin keek Kriss toch stiekem uit naar deze bijles met haar mentor. Niet alleen omdat ze erg uitkeek naar de les zelf. Het idee om alleen met hem zo midden in het bos te zijn brachten een hoop van haar geheimen onkuise fantasieën omhoog. Ze kon het niet helpen. Die man haalde iets oh zo heerlijk stouts bij haar naar boven. Een kleine glimlach van vermaak krulde haar lippen bij het idee als Savador daar achter zou komen. Niet aan denken Kriss. Het is al broeierig genoeg.
Het was ook een uitzonderlijke dag vandaag. De roodharige jongedame liep namelijk in niets minder dan het schooluniform van de academy. Dat was zeer ongewoon voor haar. Het was zo een vreselijk saai uniform. Donker en grauwig. Niet erg flatterend voor haar vrouwelijke vormen. Tenminste niet toen ze het kreeg. Wat een schaar, een naald en een klosje garen al niet kunnen verrichten. Ze had de zwarte rok aanzienlijk ingekort. Niet te duidelijk, natuurlijk, maar hij reikte nu tot boven haar knie in plaats van de originele fatsoenlijke lengte. Zoals ze het zelf graag zag. De zwarte blazer had ze uitgetrokken en over haar schoudertas gehangen. Veel te warm voor op deze dag.
Ze zag hem al staan in de verte. Niet moeilijk natuurlijk. Zo’n zwart gedaante tussen al dat groen, waar hij alles behalve blij mee leek te zijn. Lichtelijk grijnzend en hoofdschuddend bij dat beeld van Savador, die zijn smetteloze zwarte gewaad zwart probeerde te houden in zo’n stuifmeel festijn, stapte ze naar de man toe. Haar roodbruine ogen meer gefixeerd op de onvaste, oneven grond, geconcentreerd om niet een rare smakkerd te maken, dan op haar leraar zelf. Haar vingers streken gedachteloos langs een korte rode lok die doelloos langs haar mooie gezicht hing, als een van de weinige plukken die aan het kleine staartje op haar achterhoofd was ontsnapt. Nog zo’n uitzonderlijk iets aan haar uiterlijk vandaag. De andere losse lokken, die te kort waren geweest om in het elastiekje gebonden te worden, had ze weggeschoven achter twee zwarte schuifklipjes boven haar oor. Met een beleefde glimlachje, die in eerste instantie toch wel iets geforceerds leek te hebben, richtte ze zich op haar leraar. “Goedemiddag Master, wat een heerlijk weer vind u niet? Perfect voor de les,” Ze wist dat ze echt geluk had met dit weer. Vuurmagie werkte altijd beter, als je nog in de leer was tenminste, bij hogere temperaturen. Wat best wel logisch was als je er over nadacht. “Wel jammer,” haar grijns kreeg wat brutaals, en haar ogen begonnen te twinkelen toen deze hem van top tot teen in zich opnamen. “Ik had gehoopt u weer aan te treffen in uw casual outfit.” Ze kwam weer in beweging, stapte langs hem heen om daar met een zachtere toon “Het maakte u haast aantrekkelijk aan toe te voegen. Het feit dat ze hem al woest aantrekkelijk vond achterwege latend. Dat hoefde hij nog niet te weten. Bij een van de verbrokkelde portaalpilaren liet ze de schouder tas van zich af glijden en draaide zich weer terug om naar Savador voor de les. Met een duidelijke glans van interesse en enthousiasme in haar roodbruine kijkers.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: Bijles Summoning Flame of Gaia || Kriss   zo mei 31 2015, 04:28

Zijn gezicht was niet afwachtend naar zijn rechterkant gedraaid, waar de spelonken het wijdst uit elkaar weken om een soort stenen poort te vormen, een ingang waar hij haar blik zou treffen. In plaats daarvan stond hij als de statige persoonlijkheid die hij was afwachtend op het stenen plateau, zijn wat toegeknepen goudgele ogen diep in gedachten verzonken gericht op het langzaam stromende water, en een hand losjes op zijn heup geplaatst. Insecten zoemden zacht om hem heen en de lentebries speelde door zijn roetzwarte haar voor het het bladerdek boven zijn hoofd teder optilde in een ruisende golf. Om hem zo te zien staan in het juiste licht was te zien dat hij eigenlijk helemaal niet zo lelijk, vies of eng was, of wat voor geruchten er ook de ronde over hem deden. De eeuwig diepe frons tussen zijn wenkbrauwen, de somberheid die van hem afstraalde, de kledingkeuze alsof hij iedere dag naar een begrafenis moest en de intimiderende trek op zijn gelaat deden het enkel zo lijken. Tel daar de kille wijze van spreken bij op en zijn puur Shadraanse karaktereigenschappen en je had een inzinkende snode gier die sluipend voortstiefelde, wachtend op het volgende waar hij zijn eigen imago mee kon verhaspelen.
Hij herplaatste zijn hand tegen zijn heup toen hij haar zag aankomen, zijn norse aandacht nu op haar gericht. Het was nog een schrale troost dat de vurige Raziaanse vandaag tenminste wel de moeite leek te hebben genomen om op de klok te kijken. Dat was bij zijn vorige les wel anders toen ze aan kwam dribbelen in een rap bij elkaar gerakte uitdossing. Vandaag had de achttienjarige haar vaak veel onthullende kleding echter verwisseld voor het standaard schooluniform, iets dat hij graag zag onder zijn leerlingen. Uiteraard was de keuze van de uniformen naar zijn eigen blieven: dat hield meestal in dat het grauw, somber, maar toch iets elegants en barok-achtigs had. Hij stelde het dragen van het uniform vooral voorop omdat er op de linkerkant op de borst van de blazer het schoollogo geborduurd was.

'Ja, heel fameus,' klonk zijn vorm van begroeting nors in een sarcastisch antwoord op haar gemeuk over het weer. Voor een Raziaanse, ja. Terwijl hij zijn onverschillige reactie gaf, gleed zijn blik vanuit zijn ooghoeken nauwelijks opmerkbaar over haar heen, haar volgend in ieder perspectief dat vrijgegeven werd nu hij gedwongen was zijn hoofd mee te draaien. Van Valnor bekommerde zich niets om de 'gevaarlijke' geruchten over hem. Ze had zich er nooit over bekommerd, al zo leek het. De mondige leerlinge stapte uitdagend op hem af, langs hem heen, allerlei verscheidende details daarmee onthullend. Haar eigenzinnige rode lokken hingen niet losjes om haar gezicht, - op een paar plukken na - maar werden laag op haar achterhoofd bijeen gehouden in een staartje, voor zover dat ging met haar haarlengte. Al met al straalde ze een soort bruisende energie af die hem mateloos irriteerde. Al dan niet met een ingekorte rok, waar ze kennelijk zo nodig de schaar in had moeten zetten. Het lag niet aan de maat omdat hij wist dat de knoop zich bij iedere rok exact in het midden van de tailleband moest bevinden, onder de navel. Zijn slangachtige ogen knepen zich mogelijk nog dichter samen bij het horen van haar opmerking die ze in zijn gezicht smakte, en zijn zwarte haar ruiste zacht rond zijn schouders in de windvlaag die ze in haar uitdagende voorbijgaan creëerde. Zijn grimmige blik was niet direct op haar gericht nu ze zo dichtbij was, alsof hij ervoor vreesde zijn lijdzaamheid te verliezen aan het aanlokkende vrouwelijke schoon.
'Wat een vreugdevol nieuws,' sneerde Savador korzelig. 'Excuseer me als er een vreugdedansje aan te pas komt. Ik zal er de volgende keer aan denken als u weer zo nalatig bent om een bijles aan te moeten vragen omdat u, naar blijkt, een knick heeft om mijn klassikale lessen te missen.' Wat dacht ze nu wel niet, dat het gewoon een anderhalfuurtje quality time was, samen met hem in de bosjes? Het was dat hij zich de vorige keer had moeten haasten en juffrouw van Valnor schijnbaar het geluk had om hem in eens iets anders te zien dan zijn iconische zwarte mantel. Een spijkerbroek en een meer alledaags overhemd waren normaal gesproken niet zijn cup of tea zolang hij zich door de gangen van de school moest begeven. Misschien juist omdat het hem meer humaan maakte. Misschien omdat het hem jonger en onervaarder deed lijken. Misschien omdat het een verwijzing was naar zijn vaderschap, en hij dat juist wilde vermijden met de gedachte dat het sowieso beter was om zijn kinderen - en het feit dat hij ze had - zoveel mogelijk van het oog te onttrekken. Niemand die het wist. Niemand die het ook iets aanging. Dat was een dierbaar stukje van zijn privé-leven dat alleen bestemd is voor hem, zijn kinderen en zijn nu overleden vrouw.

Heupwiegend liep van Valnor hem voorbij om haar spullen ergens neer te leggen. Zijn irritatie voor de kortere lengte van het onderstuk van haar uniform was overduidelijk van zijn gezicht af te lezen toen hij toekeek hoe ze haar tas bij een pilaar slingerde en zijn blik geen centimeter van het kledingstuk afweek. 'De standaard, gewenste, originele lengte van de rok is achtenvijftig centimeter. Waarom is jouw rok geen achtenvijftig centimeter?' Zijn stem klonk zacht, maar griezelig hardvochtig, en de waarschuwende ondertoon die in het zijdezachte geluid te ontdekken viel, indiceerde dat hij allereerst antwoord op die vraag wenste voor hij zijn les begon.

_________________



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Kriss
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Maardbei
Posts : 924
Points : 30
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Vuurmagie/Luchtmagie
Klas: -
Partner: Your body's poetry, speak to me, Won't you let me be your rhythm tonight? Move your body, move your body, I wanna be your muse, do your music, And let me be your rhythm tonight, Move your body

BerichtOnderwerp: Re: Bijles Summoning Flame of Gaia || Kriss   do jun 18 2015, 00:50

Ze wist het wel. Je moest goed kijken en je vooral niet laten intimideren of beïnvloeden door zijn grimmige zwartgalligheid. Dan kon je zien dat de aantrekkingskracht die hij altijd op haar uit had weten te oefenen niet zonder reden was. Kriss had altijd al geweten dat Savador meer was dan op het eerste gezicht leek. Niet dat zure donkere valse, wat de meeste mensen alleen leken te zien – vandaar al die geruchten en roddels – maar iets anders. Ze wist alleen nog altijd niet haar vinger op datgene, wat het dan ook was, te legen. Maar ze wist dat het er was. En dat was voor even te zien in dat ene moment toen ze naar hem keek.
Ze liet zich door hem bekijken, zelf druk bezig met veilig en zonder kleerscheuren haar weg te vinden door het kreupelhout. Elke andere leraar zou misschien een glimlach hebben opgezet, haar aangesproken van een afstand, of misschien zelfs de aandacht op iets anders gelegd hebben, maar Savador niet. Savador staarde. En zoals altijd duister en nors. Ze was nieuwsgierig naar zijn reactie op haar ietwat ongewone kledingkeuze. Hij, als hoofdmeester, zou deze vast wel meer waarderen dan haar gewoonlijke outfits. Al zou ze zweren dat ze hem één keer heeft weten te betrappen. Glurend. Iets wat ze eigenlijk zou moeten melden bij het bestuur ofzo. Niet dat ze dat zou doen. Ten eerste, omdat ze eigenlijk niks kon bewijzen en hij het dan glashard zou ontkennen. En ten tweede, omdat ze het stiekem helemaal niet zo erg vond. En ach, wat kon dat beetje gluren nou voor kwaad.

Opgewekt door het weer en het vooruitzicht van de aankomende les had ze haar mentor met alle oprechtheid vriendelijk begroet. Natuurlijk kon ze een net zo oprecht vriendelijke begroeting terug verwachten… not.
Maar ze wist even haar plezier te halen uit brutale opmerkingen voor ze haar tas naast een van de ruïneresten liet glijden. Met haar gezicht nog op de tas gericht, waar ze haar blazer netjes over heen herschikte, hoorde ze zijn response aan en kon ze een kleine glimlach niet onderdrukken. Savador wist het vast niet, maar hij kon soms zo grappig zijn. “Niet zo knorrig, master. Daar is het veels te mooi weer voor.” sprak ze hem haast gebiedend toe, nog steeds bezig bij haar tas. Ze was even door haar knieën gezakt om iets uit de stevig leren, maar toch wel stoere meisjesachtige schouder tas te halen, en kwam terug overeind met nu een zonnebril op haar neus. Ze had even getwijfeld of ze hem op zou zetten, omdat ze in het bos waren, waar de zon niet perse vreselijk vel scheen zoals bijvoorbeeld op het grasveld. Maar Savador zou het vast niet leuk vinden, dus dan deed ze hem vooral op. De kleine glimlach van daarvoor stond nog steeds op haar mooie gezicht toen ze zich naar Savador omdraaide en zag dat hij zijn blik niet van haar rok af kon houden. Ze wist wel dat hij gluurde. Al was dit wel héél opvallend. En hij leek vooral niet echt blij te zijn. Dus ze sloeg haar armen, al lichtelijk geërgerd, voor haar borst over elkaar om de zoveelste afkeuring die hij bij haar zag. Kriss had echt gehoopt dat ze gewoon met de les konden beginnen. Maar natuurlijk moest die zeurgeit weer zaniken om kleine details.

Omdat Kriss geen zin had in een discussie besloot ze het gewoon anders aan te pakken. Haar handen, die ze weer van elkaar afsloeg, streken vervolgens elegant over het rokje. Haast liefkozend, meteen een of twee pluisjes weg vegend, en tilde het vervolgens lichtelijk bij de zoom op. “Vind u het niet mooi?” vroeg ze poeslief. Ze zette haar zonnebril van haar neus op haar hoofd, zodat hij haar ogen gewoon kon zien, en stapte wat dichter naar hem toe. “Speciaal voor u,” sprak ze met een haast zwoel te noemen stem, gepaard met een sterk oogcontact, recht in die glinsterende ogen van de lange donkere man. “De originele roklengte is absoluut erg keurig en beschaafd,” ze kantelde haar hoofd enigszins toen ze hem een aanlokkelijke glimlach schonk “But.. where's the fun in that?” sprak ze speels fluisterend.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: Bijles Summoning Flame of Gaia || Kriss   zo jul 19 2015, 04:09


Brandnetels waren hier in overvloed. Bramenstruiken waren hier vergroeid tot een venijnig netwerk van doorns en wortels. Magrieten, druk bezocht door van stempel naar stempel reizende bijen, knikten de roodharige leerlinge zacht toe in de bries. Ze was hier gekomen in een ostentatieve outfit, haar benen tot grote lengte ontbloot, en bekommerde zich er weinig om dat ze ook deze keer grote kans liep om schrammen en sneetjes haar gave huid te laten ontsieren. Tijdens de uitvoering van haar praktijk in de les waarin hij de Dragonkin behandelde had ze het ook al mogen ervaren hoe gemakkelijk het was scheuren in haar provocerende kleding te krijgen. Maar bij Medusa, ze had een pit waar je U tegen zei. Wanneer ze stond, bruiste ze van de energie, en wanneer ze zat, was ze schrander. Wanneer ze liep was ze een lilly in de wind. De vitaliteit spatte ervan af, en alles wat hij dan kon zien waren de vlammende rode haren die om haar hoofd dansten en het schijnsel van het zonlicht dat als gouden vlokken om haar silhouet heen spikkelden. Ze was het typerende schoolmeisje dat het schunnigste in hem naar boven kon halen, maar hij deed zijn best. Hij hield zich in. Objectief, afstandelijk, streng en vooral stijfjes - ze kon immers niet weten hoe ze soms als een stormram zijn gedachten predomineerde. In al die gereserveerde koelheid bleef de zwartharige man strak voor zich uit kijken, een hand nog losjes op zijn heup en zich zoals gewoonlijk ergerend aan de kleine en de grote dingetjes in het leven. Het was vijfendertig graden, op het heetst van een broeierige zomerdag - ze gingen met vuurmagie aan de slag - en mevrouw kwam aan alsof ze zojuist uit een of andere jeugdige tienermeiden-muziekclip kwam gestapt. Het was al heet genoeg als het was.

In dezelfde staat van grimmigheid wilde hij zijn mond opendoen om te protesteren en haar op haar nummer te zetten (hoe durfde ze hem immers te wijzen op zijn humeur en zijn aandacht in plaats daarvan op het weer te laten richten; dacht ze dat hij daar gelukkiger van werd?), maar zodra hij zijn zijn gelaat met een diepe frons haar richting in draaide, viel hij stil. In haar arbeidsschuwheid en de klaarblijkelijke wens om de dingen zo prachtig mogelijk lang te rekken als mogelijk was, stond de Raziaanse tiener nog bij haar tas te rommelen - en hoe. Hij, als gewaardeerd icoon in de media en de buitenwereld, had zich voorgenomen om de uniformen voor dames op zijn school naar behoren te houden; wijd, ruimvallend en zeker niet te kort. In talkshows hief hij met over elkaar geslagen benen en een stroef glimlachje zijn glas naar de kijkers thuis, als gewilde gast op de rode praatbank naast de presentator, en in de plaatselijke kranten gaf hij hoffelijke informatie weg in interviews. Een welgestelde man. Een befaamd schoolhoofd. Wees welkom op Starshine Academy, de beste school in Kovomaka voor de beste educatie voor uw kind, geschonken door de beste leerkrachten. Ontucht en losse handjes; dat zou de maatschappij nooit achter zijn attente persoonlijkheid kunnen vinden. En dat hield hij het liefst zo. Maar hoe had hij in godsnaam kunnen weten dat de stof van datzelfde uniform zo strak om een gebogen lichaam kon spannen? De zon scheen fel, maar daar onder de pilaar was het volle maan. En zou hij liegen als hij beweerde dat hij zijn bekken niet tegen de rondingen van haar vlees wilde drukken? Na nog geen halve minuut zou ze hem dan onomstotelijk kunnen voelen, dat wat ze met hem deed en hoezeer hij in dat ogenblik vocht tegen zijn eigen innerlijke demonen. Zoiets vulgair was niet weggelegd voor een man van zijn kaliber. Waarom deed ze hem dit dan aan, voor alweer de tweede keer?

Zuur scheurde hij zijn blik van haar achterste af, zijn aandacht weer gefixeerd op het zwak stromende water tussen de zuilen door. Intussen hoorde hij haar. Haar schoenen zacht schuifelend door het gras, en haar kleding zacht ruisend bij iedere geringe beweging. Ze keerde zich weer tot hem, haar blik gericht op zijn wegkijkende gelaat, en het was pas op dat moment dat hij besefte dat het niet alleen aan hem lag. Zijn handen lagen nog keurig over zijn ellebogen gevouwen, zijn borst was nog altijd vooruit gestoken, zijn houding oogde recht en statig, en de blik in zijn ogen was zowel kalm als angstaanjagend, perforerend door ieders ziel. Maar het was de trek bij zijn smalle, op elkaar geperste lippen die verried dat haar volgende handeling totaal als een klap in zijn gezicht aankwam. Zijn goudgele ogen gleden in een baan over haar lijf en leken het volgende moment te zijn vastgepind op de beschaduwing onder haar licht opgetakelde rokzoom, daar op zijn plaats gehouden door twee vingers; als een opgehaald doek die de introductie van een toneelspel onthulde. Want dat zou in iedereens geval vanzelfsprekend het eerste aandachtspunt zijn waar je blik naar gelokt werd. Of hij het niet mooi vond. Speciaal voor hem. Dat alles in een sensuele, half fluisterende stem gesproken. Hoewel het beslist niet zichtbaar was aan zijn gelaat, duizelde het de zwartharige man. Maakte het ertoe dat hij het al warmer begon te krijgen dan hij het al had - en ook op andere plaatsen. Kalm en roerloos bleef hij haar aanstaren, voordat zijn blik uiteindelijk langzaam maar zeker weer omhoog gleed, naar haar gezicht. Het leek wel een minuut te duren voor hij zijn lippen van elkaar af bewoog, een zachte ademteug liet horen en in zijn grimmige toon begon te spreken.
 
'De kledingvoorschriften zijn geen kwestie van 'fun', Miss van Valnor,' prevelde hij stijfjes door zijn opeen geklemde kaken, hoewel zijn stem zacht en enigszins meer gedeisd klonk. Eindelijk kwam hij dan in beweging. Zijn benende tred was vluchtig en gejaagd, als die van een spin, en binnen een paar passen stond hij in zijn overhellende lengte pal voor haar neus om de zonnebril van haar voorhoofd te rukken. 'Noch is het gedrag dat u op een school behoort te vertonen,' voegde hij er sissend aan toe. 'Ik kan u zeggen dat de uwe op dit moment - zeer ongewenst is. Zoals u al eerder hebt bewezen dat u een zorgwekkende belangstelling hebt op het erotische vlak .' Terwijl hij het laatste er op een nog zachtere toon achteraan lispelde, speelde er een fonkeling in de schatgouden irissen, die tergend terugverwezen naar hun confrontatie waarin ze zich duidelijk niet in had kunnen houden. Ze had hem niet alleen - wat hij maar concludeerde als een hartstochtelijke wanhoop - gezoend, maar was ook opzettelijk uitgeschoten om hem een fikse pijn te bezorgen in lagere delen.

- sorry voor mijn late post lieverd !

_________________



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Kriss
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Maardbei
Posts : 924
Points : 30
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Vuurmagie/Luchtmagie
Klas: -
Partner: Your body's poetry, speak to me, Won't you let me be your rhythm tonight? Move your body, move your body, I wanna be your muse, do your music, And let me be your rhythm tonight, Move your body

BerichtOnderwerp: Re: Bijles Summoning Flame of Gaia || Kriss   za sep 12 2015, 01:31

De glimlach bleef haar gezicht, zorgeloos en nonchalant als altijd, sieren, maar onder haar zonnebril probeerde ze zijn reactie te peilen. Staarde strak terug in zijn vonkelende ogen. Savador bleef een man die moeilijk te doorgronden was, wat natuurlijk haar nieuwsgierigheid op bleef roepen. Dat Kriss zijn aandacht had was dan wel weer overduidelijk – hij kon zijn ogen niet van haar benen afhouden – zelfs als het in een vorm van afkeer was geweest. Hij nam even de tijd om zijn woorden te vinden en Kriss begon te vermoeden dat hij het er moeilijker mee had dan hij op eerste gezicht liet merken. Op een totaal verkeerde en goddeloze manier. En dat vond ze geweldig.
Ineens stoof hij op haar af, haalde vel uit naar haar hoofd, en rukte haar zonnebril van haar hoofd. Een velle zonnestraal brandde direct in haar pupillen, die in een fractie van een seconde tot twee kleine zwarte puntjes schoten. Haar handen schoten omhoog om haar ogen te beschermen en een vlaag van woede schoot omhoog. “Geef dat onmiddellijk terug!” Met toegeknepen ogen schoot ze op Savador af om de zonnebril terug te krijgen. “Die is van mij! Kan me niet schelen als het jouw irriteert dat ik hem draag!” Ze perste haar lichaam tegen het zijne, met uitgestoken handen graaiend naar de donker getinte bril, om er bij te kunnen komen. “Geef hier!”
Toen zijn woorden – die hij momenten daarvoor nog had uit gesnauwd – tot haar doordrongen, brak ze direct haar aanval af. “Wat!” haar stem verontwaardigd over. Hoe durfde hij! Hij! Die ze al te vaak – en één enkele keer was al te vaak voor een volwassen man als hij – had gesnapt op het begluren van haar! Háár! Beschuldigen van zorgwekkende belangstelling op het erotische vlak! “Dat is niet waar! Als er iemand is die daar zorgwekkende belangstelling voor heeft bent U het wel!” god allemachtig wat kon hij overdrijven! “Nou geef me die godverdo- in een snelle grist wist ze de zonnebril terug te pakken-zonnebril terug! En laten we eindelijk beginnen met de les! Gawd!” Driftig draaide Kriss zich van de donkere leraar af en stampte een maar passen weg om ruimte te creëren. Ze wilde hem, en zichzelf, niet de kans geven dat ze elkaar nog zouden bespringen. Met alle gevolgen van dien. Haar zonnebril schoof ze iets te wild terug op haar neus waarna ze zich verwoed omdraaide. Waarom kon het nooit makkelijk met deze man dacht ze gepikeerd toen de roodharige haar armen over elkaar sloeg en bits een van haar rode lokken uit haar gezicht blies. How to ruin a good mood in one minute.


[Sorry, hij is wat klein ^^']

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: Bijles Summoning Flame of Gaia || Kriss   vr sep 18 2015, 14:50


Was het niet een duidelijkheid voor iedere leerling om de schoolregels serieus te nemen, en met name de belangrijke regel tussen de andere belangrijke regels, die ene die luidde dat het niet was toegestaan om binnen lestijd met een zonnebril of andere toeters en bellen rond te lopen, boa's, clownsneuzen en zalmroze huispakken inclusief? Moest hij het voor haar uitspellen, extra en speciaal voor haar noteren, de boodschap misschien in haar mooie huid kerven? Het moest nu toch eens en voor altijd duidelijk worden dat school niet voor haar bestond om er iedere dag modeshows te lopen en haar de schoolgangen eigen te maken als haar hoogstpersoonlijke catwalk tijdens haar studie hier, godgloeiende. Het was alleen maar terecht dat hij plotseling vanaf zijn vreedzame plekje in de schaduwen in beweging kwam en binnen een paar passen in zijn benende tred voor haar neus stond om haar gucci met een bars, alhoewel sierlijk gebaartje van haar hoofd te plukken. Zo, dat was hoe het hoorde en wat hij bliefde te zien; hij wenste zijn leerlingen in de ogen te kunnen kijken, net als dat ze gedwongen waren om zich onder zijn felle blik te moeten onderwerpen. En het kon hem daarbij geen zier schelen dat de felle zomerzon haar ogen uit haar kassen brandden. Aanstellerige zeurpiet. Dat moest dan nota bene een Raziaan voorstellen. Hij was een volbloed Shadraan en hem hoorde je niet klagen, dát was pas een prestatie, ladies and gents.
Natuurlijk schoot de tiener als een kleine verwende etter uit haar slof, maakte een uitgebreide uitstalling van haar innerlijke pit en schoot op hem af als een roodharige chihuahua, woedend en schielijk struikelend over haar eigen schelle gekef. Vunzige, graaiende tienerhanden klauwden door de lucht in een poging haar ach zo kostbare bezit terug te pakken. 'Nee,' zei hij simpelweg, kalmpjes, terwijl hij de zonnebril gemakkelijk hoog boven haar hoofd in opgeheven arm hield, op zo'n ergerlijke toon alsof hij haar vreselijk liep te pesten. 'Nu is het van mij.' Eén wenkbrauw trok zich nijdig op en hij kromde zijn rug iets naar achteren om een paar enkele centimeters afstand te houden. Bij Medusa, zoveel drift voor zo'n stom accessoire. Neemt u wat peper in uw derrière, hoogstaande Raziaanse barones, uw leven hangt ervan af.
'Raak me niet aan!' barstte hij uit in een blaffend gesnauw in haar gezicht, want ze drukte haar lichaam tegen het zijne, en met name een partij van haar bovenlijf dat ze platdrukte tegen zijn uitgestoken borst. 'En opnieuw een voetnoot van het schoolreglement, de derde alweer: je dient me aan te spreken met u, of je kiest ervoor je mond dicht te houden en je onbedwingbare nonsens te verzwijgen, tuthola!' Het laatste was al over zijn bevende lippen gegleden voor hij er erg in had gehad, godverdomme, hij was er niet van gediend om zomaar aangeraakt te worden.
Aan de buitenkant was het absoluut niet te zien, maar er ging toch een lichte schok door hem heen toen hij haar razende opmerking hoorde die volgde. Even was hij bang dat ze tijdens het lichaamscontact iets gevoeld kon hebben, en dat had hem ook zo tergend boos gemaakt - maar hij wist dat de opwinding onder al zijn donkere mantelzomen minimaal was geweest, maar een vluchtige vlaag die al weer was overgewaaid op het moment dat ze overeind was gekomen, en dat dat het dus niet kon zijn. Gewoon een zoveelste hondsbrutale opmerking die ze ruw terug stootte, eentje gegrepen uit de zoveelste roddel die niettemin deels waar bleek te zijn. Maar de waarheid wist zij niet.
De lange zwartharige man staarde weer kalm als stil water op haar neer en liet madame in haar puberale, misschien wel periode-van-de-maand-hoogtij maar uitrazen, hoewel met een nijdige uitdrukking op zijn gelaat. Dat liet haar door zijn verdediging breken, en ze wist haar felbegeerde zonnebril terug te grijpen in een flitsende gris. 'Ah.' Het kwam er zacht en als fluweel uit, zijn mondhoeken zuinigjes omkrullend. 'Ik geloof dat we onze eerste Semester's Donkey voor het Klassement binnen hebben,' zei hij met een smal, smartelijk glimlachje. Dat waren vier regels die ze binnen een kwartier al had gebroken; ongewenste kledingvoorschriften, het dragen van ongewenste accessoires binnen lestijd, een onjuiste adressering aan haar beste leerkracht, en een act van brutaliteit door het schaamteloos weer afnemen van een voorwerp dat hij zojuist van haar had afgenomen. Uit de binnenzak van zijn mantel haalde hij een blocnote tevoorschijn en krabbelde de overtredingen als een erg geamuseerde politieagent neer met vrolijke zwiertjes die hij met zijn zwarte schrijfveer aan zijn sierlijke letters trok, en zijn smalle lippen licht getuit. 'Als het geen volgende tragedie op uw zware leven is, zou ik nu graag met de les willen beginnen. Dat hadden we vijf minuten geleden al kunnen doen als u niet besloten had om nutteloze objecten mee naar mijn les te nemen - maar jee, ik moet er niet aan denken wat voor impact het op uw zichtvermogen heeft als het wordt blootgesteld aan uv-stralen.' Stel je voor. 'Voor een klein inlopertje op uw drieste niveau heb ik graag dat u zich concentreert op de magie in uw onderarmen. Bouw het op en verzamel het, op uw eigen tempo - neem dat echter niet te letterlijk, u verdoet mijn tijd al genoeg en ik kan me tal van andere belangrijke zaken bedenken die ik op dit ogenblik zou kunnen doen.' Dus schiet een beetje op en gedraag je niet meer als een barbaarse teef uit het klootjesvolk met een koude frikandel bij een snackbar.

_________________



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Kriss
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Maardbei
Posts : 924
Points : 30
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Vuurmagie/Luchtmagie
Klas: -
Partner: Your body's poetry, speak to me, Won't you let me be your rhythm tonight? Move your body, move your body, I wanna be your muse, do your music, And let me be your rhythm tonight, Move your body

BerichtOnderwerp: Re: Bijles Summoning Flame of Gaia || Kriss   zo okt 11 2015, 11:49

De moeite die ze nu moest nemen. De ongelooflijke zware taak om niet weer naar hem uit te vallen. Hem in zijn gitzwarte lokken te klauwen en zijn sorry ass blauw te trappen. De ongelofelijke zak die hij was. Hij haatte haar. En dat haatte zij. Waarom haalde hij die kant in haar omhoog die ze juist zo graag wilde onderdrukken? Eentje die haar vader ook zo goed los wist te plukken onder haar beheersing vandaan. Die daar zelfs volleerd in was. Rotvent. Maar ze moest zich wel inhouden. Ze wist al erg lang dat ze zich op dun ijs had bevond sinds die uitschieter in zijn klokkenspel. God, wat had ze de wind van voren gekregen van Dayé toen die daarachter gekomen was. Laat staan de lange bulderende brief die ze van haar lieve papa gekregen had. Kriss moest gewoon uit kijken. Maar het koste haar zóvéél moeite. Geërgerd beet ze op haar lip, de woorden die ze uitwilde spuwen met moeite inhoudend, terwijl ze toekeek hoe Savador daar als een of andere zelfingenomen agent haar boete vol stond te krabbelen.
Hij was geschrokken van haar aanval, dacht ze. Zo vel als hij in haar gezicht had gebulderd hem niet aan te raken. Dat bracht haar aan het denken. En ze begon zich af te vragen waarom ze het zó had gedaan. Ze wist dat hij het niet prettig vond om aangeraakt te worden. Tenminste.. niet door haar, iemand die hij overduidelijk niet kon uitstaan I crii. Maar waarom deed ze het dan toch? Op die manier? Wilde ze hem echt zo graag treiteren? Nee, hij werd al genoeg op de nek gezeten door al die snotneuzen die op school rond spookte. Wilde ze hem uitlokken? Misschien, maar niet persé op deze manier. Dit soort dingen hadden er juist voor gezorgd dat hij haar zo verafschuwde, als een of ander insect. Starend, van achter haar zonnebril, naar de donkere aantrekkelijke lange man, kwam ze tot een conclusie. Een rot conclusie. De enige rede bleek uiteindelijk toch gewoon aandacht te zijn. Ze wilde zijn aandacht. Ze wilde dat ze opviel in zijn ogen. Dat hij haar kende, herkende, zag en een waarde hechte aan haar bestaan. Notice me senpai Het voelde zo zwak. Ze was toch sterker dan dat gegroeid? Ze had geen man nodig. Ze had niemand nodig. Dat had ze al besloten sinds Kito. En toch bevond ze zich weer in deze onmogelijke situatie. Ze zat er zelfs in vast. Ze kon die drang om zijn aandacht te krijgen niet stopzetten. Maar het schoot telkens terug in haar gezicht als een swingball. Het had averechtse effecten. En ze wist niet hoe ze de positieve aandacht van hem kon krijgen waar ze stiekem zo naar verlangde.

Ze koos ervoor haar mond te houden. Tot tien tellen. Hem zijn opmerkingen laten maken. Hij was leraar en natuurlijk achtte hij zich al het recht toe om wél zo hondsbrutaal te mogen zijn tegen leerlingen. En zo vel als ze momenten geleden was, zo timide stond ze er nu bij. Met de armen over elkaar, een lichte frons en haar zacht roze lippen samen getrokken. Met op elkaar gebeten kaken had ze toch maar de zonnebril van haar hoofd gehaald – nee zij was niet de donkey van het semester! Dat was Drake al! – en op haar tas gelegd. Al dan niet zonder wat binnensmonds gemompel, dat veel weg leek te hebben van enkele raziaanse scheldwoorden. “Happy now?”
Eindelijk begon hij dan de les. Ze vouwde de mouwen van haar hagelwitte overhemd op tot haar elleboog. Terwijl ze dat deed concentreerde ze zich ook gelijk op de taak die hij haar had opgedragen. De pulserende warmte, de vuurmagie die door haar aderen en lichaam kolkte, werd gevoed. Aangevuld door de energie die ze uit haar directe omgeving haalde. Zonlicht en warmte. Zelfs een klein beetje van Savador, die als mede vuurmagiër altijd wat van die magie afstraalde. Ze staarde naar de kleine stroom water, die nu tussen Savador en Kriss door kabbelde, maar haar blik stond strak gevestigd naar binnen. De magie bouwde zich op. Niet al te langzaam – want meneer had haast – maar wel zeker. De kolkende warmte vulde haar schouders, haar uitgestoken armen en bleven uiteindelijk als een draaikolk van magie in haar onderarmen en handen steken. Nog geen 2 minuten nadat Savador de opdracht had opgegeven keek ze naar hem op, ten teken dat ze het had uitgevoerd. “En nu?” vroeg ze lichtelijk ongeduldig.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: Bijles Summoning Flame of Gaia || Kriss   ma nov 23 2015, 12:31


Ze had zoveel onnoembaar veel geluk dat ze van het vrouwelijke geslacht was en hij zich tegenover die sekse nog tamelijk in trachtte te houden. Afgezien van de hoogst ondienstige scenario's waarin hij het tegendeel leek te bewijzen, had hij een leerlinge nooit zo hardhandig aangepakt als de jongens die dat moesten ontgelden, en ja: dat maakte hem dat op een vreemde manier zowaar een heer. De enige bevinding waarin hij zijn vingers om haar luchtpijp krulde en haar zolang in zijn greep hield dat het bloed over haar kersrode lipjes gutste, was die in zijn macabere hersenspinsels. Als ze de bloed doordrenkte wanden van die ware mefisto in zijn hoofd eens kon zien, als het eens voor mogelijk werd gehouden dat ze met de beeldsprakige ik binnenin zijn schedel wisselde en huilend, in doodsangst en misselijk van de spanning naar zijn hijgende, sadomasochistisch-lovende gelaat op kon kijken - al was het maar een fractie van een seconde. Hij draaide er zijn hand niet voor om dat ze niet heel onwaarschijnlijk op haar knieën neer zou vallen en een hand voor haar mond sloeg om hysterische smeekbedes en een opborrelende maaginhoud binnen te houden. Alas, hij bespaarde haar dat. Genoeg reden om hem ook maar een beetje dankbaar te zijn, en misschien was dat zelfs wel - wie weet, maybe, perhaps, slight chance - een procent respect waardig. Maar het Raziaanse brein van van Valnor was tot de nok toe volgestampt met wilde, tienerlijke ideaalbeelden die haar gezonde verstand volledig hadden geïndoctrineerd, en haar zicht op het leven was zo probleemloos als haar eigen zorgeloze, al swingende sleurtje. Vanzelfsprekend dat ze er vast niets bij in kon denken. Net als die godforsaken broer van haar, no good. Al om al leek Dayé van Valnor daadwerkelijk de laatste persoon te zijn geweest die lieflijke Krissandra nog in toom had kunnen houden. Nu was hij weg en waren de teugels écht ontdaan en alle remmen écht los. Al zo leek het. Daarin moest hij haar helaas teleurstellen. Not while he's around. Tenslotte had hij al genoeg van haar gedoogd, al had het feit dat hij er nooit echt duidelijk op terug was gekomen er ook mee te maken dat hij het aan wilde zien alsof het nooit was gebeurd. En daar breide hij zolang op verder als hij wilde - haar mening had daarin geen enkele waarde.

Terwijl hij royaal de tijd nam om al haar pro's als het ware naar de achtergrond te duwen en een driedubbele streep te zetten onder haar rijtje cons, neerkrabbelend op het kleine noteboekje in zijn handpalm, voelde hij haar blik in zijn rug branden. Aandacht besteedde hij er niet aan, in de bevooroordeling dat het zonder twijfel de blik was die hij altijd kreeg: die van het ongeloofwaardige, 'are you kidding me, is he for real?'-soort die beoogde dat hij zo stellig de klootzak was als de geruchten de rondte deden. Blijkbaar werd dat menig leerling bij de tweede, de derde, en zelfs de vierde keer nog niet duidelijk genoeg. Uiteindelijk keek hij van zijn schrijfblokje op om zijn hoofd langzaam haar richting in te draaien, hoewel - ergerlijk - kalmpjes. 'Excuse me? Ik geloof dat ik dat niet goed verstond?' haalde hij haar onduidelijke geprevel te boven in een mierzoet toontje, opzettelijk wél aandacht bestedend aan die nieuwe vermetelheid en heus wel wetende wat voor soort woorden haar mond verlieten. Vijftien jaar op Razen bracht je immers wel wat in de nationale taal daar bij, en vooral in de wetenschap dat de dames daar net zulke pittige woorden verlieten als dat ze temperamentvol waren. Desalniettemin vreesde hij er aanzienlijk voor dat het weer een nieuwe aanleiding zou zijn voor de roodharige griet om nog eens een kwartier van de les (en zijn kostbare tijd!) te rekken als ze erachter kwam dat hij ook in de tong van haar thuistaal kon spreken, al dan niet met een zwaar Noord-Shadraans accent. Gingen we niet doen, als het even kon. En daar liet hij haar liever ook niet achterkomen, als het even kon.
'Cling to that attitude while you're able,' vervolgde hij met een vermaand wuifje van zijn hand voor hij in een sierlijk gebaartje een bladzijde van zijn blocnote omsloeg. Doe maar zo. Hij hield zich zijn agentenrol wel op om er later alle plezier uit te halen. 'Laat me u er vriendelijk aan herinneren dat uw lijst enkel en alleen maar langer wordt en de gevolgen daarvan zijn alles behalve mijn probleem. In fact denk ik er zelfs over om uw oude heer over te laten vliegen voor een gemoedelijk gesprek.' Now that would be fun. Misschien maakte hij achter de schermen ook even een rapport over zijn blauw getrapte scrotum en de 'medische malfuncties' die hij daarbij, vanuit overkritisch advocatenpunt, is opgelopen.    
'I've never been happier in my entire life,' reageerde hij met een bepaald niet blije uitdrukking op haar astrante opmerking - ze leek het maar niet te leren. Kon het niet voor één keer een ja en amen van haar kant zijn? In een langzame beweging sloeg de lange donkere man zijn armen voor zijn borst over elkaar en keek in zwijgende afwachting toe toen de vuurmagiër uiteindelijk besloot om haar moeite in haar opdracht te steken. Een frons had zich tussen zijn wenkbrauwen gevormd, maar zijn aandacht bleef strikt op de uitgestoken handen van de roodharige leerlinge om enige zweem van vuurmagie te traceren. 'En nu verruimt u uw bekrompen reservoir voor een geduld waar ik U tegen kan zeggen, lijkt me,' snoof hij grimmig op haar ongeduld. Met de frons nog duidelijk aanwezig, ontvouwde hij zijn over elkaar geslagen armen uit hun positie en beende traag op haar af. Zonder pardon stelde hij zich vlak achter haar op. Haar rug drukte tegen zijn buik toen hij geneigd was zich iets over haar heen te buigen, maar dat was niet omdat hij het zo graag wilde. Op deze manier kon hij gemakkelijk haar houding corrigeren en zich aanpassen tot haar gezichtsveld, om met verrassend tedere handelingen haar handen een paar centimeters anders te positioneren. 'Richt u vervolgens op uw innerlijke vlam,' vervolgde hij zacht in haar oor. 'In de praktijk stuur je het allereerst richting je armen, langs je pols, tot in je vingertoppen en vanuit daar maak je een zwiep met je handen. Child's play.' Hij zou er niet op van kijken als het haar de eerste keer waarschijnlijk nog niet goed af zou gaan en haar poging slechts een zwakke flikkering teweeg bracht, maar then again was dat ook alles behalve een verrassing met de tijd die ze in zinloze puberale hobby's stak.

_________________



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Kriss
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Maardbei
Posts : 924
Points : 30
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Vuurmagie/Luchtmagie
Klas: -
Partner: Your body's poetry, speak to me, Won't you let me be your rhythm tonight? Move your body, move your body, I wanna be your muse, do your music, And let me be your rhythm tonight, Move your body

BerichtOnderwerp: Re: Bijles Summoning Flame of Gaia || Kriss   zo feb 14 2016, 23:21

Adem in, adem uit. Laat je niet uit je tent lokken. Hou je hoofd koel en vervolg gewoon de les. Tel.. tot 1000.000. Ze wist dondersgoed dat hij elke kans greep die ze hem onbewust aanbood. Waar ze zich achteraf dan weer flink voor haar harses kon slaan. Ze was wel verrast. Ze had niet gedacht dat hij een woord van haar gemompel had kunnen verstaan. Zou hij Raziaans spreken? Misschien wel logisch gezien hij een vuur magie leraar is. Erg makkelijk was de taal niet te noemen. Voor buitenlanders of course. Voor een raszuivere *ahum ahum* Raziaanse als Kriss was het natuurlijk een fluitje van een cent. Zou hij een tijd op Razen gewoont hebben? Een nieuwsgierigheid naar hem groeide weer. Dat hardnekkig onkruid dat haar gedachtes telkens meer en meer overwoekerde met hem. God hij moest eens weten..

Toen haar vader ter sprake kwam was elke nieuwsgierige gedachte over de mysterieuze vuur magie leraar verdwenen als sneeuw voor de zon. Was he actually serious? Bijdehand sloeg ze haar armen over elkaar en keek hem aan met een blik van “oh ja joh? Is dat zo?” terwijl ze hem met opgetrokken wenkbrauwen aan staarde. “I like to see you try.” Savador was dan misschien machtig hier op school. Een man uit de gevangenis halen voor een oudergesprekje? Al zou hij op honderd magische lampen tuffen en ze oppoetsen tot ze zilver leken. Geen enkele genie die die wens in vervulling kon brengen. En zelfs als wist ze hoe onmogelijk het was om haar vader naar hier te brengen, voelde ze toch een bepaalde spanning. Niet dat ze dat aan Savador zou laten merken. Nee, zoals ze zichzelf al een paar keer had moeten zeggen; laat je niet uit je tent lokken.

Kriss had daar niet eens de kans voor. Ze moest zich immers gaan concentreren voor de les van vandaag. En terwijl zij dat deed en haar magie liet stromen zoals hij haar had gevraagd, stond Savador daar maar. Hij zei geen woord. Keek haar alleen maar met die zure frons van hem naar haar handen. Ze raakte ongeduldig en lichtelijk geïrriteerd. Maar ze hield haar concentratie op de stromende magie in haar armen. Voor zo lang dat duurde natuurlijk. Savador kwam haar kant op lopen. Wat ging hij doen? Haar twee roodbruine ogen flitste zijn kant op en ze voelde hoe haar hart sneller begon te slaan en tot haar grote schrik kwam hij vlak achter haar staan. Ze rook zijn inmiddels bekende geuren, voelde de warmte die zijn lichaam afstraalde van zijn mannen armen die om haar heen bogen en haar met een verrassend aangename tederheid corrigeerde. De diepe klanken van zijn stem echode in haar oren en bliezen warm langs haar hals. En voor ze het wist was ze verloren. Een hart dat zo hard tegen haar borstkas aansloeg dat ze bang was dat hij het kon horen. Haar hoofd die haast op automatische piloot opzij wilde kantelen om haar hals bloot te geven aan vurige maar oh zo verboden verlangens. Ze voelde haar knieën week worden onder haar gewicht en had de neiging om in zijn warme omhelzing te leunen, zelfs al was het geen daadwerkelijke omhelzing. Ze probeerde zich op zijn woorden te concentreren. Ze probeerde zich op allesbehalve hem die zo dicht op haar stond te concentreren. Wat natuurlijk compleet mislukte. Concentratie was nu ver te zoeken. Waarom deed hij haar dit toch aan! Hij haatte haar toch? Moest hij er niet van walgen om haar überhaupt met een vinger aan te raken? Laat staan zo dicht op haar te staan? Concentratie. Child’s play. Een zwiep met je handen. That’s it. Met een uiteengevallen gang aan gedachtes en vervlogen aandacht op datgene waar ze zich op had moeten blijven concentreren deed ze een poging. Een kleine explosie aan vuur tot het gevolg. Ze gaf een gil en sloeg haar hoofd achterover. Een scherpe pijn van een klap tegen iets hards op haar achterhoofd liet haar handen om haar hoofd heen slaan. Ze wankelde kreunend en wrijfend over de pijnlijke plek een paar passen weg en leek even gedesoriënteerd. De steekvlam was direct weer verdwenen maar die klap bleef hardnekkig in haar schedel nakloppen. Waar was ze in godsnaam tegen aan gestoten? Ze opende haar pijnlijk dichtgeknepen ogen toen ze zich verschrikt realiseerde wat het was geweest. Voor een seconde staarde Kriss met grote ogen naar het kleine straaltje bloed dat vel rood afstak onder zijn neus, over zijn lippen en langs zijn kin en goatee naar beneden droop. ”Oh mijn god. Je bloed! Oh shit! Gaat het?” Ze vloog bezorgd op hem af om hem te helpen. Hoe wist ze niet, waardoor ze nogal onbeholpen het bloed van zijn kin af begon te vegen. In een reflex bedacht ze dat ze iets nodig had om het bloeden te stoppen en scheurde een stukje witte stof van de zoom van haar overhemd af en bevlekte zichzelf meteen met rode vingerafdrukken. ”I’m so sorry! Dat was echt niet mijn bedoeling! Here, let me help you.” en ze depte met het lapje stof ongevraagd, maar wel voorzichtig langs zijn kin, lippen en onder z'n bloedende neus


[laaaaaaaaaat, en het is natuurlijk een poging tot XD A little godmoden was allowed ^^' right? Als t niet goed is moet je het zeggen lieverd :smuch: ]
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: Bijles Summoning Flame of Gaia || Kriss   za apr 02 2016, 05:52



In het broeierige moment dat de roodharige haar drang naar al zijn feitjes trachtte te bedwingen, was zijn aandacht volledig bij zijn zeer essentiële kladblokje gericht, en daarna bij de les, die hij nu eindelijk wel eens wilde starten. Ze hadden al een kwartier verloren aan onzinnige fratsen - van haar kant, vanzelfsprekend. Hij verwachtte enigszins dat het niet als zo'n verrassing moest overkomen voor de Raziaanse dat hij tevens een aardige woordenschat over haar thuistaal beheerde, maar dat was voor haar verder niets meer dan een vies giswerkje waar ze zo in een dialoog met hem nooit iets wijzer uit zou worden. Ze was - in zijn ogen, in haar positie - lager en dus niet van belang, behalve in zijn lessen. Persoonlijke informatie deed er verder niet aan toe - mits ze haar bankrekeningnummer wilde delen, dan plaveide hij zijn in peperdure pantalon gehulde achterste graag op een stoeltje om samen met haar een boekje open te doen, jawel. Dat alles verloor net zo snel zijn waardigheid zoals het nooit enige waardigheid had gehad, toen madame in haar houding een weerbarstig bastion opzette en brutaal haar armen over elkaar heen sloeg, verbeten blik inclusief. Hij stond half zijwaarts naar haar toegedraaid en kon alles gade slaan vanuit zijn ooghoeken, maar hij plukte een klein acht bij veertien centimeter-paginaatje van zijn blocnote tussen deftig bevochtigde duim en wijsvinger op en deed net alsof hij het niet zag. Gemurmel waaronder een ongeïnteresseerde, niet eens tot haar gerichte 'mja' te horen viel, ging half verloren in de lichte bries en het gezoem van insecten. 'Don't tempt me,' luidde zijn enkele reactie tussen neus en lippen door toen, die laatste daarbij licht getuit. Tut. Van binnen maakte haar opmerking een smalend grimasje los; wie had het hier immers over proberen? De zwartharige leraar keek uiteindelijk op van zijn geïmproviseerde arrestatiebonnetje en nam haar in zich op, licht fronsend. Ze had wel een gouden talent om steeds stokken van de grond te grissen en ermee in het hol van de leeuw te porren, toegegeven. Vier gebroken regeltjes in één kwartier was geen record, maar het kwam er aardig bij in de buurt. Hij zou het prachtig hebben gevonden als er even een wulpsig wespje onder haar rokplooien kwam gezoemd om haar een mooi segment van onvervalste karma te laten beproeven met zijn angel gereed in een banzai-kamikaze-krachttoer, hand op zijn hart.

De les startte met het gebruikelijke; de uitleg van de stof en het langzaam maar zeker in praktijk brengen. Het was hierbij genoodzaakt om binnen handbereik vlak bij haar te staan, bijna alsof hij zich aan haar gezichtsveld aan trachtte te passen. Hij merkte hoe haar lichaam ietwat verstijfde tegen zijn borst nadat hij zich aan die positie had verschikt. Ze leek nog net geen klimpartij-capriolen te verrichten en de eerste de beste boom in te schieten alsof ze daadwerkelijk een steekinsect in haar derrière had, in zijn extravagante gedachtegang. Het deed hem denken aan de schriele eerstejaars, met een volbepakte XXXL-rugzak groter dan zijzelf en een zichtbaar, beverig gebrek aan zelfvertrouwen - dat soort dat net van de laatste basisschoolgroep kwam en in het diepe van de naderende puberteit werden gegooid. Ze schoten als een vluchtende school vissen voor een net alle kanten op wanneer hij naderde en het was de gebruikelijke gang van zaken dat ook niemand onder die melkmuiltjes graag hun kersverse lessen vuurmagie volgden, voornamelijk met de reden dat ze stuk voor stuk doodsbang voor hem waren. Maar Krissandra van Valnor, met haar grote mond, haar bruisende energie en haar (hoezeer hij het ook haatte om dat toe te geven) esthetische glans, viel daar niet onder. En hij betwijfelde het of ze dat ook ooit zou doen. Hij rekende haar onder het soort dat een afkeer jegens hem had, en dat er behoorlijk van genoot om hem keer op keer uit de tent te lokken, misschien omdat ze het grappig vonden om zijn overdreven sarcasme aan te horen, of er interesse aan koesterden om hem op het toppunt van razernij mee te maken. De aanleiding van haar omzichtige houding kon hij niet ontdekken en in de wetenschap dat het wellicht een reactie kon zijn uit opspelende emoties die ze had aangenomen uit de verhalen en roddels, zelfs tijdens een loutere demonstratie van de praktijkoefening en niets meer dan dat, irriteerde het hem. Dat was weer een klein onrecht dat hem werd aangedaan. Alsof die ankertonnen aan opgeslagen hondse brutaliteit in één geste werden gelost en ze uit angst of afgunst als een gedroogde vrucht ineen schrompelden als hij zich ook maar een centimetertje te dicht in hun buurt waagde. Maar of het dat daadwerkelijk was kon hij niet achterhalen. Hij wilde het afdoen als het zoveelste irritatiefactortje in zijn leven, gewoon wegwuiven als iets dat nog minder van belang was als zwervers op een kluitje en de les vervolgen, als ze niet de ongelofelijk stupide handeling verrichte die daarop volgde.

Een enkele zwiep was voldoende geweest. Gewoon een simpele, soepele slag. Hoe moeilijk was het nu? Maar nee, de helse roodharige diva wenste er haar opzienbarende sensatie aan toe te voegen door er een mini-explosie van te maken. De onstuimige nijd jeukte onder zijn huid, en hij trok in een halve grauw zijn mond al open om haar een tirade toe te bijten, toen zijn zichtveld werd benomen door rood en zijn neusgaten zich vulden met de geur van shampoo en vrouwelijkheid, gevolgd door een klap, dansende sterren in het zwart - en toen was er alleen nog maar de pijn. Een vreemd geluidje dat een combinatie leek tussen een jammerkreet en een binnensmondse snik ontsnapte vanuit zijn plots pijnlijk verkrampte borst. Tranen sprongen in zijn dichtgeknepen ogen en zijn handen schoten naar zijn gezicht terwijl hij achteruit wankelde - bijna struikelde. Even stond de hele wereld ondersteboven terwijl hij zich, half voorovergebogen en tussen het verwerken van de pijn, probeerde te heroriënteren. 'Lompe loeder!' sneerde hij intussen zijn weerzin uit, zijn stem half gesmoord door de handen over zijn neus en mond, waar hij het warme vocht voelde stromen. Versuft deed hij een poging zijn licht geworden hoofd op te richten en zag het bloed afsteken op zijn bevende handen. Hier en daar spatten een paar druppels op zijn anders zo kraakheldere witte overhemd, aangeschaft uit de beste Shadraanse herenzaken, zorgvuldig gewassen en plooi na plooi gestreken. Het was een hardnekkige klus om dat uit deze quality-stof te krijgen, verdomme. Het was in ieder geval nog een schrale troost dat hij zijn bril niet had opgehad. Uit reactie draaide hij zijn hoofd met een ruk weg toen madame de kringspiermusketier met een shit en een aanroeping tot de grote lieve heer op hem af kwam gesprongen om het bloed van zijn huid te vegen, maar hij slaagde er in om maar één drieste stap van haar vandaan te zetten. De impact van de klap in combinatie met het hete weer, zijn frustratie en een getriggered gedeelte van zijn MS, zorgde voor een dreunende mokerhamer tegen de binnenkant van zijn schedel. Misschien was het beter als hij even ergens ging zitten. Nog te duf om te protesteren liet hij haar toen haar gang maar gaan, al ging dat gepaard met een nijdige blik en mondhoeken opgetrokken in een grauw. Veel keus had hij nu immers niet.



_________________



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Kriss
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Maardbei
Posts : 924
Points : 30
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Vuurmagie/Luchtmagie
Klas: -
Partner: Your body's poetry, speak to me, Won't you let me be your rhythm tonight? Move your body, move your body, I wanna be your muse, do your music, And let me be your rhythm tonight, Move your body

BerichtOnderwerp: Re: Bijles Summoning Flame of Gaia || Kriss   ma mei 23 2016, 16:24

Oh my god, oh my god, oh shit, oh crap! Had ze dit zojuist echt gedaan!? Dayum hoe hard was haar hoofd wel niet!? Hij schold haar natuurlijk uit. Ze voelde zich zo schuldig dat ze er niet eens tegenin ging. “Het spijt me echt zo erg. Dit was echt niet m’n bedoeling.” Ze had haar handen al naar hem uitgestoken toen hij zich met een ruk van haar af draaide. Maar hij leek versuft. Geezus hoe hard was die klap wel niet aangekomen?! Nog voor ze het zelf kon voorstellen ging Savador al zitten en Kriss fladderde als een kip zonder kop om hem heen. “God wat doe je met een bloedneus? Ik heb zoiets nog nooit gehad. Moet je niet je neusbrug dicht knijpen ofzoiets? Wacht ik heb zakdoeken in mijn tas.”  Ze liep vlug naar haar tas en kwam terug met papieren zakdoeken en een flesje water. Ze gooide het met bloed doordrenkte stukje stof op de grond. Van twee stukjes papier maakte ze twee propjes voor Savador om in zijn neus te steken. Nadat ze een van de papieren zakdoeken vochtig had gemaakt depte ze voorzichtig langs de neus en mond van haar leraar, in een poging hem wat schoon te maken. “I really am sorry.” Zei ze zacht, elk oogcontact vermijdend. “Ik weet niet wat er gebeurde… U..U liet me schrikken. U stond ineens zo dichtbij. Ik kon me niet meer concentreren..” STOP MET PRATEN! “Ik bedoel.. uhm.. ik bedoel.. moeite met aanraking..” Seriously? Zelfs hij weet dat dát niet waar is. “Van vreemde enzo..” I swear.. shut your mouth now! Ze hoopte maar dat hij te duizelig was om überhaupt te horen wat ze zei.

Een paar vochtige zakdoeken later en Savador was zo goed als schoon. “Wilt u een slokje water? Of misschien vochtig doekje op uw neus? Of.. voorhoofd?.. I don’t know..” Ze draaide zich verslagen van hem af en plofte naast de zwartharige man neer. “I’m such an idiot..” Ze begroef verslagen haar hoofd in haar handen. "Waarom gebeuren dit soort dingen altijd bij mij!"

[Sorry dat ie wat kort is, hopelijk kun je er wat mee ^^']
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: Bijles Summoning Flame of Gaia || Kriss   do jun 09 2016, 01:15

And at one time or another

IT BECAME CLEAR THAT WE ALL TOOK A BITE FROM THE APPLE


Als een snaterende kip met de vlammen in haar pluimstaart, dartelde zijn roodharige leerlinge in zichtbare paniek om hem heen. En terwijl hij daar half grienend tegen een boom in de schaduw zat en zich koste wat het kost niet mee trachtte te laten slepen door haar duizelingwekkende primitieve dans langs hem heen, kneep de zwartharige docent met een ongelukkig gezicht en twee vingertjes zijn neus dicht, alsof het niet de neusbrug was die hij vasthield, maar de gebruikelijke steel van een wijnglas. Intussen hoorde hij Van Valnors schrille gekir en wilde hij snauwen dat ze bij Medusa op moest houden, maar de misselijkheid vergreep zich aan zijn opgekropte keel en zijn lichtgeraakte hoofd en dus besloot hij in plaats daarvan maar zijn druilerige leven te overdenken, en het feit dat hij figuurlijk gezegd altijd de hete pis over zijn schoenen kreeg. Dus het was wel aan de orde, niet te vergeten kennelijk volkomen normaal om je meester in zijn piemel te trappen, om hem natte handdoeken en flessen water naar zijn achterhoofd te smijten als hij per ongeluk een open kleedkamer binnenkwam of onbedwongen de grenzen van zijn personal space te negeren en hem lukraak te bespringen, lippen klevend aan de zijne - maar wanneer je hem een hevige bloedneus bezorgde betrof het spontaan om een wereldcatastrofe. Note taken. Wellicht moest hij zijn gezicht impulsief herhaaldelijk tegen de stam van een boom beuken tot het bloed uit zijn andere neusgat ook rondspoot. Misschien kwam ze hem uit medelijden wel koekjes brengen en zorgde voor de rest van het schooljaar netjes dat haar gemaakte proefwerken van optimaal niveau waren. Het bleek opnieuw de vreemde logica van de jeugd en hij besefte opnieuw dat hij er zijn vinger maar niet op kon leggen. Het was een beleveniswereld die hij verafschuwde, misschien omdat hij hem zelf nauwelijks ooit ervoeren had. Het zweet parelde op het gelaat van de zwartharige man en liet zijn gloeiende gezicht glimmen, die zijn ogen dichtkneep en zich afvroeg of hij zodra niet even op bed moest gaan liggen. Het was niet aan de orde om zijn gebruikelijke medicijnen voor zijn multiple sclerose in te spuiten; dat had hij vanmorgen al gedaan. Wat hij nu op z'n minst kon doen was om misschien even volledig uit de zon te gaan zitten, die haar straal tussen het bladerdek boven zijn hoofd alsnog op zijn kruin spikkelde. Het zweet gleed in trage lijnen langs zijn hals en verdween onder de koord van zijn met bloeddruppeltjes ontsierde overhemd. Zijn lokken zaten verfomfaaid en plakkerig en in het zonlicht deden de uiterste haarpuntjes bijna een soort mokkabruin aan. Hij deed verwoede pogingen om de ketting van zijn gedachtegang te blijven volgen, maar dat werd hem flink bemoeilijkt met de rode waas die langs het achtergrondgroen van de ruïnes schoot. Ze snelde naar haar tas en terug en knielde uiteindelijk, nog in haar geschokte frazelingen, voor hem neer met een aantal doekjes en een flesje water. Savador knipperde het zweet uit zijn ogen en kneep ze af en toe dicht wanneer het vochtige doekje langs de huid van zijn oogleden depte, die het vocht gulzig op leek te nemen - maar intussen keek hij haar aan en hij zou zich opnieuw een moordenaar kunnen betitelen als blikken konden doden. Zijn lippen persten zich zuur op elkaar toen hij de tot een punt gedraaide propjes uit haar handen griste en met grote tegenzin in zijn neusholtes frotte, omdat hij wist dat dit hem een belachelijk voorkomen gaf. Duizelig was hij zeker, en misselijk was hij zonder twijfel - en toch had ze de grote pech dat haar leraar haar raaskallerij tot zich nam en haar intussen ook vanonder zijn uit model geraakte lokken als een razend uitgehongerd dier toe loerde. Hij slaagde er zelfs in een spottend geluidje uit te brengen, al klonk het meer als een hese fluitketel en vuurde hij er haast een puntpropje mee af uit zijn neusgat. Moeite met aanrakingen van vreemden - de humor!  
'Oh - is het werkelijk?' spatte de donkerharige man in geamuseerde spot uit, daarbij half klinkend als een verkouden pinguïn met die propjes in zijn neus. 'Uw knie - als ik het me helder voor de geest kan halen - had echter totaal geen moeite om zich als een losgeslagen hittezoeker in bepaalde privédelen te torpederen. Uw hoofd,' ging hij snerend verder, '- geniet er duidelijk met volle teugen van om over onschuldige neusseptums te walsen. Ik zou u een straatverbod moeten opleggen met uw onhandelbare, ongewenste intimidaties, you horrid shrew. U vergrijpt u maar met uw petticoats aan een weerloze eerstejaars, maar ik - uw leraar - ben er beslist klaar mee om nog langer mishandeld en op langere termijn door u misvormd te worden, en ik hoop er ten zeerste op dat u voor één keer mijn woorden eens voor lief neemt!' Hij snauwde onbeschroomd door haar aanbod voor een slokje water of een vochtig doekje heen en bleef nijdig voor zich uit sakkeren, zelfs toen ze zich naast hem had neergeploft. Daarbij probeerde hij er niet uit te zien als een bizarre rugzakreiziger die met het nodige overdrijven voor alles had gezorgd, inclusief propjes in zijn holtes tegen de droge lucht. Naast hem begroef de roodharige beschaamd haar gezicht in haar handen en maakte haarzelf uit voor iets dat hij duizendmaal kon beamen. 'Wel, dan is dat in ieder geval iets waar we het beide over eens zijn,' siste hij cynisch in een tussen de rest uitgeplukt doekje dat hij tegen zijn neus en mond aangedrukt hield, zonder een spatje mededogen. De beter vraag was: waarom gebeurden dit soort dingen altijd bij hém?


{ Ik hoop dat u ook iets met de mijne kan ;w ; }

_________________



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Kriss
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Maardbei
Posts : 924
Points : 30
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Vuurmagie/Luchtmagie
Klas: -
Partner: Your body's poetry, speak to me, Won't you let me be your rhythm tonight? Move your body, move your body, I wanna be your muse, do your music, And let me be your rhythm tonight, Move your body

BerichtOnderwerp: Re: Bijles Summoning Flame of Gaia || Kriss   do jun 09 2016, 02:49

Ze deed alles wat ze kon verzinnen om hem te helpen. Dat was het enige wat ze hem kon bieden. Maar natuurlijk was dat niet goed genoeg voor Savador. God hij had een broer van haar vader kunnen zijn. Het enige verschil was dat ze de hoop bij Kahaniël allang had opgegeven en nu alleen nog maar tegen hem kon vechten. Een mentaal slopend relatie die ze niet los kon snijden uit haar leven. En met Savador was het net of ze die relatie mee naar de enige Kahaniël vrije omgeving nam.

Verslagen van dat gevecht en het zoveelste gevecht met haar leraar was ze naast Savador neer geploft, die niet veel worden aan haar vuil had gemaakt. Ze had echter kunnen weten dat zijn tirade nog komen moest. Daar ging hij weer over dat knietje! Ze sprong kwaad in de verdediging geschoten overeind, hem zonder pardon onderbrekend! “Dat was in zelfverdediging!” Riep ze woedend hem letterlijk terecht wijzend door haar priemende vingers richting zijn borst te wijzen. “Je hield verdomme een mes tegen mijn keel! Je had me tegen de vloer gepind als een of andere prooi! Wat verwacht je dan! Het is een wonder dat ik je nog steeds niet heb aangegeven!” Haar ogen schoten net zoveel vuur als de zijne. En daar stonden ze weer tegen over elkaar. Als twee leeuwen. Grauwend en grommend naar elkaar uithalend.

“Weetje! Screw this! Screw you! Het maakt niet uit wat ik zeg of doe. Al schrijf ik in de wolken dat het me spijt! Al geef ik je m’n eerste kind! Het maakt toch geen verschil!” De tranen schoten haar in de ogen, maar het kon haar niet meer schelen. “Je bent precies mijn vader! Het is nooit goed! Heb je er ooit eens aan gedacht dat ik het écht niet expres doe? Dat het ik allesbehalve je meest gehate leerling wil zijn?” De tranen rolde in haar woede en verdriet over haar wangen. “Je breekt m’n fucking Animæ ei for no fucking reason! Je dreigt met het ontslag van mijn broer als ik niet doe wat jij zegt! Godzijdank is hij zelf opgestapt! Je blaast zowat mijn paard op! Je bedreigd me met een fucking mes! Weetje dat ik nog weken een blauwe plek heb gehad op mijn arm toen je me die ene keer vastgreep?! Enkel en alleen omdat ik in een boek keek! Wat denk je dat ik ben? Wat denk je dat ik ga doen? Je belachelijk maken? Je kinderen pesten? Je weet nog half niet hoe het werkelijk zit!” Ze draaide zich nijdig om, griste haar tas van de grond en was van plan om weg te lopen. “Er zitten een hoop halvezolen op die school van jouw.” Draaide ze zich weer vel om want blijkbaar was ze nog niet klaar met hem. “En de meeste verdienen het niet eens om zelfs een woord over magie te leren. Ik weet echt wel hoe het eraan toe gaat, Savador. Ik weet ook heel goed dat het meeste geshit dat jou overkomt niet eens verdiend is! Maar kun je alsjeblieft voor één keer in kunnen zien dat ik niet ben als al die shitluizen!? Op die hele verrotte school ben ik waarschijnlijk de enigste persoon die geeft om j-“

Ze klapte haar mond dicht voor ze dat woord daadwerkelijk hardop zou zeggen. Ze slikte en wist even niet meer wat ze zeggen moest. In plaats daarvan keek ze hem alleen maar met betraande ogen aan aan. “Ga naar de ziekenzaal en laat uw neus nakijken, Master. U ziet er niet goed uit.” Zei ze op een veel zachtere toon, maar nog steeds vervult met de emoties die ze zojuist op hem los had gelaten. “Ik u een plezier doen en uw woorden voor lief nemen,” Ze draaide zich om en voelde hoe de tranen meer en meer begonnen te branden in haar ogen en kleverig haar nek in gleden, terwijl ze weg stapte. “U zult geen last meer hebben van mij.”

Haar hart voelde compleet gebroken en de scherven prikte branderig in het gat wat achtergebleven was. Ze liet de tranen stromen maar probeerde haar snikken in te houden tot ze buiten gehoor afstand van Savador was. Toen pas liet ze het echt los en begon ze ongecontroleerd hartstochtelijk te snikken en zakte tussen de varens door haar knieën waar ze haar gezicht in haar handen begroef. Elk beeld en detail wat ze ooit van hem had gezien schoot als duizenden scheermessen door haar hoofd. Van de avonden dat ze tot laat achter de tv zat om heimelijk naar hem te staren in zijn interviews. Naar de vuurmagie lessen waarin ze geïntrigeerd naar zijn magische kunsten staarde en de verassende elegantie die hij voorbracht. De pijn die ze zo vaak in zijn geheimzinnige ogen had gezien, al was het maar een glimps van een agony die zij waarschijnlijk nooit kon begrijpen. Zijn geur, zijn stem, zijn lach. Hoe hij voorbij beende door de gangen. En hoe hij haar zo verassend teder had gecorrigeerd, voor ze alles in vlammen op liet gaan. Een tedere aanraking die ze nooit zou voelen als meer dan toevalligheid. Zijn stem die haar nooit vriendelijk zou toespreken. Zijn lach die nooit voor haar was of zou zijn. De pijn in zijn ogen die ze nooit zou kunnen verzachten. En het feit dat ze hem never te nooit lief zou kunnen hebben zoals zij altijd gedroomd had. Het was voorbij. En ze kon niet geloven hoe veel pijn dat eigenlijk deed.


ooc: ghe (a) Ik had inspiratie XD and I just went with it X'D
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFILE
MAGICIAN

BerichtOnderwerp: Re: Bijles Summoning Flame of Gaia || Kriss   

Terug naar boven Ga naar beneden
 

Bijles Summoning Flame of Gaia || Kriss

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Starshine Academy ::  :: Old Ruins-