PortalIndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 Why? (Thayeline)

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Zack
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Cid
Posts : 2575
Points : 25
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Light/ air
Klas: c:
Partner: c:

BerichtOnderwerp: Why? (Thayeline)   ma okt 13 2014, 19:42

Zack had alles weggehaald, netjes weggestopt in een tas en alles wat hij niet meer nodig had, had hij weggegooid. Zijn kamer die eerder een levendige rommelhoop was geweest, was nu compleet leeg, het enige wat nog aan hem herinnerd kon worden, waren de muren. Zack ging naar een van de bekende muren met zijn eigen silhouette ertegen geschilderd. De herinneringen aan vroeger kwamen terug en Zacks blauwe ogen keken en mistroostig naar, zijn vingers gleden over zijn vroegere silhouette, hij was een stuk gegroeid, van zijn vroegere 1m88 naar een flinke 1m94. Natuurlijk waren he gelukkige herinneringen geweest, maar de dood van zijn oude geliefde kreeg hij niet uit zijn hoofd, Rhine had een eind aan haar leven gemaakt en dat had hem helemaal vanbinnen kapotgescheurd. Hij was het beu te vechten, was het beu met een glimlach door het leven te gaan, eventjes had zijn ene kant het overgenomen, maar die had zich weer teruggehouden. Natuurlijk was zijn haar nu een stuk korter geworden, maar dat kon hem voor geen meter schelen. Uit een van de laatste schuiven, haalde hij een oude brief tevoorschijn, samen met een doodskaartje met Rhine’s gezicht op. Zack keek ernaar en mompelde zacht: “Will you grab my hand when death’s coming to get me...?”
Natuurlijk hield hij nog van haar, hij zou voor altijd van haar houden. Zijn rechterhand gristte naar een doos met medicijnen en zijn linkerhand naar een keukenmes, het keukenmes waarmee Rhine zichzelf van het leven had beroofd, hij had het te pakken weten te krijgen en hij had het proper gemaakt om dan haar naam er in te krassen.  Zack was moe, wilde zijn ogen sluiten. Tranen gleden over zijn wangen terwijl hij nog eens de brief hernam die Rhine hem had geschreven:

Letter of Rhine:
 

Zack wist goed genoeg hoe Rhine van hem hield en hij drukte de brief tegen zijn ontblootte borstkas terwijl hij zachtjes huilde voor hij keek naar het mes. “Rhine, please, I can’t forget you... Take me with you...” Zijn ogen gingen richting de pillen. Het waren er niet genoeg meer, niet genoeg om zijn lichaam genoeg te vegiftigen. Een zucht verliet zijn lichaam terwijl hij ging liggen, met het mes tegen zijn hartstreek gedrukt. Zijn gedachten flitsten naar Thayeline en de afscheidsbrief die hij had geschreven voor haar:

Liefste Thayeline,

Ik ben op, compleet leeg vanbinnen. Ik weet niet hoe ik nog verder kan, elke dag is een sleur voor me en elke dag word ik wel herinnerd aan Rhine’s dood, hoe ik haar ader heb losgelaten en hoe ik haar heb laten sterven. Ik laat dood me opeisen. Kom alstjeblieft me niet opzoeken, ik wil niet dat je hetzelfde trauma oploopt zoals ik heb gedaan. Ik wil je geen pijn doen door me zo te zien... Ik hou van je en wil je deze pijn niet bezorgen. Maar, ik wil je dit laten weten en het is beter dat je me compleet vergeet...

Zack.

Langzaamaan sloot Zack zijn ogen, klaar voor de pijn die zou komen, een pijn die niets was vergeleken met wat hij elke dag opgezadelt zat. Hij bracht het mes omhoog maar voor hij er een eind aan kon maken en voor de dood hem zou meenemen, werd hij tegengehouden. Door de schok liet hij het mes vallen en veroorzaakte het een kleine snede in zijn borstkas. Heel zijn lichaam begon te trillen terwijl hij huilde, huilde van de pijn door de dood van Rhine die hij niet verwerkt kreeg en dat hij het niet over zijn hart kreeg te spartelen, zichzelf uit de grip te lossen om het toch te eindigen.

(Thayeline)

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Thayeline
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Talita ~
Posts : 452
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Air
Klas: Miss Nannete
Partner: If people were like rain, I'd be drizzle and you'd be a hurricane

BerichtOnderwerp: Re: Why? (Thayeline)   ma okt 13 2014, 20:53

Een gilletje ontsnapte uit mijn mond toen ik de brief opende. Zijn geschrift. De vetrouwde geur van de inkt die hij gebruikte. De manier waarop hij telkens mijn naam schreef. Ik hield er zo van.
Na het lezen van de eerste 2 zinnen, viel ik van mijn wolk, recht met mijn gezicht tegen een steen. Mijn hart brak door de klap en tranen weerhielden me ervan om nog goed verder te kunnen lezen wat erin stond. Nadat ik klaar was rende ik meteen naar beneden, mijn voeten struikelden over zichzelf en het leek moeilijk om te ademen. 'Mama. Er... Er is iets met Zack. Ik moet terug, alsjeblief, alsjeblief, voor het -' Te laat is. Ik kreeg de woorden niet over mijn lippen. Ze geloofde me eerst niet. Zij had ook gelogen om me hier te krijgen. Ik was haar dochter en het zou haar niet verbazen dat ik hetzelfde zou doen om weg te raken. 'Alsjeblief, mama, ik moet gaan... Ik moet gaan... Ik kom meteen terug, ik zweer het...' Leugen, natuurlijk. Als ik nog op tijd was bleef ik, bleef ik tot hij weer normaal was en dan bleef ik tot ik hem zou vervelen en zelf dan zou ik blijven.
Maar toen zei ze nee. Een golf van roekeloosheid en woede spoelde over me heen. Gevaarlijke combinatie, want we zaten in de keuken en er lag een heel dik kookboek op tafel. Het boek belandde op haar hoofd. Zij op de grond. Ik ging naar buiten.

De dag erna was er al een shuttle, dus ik verstopte me op straat. Het was koud en het was verschrikkelijk maar ik kon het niet wagen om niet naar hem te gaan.
Toen ik de dag erna op de shuttle zat, zat mijn keel was dichtgeknepen want wat als ik te laat was? Ik zou het mezelf nooit vergeven. Ik zou het haar niet vergeven. Ik zou er ook een eind aan maken.
Waarom gebeurde dit altijd met mij?

Na een eeuwen durende rit sprong ik de shuttle af. Ik had geen tijd om me eerst te gaan inchecken. Mijn nagels dreven zichzelf diep in mijn vel. Waar moest ik eerst gaan? Zijn kamer. Ik weet het niet zeker - ik denk dat Rhine ook in haar kamer gestorven is. Misschien wou hij ook zo sterven als haar. Oh god, ik weet het niet, ik weet het niet. Laat hem in zijn kamer zijn, alsjeblief.
Mijn tas gooide ik aan het begin van de trap, de roepende mensen negerend, de tranen in mijn wangen springend, doemgedachten in mijn hoofd. Wat als ik te laat ben wat als dit niet de juiste plek is wat als...
Huilend zocht ik zijn kamer. Alle getallen vervaagden voor mijn ogen maar ik vond hem uiteindelijk. Ik trapte op de deur, gooide hem open, zo hard dat ik dacht dat de hengsels eruit zouden springen.
Daar was hij. Zijn borst was ontbloot en er zat een mes tegen. Er zat al een snede in. Oh mijn god. Nee.
Ik kon niet schreeuwen, maar ik liep naar hem, trillend op mijn benen. Zonder iets te zeggen trok ik aan zijn arm en liet het mes uit zijn handen vallen. Het was slecht gericht en het sneed even langs mijn been. Mijn zwarte legging scheurde open en er was een klein sneetje op mijn been. Het kon me niet schelen.
Ik sloeg mijn armen om hem heen, mijn natte wang tegen hem gedrukt. 'Oh... Zack, alsjeblief. Waarom dacht je ook maar voor even dat ik het zonder jou zou kunnen stellen...' Nu pas leek ik te beseffen dat dit echt gebeurde en ik begon nóg harder te huilen. Ik voelde me als een huilbaby. Hoe vaak had hij me wel al niet zien huilen? Ik wás een huilbaby.
Beverig greep ik zijn schouders, duwde hem naar achter, en keek op, recht in zijn ogen. 'Sorry dat ik er niet was, ik- ik wist niet dat je je zo voelde. Maar beloof me alsjeblief dat je dit nooit meer gaat doen. Alsjeblief.'

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Zack
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Cid
Posts : 2575
Points : 25
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Light/ air
Klas: c:
Partner: c:

BerichtOnderwerp: Re: Why? (Thayeline)   ma okt 13 2014, 21:32

Ik wist goed genoeg hoe Rhine van me hield en ik drukte de brief tegen mijn ontblootte borstkas terwijl ik zachtjes huilde voor ik keek naar het mes. “Rhine, please, I can’t forget you... Take me with you...” Mijn ogen gingen richting de pillen. Het waren er niet genoeg meer, niet genoeg om mijn lichaam genoeg te vegiftigen. Een zucht verliet mijn lichaam terwijl ik ging liggen, met het mes tegen mijn hartstreek gedrukt. Mijn gedachten flitsten naar Thayeline en de afscheidsbrief die Ik had geschreven voor haar.
Zo hoopte ik vurig dat ze niet zou komen, dat ze me niet zou zien, niet in deze staat. Dat ze vrede zou nemen met deze brief en me niet zou opzoeken.

Ik verroerde me niet, kon me niet verroeren, ik wilde gewoon het mes in me prikken en alles opgeven. De herinneringen aan Rhine waren me te veel, iets waar ik al maanden mee kampte, iets waar ik maar niet over raakte. Het was vreselijk om elke keer maar dat zelfde beeld keer op keer te herleven, de moment dat ik haar losliet, haar liet sterven zonder mezelf er ook maar voor te verzetten, ik voelde me een moordenaar, een dikke gruwelijke moordenaar. Ik kon het mezelf niet vergeven en wilde haar vergezellen in de dood. Ik had het meerdere keren tegen haar brief gezegd die nu naast me lag, samen met een doodsprentje en de doos pillen waarmee ik me niet kon vergiftigen voor er een eind aan te maken. Maar ik werd tegengehouden, mijn handen werden weggetrokken en zo ook het mes van mijn hartstreek. Het viel door de schok dat ik kreeg omdat iemand me had gevonden. “Oh.. Zack, alstjeblief. Waarom dacht je ook maar voor even dat ik het zonder jou zou kunnen stellen...” de stem herkende ik uit de duizenden, het was Thayeline, ze hield me tegen ook al had ik gevraagd om dat niet te doen. Ik wist diep vanbinnen dat ze niet zou luisteren, maar toch had ik haar een brief geschreven, ik voelde me gedwongen om dat te doen, omdat ik van haar hield. Ja, ik hield van haar, maar door de omstandigheden had ik dat opzij gezet, omdat ik egoïstisch was eigenlijk. Ik zei niets, kon niets zeggen, ik opende mijn betraande ogen en keek haar aan, bleef haar aankijken. Mijn blauwe ogen keken haar aan terwijl ze haar natte wang tegen me had gedrukt terwijl ze me omhelsde. Ze begon nog harder te huilen en ik besefte nu maar pas hoe veel pijn ik haar wel niet deed met dit. Ze trilde terwijl ze me naar achteren duwde zodat ik haar degelijk kon aankijken, mijn doffe ogen keken haar aan, ik was ondertussen al gestopt met huilen, maar nog steeds kon je de sporen zien, mijn ogen waren rood omrand. 'Sorry dat ik er niet was, ik- ik wist niet dat je je zo voelde. Maar beloof me alsjeblief dat je dit nooit meer gaat doen. Alsjeblief.'
Ik keek haar aan voor nog een paar seconden en keek dan weg. “Ik... Ik voelde me zo hulpeloos en alleen, ik... ik dacht niet na en begon dan aan de dood van Rhine te denken en dan... Ja... kwam ik tot de conclusie dat ik me ongewild voelde in deze wereld..” dit mompelde ik allemaal zachtjes, mijn blik afgewend van Thayeline zodat ze de schaamte niet in mijn ogen zou kunnen zien.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Thayeline
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Talita ~
Posts : 452
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Air
Klas: Miss Nannete
Partner: If people were like rain, I'd be drizzle and you'd be a hurricane

BerichtOnderwerp: Re: Why? (Thayeline)   ma okt 13 2014, 23:09

Hij keek me aan, even, maar leek het niet aan te kunnen om verder naar me te kijken. Ik besloot er niet te veel druk op te zetten. Ik vond oogcontact toch ook niet zo leuk soms. 'Ik... Ik voelde me zo hulpeloos en alleen, ik... ik dacht niet na en begon dan aan de dood van Rhine te denken en dan... Ja... kwam ik tot de conclusie dat ik me ongewild voelde in deze wereld..' mompelde hij zachtjes. Ik knikte kort en duwde mezelf weer tegen hem aan. Ik snapte het. Stiekem haatte ik dat ik het snapte. 'Maar je bent niet ongewild. Allesbehalve,' zei ik dan en ik sloot mijn ogen.
Ik wist hoe hij zich voelde. Ik had het zelf nog meegemaakt, en dat was wat alles minstens 100 keer zo erg maakte.
Het was dan niet om dezelfde reden, maar ik had me ook zo gevoeld. Ongewild. En ik heb al op dat randje gestaan, datzelfde randje waar hij nu net opstond, met iets scherps in mijn handen of een doosje pillen onder mijn nachtkastje, klaar om geopend te worden. Toen mijn moeder me had geslaan had ik elke keer getwijfeld om het te doen. Eén korte pijn zou al de volgende keren oplossen. Het leek zo makkelijk. Maar toen zag ik in dat dat niet de oplossing was. Het stopte de pijn niet. Ze werd alleen overgedragen naar de personen die om je geven. En die zijn er altijd.
Ik haalde diep adem en liet mezelf los. Nu was de gelegenheid om het aan iemand te zeggen. Ik schoof voorzichtig de mouw van mijn donkergroene trui omlaag, en daarna de hele rij armbandjes. Op mijn linkerpols zat een hele rij witte streepjes - littekens. Je zag ze amper, tenzij je echt goed oplette. 'Ik weet hoe je je voelt. Kijk. Maar ik- ik heb het toch nooit gedaan. Ik... Ik weet dat ik niet ongewild ben. Hoop ik toch.' Ik schoof mijn armbandjes en mouw weer op de juiste plek en schoof dan voorzichtig het randje van mijn legging naar beneden. Meer witte streepjes. Weer zuchtte ik even en trok de legging weer omhoog. 'En ja, natuurlijk heb ik ook al eens op het punt gestaan om het toch te doen - maar toen dacht ik aan jou-' Een blos verscheen op mijn wangen. 'Toen dacht ik aan jou, en hoe je lacht enzo, en-' Wel, dit klonk waarschijnlijk dom. Dom en als een stereotiep verliefd meisje. 'En hoe ik je niet zou kunnen missen als er iets zou kunnen zijn nadat ik doodga.'
Ik beet even op mijn nagels en staarde naar de grond, me afvragend waarom ik dat net gedaan had. Maar het kon me even niet meer schelen, want als dit iets zou bewijzen tegenover Zack, dan was het misschien wel een goed idee. En anders stond ik nu behoorlijk voor schut - maar dat was nu iets waar ik liever niet aan dacht.


very derpy postje, sorry

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Zack
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Cid
Posts : 2575
Points : 25
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Light/ air
Klas: c:
Partner: c:

BerichtOnderwerp: Re: Why? (Thayeline)   di okt 14 2014, 00:13

Ik keek haar aan, maar door de schaamte die ik voelde in me, kreeg ik het niet over mijn hart om nog verder naar haar te kijken. Ik besloot Thayeline een uitleg te geven over mijn gedrag, waarom ik er mee rondliep om mezelf van kant te maken. 'Ik... Ik voelde me zo hulpeloos en alleen, ik... ik dacht niet na en begon dan aan de dood van Rhine te denken en dan... Ja... kwam ik tot de conclusie dat ik me ongewild voelde in deze wereld..' mompelde ik zachtjes, beschaamd door de uitleg die ik net gaf, het leek zo stom eigenlijk nu ik het zo zei, maar ik kampte wel met een rouwproces waar ik maar niet door raakte, misschien was dat een van de grootste problemen. Ik moest het leren verwerken maar hoe? Dat vroeg ik me af, hoe ging ik in godsnaam iets zoals dit verwerken? 'Maar je bent niet ongewild. Allesbehalve,' zei Thayeline op wat ik net zei en ik keek naar haar, ze leek me telkens weer te kunnen opbeuren en dus glimlachte ik zwakjes naar haar, wat al een hele prestatie was eigenlijk. Dit was de eerste keer dat ik op dit randje had gestaan, er werkelijk een eind had aan willen maken, maar nu voelde ik me tenminste niet meer alleen, ik had Thayeline nu weer bij me en dat beurde me toch al weer een beetje op.

Ze liet me uiteindelijk los en ze schoof haar mouw omhoog en deed alle bandjes weg om dan een hele rij witte littekens te onthullen. Mijn vingers gingen er langs en ik keek ernaar, ze wist dus duidelijk genoeg hoe ik me voelde, mijn rood omrandde ogen keken haar aan terwijl ze de mouw van haar shirt naar beneden deed weer. Ikzelf keek even rond om mijn shirt te vinden en viste uit een van mijn koffers een tissue om het bloeden van de wonde op mijn borstkas te stelpen. 'Ik weet hoe je je voelt. Kijk. Maar ik- ik heb het toch nooit gedaan. Ik... Ik weet dat ik niet ongewild ben. Hoop ik toch.'
Ik ging met mijn hand door haar blonde lokken terwijl ze haar panty naar beneden trok om nog meer littekens te tonen. “H-had je er enorme last mee dan..?” vroeg ik met een onzekere ondertoon in mijn stem terwijl ik mijn hand terugtrok. En ja, natuurlijk heb ik ook al eens op het punt gestaan om het toch te doen - maar toen dacht ik aan jou-' Een blos verscheen op mijn wangen en ook op die van haar. Ik beet zachtjes op mijn lip toen ik besefte hoe stom ik werkelijk wel bezig was. 'Toen dacht ik aan jou, en hoe je lacht enzo, en-' Ik luisterde naar wat ze zei, keek aandachtig naar haar gezicht. 'En hoe ik je niet zou kunnen missen als er iets zou kunnen zijn nadat ik doodga.'
Ik stond langzaamaan op, de steek in mijn borstkas negerend terwijl ik mijn shirt nam en het aandeed. “Bedankt dat je er voor me bent Thayie, echt bedankt.” Zei ik lichtjes glimlachend terwijl ik ging zitten, mijn rug tegen de muur. Mijn arm strekte ik uit om haar dan naar me toe te trekken, in mijn armen. Ik had nood aan een knuffel, en niet maar eentje die een paar seconden duurde.
Ik kampte nog steeds met het probleem maar Thayeline verzette mijn gedachten en verzachtte de pijn toch weeral een beetje. Al wist ik goed genoeg dat als ze wegging, dat de herinneringen weer zouden terugkomen...

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Thayeline
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Talita ~
Posts : 452
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Air
Klas: Miss Nannete
Partner: If people were like rain, I'd be drizzle and you'd be a hurricane

BerichtOnderwerp: Re: Why? (Thayeline)   wo okt 15 2014, 21:08

'H-had je er enorme last mee dan..?' vroeg hij, de ondertoon in zijn stem een beetje onzeker. Ik haalde mijn schouders op. 'Yeah, eigenlijk wel... Ik ben altijd wel een beetje gevoelig geweest voor alles enzo en toen ze dat deed werd het me net iets te veel...'
Hij beet op zijn lip en begon net zoals ik te blozen, en alles leek net een beetje zoals het ooit al was geweest. Toen stond hij op en trok zijn shirt weer aan. In mijn hoofd zuchtte ik opgelucht, want ik vond de snee op zijn borstkas niet echt zo'n leuk zicht. 'Bedankt dat je er voor me bent Thayie, echt bedankt.' Hij glimlachte, ging zitten en trok me naar hem toe in zijn armen. Een glimlachje verscheen op mijn gezicht. Ik legde mijn armen ook zachtjes om hem heen en nestelde mijn hoofd tegen zijn schouder. Ik dacht aan hoe het nu thuis was, hoe boos m'n moeder wel niet was nu. Ze zat vast te huilen bij haar vriendinnen en alles te overdrijven, het boek waar ik haar mee geslaan had was in haar versie van het verhaal vast een pan geworden en ik had waarschijnlijk nog tegen haar zitten schreeuwen ook. Waarschijnlijk had ze de school al gebeld, maar ik had me nog nog niet aangemeld en ze wisten niet dat ik er was. Ik wist dat ik uiteindelijk wel weer terug zou moeten gaan - dat ze waarschijnlijk hierheen zou komen om me weg te slepen, weer weg van Zack, en wie weet wat er met hem zou gebeuren als ik weer wegging? Ik wou niet weggaan, niet opnieuw...
'Ik wil nu niks verpesten ofzo maar ik denk dat ik met een probleem zit - als mijn moeder erachter komt dat ik hier ben sluit ze me thuis op...' Ik ging iets rechter zitten en keek hem aan. 'Ze had het me verboden hier te komen omdat ze dacht dat ik een smoes gebruikte om weer weg van haar te kunnen... Ik-ik heb haar geslaan met een boek en ben weggelopen.' Ik voelde mijn wangen gloeien als ik eraan terugdacht. Oh god, ik had haar geslaan. Met een boek; een echt, zwaar boek, recht tegen haar hoofd. Ik had niet eens gekeken hoe het met haar was. O mijn god. Nu besefte ik het pas echt. Gewoon omdat ik niet mocht gaan heb ik mijn moeder op haar hoofd geslaan met een boek en ze is bewusteloos gevallen. Ik sloeg mijn handen voor mijn gezicht en beet op mijn onderlip. Zachtjes vloekte ik even. 'Wat als er iets erg met haar gebeurd is? Het is mijn schuld dan!' Ik zuchtte en legde mijn hoofd op Zacks schouder. 'Oh god, wat moet ik doen?'


nog steeds niet zo goed, ugh

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Zack
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Cid
Posts : 2575
Points : 25
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Light/ air
Klas: c:
Partner: c:

BerichtOnderwerp: Re: Why? (Thayeline)   wo okt 15 2014, 21:47

Ik had haar een vraag gesteld of ze er enome last mee had, mijn ondertoon een tikje onzeker dat vast wel doorklonk in de vraag die ik had gesteld. Hopelijk natuurlijk had ze het niet gemerkt, die toon terwijl ik mijn hand terugtrok. Natuurlijk kon mijn gezicht niet laten om een beschaamd gezicht te trekken, ik had er vreemd genoeg niet al te veel controle over. Ze haalde haar schouders op en gaf haar uitleg waar ik aandachtig naar had besloten te luisteren. Yeah, eigenlijk wel... Ik ben altijd wel een beetje gevoelig geweest voor alles enzo en toen ze dat deed werd het me net iets te veel...' zei ze en de drang om door haar haren te gaan met mijn hand werd enorm groot. Ik begon lichtjes te blozen en dat deed zij ook. Uiteindelijk besloot ik op te staan en mijn shirt aan te doen, de snee moest niemand zien op dit moment, hij had geen behoefte aan commentaar van anderen buiten Thayeline, zij was de enige die dat privilege nog had. De eerdere steek op mijn borstkas had ik genegeerd, het zou vast niets zijn. “Bedankt dat je er voor me bent Thayie, echt bedankt” zei ik met een lichte glimlach op mijn gelaat terwijl ik weer ging zitten, deze keer met mijn rug tegen de muur. Ik strekte mijn arm uit en trok Thayeline mee in een knuffel, geen korte knuffel want ik had behoefte aan een lange comforting knuffel. Ze legde haar hoofd tegen mijn schouder en ik sloot mijn ogen, dit beeld in mijn gedachten prentend. Ik wilde dit moment niet meer vergeten.

'Ik wil nu niks verpesten ofzo maar ik denk dat ik met een probleem zit - als mijn moeder erachter komt dat ik hier ben sluit ze me thuis op...' Thayeline ging iets rechter zitten en keek me aan, mijn blauwe ogen richtten zich naar haar terwijl ze haar vragend aankeken. 'Ze had het me verboden hier te komen omdat ze dacht dat ik een smoes gebruikte om weer weg van haar te kunnen... Ik-ik heb haar geslaan met een boek en ben weggelopen.' Ik trok langzaamaan mijn wenkbrauwen op en toen ik merktte dat ze bloosde, kon ik het niet laten even door haar haren te gaan met mijn rechterhand. Toen ze haar hand voor haar gezicht sloeg, haalde ik het er voorzichtig weg. 'Wat als er iets erg met haar gebeurd is? Het is mijn schuld dan!' Ze zuchtte en legde haar hoofd op mijn schouder terwijl ik haar dichter bij me trok om haar gerust te stellen. 'Oh god, wat moet ik doen?'
“Vooral nu kalm blijven Thayie. Als je wilt, kunnen we naar je moeder gaan, zal ik de situatie uitleggen en als je niet meer terug mag naar SSA... Dan blijf ik bij jou,” zei ik terwijl ik haar recht zette en zelf langzaamaan opstond. Door een steek in mijn borstkas zakte ik door één been door en haalde ik kort even gejaagd adem. Het deed best pijn nu ik het zo aanvoelde. Ik besloot het verder te negeren en op te staan, Thayeline een hand reikend met een glimlach.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Thayeline
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Talita ~
Posts : 452
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Air
Klas: Miss Nannete
Partner: If people were like rain, I'd be drizzle and you'd be a hurricane

BerichtOnderwerp: Re: Why? (Thayeline)   wo okt 15 2014, 22:37

'Vooral nu kalm blijven Thayie. Als je wilt, kunnen we naar je moeder gaan, zal ik de situatie uitleggen en als je niet meer terug mag naar SSA... Dan blijf ik bij jou,' zei hij, terwijl hij me recht zette en zelf ook opstond. Plots zakte hij door één been door en haalde kort gejaagd adem, maar hij leek het te negeren en stond op. Ik nam zijn uitgestoken hand aan, kwam recht en keek hem daarna meteen bezorgd aan. Hij had duidelijk last van die snede, en natuurlijk gebeurde het dan automatisch: mijn moederlijke bezorgdheid kwam naar boven. 'Zeker dat alles oké is? Moeten we niet even naar iemand gaan om je te laten verzorgen? Het - het is toch niet meer aan het bloeden, right?' Mijn hoofd kantelde een beetje. Ik wist hoeveel een snee soms pijn kon doen en hoe het vaak niet stopte met bloeden. 'Ik heb anders wel wat pleisters in mijn tas beneden - oh ja, ik heb mijn tas beneden aan de trap gegooid. Geen idee of hij er nog ligt, ik had niet echt tijd om erop te letten. Maar ik geef er je dan wel eentje, heb ook grote bij en heb er toch genoeg.' Ik had zijn hand niet losgelaten sinds ik recht was gekomen en mijn duim wreef zachtjes over de achterkant van zijn hand. Voorzichtig zette ik een stapje vooruit, maar dacht dan eerst terug aan wat hij eerst nog gezegd had voor hij recht kwam. Ik liet zijn hand dus los en draaide me om, zodat ik recht tegenover hem stond en hij toch niet meer vooruit kon stappen, als hij dat al van plan was. Het viel me voor de 100e keer op hoe veel groter ik wel niet was in vergelijking met hem - ik was een kabouter. Misschien zou ik hakken moeten beginnen dragen? Goed, nee - slecht idee. Ik glimlachte kort. 'En nee, trouwens. Ik wil niet terug naar Puffoon. Ik wil hier blijven en doen wat ik wil, zonder dat mijn moeder er elke minuut van de dag mee kan volgen wat ik aan het doen ben. Bovendien gaat ze het nooit oké vinden dat jij meegaat en daar bij mij blijft, omdat jij de reden ben dat ik weg wou van haar. Ze kent me, ze weet dat ik vroeg of laat toch terug ga willen. Het is dus hier blijven of jou weer achterlaten - en ik zou toch liefst de eerste optie hebben.' Ze legde haar armen om hem heen en moest opkijken om nog iets van zijn gezicht te zien. 'Nou ja, ik moet soort van wel de eerste optie hebben. Ik wil niet meer weg van hier, of van jou.' Het was de eerste keer dat ik óóit iemand als hem ontmoet had, de allereerste keer dat ik het eindelijk voor elkaar haalde om iets meer met een jongen te kunnen hebben dan wat kort oogcontact in de gangen, en dat wou ik houden, zo lang als hij nog wou.

al iets beter?

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Zack
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Cid
Posts : 2575
Points : 25
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Light/ air
Klas: c:
Partner: c:

BerichtOnderwerp: Re: Why? (Thayeline)   do okt 16 2014, 19:57

Nadat Thayeline had gezegd tegen me dat ze zich zorgen maakte over haar moeder. Ik zei dat ze nu kalm moest blijven vooral en dat ik zou spreken met haar moeder en als ze niet meemocht, zou ik bij haar blijven. Dat was het plan, ik wilde bij haar blijven, hoe stom het soms ook klonk voor sommigen. Ik was wel degelijk zo trouw. Alleen had ik gewoon pech, mijn ene ex heeft zelfmoord gepleegd en mijn andere had me tijdens de relatie gewoon verlaten alsof het de normaalste zaak op de wereld was. Ik deed een poging haar te schrijven, maar ze negeerde me gewoon. Geen idee waarom, maar ik leek pech te hebben in alles, ook Thayeline had me meerdere keren laten zitten, maar dit had een goede rede, dat vond ik toch. Toch bleef ik naar haar terugkomen, bleven mijn gevoelens voor haar ook al had ze me meerdere keren laten stikken. Ik was veel te trouw voor mijn goed, het was een soort van zonde geworden. Ook moest ik ook maar eens bekennen dat ik ziek was, maar dat was niet voor nu, ik had eventjes genoeg van al mijn depressief gedoe. Ik besloot op te staan, maar zakte al vrijwel snel door mijn linkerbeen en ik haalde gejaagd adem. De steek op mijn borst kwam terug en ik drukte mijn hand er tegen, er was bloed te vinden op mijn hand, maar besloot het te verbergen, het was vast niets erg.

. 'Zeker dat alles oké is? Moeten we niet even naar iemand gaan om je te laten verzorgen? Het - het is toch niet meer aan het bloeden, right?' vroeg ze aan me op een bezorgde toon terwijl ik weer opstond. “Het is okay, gewoon een kleine pijnscheut,” ik loog, waarom? Omdat ik haar niet nog meer ter last wilde zijn. Ik zou het later wel verzorgen, voor nu moest ik zorgen dat ze zich ontspande. 'Ik heb anders wel wat pleisters in mijn tas beneden - oh ja, ik heb mijn tas beneden aan de trap gegooid. Geen idee of hij er nog ligt, ik had niet echt tijd om erop te letten. Maar ik geef er je dan wel eentje, heb ook grote bij en heb er toch genoeg.' Mijn bebloedde hand had ik ondertussen al nonchalant afgeveegd dus er zouden normaal geen sporen meer gevonden kunnen worden van mijn bloed. Ik voelde hoe Thayeline lichtjes over mijn andere hand wreef met haar hand, ik glimlachte alsof er niets aan de hand was, een lieflijke blik gunde ik haar in de hoop dat ze niet vroeg waarom ik mijn hand had afgeveegd aan mijn zwarte broek.

'En nee, trouwens. Ik wil niet terug naar Puffoon. Ik wil hier blijven en doen wat ik wil, zonder dat mijn moeder er elke minuut van de dag mee kan volgen wat ik aan het doen ben. Bovendien gaat ze het nooit oké vinden dat jij meegaat en daar bij mij blijft, omdat jij de reden ben dat ik weg wou van haar. Ze kent me, ze weet dat ik vroeg of laat toch terug ga willen. Het is dus hier blijven of jou weer achterlaten - en ik zou toch liefst de eerste optie hebben.' Zei ze terwijl ze haar armen rond me heen sloeg en ik haar beetnam om haar dan op te tillen. 'Nou ja, ik moet soort van wel de eerste optie hebben. Ik wil niet meer weg van hier, of van jou.'
Ik glimlachte terwijl je duidelijk zag dat mijn kaken ondertussen de tint hadden van een verse rijpe tomaat, ik tilde haar op zodat haar gezicht op mijn hoogte zat en ik keek haar aan. “Ik heb hier maandenlang rondgedoold, met de gedachte van Rhine door mijn hoofd, haar dode levenloze lichaam. Elke nacht zie ik het weer voor me, beleef ik de moment dat ik haar slagader losliet zodat ze kon sterven... Ik voel me... een moordenaar... Ook al was zij diegene die haarzelf met dat exacte mes had verwond...” mompelde ik gesmoord terwijl mijn glimlach langzaamaan verdween.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Thayeline
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Talita ~
Posts : 452
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Air
Klas: Miss Nannete
Partner: If people were like rain, I'd be drizzle and you'd be a hurricane

BerichtOnderwerp: Re: Why? (Thayeline)   vr okt 17 2014, 19:51

'Hij bleef erbij dat alles oké was met hem, ook al wist ik dat een snee niet zo snel stopte met bloeden. Nou ja, bij mij toch niet. Als hij zei dat het slechts een pijnscheut geweest was, geloofde ik hem maar. Ik zou niet inzien waarom hij zou liegen tegen me. En bovendien was het nu ook weer niet het grootste probleem.
Ik legde hem uit dat ik niet weg wou van hier en sloeg mijn armen om hem heen zodat hij niet verder kon lopen. Hij nam mij op zijn beurt ook vast en tilde me op, en mijn armen verplaatsten zich zodat ze nu om zijn nek zaten. Geen idee hoe lang hij het vol zou houden. Voor mij mocht het wel nog even duren, want ik had nu pas door hoe leuk het was om opgetild te worden. Alsof ik niks woog. Het was fantastisch.
Ik zag dat zijn wangen weer dat schattige rode kleurtje hadden dat er wel vaker op te zien was als zijn gezicht mooi op mijn hoogte zat en hij me aankeek. 'Ik heb hier maandenlang rondgedoold, met de gedachte van Rhine door mijn hoofd, haar dode levenloze lichaam. Elke nacht zie ik het weer voor me, beleef ik de moment dat ik haar slagader losliet zodat ze kon sterven... Ik voel me... een moordenaar... Ook al was zij diegene die haarzelf met dat exacte mes had verwond...' mompelde hij terwijl zijn glimlach wegviel. Ik verzette één van mijn handen naar de zijkant van zijn gezicht en streek er zachtjes over, waarna ik die hand weer op de achterkant van zijn nek legde. Ik ging met mijn hoofd naast zijn wang en fluisterde zachtjes maar net luid genoeg zodat hij het nog zou horen: 'Ik weet dat je dit waarschijnlijk al 100 keer ofzo hebt gehoord maar het is echt jouw schuld niet; je-je kon er niks aan doen...' Ik vond het zo lastig om iets te zeggen wat hij nog niet gehoord had, iets wat natuurlijk geen makkelijke opgave was als je slecht was met praten. Was het nu een brief geweest, zou ik uren kunnen denken over het juiste ding dat ik op zou schrijven maar nu moest ik meteen antwoorden en dat was zo moeilijk. Dus ik hield het bij dat en een zachtjes gemompelde 'Sorry'. Ik wist dat het níks hielp. Sorry's maken nooit iets goed. En zéker niet als iemand waar je om gaf dood was. Ik had geen idee wat ik moest zeggen, ik had zelf nog nooit zoiets meegemaakt en wist niet wat iemand die het wel had meegemaakt wou horen. Dus ik hield het, natuurlijk, bij mijn meest gebruikte methode: gewoonweg stil blijven, want meestal kon ik daar niks mis mee doen.


meh

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Zack
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Cid
Posts : 2575
Points : 25
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Light/ air
Klas: c:
Partner: c:

BerichtOnderwerp: Re: Why? (Thayeline)   wo okt 22 2014, 19:15

Ik loog tegen haar, maar ik vond het een leugentje om bestwil eigenlijk, ik wilde niet dat ze zich nog meer zorgen maakte. Het was maar een pijnscheut dacht ik overtuigend, dat ik haast mijn eigen leugen begon te geloven. Dus overtuigend genoeg was het wel, dat was al een goed ding, daar hoefde ze zich al helemaal geen zorgen over te maken. Uiteindelijk had ik besloten haar op te tillen nadat ik mijn armen om haar heen had geslagen, ze was zo licht als een veertje dus ik had absoluut geen problemen met haar zo te houden.

Eventjes had ik gebloosd, denkend aan het feit dat ik mijn meisje nu in mijn armen hield, ik voelde me weer een beetje gelukkig, ik voelde me weer zo vrij net zoals ik vroeger was. Het voelde geweldig om eventjes geen zorgen aan mijn hoofd te hebben, tot opeens het beeld van Rhine me te binnen schoot. 'Ik heb hier maandenlang rondgedoold, met de gedachte van Rhine door mijn hoofd, haar dode levenloze lichaam. Elke nacht zie ik het weer voor me, beleef ik de moment dat ik haar slagader losliet zodat ze kon sterven... Ik voel me... een moordenaar... Ook al was zij diegene die haarzelf met dat exacte mes had verwond...' mompelde hij terwijl zijn glimlach wegviel. Thayeline probeerde me te sussen door met haar hand tegen mijn wang te strijken, maar hierdoor kwamen er alleen maar meer schuldgevoelens in me op, de glimlach van daarnet was weer helemaal verdwenen als sneeuw voor de zon. Ze legde haar hand al weer snel vanachter in mijn nek en ze bracht haar hoofd dichter bij mijn oor, om dan wat te fluisteren. 'Ik weet dat je dit waarschijnlijk al 100 keer ofzo hebt gehoord maar het is echt jouw schuld niet; je-je kon er niks aan doen...'

Ik zei niets, kon alleen maar verbaasd naar haar kijken, hoe ze de woorden had uitgekozen, om ze op deze manier te zeggen en het maakte me verbazingswekkend best rustig. Voor de rest bleef ze stil en ik besloot mezelf weer neer te zetten, haar op mijn schoot zettend, nadenkend over hoe ik het haar ging zeggen, over wat ik mankeerde. Het waren moeilijke woorden waarover ik goed moest nadenken. “Thayeline...? Ik... Ehh... ben een beetje ziek...” mompelde ik zachtjes terwijl ik begon te bijten op mijn lip. Ooit moest ik het haar vertellen.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Thayeline
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Talita ~
Posts : 452
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Air
Klas: Miss Nannete
Partner: If people were like rain, I'd be drizzle and you'd be a hurricane

BerichtOnderwerp: Re: Why? (Thayeline)   zo nov 02 2014, 00:03

Zack antwoordde niks op mijn hopeloze poging tot troosten, maar keek enkel een beetje verbaasd naar me. Geen idee of dat betekende dat het inderdaad een goede poging was geweest, of dat het helemaal niks had uitgemaakt en hij zich nog steeds hetzelfde voelde als ervoor. Wat was ik toch een gewéldige vriendin om te hebben. Ik kon niet goed met mensen praten, dat is nooit zo geweest, en ik wist niet waarom ik toch steeds maar mensen bleef en bleef opzoeken als ik wist dat bijna elke poging tot vrienden maken mislukte. Hoe moest dit dan wel eindigen? Ik hoopte gewoon dat dit nog even zou kunnen blijven. Ik wou nog niet denken aan het einde.
Ik bleef stil en hij besloot om weer te gaan zitten, waarbij hij mij op zijn schoot zette. 'Thayeline...?' zei hij plots zachtjes. Ik had net even naar de muur zitten staren, maar van zodra ik mijn naam uit zijn mond hoorde komen, draaide ik mijn hoofd vliegensvlug. 'Ik... Ehh... ben een beetje ziek...' Hij beet op zijn lip en in mijn lichaam leek het alsof er net een elektrische schok door was gestuurd. Een nerveus gevoel bekroop me, en tientallen, honderden vragen die begonnen met 'wat als' schoten door mijn hoofd. Ik had geen idee wat hij ermee bedoelde, dus mijn gedachten gingen als gewoonlijk meteen naar het ergste scenario. Ik kon mezelf wel slaan op dat moment en schreeuwen naar mezelf dat ik moest stoppen met dat soort dingen te bedenken, maar in plaats daarvan bleef ik gewoon stil, omdat ik niks kón zeggen. Ik wist niet wat ik moest zeggen.
Waarom gebeurde er altijd wel iets als ik iemand leuk vond? Kon er nu niet gewoon voor één keer, gewoon één keer volledig normaal gaan? Ik wou eens iets kunnen meemaken zonder dat er iets gebeurde dat alles zou kunnen verpesten.
Ik besloot dat ik uiteindelijk wel iets moest zeggen. Ik wou dan wel heel graag gewoon stil blijven, maar dat kon ik niet eeuwig blijven doen. Voorzichtig draaide ik me dus weer om zodat ik hem aan kon kijken. Ik wist niet wat ik moest zeggen, en als ik iets zou proberen zou het hoogstwaarschijnlijk niet veel goeds zijn. Ik haalde even adem en zei, zachtjes: 'H-hoe bedoel je... Ziek? Er is niks héél erg mis, toch?' Ik trok mijn wenkbrauwen hoopvol op. Alsjeblief, laat er nu niks heel erg met hem zijn, iedereen, maar niet hem..


laat en derp, sorry

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Zack
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Cid
Posts : 2575
Points : 25
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Light/ air
Klas: c:
Partner: c:

BerichtOnderwerp: Re: Why? (Thayeline)   do nov 06 2014, 18:31

Zack zat nu al tijden met dingen in zijn hoofd, de problemen die hij had waren onvermijdelijk geweest, al had hij misschien toch beter te laat geweest met naar Rhine te gaan. Had hij misschien een poos moeten wachten? Vast wel, maar nu spookte de herinnering van hem die haar ader losliet nog steeds door zijn hoofd, zelfs na al die maanden. Het voelde alsof zijn hart er was uitgerukt, er uitgelepelt op de meest pijnlijkste en wreedste manier die je je maar kon bedenken. Hij had besloten zijn ziekte aan haar bloot te stellen, zijn ziekte waarmee hij kampte, eigenlijk twee, maar de ene was een beetje drastischer dan de andere. Natuurlijk begon hij op een zachte, ietwat voorzichtige stem haar aandacht te trekken, dit was immers iets vrij serieus, iets wat hij eigenlijk eerder had moeten zeggen en niet had mogen achterhouden. “Thayeline?” begon hij zachtjes terwijl ze haar aandacht meteen op hem vestigde, wat al een opluchting voor hem was, wetende dat ze zou luisteren, no matter what. Zack vertrouwde haar.
k... Ehh... ben een beetje ziek...' Hij beet op zijn lip, wetende dat hij rond de pot aan het draaien was, terwijl hijzelf daar niet van hield. Dus hij kon zichzelf letterlijk op zijn hoofd slaan op dit exacte moment. Even bleef het stil, een ongemakkelijke stilte die wel uren leek te duren. Natuurlijk werd het voor Zack moeilijker en moeilijker om het te vertellen, hoe langer de stilte duurde. Uiteindelijk begon Thayeline te spreken; 'H-hoe bedoel je... Ziek? Er is niks héél erg mis, toch?'
Een zucht ontsnapte zijn mond en hij kon niet anders dan schuldbewust naar haar kijken, wetende dat haar hart zou breken bij dit nieuws, ze waren immers beste vrienden...
“Ik... Ehh... Heb je gemerkt dat ik zo groot ben...?” mompelde hij vragend richting Thay terwijl hij eigenlijk niet wachtte op een antwoord: “Ik ben geconstateerd met reuzengroei en dit betekend dus dat ik enorm groei, ten koste van mijn ingewanden die uitrekken en misschien uiteindelijk misschien ontploffen.. Ik word hoogstens maximaal dertig jaar...”
Dit ging niet gemakkelijk worden, dat wist hij nu al. Hij opende zijn armen en keek haar weifelend aan, misschien wilde ze nu een knuffel ofzo?

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFILE
MAGICIAN

BerichtOnderwerp: Re: Why? (Thayeline)   

Terug naar boven Go down
 

Why? (Thayeline)

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Starshine Academy ::  :: Floors :: Floor VI - Light Magicians Dormitory-