PortalIndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 Stup!d G!rls

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Kriss
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Maardbei
Posts : 924
Points : 30
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Vuurmagie/Luchtmagie
Klas: -
Partner: Your body's poetry, speak to me, Won't you let me be your rhythm tonight? Move your body, move your body, I wanna be your muse, do your music, And let me be your rhythm tonight, Move your body

BerichtOnderwerp: Stup!d G!rls    za jul 05 2014, 22:47

“Maar mevrouw! Ik zou terug komen! Ik zweer het!” probeerde Kriss wanhopig uit te leggen. Shit, shit, shit! Straks kwam ze te laat op haar werk! Ze had niks misdaan! De les had nog 5 minuten geduurd. Wat was de ramp dat ze dat had gemist!? “Astublieft mevrouw! Ik moet zo werken!” Maar de lerares was niet te vermurwen. “Had je daar maar eerder aan moeten denken voor je mijn les spijbelt,” zei ze streng. “Het was maar 5 minuten!” riep Kriss verontwaardigd uit. Niet te geloven! “Dat kan mij niks schelen Kriss van Valnor! Je hoort in mijn les te blijven! Iedereen hoort te blijven als ik dat zeg! Ik heb het helemaal gehad met al die rot pubers! En jij al helemaal! Verwend nest dat je der bent!” krijste de lerares, die dus duidelijk overspannen was, door de gang. Ze duwde de twee meiden een nieuwe gang in en Kriss wist al waar ze heen gingen. Arme Roxi. Ze had helemaal niks misdaan en werd zo beschuldigd van iets onzinnigs. “Achterlijk wijf,” mompelde Kriss terwijl ze een boze blik over haar schouders wierp naar de lerares. En dat was natuurlijk de druppel. Een leerkracht mag namelijk niet uitgescholden worden. “Maak dat je nu heel snel bij de hoofdmeester komt Van Valnor! Dit zal ik niet vergeten!” en ze duwde de meiden allebei in de gang naar het kantoor van de hoofdmeester. Kwaad stampten Kriss, voor Roxi uit, de gang door naar de enige grote houten deur. Als ze in een cartoon had gezeten hingen de donder wolkjes boven haar hoofd te bliksemen. Ze was zo kwaad over deze onzin dat ze in plaats van netjes door te lopen en beleefd aan klopte haar tas, die vol zat met zware boeken, met een rotvaart tegen de deur aan smeet. Als Master Savador er al niet was, had ze tenminste nog haar frustratie af kunnen reageren. Wachtend tot de deur werd geopend en realiseerde ze zich meteen hoe de situatie tussen haarzelf en de hoofdmeester was. Wanhopig sloeg ze haar hoofd in haar nek en liet haar vingers langer haar haargrens door haar korte rode haar glijden “Hooooooowh F*ck!” schold ze nog eens met een kermende stem die golfdend alle toonhoogtes afliep. En Het leek alsof ze helemaal was vergeten dat ze niet als enige voor de deur stond. Plotsklaps wende ze zich tot Roxi en greep haar bij haar schouders vast. “Oh Rox het spijt me! Dit is zo niet eerlijk! Dat mens is gewoon overspannen. En nu trek ik jouw mee in mijn problemen. Rottige achtelijke leraren!”


ooc; Roxi en Savador s'il vous plaît :smuch: 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Sherly Vernet
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Joyce
Posts : 18
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Licht & lucht
Klas:
Partner: Niet nodig (zegt ze)

BerichtOnderwerp: Re: Stup!d G!rls    vr jul 11 2014, 23:38

“Oh Rox het spijt me! Dit is zo niet eerlijk! Dat mens is gewoon overspannen. En nu trek ik jouw mee in mijn problemen. Rottige achtelijke leraren!”. Roxi had te hele rage van de lerares over zich heen laten komen en liep maar gewoon mee. Ze snapte amper wat er was gebeurt maar het leek erop dat Kriss een kort lontje had als het om dit soort situaties ging. En hoe zat dat met haar naam? Het was Roxi, niet Rox....
'Wat is haar probleem?', zei ze met een droge stem. 'Zeker overspannen'. Kriss schold en mepte de deur er half uit door haar tas te gebruiken.
'Rustig nou maar. We leggen het uit en we zijn binnen vijf minuten hier weer weg', zei ze met licht geamuseerde stem. Ze moest toegeven, in dit kleine half uurtje had ze al meer beleeft dan de hele tijd op deze school. Haar donkere ogen die normaal koud, ongeïnteresseerd en afstandelijk stonden, glinsterden nu van ondeugd en pret. Haar gezicht echter stond neutraal.
Ze klopte zachtjes en beleefd aan en zei: 'hoofdmeester Savador? Ben u daar?'. Ze wachtte even. Als hij er niet was dan was het een uitgemaakte zaak en waren ze hier weg!

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: Stup!d G!rls    ma jul 28 2014, 09:29

Traag gleed zijn licht uitgestrekte vinger over de rand van het glas, wat de kamer met een wonderlijk geluid vulde als van een windorgel. De bloedrode kleur van de wijn walste zacht heen en weer in de gloed van de namiddagzon. De aktetas die hij onder zijn bureau geschoven had zat nog stampvol nakijkwerk, maar hij deed geen enkele poging om de proefwerken eruit te halen, er een nette stapel van te maken en zijn handen uit de mouwen te schudden. Hij had het veel te druk met andere dingen. Het leer van zijn luxe stoel kraakte zacht toen hij naar achteren boog om ontspannen tegen de rugleuning te zitten, zijn ene been over het andere geslagen. Een snuif, een zachte voldane zucht die zijn lippen verliet terwijl hij zijn hoofd met gesloten ogen in zijn nek legde. Met een huivering legde hij het flinke stapeltje briefgeld dat hij langs zijn neusgaten haalde weer neer. Puur genot. En allemaal voor hem. Ja, hij had ze weer binnen voor deze maand. Zijn toebehoren. Ze verdwenen in kassalades van slijterijen, soms onder topjes gestoken van tippelaarsters - maar allemaal voor één doel en dat was niets anders dan zijn gelukzaligheid.
Zijn andere hand streelde met trage halen over het gladde lijf van één van zijn slangen, die als een waakhond naast zijn stoel rustte. De gespleten pupillen roofzuchtig op het raam gefixeerd kwam de anaconda langzaam in beweging en glipte door het raam, die door zijn meester met een achteloze zwiep van zijn hand op een kiertje werd gezet - naar buiten, de broeierige namiddag in. Zodra de zon begon te dalen kwam de drang om te jagen bij zijn dienaren naar boven. Terwijl hij vanuit zijn stoel toekeek hoe het lijf traag over de vensterbank gleed en eindigde in een staartpunt voor hij helemaal uit het zicht verdween, zette Savador het wijnglas aan zijn lippen. Dat had hij misschien beter niet op dat moment kunnen doen, want hij proestte de halve inhoud er weer uit bij een enorme klap tegen zijn deur die het kasteel zowaar op zijn grondvesten liet schudden. Alsof dat nog niet genoeg was, gescheld en opgelaten gekir op de gang. Ja, waarom ook niet? Kom allemaal maar naar de gang van de Hoofdmeester, mensen, de enige apenkooizone op de gehele school.
'Nee!' sneerde hij door de deur heen met zo'n grauwende ruk met zijn hoofd in diezelfde richting dat hij zijn eigen wijnglas bijna over zijn overhemd bonjourde. 'Ik ben bezig!' Gauw stopte hij al zijn poen even weg in zijn portefeuille die hij toch al nauwelijks meer dicht kon krijgen. Stel je voor dat ze met een schouderbeuk binnen kwamen vallen en zijn erg duur verdiende geld voor zijn neus weg snaaiden, om dan uit te geven aan partyslingers en tequila's.
Gemorrel aan het slot, herenschoenen die over de smetteloze vloer schuifelden, een zachte klik. Even later zwaaide alsnog de deur open, al dan niet erg verwelkomend met het nijdige gelaat van de zwartharige man in de kier. 'Ja?' siste hij alsof ze twee kleine onschuldige meisjes waren met blonde vlechtjes en een spikkeljurkje die aan zijn deur kinderpostzegels kwamen verkopen. 'A-ha.' Het kwam er boosaardiger uit dan een leraar aan een leerling hoorde te tonen, maar hij leek er niet eens moeite voor te willen doen om de grimmigheid in zijn stem te verbergen. Met het besef wie er voor zijn neus stonden - of beter gezegd stond, aangezien hij het andere meisje nog niet goed kende - werd de deur verder opengezwaaid en haalde hij zijn neus op bij het zien van de roodharige meid voor zijn neus. Zijn borst had hij vooruit gestoken en hij had zich in zijn volledige lengte en vleermuisachtige signatuur opgericht, alsof hij erop aasde om intimiderend over te komen. Als we daar die roodharige rebel weer eens niet hadden. Kriss van Valnor. Hun laatste confrontatie begon met een discussie en eindigde in een kus - van haar kant, niet de zijne - en was in het geheel awkward genoeg geweest dat zelfs hij haar wekenlang niet aan had gekeken. Voornamelijk ook omdat hij er gratis een knietje in zijn kruis bij had gekregen. Maar hij herinnerde het zich nog. En hij zou het voorlopig ook niet vergeten. De gore brutaliteit. Het onvergeeflijke gebrek aan respect en privacy. Het vuile lef.
De andere meid gaf hem meteen een steek in het hart bij haar aanblik. Het ravenzwarte haar - de saffierblauwe ogen. De blanke huid die 'zij' ook had gehad. Ze moesten hem op de een of andere manier altijd met zijn verleden confronteren.
Hij kende dit soort types wel. Oh ja, hij kende ze door en door. Tienermeisjes die giechelend het laatste blokuur verzuimden om arm in arm de nabijgelegen stad in te duiken en hun tijd te verdoen met shoppen. Stomme grieten die er iedere dag een modeshow van maakten op school, een wedstrijd om zoveel mogelijk make-up op je gezicht te smeren en er zo strak mogelijk bij te lopen, die achterop de opgevoerde brommertjes van hun bier pimpelende vriendjes klommen en die elkaar op het schoolplein toewuifden om vervolgens los te barsten in een kakofonie van nietsdoende roddels. Gerotzooi in openbare toiletten, wankelen op hakjes en zich de hele wereld voelen, o zo slim, zo knap, zo geweldig, zo gebekt, zoveel swag en haters gonna hate. Het gespuis van 'Heb ik een dikke kont hierin?' en 'Eey, ik wil echt niet blijven zitten, hoor. Straks kom ik nog bij allemaal baby's in de klas. En ik heb nog een negen voor vuurmagie nodig. Dat gaat me dus echt nevernooit lukken.
Ik heb een negen voor vuurmagie nodig en een acht voor Literatuur.
We hebben een wonder nodig.
Ik heb *insert willekeurige naam uit het lijstje van 'lekkere jongens', zoals ze dat dan noemden* nodig' -
want dat was hoe hun kleine nog serieus zorgeloos vrije, maar melodramatische wereldje eruit zag op die leeftijd. En owee als je commentaar had op hun puberlijke gedrag, of ook maar blijk van afkeuring door liet schemeren. Over skatties, angels, bff en whatnot hoe ze hun vriendinnetjes betitelden mocht ook geen enkel woord gerept worden, mits je een klap op je kaak wilde. Dan was je een schuine zak met geen greintje humor, want ja, in hun ogen was een leraar een oersaaie piet die geen leven had buiten zijn baantje om en alleen maar bezig was met kwesties of het huiswerk wel werd gemaakt, zodat hij des te eerder naar huis kon, naar zijn vrouw die het avondeten al klaar had staan voor hij zich de volgende dag in weer dezelfde routine worp. Geen mens, maar een leraar; een soort gevoelloze, levenloze robot die zijn mond moest houden en les moest geven, maar die meteen op moest komen draven als er weer iets kleins voorviel. Not really. Hij voelde er veel voor om mensen met zo'n instelling over hem vierkant uit te lachen, maar dat deed hij echter niet. Was het simpelweg niet waard. En hij was wijzer dan dat. Gelukkig ook aantrekkelijk genoeg om hier en daar geflirt over zich heen te krijgen, zoals uiterlijk ook het allerbelangrijkste leek en het enige dat schijnbaar telde voor zulke meiden - tot hij met een vinger begon te zwaaien, dan klakten ze er gauw vandoor. En hij twijfelde er op het moment niet aan dat dit precies zulke types waren.
'Als je klaar bent met mijn deur uit zijn scharnieren te rossen als een gorilla met een stormram, zou ik je willen verzoeken om op te biechten wat je nu weer hebt geflikt,' zei hij vreugdeloos, voornamelijk in de richting van Kriss. 'Die cursussen anger management van meneer Cavallo halen ook geen zier uit,' mekkerde hij daarna kleintjes tussen neus en lippen door in zichzelf, zijn mond afkeurend getuit.

_________________



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Kriss
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Maardbei
Posts : 924
Points : 30
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Vuurmagie/Luchtmagie
Klas: -
Partner: Your body's poetry, speak to me, Won't you let me be your rhythm tonight? Move your body, move your body, I wanna be your muse, do your music, And let me be your rhythm tonight, Move your body

BerichtOnderwerp: Re: Stup!d G!rls    di jul 29 2014, 04:32

Roxi bleef er allemaal maar erg kalm onder. Waar ze ergens wel blij om was. Was er tenminste eentje die dat nog kon. Maar het irriteerde haar ergens ook heel erg. Begreep ze dan niet dat ze naar de hoofdmeester waren gestuurd? Begreep ze dan niet wat voor gevolgen dit kon hebben op haar rapport. Begreep ze dan niet wat voor vent hij kon zijn?!  Begreep ze dan niet dat Kriss hem weer onder ogen moest zien?! In zijn kantoor!? Waar ze tot een gekmakende ontdekking was gekomen?! Waar ze iets had gedaan wat, niet alleen voor haar maar ook voor hem, onvergetelijk en onvergefelijk was. Hij had al zo een hekel aan haar. Wat stiekem eigenlijk heel erg stak. Alsof hij de dolk van die vervloekte avond in haar borst had gezet en elke keer als hij haar een afkeurende of verwalgde blik wierp dat mes als een tolletje rond draaide in haar vlees. Maar ze ging er niet aan toegeven. Oh nee. Absoluut niet. Dat gunde ze hem niet. Het was al erg genoeg dat ze hem had gekust. En misschien leed ze wel aan post traumatische stress. Het zou haar niks verbazen. Godver! Ze moest naar haar werk! Waar bleef die vent! Hij had haar “klopje” op de deur toch wel moeten horen. De gedachte storm in haar hoofd ging nog wel even dramatisch en gestrest door, wat niet echt aan haar te zien was afgezien van haar opeen geklemde kaken, over elkaar geslagen armen en het feit dat ze niet stil kon staan. Ze bleef maar kijken op haar horloge, nadrukkelijk zuchten, veel betekende blikken werpen op Roxi en ijsberend op haar nagels kauwen – stress reactie waar ze maar niet vanaf kon komen. Natuurlijk deed hij er weer belachelijk lang over. Kom op, kom op, kom op, kom op! Ze moest weg! Ze was al te laat! Dat hij er was wisten ze inmiddels allang. Maar Kriss durfde niet weg te gaan. Stel je voor als dat gestoorde mens alsnog even polshoogte kwam nemen bij het schoolhoofd. En ze waren toch niet langs geweest. Dan zwaaide er helemaal wat. Ze had Roxi dan wel, heel triomfantelijk, verteld dat ze nooit gestraft was voor die karate trap recht in zijn klokkenspel. Wat waarschijnlijk te wijten was aan de verwarring van hoe ze vertrokken was. Dat betekende natuurlijk niet dat hij haar daar nooit voor zou laten boeten. Maar ze wilde hem juist niet die kans geven om die straf uit te voeren. Als ze nu zou vertrekken stond ze sowieso al ingeroosterd voor een enkeltje naar de kerkers. Of wat hij dan ook met die ongehoorzame leerlingen deed. Die gedachte alleen al maakte haar nog zenuwachtiger en ze moest verdorie weg! Die hele wervelwind aan zenuwen kwam ook totaal onverwachts, want Kriss was normaal gesproken helemaal niet het nerveuze type.

En toen werd de deur open gezwaaid en stond hij daar. Recht voor haar. Even grimmig als altijd. Eerst nog half verscholen achter zijn deur. Alsof de twee meiden een stel verkopers waren die hij zo snel mogelijk weer weg wilde zien gaan. Waarom was hij ookal weer schoolhoofd geworden? Hij liet zijn blik op haar vallen en daar was het. Eerst herkenning gevolgd door haat. En daar draaide de dolk, als een vliegtuig propeller, dieper en dieper in haar snel kloppend hart. Ze kon er niks aan doen. Hoe hij daar stond. Tall, dark and handsome. Opeens kon ze zich ook alleen nog maar die kus herinneren. De kus op de lippen waar ze nu alleen nog maar naar kon staren. Niet dat ze erg onder de indruk was van zijn intimiderende houding. Maar met zijn verschijning verdween ook meteen de nervositeit. Ze leek eerder te ontspannen en toverde een witte tandgevulde glimlach op haar gezicht. Die haast direct weer afspoelde bij het horen van zijn woorden. Ze staarde hem een tel bijdehand aan en kon het werkelijk niet laten om even verveeld haar ogen te draaien. Alsof ze elke dag voor zijn deur stond met weer de zoveelste klacht van een of andere leraar in haar achterzak. “Dat zou ik u met alle plezier uit willen legen, geloof me, maar ik heb eigenlijk geen tijd. Dus als we dit nou even voor maandag in roosteren? Goed? Top! Kthanxbye,” Ze was halverwege de zin al bezig met omdraaien en wilde vlug weglopen, terwijl ze Roxi aan haar arm mee sleurde, om dat arme kind in veiligheid te brengen. Straks werd ze nog ontslagen door deze onzin. Master Savador zou het vast wel begrijpen bedacht ze absoluut niet sarcastisch.


[Meh nogal flut :l Sorry schattepoepies]
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Sherly Vernet
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Joyce
Posts : 18
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Licht & lucht
Klas:
Partner: Niet nodig (zegt ze)

BerichtOnderwerp: Re: Stup!d G!rls    di jul 29 2014, 23:08

Roxi wist niet wat ze van dit alles moest denken. Vooral van Kriss. Ze stond zo zenuwachtig te doen dat het haar op de zenuwen ging werken. Ze stond continue te zuchten, op haar horloge te kijken en ze liep te ijsberen terwijl ze op haar nagels beet. Bovendien gaf ze Roxi steeds van de vreemde blikken wat Roxi nog irritanter vond.
Wat was er aan de hand? Waarom was Kriss nou zo dood nerveus? Hij was ten slotte ook maar een mens. Roxi stond nog steeds ongeïnteresseerd en kalm voor de deur. Ze wist niet wat er ging komen en gebeuren en om eerlijk te zijn boeide het haar ook helemaal niks.
Plots ging de deur open en kwam er een man in beeld: de hoofdmeester die velen vreesden. Roxi echter trok alleen een wenkbrauw op. Aan zijn gezicht te zien was hij op z'n zachts gezegd niet blij met de komst van Kriss. Het leek alsof hij hen probeerde te intimideren met zijn uiterlijk en houding maar Kriss leek er immuun voor en bij Roxi haalde het ook niet veel uit. Missie mislukt.
'Als je klaar bent met mijn deur uit zijn scharnieren te rossen als een gorilla met een stormram, zou ik je willen verzoeken om op te biechten wat je nu weer hebt geflikt',zei hij met een stem waar geen blijdschap in klonk.
Roxi's mond trok onbewust ietsje scheef, wat leek op een glimlach. Dit was zeer zeldzaam omdat Roxi nooit lachte...of bijna nooit. 'Die cursussen anger management van meneer Cavallo halen ook geen zier uit', mopperde hij. Roxi observeerde de man met een koele blik. Hij leek haar niet dreigend maar voor anderen zou hij wel succes hebben. Ze hoorde vaak mensen over hem praten en daar klonk vaak uit dat ze hem vreesden. Of belachelijk maakten.
Roxi keek even naar Kriss, die niks anders deed dan staren. Man wat had zij? Kriss leek uit haar trance te ontwaken want ze rolde even met haar ogen en zei: 'dat zou ik u met alle plezier uit willen legen, geloof me, maar ik heb eigenlijk geen tijd. Dus als we dit nou even voor maandag in roosteren? Goed? Top! Thanks bye'. Ze liep snel weer weg terwijl ze Roxi meenam.
Roxi echter had andere plannen want ze wist niet wat de gevolgen zouden zijn als ze hem nu zouden smeren. Ze zette haar hakken tegen de vloer waardoor ze onmiddellijk stopten. 'Ik snap dat meneer Savador intimiderend is maar we kunnen niet zomaar weglopen. We handelen dit binnen vijf minuten af en we staan weer buiten, oke?'. Dit keer sleepte ze Kriss weer mee en keerde terug naar de man.
'Kunnen we dit snel regelen alstublieft? We hebben nog meer te doen'. Haar stem klonk niet onbeleefd maar ook niet geweldig vriendelijk. Ze keek hem aan en wachtte af...

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: Stup!d G!rls    wo aug 06 2014, 22:14

Het was niet erg onwaarschijnlijk dat zijn blik meteen naar de she-devil van de twee gleed. Op het feit na dat rood direct in het oog sprong was de diep weggestopte herinnering - of althans, daar had hij met weinig succes op gehoopt - altijd aanwezig als een zeurende, kloppende zweer. Geen ziel had hem ooit zo'n hard knietje gegeven - zelfs Nina niet toen ze in al haar overdrijven vond dat hij 'te ver over de schreef was gegaan' en ook Madeline niet, die hem lang geleden eens goed op zijn plek had gewezen toen hij geprobeerd had te sjoemelen met het geestelijke bewustzijn van het kind van haar en Norwood. Het was totaal onterecht geweest. En het had hem nog eens twee dagen gekost voor hij zonder een schrijdend beknepen gevoel eindelijk weer eens normaal gebruik kon maken van het toilet. Over zijn weekendse afspraakjes in Oak's Field voor zijn gebruikelijke lustontlading die hij noodlottig af had moeten blazen wilde hij niet eens denken. Achterlijk kind.
Om de een of andere reden stond ze daar maar een beetje ploerterig te wezen tot ze het blijkbaar nodig vond haar mondhoeken om te krullen in een glimlach. Eentje die een rij witte kaarsrechte tanden onthulde in plaats van de schots en scheve gele stomprotsen in een naar tabak en alcohol riekende muil. Toch was het bij lange na niet genoeg om ook zijn tandartsgebit te laten tonen. Hij stond in de deuropening zonder ook maar een spiertje te bewegen en staarde haar strak aan, zo lang en humorloos dat het als komisch kon worden ervaren. Natuurlijk bevielen zijn directe woorden haar niet en daar had je het bekende gedraai van de ogen, een tic van ieder puberaal kind. Niets meer dan een plaatsvervangende handeling omdat de betreffende tienersnotvlerk op geen woorden kon komen om terug te kaatsen, maar wel zijn blijk van irritatie wilde tonen. Zijn vraag werd echter wel afgeketst met een bijdehante opmerking, en voor hij er iets tegen kon doen had ze zich al omgedraaid en stond ze op het punt heupwiegend te vertrekken. Voor maandag inroosteren, my ass. Maandag had hij lessen te geven en wijn te drinken en dan ging hij geen tijd verspillen aan onbelangrijke zaken als zij. Zijn goudgele ogen bleven even rusten op het meisje naast haar dat ze zonder blikken of blozen aan haar arm weer meetrok. En zij dan? Had ze de zwartharige meegesleept om aan haar vriendinnetje te laten zien hoe geestig ze wel niet was?
Misschien zou hij ze hebben laten gaan. Oh ja, hij zou ze gewoon hebben laten gaan om ze vervolgens aan het einde van de gang weer tegen te houden door middel van een bulderende muur van vlammen die opeens tussen de voegen omhoog spatte na een simpele vingerknip. Hij nam de moeite niet om ze achterna te benen en terug naar zijn kantoor te loodsen - die werd al voor hem gedaan. De metgezel van van Valnor was nuchter genoeg om de consequenties in te zien die zouden volgen als ze nu, recht voor zijn neus, de benen namen. Maar intimiderend? Hij vond het prima als leerlingen, naïeve bibberige eerstejaartjes bij voorkeur, in hun broek plasten als hij parmantig langs kwam benen gevolgd door een golvende mantel in zijn kielzog, maar het hoefde niet op zo'n apathische toon duidelijk worden gemaakt in zijn bijzijn. Uit half gemaskerde ergernis trok zijn mondhoek zich ietsje op. Sure, laat hem maar weer de boeman zijn. Hij was niet anders gewend.
'Een waar pak van mijn hart dat tenminste één van jullie verstandig is,' zei Savador zuur terwijl hij toekeek hoe de twee meisjes terugkwamen en hij als een cipier van een zwaarbewaakte gevangenis de deur voor hen openhield. Er lag een opvallende nadruk in zijn woorden terwijl zijn hoofd zich richting Kriss draaide om haar een straffe blik toe te werpen. Zijn aandacht fixeerde zich weer op de zwartharige toen ze het durfde te zeuren of er een beetje vaart achter kon worden gezet. Hij negeerde haar vraag straal. In plaats daarvan maakte hij met een ruk van zijn hoofd een 'naar binnen, en heel vlug'-knik in de richting van zijn open kantoor. Alsof hij niet nog meer te doen had.

_________________



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Kriss
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Maardbei
Posts : 924
Points : 30
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Vuurmagie/Luchtmagie
Klas: -
Partner: Your body's poetry, speak to me, Won't you let me be your rhythm tonight? Move your body, move your body, I wanna be your muse, do your music, And let me be your rhythm tonight, Move your body

BerichtOnderwerp: Re: Stup!d G!rls    vr aug 08 2014, 00:40


Kom op, kom op, doorlopen Roxi. Hup, hup! Weg uit deze gang. Dan waren ze pas veilig. Uit het zicht van die man. En die man uit haar gedachten. Waarom kon ze toch steeds die ogen van hem voelen priemen in haar rug? Die brandende fakkels in de schaduwen van zijn gezicht. En waarom wilde ze nu het liefst blijven staan en die ogen dieper voelen branden. Dwars door haar opgetrokken muren, die ze stiekem ook had. Zoals elk normaal mens. Zou hij door de hare heen kunnen kijken? Vast niet. Daar was ze een veels te goede actrice voor.  Nee, ze moest even volhouden. Doorlopen. En snel. Naar haar werk. Schiet op Roxi! Nee, Nee! Waarom stopte ze?! Kriss kwam onmiddellijk tot stilstand, door de abrupte stop van Roxi, en staarde haar met opengesperde ogen aan. Alsof ze haar iets duidelijk probeerde te maken met haar blik. Wat doe je nou?! We moeten maken dat we weg komen?! Zo’n soort blik. En dan zou het compleet zijn als ze tussen haar opeen geklemde kaken zou murmelen, omdat niemand anders het horen mocht. Bijvoorbeeld. Maar dat deed ze nog net niet. Die blikken van ergernis en ernst moesten toch genoeg zeggen. Of was haar nieuw gevonden vriendin toch niet zo’n geweldige match voor Kriss?

Bij haar volgende woorden schoven haar wenkbrauwen echter omhoog van verbazing en klapte haar hoofd achterover om een luide “HA!” uit te roepen, en keek Roxi aan alsof ze zojuist de grap van het jaar had verteld. “Intimideren?! Dat?!” Ze wierp even haar blik op de lange donkere leraar, die nog steeds in zijn deur opening stond te brommen. “Dat.. is álles behalve intimiderend,” en terwijl ze dat zei ging er een lijst aan dingen door haar hoofd die hij wel was. Knap, mysterieus, intrigerend, aantrekkelijk, autoritaire, sexy, hilarisch al dan niet altijd bewust, donker, intelligent, getalenteerd, lang, stijlvol, verfijnd, geraffineerd, diep en gewoon super badass. Hij was gewoon het complete plaatje. En niet te vergeten! Een super lekker ding! Dat was alles wat hij was. En meer, zoveel meer! Al moest ze dat alleen nog zien te ontdekken. Ooit, een keer, wanneer hij van haar was. Want dat was iets wat zeker zou zijn. Deze vis, of beter gezegd, deze haai, met zijn vlijmscherpe tanden, ging ze vangen. Want het was een pracht dier en de enige van zijn soort.

Voor Kriss nog echt kon protesteren werd ze zonder pardon weer mee terug gesleept en het verbaasde haar eigenlijk hoe sterk het kleine meisje was. Ze was zeker een kop, of misschien zelfs meer, kleiner dan de vurige roodharige. “Vijf minuten zegje?.. Over vijf minuten ben ik m’n baan kwijt,” het klonk meer als een conclusie en ze leek er zich ook maar bij neer te leggen. Ze had geen keus. Niet met miss Mini Hulk. Ze zou waarschijnlijk ook niet echt meer de kracht kunnen vinden om weer weg te gaan bij Master Savador. En tuurlijk werd zíj weer als de verstandsloze bestempeld. Dat alles was wel te lezen in zijn blik. Het was ook absoluut niet verstandig om op tijd op je werk aanwezig te willen zijn. Nee, echt absurd om zoiets te verzinnen. Het was véél belangrijker om het schoolhoofd een haarfijn uit te gaan leggen dat een van je leraren overspannen was en dat alles af zat te reageren op de *ahum, ahum* braafste leerlinge van de hele school. Die niemand kwaad doet! Sterker nog! Die in al deze penarie zat omdat ze een meisje tegen kwam, die in alle verdriet van haar leven als enige uitvlucht huilend op de wc had gezeten. Die kon ze toch niet troosteloos alleen laten? Ze was niet harteloos! En dat overspannen mens had het arme trieste kind ook nog eens mee gesleurd in de maalstroom van haar doorgedraaide brein. Waar Kriss zich ook nog eens schuldig om kon gaan voelen. Maar goed, dat maakte haar de onverstandige. Dus ff mooi niet dat zij nu braaf mee ging werken. Die baan was ze toch al kwijt. Vaarwel draakjes, het was leuk jullie gekend te hebben. Ik ga mijn tijd lekker besteden in het kantoor van Master Savador. Hij wilt vast en zeker wel één van zijn verrukkelijke wijntjes met ons delen. En och, mocht hij een beetje hebberig zijn over zijn favoriete, peperdure flesjes wijn? Dan heb ik tenminste nog iets moois om naar te kijken, deze middag. Always look on the bright side of life.

“Nou Master, het ziet er naar uit dat u deze prachtige middag met mij, en miss Mini Hulk hier, mag besteden,” Grijnste ze breed naar hem op toen ze hem, achter Roxi aan, passeerde. Binnen in het kantoor, stonden natuurlijk de gewone dingen. Zijn imposante houten bureau, vol papier en inktwerk. Een wijnglas met een bodempje van dat verrukkelijke spul op de hoek. Een stoelen om zijn gasten te ontvangen. Hmm.. zou ze haar welgevormde derrière daar wel inplanten? Naaaaah! Er waren veel leukere dingen te bekijken dan zijn papier werk en dat chagrijnige porum. Dat kon altijd nog in de les. Nu zaten ze in zijn kantoor met heel ander leuk en interessant spul. Zijn boeken kasten en dressoirs, bijvoorbeeld. Zoals altijd liet ze haar zware tas met een plof neer vallen op het stoffige tapijt en keek eens even goed rond. Want de laatste keer dat ze hier was, had ze niet al genoeg aan zijn persoonlijke bezittingen gezeten. Tja, ze was nou eenmaal nieuwsgierig. En nieuwsgierigheid kon zo een krachtig iets zijn. Ze sloeg haar handen achter haar rug, want ook Kriss had geleerd dat je moest kijken met je ogen, niet met je handen. In kalme rustige en vooral nonchalante passen vond ze haar weg naar een van zijn imposante boekenkasten en liet haar blik eens ernstig langs al die kaften vol gouden en zilver gekrulde titels gaan. Niet echt iets wat haar aandacht trok. Allemaal duur en dik en oud en vast en zeker vol duistere zaken of vurige spreuken. Maar hey? Wat hebben we hier? Een foto album! Een ..trouwboek.. Haar slanke wijsvinger greep zich gretig om de rand en trok het schuin zodat ze het tussen die stoffige boeken vandaan kon trekken en zo haar nieuwsgierige neusje erin kon steken. Want dat waren zaken die haar zeer zeker aangingen.

[Ietsiepietsie aan de lange kant  :} ]
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Sherly Vernet
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Joyce
Posts : 18
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Licht & lucht
Klas:
Partner: Niet nodig (zegt ze)

BerichtOnderwerp: Re: Stup!d G!rls    za aug 09 2014, 00:22

Roxi keek de man even aan en op een of andere manier voelde ze zich op haar gemak. En dat was zeldzaam. Ze had het ooit een keer eerder meegemaakt en dat was bij een meisje uit het weeshuis waar ze was opgegroeid. Zij bleek uiteindelijk een heftig verleden te hebben gehad. Ze keek hem doordringend aan maar uiteindelijk liet ze het voor wat het was. Het zal wel.
'Nou Master, het ziet er naar uit dat u deze prachtige middag met mij, en miss Mini Hulk hier, mag besteden', grijnsde Kriss achter haar. Roxi stond stil en draaide zich om. 'Miss Mini Hulk?', zei ze half geergerd, half verbaasd.

Ze liep door naar een stoel en ging zitten zonder te vragen of het mocht. Ze sloeg haar korte slanke benen over elkaar en zakte lichtelijk ongeïnteresseerd naar beneden. Ze kruiste haar armen voor haar borst en keek een beetje rond.
Groot bureau, stoelen en...boekenkasten. Met heel veel boeken. Oud, nieuw, groot, klein. Ze werd wat nieuwsgierig want ze hield van snuffelen in oude boeken. Ze wilde weten wat voor boeken er stonden en hoe oud ze waren maar ze hield zich in. Zij vond het ook vervelend als mensen in haar spullen liepen te snuffelen dus dan deed zij het ook niet.
Kriss echter dacht daar anders over. Het meisje liep door het kantoor heen en bestudeerde de boekenkasten. Toen pakte ze er een boek uit. Roxi keek naar de man, die de hoofdmeester moest voorstellen. Wat was ze van plan? Had ze nou niet door dat ze zich alleen maar dieper in de problemen werkte? Ondanks dat moest ze glimlachen. Heel lichtjes maar.
Volgens haar was Kriss iemand die nooit een saai leven had. En ze maakte dat van meneer Savador ook niet saai..integendeel. Als ze werkelijk zo vaak hier kwam dan snapte ze zijn houding wel...
Roxi wachtte geduldig maar met haar standaard ongeïnteresseerde houding af op wat er ging gebeuren. Ze voelde gedonder aankomen...

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: Stup!d G!rls    ma aug 11 2014, 17:19

Now the serpent was more subtil than any beast of the field which the LORD God had made.
And he said unto the woman, Yea, hath God said, Ye shall not eat of every tree of the garden?
And the woman said unto the serpent, We may eat of the fruit of the trees of the garden:
But of the fruit of the tree which is in the midst of the garden, God hath said,
Ye shall not eat of it, neither shall ye touch it, lest ye die.
And the serpent said unto the woman, Ye shall not surely die:
For God doth know that in the day ye eat thereof, then your eyes shall be opened,
and ye shall be as gods, knowing good and evil.
And when the woman saw that the tree was good for food, and that it was pleasant to the eyes,
and a tree to be desired to make one wise, she took of the fruit thereof, and did eat,
and gave also unto her husband with her; and he did eat.


Er zat kennelijk nogal haast achter. Zoveel mogelijkheden. Die ene leuke jongen uit de derdeklas die rond dit tijdstip uit was en die ze voor geen goud wilde missen, voor die blonde sloerie uit de vierde haar voor was en met hem aanpapte. Een uitverkoop in Oak's Field, een kwestie van graaien en afrekenen om de volgende dag de nieuwe ronde van de onofficiële modeshow te lopen. De dag dat de kaartjes voor dat drukbezochte danceconcert verkocht werden, mét korting als je één van de eerste was. Nieuwe make-up die ze uit moesten proberen en waarvoor ze elkaar als proefkonijnen gebruikten. Een doodnormale brug waar ze onder moesten zitten met zojuist ingeslagen zakken chips en energiedrankjes. Zoveel mogelijkheden. Zoveel onzinnigheden. Hij verdiepte zich niet in het moderne leven van de tiener, ohnee - hij verafschuwde dat leven van drieëntwintig jaar geleden zo al genoeg. Het was onmogelijk dat er verbetering in zat. De jeugd was er alleen maar gewelddadiger op geworden, met geen greintje respect voor elkaar. Je hoefde maar iets te doen en daar ging het al van bluh bluh bluh achter je rug om. Alles was olie op het vuur. En zij - zij was precíes zo'n gruwelijk voorbeeld. Zo seductive als haar grote voorbeelden, in die achterlijke R&B videoclips. Dat was ook de enige reden waarom ze haar beide knieën naast zijn dijen had geplant en het gedurfd had om haar lippen op de zijne te drukken. Het was niet uit gevoel of wat dan ook, ze vond hem ronduit een zak en dat wist hij, net als dat hij wist dat hij haar een bemoeizuchtige snol vond. Indruk achterlaten, sexy overkomen, er een competitie van maken om iedere jongen - iedere man zelfs - in verlegenheid te brengen, en dat alles was slechts een schaamtelijk excuus voor experimenteren en het maskeren van grote onzekerheden. Kijk hoe stout ik ben geweest, dat durf ik! Ik heb het al gedaan op m'n veertiende - nah, was niks aan. Inmiddels heb ik al de hele school gehad, maar de hoofdmeester staat nog op m'n lijst. Het kussen is al wel afgevinkt, though. En jij? Wat heb jij gedaan, schijtluis?
Een luide HA! schalde opeens door de gang, en hij kon al wel raden wat voor soort reactie erop volgde. Met geïrriteerd gesloten ogen liet hij het over zich heen komen en hij stond daar kalmpjes in de deuropening aan zijn sikje te draaien, kalmpjes ja, maar ergens ook met de grootste moeite om haar niet allerlei verwensingen toe te blaffen. Ondertussen werd er over hem gesproken alsof hij er niet eens bij stond. Alsof hij iets gruwelijks was, een vliegende eekhoorn met een Quasimodo-bult of zoiets. Houd je in, Savador - het is het niet waard, Savador.
Terwijl de korte zwartharige haar driftige vriendin meesleepte kreeg hij als cadeautje ook meteen te horen wat de reden achter haar haast nu was. Werk. Waarschijnlijk een of ander bijbaantje waar ze na enkele weken werd ontslagen na een besloten vergadering. Bij een visboer of een supermarkt of zoiets burgerlijks. Echt weer iets voor het typische gepeupel. Zijn blik ving die van het kleinere meisje toen hij haar erop betrapte dat ze hem vrij geïntrigeerd aankeek, en hij nam een moment om roerloos terug te staren. Al gauw keek ze weg en het contact van curiositeit werd verbroken.  
'Ik kijk ernaar uit,' zei hij vervolgens sarcastisch op de inhoudsloze woorden die van Valnor hem zo nodig toe moest spuien in het voorbijgaan, nogal vreugdeloos. Er plooide zich een breed verschil uit tussen beide, besefte hij toen hij de twee dames zijn kantoor in volgde. Waar de een kalm en terughoudend was, was de ander intens en vreselijk brutaal. En waar de een meteen rustig op een stoel plaatsnam, kuierde de ander overvloeiend van nieuwsgierigheid rond. Er schoot een zenuwtrekje bij zijn oog toen ze gebruikelijk haar tas met een bons van jewelste op zijn scheurvrije vloer liet kwakken, en dat wilde hij graag zo houden. Zijn hoofd draaide zich over een schouder om de deur achter zich dicht te trekken. Toen hij zich weer omdraaide was hij overspoeld door verlammende ontsteltenis. Van Valnor stond bij één van zijn boekenkasten tegen de wand, met haar rug naar hem toe, maar hij kon het zien. Hij kon een stuk van de beruchte kaft zien, de bordeauxrode rug - en zijn brein maakte zelfs de illusie klaar dat hij dwars door de kaft heen kon kijken, de sierlijke ornamenten om de foto's kon zien, zijn trouwpak, Diva, het altaar, Diva, zijn ja-woord, Diva, de ring die hij om haar vinger schoof, Diva, kinderen en discussies en ruzies en wegvloeiend bloed in sneeuw en Diva, dode blauwe ogen.
Hij hapte naar adem en kwam onmiddellijk op haar af gestoven. Zijn hand schoot naar voren om zich de abrupte snelheid van een slang in de aanval ruw om haar pols te sluiten en haar naar zich toe te draaien. 'WAAR DENK JE DAT JE MEE BEZIG BENT!' schreeuwde hij in haar gezicht. Even leek het erop dat hij haar een mep in haar gezicht zou verkopen, maar in plaats daarvan griste hij met een beverige zucht het album uit haar gretige vingers. In een flits schoten zijn vuurschietende gele ogen vol emoties die haar behalve met oprechte woede ook met ongelovige ontzetting aanstaarden. Pijn en een immens verdriet. Triester dan een parelwitte stervende zwaan die haar kop temidden op een mistig stil meer mistroostig naar het oppervlakte bracht en in de stilte haar vleugels tegen haar lijf vouwde, met sierlijk gebogen hals. Maar ook een hevige razernij en zelfs moordlust, de drang om zijn lange vingers om haar hals te sluiten en haar zijn naam in haar laatste ademtocht smekend uit te laten brengen. Slechts niet meer dan een seconde, maar het was sterk genoeg om een sfeer van ongemakkelijkheid te creëren. Hoe durfde ze. 'Bemoei je nu eindelijk eens niet met mijn LEVEN!' tierde hij erachteraan. Hij draaide haar met een half onderdrukte snik de rug toe en keerde zich met gebogen schouders naar zijn boekenkast, waar hij zocht naar het boek dat geen boek was. Het was eerder een geheime opbergplaats, een soort kist, van binnen uitgehold, maar aan de buitenkant een doodnormaal boek. Dáár hoorde het in te zitten en ook te blijven. Wie had er godverdomme ook aan gezeten? Hoe was het überhaupt hier terecht gekomen, jezus. En hoe haalde ze het in haar lompe domme kop om er zelfs maar naar te kijken. Fucking rat-arsed female cunt. Zijn vingers trilden terwijl hij het album in het boek diep terug schoof, ergens tussen een paar boeken in de rij helemaal achteraan. 'Ga verdomme zitten,' commandeerde hij met een beving in zijn stem toen hij zich omdraaide. 'Ga zitten.' Hij herhaalde het alsof hij zich niet meer kon herinneren dat hij het nog geen zes seconden geleden al had gezegd en wankelde naar zijn bureau, waar hij bleek neerplofte en nog aangedaan hijgde terwijl hij verscheidende documenten naar zich toe begon te trekken, alsof hij zijn handen iets te doen wilde geven. Al om al kwam het sowieso al over alsof hij totaal uit zijn doen was, nietwetend wat hij precies deed of waar hij ook maar was. Zijn nog furieuze blik schoten naar de twee rebellen. Nu was het opeens niet meer zo leuk, hè? Kun je nog lachen? Toe maar. Ik betaal iemand en ik regel iemand en ik laat je door die iemand je mondhoeken net zo lang omlaag beuken tot ze permanent blijven hangen in een misvormde onherkenbare vleeshomp, fucking bitch. Zijn hand had zijn schrijfveer gegrepen, waar hij onophoudelijk putjes in zijn desk mee begon te hameren, bijna op de maat van zijn langzamere, maar nog steeds gejaagde ademhaling. 'Geen woord,' waarschuwde hij alvast sissend, doelend op de situatie. Geen sorry. Geen poging tot goedpraterij. Geen sympathie. Vooral geen sympathie. Hij zou ervan walgen en hij was bang dat hij zich dan echt niet meer in de hand kon houden. Het enige wat ze konden doen was hun smoel houden en deze pas openen wanneer hij dat vroeg. 'En nu wil ik geen idioterie meer,' vervolgde hij langzaam zodra hij wat gekalmeerd was, 'en gaan jullie me rustig vertellen wat er is gebeurd.' Het complete, eerlijke verhaal. Geen gefuck en geen smoesjes. Geen gezeik en al helemaal geen gejank. De MiniHulk kon haar rossige vriendin bedanken voor het over de schreef trekken en nu kregen ze het resultaat over zich heen. Ze waren zuur en dat wisten ze dondersgoed.

_________________



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Kriss
-
-
avatar

PROFILENovice
Real Name : Maardbei
Posts : 924
Points : 30
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Vuurmagie/Luchtmagie
Klas: -
Partner: Your body's poetry, speak to me, Won't you let me be your rhythm tonight? Move your body, move your body, I wanna be your muse, do your music, And let me be your rhythm tonight, Move your body

BerichtOnderwerp: Re: Stup!d G!rls    za sep 27 2014, 03:37

Met een krakend geluid opende ze het boek. Had ze niet al eens eerder zo’n zelfde soort boek zien staan? Bij haar ouders thuis? Ze had er eens in gesnuffeld, net zo nieuwsgierig als nu, maar was toen zeer teleurgesteld met wat ze vond. Haar moeder had een vreselijk ouderwetse trouwjurk gedragen, all puffy and what not. Haar vader had op elke foto hetzelfde keken. Hetzelfde gezicht dat ze thuis elke ochtend, middag en avond zag, als hij alleen met het ontbijt, de lunch en het altijd goedverzorgde diner uit zijn kantoor in de kelder was gekropen, om tegen over haar zijn eten weg te werken. En haar moeder had er niet veel gelukkiger uit gezien. Of in ieder geval niet alsof ze trouwde met de liefde van haar leven. Inclusief de bolle buik van de bun in the oven, Dayé, zag de hele trouwerij er meer uit als een “moetje,”. Maar dit boek was een wereld van verschil met die van haar ouders. Al was de kaft bijna hetzelfde, de foto’s en vooral de gezichtuitdrukkingen waren compleet anders. Dat kon ze al direct zien op de eerst pagina van een iets jongere Savador, scheelde misschien enkele jaren wat nog best duidelijk te zien was, en een jongedame die veel weg had van Roxi. Zelfde lange zwarte haar, zelfde velblauwe ogen. De liefde was zo duidelijk te zien, al was het maar iets subtiels. Kriss zou een moord doen om een man zo naar haar te laten kijken. Kriss wist helemaal niet dat Savador getrouwd was geweest, met zo’n mooie vrouw tenminste niet. Ze had wel eens de huidige echtgenote door de school zien sloven en dat was niks vergeleken dit mooie meisje. Nieuwsgierig naar haar naam wilde ze al naar de volgende pagina omslaan, opzoek naar de foto van hun handtekeningen en dus namen, toen ze opeens ruw om haar pols werd gegrepen. Met een wilde ruk draaide Savador haar naar zich toe en schreeuwde recht in haar gezicht. Ze schrok zich dood door deze plotse verandering, al had ze hem al eerder zo meegemaakt. Toen had ze hem er naar toe opgebouwd en had ze kunnen zien hoe zijn bloed steeds meer en meer was gaan koken. Dit keer kwam het completely out of the blue. Haar hart kloppend in haar keel van de plotselinge adrenaline stoot. Ze wende, haar ogen al half dichtknijpend, zich van hem af. Wachtend op de klap die ze aan zag komen. Zijn hand, bevend in de lucht. Klaar om met kracht haar pijnprikkels op haar gezicht wakker te schudden. Haar huid rood te laten gloeien en haar lip open te laten scheuren. Net zoals haar vader, in een van zijn woede aanvallen. Maar in plaatst daarvan klonk er een beverige zucht en werd het boek uit haar hand gegrist. Ze durfde weer naar hem op te kijken waarbij ze zich snel weer had hersteld. Nu kwaad, want hij had, in haar ogen, totaal geen reden om zo tegen haar te schreeuwen en haar zo vast te grijpen. Even zag ze weer een flitst van iets wat ze al eerder had gezien. Pijn en verdriet. Veel intenser dit keer. Ze wilde in zijn gezicht schreeuwen dat hij niet zo moest schreeuwen. Dat hij haar onmiddellijk los moest laten omdat hij haar pijn deed met zijn knijpende hand om haar pols. Maar dat deed ze niet. Ze durfde het niet. Of misschien was het iets van verstand dat haar nu tegen hield. Het was vooral omdat er teveel gebeurde in hem. Hij was teveel op dat moment. Te verdrietig, te woedend, te sterk en te luid. En die blik liet haar vreselijk ongemakkelijk voelen. Uit ervaring wist ze dat ze zich daarom nu even in moest houden. Even maar.
Hmmm.. blijkbaar was ze weer te ver gegaan. En dit keer met weinig, in een hele korte tijd. Ze was echter nog steeds verbluft en staarde hem dan ook ongelovig en geschokt aan. En zo bleef ze hem aankijken, ook toen hij zich van haar afwenden om het boek op te bergen. Even keek ze om naar Roxi, zich half afvragend wat zij hier van vond, maar wende zich weer om naar de man. Hij had haar bevolen om te gaan zitten en eindelijk kwam er iets van een reactie uit haar. Een ‘Christ..’ zuchtte ongemakkelijk over haar lippen. Toen hij zijn bevel herhaalde werd ze weer wat geïrriteerd. ‘Ik ga al.. Jeesh.. Misschien moet je zelf eens langs Meneer Cavallo,’ opperde ze mompelend. Een puberale draai van haar ogen en ze was weer bekomen van de schrik. Met bijdehante tred liep ze naar zijn bureau. Maar ze ging niet zitten. Oh nee, zeker niet. In plaats daarvan leunde ze tegen de stoel van Rox, die ze een veelbetekende blik wierp. Wat een mafkees. Zoals de man daar achter zijn bureau zat. Plukkend aan papier en perkament, zijn schrijfveer verpestend, zijn bureau kapot hammerend. Wat was er mis met hem? Ze had alleen maar een foto album gepakt. What the hell is daar mis mee? Ok, ze snapte dat ze het misschien eerst had moeten vragen, maar als ze dat had gedaan had hij waarschijnlijk toch een ‘NEE!’ naar haar geschreeuwd. En daarbij had ze gezworen dat ze absoluut niet mee ging werken. Hij had het zo makkelijk op kunnen lossen. Hij had ze alleen voor maandag in hoeven roosteren, of dinsdag of wat voor dag ook. In ieder geval niet vandaag. Dan kon ze nu fluitend naar haar werk en was iedereen blij geweest. Maar nee, Miss Roxi moest zo nodig dit alles nu afhandelen. Maar dingen met hem afhandelen was niet mogelijk. Dan kreeg je alleen maar dit soort dingen. Dus eigenlijk was het haar schuld. Opeens vond Kriss het erg moeilijk om haar handen thuis te houden en Roxi niet een pets tegen haar achterhoofd te verkopen. Dat Savador geen woord wilde horen had ze zelf ook al begrepen. Hij wilde geen woord? Dan kreeg hij geen woord. Geen enkel woord. Ze wierp hem enkel een arrogante blik toe, toen hij om uitleg vroeg. Ik ga jou helemaal niks vertellen was te lezen uit haar blik. Hij kon van haar het dak op en daar lekker gaan schreeuwen. Anger management.. zou een perfecte cursus voor hem zijn. Dat ze zo’n vent tot schoolhoofd hebben laten-…
Kriss gedachte werd onmiddellijk onderbroken toen er opeens een vrolijk riedeltje door het kantoor klonk. Het kwam bij haar vandaan. En het was afkomstig van haar telefoon, die nu zat te buzzen in haar broekzak. Zonder verder acht te slaan op haar mentor, haalde ze hem uit haar zak en nam op. ‘Met Kriss..’
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Sherly Vernet
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Joyce
Posts : 18
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Licht & lucht
Klas:
Partner: Niet nodig (zegt ze)

BerichtOnderwerp: Re: Stup!d G!rls    do okt 02 2014, 22:32

Roxi keek toe hoe Savador uitviel naar Kriss. En groot gelijk. Je gaat toch niet zomaar in andermans spullen snuffelen? Erg onder de indruk was Roxi niet. Kriss draaide zich even naar haar om en Roxi haalde haar schouders op. 'Dit was te verwachten. Ik wilde je nog waarschuwen maar je ziet er intelligent genoeg uit om te begrijpen dat iemands eigendom privé is', zei ze en keek naar de man die het boek aan het opbergen was. Kriss zag eruit alsof ze haar gedrag niet pikte maar  was nog even haar puberale gedrag aan het botvieren op Savador. Tot een riedeltje van haar telefoon ging.

Roxi was benieuwd of ze deze zou opnemen, wat haar niet verstandig leek, en inderdaad. Kriss pakte de telefoon uit haar zak en beantwoordde het gesprek. Roxi kon zich wel voor haar hoofd slaan. Savador was net al tegen haar uitgevallen en op deze manier maakte ze het alleen maar erger!
Ze gluurde naar Savador en toen weer naar Kriss. Om de aandacht van Kriss af te leiden wendde ze zich snel tot de hoofdmeester. 'Meneer, mag ik weten waarom we hier nou eigenlijk zitten? Ik kan me namelijk niet herinneren dat ik een schoolregel heb overtreden. Het enigste wat ik en Kriss deden was...naar het toilet gaan. Is dat verboden? U moet toch ook eens? Iedereen trouwens'.
Haar stem was rustig en zacht, in plaats van hard en uitdagend. En als ze eerlijk was wist ze ook niet precies hoe ze op deze hele situatie moest reageren. Ze wist niet eens waar ze van beschuldigt werd en ze zat in het kantoor van de hoofdmeester die ze ook nog nooit had gezien. Alleen geruchten, roddels etc. Maar ach, voor alles is een eerste keer.
Ze hoopte voor nu maar dat Kriss er goed vanaf zou komen....wacht...wat? Waarom hoopte ze dat? In deze wereld is het ieder voor zich. Roxi leek even na te denken over die gedachte en was even afgeleid maar richtte zich toen weer op de hoofdmeester. Kriss moest zich zelf maar zien te redden. Door haar was zij ook hier beland terwijl ze niks had fout gedaan!

Het is een kort stukje maar ik had niet echt inspiratie Neutral

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFILE
MAGICIAN

BerichtOnderwerp: Re: Stup!d G!rls    

Terug naar boven Ga naar beneden
 

Stup!d G!rls

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Starshine Academy ::  :: Headmaster's Office-