PortalIndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 Ours is the fury [&Savador]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Elveria
God of Mischief
God of Mischief
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Just kill me
Posts : 1573
Points : 8
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark x Fire
Klas:
Partner: I'm waiting for the afterlife.

BerichtOnderwerp: Ours is the fury [&Savador]   zo mei 04 2014, 00:45

Een van haar knieën ging onrustig op en neer, met haar vingers pelde ze een velletje van haar nagel weg en de beet continu op haar tong. Van binnen kwam dat allemaal bij elkaar. Nervositeit, grote nervositeit. Eigenlijk had ze het nooit meegemaakt, maar ze wist nu dat ze er niet van hield.
Ze was de enige in de shuttle, de shuttle die ze vijf jaar geleden ook had genomen, als klein, rebels meisje dat de school onveilig kwam maken. Ze was toen zo anders. Kort koppie, tegendraads, brutaal. Niets boeide haar, tegen alle regels in, ze had er meer vijanden dan vrienden mee gemaakt. Misschien zelfs vijanden die ze niet nodig had.
En nu ging ze voor een tweede keer, heel anders dan de vorige keer. Lange haren, kalm maar nerveus, hopend dat ze haar nog zouden accepteren, hopend dat ze niet wisten wat er intussen met haar was gebeurd. Ze kon ze nog elke dag voelen, als ze zich douchte, als ze ook maar even haar rug moest buigen. De littekens waren diep in haar huid gekerfd en op haar rug het ergst. Op haar bovenarmen waren ze ook, op haar benen en een kleine sierde haar wang. Ze zou nooit meer hemdjes kunnen dragen, of jurkjes, laat staan iets korts. Elveria sloot haar ogen en slikte, terwijl de beelden weer voorbij flitsten.

Spoiler:
 

Een rommeling in de shuttle schrok haar uit haar gedachten. Een jonge vent stak zijn hoofd even uit de cockpit.[i] 'We zijn er mevrouw.'[i] zei hij. Elveria knikte en stond op. Toen ze buitenkwam maakte ze een lichte zucht. Het voelde vertrouwd om hier weer te zijn.
Snel liep ze de gangen door. Het was stil, haast niemand te bekennen wat ze fijn vond, niemand die haar zou nakijken. Aangekomen bij de gang die ze al zo vaak  had bewandeld voelde ze haar hart bonken in haar borstkas.
Snel deed ze de mouwen van haar vest omlaag, om de littekens te verbergen. Snel trok ze nog alles recht, bekeek of haar veters goed gestrikt waren en liep toen naar de deur toe. Vroeger zou ze bombastisch de deur hebben opengetrokken, een luid hallo hebben gezegd en de deur open hebben laten staan.
Maar nu, nu klopte netjes, wachtte ze op antwoord, liep naar binnen en sloot stilletjes de deur achter haar. Verstaanbaar sprak ze: 'Master.' als groet.

[Kijk uit, ze is nogal schichtig]

_________________
[ Character ] - [ Theme ]
I don't need your sympathy. I need a fucking miracle.


awards:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://magicforest.newgoo.net/
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: Ours is the fury [&Savador]   ma mei 12 2014, 00:53



I see them laughing behind my back, merely to drain the shame
Just a weapon of massive consumption
And it's not my fault; it's how I'm programmed to function
Steeds vaker werd Starshine geplaagd door broeierige regenbuien; wat begon als een, voor de meeste, aangename dag eindigde in een plensbui, zodat de laatste lessen altijd werden gehouden in een geur van regen. In de loop van het seizoen begon de temperatuur gelijktijdig te stijgen. Blij met de koelte in het kasteel trokken de meeste leerlingen zich terug op hun etages of in de bibliotheek, waar ze zich een breuk leerden voor de opkomende proefexamens totdat ze zich met volgestampte hoofden op een opengeslagen leerboek lieten vallen, moe en futloos en met een plotseling verlangen om van het mooie weer te genieten. Meer dan de helft van de leraren waren knorriger dan normaal doordat ze werden opgezadeld met extra bijlessen. Savador was één van hen. Het was een algemeen bekend feit dat hij sowieso al liever gemeden werd om zijn humeur, maar dat laatste leek - in combinatie met het seizoen en zeurende leerlingen aan zijn hoofd - nu op een nóg lager pitje te staan. Tijdens zijn lessen was hij al niet te genieten, maar tussen de blokuren door kon je hem beter helemaal niet tegen het lijf lopen. Gehuld in een lange zwarte mantel gleed hij als een boosaardige vleermuis door de gangen om leerlingen hier en daar om de kleinste overtredingen (zoals losse veters en slordig hangende schoudertassen) uit te foeteren, alsof dat de enige reden was waarom hij zich op de gangen waagde. Niets was echter minder waar; hij beende tussen zijn lessen door simpelweg vaak op en neer van zijn lokaal naar zijn kantoor, meestal mopperig door al het gehaast, het rekening moeten houden met de tijd, de berg administratieve zaken die nog op zijn bureau lagen te wachten zodra hij klaar was met driest gemaakte proefwerken nakijken. Ook nu ijsbeerde hij rond door zijn kantoor, sakkerend en vloekend en in zijn kielzog gevolgd door één van zijn jongste slangen - een kleine boomslang onder behoed van Elwin die zijn eerste succesvolle vangst vol trots aan zijn meester wilde laten zien. Hij werd er knettergek van.
'العمى!' gromde hij met opeen geklemde kaken voor hij voor de nieuwsgierige bek van de slang op de grond stampte. 'Weg!' Het had tot zijn grote ergernis maar een paar seconden effect voor Ashnurag weer met de slappe muis tussen zijn kaken voorzichtig aan kwam glibberen en hij keerde het jonge beest zuchtend de rug toe. De slang was immers jong en kende de normen en waarden in de Sathandiai-familie nog niet door en door.
Het duurde niet lang tot zijn rust helemaal werd verstoord door de aankondiging van een gast. Nijdig richtte hij zich met een ruk van zijn hoofd richting de deur bij het geven van zijn snauwende toestemming, waardoor hij genoodzaakt was een paar verdwaalde lokken uit zijn gelaat te strijken. Meteen leek hij even te verstarren bij het zien van de persoon die binnenstapte, al herstelde hij zich snel.  
'Wel, wel,' zei hij zacht, enigszins op een toxisch toontje terwijl hij in een langzame beweging de punten van zijn mantel beetpakte en zijn armen over elkaar sloeg. 'Juffrouw Elveria Down.'
Twee keer was ze teruggekomen; eerst als petjesdragende tomboy met een grote voorliefde om er een sport van te maken zoveel mogelijk leraren over de rooie te krijgen - en nu als langharige jongedame met een eigenaardig soort kalmte over haar heen. Hij betwijfelde echter of ze enige vooruitgang had geboekt. Het was en bleef toch Down.  
Hij herinnerde zich nog feiten over haar, zoals hij tot grote ontzetting van de leerlingen altijd alles scheen te weten. Een uithuwelijking, onderonsjes en confrontaties met juffrouw Enyana Luccas, diverse straffen, nablijven, haar zusje genaamd Sella, het tournament tegen ene Jodaline Zorax dat ze verloren had. Hij had Nocte naderhand flink op zijn donder gegeven door competities achter zijn rug om te organiseren, maar tegelijkertijd dagen met een scheve grimas rondgelopen die niet veel goeds inhield, uitermate in zijn nopjes. Tenslotte was hij te weten gekomen wie er mee hadden gedaan en wie er verloren hadden, en laat tussen het zooitje nu net een paar blaaskaken zitten die terecht eens op hun plek waren gezet. Misschien had het haar vertrouwen zodanig aangetast dat ze jankend was weggevlucht, maar toch vond hij het merkwaardig dat ze opnieuw haar terugkomst bekend maakte. 'Not through with me yet? Eerlijk gezegd verwachtte ik dat je voor nu voorgoed weg zou blijven.' Stijfjes bleef Savador daar bij het raam staan, met een giftige blik in zijn fonkelende starende ogen waar ze al jaren geleden kennis mee had gemaakt.


_________________



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Elveria
God of Mischief
God of Mischief
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Just kill me
Posts : 1573
Points : 8
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark x Fire
Klas:
Partner: I'm waiting for the afterlife.

BerichtOnderwerp: Re: Ours is the fury [&Savador]   vr mei 16 2014, 22:24

Ze had kunnen verwachten dat het geen warm welkom zou zijn geweest, ze had het gewoon moeten voorzien. Wie wel een warm welkom bij hem kreeg...Ze had eigenlijk geen idee wie wel een warm welkom kreeg. Ze had nog nooit zo iemand ontmoet en eigenlijk wilde ze het ook niet. Het klonk vreemd en ze vond het niet bij Savadors karakter passen. Een warm welkom, nee, dat sloeg ze over. De snauw die haar tegemoet kwam liet haar haastig de deur open maken. Ze wilde er vanaf zijn zodat ze zich weer terug kon trekken in zichzelf, nadenkend over wat ze hier in godsnaam te zoeken had. Maar ze kon niet anders. Geen ouders, tantes, ooms, niemand. Ze had in het kliniek te horen gekregen dat Swain de adoptie had op gezegd, en als ze zelf binnen twee maanden niemand vond, werd ze aan iemand toegewezen. En aangezien de Suasama vol op haar zat, zocht ze liever snel iemand uit, dan dat ze eer martelaar of moordenaar als pleegvader of moeder kreeg.
Eenmaal binnen deed ze de deur dicht. Savador had zijn woordje al klaar en het enige wat Elveria deed was haar ogen neer slaan en het in haar opnemen. Ze had het verdient en het was gewoon hoe Savador het allemaal van zich afstootte. 'Wel, wel,' zei hij zacht, en hij sloeg langzaam zijn armen over elkaar. 'Juffrouw Elveria Down.' Elveria moest op haar tong bijten om hem niet te onderbreken, om hem te vertellen dat Down verleden tijd was, dat ze die naam nooit meer wilde horen. Ze slikte de woorden in en wachtte tot hij klaar was. Dan probeerde ze het wel. 'Not through with me yet? Eerlijk gezegd verwachtte ik dat je voor nu voorgoed weg zou blijven.' Ze slikte nog een keer, ze begon nerveus aan een van de mouwen van haar vest te friemelen.
'I'm sorry Sir.' sprak ze in formeel Shadraans. 'But I have to say my name is changed to Elveria Roode.' Haar stem was wat schor, keelpijn misschien maar Elveria wist duidelijk waar het vandaan kwam. Ze kon haar eigen geschreeuw niet meer uitstaan.
Ze keek even van hem weg, om te zien dat er een kleine slang continu bij Savador aan het rond glibberen was. In zijn bekje had hij een dode muis. Ze glimlachte even, die even snel vervaagde als dat hij gekomen was. Ze moest haar aandacht op het onderwerp richten, niet afdwalen. Savador was als een steen bij het raam blijven staan, dus bleef zij gewoon bij de deur staan. Haar ogen gleden naar haar schoenen, een paar gympen, vuil, maar daar bleef het bij.
'I had some trouble at home..My parents were..' razendsnel schoten er situaties door haar hoofd die het woord 'murdered' konden vervangen. '..They died in a fire at my home.' Iedereen kon weten dat het een grote leugen was en het verklaarde nog steeds niet waarom ze zo plotseling was verdwenen. Het verbaasde haar echter dat Swain niets tegen Savador had gezegd, ze hadden ten slotte beiden in de Suasama gezeten.

[Swain is btw geliquideerd door de Suasama]

_________________
[ Character ] - [ Theme ]
I don't need your sympathy. I need a fucking miracle.


awards:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://magicforest.newgoo.net/
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: Ours is the fury [&Savador]   za mei 24 2014, 02:18



I see them laughing behind my back, merely to drain the shame
Just a weapon of massive consumption
And it's not my fault; it's how I'm programmed to function
Nota bene onderdanig sloeg Down haar ogen neer. De rebelse loeder die een verandering ondervond. Of misschien al jaren geleden had ondervonden tijdens haar afwezigheid. Ze was niet de Down die hij keer op keer de les had uitgestuurd, met bergen strafwerk had opgezadeld en zo vaak had uitgefoeterd dat hij de tel was kwijtgeraakt. Ze was een dolle teef die een transformatie had ondergaan naar een mak, schichtig lammetje. Toch vertrouwde hij het nog niet, zoals hij onder vrijwel alle bedoeningen zijn sceptische ik behield. Stilletjes of niet, ze had genoeg gezegd en gedaan om voor hem te weten dat ze niet deugde, nu niet en nooit niet. Ze had hem duidelijk gemaakt dat ze graag bij de Suasama wilde, dus zodra ze van school was verdwenen had hij geconcludeerd dat ze die droom daadwerkelijk waar trachtte te maken. Dus vanwaar de terugkeer? Was het speciaal voor hem, om hem tijdens doordeweekse schooldagen uit te lachen met haar vriendinnetjes, en dan te verwachten dat hij haar sentimentele parabel bij Sociale Bindingen waar hij zijn kostbare tijd voor vrijmaakte zo betreurend te vinden dat zijn hart bloedde? Vast en zeker. Het kon niets anders zijn. Ze was niet afgestudeerd aan zijn school en was dus niet door zijn volledige Savador-therapie gegaan om een beter, respectvol kind te worden. Haar terugkomst was zo goed als gelijk aan een bekentenis dat ze hier nu voor hem stond om hem het leven weer zuur te komen maken.
Argwanend cirkelde Savador met schuifelende pasjes om haar heen, zijn armen in de zomen van zijn mantel nog als grote zwarte vleugels voor zijn borst en zijn doordachte blik geen moment van Down afscheurend. Uiteindelijk bleef hij staan, vlak naast haar, als het ware om beter in zich op te kunnen nemen wat er in dat kleine zachte stemmetje uit kwam. Bedachtzaam trok hij één wenkbrauw langzaam op. Roode? Hij vervolgde zijn sluipende tred om weer aan de andere kant van Down - of Roode - tot stilstand te komen, alsof hij tijdens het lopen beter zijn hersenen kon malen. Tijdens het verplaatsen van zijn glimmende herenschoenen vertrapte hij Ashnurag haast tot een pusachtig plasje, maar het leek voor hem nu niet van belang genoeg om op te merken.
'My,' reageerde hij in zijn eigen Noord-Shadraans, misschien op een iets te gespeelde toon. 'That is rather.. odd.' Hij legde een hand tegen zijn wang om de indruk te wekken dat hij fronsend nadacht. Er was echter geen spoor van berouw of medeleven te bekennen. Het leek er eerder op alsof hij met die opmerking indirect indiceerde dat hij het vreemd vond hoe ze dat als reden genoeg zag om zomaar van school te verdwijnen. Bovendien had hij zelf ervaring met ouders die in één klap allebei dood waren, en hij voelde er niet veel voor om nu iemand in zijn aanwezigheid te hebben die die ervaringen met hem deelde. Met een soepele beweging schudde hij een hand uit zijn mouw om deze tegen zijn zij te plaatsen en draaide zijn hoofd richting Roode, nu met een veel minder faux ontzette uitdrukking. 'And?' Net als zijn uitdrukking had ook zijn stem de gebruikelijke scherpe toon teruggekregen. Het kwam er traag en nadrukkelijk uit, alsof hij haar wilde dwingen hem meer informatie te geven. Hij had zo'n gevoel dat ze hem lang niet alles vertelde wat er in het afgelopen jaar was gebeurd omtrent haar situatie.


_________________



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Elveria
God of Mischief
God of Mischief
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Just kill me
Posts : 1573
Points : 8
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark x Fire
Klas:
Partner: I'm waiting for the afterlife.

BerichtOnderwerp: Re: Ours is the fury [&Savador]   vr mei 30 2014, 15:35

Dat Savador zo dicht bij haar stond vond ze absoluut niet fijn, dat hij ook nog eens cirkeltjes om haar heen schoof en haar van top tot teen leek te bekijken, als een varken klaar voor de slacht, maakte haar al helemaal ongemakkelijk. Stilletjes kon ze alleen maar naar haar schoenen staren en een beetje aan de mouwen van haar zwarte vest frunniken. Er waren al een heleboel draadjes los, wat duidde op dat ze het wel vaker deed. Vaker, je kon zeggen dat ze het altijd deed. Sinds de dag dat ze van die plek vandaan was, sinds ze het gevoel had dat ze nergens meer veilig was. En wat vertelde haar nu eigenlijk dat ze hier veilig was, met deze slang? Elveria had al het gevoel dat ze argwaan bij hem had gewekt aangezien ze nooit zo was geweest en nu ze ineens haar naam had veranderd waren de radertjes bij hem wel gaan draaien.
'My,' reageerde Savador in Noord-Shadraans. Van binnen was Elveria's hart gaan bonken. Ze hoopte dat hij nu niet begon over dat hij allang wist waar ze was geweest, wat ze had uitgevreten en wat er aan de hand was. De vingers van haar rechterhand groeven zich in haar handpalm, nagelafdrukken achterlatend. 'That is rather.. odd.' Elveria zag vanuit haar ooghoeken dat hij wat handelingen uitvoerde maar ze wist niet wat. Om de een of andere reden verwachtte ze een klap en een schreeuw dat ze rechtop moest staan, zich niet zo zielig moest gedragen en moest doorleven. Savador echter, klonk niet alsof hij zich compleet met haar meeleefde, maar ze had het ook niet moeten verwachten. Hij was steenkoud. 'And?' vervolgde hij. Ze slikte even krampachtig maar durfde hem voor een paar seconden aan te kijken. Het enige wat haar ogen zeiden was haat, maar niet jegens hem.
'I had to arrange a few things but, something interrupted it and I was longer away than I expected.' Ja, zo zou je het kunnen noemen. Alles op een rijtje neerzetten, daarvoor was ze weg gegaan, om alleen nog verwarder terug te komen. Haar vertrouwen in mensen was compleet weg, het vertrouwen in haarzelf ook, ze wist het gewoon niet meer. Ze was terug naar Starshine gegaan in de hoop dat ze zich hier aan kon vasthouden, als een soort baken die al het slechte zou verdrijven. Maar ze wist heel goed, dat dat niet zou gaan gebeuren.

_________________
[ Character ] - [ Theme ]
I don't need your sympathy. I need a fucking miracle.


awards:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://magicforest.newgoo.net/
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: Ours is the fury [&Savador]   wo jun 25 2014, 23:45



   
   
   

Wat het ook was geweest dat Elveria tot een soort herschepping had gebracht, het was zeker effectief geweest. Hij kon zich nog de tijd herinneren dat ze onderuitgezakt in zijn gastenstoel zat, petjesdragend, handen in de zakken gestoken en half gesmoorde stem door whatever ze tussen haar lippen gestoken had - en uiteraard bestond de woordenstroom die dan omhoog kwam uit niets meer dan een ketting aan onbeschaamde, brutale opmerkingen. Nu staarde ze echter alleen omlaag naar de punten van haar schoenen (die tot zijn ergernis nog wel gewoon bekleed waren met een walgelijk modderpatroon) en ging haar gelaatsuitdrukking schuil achter haar lange donkere lokken. Ze was haar allereerste dag hier de drempel over gestapt met een duidelijke.. afwijking. En ze was binnen een jaar tijd genezen. Hoe? Hij paste zijn zeer effectieve theorie - al zei hij het zelf - al zeker zo'n goede drie en een halve jaar op zijn leerlingen toe sinds Madeline het stokje had overgedragen - of beter gezegd, sinds hij het stokje had afgepakt - en meer dan de helft banjerde nog rond als een stelletje losgeslagen, hitsige bosmarmotten.
Bedachtzaam sloop hij om haar heen, in stilte afwegend hoe hem dit mogelijk is gemaakt. Een Elveria die zich eerder aan melatonine vergrepen leek te hebben in plaats van de Dextro. Er moest iets gebeurd zijn en hij zou er hoe dan ook achterkomen wat. Zijn schuivende herenschoenen kwamen vlak voor haar gympen tot stilstand, alsof hij een storingsfactor wilde creëren in haar gezichtsveld om haar op te laten kijken. Dat scheen te werken, maar hij was er niet volledig zeker van of het door zijn doen kwam. Elveria schonk hem een blik, kort maar bondig. Er kolkte iets achter die rode irissen waar hij niet helemaal zijn vinger op kon leggen, maar goed was het zeker niet. Een tel staarde hij terug, zijn staalharde gezicht nog steeds onveranderd. Het was duidelijk dat zielige puppyblikken en meelijwekkende slachtofferrollen haar niet zouden helpen, als ze dat al van plan was. Afkeurend wierp hij even een blik op de slordige loshangende draadjes van haar mouw voor hij met een zachte ademteug zijn smalle lippen van elkaar af bewoog. 'By 'and',' begon hij kil met een kleine tussenpoos, 'I meant an entire explanation.' Niks te 'few things' en ook geen vaag 'something'. 'Or do I still detect a trace of that downright insolence of yours there?' Hij stond nog steeds bewegingloos voor haar met zijn armen voor zijn borst geslagen, maar de toon in zijn toch al ijzige stem werd killer en zijn ogen fonkelden dreigend. Het was alles of niets, en anders kon ze meteen maar weer vertrekken.


_________________



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Elveria
God of Mischief
God of Mischief
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Just kill me
Posts : 1573
Points : 8
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark x Fire
Klas:
Partner: I'm waiting for the afterlife.

BerichtOnderwerp: Re: Ours is the fury [&Savador]   di jul 01 2014, 20:07

Savador leek nog steeds haar antwoord niet te waarderen en wilde meer weten. Ze kon het begrijpen. Een leerling, eerst met een brutale mond, die plotseling verdwijnt en vervolgens geslepen en stil terug komt, schoorvoetend, hopend dat haar acties en afwezigheid niet zouden worden opgemerkt. Maar dat was het wel. Maar om de een of andere reden kwam niet alles aan in haar hoofd. Zelf was Elveria koortsachtig bezig een grote omweg te verzinnen voor haar afwezigheid zonder dat het niet ongeloofwaardig werd. Savador had al die tijd om haar heen gecirkeld, als een beest klaar om zijn prooi te bespringen en stond uiteindelijk voor haar stil. Hij leek nog lang niet klaar met haar te zijn. 'By 'and',' begon hij kil en hield even stilte voor hij verder ging, 'I meant an entire explanation. Or do I still detect a trace of that downright insolence of yours there?' Ze slikte. Ze wist heel goed wat ze moest zeggen. Maar ze wist ook dat ze geen greintje medeleven zou krijgen. Maar als hij het zo graag wilde weten, best. Het waren haar acties en er zouden gevolgen op zijn. Maar ze durfde gewoon niet. Ze kon het niet. Ze wilde niet weer de zweep op haar rug of armen voelen. De koude woorden op haar horen neervallen. Ze wilde eigenlijk een ziel die haar er doorheen zou loodsen. Maar op Savador kon ze niet rekenen. Elveria wist dat maar al te goed.
'There are secrets Sir. We both have them and we both know that we can't tell them.' Deze woorden durfde ze recht in zijn gezicht uit te spugen. Terwijl ze hem aankeek. Dat was voor haar een duidelijk statement. Zolang ze zich gedeisd hield zou de Suasama niet veel doen. 'The only thing that I can say about it, is that it hurt. A lot. And it was a fault of mine and Swain. That's it.' Ze keerde weer terug in de staat van hoe ze binnenkwam. Starend naar haar gympen, friemelend aan de draadjes van haar vest. Elveria besefte zich niet dat ze misschien teveel had gezegd. Haar ogen vielen even op de bijna platgestampte slang en een rilling gleed over haar rug. Ze zou zich er zo in terug kunnen zien. Terwijl ze haar best deed om zich sterk te houden had de Suasama zich keer op keer de heerser voor gedaan en haar opnieuw platgestampt.

(Sorry voor de flut :/)

_________________
[ Character ] - [ Theme ]
I don't need your sympathy. I need a fucking miracle.


awards:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://magicforest.newgoo.net/
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: Ours is the fury [&Savador]   ma jul 28 2014, 09:23

Hij meende het terughoudende meisje voor hem te zien slikken en Ashnurag siste hem iets stelligs toe in het Arabisch dat zijn ogen liet versmallen, zonder zijn starende blik van Elveria af te scheuren. 'Inta 'aref!' snauwde hij het dier met een ruk van zijn hoofd toe, die gauw onder zijn desk glipte. Natuurlijk hield ze iets voor hem achter, dat hoefde een slang niet voor hem te suggereren. Want waar ze ook was geweest en wat ze ook had uitgevreten, hij was haar mentor, haar schoolhoofd, en in tegenstelling tot haar kon hij maar beter met geen doorzichtige smoesjes aankomen bij het schoolbestuur om de situatie van een plots verdwenen leerling uit te leggen. Hoewel niet al te doorzichtige leugentjes al vaker hadden geholpen, needless to say.
Voor even slaagde Roode erin om haar onzekere houding te laten varen en hem met een brutaliteit van oudsher in het gezicht te spatten dat het hier kennelijk om geheimen ging. Dat kon hem echter niets schelen. Er waren zoveel geheimen van leerlingen die hij moest ontrafelen per dag, vaak voor hun eigen bestwil. Of simpelweg omdat hij het een hondsbrutale act vond om kwesties voor iemand als hij te verzwijgen.
'Swain?' herhaalde hij zacht toen hij zijn woedende blik van de donkere spleet onder zijn kast had losgescheurd waar twee groene oogjes nog glommen en zijn aandacht weer tot Roode richtte. Hij wist dat Swain de voogdij van Elveria op zich had genomen, maar wat zich had afgespeeld binnen de Suasama - tussen hen - daar kon hij enkel naar gissen. Langzaam maar dreigend boog Savador zich naar haar toe. Zijn hand reikte bijna in voorzichtigheid naar haar gezicht om zich uiteindelijk als de bek van een aanvallende cobra stevig om haar kaak te sluiten, zodat haar wangen opbolden. 'What is there you can't tell me?' Zijn sissende stem wist de opkomende toorn te verbergen, maar had nog steeds iets afdwingends. Afwachtend en stijfjes bleef hij voor haar staan in een kleine stilte die volgde, zwijgend, alsof hij bang was dat hij haar zou onderbreken als hij zou spreken op hetzelfde moment dat ze haar mond open deed. Bedachtzaam gleed zijn duim over een klein litteken op haar wang, zijn cynische ogen de baan waarmee hij over haar huid trok volgend. Uiteindelijk werd de stilte verstoord door een kleine snuif waarop zijn mondhoeken traag omkrulden tot een sceptisch glimlachje. 'You can tell me,' verzekerde hij haar toen zacht. 'You can tell me, anders zat je hier nu niet. Dan was je niet naar me teruggekomen. Maar dat ben je wel.' Desnoods was ze direct na aankomst naar boven geklost, naar haar etage, had haar tas in een hoek geslingerd en was languit op bed geploft, hem straal negerend tot hij haar zelf op zijn kantoor riep, en intussen weer langzaam maar zeker glijdend in het sleurachtige schoolritme - het was niet dat hij haar naar zijn kantoor had gesleurd. Ze was zelf op komen dagen en dus had ze wel iets dat ze nodig kwijt moest. Vooral omdat hij aan al haar eerdere slappe verhaaltjes geen enkele zier had.

_________________



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Elveria
God of Mischief
God of Mischief
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Just kill me
Posts : 1573
Points : 8
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark x Fire
Klas:
Partner: I'm waiting for the afterlife.

BerichtOnderwerp: Re: Ours is the fury [&Savador]   zo aug 31 2014, 20:06

Het bleek dat de slang die al die tijd rond hen heen had gecirkeld zijn eigen gedachtegang had. Hij siste iets onverstaanbaars naar Savador die het dier iets hard terug beet waardoor het snel weg glibberde onder zijn bureau. Haar brutaliteit had blijkbaar nog altijd in haar gescholen en kwam voor dit ene moment naar boven. Voor even had ze daar de moed voor. Hopend dat ze hem nu genoeg had uitgelegd trok ze zich weer terug in haar schelp en staarde weer naar beneden. Ze hoefde die prikkende, gele slangenogen van hem niet op haar te zien. Maar het was niet genoeg, bij lange na niet, gokte ze.
'Swain?' Klonk het vanuit zijn kant. Ze voelde hoe dat gevoel van ongemakkelijkheid zich weer van haar de meester maakte. Hij was duidelijk nog niet tevreden. Hij keerde zich naar haar toe en zijn hand klemde zich plotseling om haar kaak. Elveria smoorde een kreet en deed verdwaasd een wankelend stapje achteruit, en vond alleen de onderkant van de deur waar ze tegenaan botste. 'What is there you can't tell me?' Siste hij. Uhm..veel? Er was veel wat ze niet kon vertellen. Maar aan de andere kant, ze had de Suasama zo goed als verlaten dus als ze wilden dat ze haar bek hield dan hadden ze pech. Maar ze durfde het niet. Ze was nog steeds bang en paranoia dat er mensen achter haar aanzaten, of haar in de gaten hielden. Misschien was Savador wel een van die mensen en stelde hij haar op de proef. Zijn hand gleed over het litteken, het enige wat aan de buitenkant te zien was. Vervolgens snoof hij en glimlachte hij een van de lachjes die ze nooit echt geweldig had gevonden. Die lachjes bij hem voorspelden meestal niet veel goeds. 'You can tell me,' verzekerde hij haar toen zacht. 'You can tell me, anders zat je hier nu niet. Dan was je niet naar me teruggekomen. Maar dat ben je wel.' Daar had hij haar. Ze wilde het aan iemand kwijt, maar ze durfde het gewoon niet. Als puntje bij paaltje komt is er geen weg meer terug, ze had zichzelf in deze benarde situatie gezet, dus moest ze er ook zelf uit zien te komen.
Allereerst rukte ze zich los van zijn hand die zich nog steeds om haar kaak had geklemd. Here we go then. 'Als u het zo graag wilt weten.' Beet ze hem toe terwijl ze stijf tegen de deur aanstond. 'Ik was bij mijn ouders op bezoek gegaan om te praten over de uithuwelijking. Mijn vader tolereerde het niet, er knapte iets bij mij en vervolgens lagen ze dood op de grond.' Ze somde het snel in feiten op voordat haar keel zou dichtknijpen. 'Ik ben ergens flauwgevallen in een steeg en Swain heeft me gevonden en vervolgens naar school gebracht en de voogdij over genomen. Hij heeft al eerder met mij contact gehad sinds hij me dingen leerden die volgens hem 'Suasama-waardig' waren. Ik werd depressief en hij stuurde me naar een of ander kliniek wat vol met Suasama-leden bleek te zitten.
Ze hebben me gemarteld omdat Swain me verboden dingen had geleerd en ik weet niet meer. Sprekend over Swain, waar is hij?'
Naarmate ze aan het einde van haar verhaal kwam ging de angst weg en kwam er iets bitters voor terug. Ze beet de laatste woorden uit aangezien ze met Swain nog wel een hartig woordje wilde spreken. Ze was van de deur afgekomen en stond nu met gebalde vuisten in zijn goudgele ogen te staren. Daar had hij wat hij wilde. En als het nog niet genoeg was. Fuck that.

_________________
[ Character ] - [ Theme ]
I don't need your sympathy. I need a fucking miracle.


awards:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://magicforest.newgoo.net/
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: Ours is the fury [&Savador]   ma sep 15 2014, 03:36

Het was alsof hij de spanning door haar lijf kon voelen gieren op het moment dat zijn hand zich als een klauw om haar onderste gezichtshelft had gesloten. Een elektriciteitskastje dat gonsde door de capaciteit aan kracht die erin schuilging. Maar vermetele Elveria was verleden tijd. Voorlopig. En voorlopig zou het ook niet naar buiten komen. Hij negeerde haar gesmoorde kreet, doorspieste haar blik met de zijne, hongerig naar antwoorden. Dat was al waar hij nu op aasde.
Laconiek liet hij haar kaak met een zwaaiachtige ruk van zijn hand los toen ze zich duidelijk uit zijn greep wilde werken, liet deze nog altijd geklauwd langs zijn heup hangen. Maar zijn voorheen nog grauwende gezicht stond nu apathisch, zo kalm als stil water. Want hij had haar waar hij haar wilde hebben en nu zouden er antwoorden komen.

Haar houding was een contrast met haar mondelinge vermogen. Het verhaal dat eruit kwam was een spraakwaterval aan rappe opsommingen van de relaas die haar reden moest vormen, alsof ze een lijstje aan kernwoorden in haar hoofd had dat ze afging en hier en daar wat aandikte. Zijn ene wenkbrauw rees de hoogte in. Swain die de voogdij over zo'n lastpak op zich nam, het zelfs kennelijk goedkeurde dat iemand als zij een lid trachtte te worden van de beruchte Shadraanse huurmoordenaarsgilde? Dat was niets voor die oude hark. En hoe ze überhaupt weg was weten te komen na de moord op haar ouders was hem een raadsel. Zoiets plande je beforehand. Ging je af in voorzichtig overwogen stappen, om maar zo weinig mogelijk aandacht te trekken. En hij twijfelde sterk aan Roode's inzicht en redeneringen. Maar hij trok vooral het idee in twijfel dat ze een vlekkeloos alibi had. Zelf was hij technisch gezien ook niet vrij van zonden, maar hij hield er niet van om anderen om te brengen. Veel liever liet hij het voor zich doen, dan bleven zijn eigen handen mooi schoon en kon hij degene zelf voor de rechter slepen als het moest - en als hij niemand had om die klus voor hem te klaren, dan had hij gebruik gemaakt van de identiteit van een Suasama-lid die toch al geliquideerd werd, of elk ander niemandspersoon zonder naaste contacten. Was het hem even mooi uitgekomen dat hij jaren rechten had gestudeerd. Maar dit meisje, met haar zeventien jaar en weinige ervaring in de maatschappij: wat wist zij nu over moord? Mogelijk zag ze in haar tieneridealen de Suasama als een of andere ruige bende waar je bij hoorde als je een bikkel was, een groep aan antihelden gelijk aan tekenfilmhelden voor kinderen. Achterlijk idee.

'Laat Swain zich dan maar weer over je ontfermen,' was zijn kordate antwoord. 'Laat hem maar opdraaien voor alle ondervragingen als het escaleert, alle voor de schoolpoort drommende nieuwsorganen die graag een slaatje slaan uit een sappig tienermoordverhaal, want, darling, ik doe het niet. Ik geef moordenaars geen les op mijn school. Ik ben een erkentelijke man en gun moeilijk handelbare kinderen een vorm van betere educatie op mijn school, maar zitten daar moordenaars tussen, krijg ik brieven op de mat van boze ouders en een verontwaardigd bestuur. Moeilijkheden waar ik niet op zit te wachten. Gaat me een godverdomme godsvermogen kosten om ze de mond te snoeren door ze flappen voor de voeten te gooien. Dus er zitten geen moordenaars op mijn school, begrijp je? Geen enkele. Daar ga jij rekening mee houden. En als jij of je voogd dat verhaaltje voor mijn sake niet voor lief nemen, dan volgen er deerlijke consequenties.' Hij zeeg neer op zijn fauteuil en legde bedaard zijn ene been over de andere, en dat alles zo tamelijk kalm dat er moeilijk een link te leggen viel tussen zijn woorden en zijn huidige houding. Een klein glimlachje sierde zijn lippen, maar zijn ogen werden niet door dat montere gebaar bereikt. Die staarden fonkelend bij haar binnen, af en toe rond glijdend alsof hij de omgeving analyseerde, verzekerend of zijn dialoog met haar tussen hen bleef, nagaand of hij iets in de buurt had om letterlijk haar keel dicht te snoeren als het moest, een stap terug te forceren.
'Swain..' herhaalde hij in een hese grom. 'Neem eens een kijkje op het platform, grote kans dat de beste man onderuit is gegaan onder het gewicht van zijn bochel. Zijn her-sollicitatie was als een extra glansje over mijn voorbeeldige imago. Ik sta open voor het geven van nieuwe kansen. Houdt de buitenwereld van.' Zijn vingers trommelden ritmisch op zijn desk. Alles ging om bespelen, intimideren, anderen aan hun touwtjes houden en op je toneel laten bespelen. Werden ze Pinokkio's, was het slecht. Er restte dan geen andere keuze om de touwtjes wat strakker aan te spannen, in sommige gevallen zo strak tot hun voeten boven de vloer bungelden en hun armen slap naast hun lijf vielen, met onder hun nagels bloed en stukjes vel na vele vruchtloze pogingen terug op de grond te komen. Heel spijtig, maar helaas - zijn hart bloedde - veel te vaak noodzakelijk.

_________________



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Gesponsorde inhoud



PROFILE
MAGICIAN

BerichtOnderwerp: Re: Ours is the fury [&Savador]   

Terug naar boven Go down
 

Ours is the fury [&Savador]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Starshine Academy ::  :: Headmaster's Office-