PortalIndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 Write me Up - Savador, Reá

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Callum
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Bond. James Bond.
Posts : 199
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: the { AIR } from our { LUNGS }
Klas: miss whitemann
Partner: { RUN } boy { RUN }

BerichtOnderwerp: Write me Up - Savador, Reá   za nov 23 2013, 00:42

Hij rukte aan de blauwe stof, trok strak rond het lichaam, gaf het constant andere vorm. Zijn gefluister was bozer en bozer geworden, zijn ontelbare handen over huid en haar en stof en meer huid, in zijn longen en onder zijn nagels, over en langs en onder hem door. Leugenaar, fluisterde hij kwaad, teleurgesteld, huilde hij in zijn oren, dief noemde hij hem. Hoe durf je me te laten, alleen, zonder jou.
Maar hij sloot zijn oren voor de bezitterige minnaar, hing stil in de rondkolkende lucht. Zelfs in zijn verdriet en kwaadheid was hij niet in staat om hem pijn te doen. Hij was niet bang van hem, wist dat het tegendeel waar was. Het element had de macht over hem niet, hij had de overmacht in deze situatie. Hij had altijd de overmacht over zijn minnaar. Zijn bezitterige, oncontroleerbare, emotionele, onvoorspelbaar verliefde minnaar.

En van zijn stilte veranderde de minnaar in een minnares. Zacht zette ze hem op de grond, wikkelde ze hem in een zacht lentebriesje. Zijn lange capuchon golfde zelfs toen hij het gebouw binnenliep nog op een onzichtbare zucht wind. De papieren die hij in zijn vingers klemde dansten mee op het briesje, maar dreigden niet langer uit zijn handen gerukt te worden.
Hij had de papieren al sinds hij vertrokken was, maar had geen enkele poging gedaan om er ook maar naar te kijken. Hij wist wat er op de brieven stond: letters en cijfers en woorden, zinnen en verhalen die hij misschien kende maar niet kon ontcijferen.
Hij had zelf nooit het nut van lezen of schrijven ingezien, was niet iemand die zijn leven wilde bewaren op papier. Anderen meenden echter dat hij het moest kunnen, dat hij het moest leren. Dus nu was hij hier, op een planeet waar hij nog nooit eerder was geweest, waar zijn geliefde hem per toeval had gevonden en waar hij het liefst zo snel mogelijk weer van vertrok.
Callum moest niets hebben van de school of de regering of de regels. Maar hij deed wat hem bevolen werd, want wat hem gegeven was, zou hem ontnomen kunnen worden.

Hij had zijn weg gevonden naar de hoogste toren, door gangen bekleed met rood fluweel en hoge deuren waarachter hij verhalen zou vinden, als hij ze zou gaan zoeken. Hij ging echter niet zoeken naar verhalen. Hij vond het kantoor en hij zou de man achter de deuren vinden en aangezien dat zijn doel was, besteedde hij weinig finesse aan kloppen, of welke etiquette dan ook.
De deuren vlogen open na een kleine beweging met zijn hoofd, de papieren vlogen uit zijn handen toen hij ze losliet. Hij gaf er niet om of de man er was of niet, of dat hij bezig was of niet. De brieven en de uitleg over zijn komst – zijn onsterfelijkheid, een korte beschrijving van zijn karakter, een uitleg over het analfabetisme en zijn antisociale gedrag – ordenden zich als rechte stapel op het bureau.
Zelf bleef Callum in de deuropening staan. Indrukwekkend, brutaal, angstaanjagend, lachwekkend, alle woorden die door hem heen schoten om zijn huidige gedrag te beschrijven. Dat deed hij echter niet, hij stond gewoon. Wachtend op een reactie.

[ Safke eerst, dan Reá, lijkt me :3 ]

_________________
account (tijdelijk) op inactief -> message Aubree
you can wipe your feet on me
twist my motives around
dump millstones on my head
and drown me in the river
but you can’t
get me out of the story.
I’m the plot, babe
and don’t ever forget it.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: Write me Up - Savador, Reá   do nov 28 2013, 17:00

Words; 841 || Mood; xxx || OOC Notes; xxx  



Hij had slangen die van de onvaste plaats van hun hart profijt maakten om materialistische voorwerpen in te slikken en voor hem te bewaren. Anaconda's die samensmolten met de schaduwen en mamba's die de vaste vorm van hun lichaam tot inkt transformeerden in aanraking met huid of perkament, om daarop vervolgens een tekening van zichzelf achter te laten. Hij had er veel en hij had ze overal. Om ze slechts huisdieren te noemen zou een grove belediging zijn: ze waren zoveel meer dan dat. Het waren zijn vrienden, zijn dienaars, zijn ogen en oren. De zogenoemde gereïncarneerde zielen in het lichaam van een slang die terug dateerden naar de eeuw van Satää en She'Kadhar Sathandiai, zoals het fabeltje in de familie ging. Maar ze waren belangrijk genoeg om kleine beetjes van zijn magie geschonken te krijgen, om hem waar en wanneer dan ook te kunnen bereiken. Ze verschenen - meer dood dan levend - als een verkoolde tuinslang in zijn haard, of glipten als schaduwen onder deuren of door sleutelgaten - maar allen kwamen maar voor één ding naar hem toe: om hem op de hoogte te brengen van alles dat er op het moment gaande was in het kasteel, of daarbuiten.        

De prille glimlach die op zijn gelaat verscheen was zuur en vreugdeloos toen hij keek naar een blauwe bobbel op het tafeltje naast de boekenkast. Een zak geschaafd ijs. Een zak gesmolten geschaafd ijs. Hij zat met ontbloot bovenlichaam op een stoel, zijn overhemd over de leuning gedrapeerd, zijn handen in een zachte druk uitoefenend kommetje schuin onder zijn middenrif. Op momenten als deze was het vrij ongelukkig te noemen dat hij doceerde in vuurmagie, zijn hypothalamus zich wat leek te hebben aangepast na vijfentwintig jaar studie. Gedurende die tijd had hij zijn on-Raziaanse lichaam heel wat laten verduren. Hij had zich altijd afgevraagd hoe het precies zat met de enzymen van de gemiddelde Raziaan, want sinds hij die studie had voltooid leek zijn lichaamstemperatuur altijd een paar graden hoger te zijn. Een ingebouwd kacheltje dat hij moest reguleren, alle uren, alle dagen van de week. Het ging bijna automatisch en onbewust, werd ook wel 'de innerlijke vlam' genoemd. Leuk om te hebben om een of andere vrouw op de koudste nacht van januari tegen je aan te laten kruipen. Minder leuk als de gekneusde plek waar de zeurende pijn bij iedere kleine beweging, nog maar te zwijgen over iedere ademtocht, als een felle flits door je gehele lijf schoot, witheet, schreeuwend, smekend om de verkoeling. Wat hij nodig had was Cassiaans IJswater, maar dat had hij hier niet. Het kwam zijn kantoor ook niet binnen. Niets in de vorm van vloeistof, trouwens. Behalve wijn.
Hij keek plotseling op alsof hij zich iets realiseerde, zijn blik gericht op de hoge ramen.

De wind wrong zich daarbuiten in lenige bochten door de kleine kiertjes binnen, leek zijn naam te fluisteren met de mystieke stem die ook alleen maar aan de wind kon toebehoren. Hij besteedde er geen aandacht aan. Voornamelijk omdat hij eerder luisterde naar de sissende stem van vuur dat opeens de hoogte in rees. Sebouh. De felgekleurde harlekijnkoraalslang lag in zijn haard. Hij bleef even roerloos op de houtblokken liggen, alsof hij zich op een rots lag op te warmen in de zon, en opende toen zijn ogen. In het beheerste bewegingspatroon van een slang naderde hij zijn meester langzaam, maar vastberaden. Savador draaide zijn hoofd naar een schouder opzij en luisterde met half gesloten ogen naar de boodschap in het Arabisch die de slang hem vervolgens toefluisterde. Meteen erna schoot hij overeind, en terwijl hij dat deed griste hij zijn overhemd van de stoelleuning. Het was geen zware, naderende storm, zoals Sebouh hem verteld had. Het leek meer kalm water: rustig, harmonisch. En toch bracht het een zekere verwittiging met zich mee dat er een kracht groter dan hij zich kon voorstellen in schuilging. Hij had net het laatste knoopje van zijn overhemd door het gaatje gedrukt en keek koel naar de jongen in de deuropening, die dat gevoel van zowel sereniteit als vitaliteit met zijn verschijning alleen al wist te symboliseren. Het was echter geen water, maar wind. Golvende stroompjes onzichtbare lucht die om de mysterieuze jongeman deinden en schommelden, om de dienst voor hem te verrichten het stapeltje papieren in zijn hand naar het bureau te brengen. Met een stugge tik kwam een enkele wijsvinger op het stapeltje neer, voorkomend dat het papier al ritselend weer meegevoerd werd op de stromen van de wind. 'Shukran jazeelan, Sebouh, ya azizi.' Zijn hand streelde dankbaar over de kop van de slang die het zich gemakkelijk had gemaakt om zijn hals. Hij leek zijn jonge gast daarbij straal te negeren. Toen kroop één van zijn mondhoeken omhoog tot een honende glimlach en vond zijn blik de ogen van de jongen achter diens brillenglazen weer. 'Maar je hebt het fout.'
Het was geen storm. Nog niet. Wat en wie daar in persoon voor hem stond, was eerder de stilte voor de storm.






- Sorry dat 'ie zo laat is, sweet Agee.

_________________



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Callum
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Bond. James Bond.
Posts : 199
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: the { AIR } from our { LUNGS }
Klas: miss whitemann
Partner: { RUN } boy { RUN }

BerichtOnderwerp: Re: Write me Up - Savador, Reá   zo apr 06 2014, 18:02

De fluisteringen waren constant aanwezig in zijn hoofd. Als hij sliep, als hij at, als hij liep als hij rende als hij probeerde de fluisteringen niet te horen. Ze waren er altijd, en ze fluisterden hem dingen toe die hij wilde weten en dingen die hij zou willen on-weten, als dat mogelijk zou zijn.
Nu fluisterden de zachte stemmetjes van de wind hem de naam van de ander in. Savador Jaellvías Douglas Sathandiai. Hij, die man in die stoel tegenover hem, was de opvolger van de heerser over Shadra, vertelden ze hem. Hij was een machtig man, met geld en invloed. Hij was gevaarlijk, maar niet direct gevaarlijk. Zijn gevaar was als langzaam vergif, zeiden de stemmen, langzaam vergif dat je doodde op het moment dat je het niet verwachtte. Jaag hem niet tegen je in het harnas, Callum, fluisterde de stem.
Hij zou niet luisteren. Juist omdat de stemmen hem vertelden dat hij hem niet tegen zich in het harnas moest jagen, zou hij niet luisteren. Hij liet zich nooit vertellen wat hij wel of niet mocht doen, zeker niet door de wind.

De wind bracht nu meer woorden naar zijn oren, eerst in hun originele vorm, toen in een taal die Callum verstaan kon. Ze hadden geen boodschap voor hem. Dankjewel. Een zeldzaamheid. Je hebt het fout. Het waren woorden die niet van hem op toepassing waren en niet tegen hem gesproken werden. Zijn ijsblauwe ogen staarden door de glazen van zijn bril naar de man.
Zijn geliefde stal de warmte uit de kamer, omwikkelde zijn lichaam ermee. Van een kille wind werd zijn metgezel een aanhankelijke bries, warm en droog en zacht. Hij kon er niet over klagen, hij zou er niet over klagen. Ze was wreder geweest, ze was gewelddadiger geweest. Het zachte was aangenaam. Hij zou echter niet zijn best doen om het te behouden – hij wist dat de wind hem nooit écht iets zou aandoen. Daarvoor was het veel te sentimenteel.
Bovendien, de hoofdmeester van deze school zag er niet bepaald uit als een bedreiging. Hij was niet het soort persoon dat zijn zachte briesje in een harde storm zou kunnen veranderen, tenzij Callum er zelf wat voor deed.

Uiteindelijk verveelde de man hem. Hij knikte naar het stapeltje op het bureau van de man – zijn papieren, zijn gegevens. Alles wat er over Callum bestond, wat niet bepaald veel was.
‘Het is de bedoeling dat je dat leest.’

LAAT? IK?

_________________
account (tijdelijk) op inactief -> message Aubree
you can wipe your feet on me
twist my motives around
dump millstones on my head
and drown me in the river
but you can’t
get me out of the story.
I’m the plot, babe
and don’t ever forget it.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ronodan
-
-
avatar

PROFILEElite
Real Name : Aylan
Posts : 1156
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Lucht, beetje aangeleerd vuur
Klas: none
Partner: Can you feel my heart? It's beating you name...

BerichtOnderwerp: Re: Write me Up - Savador, Reá   ma apr 07 2014, 22:06

Het had vandaag geregend. Zo'n heerlijk koude lente storm. Het had Ronodan geen moment laten twijfelen. Hij was direct naar buiten gegaan. De chaos, het natuurgeweld. Dat gaf hem een vertrouwd gevoel. Druipend was hij terug gevlogen naar zijn kamer in de Toren toen het voorbij was. Zijn haar was nog steeds vochtig en daarom donkerder van kleur dan normaal gesproken het geval was. Hij schudde zijn hoofd even zoals een hond dat zou doen als hij net uit het meer kwam waar hij tegen de wil van zijn baas in was gaan wezen zwemmen. Niet dar het veel hielp, hij was nog steeds doorweekt. Hij kon zijn krachten gebruiken om zich te laten drogen maar waarom zou hij? De koude rilling over zijn rug toen een paar druppels uit zijn nek omlaag gleden voelde verfrissend. Het was precies wat hij nodig had gehad om zijn hoofd even goed leeg te maken en na te denken over de volgende stappen die hij zou nemen nu hij min of meer zijn draai binnen de academie gevonden had. Zijn collega's schenen hem nog steeds niet te mogen, maar dat kon hem maar weinig interesseren. Hij had niet zoveel met hen te maken. Als zij hem niet lastig zouden vallen dan zou Ronodan hen ook met rust laten.

Het had eigenlijk een hele rustige dag moeten worden waarin hij het achterstallige werk dat Reá hem zo liefelijk had nagelaten. Maar het mocht niet zo zijn. Er was iets wat hem alarmeerde. Het was de snijdende hoge toon in zijn hoofd van een aanwezigheid. Eentje van iemand die van Puffoon kwam, maar andere signalen afgaf dan de meeste leerlingen op de academie. Het was ook niet de docent. Zijn energie kende Ronodan inmiddels wel. Het was een nog onbekende. Hij greep het eerste shirt dat hij zag liggen, een donkerblauwe, omdat hij zonder bovenkleding naar buiten was gegaan. Bovenkleding belemmerde Ronodans vleugels. Maar het zou ongepast zijn om halfnaakt door de school heen te rennen. Ronodan liep naar de openstaande deur waar hij transformeerde in een grote paradijsvogel met veren de kleur van bloed. Hij vloog door de gangen, in de richting van de energie die hij gevoeld had. Het was zoals hij had vermoed. De energie was naar het kantoor gegaan van de hoofdmeester van de school. Savador als hij zich de naam van de man kon herinneren. Toen hij daar aankwam zag hij dat de deur openstond. Er stond een jongeman, overduidelijk afkomstig van Puffoon. Ronodan zag bij aankomst hoe de jongen een stapeltje brieven ''afgaf'' en ving zijn laatste woorden op. Achter de jongen veranderde Ronodan terug door zijn vleugels om zich heen te slaan en zo weer in een mens te veranderen. Zijn bordeaux rode vleugels met zwarte pennen, nu ter grootte dat ze een volwassen man zouden kunnen dragen, klapten zich in en verdwenen. De snelle vlucht had hem grotendeels opgedroogd. Enkel zijn haren waren nog wat vochtig. 'Je zou ook gewoon kunnen vertellen wat erin staat in plaats van je te gedragen als de keizer van Kovomaka,' klonk zijn stem kalm maar donker achter de jongen waarna Ronodan het donkerblauwe shirt aantrok. De stof voelde verstikkend maar hij probeerde dat gevoel te negeren. Zijn ene ijsblauwe en andere lichtbruine oog gleden naar Savador en knikte hem een begroeting toe. Hij wist niet of de man de connectie zou leggen tussen de jongen die een abnormale energie van luchtmagie afgaf en Ronodans verschijning als gevolg daarvan. Maar dat was nu ook even niet belangrijk.

_________________
Celia || Aloiysius || Ronodan || Miss Oriël || Hunter || Mordecai


You cant do anything to me,
that I haven't done to myself yet...
Credits:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: Write me Up - Savador, Reá   di apr 08 2014, 23:27


Gedachten spookten rond in zijn hoofd, maar hij kon er geen woorden aan koppelen. Hij vond de jongen astrant. Hoe hij daar in de deuropening stond alleen al. En op hetzelfde moment was er iets aan hem waar hij zijn vinger maar niet op kon leggen, dat hem als een ander persoon neerzette dan de rest van de leerlingen. Hij leek geen tiener die zich bezighield met vrienden en lol en uitgaan. In feite leek hij leek helemaal geen tiener. Misschien omdat hij zweeg en wijselijk afwachtte als ware het met het verstand van een oude afgeleefde man. Deels ook omdat hij eruit zag alsof hij hem zo met een vinger om kon duwen, om het vervolgens onnoemlijk keer zoveel terug te krijgen door iets onzichtbaar dat hij niet meteen zou kunnen registreren. Het maakte een onaangename waakzaamheid in hem los, alsof hij een vos was op het erf van de boer en zijn kop in het kippenhok stak op nog geen tien meter afstand van een slapende mastiff. Al even oplettend gleed zijn blik van de jongen door het vertrek, zonder daarbij ook maar een enkele spier te bewegen. Toen hij dacht alles geanalyseerd te hebben dat er geanalyseerd kon worden vestigde zijn grimmige blik zich weer op de jongen. Er was niets om gezien te worden, maar het was er wel. Het irriteerde hem. Hij geloofde niet dat het alleen slechts de wind was - het voelde veel sterker aan.

Zijn hoofd kantelde iets, zijn wenkbrauwen schoten licht de hoogte in. Met een zucht die bijna verontwaardigd aandeed zette hij een hand in zijn zij. 'Zou u daar alstublieft even naar willen kijken, meneer,' verbeterde hij de jongen bitter, met de wrange nadruk op de wenselijke woorden. Ieder woord was gespekt met een vreselijk ergerniswekkende klemtoon en droop van de spot, alsof de jongen een klein kind was dat bij werkelijk alles een uitleg nodig had. Heel leuk en aardig, maar hij kon zelf ook uitdenken dat het stapeltje papier onder zijn vinger niet bedoeld was als toiletpapier. Om als verduidelijkende streep onder zijn bewind te dienen kneep hij zijn ogen even waarschuwend samen. Die staarsessie duurde niet lang. Het begon er na een paar seconden uit te zien alsof hij dwars door de jongen heen staarde, maar in werkelijkheid richtte zijn blik zich op de eigenaar van de stem die zijn woorden beaamden. Ook een klein minuscuul knikje van zijn kant moest als begroeting doorgaan. Eerbiedig schuifelde Savador wat heen en weer achter zijn desk, wachtend op het juiste moment. In een rappe handeling pakte hij toen de hand vast van de Legendarische Magiër, drukte een kus op de rug ervan en hield deze tegen zijn voorhoofd. Het was nog nauwelijks een maand, maar het was alsof hij de man al jaren kende. Een gereïncarneerde ziel van een goede metgezel uit een vorig leven. Toch schoof hij zich verder zonder wikken of wegen aan om zich tot het stapeltje te richten, zwijgend en met zijn humeur op een extreem laag pitje. Het bleef toch zijn werk.
Op zijn eigen gemakje haalde hij een leesbril tevoorschijn en schoof deze op het puntje van zijn neus, de jongen - Callum, zoals zijn naam zwart op wit luidde - zo nu en dan tussen het lezen door een stugge blik toewerpend over de documenten. Hij deed niet eens de moeite hem een zitplaats aan te wijzen, daar hij zelf niet verder het vertrek in kwam dan de deurpost, maar als de jongen wilde zitten dan kon dat. Zodra hij klaar was rees één wenkbrauw de hoogte in bij een volgende onafgebroken staarsessie nu hij wist wie hij voor zich had. Of beter gezegd: wat voor iemand hij voor zich had. Belangrijk materiaal. Hij draaide zijn hoofd iets opzij om Ronodan vanuit zijn ooghoeken aan te kijken en zijn lichte ontsteltenis en zware schimpscheut met hem te delen. Veelbetekenende blikken werden gewisseld, hij draaide zich peinzend terug en krabde even tussen de kortere zwarte lokken in zijn nek. Langzaam schoof hij het stapeltje papieren met een vinger over zijn bureau naar Ronodan toe, zijn wenkbrauwen schoten nogmaals de hoogte in. Er hoefde niets gezegd te worden om te kunnen begrijpen wat hier voorviel.

_________________



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Callum
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Bond. James Bond.
Posts : 199
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: the { AIR } from our { LUNGS }
Klas: miss whitemann
Partner: { RUN } boy { RUN }

BerichtOnderwerp: Re: Write me Up - Savador, Reá   wo apr 09 2014, 17:54

I might be proud, but at least I'm proud of something
You've taken pride in becoming nothing


Zijn geliefde onthulde hem vaker wel dan niet. Ze was een krachtig wezen, een onmiskenbare kracht, maar ze was niet sterker dan de eigenaar van de kracht die haar had opgemerkt. Nee, Callum wilde zelfs erkennen dat degene aan wie de naderende bron energie toebehoorde zijn geliefde zou kunnen temmen.
Want hij was een van de sterkere, maar zeker niet de sterkste van de opvolgers. Vandaar dat hij nu hier stond, en niet in de kamer speciaal voor hem gereserveerd. Een kamer waar hij overigens, zelfs wanneer hij ooit de heerser over Puffoon zou worden, weinig zou verblijven. Hij had reizigersbloed. Hij zou blijven reizen. Zelfs nu hij vastzat op deze planeet, zou hij constant bewegen. Stilstaan zat niet in zijn systeem. Het was tegennatuurlijk, net zoals het voor zijn geliefde onnatuurlijk was om iemands wil op te volgen.
Zijn wil kan me temmen. fluisterde ze in zijn oren, de stem van vrouwelijk overflikkerend naar de lage tonen van de storm. Hij is zoals jij, maar sterker. Wees op je hoede, Duif, de Paradijsvogel is je meerdere. Callum luisterde niet eens. Hij was te druk met het niet onder de indruk zijn van deze plek om te luisteren naar zijn trouwe metgezel.

Het bekende gefladder van vleugels deed hem niet achterom kijken. Als het gevaarlijk was, zou de Wind hem wel schreeuwend gewaarschuwd hebben, in plaats van het zwakke gefluister van nu. De stem van de man sneed door de lucht als een mes, maar Callum was in het circus opgegroeid, wist hoe het was om messen langs je heen gesmeten te krijgen.
‘Ik kan de brieven niet lezen. Ik weet niet wat er in staat.’ kaatste hij terug, zowel naar de net binnengekomen Heer van de Lucht (hij mocht niet kunnen lezen en weinig verstand hebben van hiërarchie, maar hij had heus wel door wie de ander was) en de hoofdmeester van de school.

De jongen had in principe zijn taak volbracht, maar wist beter dan te vertrekken. In plaats daarvan trok hij simpelweg zijn capuchon over zijn gezicht en trok hij zijn benen in een lotuszit onder zich, ongeveer anderhalve meter boven de grond zwevend. De grond hier was warm, droog, naar. De hele kamer was warm en droog en naar. Zelfs de zachte bries die om hem heen kolkte voelde vreemd aan.
Maar goed, op dit moment was alles voor hem nog vreemd. Pas als het alledaags en saai zou worden, zou Callum er problemen mee hebben.

_________________
account (tijdelijk) op inactief -> message Aubree
you can wipe your feet on me
twist my motives around
dump millstones on my head
and drown me in the river
but you can’t
get me out of the story.
I’m the plot, babe
and don’t ever forget it.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ronodan
-
-
avatar

PROFILEElite
Real Name : Aylan
Posts : 1156
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Lucht, beetje aangeleerd vuur
Klas: none
Partner: Can you feel my heart? It's beating you name...

BerichtOnderwerp: Re: Write me Up - Savador, Reá   ma apr 14 2014, 20:26

Na zijn enigszins spottende woorden richting de jongen liep Ronodan verder het kantoor binnen, hem achteloos aan de kant duwend omdat hij midden in de deuropening stond. Hij knikte een begroeting naar Savador. Hij liet de man zijn gang gaan toen hij hem op een vrij eerbiedige wijze een kus op de rug van zijn hand drukte. Hij wist niet precies wat het was, maar ook al kende ze elkaar nog maar zo kort, het voelde vertrouwd. Savador had iemand kunnen zijn met wie hij bij de Ásatrú had geplunderd. Een man die je blindelings moest vertrouwen omdat ze op een dag misschien je leven zouden redden. Savador deed Ronodan altijd sterk denken aan Ragnheidur. Hij was een van de adviseurs van Haraldur geweest net als Ronodan zelf was geweest. Maar waar hij als vlak magie had was Ragnheidur de strategist. Een sluwe man, dat was een ding wat zeker was. Ronodan vroeg zich nog altijd af wie van zijn kameraden vrij hadden kunnen komen.

Met zijn armen over elkaar geslagen bleef Ronodan de jongen in de deuropening in de gaten houden terwijl Savador de papieren door las. In zijn uiterlijk veranderde bijna niks toen de jongen zei dat hij niet kon lezen. Enkel een gevaarlijke glans in zijn ogen werd even zichtbaar. Vooroordelen over de knul waren zich al aan het vormen al was hij nu eerder nieuwsgierig, al was het maar voor even. Hij had een goed vermoeden wat de jongen hier deed. Hij had het gevoeld. Ronodan keek pas opzij toen hij het gevoel had dat er naar hem gekeken werd. Zijn blik kwam die van Savador tegemoet. De man bevestigde zijn vermoedens en schoof het stapeltje papieren zijn kant op. Zijn ogen gleden naar de papieren en schoten er in een rap tempo overheen. Toen hij klaar was sloot hij even zijn ogen en zuchtte. 'Ik wordt het zat dat mensen me opschepen met hun fouten,' sprak hij zachtjes.

_________________
Celia || Aloiysius || Ronodan || Miss Oriël || Hunter || Mordecai


You cant do anything to me,
that I haven't done to myself yet...
Credits:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: Write me Up - Savador, Reá   di apr 15 2014, 01:39


Als iemand een ruwe karakterschets van hem moest expliceren, dan zou diegene vertellen dat één van zijn geheime wapens lag in het staren en blikken doorboren. Op die manier had hij al meer waardevolle informatie uit iemand gekregen dan met voorzichtige vragen. Deze jongen liet echter niet veel los. Fronsend vroeg hij zich af of iemand hem van tevoren al op de hoogte had gebracht van zijn manier van aanpak, een kist vol met maskers en een vleugje van ware emoties. Hij haalde een hand over zijn gelaat, diep verzonken in zijn gedachten. Zijn vingers streken over de ruwe haartjes op zijn kaaklijn en kwamen samen bij het puntje van zijn kin, wat een zacht raspend geluid voortbracht. Ze bleven er zweven om aan zijn sikje te plukken, misschien in de hoop om zo op de nodige antwoorden te komen. Ergens voelde het vreemd, onwennig. Alle zeven dagen in de week kreeg hij wel een leerling over de vloer die het te bont had gemaakt, of een nieuweling die graag de befaamde educatie hier wilde beproeven. Maar Ronodans plotselinge komst zei genoeg, de golvende veerkrachtigheid die van Callum af gonsde. Ze zaten hier gedrieën bijna op één onzichtbare lijn. Hij zou het zich kunnen herinneren als de dag dat hij een opvolger in ontvangst nam - daar ging hij in ieder geval van uit.

Nors legde Savador zijn armen over elkaar en leunde tegen de rugleuning van zijn met barok-details gesierde stoel. Ondanks dat de jongen er niet zozeer van onder de indruk zou zijn, scheurde hij zijn starende blik niet van hem af. Zijn goudgele ogen als nooit gevonden schatkamers bleven door de glazen van zijn leesbril strak op hem gericht terwijl Ronodan zijn mager gevulde dossier las, zodat het eerder aandeed als twee bullebakken die die ene spichtige jongen hinderden. In plaats van lunchgeld ging het hier om erkenning.
Toch wist hij wel beter dan hem af te ranselen om het minste of geringste: als alles goed en wel was kwam er een dag dat hij naast hem moest regeren, ieder hun eigen weg, maar alles om hetzelfde. De balans was zo mysterieus als de wind die de jongen van de grond tilde, waardoor deze nu nonchalant in kleermakerszit boven de grond zweefde. Even betrok zijn gezicht, maar hij zei er niets van.
Zijn ergernis stapelde zich al genoeg op over het feit dat Callum aangaf niet te kunnen lezen. Hij merkte dat zijn knokkels opvallend begonnen te jeuken, en hij liet zijn trillende ingehouden adem in een teug ontsnappen toen Sebouh sissend klaagde over de versterkte greep om zijn dunne lijf. Hij had zo'n gevoel dat hij hem als grofvuil zou behandelen, simpelweg omdat hij geen zin had om extra tijd en energie te stoppen in begeleiding - tenzij hem dit bevolen werd. Alleen Vrouwe Queralena en Ronodan zouden hem wellicht nog braafjes aan een lijntje kunnen houden. En heel misschien Casca, voor wie hij een geheime angst koesterde om haar boerse kracht. Of de jongen nu was aangekomen met als doel zijn potentie bekend te komen maken of een studie te willen volgen of beide: zonder iemand die hem eerst een beetje wegwijs maakte in het lezen en pennen kwam hij niet ver. Enigszins nog toornig draaide Savador zijn hoofd naar de Legendarische Magiër schuin achter hem en trok gekweld een mondhoek op, behalve minachtend ook een beetje met afgunst. Hij zou het echter nooit toegeven. 'Bruikbaar?' siste hij tussen neus en lippen door, alsof de zwevende jongen voor hun neus een oud stuk abstract iets was.

_________________



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Callum
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Bond. James Bond.
Posts : 199
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: the { AIR } from our { LUNGS }
Klas: miss whitemann
Partner: { RUN } boy { RUN }

BerichtOnderwerp: Re: Write me Up - Savador, Reá   vr apr 18 2014, 21:34

I might be proud, but at least I'm proud of something
You've taken pride in becoming nothing


Kleine dingetjes in de kamer begonnen te verschuiven. Papieren die niet onder een presse-papier lagen dwarrelden af en toe van hun plaats, openliggende boeken werden naar andere pagina’s geblazen, een raam klapperde lichtjes.
Callum was altijd omgeven door deze ritselende geluiden. Ze waren niet deel van zijn omgeving, ze waren deel van hem, zoals de constante wind dat was, zoals zijn vingers dat waren, zoals zijn nonchalance deel van hem was, zo was het in de war brengen van dingen deel van hem.
Hij deed het niet vrijwillig en zou er eigenlijk blij mee zijn als het op zou houden, maar hij wist dat hij er niets aan kon doen. Het was een consequentie van zijn metgezel dat lichte dingen verwaaiden. Net zoals hij zelf verwaaide. Alles wat los zat was van zijn geliefde, wat vast zat kon los worden gemaakt door haar strelende aanrakingen.

De twee hadden een soort wederzijdse afspraak – wat van de een was, was van de ander. Als de wind alles bezat wat los zat, was alles wat loszat ook van Callum. Waar hij zich echter niet door liet tegenhouden, en de wind wel, was het vastzitten van dingen. Een straatjongen was hij ooit geweest, de zoon van een circusdame (of prostituee, het ligt er maar aan wie je het vroeg) en een zwervende soldaat. Hij was gevend en nemend opgevoedt, niet altijd op hetzelfde moment.
Voor Callum had het woord bezit eigenlijk weinig betekenis. Hij nam wat hij nodig had en soms gaf hij wat terug, niet altijd. Soms gaf hij alleen. Wat hij nodig had was echter voor hem geworden wat hem interesseerde  – wat hem een soort ekster van vagelijk fascinerende dingen zou maken, als hij het vermogen had gehad er langer dan een paar uur in geïnteresseerd te zijn.
Tot nu toe hadden alleen mensen hem echter langer dan dat te interesseren.

Maar deze twee mensen, de heer van de lucht en de hoofdmeester van de school, waren niet de twee mensen die Callum bezig zouden houden tijdens zijn verblijf op deze school. Goed, ze zouden hem waarschijnlijk bezigheden geven en hij zou waarschijnlijk zo nu en dan ook wat dingen uitvoeren, maar hij zou verder weinig aandacht aan ze besteden. Ze waren – in zijn kille, blauwe ogen – saai.
De een was al oud, zo’n vijftig, maar leek weinig van het leven genoten te hebben. Hij zat maar in zijn stoel, met zijn lange haar en zijn slangenogen. Koud en hard en hij had waarschijnlijk niet van het leven gehouden zoals een mens hoorde te doen. Daar kwam de hypocriet in hem naar boven – Callum was zelf nooit bezeten door levenslust. Hij leefde gewoon een beetje, als de meest neutrale persoon die je je kon voorstellen; hij gaf slechts kort om dingen, was nooit vrolijk en was nooit verdrietig.
De ander was… Wel, om eerlijk te zijn was hij gewoon bekend in Callum’s ogen. De nacht nadat hij de man voor het eerst had ontmoet had hij de wind gevraagd om zijn levensverhaal na te vertellen. Op dat moment was Ronodan nog interessant geweest voor de jongen, maar dat was inmiddels al een jaar of dertig geleden. Dertig jaar was een lange tijd, zeker voor iemand als Callum, die maar zweefde naar waar de wind hem bracht en letterlijk in het moment leefde. Het was zelfs zo lang geweest dat hij het verhaal over de man zelf een paar keer had verteld, op momenten dat het hem toepasselijk leek. Ronodan had wel geleefd, vond Callum, maar zijn leven was weinig interessant meer na het zo vaak gehoord te hebben uit zijn eigen mond.

De lucht droeg hem naar de dichtstbijzijnde kast, gevuld met o zo interessante voorwerpen die erin slaagden om Callum’s aandacht voor een gehele seconde vast te houden voordat hij naar het volgende voorwerp keek.
Zijn hand strekte zich uit als een slang die zijn prooi aanviel en toen hij hem terugtrok, had hij een boek in zijn handen. Met een lichte bons belandden zijn voeten op de grond. De jongen kon geen woord lezen, maar de tekens op de kaft fascineerden hem en toen hij het zware werk opensloeg – het was waarschijnlijk ongeveer half zo zwaar als hij, maar met behulp van de wind wist hij het vast te houden – bleken er tekeningen in te staan. Hij staarde ernaar terwijl de twee volwassenen praatten. Zelf was hij technisch gesproken ook een volwassene, maar het was voor hem nu makkelijker te doen alsof hij een kind was en de andere twee zijn verzorgers.
De andere twee leken het haast met hem eens te zijn, want de woorden die over hem gesproken werden klonken alsof ze het over een dier hadden, over een verlaten kind.
Een fout? Bruikbaar? Waarschijnlijk beiden, besloot Callum, en daar zou hij het bij gelaten hebben. De platen in het boek – het was waarschijnlijk een geschiedenisboek, te zien aan de vele gruwelijke afbeeldingen – waren voor hem interessanter dan het gesprek was.
Zijn geliefde was het echter niet met hem eens. Van het zachte, vrouwelijke briesje wat hij met zich mee had gebracht veranderde het in een kwade, mannelijke rukwind.Wat? schreeuwde het, slechts hoorbaar voor Callum, die abrupt het boek liet vallen en zijn handen over zijn oren vouwde. Een fout? Wie denkt hij wel niet dat hij is? Zijn moeder maakte de fout met zijn vader te slapen, dat is hoe het is!
Callum had moeite te blijven staan in de rukwind die hem dreigde door de kamer te smijten – met zijn twintig kilo was het moeilijk om zijn evenwicht te bewaren in deze halve storm, die slechts om hem leek te woeden. Hij haalde zijn handen niet van zijn oren, zei slechts wat.

‘Wat zijn moeder deed is niet onze zaak.’
Hij beledigt je! Als jij er niet wat aan doet, doe ik het.
‘Wat kan ik doen. Hij is sterker dan jij bent, dat weet je zelf ook.’
Ik ben sterker dan wie dan ook. Zelfs zij die mij controleren.
‘Je overschat jezelf weer.’
Begin jij nu ook al, jij ondankbaar stuk vuil?
‘Zie je, nu ben je het met hem eens.’
Houd je mond.

Het was een vrij eenzijdige conversatie voor zij die de wind niet konden horen en waarschijnlijk ook een vreemd gezicht, de kleine storm die rond Callum woedde, maar daar hield de jongen zich op het moment even niet mee bezig. Hij was te druk met niet van de grond raken – als hij dat zou laten gebeuren, zou hij pas echt in de problemen zitten.

[ Whelp. Ministorm~! ]

_________________
account (tijdelijk) op inactief -> message Aubree
you can wipe your feet on me
twist my motives around
dump millstones on my head
and drown me in the river
but you can’t
get me out of the story.
I’m the plot, babe
and don’t ever forget it.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ronodan
-
-
avatar

PROFILEElite
Real Name : Aylan
Posts : 1156
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Lucht, beetje aangeleerd vuur
Klas: none
Partner: Can you feel my heart? It's beating you name...

BerichtOnderwerp: Re: Write me Up - Savador, Reá   di jul 01 2014, 13:53

Het irriteerde hem. Alles aan de jongen irriteerde hem. De vorm van zijn gezicht, zijn houding, zijn uiterlijk in het algemeen. Zelfs zijn kleding. Het meest belachelijkste kleinste detail, Ronodan verafschuwde het. Zijn handen tintelden, probeerde de spanning kwijt te raken door zich als klauwen te vormen maar de man dwong zichzelf om zijn handen ontspannen te houden. Zijn gezicht als een smerig raam, er was niets doorheen te zien hoe dicht je er ook op zat met je neus. Ronodans blik gleed naar Savador toen hij hem vroeg of de jongen, Callum, enigszins bruikbaar voor hem was. Ronodan sloeg zijn armen over elkaar. 'Niet voor mij. En zeker niet nu. Hij is zwak van lichaam...en van geest,' zei hij niet eens de moeite nemend om zijn minachting te verhullen. Ronodan had geweten vanaf het moment dat hij zijn dolk in Reá's tere lichaam had geboord dat hij op een dag een opvolger moest uitkiezen. Maar hij koos nog liever een sterveling die geen greintje magie in zijn aderen bezat dan dit joch. Zijn beslissing was niet geheel voortgekomen uit haat jegens de ander. Hij had zijn zintuigen geraadpleegd. Hij had geluisterd naar zijn element. Deze jongen was niet klaar voor zoiets als het opvolger schap. Laat staan alles wat erbij kwam kijken als legendarische magiër. En met zo'n houding zou hij dat niveau ook nooit bereiken. Ronodan, die jarenlang magie had gestudeerd, die vele leerlingen had gehad zelfs nog voordat hij werd opgesloten in een enorm blok ijs, wist wanneer iemand die bijzondere energie had om een opvolger waardig te zijn. Hij was er in zijn hele leven nog maar twee tegen gekomen die in aanmerking ervoor zouden geraken. En deze jongen viel daar niet onder. Op dit ogenblik durfde Ronodan niet eens te voorspellen of het de jongen ooit zou lukken.

Hij keek weer naar Callum. Op het eerste oog leek de jongen een vreemdsoortig gesprek in zichzelf te hebben. Maar Ronodan voelde zijn element heel sterk aanwezig. Hij had een discussie met de wind zelf. Het element leek hem te hebben uitgekozen om zijn klaagzang tegen te zingen en de jongen liet het toe. Meer bewijs dat hij niet geschikt was. Ronodan liep op Callum af maar zijn aandacht leek niet naar de jongen uit te gaan. Vlak voor hem bleef hij staan. Hij legde zijn hand plat, met de palm naar beneden gericht in het luchtledige. Hij drukte hem hard naar beneden, de wind dwingend niet boven zijn enkels uit te komen. Daarna balde hij zijn hand tot een vuist. 'Je bent een slaaf van je element. De magiër moet de ketenen in de hand houden, niet erdoor vastgeketend zijn. Ik heb jou niets te leren,' was het enige wat hij zei wat meteen zijn gebaar verklaarde. Hij hield de wind vast in onzichtbare, mystieke ketens. Hij legde het element zijn wil op. Na zijn woorden maakte Ronodan een smijt gebaar richt een hoek van het kantoor waarbij hij zijn hand weer openende. De wind weg smijtend als een martelaar bij zijn gevangene zou doen. Ronodan draaide zich weer om en liep weg van Callum. Of hij op school wilde blijven was zijn eigen zaak. Daar had hij niks mee te maken. Dat was iets wat Savador af moest handelen.

_________________
Celia || Aloiysius || Ronodan || Miss Oriël || Hunter || Mordecai


You cant do anything to me,
that I haven't done to myself yet...
Credits:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: Write me Up - Savador, Reá   ma jul 07 2014, 09:14



 
 
 

Het was maar een half oor waarmee hij luisterde naar de geluiden in zijn omgeving; hij was voornamelijk bezig met opkomende irritatie zacht in zichzelf sakkerend alle spullen op hun oorspronkelijke plaatsen te houden. Kwetsbare papieren onder inktpotjes, lichte maar belangrijke documenten onder boeken. Gretige windvlagen lieten de ramen klapperen en Sebouh klaagde spottend over het joch in zijn oor. Op andere momenten had hij er instemmend om kunnen lachen, maar niet nu, nu de wind steeds meer en meer vrijspel dacht te hebben. Niet gewend om in de weer te moeten zijn: normaal gesproken - bij soortgelijke aanmeldingsgesprekken - zat hij er in al zijn nonchalance bij, verveeld, aan zijn cravat plukkend of zijn nagels bestuderend en niet bepaald geïnteresseerd in het nieuwe vlees in de kuip tegenover hem, als een kleine voorbode voor wat hen het komende schooljaar te wachten stond. Dat hij verwachtte dat ze zelfstandig zouden zijn en hun eigen smerige problemen op zouden lossen. Dat hij niet de moeite zou doen ze te helpen, behalve als hij er zelf profijt uit zou kunnen halen. Dat hij hier aan top stond en zijn oneerlijke manier van onderwijzen gewoon zou vervolgen, omdat er dankzij zorgvuldig in elkaar gedraaide bedrog en leugens toch geen ziel buiten de kasteelmuren was die wist wat voor 'educatie' de hoofdmeester zich voorhield.

Callum was nu niet veel meer dan de zoveelste respectloze snotveeg die aan zijn deur kwam schooien, vooral nu hij tot zijn grootste irritatie één van zijn persoonlijke boeken uit de dichtstbijzijnde kast getrokken had en het zich gemakkelijk maakte alsof hij zich in een onzichtbaar leeskringetje bevond, alles en iedereen wegdenkend - inclusief de twee mannen die toch vrij hoog in aanzien waren en een deel van zijn toekomst konden bepalen. Al was hij nog zo onsterfelijk, ruimdenkend, wat hij dan ook mocht zijn. En als hij moest kiezen tussen de extravagante energie die de kracht van de jongen hem toonde en Ronodans convictie, koos hij steevast voor het laatste. Er zat een kern van waarheid in, daar kon hij niet omheen. En die waarheid wilde de Heer van de Lucht nu kennelijk naar boven halen. Op zijn eigen gemakje nam Savador intussen royaal de tijd om de kurk van een wijnfles te trekken en zijn rug met een verlichtend 'aah' steun te bieden aan zijn stoel terwijl de wijn in een zuinig stroompje het glas in klokte. Dat was echter voor de zwartharige jongen in zijn blauwe clownskostuum liet doorschemeren dat hij aan schizofrenie leed, en het volgende moment werd Sebouh haast in een wirwar van zwarte, rode en gele kleuren tegen de muur gekwakt als een reumatische aal. Hij had nog net kunnen voorkomen dat zijn wijnglas omviel, maar bevond zich in een ontdane staat.  

'Kom, kom, sire,' zei Savador met zijn zoetste glimlachje tegen Ronodan, die niet heel onwaarschijnlijk de enige persoon was die hij ooit met 'sire' aansprak. 'De jongen heeft zonder twijfel een teveel aan helium in zijn hersenpan. Als hij en zijn.. afwijking.. wensen te worden onderwezen op mijn school, zullen we gedwongen zijn zijn ongewenste aanwezigheid wat langer te moeten dulden. Mits betaald. En mocht hij vaker over de schreef gaan dan zou je hem wellicht alsnog een soort van kunnen 'onderwijzen', iedereen blij.' Hij maakte een flegmatiek wuifje in de richting van de jongen, alsof hij een onbelangrijk maar weerzinwekkend zilvervisje in zijn smetteloze keukenkastje was. 'En jij,' richtte hij zich een stuk nijdiger tot Callum, zich langzaam overeind werkend. 'Er is geen plaats voor psychiatrische gevallen hier. Wens je hier te willen blijven, dan zou ik heel snel iemand regelen die je van je analfabetisme afhelpt, want ik ga het niet doen.' Zijn lange zwarte mantel golfde achter hem aan bij de stevige stappen die hij zette naar zijn boekenkast, waar hij in een ferm gebaar het boek waar Callum eerder nog in had gekeken nijdig van de grond griste. 'Een waar pak van mijn hart dat je je winderigheid niet hebt losgelaten op mijn gastenstoel, maar laat me je duidelijk maken dat je met je vijfvingerige bacterienesten van mijn eigendommen uit de buurt blijft. Dat is van mij en daar blijf je af! Tik op je tengels zou je goed doen,' sakkerde hij luidkeels terwijl hij wat over het boek stond gebogen, dat hij bespoot met een desinfecterende substantie uit een minuscuul knijpflesje alvorens hij het met woeste halen weer droogwreef en het terug tussen zijn andere exemplaren hamerde. Het was alsof hij een kind moest heropvoeden, en daar wilde hij beslist zijn hand voor omdraaien met de overige schaamteloze gevallen waar de school al van uitpuilde.


- Geh? Saf is 37. En hij heeft geen lang haar. Of je moet denken dat hij een pruik draagt en daar het allemaal onder heeft gefrot, hoho.
Verder is het pretty obvious, thou.


_________________



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Gesponsorde inhoud



PROFILE
MAGICIAN

BerichtOnderwerp: Re: Write me Up - Savador, Reá   

Terug naar boven Ga naar beneden
 

Write me Up - Savador, Reá

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Write such good stories.
» punishment || Savador
» And than you are there (Ryohei en Savador)
» Classes and Teachers, ow great.. (+Master Savador)

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Starshine Academy ::  :: Headmaster's Office-