PortalIndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 Maybe I did miss it here~

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Wren
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Jussels
Posts : 4109
Points : 5
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: PuffoonxRazen - AirxFire
Klas: Master Savador - 6th
Partner: ~We Fell in Love, but the Love kept Running Out; We Follow Roads but the Roads All Endღ

BerichtOnderwerp: Maybe I did miss it here~   zo nov 03 2013, 16:46

~Heya :3 Wilde m'n eerste post sinds dunno how long D: weer bij Safke zetten :3 hope you don't mind!

Met grote, zelfverzekerde passen - voor zover haar lengte dat toeliet - baande Wren zich een weg door de mensenmassa die ze zolang niet gezien had, op weg naar de kamer van Master Savador. Soms zag ze mensen voorbij komen die een betekenis gehad hadden, die ze ooit een keer recht in hun gezicht uitgelachen had, die ten prooi waren gevallen aan grappen van Nina en haar. De meesten negeerden haar, sommigen keken vreemd op. Een tijd geleden was iedereen wel gewend geraakt aan het blauwe geval, maar nu ze er een jaartje tussenuit geweest was, waren de ogen weer even groot. Zij, de eeuwige troublemaker, was terug? Ze had via Nina een paar roddels gehoord; ze zou door Savador toch eindelijk uit het raam geknikkerd zijn, haar dood zou verdoezeld zijn, ze zat in de diepste cel van de kerkers opgesloten, ze was gewoonweg van school geschopt... Maar eigenlijk had Savador er vrij weinig mee te maken dat ze een jaartje weg was geweest. Het was door haar moeder, om verschillende redenen. Zephyr, Yazuki, een klein beetje Savador en bovenal Wren. Haar moeder vond dat ze elkaar weer beter moesten leren kennen, vooral na alle dingen die boven water waren gekomen over haar halfzus en -broer, dat haar moeder was vreemdgegaan en dat ze haar dochter dit allemaal nooit verteld had. Ze was ervan overtuigd dat Wrens probleemgedrag jegens Savador - die heel zielig had gedaan, die ene keer dat haar moeder bij hem langs was geweest en haar bijna had proberen te versieren, alleen om Wren te pesten, nadat haar vader overleden was - veroorzaakt was door al deze dingen. Tja, niets was minder waar: Wren was gewoon een wandelende ramp. Ze was er later pas achter gekomen dat haar echte vader - niet haar overleden stiefvader - er ook flink wat mee te maken had gehad. Maar goed, een jaartje geoorloofd vrij en even weg van school vond Wren ook weer niet de grootste ramp. Het enige wat ze echt gemist had waren Nina en Luca. Haar allerliefste terrorvriendinnetje en dat kleine, absurd schattige jochie. Beide had ze nog nergens gezien, maar ze was er zeker van dat ze haar roddelnetwerk weer op de been kon krijgen als ze liet zien dat ze terug was, en niet zo'n beetje ook. Het voelde echt als te lang geleden dat ze er was geweest.

Net toen ze naar de grote deur van zijn kantoor had gekeken, met een licht melancholisch gevoel, en besloten had aan te kloppen, botste iemand vol tegen haar op. Een vlam schoot bijna op in haar ogen. Jeez, ze was hier nog geeneens tien seconden en iemand probeerde haar alweer onder de voet te lopen! Ze was net genoeg mentaal voorbereid om te beslissen dat ze die oude kop van Savador weer wilde zien, had net haar vuist twee keer tegen de deur laten vallen en toen ging ze ineens onderuit. 'VERDAMMT,' krijste ze, naar de jongen die overduidelijk nog niet verder was dan zijn tweede jaar en haar dan ook geschrokken aankeek. Wrens thuistaal schoot af en toe nog wel eens uit haar keel en was een rauwe, onaangename taal. Een beetje de straattaal die ze op Puffoon en Razen had geleerd. Dat kreeg je ervan als je op straat rondhing in plaats van op school. 'JIJ.' kwam er uit haar keel, terwijl ze opstond, even vergetend dat ze al op de deur geklopt had en dat mensen dus verwachtten dat ze binnen zou komen. 'SHOO.' Ze maakte een scherp gebaar met haar hand naar de jongen, die haar even aanstaarde en toen zowat met z'n staart tussen zijn benen maakte dat hij weg kwam. Wie wilde er nu ruzie met Wren? Zelfs als hij nog nooit van haar gehoord had, dan nog.. Erg aardig kon het er niet uitzien. Ook al was het meisje van net iets meer dan 1m50 niet echt intimiderend, ze kon gemeen slaan als ze wilde. Wren keek hem nog even na alvorens diep adem te halen en de deur te openen. Tijd om haar beste buddy recht in de ogen te kijken..

Ergens hoopte ze dat hij een hele fles wijn had opengetrokken en leeggedronken toen hij haar vernieuwde aanmelding zag, en ze zou geaccepteerd worden daarvoor ook, omdat haar moeder had gezorgd dat dat hoe dan ook zou gebeuren. Hoe wist ze niet precies, maar het had te maken met veel rondbellen en charmes gebruiken en onderwijsministers overtuigen of wat dan ook. Soms herkende ze zichzelf wel in haar moeder. De deur ging open, het maakte haar niet uit of Savador nu klaar was voor haar of niet. Zij was er en de wereld moest het weten. 'GOEDEMORGEN,' blèrde ze vrolijk, nepvrolijk, zonder ook maar eerst te checken of er iemand achter het bureau zat en wie dat dan ook was. Hoogstwaarschijnlijk Savador, dus boeiend. 'Ik heb het zo gemist hier!' riep Wren uit, voor ze zich in de stoel liet vallen die voor de bezoekers bedoeld was en haar benen over de leuning gooide, haar hoofd achterover liet leunen en met haar vinger een paar patronen in de lucht tekende.  'Misschien u ook wel een beetje,' voegde ze eraan toe, met de walgelijkste glimlach die ze over haar gezicht kon laten druipen. 'U mij ook?' Ze haalde een hand door haar haren, begon verveeld met haar voet tegen de stoel te tikken tot ze antwoord zou krijgen. De deur was achter haar dichtgevallen en ze voelde zich weer honderd procent thuis. Alsof ze nooit weg geweest was.

_________________

"Fairytale gone bad"
<3 Credits to Noor
~Ilyasviel~Wren~Master Sebastian~Jason~Fealwen~William~
punten-uitleg.com
Spoiler:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://img3.lln.crunchyroll.com/i/spire1/f097317a228ab43692ba1c3
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: Maybe I did miss it here~   di nov 19 2013, 01:52

Words; 867 || Mood; Sucky || OOC Notes; xxx



Krabbeltje hier, krabbeltje daar. Krullen, vinkjes - maar voornamelijk afkeurende strepen. Heel veel strepen. Dat was wat schoolwerk nakijken voor hem betekende, want bij Medusa, Jezus, de antwoorden die soms voorbij kwamen. Het maakte hem ertoe dat hij het hele opdrachtenblad meteen in zijn zacht knappende haardvuur wilde mieteren. Alsof ze het met opzet deden. Zijn aspirines waren op, dus moest hij de irritatie en het gebons tegen het binnenste van zijn schedel voor zolang maar verdragen. Bij ieder nieuw blad dat hij van zijn stapeltje pakte schoten zijn ogen direct naar de naam bovenaan, waarna hij chagrijnig tussen neus en lippen door een opmerking mompelde over die zekere persoon, zijn schrijfveer tevoorschijn haalde en de vragen - vijftien van de zevenenveertig goed, wat driest - in een rap lerarentempo begon na te kijken. De warme gloed van het vuur weerspiegelde in de glazen van het kleine leesbrilletje dat hij op het puntje van zijn neus droeg. De punt van zijn veer kraste zacht over het perkament. Verder was het stil, op het knappen van de houtblokken in de haard na. Zelfs Saethion lag vredig opgerold in de rieten pot in het donkerste hoekje van de kamer te slapen, zijn monsterlijke kop rustend op zijn staart. Zijn vingers kneedden de plaatsen van zijn slaap achter zijn ogen nu hij peinzend, met een diepe zachte zucht, even een pauze inlaste. Zoals iedere vijf minuutjes. Zijn blik dwaalde smachtend af naar het glas wijn op de hoek van zijn tafel. Zijn onmisbare olie op momenten zoals deze, als de fut hem ieder halfuur langzaam maar zeker ontglipte. Met zijn ogen gesloten slingerde hij het glas richting zijn mond om er een nipje uit te nemen. Kon hij ook weer even vooruit.

Net op het punt dat hij de rand van het glas aan zijn smalle lippen wilde zetten, bevroor zijn arm middenin de beweging. Zijn lippen hadden zich nog half getuit, maar zijn blik schoot vanuit zijn ooghoek in de richting van de deur, waarachter het schelle geluid dat zijn rust verstoorde vandaan kwam. Gebons tegen het hout, tweemaal, gevolgd door een schreeuw. Het klonk als een gil in een vreemde taal - zeker geen Kovomakaans. Angstig klonk het niet. Eerder een 'verdomme, nu ben ik echt boos, krijg de broekhoest en maak dat je wegkomt'-krijs. Maar werd dat feit weggelaten, dan zou hij hebben gedacht dat er iemand voor zijn deurpost even ter plekke vermoord werd: wat een vunzig gekrijs. Zelfs zijn eigen kinderen bereikten dat volume niet. Zelfs niet als ze weer eens op en neer springend voor een etalage stonden en hij gedwongen werd om ze bij de pols te pakken en mee te slepen, want de centjes in papa's portefeuille werden als magneten aangetrokken tot de slijterij even verderop. Wie of wat het ook was; hij zou die zekere persoon even goed duidelijk maken dat dit geen pretpark was waar je kon doen en laten wat je wilde.

Een paar van zijn nagekeken blaadjes dwarrelden vrolijk van zijn bureau op de vloer, en hij stuiterde bijna op zijn achterste neer toen hij met een schoen achter zijn stoelpoot bleef haken. Verdomme, hij moest snel zijn. Die luidruchtige jong glibberden tussen je vingers door als zeep, roetsjten vaak al de hoek om als hij eraan kwam gebeend. Het was niet nodig de deur open te gooien en in zijn rol als boeman te kruipen: deze werd uit zichzelf al open gesmeten. Met een geweldige smak, recht in zijn gezicht.
Een zielig geluidje alsof hij uit schrik een teug lucht inademde en op hetzelfde moment uitstoot, schoot uit zijn keel. Zijn beide handen grepen naar zijn neus. Hij wankelde, de tranen waren hem in de ogen geschoten, zijn ogen stijf dichtgeknepen. En terwijl hij daar stond te vergaan van de pijn trippelde een rumoerige blauwe waas hem ondertussen totaal onbekommerd voorbij. 'GOEDEMORGEN - Ik heb het zo gemist hier! Misschien u ook wel een beetje! U mij ook?!' Het plofte neer in zijn gastenstoel, gooide haar benen over de leuning. Ik ben er weer, hoor, mensen! Het schelle gejouw sloeg als een hamer tegen zijn achterhoofd en werd omgevormd door een onduidelijk geruis en gebons - maar hij wist wie het was. Wat het was. Maráz: natuurlijk kende hij die stem uit duizenden. Terwijl de deur met een zielig gekraak weer terug zwaaide en dichtsloeg, werd hij erachter onthuld. Hij zwengelde met een nog van pijn bekrompen gezicht terug naar zijn bureau, moest zelfs even steun vinden aan de rugleuning van Maráz' stoel. 'NEE!' riep hij snauwend uit, en hij haalde de hand voor zijn onderste gezichtshelft weg. Het bloed vloeide rijkelijk uit zijn neus, op zijn anders zo nette kledij. 'NEE. Niet. Bepaald!'
Wat moest dat tegenwoordig, dat ze niet zonder een vriendelijk berichtje vooraf aankondigde dat ze voor zijn deur stond en of ze alsje-alsje-álsjeblieft binnen mocht komen? Nee jongens, doe alsof je thuis bent. Kom maar binnenrushen alsof je je bij de afhaalchinees bevind, en bezorg je hoofdmeester als het kan ook nog even een flinke bloedneus, gewoon; om je spetterende comeback nog eens met een driedubbele streep eronder compleet te maken.






Natuurlijk niet! c:
Dem good ol' issues tussen Saf en Wren ~

_________________



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Wren
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Jussels
Posts : 4109
Points : 5
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: PuffoonxRazen - AirxFire
Klas: Master Savador - 6th
Partner: ~We Fell in Love, but the Love kept Running Out; We Follow Roads but the Roads All Endღ

BerichtOnderwerp: Re: Maybe I did miss it here~   do jan 02 2014, 16:54

Ze wipte wat met haar voeten op en neer terwijl ze het zich wat comfortabeler maakte in de bezoekersstoel aan Savadors bureau. Met één vinger begon ze een pluk haar heen en weer te draaien, kort Savador's kantoor in zich opnemend. Het was nog net zo'n oude zooi als eerst: een stevig, betrouwbaar, maar gewoon te oubollig bureau; zijn slang in het hoekje van de kamer opgekruld, schijnbaar slapend; diepe stoelen met een vreselijke leergeur; ze kon nog wel even doorgaan, maar de plaats was precies zoals ze zich herinnerde. Voordat ze er met Valentijn allerlei glitters op gesmeerd had, natuurlijk. Wren had het joch dat tegen haar aangebotst was met een hoop gekrijs weggekregen en had hem nauwelijks meer een blik gegund toen hij zich weghaastte. Wie wilde er nu wat te maken hebben met een dwerg met een megafoon in haar keel? Nee, begrijpelijk was het zeker dat hij zich zo snel uit te voeten maakte, maar dat maakte het niet minder komisch. Wren herhaalde het moment even in haar hoofd, was bijna vergeten wat ze hier kwam doen, totdat Savador zeer hatelijk antwoord gaf op haar vraag.
'NEE. NEE, niet bepaald!'
'Ah, de liefde,' lachte Wren poëtisch, alvorens een betere blik op de hoofdmeester te werpen en erachter te komen dat hij een bloedneus had. Niet zomaar één, maar een echte level 5 bloedneus. Zo hadden zij en haar straatbuddies het altijd geclassificeerd. Wren had bij een groep gehoord met een paar meisjes en voornamelijk jongens. Hoewel Wren op zichzelf niet zo vaak in gevechten kwam als de jongens, kon ze wel vrolijk meepraten over de bloedneusclassificatie. Waar de jongens vaak vertelden wat zij hun tegenstander bezorgd hadden, kon Wren meestal aanhoren welke zíj had opgelopen in een vreemde situatie. Tja, kleine meisjes met een grote mond hadden veel te gillen, maar weinig klappen uit te delen. Ze was meer dan eens thuisgekomen met haar gezicht nog half onder het bloed en een veel te brede lach op haar gezicht. Haar ouders hadden gewild dat ze uit de groep hangjongeren wegging, maar dit lukte pas toen ze naar Starshine moest en geen contact meer met hen onderhield. Om terug te komen op de neus van Savador: het zag er niet goed uit. Een flinke stroom bloed gutste eruit en hij kon het maar met moeite stoppen met zijn vingers. Misschien had ze heel behulpzaam een zakdoekje uit haar jaszak kunnen trekken, of misschien helpen zoeken naar eentje in plaats van dat hij zijn eigen tapijt een beetje liep te verpesten, maar op het moment was ze te druk bezig met het bedenken wat level 1 ook alweer geweest was. Dat was meer een knappend adertje, met een beetje bloedverlies wat binnen vijf minuten weer over was. Als je dat aan een gevecht overhield had je waarschijnlijk met Wren gevochten. Twee, drie, vier, het werd allemaal steeds iets heftiger eigenlijk. Ja. Dit was een echte vijf.

Hmm, misschien moest ze toch maar gaan helpen. Lagen daar dingen op de grond? Zonder te checken wat het was raapte Wren een neergedwarrelde toets op waar al flink wat rode strepen op stonden, in de overtuiging dat het enigszins behulpzaam zou zijn, en reikte het ding aan Savador aan. Ze kon het niet laten om een beetje te giechelen; ach, jeugdherinneringen. Ergens zag hij er best zielig uit, dat moest Wren toegeven. Zoals ze nu naar hem keek - opkeek, hij was best wat groter - kon ze sporen van tranen in zijn ogen zien glimmen. Deed het zo'n pijn of had hij haar zo gemist? Vást het tweede. Ze porde hem met haar elleboog en lachte breed naar Savador. 'U hoeft niet zo negatief te doen hoor, ik wéét wel dat u mij gemist hebt,' vertrouwde ze hem toe, met de nodige dosis sarcasme die haar stem doorspekte. Ze moest wel gek zijn om zichzelf wijs te maken dat hij haar gemist had, maar ze zij het graag. Waarschijnlijk konden ze ook heel goed een gesprek vol sarcastische opmerkingen houden, terwijl mensen in de nabije omgeving niet eens doorhadden dat ze elkaar het liefst zouden wurgen. Wren keek nog even naar Savador, besloot dat ze hier verder niets over te zeggen had en plofte comfortabel weer neer in de stoel, met haar benen lekker over de leuning. Ze probeerde uit of het ding kon draaien - wie hield er nu niet van draaistoelen - en besloot toen dat ze vast wel verder kon praten zonder hem te ontgrieven. 'Dus, hoe is het met u?' kwam eruit, misschien nog wel het meest gemeend van alles wat ze gezegd had. Op deze vraag kon je immers ook het antwoord krijgen dat het echt niet goed zijn en dan had ze nog iets om over te lachen. 'Aber eigentlich,' ging ze verder, kort wat in haar eigen taal zeggend, 'kwam ik hier om mijn rooster te halen, te horen wat er nieuw is dit schooljaar qua regels en dergelijke en natuurlijk om u te kennis te laten nemen van mijn komst.' Dat waren de dingen waarvoor ze erop uitgestuurd was, toch? Nou, als dat niet netjes verwoord was wist ze het ook niet meer. Met haar veel te blije blik keek ze Savador aan, wachtend tot het object van haar interesse weer wat zou doen. Ergens was het erg, keek ze naar hem zoals een kat naar een veel groter en gevaarlijker dier, waar ze voor de grap haar klauwen in had geslagen en waar ze nu vol belangstelling naar keek om zijn reactie te peilen. Nee, impulsiviteit kwam bij Wren boven common sense. 'En ik vroeg me af,' voegde ze er wat later nog aan toe, 'zitten Yazuki en Nina nog op school zo ondertussen? U zal daar wel wat over weten.' Haar beste vriendinnetje Nina, die had ze echt gemist, maar over Yazuki vroeg ze zich zo ook wat dingen af. Haar halfzusje was zeg maar een beetje verdwenen en stiekem was ze best nieuwsgierig wat er van haar porseleinen popje geworden was. Om eerlijk te zijn miste ze haar wel een beetje, hoor.

Antwoord bleef nog even uit, maar Wren vermaakte zich prima. Toen het haar wat te lang ging duren probeerde ze vanuit haar luie positie wat papieren te bekijken die dicht bij de rand van het bureau lagen en waar ze dus bij kon. Niet dat ze echt dingen las, maar er een beetje aanzitten zorgde voor meer dan genoeg afleiding. Het waren waarschijnlijk toch maar toetsen, niet? Of haar inschrijving lag er ergens tussen; verdwaald, genegeerd, vergeten? Ach, ze was hier nu toch en voorlopig ging ze niet meer weg! Uiteindelijk gaf ze het op aan de papieren te zitten, liet haar hoofd achterover zakken zodat ze meer naar het plafond kon kijken vanuit een upsidedown view. Zo had ze zijn kantoor immers nog nooit bekeken! Nope, het hielp niet, nog net zo lelijk. Zou hij nu eindelijk wat doen. Hoewel er nog helemaal niet veel tijd voorbij was, had Wren weinig zin om te wachten. Ze wilde een reactie van hem; ze was iemand die constante stimulatie nodig had van iets waar ze haar aandacht op gericht had, anders verveelde ze zich en dwaalde zich af. Het was niet echt dat dit een psychologisch probleem was, het was meer iets wat ze bij zichzelf veroorzaakte. Als ze wilde kon ze best een goede, gemotiveerde leerling zijn, maar soms had ze er gewoon geen zin in. Oh ja. Ze had training gehad. Blegh, moest ze zich daar maar aan houden? Nu was het vast nog niet te laat! Met een diepe zucht hees Wren zich rechtop in de stoel en ging met een zo recht mogelijke rug zitten. Hoewel haar voeten niet de grond raakten, bungelden ze netjes naar beneden en zaten haar knieën kuis bijeen. Ze kreeg het meeste van haar lange lokken op haar rug en zette een onschuldig gezicht op. Zo. Dat was al een stuk beter. Ze keek even naar Savador, kijkend of hij het verschil zou merken. Niet dat hij erin zou trappen, maar wat boeide dat? Zoalng de rest van de leraren het maar kocht: dan zou hij geen poot hebben om op te staan. 'Maar Master, ik voel mij verplicht u te bedanken voor mijn hernieuwde toelating op Starshine Academy! Namens mijn vader veel dank voor de uitzondering die gemaakt kon worden.' Ze wist niet tot in hoeverre Savador op de hoogte was over hoe het zou gaan nu ze terug was, maar ze hoopte niet teveel. Zou hij weten dat haar vader om de zoveel tijd gesprekken met de leraren aan zou vragen om haar te checken? Geen idee, maar misschien zou ze daar snel achterkomen. 'Mijn vader is erg blij dat hij mij even bij zich heeft kunnen houden voor enkele lessen in bijvoorbeeld etiquette,' legde ze er nog een beetje afdwalend bij uit. Iemand moest toch de ontstane stilte vullen? 'Hij heeft alle vertrouwen in een prachtig schooljaar,' glimlachte ze. Zo, zo walgelijk. En nu was het tijd om Savador weer wat te laten zeggen.

_________________

"Fairytale gone bad"
<3 Credits to Noor
~Ilyasviel~Wren~Master Sebastian~Jason~Fealwen~William~
punten-uitleg.com
Spoiler:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://img3.lln.crunchyroll.com/i/spire1/f097317a228ab43692ba1c3
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: Maybe I did miss it here~   ma jan 06 2014, 22:43


De toetsblaadjes kreukelden onder zijn schoenzolen toen hij er wankelend overheen schuifelde. Of er eerder hectisch overheen gleed terwijl hij met een vrije hand kasten en leuningen van stoelen aftastte, zoekend naar steun. Het hele kantoor rond, met een hand voor zijn neus en mond in de hoop het bloeden te stoppen. Het sijpelde over zijn bovenlip, over zijn kin, in zijn sikje en drupte op zijn eens zo smetteloze witte overhemd om daar de dieprode vlekken te vormen als de wonden van een soldaat. Zo strompelde hij ook terug richting zijn bureau. Een verloren, vermoeide soldaat in de jungle van Verweggistan, al langzaam stervend aan zijn verwondingen, zichtbaar door zijn met bloed doordrenkte uniform, terwijl hij de laatste meters van zijn leven langs exotische bomen en struiken aflegde. Het uniform in die illusie was vuil, gescheurd, de onzichtbare camouflage op zijn gezicht vervaagd door zweet, bloed en tranen. En de lokken van zijn haar waar hij 's ochtends zo comme il faut voor de spiegel nog even met een hand doorheen ging - 'ach, ik mag er best zijn', gevolgd door een knipoog - nu chaotisch en hier en daar in warrige, licht krullerige pieken omhoog stekend. Het zou een komische visie zijn geweest dat iedere piek koortsachtig als een late bloem in de lente met een rotvaart uit zijn kruin omhoog was geschoten, bij ieder nieuw probleem dat zich voordeed. Het vertelde iedereen die het zag dat hij er al een lange dag op had zitten. Alsof zo'n kapsel alleen al zei van 'god, allejezus, ik heb het zo druk, zo moeilijk, mensen het zit me nooit mee, laat me met rust, ik ga serieus huilen als je dat niet doet, want ik - ik wil gewoon - laat me gewoon met rust!' Melodramatische snuif.
Dat werd nog even versterkt door het moeilijke gezicht dat hij erbij trok, onvoldane pruillip inbegrepen. Als het aan Savador had gelegen zou hij in foetushouding op de grond zijn gaan liggen, stamelend dat hij 'het licht zag', en later, later zou hij Maráz' moeder uiteraard schrijven met de ene kernzin in de brief dat 'tot mijn verbazing uw dochter een poging heeft gedaan het hoofd van mijn romp te slaan' en hoe dit daadwerkelijk bijna gelukt was.

Hij griste met een uitdrukking alsof hij in een zure citroen beet het papiertje uit Maráz vuile aanreikende handen om het tegen zijn ongestelde neus te drukken, realiseerde zich net op tijd dat het één van de toetsen was, en roetsjte het ding met een baldadige zwaai van zijn arm weer van zich vandaan waarna het weer neer dwarrelde tussen de troep. Saethion ronkte vrolijk als een pulserende tuinslang door om zijn schoonheidsslaapje te voltrekken, Maráz zat daar maar op haar gat - natúúrlijk kon hij geen enkele vorm van hulp van iemand als zij verwachten. Hij vond dit niet leuk. Helemaal niet leuk. Zijn verwijtende blik bleef vanuit zijn ooghoeken strak op haar gericht terwijl hij beverig neerzeeg op zijn fauteuil, met het rode gezicht van een jongetje wiens lievelingsknikker je had afgepakt en dat nu op het punt stond om in huilen uit te barsten. Vooral toen ze het blijkbaar ook nodig vond om hem een lichte ribkneuzing te bezorgen door hem irritant in zijn zij te porren, waarop hij haar een vuile blik gaf en slechts een beetje heen en weer wiegde door die bewegingen als een roerloze chagrijnige pop, alleen zo nu en dan knipperend met zijn ogen. Hij staarde haar nog steeds in die bevroren houding aan toen ze hem werkelijk durfde te vragen hoe het met hem was(!) - zijn blik mogelijk nog iets giftiger dan voorheen. Bloed op zijn overhemd, humeur op een laag pitje, zijn haar in een 'windkracht tien'-coupe alsof hij zijn hoofd in de straalmotor van een vliegtuig gestoken had terwijl er nog een of andere orkaan voorbij raasde. Maar nee hoor! Het gaat godsgruwelijk dolletjes, zie hoe blij ik door de bloemenweide huppel en narcissenkransjes in mijn haar steek, de bijtjes achterna, hiep hiep hoera, verliefd op het leven! Wat dacht ze nu zelf?
Voor hij er een schorre kwade blaf op kon geven blèrde het kind al verder, haar zin beginnend in haar eigen thuistaal, want ach, dat verstond hij immers toch niet. Het verdere zinnetje bestond uit niet veel bijzonders. Gezeur en gezaag, ditjes en datjes, het gewoonlijke waarvoor menig leerling hier zijn bacillen kwam loodsen.
'Ja, waanzinnig, ik begon me al sentimenteel te voelen door het lange wachten,' luidde zijn alles behalve geïnteresseerde antwoord. Hij liet een snuif horen als een fluitketel met een gedeukte en gedraaide tuit en drukte grimmig een doekje tegen zijn neus. 'Maar helaas ben ik momenteel niet in staat om je op de hoogte te brengen van de nieuwe mogelijkheden waarmee je het weer ver kunt schoppen, je afgetrapte tienersneakers in al mijn bewondering te kussen of je welkom te heten met schuddende pompons en regenboogfeestmutsen.' Zoals je ziet. Hij praatte tegen Wren, maar zijn aandacht was volledig bij het doekje in zijn handen. Hij keek ernaar met een norse blik en pakte de andere zijde om die ook in een dieprode kleur te zetten.

Zijn blik kroop weer kribbig opzij toen ze de stilte weer doormidden hakte met haar gekakel. 'Het' vroeg zich iets af, en vanzelfsprekend was dat weer iets net zo onzinnigs als vragen hoe een slak een dak boven zijn hoofd kon hebben en geen huursubsidie hoefde te betalen. 'Dat gaat je niks aan,' gromde hij haar tussen zijn tanden door toe. En daarna, op de apathisch snuivende toon: '- maar vooruit, omdat ik niet de kwaadste ben: juffrouw Kuchiki vond dat ze zich beter gewaardeerd voelde als paaldanseres in een vijftigplus-bar en heeft de school verlaten. Maiy ken ik niet en heb ik nooit gekend en zal daarom, spijtig maar helaas, ergens voer voor de kraaien zijn - maar dat is dan weer een zorg minder, een geluk rijker, à ta santé, iedereen tevree.' Hij krabde met een pink onverschillig langs zijn kaak, wat een zacht raspend geluid produceerde door zijn stoppelbaard, en schonk voor zichzelf een wijntje in. Met één hand, want de ander moest hij vrijhouden voor zijn bloedneus. Gelukkig begon het al iets af te zwakken. Dat was al zogezegd een 'verbetering' - zover je iets als een verbetering kon aanduiden in het bijzijn van Maráz.
Zijn stoel denderde bijna op de grond met de snelheid waarmee hij overeind kwam, en het banale waarmee hij over zijn bureau graaide waarbij zijn armen tot molenwieken leken te transformeren. Een dodelijke blik op Maráz en vervolgens tikte hij het stapeltje persoonlijke-privacy-classified-absoluut-top-secret papieren met de zoete kalmte van een kamermeisje dat met getuite lipjes een porseleinen beeldje afstofte recht op zijn bureau. Hatelijke puberale nieuwsgierigheid.
Een wenkbrauw rees minzaam de hoogte in toen hij zijn blik weer op Maráz richtte, die er opeens wel heel opmerkelijk bij zat. Majesteitelijk. Moest hij onder de indruk zijn, of zo? Een gedesinteresseerd 'jajaja', versterkt met een slap wuifje in haar richting, was hoorbaar in zijn tussen-neus-en-lippen-door gemurmel terwijl hij met nog niet eens een half oor luisterde en intussen zijn stapeltje veilig opborg. Maar er was één woord dat zijn volledige aandacht weer terug tot Maráz trok. Eén enkel woord dat hem voor een ogenblik liet verstijven in zijn beweging voor hij zich langzaam naar haar omdraaide, de blik in zijn ogen ongelovig en ontzagwekkend tegelijk, de uitdrukking op zijn gezicht glunderend en laatdunkend. Hij staarde haar door de glazen van zijn leesbril aan, zijn beide handen steunend op het blad van zijn bureau. Even betrok zijn gezicht alsof hij in huilen uit zou barsten, maar toen trok één van zijn mondhoeken zich op en klonk er een geluid uit zijn keel dat nog het meeste weghad van de gierende wind langs een klein gat.
'Etiquette.' Hij herhaalde het woord zacht voor zichzelf, alsof hij iedere lettergreep ervan op zijn tong wilde proeven. 'Jij?' En daar kwam het. Zijn lippen spleten zich van elkaar in een tandartsglimlach, zijn kin hief zich in alle hautain nog iets op, zijn ogen vielen wat weg in de jubel op zijn gelaat die hem op slag tien jaar jonger deed leken. Het begon geluidloos, eindigde luid en duidelijk als een hoorbare lach. Zijn borst en schouders schudden ervan, en hij moest zich met een hand vasthouden aan de leuning van zijn stoel. 'Etiquette en zijn dochter, de arme heer! Bit-tawfiq, alsof jij er de betekenis ook maar van weet! De dag dat jij jezelf enige etiquette bijbrengt, meisje, is de dag dat je met mij voor het altaar staat!' Als kerst en Pasen op één dag vallen. Wat Maráz van hem kon krijgen was een beledigende lach, die haar tot op het bot van haar zekerheden moest strippen.


_________________



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Wren
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Jussels
Posts : 4109
Points : 5
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: PuffoonxRazen - AirxFire
Klas: Master Savador - 6th
Partner: ~We Fell in Love, but the Love kept Running Out; We Follow Roads but the Roads All Endღ

BerichtOnderwerp: Re: Maybe I did miss it here~   do apr 03 2014, 17:15

Terwijl ze daar zo binnenstormde, per ongeluk een deur in zijn gezicht sloeg en daarna lekker ging zitten, kwam het in haar op hoeveel ze het hier eigenlijk gemist had. Vooral Saffie en zijn kwaliteiten, waaronder dan met name de gave die hij had om haar tegelijkertijd dubbel om hem te laten liggen, maar anderzijds zoveel van hem te laten walgen. Zoals hij daar stond, chagrijnig as ever. Ze kon het gewoon niet laten om naar hem te kijken. Als een grote baby met een bloedneus, haar o zo aardige hulp weer eens niet accepterend. Volgens haar kon hij zijn arm kwijtraken en zou hij een prothese nog niet aannemen als die uit haar handen aangenomen moest worden! Hij was onmogelijk, maar daarom was het zo ontzettend leuk om hem te pesten. Jammer dat ze zich zo voorbeeldig moest gedragen.. Ze wist nu al dat dat hem niet helemaal ging worden. Maar waarom was ze dan netjes naar de Hoofdmeester gegaan om zich voor te stellen? Nou ja, het ging om de voorbeeldige acties die ze uitvoerde en dit was er één van. Wat er dan precies gebeurde tijdens die voorbeeldige momentjes, ja, dat was voor interpretatie vatbaar.
Ze vroeg hem voor de vorm ook nog even hoe het met hem was, ook al zat hij trillend in zijn grote stoel en keek hij haar zo hatelijk aan dat ze dacht dat zíjn ogen eruit zouden branden, mits hij niet oppaste. Naww, een sentimentele Savador. Ergens zag ze het al voor zich, hoe hij huilend en trillend in een hoekje zat gedoken. Hoewel, dan eerder omdat zij terug was. Hij mocht dan veel macht hebben, pesten deed iets bij iedereen. Ze moest alleen wel toegeven dat hij er beter tegenkon dan ieder ander die ze ooit ontmoet had. Meeste mensen werden bang van haar, walgden zo van haar dat ze haar vermeden. Ach ja, als je toch niet zo goed populair kon zijn moest je het ook maar helemaal opgeven en van het tegenovergestelde het beste maken. Wren brabbelde nog wat verder, over wat ze nu precies kwam doen, over Nina en Yazuki. Savadors antwoord ging verder na het gedeelte over sentimentaliteit, over het welkom dat zij hier verdiend had. 'Dat is nou nog eens een idee, Master!' kirde Wren. 'Laten we dat eens regelen!' Ja, als zij van school afging zeker. Regenbogen en eenhoorns. Ja. Zo had ze hier willen arriveren.

Wren zuchtte toen het volgende antwoord totaal nutteloos bleek. 'Geloofwaardig,' snoof ze. Yazuki stripper en Nina dood? Klonk overtuigend, hoor. Nou ja, die zou ze dan vanzelf wel weer eens tegen het lijf lopen, niet? Savador richtte zich nog steeds op het doekje in zijn hand, gaf haar antwoord maar besteedde geen aandacht expliciet aan haar. Maar! Ze wilde aandacht! Ze was net terug en ze was altijd al een attention craver geweest. Zo ging dat, dat was de kick. Oh well. Het was best komisch hoe hij met zijn lichttrillende handen wat wijn inschonk. Maar o zo onverantwoord! Wren schudde haar hoofd en klakte zacht met haar tong. 'Maar Master toch! Dat is helemaal niet goed voor u, dat weet u toch wel?' Het volgende moment raakte het topje van haar vinger het stapeltje papier aan en sprong Savador op, bijna zijn stoel omgooiend, om het stapeltje met een klein tikje zijn richting op te schuiven. Wren stopte in haar beweging, keek hem fronsend aan. Alsof hij niet goed bij zijn hoofd was. 'Tja, u kunt me ook gewoon mijn rooster geven,' was haar reactie, waarna ze haar schouders ophaalde en goed in de stoel ging zitten. Zoals haar geleerd was.
Haar verdere speech leek hem ook niet echt onder de indruk te laten zijn, aangezien hij het een beetje wegwuifde. Wren voelde nu al een ongemakkelijk spiertje in haar rug, dat hier helemaal geen zin in had. Wat nou netjes zitten? Maar het moest. Ze moest er maar aan wennen. Savador was ongeïnteresseerd, negeerde het, tot hij zich op een zeker moment omdraaide.. en in keihard lachen uitbarstte. Opnieuw mocht ze fronsen, maar nu met een duidelijke reden. Etiquette, dat was het enige woord dat ze hem uit hoorde spreken. Ja, en? Vanaf nu stond dat immers in haar taakomschrijving. Het was voor Savador erg komisch, merkte ze. Ondanks dat het gelach anderen pijn had kunnen doen, voelde Wren zich geenszins beledigd en dat liet ze ook merken door te zuchten. Nou ja. Geenszins. Het stak wel, maakte haar prikkelbaarder en in ieder geval niet liever. Maar zelf gaf ze geen bal om etiquette, laat staan dat het haar kon schelen of ze het wel of niet had. Het was alleen de opmerking die maakte dat ze zich uitgedaagd voelde om op deze school te blijven, of haar vader nu vond dat ze zich goed gedroeg of niet en wat Savador hem dan ook vertelde. Daarom zuchtte ze diep, wachtte voor het eerst in haar leven netjes tot hij klaar was met haar uitlachen. 'Dan moet u maar met me trouwen,' zei ze, zo vol overtuiging en met een liefdevol lachje dat zelfs de mensen die haar een beetje haatten haar wel zouden geloven. 'En ik denk ook niet dat die alcohol u nog goed gaat doen,' zei ze, waarna ze het glas pakte en het in de dichtstbijzijnde plantenbak omkiepte. PUH. De lach had wel doel getroffen, maar misschien op een andere manier dan gehoopt. Het had haar boos gekregen, boos en gemotiveerd. Het maakte haar niet uit hoe netjes ze moest doen en hoe slecht ze het kon verdragen; vanaf nu was het challenge accepted. Hoewel, oppervlakkig dan. Een paar opmerkingen en vreemde acties konden er vast nog wel vanaf.

Wren streek haar rokje een beetje recht, bleef Savador aankijken terwijl ze zijn glas netjes terugzette en weer ging zitten. Eigen schuld. 'Als u me dan nu mijn rooster zou kunnen geven, alstublieft,' vroeg ze. Als-tu-blieft. Lekker gearticuleerd, zo gemeend. 'Ook moest ik u op de hoogte brengen van de evaluatie die mijn vader uit wil voeren. Hij zal over enkele maanden even met u en andere leerkrachten willen bespreken om te kijken hoe het hier gaat en dan verdere conclusies trekken.' Weg euforie van de tijdelijke macht die ze gehad had. Ze wist dat ze dit moest melden, maar ze deed het liever niet. Ze wist dat dit zo ongeveer dé opening was voor Savador. Haar verder uitdagen, kijken hoe ze het vol kon houden. Bah. Voordeel was wel dat haar vader het na één keer checken wel zou geloven en haar dan met rust zou laten. Trouwens, misschien boeide Savador zich niet genoeg om haar om haar uit te gaan lokken. Dat moest ze dan maar hopen. Maar als haar vader erachter kwam dat ze niemand van zijn komst verteld had, dan lag haar hoofd helemaal in het prullenmandje.
Bah. Ze had hier echt zo'n hekel aan. Dit hele gedoe, met netjes doen blabla. Maar van school afgetrapt worden, dat wilde ze toch niet riskeren. 'Zijn er nog dingen waar u me van op de hoogte kunt brengen over komend schooljaar?' besloot ze maar te zeggen. 'Ik beloof dat ik mijn uiterste best zal doen~' Damn, damn. Geen stomme opmerkingen maken, daar was geen ruimte voor. Ze kon er wel om huilen, melodramatisch. Maar ja. Wachten werd wel beloond, toch?

~Eindelijk D: Sorry for the wait. En ik hoop dat u er wat mee kan. Ik heb het wel gemist, die issues~ So much fun : D

_________________

"Fairytale gone bad"
<3 Credits to Noor
~Ilyasviel~Wren~Master Sebastian~Jason~Fealwen~William~
punten-uitleg.com
Spoiler:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://img3.lln.crunchyroll.com/i/spire1/f097317a228ab43692ba1c3
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: Maybe I did miss it here~   za apr 05 2014, 19:57


Wren Maráz en etiquette - wie kon het hem kwalijk nemen? Hij had van zichzelf al een boosaardig lachje, maar nu was de cirkel helemaal rond. Het was alsof er spontaan een tiental jaren van zijn leeftijd werden afgetrokken zoals hij daar als een glunderend jongetje zat, schetterend van blijdschap omdat hij zojuist even een ronde had gedaan door een restaurant om hier en daar onbeschroomd Happy Meal-speeltjes uit de boxen van andere kinderen te vissen. Als een breed grijnzende hyena die zich net tegoed had gedaan aan een bloederige prooi, met dichtgeknepen oogjes en ingedoken schouders en het bebloede doekje tegen zijn neus gedrukt. Haar voogd die haar zogezegd de nodige manieren had bijgebracht. Hoe dan? Met een lange zweep, gehuld in het koddige pak van een leeuwentemmer inclusief belachelijk hoge hoed terwijl hij zijn dochter rond liet draven in de ronde bak? Bij Medusa, dat mens moest hem royaal voor de gek houden, want zolang je de naam Maráz droeg was en bleef je in zijn ogen een kleine blauwharige lilliputter die van hot naar her sprong en voor een massale opstroom zorgde van slachtoffers die in een rij stonden voor een behandeling van August in de ziekenzaal, hun trommelvliezen aan beide kanten gescheurd. 'Neem je je vanaf nu dan voor om je walgelijk zoete energiedrankjes met een opgerichte pink te drinken?' riep hij schertsend tussen zijn lachen door. 'Révérences te maken voor je kliekje vriendinnetjes van lichte zeden? Je toetsen enigszins nog een inhoud te geven met een schrijfvaardigheid die warempel intelligent overkomt?' Pffft! 'Hahaaa. Simpel wicht, je bent één en al faux pas! Ahaha!'
Aaaah~ Hij zakte wat onderuit, zijn gelaat nog gesierd met een brede grijns en zijn schouders pulserend op de maat van zijn gejaagde ademhaling, bijkomend van zijn lachbui. Hehe. Poehpoeh. Dat was even lachen, zeg. Prachtig geprobeerd, en hij zag het haar graag proberen - maar nee. Laten we realistisch blijven hier. Maráz en goede manieren: onmogelijk.
Hij was nog in een veel te lacherige bui om enige waardige aandacht te schenken aan haar woorden, of, beter gezegd: de pogingen om hem zoals altijd eens flink te tergen. Zijn masker scheurde alleen even toen hij met een snauwerige vloek het nu lege wijnglas uit haar kleine klauwen rukte, die ze zojuist in alle leut even in de meest dichtstbijzijnde plantenbak gekieperd had.
'Dan moet u maar met me trouwen,' luidde de overtuigende reactie van het kleine kreng zodra hij volledig was bekomen van zijn pret, en dat had ze misschien beter niet kunnen zeggen. In zijn ogen verscheen er - onder zijn nog nahijgende ademhaling door - een sinistere glimp, die aandeed alsof hem plots iets geweldigs te binnen schoot. Hij staarde haar een lange tijd aan, de halve grijns nog zichtbaar op zijn smalle lippen, zijn handen kalmpjes om de armleuningen van zijn stoel gevouwen. 'Ja,' zei hij uiteindelijk loom na een onaangename stilte. 'Ja. Laten we dat eens regelen.' Ondoorgrondelijk knepen zijn ogen zich iets samen, de grijns inmiddels overgegaan naar een raadselachtige glimlach. 'Want wat had ik nu gehoord?' riep hij op een geamuseerde, quasi-verraste toon terwijl hij zich uit zijn stoel omhoog drukte, zijn stemgeluid triomfantelijk iets verheven om extra bij te dragen aan het acteerwerk. 'Maiy die haar nodige portie gekwel liever vervangt met ontwijkend gedrag jegens mij? Je grootgebekte vriendinnetje, eerder snikkend in foetushouding dan scheldend en herrieschoppend als een dominante teef? Dat vind ik nu zo zeer, zeer jammer.' Hij hield melodramatisch een hand tegen zijn kaak terwijl hij hoofdschuddend met langzame passen om zijn bureau liep en achter Maráz ging staan. Eén voor één, als een grote klauw, krulden zijn vingers zich om haar schouders. Hij boog zich iets over haar heen, zijn mond vlakbij haar oor. 'Vertel eens,' fluisterde zijn stem zacht in haar oorschelp. 'Hoeveel keer heeft ze al in haar veel te korte rok gewaterd als ik toevallig langsliep? Hoe vaak.. heeft ze zich al lelijk gehuild in je armen, met uitgelopen make-up tot haar kin?' Zijn mond sloot zich en bleef stil hangen voor haar gehoorgang, maar het duurde niet lang voor zijn mondhoeken omkrulden tot een klein tandenontblotend grijnsje. Hij trok zich even terug en boog vervolgens over haar andere schouder heen, van oor wisselend alsof hij haar ene hersenhelft vergiftigd had met zijn doordringende lispelingen en nu haar andere aan de beurt was.
'Gezien het effect moet ik hetzelfde ook maar met jou doen,' vervolgde hij, zijn mond zo dicht bij haar oor dat de ruwe haartjes van zijn baardje langs haar huid streken. 'Eerst jij, dan je moeder, iedereen netjes in een rij.' Zijn stem klonk haast zangerig. Langzaam en voorzichtig, alsof ze het niet zou merken, wreef zijn neus over haar haar - als ware het dat hij ieder detail van haar wilde weten, beginnend bij de structuur van haar haar - en drukte zich tussen haar lokken. Hij snoof haar geur op en sloot zijn ogen. 'Je vergrijpt je immers nogal graag aan het andere geslacht - is dat niet waar, Maráz, laten we wel wezen - en ik zie er niet eens zo heel verkeerd uit, wel dan?' vervolgde hij indiscreet. 'Ik kan je die nodige manieren wel bijbrengen, liefje. Wellicht dat je dan eindelijk ook eens wat bekoelt.' Zijn woorden klonken weer ferm en harder bij het einde van zijn zin. Hij wachtte even een moment om met enige walging op haar neer te kijken voor hij een vel perkament met de bekende geblokte tabellen tevoorschijn haalde. In plaats van het haar echter te geven hield hij het demonstratief voor haar op en zette in een langzaam gebaar, zodat ze het zo goed mogelijk kon registreren, een schaar in de onderkant van het perkament. Met trage snippen spleet het blikkerende zilver door het papier. Een vijf- tiental paar stroken dwarrelden om haar heen, op haar neer, in haar schoot en op de grond. 'Je rooster,' deelde hij triomfantelijk mee. Plak het aan elkaar, eet het op. Zie maar wat je ermee doet.
'Uiteraard valt het niet te vergeten dat ik hier nog altijd de touwtjes in handen heb - en als je pappie aan komt pappen tegen de tijd dat je je hier weer zodanig op je plek voelt, zou het spijtig zijn als hij zag dat je nog steeds net zo'n leeghoofdje bent, een schande en een mislukking. Hij zou me liever te vriend houden, en dat ga jij niet voor me verpesten. Anders zouden er nog eens wat héle nare dingen kunnen gebeuren. En dat willen we niet - ' De hand met de schaar hief zich op, de ander trok met een klein rukje een blauwe lok strak en knipte deze in een snelle handeling los. 'Wel dan?' Zijn mondhoeken bogen zich om tot een bitter glimlachje, provocatief draaiend met de lok blauw haar tussen zijn vingers. Als het haar al niet duidelijk was moet het dat nu wel zijn.

That's okay! ;3

_________________



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Gesponsorde inhoud



PROFILE
MAGICIAN

BerichtOnderwerp: Re: Maybe I did miss it here~   

Terug naar boven Ga naar beneden
 

Maybe I did miss it here~

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Freestyle longeren met Miss Rebel
» Killing Miss Madeline.
» //Miss Cassandra\\ WIP
» The morning brings new surprises || Miss Summer
» You and I have something to discuss. [Miss Cassandra]

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Starshine Academy ::  :: Headmaster's Office-