PortalIndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 Why helping...me?

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Kristh
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Mitch
Posts : 301
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Light
Klas: -
Partner: You ain't nothing more then a distortion in a perfect taken photograph

BerichtOnderwerp: Why helping...me?   zo mei 12 2013, 19:56

Hij zat in de les, maar waarvoor wist hij niet. Zijn baas had hem de opleiding toegewezen gelaten en betaalde er ook voor. Maar waarom deed hij het nog? Hij was stekeblind en kon geen fotografie meer beoefenen. Zijn passie was weg. En het ergste was nog, de standaard stoel die vaak bij hem bezet was bij vele lessen was leeg. Het was al vrij snel te ronde gegaan dat Fwinn blind was. Hij was altijd degene die gevreesd werd en degene die fluisterend nagekeken werd door andere leerlingen, maar niemand durfde echt wat te zeggen als hij weer eens nukkig over de gangen liep met een norse blik en zijn tas onverschillig over zijn schouder hangend.

Zwijgzaam luisterde hij naar de stem en probeerde er zo veel mogelijk van op te steken. Notities maken ging niet, hij kon niet zien wat hij opschreef noch het lezen. De notities op het bord die de docent maakte, ging ook niet iets worden. Zwijgzaam wachtte hij op het geluid dat de bel zou maken en aangaf dat de les voorbij was. Of de docent die de klas eerder zou wegsturen omdat hij klaar was met zijn les. Het leek een eeuwigheid te duren. En ondertussen, wanneer de docent niet keek, voelde Fwinn af en toe iets tegen zijn achterhoofd aankomen. De textuur wees hem op papier. Het geluid dat het maakte wanneer het op de grond viel bevestigde het. Iemand gooide propjes naar hem. En op regelmatige basis. De docent maakte zijn zin af en vertelde de klas dat de les voorbij was. Fwinn ruimde rustig zijn spullen in en bleef daarom wat langer achter terwijl de rest al zijn weg baande. De docent kwam dichterbij en schudde zijn hoofd afkeurend. ‘Vanwaar die troep, meneer Sathandiai?’ sprak hij met een strenge stem. ‘Ik kreeg propjes naar me toe gegooid. Ik heb er niets mee te maken..’ sprak hij. ‘Dat zal vast’ sprak de docent. ‘Je ruimt het maar op. Tot de laatste prop…’ sprak de docent. Fwinn begon rustig de propjes op te rapen maar wist dat hij ze nooit binnen een korte tijd allemaal kon vinden alleen. Hij werd gewoon misbruikt op zijn blindheid hier en hij zweeg en luisterde zonder commentaar. Hij veegde over de vloer en greep een voor een de propjes. Het zag er zo moeizaam uit dat na enige tijd hij het beu was en vroeg met een geërgerde stem hoeveel er nog lagen. ‘Vijf’ sprak de docent alsof het niets was. Fwinn beet zijn kaken op elkaar en zocht de ruimte om zijn stoel af en vond de resterende. Hij gooide ze netjes weg en pakte met enige moeite zijn tas na wat zoeken. Hij zuchtte even en liep de klas uit om zijn weg naar de volgende de grote zaal te banen om daar zijn pauze door te zitten. Hij deed het, maar zonder passie. Zonder enige zin om het echt te doen. Maar voor dat hij de lokaal al uitwas ging het mis. Een leerling had hem zien opruimen en had hem opgewacht. Fwinn liep rustig langs hem en de persoon haakte zijn voet aan die van Fwinn en schopte hem hardhandig onderuit. Fwinn viel voorover op de grond en kneep zijn ogen dicht van de klap die het gaf. Zo Stofzuigertje, nu ben je niet meer zo groot he…’ sprak hij spottend terwijl Fwinn en liep lachend met een aantal vrienden weg. Fwinn’s tas was over de grond heen gevallen en zijn pennenzak was open gevallen. De pennen lagen verspreid over de vloer. Fwinn kwam moeizaam overeind voelde een lichte pijn aan zijn arm waar hij op gevallen was. Hij begon moeizaam de pennen op te rapen. Hij wilde het etui pakken toen hij ineens een ander iets voelde. Hij merkte dat het een hand van iemand anders was en hij keek even nors omhoog. ‘Rot toch op!...’ sprak hij even verhit denkend dat het dezelfde jongens waren die het hem moeilijk wilde maken. Toen hij zich besefte dat de persoon niet weg ging maar juist de etui uit zijn handen pakte en hij de pennen er in hoorde geraapt worden bleef hij op zijn knieën voor zich uit kijken. ‘Waarom help je me?’ sprak hij vragend, zich beseffend dat het niet dezelfde kerels waren die het hem nog moeilijker wilde maken en zocht ondertussen met zijn handen naar zijn boeken.

[Celia only]

_________________


   
   
   

WHEN WORDS BECOME UNCLEAR, I SHALL FOCUS WITH PHOTOGRAPHS.
WHEN IMAGES BECOME INADEQUATE, I SHALL BE CONTENT WITH SILENCE.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Celia
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Ayelinn
Posts : 538
Points : 5
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Vuur en Duister
Klas: Master Geralt
Partner: The world is full of lovers, we don't need any more

BerichtOnderwerp: Re: Why helping...me?   zo mei 12 2013, 20:28

'Waarom zou je nog de moeite doen naar de lessen te komen als je er toch je best weigert te doen!' De lerares klonk woedend. De meeste leerlingen hadden weggekeken bij het geschreeuw. Maar Celia bleef de vrouw aankijken. Ze knipperde niet. Ze leek haast een standbeeld. Toen de vrouw stil bleef stond Celia op. Het enige geluid hoorbaar was het schuiven van de stoel over de houten vloer. 'Zijn we klaar? Ik heb maar een half uur de tijd om wat te eten. Ik weet niet wat uw mening is maar ik vind een gezonde maaltijd belangrijk,' zei ze eenvoudig en eigenlijk zonder emotie in haar stem. Celia pakte haar tas en liet de verbijsterde lerares achter in haar lokaal. Eenmaal op de gang voelde ze iets tegen de zijkant van haar tas duwen. Ze opende haar tas en Nemo, haar Raziaanse vervormer, glipte uit de tas en kronkelde via haar arm omhoog om rustig in Celia's nek te gaan liggen. 'Je weet dat je Augustus hebt beloofd dat je je best zou doen op school. Die vrouw had gelijk. Je bent koppig Celia. Zo leer je niks,' sprak hij zachtjes op zo'n manier die typerend was voor een slang. Met zo'n slissende ondertoon. Celia keek Nemo niet aan. 'Ik weet het. Ik wil Augustus ook niet teleur stellen. Ik krijg alleen het gevoel alsof ik hier mijn tijd zit te verdoen. Ik heb zo mijn eigen doelen die ik wil behalen. En die zijn wel wat belangrijker dan die stoffige teksten te lezen,' reageerde Celia iets feller dan bedoeld.

Rumoer van verderop in de gang liet haar stilstaan. Celia voelde hoe Nemo zich achter haar zilveren lokken verstopte. Haar grip om het gevest van haar zwaard werd strakker en onder de zwarte stof van haar handschoenen trokken haar knokkels wit weg. Nemo hield haar met een zacht sissend geluid tegen. Celia zette een stap terug. Hij had gelijk. Dit was niet het moment om stennis te schoppen. Toch voelde het niet goed om toe te kijken hoe een jongen iemand liet struikelen en daarna lachend met zijn vrienden weg liep. Het liefste had Celia hem bij zijn kraag gegrepen. Maar dat had problemen veroorzaakt die ze nu niet kon gebruiken. Celia keek ze na waarna haar blik ging naar de jongen die ze hadden laten struikelen. Hij kwam haar ergens bekend voor. Geluidloos liep ze dichterbij. Pas toen ze nog maar drie meter verwijderd was herkende ze de jongen als Fwinn, iemand die ze ooit ontmoet had. Ze had niet lang met hem gesproken maar hij had haar erg vriendelijk geleken toen. Ze wilde net wat zeggen toen haar iets anders opviel. Fwinn was blind. Dat was hij niet de laatste keer dat Celia hem zag, dat wist ze zeker. Ze liep nog wat stappen dichterbij en ging op haar knieën zitten. Zonder iets te zeggen begon ze te helpen met het bj elkaar rapen van Fwinns schoolspullen. Toen zijn hand de hare raakte snauwde hij dat ze op moest rotten. Celia had uit reactie Fwinns pols in een stevige greep vastgepakt maar zweeg nog steeds. Na een paar seconden liet ze hem los en ging verder. Ze trok de etui zachtjes uit zijn handen en liet het schrijfgerei er voorzichtig weer in vallen. Hij stelde nu een vraag, veel minder fel dan daarnet. 'Waarom toon je ineens zwakte,' reageerde Celia daarop met een andere vraag. Haar stem klonk helder en scherp. 'Woede is onmacht. Onmacht is zwakte,' legde ze iets zachter uit. Ze stopte alle spullen van Fwinn die op de grond lagen in zijn tas en trok hem met haar andere hand overeind. Ze duwde zijn tas weer in zijn handen. Toen ze zeker wist dat hij hem vat had liet ze zachtjes weer los. 'Ik heb je lang niet gezien Fwinn. Maar toen ik je vor het laatst zag leek je me niet de persoon voor woede. Wat is er gebeurd?' vroeg ze kalm.

_________________
Ronodan || Miss Oriël || Aloiysius || Celia || Mordecai || Hunter

From Shadows, we'll Descend upon the world. Take Back what you Stole.
From Shadows, we'll Reclaim our destiny. Set our future Free. And we'll Rise.

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Kristh
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Mitch
Posts : 301
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Light
Klas: -
Partner: You ain't nothing more then a distortion in a perfect taken photograph

BerichtOnderwerp: Re: Why helping...me?   zo mei 12 2013, 22:00

Fwinn struikelde over de voet van de leerling en kreeg de spottende opmerking naar zich toe. Ergens voelde hij woede en toch ook een zwak gevoel over zich heen spoelen. Een gevoel dat hij machteloos was nu hij blind was. Hij kwam moeizaam overeind en ging op zijn knieën de troep opruimen, hij had het horen vallen. Zwijgzaam begon hij met de etui en keek op toen hij een hand voelde. Hij hapte de persoon gelijk toe. Hij had geen behoefte aan gezelschap op het moment. En hulp was welkom maar hij accepteerde het niet. Hij schoot een verhitte blik toen ook nog zijn pols werd vastgegrepen. Maar hij merkte dat het een vrouwen hand was en hij verzwakte wat. Hij liet de etui uit zijn handen pakken. Zwijgzaam besefte hij dat de persoon hem hielp en hij zuchtte even en ging op zoek naar een van de boeken die ook er uit was gevallen. Hij keek niet richting het geluid en vroeg afwezig waarom ze hem hielp. Fwinn stopte met bewegen en staarde leeg voor zich uit. ‘Zwakte?’ herhaalde hij. Zijn woorden hadden toch kracht? Hij wilde niet geholpen worden, dat was toch kracht? Onafhankelijkheid? Hij keek niet richting de persoon toen ze een uitleg gaf. Onmacht? Ja dat voelde hij zeker. Hij voelde hoe zijn pols werd vastgepakt en hij pakte automatisch de pols van haar vast en zwijgzaam kwam hij mee overeind. Hij pakte de tas voorzichtig vast en deed deze om en richtte zijn ‘blik’ nu op de persoon voor zich. ‘Je kent me?’ sprak hij en leek even verbaasd. Hij groef in zijn gedachten naar herkenning in haar stem. Toen pas besefte hij het. ‘Celia?’ sprak hij zacht en licht hees. ‘Het diner met een dierbaar iemand, liep niet zoals gepland…’ sprak hij toen zacht. ‘Ik ben aangevallen en ben lelijk terecht gekomen op mijn achterhoofd…’ sprak hij. ‘Op onverklaarbare rede heeft het me blind gemaakt…’ sprak hij met een lichte trilling in zijn stem. ‘Ik voel me machteloos. Ik zie geen ene zak en het enige wat ik kan doen is alles over me heen laten komen en hopen dat ik niet een ravijn in loop…’ sprak hij met een zucht in zijn stem. Hij beet zijn kaken even op elkaar en balde een vuist terwijl hij even aandachtig luisterde of er nog meer mensen op de gang waren. Maar de rest leek vertrokken te zijn. Fwinn had geen les meer en wilde naar de etage, maar toen dit gebeurde wist hij niet meer wat hij wilde. Hij zocht gewoon vurig naar wat motivatie. Hij kon niets meer zien, zijn grootste passie was weg en toen hij hoorde dat Noëla, zijn model en goede vriendin werd overgeplaatst, brak er iets bij hem. Hij was niet meer dezelfde stevige persoon die hij altijd was geweest. Alles werd hem ontnomen en hij kon enkel machteloos toekijken, nee machteloos aanvoelen hoe hij alles langzaam kwijtraakte. Angst vulde hem, hij wilde niet weer op straat komen. Niet na wat hij al bereikt had.

_________________


   
   
   

WHEN WORDS BECOME UNCLEAR, I SHALL FOCUS WITH PHOTOGRAPHS.
WHEN IMAGES BECOME INADEQUATE, I SHALL BE CONTENT WITH SILENCE.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Celia
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Ayelinn
Posts : 538
Points : 5
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Vuur en Duister
Klas: Master Geralt
Partner: The world is full of lovers, we don't need any more

BerichtOnderwerp: Re: Why helping...me?   zo mei 12 2013, 23:42

Celia had niet gereageerd op de manier waarop Fwinn haar in eerste instantie toe hapte omdat ze het volkomen begrijpelijk vond. Hij zat er een beetje bij als een zielig hoopje ellende. Waarschijnlijk gebeurde dit soort dingen al de hele dag met hem. Dan was je het op een gegeven moment ook wel zat ja. Pas zodra hij op rustige toon een vraag aan haar stelde gaf Celia hem antwoord. Dat was voor haar het teken dat hij kalm genoeg was om een gesprek mee te beginnen.Ze keek hem even kort aan toen hij haar woorden herhaalde. Of eigenlijk maar één woord: ''zwakte''. Celia hielp Fwinn overeind. Toen ze de eerste keer sinds ze hem op de gang tegen was gekomen zijn naam zei, klonk hij verbaasd en vroeg of zij hem kende. Ze gaf hem geen antwoord. Laat het hem zelf maar uitzoeken. Daar hoefde ze dan ook niet lang op te wachten toen Fwinn even later vragend haar naam zei. 'Zoals ik al zei, het is lang geleden,' zei Celia om zijn vraag te bevestigen.

Ze liet hem zijn verhaal doen waar ze aandachtig naar luisterde. Wat hem overkomen was, dat was niet leuk. Celia zou het niemand dan ook toewensen. Maar hoe hij ermee omgang, dat maakte haar kwaad. Fwinn was sterker dan dit ze had het gezien. Ze moest zich inhouden hem geen klap in zijn gezicht te geven. Nemo die al die tijd doodstil in haar nek gelegen had, had dat ook door. Maar toen hij er iets van wilde zeggen stak Celia haar hand naar hem op. Als hij plotseling zou spreken terwijl hij zo dichtbij Fwinn was zou deze misschien kunnen schrikken. Vanuit haar ooghoeken zag ze hoe Nemo zijn bek weer sloot en op zijn gemakje in haar nek ging liggen.

Celia keek terug naar Fwinn toen hij uitgesproken was. 'Dat is erg vervelend voor je Fwinn,' begon ze zacht. 'Maar je blindheid is geen zwakte. Maak het dat dan ook niet,' vervolgde ze. Deze woorden klonken fel. De zachtheid van zoeven was compleet verdwenen. 'Je moet op een nieuwe manier leren kijken. Niet langer met je ogen. Maar je bent alles behalve machteloos. Je houd alleen jezelf voor de gek op die manier. Zeg nou zelf, heb je sinds je ongeluk nog enige motivatie? Opgeven is makkelijk. Maar daar zie ik jou niet voor aan,' ging ze verder. Celia had heel goed door hoe Fwinn zich moest voelen. Zij was dan niet permanent blind, maar ook zij had dat gevoel gekend. Om als willoze slaaf, en gevoelloos object te worden behandeld. Je had geen toekomst, geen motivatie voor wat dan ook. Je kon enkel je opdracht uitvoeren, terug keren en wachten op de volgende. Dat was een vreselijk gevoel wat ze nooit meer mee wilde maken. En hoewel ze Fwinn amper kende kon ze niet toestaan dat hij nu hetzelfde deed.

_________________
Ronodan || Miss Oriël || Aloiysius || Celia || Mordecai || Hunter

From Shadows, we'll Descend upon the world. Take Back what you Stole.
From Shadows, we'll Reclaim our destiny. Set our future Free. And we'll Rise.

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Kristh
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Mitch
Posts : 301
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Light
Klas: -
Partner: You ain't nothing more then a distortion in a perfect taken photograph

BerichtOnderwerp: Re: Why helping...me?   ma mei 13 2013, 20:27

Fwinn probeerde zwijgzaam zijn spullen te vinden en herhaalde zachtjes haar woorden. Hij stopte het boek voorzichtig in de tas en zocht naar nog meer spullen. Ondertussen vond Celia een stuk meer voor hem en deed het een voor een in de tas. Fwinn liet zichzelf overeind helpen en herhaalde haar woord zwakte even. Hij wist niet goed dat het een teken van zwakte was. Hij wist niet goed wie hij voor zich had op het moment dus hij vroeg de naam die hij als eerst bij de stem koppelde. Haar woorden kwamen bevestigend over en hij wendde even zijn gezicht richting de grond opzij. Hij glimlachte lichtjes. ‘Dat is zeker een tijd geleden…’ sprak hij terwijl hij zijn tas op zijn rug deed en weer vooruit keek waar Celia vermoedelijk stond.

Fwinn hoorde haar toen zacht zeggen dat ze het vervelend voor hem vond. Och gut, nog meer medelijden. Hij hoefde het niet, hij kwam er wel doorheen op een of andere manier. Zwijgzaam verstijfde hij lichtjes toen haar felle woorden echter zijn oren bereikte. ‘Ik maak het geen zwakte van me! Ik ben gewoon….’ Wilde hij er heftig terug op reageren. Maar hoe meer hij er over nadacht des te meer hij Celia gelijk moest geven en vandaar dat hij zijn zin abrupt stopte. Hij zuchtte even. En toen ze over motivatie begon brak hij. Hij liep voorzichtig zijwaarts en leunde tegen de muur en staarde met een lege blik naar het zwarte scherm voor zijn ogen. Hij zuchtte even. ‘Ik heb altijd geleefd voor mijn passie, fotografie..’ sprak hij met een kalmere stem. Hij huiverde licht. ‘Ik ben hier komen studeren op kosten van de baas om in het vervolgtraject naar de school van visual arts te kunnen…’ sprak hij. ‘Mijn studie mag ik hier afronden, maar hij betaald niet meer mijn studie aan de visual arts school…’ sprak hij toen. ‘Ik ben blind, fotografie is onmogelijk. Je kan niet fotograferen wat je niet ziet, Celia…’ sprak hij zacht. ‘Daarbij opgeteld is mijn grootste steunpilaar, Noëla, vertrokken naar een andere planeet om daar te werken voor een andere fotograaf..’ sprak hij. ‘Ik ben ontslagen omdat ik geen werk meer kan leveren…’ vervolgde hij. ‘Ik ben alles langzaam kwijt aan het raken. Mijn motivatie is het laatste waar ik me zorgen over maak, Celia…’ sprak hij toen zacht en duwde zich weer van de muur af. ‘Zien? Met andere zintuigen? Ze zijn niet voor niets anders genoemd, Celia…’ sprak hij met een spottende toon en zuchtte even. ‘Ik weet niet hoe, of wat ik zou kunnen doen om anders te zien, Celia.’ Sprak hij met een verzuchtende stem. ‘Horen is om geluid waar te nemen. Proeven om smaken te definiëren…’ sprak hij. ‘De rest hoef ik niet op te noemen of wel?’ sprak hij toen en leunde weer tegen de muur aan.

_________________


   
   
   

WHEN WORDS BECOME UNCLEAR, I SHALL FOCUS WITH PHOTOGRAPHS.
WHEN IMAGES BECOME INADEQUATE, I SHALL BE CONTENT WITH SILENCE.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Celia
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Ayelinn
Posts : 538
Points : 5
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Vuur en Duister
Klas: Master Geralt
Partner: The world is full of lovers, we don't need any more

BerichtOnderwerp: Re: Why helping...me?   wo jul 31 2013, 00:15

Celia's felle groene ogen hadden Fwinn geen moment met rust gelaten, al zou het het toch niet door hebben gehad. Ze bleven hem volgen toen hij naar de muur liep en daar tegenaan leunde. Toen begon hij met praten. Celia sloeg haar armen over elkaar en luisterde naar hem. Hij klonk verslagen in zijn woorden en dat zorgde ervoor dat Celia's humeur er niet beter op werd. 'Je laat het klinken alsof de wereld is vergaan,' was haar eerste reactie op Fwinn's woorden. Ze zweeg weer. Dit was niet de manier om hem te overtuigen. Toen Celia weer begon met praten klonk haar stem anders. Zacht, met een sprankje vriendelijkheid in de ondertoon ervan. 'Toen ik een paar maanden oud was ben ik uit mijn huis ontvoerd. Ik ben opgegroeid in een gevangenis, ergens diep onder de grond. Als er al licht was, dan was dat afkomstig van fakkels die vaker uit dan aan waren. Ik leefde in complete duisternis. Ik was blind, doof en stom. Ik zag niks. Ik kon met niemand praten en als ik al geluid maakte zorgde de muren van mijn cel ervoor dat het geluid weerkaatste waardoor ik gedesoriënteerd raakte. Ik heb ermee leren leven. Ik gebruikte de echo om te horen waar de muren van mijn cel waren. Ik voelde met mijn voeten waar de kuilen zaten waar ik door kon struikelen. Door alle zintuigen samen te laten werken ontdekte ik een hoger niveau van ''zien''. Als je me nu zou blinddoeken zou ik in een balzaal nog steeds een muis kunnen vinden,' vertelde ze.

Celia richtte haar blik weer op Fwinn. 'Ik kan niks doen aan de fotografie. Ik kan niks doen aan mensen die je dierbaar zijn die uit je leven verdwijnen. Ik kan je wel leren om te zien zonder daadwerkelijk te hoeven kijken,' ging ze op haar normale toon weer verder. Opnieuw laste ze een paar seconden stilte in. 'We lijken wel wat op elkaar Fwinn. Misschien is dat de reden dat ik zo opgefokt ben over je blindheid. Het doet pijn als er iets van je wordt afgenomen. Dat maakt het juist meer het vechten waard om het terug te krijgen,' eindigde ze. Hoewel Celia wist dat Fwinn haar niet kon zien wende ze zich van hem af. Misschien zocht hij niet naar wat ze hem bood. Maar dat maakte niet uit. Ze had het in elk geval geprobeerd.

(Het spijt me heel erg. Ik had het vreselijk druk en daarna een gigantische writersblock)

_________________
Ronodan || Miss Oriël || Aloiysius || Celia || Mordecai || Hunter

From Shadows, we'll Descend upon the world. Take Back what you Stole.
From Shadows, we'll Reclaim our destiny. Set our future Free. And we'll Rise.

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Kristh
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Mitch
Posts : 301
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Light
Klas: -
Partner: You ain't nothing more then a distortion in a perfect taken photograph

BerichtOnderwerp: Re: Why helping...me?   za aug 24 2013, 20:22

Fwinn had zich tegen de muur aan laten leunen en zijn woorden klonken inderdaad wat verslagen. Het was ook niet vreemd voor een kerel van zijn leeftijd. Hij had half jaar op straat rondgezworven vechtend om te overleven. Iedere dag vechtend voor zijn eten, en toen kwam hij Noëla tegen die alles omgooide. Niet alleen dat, hij kreeg een baan waardoor hij zijn passie mede om kon zetten in geld. Het was niet vreemd dat iemand die door een handicap dit te verliezen bang was om terug op straat te belanden. En ditmaal alleen, omdat Noëla gewoon wel haar werk kon blijven doen. Fwinn tuurde in de zwarte leegte voor zijn ogen en hoorde Celia wat uitleggen en keek even weg. ‘Het lijk t niet helemaal  op elkaar, maar ik kan horen waar je op doelt…’ sprak hij toen en kwam van de muur af met wat leek op iets hervonden moed. Ze leek hem verdorie hier hulp te bieden en iedere kans om zich weer te kunnen verdedigen liet Fwinn op het moment echt niet glijden. Zolang hij minstens die rotzakken van zich af kon houden door zichzelf te kunnen verdedigen was hij tevreden. De rest moest hij maar leren om te gaan. Fwinn balde een vuist wat aangaf dat hij iets van energie had die hij wel kwijt wilde in de training. Maar hij wist niet goed wat hem te wachten stond. Hij had Celia altijd gezien als een zeer gedisciplineerd persoon en dit kon nog zwaar worden voor zichzelf. Hij keek toen in de richting van Celia. ‘Hoe of wat zijn je plannen, ik heb namelijk de rest van de dag geen les meer..’ sprak Fwinn en pakte zijn tas op om deze dan over zijn schouder te gooien en een teken te geven dat hij in feite klaar was om ieder moment te beginnen. Hij had een tevreden grijns op zijn gezicht. Misschien was Fwinn niet de beste als het ging om zijn motivatie hoog te houden wanneer het slecht ging, wanneer iets hem dan weer in de hand gespeeld werd greep hij het met beide handen aan. En Fwinn was nu niet van plan het aanbod dat Celia hem gaf zomaar neer te laten vallen.

-wat kort, sorry daarvoor-

_________________


   
   
   

WHEN WORDS BECOME UNCLEAR, I SHALL FOCUS WITH PHOTOGRAPHS.
WHEN IMAGES BECOME INADEQUATE, I SHALL BE CONTENT WITH SILENCE.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Celia
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Ayelinn
Posts : 538
Points : 5
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Vuur en Duister
Klas: Master Geralt
Partner: The world is full of lovers, we don't need any more

BerichtOnderwerp: Re: Why helping...me?   do aug 29 2013, 16:31

Hij begreep wat ze hem wilde zeggen. Dat was tenminste al iets. Toen Fwinn zichzelf losmaakte van de muur zag Celia dat er iets in zijn houding veranderd was. Hij leek gemotiveerder, alsof hij meer energie had dan een paar minuten geleden. Toen hij weer sprak vormde Celia's mond zich om tot een lichte glimlach. Hij was heel zwakjes, maar hij was er wel. Dit was een beetje de Fwinn die zij zich herinnerde. De grijns die zijn gezicht sierde na het maken van die opmerking vertelde Celia dat hij inderdaad wat meer vertrouwen en motivatie had gekregen in de situatie.

'Als je toch vrij bent, dan kunnen we net zo goed direct beginnen. De beste plek om nu heen te gaan om te trainen is waarschijnlijk de gymzaal,' zei ze tegen hem waarna ze zich omdraaide en in de richting van de gymzaal begon te lopen. In feite was ze nu al begonnen. Veel andere mensen zouden waarschijnlijk naast Fwinn zijn blijven lopen, hem nog net niet aan zijn arm vasthouden om hem overal langs te loodsen. Maar dat was het laatste wat die jongen nodig had. Dat was de reden dat Celia gewoon vooruit gelopen was en niet meer omkeek. Ze maakte voldoende geluid voor hem om haar te kunnen volgen.

(Ugh, kort. Maar ik zal een nieuw topic bij de gymzaal aanmaken goed?)

_________________
Ronodan || Miss Oriël || Aloiysius || Celia || Mordecai || Hunter

From Shadows, we'll Descend upon the world. Take Back what you Stole.
From Shadows, we'll Reclaim our destiny. Set our future Free. And we'll Rise.

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFILE
MAGICIAN

BerichtOnderwerp: Re: Why helping...me?   

Terug naar boven Ga naar beneden
 

Why helping...me?

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Helping people is the best thing I ever knew {Sheetjes shop + dropping}

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Starshine Academy ::  :: Classrooms-