PortalIndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 I have to leave

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Lightning
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Noelani
Posts : 4389
Points : 10
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Fire|Darkness
Klas: Master Savador
Partner: I know everything happens for a reason, but sometimes i wish i knew what that reason was...

BerichtOnderwerp: I have to leave   za apr 13 2013, 12:42

Het werd haar teveel. Dagen lang moest ze faken. Een nep glimlach laten opdoen. Zodat niemand wist hoe ze werkelijk voelde. Maar dat begon stillaan erger te worden. Lightning kon gewoon hier niet meer langer blijven. Ze brach iedereen alleen maar nog meer in gevaar. Zoals Fwinn, het was allemaal haar schuld dat Fwinn blind was. Alleen maar haar schuld. Die mannen zaten achter haar aan. En achter haar vrienden, puur om haar te breken. Van de eerste keer hadden ze meteen al in actie geschoten bij fwinn. Iedere nacht liet zich al huilend in slaap vallen, waardoor tegen de morgen haar wangen vol met opgedroogte tranen zat. Gewoon simpel haar gezicht opfrissen met ijskoud water, wat make-up en ze kon weer de hele dag gaan faken, zodat het niemand zou opvallen. En dat hield ze goed vol. Nog niemand die het werkelijk was opgevallen, alleen kon ze dit niet voor eeuwig ophouden. Op een dag zal haar masker vallen en dan zouden er velen bezorgt worden op haar, iets dat ze juist neit wou. Lightning wou niemands hulp. Dit kan ze gewoon niet lang meer volhouden. Het werd teveel, beter gezegt het werd te lastig. De dagen gingen langzamer voorbij. Het werd lastiger o mhaar masker op te houden. Veekl kwam ze haar kamer nou ook niet meer echt uit. En als ze er toch uit kwam dan was dat 's avonds. Zelfs middennacht. Meestal kon ze dan gewoon niet meer slapen. Dan dwaalde ze wat rond in de school, vaak zelf buiten school; Frisse lucht hielp haar altijd. Het kalmeerde haar wanordelijke gedachten. Leek haar gedachten te bevriezen. Dan sloot ze altijd voor even haar ogen. Even genietend van de stilte in haar hoofdd, want vanaf ze weer in haar kamer was, kwam de warboel meteen terug. Dagenlang had ze het nog redelijk onder controle gehad. Alleen was er veel veranderd. De ontdekkig van die rune op haar schouer. De mannen die wisten waar ze was, Fwinn die dankzij die mannen blind was. het werd allemaal teveel. Het zou voor iedereen gewoon veiliger zijn als ze SSA zou verlaten; Kort gleden haar kristalblauwe ogen naar haar bureau. In het midden lag een witte formulier waarbij in mooie sierlijke letters "Erza Lightning Scarlet" stond. Die brief...een uitschrijvingsbrief. Die lag daarnu al voor een tijdje klaar. De hele tijd had Lightning gedacht dat dit triestige gevoel van eenzaamheid van haar wel weer zou verdwijnen. alleen was dat verkeerd gedacht. Het werd zelfs erger. Opnieuw gleden er enkele tranen over haar wangen die light dan ook meteen wegwreef. Langzaam stond Lightning nadat ze naar de klok had gekeken recht. Al haar kleren begon ze weer in de koffers te steken. haar vingers gleden naar het kettinkje dat ze van Fwinn had gekregen. Een korte kleine glimlafch kwam te verooschijnt, maar verdween al weer zo snel als het was gekomen. Daarna nam ze de kleine papieren briefjes van haar bed. De ene in een vorm van een bloem, en de andere met een gedichtje die had ze gekregen van Mini. Ook dat stak ze voorzichting in haar koffer."Kiara" Sprak Lightning triestig. De cheetah welp kwam meteen vaonder het bed vandaan."Het is tijd...om te gaan" Het was nu eenmaal de perfecte uur waar normaal gezien alle studenten naar de les moesten gaan. Zo kwam ze om dit tijdstip dus geen vrienden tegen en kon ze ongezien naar het kantoor van de headmaster sluipen. Met haar koffers in de ene hand en de uitschrijvings formulier in de andere, sloop ze door de gangen, nog proberend de volgende tranen te bedwingen, zonder enig succes. Lightning had geen zin om master Savador te spreken. Toch moest deze uitschrijvingsformulier worden afgeleverd; haar koffers zette ze dan naast deur van zijn kantoor en beveelde Kiara te blijven zitten. Zo stil mogenlijk sloop ze zijn kantoor binnen. het was verkeerd om het hem niet rechtstreeks te geven, maar Light durfde hem niet onder ogen te komen, net als bij haar vrienden...Stop met denken! het maakte niet uit. Vanaf dat ze uit school was zal iedereen veilig zijn. Dat is het enige dat nu telde, al de rest was niet belangrijk genoeg! Bij het bureau bleef ze even stilstaan. Haalde even diep adem en legde vervolgens haar formulier op het bureau van de headmaster."Het spijt me..." Snikte Lightning" Voor al de problemen die er door mij waren.." En dan had light het ook over de avond dat Fwinn blind was geworden en zij twee vervormde armen had gehad. Meteen draaide ze zich om en stapte naar de deur om hier weg te zijn voor Master Savador zou binnen komen. Haar hand lag dan ook juist op de deurklink toen Light een andere deur hoorde open gaan en de stem van de headmaster hoorde die een vraag aan haar stelde. Even slikte Lightning en draaide zich langzaam naar hem op, starend naar de grond. haar tranen zo proberen te verbergen. Ze mag niet nog eens huieln, dee dat mag zeker neit gebeuren. "Het spijt me meneer, ik bracht gewoon wat papier." kort wees ze naar zijn bureau."Zou ik mogen gaan meneer?" vroeg ze vervolgens. Lightning wou hier zo snel mogenlijk weg, haar ouder zaten nu waarschijnlijk al te wachten bij de shuttles..

cadeau voor de jarige Noah ^^:
 

(Saf, and people with permission)

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: I have to leave   vr apr 26 2013, 02:55


Met een ferme ruk trok hij de inktzwarte gordijnen dicht om het felle schijnsel van de lentezon tegen te gaan. Meteen kreeg de zijkamer een duistere, lugubere sfeer. Hij liet een verachtende snuif horen om zijn ongenoegen over het nieuw aangebroken seizoen te laten blijken. Walgelijk. Als er iets was dat hij haatte dan waren het wel vrolijk zingende vogels, de brandende zon, spelende luidruchtige kinderen, dartelende lammetjes in de wei. Niet alleen deze kamer kwam aan de beurt - nee, ieder vertrek dat hij als zijn persoonlijke domein beschouwde werd handmatig verhuld in een verduistering die voor iemand anders als een ontspannend warm bad op een koude winterdag zou zijn. Zacht in zichzelf in het Shadraans murmelend frunnikte hij met de kin op zijn borst even aan de uiteinden van zijn stropdas, die hij zorgvuldig voor een spiegel schikte. De norse frons stond nog zichtbaar tussen zijn wenkbrauwen op zijn gelaat toen hij de hoofdkamer van zijn kantoor - waar hij alle gasten ontving en de nodige gesprekken hield - weer binnentrad. Ook de zoom van zijn stropdas hield hij nog tussen twee vingers om deze glad te strijken in zijn afwezige handeling, toen hij plots abrupt stilstond en tegen de rug van een ongewenste gast aankeek. Well, for god's sake. Ongewenst, want hij had geen afspraken staan voor vanmiddag en hij had haar ook niet horen binnenkomen, laat staan ook maar de toestemming gegeven om binnen te mogen komen. Roerloos bleef hij even op zijn plek staan. Starend naar de leerlinge - want iets anders kon het niet zijn - nam hij zich een oppervlakkige houding aan terwijl hij met verontwaardigd opgetrokken wenkbrauwen een hand op de leuning van zijn stoel legde. Alsof hij met blik en houding alleen al een verklaring voor haar stiekeme binnentreding eiste. 'Ik geloof niet dat wij een afspraak hebben staan?' vroeg hij op een zoet toontje alsof hij het tegen een klein kind had, maar waar het sarcasme van zijn semi-vriendelijkheid als dikke stroop van de woorden afdroop. Het viel hem later pas op dat de persoon Scarlet was, waarop hij zich opvallend stil hield. Ze was immers één van de leerlingen die hem blijkbaar nog wel kon waarderen. Er veranderde niet veel aan zijn gelaat of houding, maar zijn blik stond wat vragend toen het meisje zich naar hem omdraaide en terneergeslagen haar blik op de vloer vestigde.
'Het spijt me meneer,' verontschuldigde ze zich. 'Ik bracht gewoon wat papier.' Zijn blik volgde haar wijzende vinger naar een brief op zijn bureau. 'Gewoon' wat papier, jaja. Dat wilde hij eerst even zelf zien. 'Zou ik mogen gaan meneer?' Er trok even een bedenkelijke frons over zijn gezicht nadat hij een paar stappen richting zijn bureau had gezet en al met de brief in zijn handen stond, die hij op zijn gemakje openvouwde. Bit in a hurry, aren't we?
'Een momentje,' zei hij terechtstellend. In hetzelfde ogenblik maakte hij een beheerst knipje in zijn vingers waarna de deur achter Scarlet een zacht klik-geluid maakte. De schaduwen die zich op zijn commando in het sleutelgat hadden samengepakt deden de deur op slot. Het overrompelde hem allemaal een beetje, en het was ook een beetje verdacht om zijn kantoor op je tenen binnen te sluipen en een brief achter te laten. Wat moest hij daar nu weer van denken? Uiteraard dat hij dus allereerst het fijne hiervan wilde weten, of ze het daar nu mee eens was of niet.

[ Gracias nog voor het cadeautje, Noeleke, dats so sweet <3 ]

_________________



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Lightning
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Noelani
Posts : 4389
Points : 10
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Fire|Darkness
Klas: Master Savador
Partner: I know everything happens for a reason, but sometimes i wish i knew what that reason was...

BerichtOnderwerp: Re: I have to leave   vr apr 26 2013, 17:08


Het was het beste dat ze vertrok. Al haar vrienden zouden veilig zijn, Light zou zich niet hele dagen ongezien ongerust moeten maken; dag in dag uit alles strak in de gaten houden wanneer niemand op haar lette. Het was vermoeiend. Putte haar uit. Dat zou bij iedereen ook op een dag teveel worden. Lightning had echt gedacht dat naar school gaan een heel goed idee was, mar mettertijd, hoe langer ze hier zat hoe minder ze hier nog wou blijven. het was gewoonlijk gevaarlijk. De mannen die achter haar zaten waren helemaal niet bang om een school binnen te sluipen. Dat was voor hen geen enkel probleem. Ze hebben Fwinn blind gemaakt..., wat zullen ze nog doen bij de rest van haar vrienden. dat wou light niet op haar geweten hebben. Daarom had ze haar moeder gebeld; haar verklarard dat ze al die tijd gelijk had en dat ze terug naar huis wou gaan. De jonge vrouw was er meteen mee akkoort gegaan, die was zowiezo al tegen light haar idee geweest om naar school te gaan. Dus vandaag zou haar moeder op het platform wachten; eigenlijk wou Light niet weg, maar dit was het beste voor iedereen ook voor haar. Dat was de reden waarzoem ze haar koffers had gepakt en het kantoor van de headmaster was binnen geslopen om het op zijn burea achter te laten. master Savador onder ogen komen was wel het laatste dat Lightning wou hebben. daarom kwam ze als een soort dief binne, iets waarbij ze nogal ongemakkelijk bij voelde, alleen had ze niet echt een andere keus; Zo snelals ze maar kon stapte ze weer naar de deur. Als bevroren bleef ze staan. 'Ik geloof niet dat wij een afspraak hebben staan?. hoorde Lightning de headmaster zeggen. Gewoon de deur open doen en weg was ze, maar nee ze was streng opgevoed en wegstappen van iemand hoger in rang was laf en zielig. Dus draaide ze met nergeslagen ogen naar hem om. Zwijgend keek ze toe hoe hij het papier openvouwde."een momentje" hij had het nog maar juist gezegt of ze hoorde hoe het slot van de deur draaide. Binnenmonds begon Light te vloeken. Dit had ze moeten zien aankomen."mag ik gaan meneer...mijn ouders wachten op me." Probeerde ze beleefd. Wat trouwens wel waar was. Alleen wou Lightning hier zo snel mogenlijk weg, uit de buurt van zijn doordringende blik die bijna door je heen kon kijken. Dat gevoel gaf zijn blik haar toch."het is niet zo belangrijk meneer..."Mompelde ze meer tegen zichzelf dan tegen hem. Ze had toch gelijk? Het gebeurde toch wel eens vaker dat een studen zich uit school schreef? Dat de deur opslot zat maakte haar licht nerveus..

(sorry flutje voel me niet echt goed *.*)
(graag gedaan ^^)

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: I have to leave   vr mei 03 2013, 02:03

Words; 551 || Mood; Mistrustful || OOC Notes; ((No matter ;3))

Such lack of knowledge



Het was opvallend om Scarlet te treffen in zijn eigen kantoor zonder voorgeplande afspraak. Het meisje ontving hij nauwelijks in zijn vertrek als een gevolg van slecht gedrag en verdere problemen deden zich ook niet gauw voor. Naast Duvessa dan, maar zelfs in die kwestie leek ze hem eerder te willen ontwijken dan vragen om zijn hulp. Dat was het enige wat hij haar wel kwalijk nam. Eens in de zoveel keer hervormde haar lichaam zich in de meest pijnlijke en onnatuurlijke houdingen en kwam een afschuwelijk beest vrij; datzelfde beest dat hem nota bene haast gedood had, zijn zoon verblind had en nog talloos andere slachtoffers had gemaakt waar het veel minder goed mee was afgelopen.
In langzame handelingen schudde Savador de brief uit de envelope en vouwde deze open. Vanuit de binnenzak van zijn nette colbert haalde hij zijn leesbril tevoorschijn, die hij op het puntje van zijn neus plaatste. 'Mag ik gaan meneer? Mijn ouders wachten op me..' Over de rand van zijn bril wierp hij haar een doodserieuze, ietwat ijzige blik toe. Een antwoord op haar verzoek volgde echter niet. In plaats daarvan leek hij het straal te negeren en had hij zijn blik alweer op de brief gevestigd. 'Het is niet zo belangrijk meneer...'

'Maar ogenschijnlijk belangrijk genoeg om me er persoonlijk over te contacteren,' zei hij luchtig zonder haar aan te kijken. Spijtig dat ze dacht dat hij zo snel op zou geven. Maar zij kon momenteel niet weg en haar ouders konden wel wachten. Hij wilde weten wat haar motief was om het zo ongezien te willen doen. De strenge ogen van de Hoofdmeester schoten over de regels, en naarmate hij de laatste alinea naderde, hoe dieper de kleine frons tussen zijn wenkbrauwen werd. Wat hij na iedere regel meer en meer te weten kwam, van haar motief tot de reden van het schrijven van de brief, zinde hem totaal niet. Spijtig dat ze hem nu ook liet denken dat zijzelf snel de handdoek in de ring gooide. Uitschrijven? Uiteraard, wellicht dat het veiliger was om gewoon je mond te houden, er verder niet meer over te spreken en te doen alsof alles wel was. Maar dat was het niet, en dat wist zij net zo goed als hij. Ze hielp zichzelf er niet bepaald mee door haar problemen te ontvluchten. Het beest ging overal waar zij ging, om vervolgens op de eerstvolgende locatie een hoop slachtoffers aan hun lot over te laten. Het zou geen enkel verschil maken. En dat ze het kennelijk hierbij wilde laten viel hem vies van haar tegen. Kalmpjes liet hij zijn blik de hare weer zoeken en snoof de lucht in een ademteug via zijn neusgaten op. Een gebaar dat liet lijken alsof hij zijn neus er nu al voor ophaalde. Binnen een paar beheerste passen stond hij pal voor haar, richtte zijn hoofd op en zette een hand vlak naast haar hoofd tegen de deurpost om haar te geboden in deze losse greep te blijven staan. Tamelijk kalm staarde hij op haar neer, onduidelijk wat hij nu van haar verlangde. Maar zijn blik oogde ijzig en zijn toon klonk onverbiddelijk toen hij de brief in zijn vrije hand demonstratief omhoog hield. 'En wat,' vroeg Savador zacht maar streng, 'heeft dit te betekenen?'

_________________



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Lightning
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Noelani
Posts : 4389
Points : 10
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Fire|Darkness
Klas: Master Savador
Partner: I know everything happens for a reason, but sometimes i wish i knew what that reason was...

BerichtOnderwerp: Re: I have to leave   za mei 11 2013, 15:00


Laat me gaan, laat me gaan. Deze woorden bleven maar in haar hoofd ronddraaien. Waarom liet hij haar nou niet gaan? Het was de bedoeling dat hij opgelucht zou moeten zijn, kom op het was nou niet dat Lightning iemand was zonder problemen. ze was een onveilige student met wat ze had. Iedere nacht moest ze ervoor zorgen dat ze helemaal alleen was in het bos. een keer was het mis gegaan, en wat nog erger was, was dat ze het zich niet kon herinneren. Het idee dat ze iemand had aangevallen was nou niet iets waar ze blij mee was. Het tergde haar. Het frustreerde haar. vooral de slapeloze nachten waren het ergste. De laatste tijd moest ze meer en meer de neiging weerstaan om niet naar de pilletjes te grijpen die duvessa dan voor een nacht gevangen hield waardoor ze dan wel kon slapen. Lightning droomd al jaren lang van om duvessa onder controle te kunnen krijgen. De man die ze om de week ziet leerd haar een eigen dierenvorm te maken. Want Lightning had er zelf ook een blijkbaar. Maar tot nu toe was het nog niet gelukt om samen met hem erachter te halen welk dier ze had. Alleen was het hier moeilijker in contact te geraken omdat hij niet op deze school zat en dus iedere keer stiekem in het schoolterrein moet sluipen. Maar wanneer ze weer thuis les zou krijgen zou ze wel haar ouders zover kunnen krijgen om hem in te huren om haar te helpen met haar dierlijke vorm. Dat zou inderdaad wel kunnen. Het zou haar wel lukken. Angstig beet ze op haar onderlip. Waarom had ze de headmaster niet zien zitten? Dat had ze wel moeten hebben gezien dan zou ze helemaal nu niet in zijn kamer zijn opgesloten. 'Maar ogenschijnlijk belangrijk genoeg om me er persoonlijk over te contacteren,' zei hij luchtig. Meteen sloeg ze haar ogen naar de grond. Daar had hij wel een punt. Lightning had het natuurlijk ook aan iemand kunnen doorgeven, maar die zouden het dan ook zelf hebben gelezen waarschijnlijk of erachter vragen en was er weer zo'n heel gedoe geweest. Misschien had ze dat toch beter gedaan want dan had ze nog kunnen weglopen, hier is dat nu onmogenlijk. Toen ze haar ogen weer naar savador oprichte zag ze hem op haar afstappen waardoor ze automatisch achteruit stapte en al snel de muur tegen haar rug voelde duwen. Iets geschrokken keek ze hem recht in de ogen toen hij zijn ene hand naast haar hoofd plaatste en met de andere hand iets opgeven hield waar hij haar uitschrijvingsformulier vast hield. Kort slikte ze maar bleef hem recht aankijken. ze was niet bang van hem. Nooit geweest ook. 'En wat,' vroeg Savador zacht maar streng, 'heeft dit te betekenen?' Kort beet ze weer op haar onderlip, begon de roeste smaak van bloed te proeven. Die domme gewoonte ook. Iedere week beet ze haar lip wel eens open, ene week meer dan een andere week. "euhm..." Haastig zocht ze naar de gepaste woorden. Waarom was hij toch zo dichtbij? Het maakte haar nerveus. Waarom wist ze er niks op te zeggen? Nogthans wou lightning hem alles vertellen, maar haar woorden leken vast te zitten in haar keel. "h-het is gewoon beter dat ik van school ga..." De hele tijd al zitten bijtend op haar onderlip keek ze savador recht aan."Iedereen rond mij word alleen maar gekwetst door mij...dat kan ik niet meer aan" Legde ze het dan maar zo goed mogenlijk aan."Dat...Het is veiliger voor hen, voor uw school dat ik ga." Mompelde ze dan. Waarom liet hij haar niet gaan? Dan had hij toch een probleem minder om voor te kijken? Een groot probleem minder...
.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: I have to leave   wo mei 22 2013, 04:45

Words; 794 || Mood; Captious || OOC Notes; xxx

» Voice

» Theme



Eeuwige norsheid tegenover ongerepte nieuwsgierigheid, zo had hij haar als zijn nieuwe persoonlijke prooidier in een hoekje gedreven. Niet om het vlees van haar botten te scheuren zodra hij de kans kreeg, maar om haar zwakke motieven één voor één uit te kleden tot er niets anders overbleef dan de harde kern van waarheid. Ja, door haar toedoen was hij die nacht in het bos om het leven gekomen als hij zichzelf niet had weten te redden. En ja - ze had er mede voor gezorgd dat zijn oudste zoon blind was geraakt. Eigenlijk was de schuld allemaal op Duvessa te schuiven en werd zij door het beest enkel als container gebruikt. Maar hij wist dat alles nu opgeven hier en de wijde harde wereld in trekken waar jan en alleman een klopjacht op haar en het beest diep in haar organiseerden nog veel gevaarlijker was. Bovendien was het Scarlet, één van de weinige leerlingen die hem blijkbaar wel kon waarderen, en van haar waren er spijtig niet genoeg van. En, hij wilde het eigenlijk niet toegeven en zou het ook nooit openlijk bekennen, wist hij ook dat Fwinncendh erg gesteld op haar was. Ze zou het er enkel slechter voor haarzelf op maken door weg te vluchten. Het was hoe dan ook haar eigen keuze en hij zou haar niet met kettingen vastbinden aan een stoel om haar hier te houden, want hij was noch haar voogd, noch een kennis. Maar dat betekende niet dat hij zichzelf ervan zou weerhouden om haar de verstandigere opties onder ogen te laten zien.
Zijn eerste reactie dwong Scarlet er al op aan om haar blik neer te slaan. Geringe mensen stonden al klaar met een stabiel weerwoord op zijn sterke punten, en dat liet hij maar weer blijken. Het was niet voor niets dat hij zich nuttig voor de maatschappij had willen maken door zich als jonge twintiger allereerst te verdiepen in rechten. Alsof hij voor haar al net zo'n grote boeman was voor ieder andere op de school deinsde Scarlet verschrikt achteruit toen hij haar naderde. Sceptisch trok hij een wenkbrauw op. Bang? Was dat inderdaad het geval, dan werkte het voor hem des te meer in zijn voordeel. Toch sloeg hij er verder geen acht op. Zijn lange vingers vouwden zich om het stevige papier van de envelop die hij nog steeds demonstratief opgeheven in een hand hield. Het meisje begon haar antwoord met een nietszeggend 'euhm' waarop hij vragend - en ook wat spottend - zijn beide wenkbrauwen optrok en zijn kin iets ophief, in afwachting of ze het bij zo'n loze reactie zou laten. 'H-het is gewoon beter dat ik van school ga...,' vervolgde Scarlet. Een bevestiging dat ze het inderdaad bij een loze reactie zou houden. Zo ontzettend veel voegde ze er in zijn ogen niet aan toe. 'Iedereen rond mij word alleen maar gekwetst door mij... dat kan ik niet meer aan. Dat... Het is veiliger voor hen, voor uw school dat ik ga.' De dramatiek. Schraap al je zonden met je mee en ga een potje janken in het eerstvolgende hoekje dat je ziet. Hij werd misselijk van dat zielige, zwakke gestamel.
Er klonk een kleine ademteug voor de Hoofdmeester zijn smalle lippen van elkaar af bewoog, nog altijd even kalm ogend als altijd.
'Wellicht. Maar is het ook veiliger voor jou? Kun je je niet herinneren dat ik heb gezegd dat ík er wel voor zal zorgen? Heb je enig vertrouwen in me? Het antwoord op al deze vragen is overduidelijk nee.' Hij had zijn gezicht terwijl hij sprak zodanig dichterbij gebracht dat de puntjes van hun neuzen elkaar bijna aanraakten en ze de haartjes van zijn netjes bijgewerkte sikje haast zou kunnen tellen. Zijn woorden waren overgegaan in een sinister gefluister, maar het onvoorspelbare scenario werd door één enkele handeling onderbroken toen hij plotseling van haar wegstapte en de deur met een hand openduwde. Met de hand waarmee hij de brief vasthield in zijn zij geplaatst keerde hij zich veelbetekenend naar haar toe. 'Maar als je bij de eerste stralen van de dageraad gevonden wil worden als een verminkt overhoopgeschoten onherkenbaar hoopje pulp, ga je gang,' luidde zijn woorden op een griezelig kalme toon terwijl hij naast de opening bleef staan om de deur voor haar open te houden. De lange gang die naar buiten het kasteel leidde oogde door het gat van de deur als een aantrekkelijke oplossing. Zoals zelfmoord dat in veel gevallen was voor manische depressievelingen die het leven niet meer zagen zitten. 'Ze grijpen je beslist, maar ach -' Met zijn vrije hand maakte hij een wegwerp-achtig gebaar. 'Wie ben ik om je tegen te houden recht in hun armen te lopen? Aan jou de keuze.' Zo moeilijk als het ongetwijfeld voor haar zou zijn, zo gemakzuchtig leek hij ermee om te gaan. Des te effectiever het was om haar de ogen te laten openen voor haar eigen naïviteit.

_________________



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Lightning
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Noelani
Posts : 4389
Points : 10
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Fire|Darkness
Klas: Master Savador
Partner: I know everything happens for a reason, but sometimes i wish i knew what that reason was...

BerichtOnderwerp: Re: I have to leave   wo mei 29 2013, 21:11

Lightning wou niet weg. Dit was een soort tweede thuis voor haar geworden. En vreemd genoeg was ze er gehecht aangeraakt. ook aan de mensen, vrienden die ze hier heeft gemaakt. Al durft ze nooit iemand meer volledig vertrouwen. Of het een trauma is? Kan zijn, al ziet Lightning dat zo niet, nee zij ziet het als een les dat ze heeft geleerd. Iedereen zal je op een dag wel een dolk in je rug steken wanneer ze je niet meer nodig hebben. Lightning is echt bang dat het weer zou kunnen gebeuren. Daarom zal ze nooit iemand volledig vertrouwen. het was beter zo, als ze niet iemand volledig zal vertrouwen dat ze niet afhankelijk word van anderen. Lightning zal onafhankelijk blijven hoe dan ook. alleen zo kon je sterker worden. Want je kunt niet voor altijd op anderen vertrouwen. Zo zul je het nooit redden in de wereld. Je moet voor jezelf durven opkomen. Anders zullen de anderen je als de zwakke zien, en die zijn namenlijk het makkelijkst uit te schakelen, beter gezegt zullen als eerste worden uitgeschakeld. Toen hij op haar afstapte stapte Lightning automatisch naar achteren. NIet omdat ze bang was ofzo, het was puur uit automatisme. Lightning had meteen geweten dat als Savador haar zou hebben gezien ze echt niet zo snel buiten zou geraken als Light zou hebben geplant. Toch had haar dat neit weerhouden om de brief persoonlijk in zijn kantoor te gaan brengen, nu heeft ze er wel lichtjes spijt van. Hij kwam zo dicht waarbij hun neuzen elkaar bijna raakten en ze hem recht aankeek zonder haar ogen deze keer neer te slaan. Oke Lightning had nu werkelijk een slecht excuus gegeven. Maar waarom besefte savador niet dat hij dan een grote last minder zou hebben wanneer ze van school zou gaan? 'Wellicht. Maar is het ook veiliger voor jou? Kun je je niet herinneren dat ik heb gezegd dat ík er wel voor zal zorgen? Heb je enig vertrouwen in me? Het antwoord op al deze vragen is overduidelijk nee.' Kort beet ze op haar onderlip, daar had hij het mis."Nee meneer," sprak ze beleefd."Ik weet dat u ervoor zou zorgen, maar...." Ze zocht naar de juiste woorden."Ik wil u helemaal niet tot last zijn, ik vertrouw u meer dan ik ooit iemand zal vertrouwen....maar ik ben toch iemand die alleen maar problemen zou trekken." Sprak ze naar waarheid. Het was zo, er kwamen alleen maar problemen als je light kende. Juist op tijd kon Lightning haar evenwicht hervinden toen hij de deur met een grote zwier opende. 'Maar als je bij de eerste stralen van de dageraad gevonden wil worden als een verminkt overhoopgeschoten onherkenbaar hoopje pulp, ga je gang,' Zei hij zomaar oppeens. Dat had Lightning niet zien aankomen, het maakte haar iets wat achterdochtig al liet ze dat niet zozeer meteen zien. 'Ze grijpen je beslist, maar ach -' Met zijn vrije hand maakte hij een wegwerp-achtig gebaar. 'Wie ben ik om je tegen te houden recht in hun armen te lopen? Aan jou de keuze.' Verward en verrast keek ze hem aan. Was hij bezorgt om haar? Kon dat het zijn? Nee dat kon niet, waarom zou hij. Lightning was niet een persoon waar je bezorgt om kon zijn. Even fronste ze, wou toch op haar eigen manier afscheid nemen en er dan vandoor gaan. Zonder angst of wat dan ook keek ze Savador aan."maakt u zich nu zorgen om...mij?" Vroeg zich glimlachend."Inderdaad u hebt geen enkel verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat ik niet weg zal gaan....,toch?" Ze vroeg het iets wat te onzeker naar haar smaak.Een gemeende glimlach waarbij het haar ogen bereikten en liet twinkelen kwam zichtbaar, iets dat nog maar zelden gebeurt. Lightning lachte maar zelden waar de warmheid van haar pure persoonlijkheid zichtbaar werd, alles werd in die glimlach zichtbaar. Met een enkele stap stond ze vlak voor Savador, je zou het zelf bijna tegen hem kunnen noemen."Bedankt voor alles." Zei ze met haar warme pure stem."Bedankt dat je me verzorgte zelfs nadat ik....u had aangevallen...." Lightning had echt gedacht dat Master Savador van haar zou zijn gaan walgen nadat Duvessa hem had aangevallen. Toch had hij niet zo naar haar gekeken of gesproken. Iets dat Lightning helemaal niet had verwacht. Vervolgens ging ze op haar toppen staan en gaf een kus richting zijn wang....
.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: I have to leave   vr mei 31 2013, 03:13


» Voice


De keus lag nu bij haar en hij was niet degene die voor haar zou kiezen. Hij hoopte alleen dat ze verstandig genoeg was om de juiste keuze te maken. Voor haar het één, voor hem het ander. Het leek bijna alsof ze zich bewust had laten betrappen, misschien om nog een 'toevallige gelegenheid' te nemen om afscheid van hem te nemen. Waar zat dat kind met haar hoofd? De school was als een soort toevluchtsoord voor haar waar ze veilig zou zijn - niemand buitenaf had immers het recht op het terrein van de school te komen zonder officiële afspraak. Eén stap erbuiten en ze liep al grote kans om door sluipmoordenaars overmeesterd te worden. Het was waar dat hij er in dat geval niet langer meer voor aansprakelijk zou zijn wanneer ze zich had uitgeschreven - maar er was iets wat hem ervan weerhield om haar zomaar te laten gaan zodat ze zich onmiddellijk als levend doel opstelde. Iets dat hij, uiteraard, niet wilde toegeven. Dat was ook precies de reden waarom zijn uiteenzetting droop van het sarcasme en hij zichzelf een achteloze houding aannam om haar de keuze te geven: de weg naar haar zekere dood door de deur of haar veilige verblijf tussen de robuuste muren van het kasteel.
Nu hij haar in een hoek had gedwongen en dicht bij haar stond besefte hij dat de expressie op haar gelaat geen angst was, maar wat dan wel?
Peinzend beet het meisje op haar lip. Die ergerlijke tic waardoor hij al in meerdere scenario's haar zijn zakdoek had uitgeleend om het bloed te deppen was ze dus nog steeds niet afgeleerd. 'Nee meneer,' zijn roofdier-achtige ogen gleden over haar gelaat ter hoogte van haar vastbesloten blik bij deze plotselinge tegenwerping. 'Ik weet dat u ervoor zou zorgen, maar....' Eén van zijn wenkbrauwen trok zich sceptisch op, maar hij gaf haar de tijd om op haar woorden te komen. 'Ik wil u helemaal niet tot last zijn, ik vertrouw u meer dan ik ooit iemand zal vertrouwen....maar ik ben toch iemand die alleen maar problemen zou trekken.'

'Dus dat is het dus. Je hebt geen vertrouwen in mij, je hebt vertrouwen in je hypothetische fabel dat ik te zwak ben om je belagers op afstand te houden. Nietwaar?' Minachtend hief Savador zijn kin iets op na zijn rappe conclusie om vanuit zijn onderste ooghoeken op haar neer te staren. Het laatste deel van zijn zin klonk daarbij niet eens vragend, alsof hij er al zijn zekerheid al in had gestopt. Met een enkele handbeweging zwaaide hij de deur open om haar haar weg naar vrijheid te belopen, tegen een komende zware prijs. Ze zou niet lang van haar vrijheid kunnen genieten. De verraste blik van overweldiging in haar blauwe ogen was hem niet ontgaan, evenals de glunderende uitdrukking die zich over haar gelaat voltrok. Achterdochtig trok hij zijn neus even op als de trotse elite zoals hij zich voelde. Wat het ook mocht zijn; hij vertrouwde het niet. Vooral nu de blik in haar ogen overduidelijke glunderen uitstraalde. 'Maakt u zich nu zorgen om... mij?' De hinderlijke vraag werd hem zo uit het niets gesteld dat hij verontwaardigd zijn mond opendeed en met een grimmige frons sputterend een poging deed een weerwoord te vormen dat aantoonde dat dit absoluut niet het geval was.
'I beg your pardon?' wist hij uiteindelijk wat netelig uit te brengen. Zorgen maken? Om haar? Waar haalde ze het idee vandaan. Maar zijn zeldzame sputteren en duidelijk merkbare ontsteltenis bewezen al meer dan noodzakelijk dat dit stiekem wel degelijk het geval was.
'Inderdaad, u hebt geen enkel verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat ik niet weg zal gaan... toch?' Nu stond hij daar, de grote meester die altijd zijn scherpe woordje wel klaar had, met zijn mond vol tanden en zich geen houding wetend opdat Scarlet hier niets anders dan de waarheid weerlegde.
'I-ik - had niet.. maar - beslist geen enkele reden om..' Hij stond op het punt de loze strijd op te geven toen hij alleen nog maar vormeloze geluidjes uit zijn keel kon voortbrengen terwijl hij ernstig fronsend op Scarlets breed glimlachende gezicht neerkeek. Nee; hij vond dit niet bepaald om te lachen. Hij struikelde bijna over zijn eigen voeten toen hij haastig achteruit wilde stappen op het moment dat Scarlet de afstand tussen hen verkleinde. Voelbaar verstarde hij toen het meisje zich onverwachts tegen zijn lichaam aandrukte, zijn handen radeloos zwevend boven haar schouders. De leerlinge voor zijn neus had zojuist één van de weinige manieren ontdekt om hem van zijn stuk te doen brengen en dat zinde hem allerminst. Het deed zijn grootse leeuwachtige trots krimpen tot de onrust van een hulpeloze puppy.
'Bedankt voor alles.' Hij wist niet eens op haar dankbetuiging te reageren. Hij probeerde wanhopig haar blik te ontwijken uit zijn ongemakkelijkheid - dat ging nog knap lastig nu ze zo dicht bij hem stond. 'Bedankt dat je me verzorgde zelfs nadat ik... u had aangevallen...' Nee - hij wilde hier niet voor bedankt worden! Hij wilde überhaupt niet dat ze het zich zou herinneren. Verschrikt ademde hij de teug vastgehouden lucht hoorbaar in bij de plotselinge aanraking van haar lippen op zijn huid. Versteend liet hij het gebeuren tot ze zich weer neer liet zakken op haar zolen. Nog lichtelijk van de kaart staarde hij het meisje voor zijn neus even verbluft aan. En alsof dat nog niet genoeg was voelde hij zijn bleke huid langzaam maar zeker rood kleuren door de hele overdondering - deels ook uit schaamte dat het hem niet gelukt was om de broze gevoelens van zijn kleine zachte kant te onderdrukken. Met een ruk en een zwiep van zijn mantel draaide Savador zich om, tussen neus en lippen door bijna onverstaanbaar mompelend waaruit alleen iets dat als 'heb nog werk te doen' klonk nog net te horen viel op een nukkig toontje.
Bij Medusa. Hij was geen knuffelbeer; hij was de intimiderende charlatan die ze of hoorde te vrezen of te aanbidden. Zijn hele zorgvuldig opgebouwde reputatie naar de maan.

_________________



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Lightning
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Noelani
Posts : 4389
Points : 10
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Fire|Darkness
Klas: Master Savador
Partner: I know everything happens for a reason, but sometimes i wish i knew what that reason was...

BerichtOnderwerp: Re: I have to leave   za jun 15 2013, 22:26



Lightning moest nu weg, ze had al genoeg tijd verspild doordat ze door Master Savador was betrapt, maar waarom lukte het dan haar niet om haar voeten te verplaatsen richting de gang op? het was niet dat iets haar hier hield. Ze was vrij om te gaan. Toch wou het maar niet lukken. Dit was niet mogenlijk, wou ze zo graag hier blijven? Het was maar school? En het is niet dat ze vaak naar de lessen ging, merendeel was ze aan het spijbelen, maar niemand die het Savador vertelde omdat ze toch uitstekend scoorde. Het zou Lightning niets moeten schelen dat ze weg ging. Ze zal geen enkele saaie les meer krijgen, waar ze toch het meestendeel al van wist aangezien thuis de lessen veel moeilijker en veel meer waren. Het gevoel dat ze wou blijven, was er wel degenlijk en het wou maar niet weggaan. Ze hield er niet van als ze in tweestrijd was. Aan de ene kant wou ze zo graag blijven, maar aan de andere kant wist lightning dat het niet veilig was. Het zal de mannen lukken om op een dag op het school terrein te komen, hoe dan ook. En ze zullen er alles aandoen om Lightning te krijgen, en als daar doden bij moeten vallen, zo zij het. Kort rilde Lightning bij de gedachten. Nee, daar mocht ze nu aan denken. al deed ze dat de laatste tijd veel meer, dat was de reden waarom ze hier niet langer meer kon blijven, ze was toch alleen maar een gevaar voor anderen. Waarom Savador zo deed? In het begin begreep ze het niet. Waarom leek het toch alsof hij liever had dat ze bleef? Besefte hij dan niet dat ze alleen maar problemen bracht? Waarom zag hij dat niet. Snel botste ze tegen de deur op met haar rug.'Dus dat is het dus. Je hebt geen vertrouwen in mij, je hebt vertrouwen in je hypothetische fabel dat ik te zwak ben om je belagers op afstand te houden. Nietwaar? Verontwaardigd keek ze hem aan. Dat hij zomaar haar woorden durfden om te draaien, naar eigen wil. Waarom deed hij dat toch in godsnaam? iets geschrokken dat hij oppeens de deur open deed bleef ze kort twijfelend staan. Hij was zo verwarrend. Het was tijd om afscheid te nemen. Ze begon dan ook op een of andere reden te stralen. Ze wou niet dat het in een gevecht uitkwam juist wanneer ze zou vertrekken. Toen daagde het in haar op. Hij wou om een of andere reden dat ze bleef, maar waarom wou hij dat? Dat snapte Lightning weer niet. Hij was bezorgt om haar...maar waarom...ze had hem aangevallen en bracht alleen maar problemen, hij hoorde haar toch te haten? Blij te zijn dat ze vertrok.'I beg your pardon?' wist hij uiteindelijk wat netelig uit te brengen. Wat schattig. oke dat was vreemd om het over Master Savador te denken. Maar toch was het zo. 'I-ik - had niet.. maar- beslist geen enkele reden om..' Lightning haar glimlach werd breder terwijl haar ogen lichtjes fonkelden. Maar het was tijd dat ze ging. met twee korte passen stond ze tegen hem aan, ging op de toppen van haar tenen staan en gaf hem een kus op de wang en trok zich dan pas terug. Hij begon rood te worden?! Hoe...had zij dat gedaan? Ze weet niet eens wat ze heeft gedaan om hem zo in verlegenheid te brengen. het was al zeker niet expres. Niet wetend beet ze weer op haar onderlip, wist niet wat ze moest doen, weg gaan nu hij zijn rug had omgedraaid naar haar of blijven. Er brak toen iets in haar. Een stap en begon toen naar hem te rennen. Sloeg haar armen vanachter rond Master Savador heen en kneep angstig haar ogen dicht."I-ik...ik ben gewoon bang oke....weet niet meer wat ik moet doen....Hoelang moet ik dit nog doorstaan' Verwoed probeerde ze haar tranen in te houden. Al die jaren had ze zichzelf beloofd nooit iemand te vertellen hoe bang ze wel niet van die mannen was...waarom zei ze het Savador dan wel aangezien hij altijd haar woorden omdraaide.
.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: I have to leave   zo jun 16 2013, 02:21

Words; 896 || Mood; Severe || OOC Notes; xxx  

» Voice



Weifelingen. Hij was geen kus op zijn wang gewend, geen strelingen en elke andere vorm van oprechte liefkozing. Enkel de lust zelve had een plaatje in zijn leven gehad - liefde was een woord dat daarbij nauwelijks aan te pas kwam. Eenzaam als het hem had gemaakt was hij dagelijks vernederd als kind, ongeliefd geweest als tiener, genegeerd als student die altijd ergens op de achtergrond met zijn neus in de boeken zat en zijn sluike haar hangend voor zijn ogen. Diezelfde eenzaamheid had hem gekneed tot de man die hij vandaag de dag was, inclusief zijn verkeerde interesse voor het andere geslacht als deze van een eigenlijk veel te jonge leeftijd was. Hij was degene die hen om zijn vinger trachtte te winden, met vaak een klap in zijn gezicht met de vlakke hand of een knietje in een gevoeliger deel van dien. Maar niet andersom. Vrijwel nooit andersom - en al zéker niet zo vanuit het niets. Waar haalde ze het lef dan ook vandaan om hem dan zo in alle schroom van zijn stuk te doen laten brengen? Het verbasterde zijn trotse voorkomen en dat nam hij haar kwalijk, zelfs als ze niet eens wist hoe of wat. Dat zou ze ook niet zo eenvoudig komen te weten, want hij bleef ook voor de mensen die hij het meest tolereerde als een mysterieus gesloten boek. Gesloten was het juiste woord. Er viel ook nauwelijks aan zijn verwrongen gelaat te zien dat hij van binnen geneigd was te koken van woede om haar eindeloze naïviteit. Eerder uit frustratie, maar hem kennende zou dit al veel te snel overgaan in razernij met zijn vurige temperament. Wat dacht ze werkelijk nu, dat ze veiliger was buiten het kasteel? Dat ze zich wel kon handhaven met enkel de kennis die ze nu bezat? Het kon hem niet schelen dat ze dacht krachtig genoeg te zijn om zich te kunnen verdedigen, hoeveel ervaring ze in de lessen al had opgedaan. Het ging hem erom dat je geest scherp bleef door lessen te blijven attenderen, dat het echt de moeite waard was om af te studeren en haar emoties onder controle te krijgen. Zoals ze nu een voet op straat zou zetten was ze nog slechts een zwakke instabiele ziel die als container, bijna als een tere tweede huid voor een monster diep in haar. Het zou haar blijven overnemen, blijven overheersen, moorden en overige misdaden op haar naam blijven aanvullen en bovendien zou het de mannen sneller naar haar toe lokken. Ze zou bezwijken onder het drastische leven dat ze zou lijden, dat ze de kans niet had genomen om af te studeren en haar welzijn te prikkelen met krachtige vaardigheden die ze zich anders nooit had kunnen aanleren.
Zijn dwarse houding leek als een mantel iets van zijn schouders te zijn gegleden nu hij met zijn rug naar haar stond toegekeerd. Eerst uit zeldzame verlegenheid waar hij niet aan toe wilde geven - nu eerder uit overpeinzingen. Misnoegd staarde hij tussen zijn zwarte lokken door naar buiten, zijn hoofd iets gebogen. Langzaam haalde hij een hand door zijn haar om deze uit zijn gezicht te strijken, waarna er meteen weer enkele eigenwijze lokken over zijn voorhoofd en langs zijn slaap terug sprongen. Zijn andere hand klemde hij bijna knijpend om de leuning van zijn fauteuil. Bijna werd hij geforceerd een kleine stap naar voren te zetten bij een zachte stoot tegen zijn rug, gevolgd door twee armen die zich om zijn middel sloten. Roerloos bleef hij staan. Nukkig. Stijfjes. Niet eens verbaasd over haar plotseling naar boven gekomen radeloosheid. Ze was zo onnozel. Waarom was ze zo onnozel? Een ader bij zijn slaap zwol zichtbaar iets op naarmate ze verder haar radeloosheid boven tafel uitte, iets dat al die tijd zolang diep weggestopt had gezeten en wat er nu allemaal uit leek te komen.
'NATUURLIJK ben jij bang!' kwam er plotseling luid uit na een tamelijk kalm overkomende ademteug terwijl hij zich omdraaide en ietwat ruw haar schouders beetgreep. 'Maar je bent al net zo snel terug bij af als dat je voor je eigen kwesties tracht weg te rennen als je het maar in alle achteloosheid over je heen laat komen. Beheers je gewaarwording! Wees meester over Duvessa! Vindt de controle!' vervolgde hij nu bijna in een sissend gesnauw waarbij hij krachtig aan haar schouders schudde in de hoop dat het beter tot haar door zou dringen. 'En enkel dán kun je je eigen zwaktes te baas! Begrijp je wat ik bedoel? Begrijp je wat voor gevaar je voor jezelf bent, opwekt en voor anderen vormt als je dit niet doet?!' Zijn goudgekleurde ogen die terechtstellend op haar neerkeken spoten vuur en de trek op zijn gelaat toonde plotselinge wrok. Een wat te strenge uitbarsting die haar waarschijnlijk volledig zou overrompelen, al was dit niet slecht bedoeld. Er was een manier voor Scarlet om een zo normaal mogelijk leven te leiden, om te oefenen Duvessa in zodanige controle te houden dat het beest niet nog meer problemen voor haar en voor de school op de hals kon halen, om haar als makkelijk te vinden doelwit op te stellen voor haar bounty hunters - maar dan moest ze dit wel inzien.

_________________



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Lightning
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Noelani
Posts : 4389
Points : 10
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Fire|Darkness
Klas: Master Savador
Partner: I know everything happens for a reason, but sometimes i wish i knew what that reason was...

BerichtOnderwerp: Re: I have to leave   zo jun 23 2013, 18:59

Waarom stond ze hier nog? Lightning zou dit allang moeten hebben afgehandeld hebben, en er dan vandoor zijn gegaan. Haar ouders hadden het nog zo gezegt. Zorg dat je niet word gezien, anders geraak je daar niet zo snel uit. Ze hadden gelijk gehad. Lightning was blijkbaar niet voorzichtig genoeg geweest. Nochtans was ze er zo zeker van geweest dat ze alleen in zijn kamer was. Waarom had ze hem niet opgemerkt? Best logisch. Als Master Savador niet gezien wilt worden, dan zie je hem serieus ook niet. Duv kan dan wel zijn aanwezigheid voelen, maar nooit precies zeggen waar en hoe. Het maakte jammer genoeg nu wel veel uit, aangezien ze hier hem probeerde te overtuigen waarom ze weg moest. Waarom overtuigde ze hem eigenlijk? Light snapte het niet. Ze was hem geen uitleg schuldig. Toch wou ze het hem proberen uit te leggen. Misschien omdat ze zich toch soort van wou verontschuldigen. Lightning heeft namelijk alleen maar voor problemen gezorgd. Nou ja, eigenlijk Duvessa. Maar als ze hier niet meer was, dan waren er ook geen problemen meer dat van Lightning kwamen. Alleen wou hij niet luisteren, of hij luisterde wel maar verdraaide dan uiteindelijk haar woorden. Alsof zij hier de slechterik was. Maar ze vertrouwde savador wel. Nog niet helemaal compleet, maar je zou het een trauma of wat dan ook kunnen noemen van haar jeugd dat ze niemand vertrouwde. Maar Savador was toch wel degene die ze het meest vertrouwde. Lightning begreep dan ook niet waarom hij wou dat ze bleef. Het is niet dat hij een reden had om haar hier te houden. Toch zorgde hij op een of andere manier dat ze het gevoel kreeg dat hij zelf wou dat ze bleef, maar waarom? Thuis was het veiliger, er zouden altijd twee bodyguards bij haar zijn als niet binnenhuis was, rond het huis was er overal bewaking, mannen met speurhonden die allemaal getraind waren om de geur van Lightning zelf te zoeken. Als je het grote gebouw dat haar huis moet voorstellen zou zien, zou je eerder denken dat het een museum was met al die bewaking. Een museum met uiterst zeldzame stukken die koste van het koste beschermd moeten worden. Zo zagen haar adoptie ouders, Lightning. Ze weer thuis les krijgen, met een leerkracht die trouwens ook onder de leden zelf zat en verschillende gevechtstijlen kende. Dat hij zijn rug naar haar toe draaide zorgde er al voor dat ze twijfelend bleef staan. Waarom deed hij zo? Haar ogen sloeg ze naar de grond. Ze wou hier blijven, maar dat kon niet. Het was te gevaarlijk. Een gevaar voor de school, voor de studenten en vooral voor haar vrienden hier op school. En zomaar onverwacht brak iets. Lightning wist niet hoe en wat, maar na een stap te hebben gezet rende ze op de headmaster af en omhelsde hem van achteren. Waarom ze het deed, wist Lightning niet. Waarom ze alles opbiechtte, hoe ze zich werkelijk voelde, wist ze zeer zeker niet. . 'NATUURLIJK ben jij bang!' Het kwam zo onverwacht dat ze haar ogen geschrokken had opengesperd. Ze had Hem los gelaten toen hij naar haar omdraaide en haar ruw bij de schouders nam en elkaar door elkaar schudde. Ze begon lichtjes pijn te krijgen in haar nek ervan. 'Maar je bent al net zo snel terug bij af als dat je voor je eigen kwesties tracht weg te rennen als je het maar in alle achteloosheid over je heen laat komen. Beheers je gewaarwording! Wees meester over Duvessa! Vindt de controle!' Hij had makkelijk praten. 'En enkel dán kun je je eigen zwaktes te baas! Begrijp je wat ik bedoel? Begrijp je wat voor gevaar je voor jezelf bent, opwekt en voor anderen vormt als je dit niet doet?!' Hij wist niet hoeveel pijn ze had geleden’! hoeveel pijn ze nog steeds iedere avond doorstaat. “Denkt u dat ik dat niet door heb? Dat ik een gevaar ben voor mijn medestudenten! U hebt geen idee hoe lastig ik het al mijn hele leven niet heb. Hoe ik moet vechten tegen verdomme mezelf!” schreeuwde ze. Al haar frustratie, het moest er toch ooit wel eens uit komen, al was dat niet echt slim om dat tegen de headmaster zelf te doen. “Ik weet dat ik een gevaar ben voor iedereen, daarom moet ik weg, zodat ze niet meer naar hier komen!’ gefrustreerd keek ze hem aan. Lightning had de neiging om met spullen te gaan zitten smijten, maar hield zich in aangezien dit niet haar kamer was. Ze moest sterk blijven, niet ineen zakken. Niet waar de headmaster bij is. Niet nu..

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: I have to leave   zo aug 04 2013, 18:05

“I used to be a nice guy -
but that won't get you anywhere”
The thing that is most fatal is life itself,
as all results in death.
Thus, the perfect method to let your enemies suffer is by letting them live and wither away.
I'm the world and everyone's my hostage
So what's your motive, brainless?




Wat een last,
dat hij haar nog per toeval ontwaard had terwijl ze al lang weg had kunnen zijn, geen enkel spoor achterlatend. En wat was het tegelijkertijd een wonder dat ze er nog was. Dat hij haar voor een keuze kon laten staan. Liever wilde hij het niet, maar hij wist hoe het astrante puberbrein werkte. Enkel op zulke wijzen opende je hun blinde ogen voor de realiteit. En Scarlet moest haar eigen waarheid onder ogen zien. Dat haar vertrek maken niet de juiste oplossing was. Dat ze haar verdere leven zou leiden in angst, steeds snelle blikken over haar schouder werpend, snellopend over het trottoir, luisterend naar de geluiden van haar hakken die haar in een versnelde pas deed vluchten voor haar problemen - en de broeierige zucht wind zou in de zomer haar lokken uit haar gelaat vegen, en in de herfst zou de regen op haar kruin neerdalen en in de winter een koude stroom lucht langs haar gezicht striemen. Nooit zou ze rust kunnen vinden en hier - hier was ze niet eens volkomen onveilig met de Legendarische Magiërs in de buurt. Met de mensen die.. die haar nodig hadden. Ze was nog niet volwassen, nog niet klaar om al haar keuzes voor haarzelf te maken. Ze was nog maar een meisje in de puberteit. Hoe kon ze nu weten wat het beste was? Wat het beste zou zijn? Ze was nog piepjong, had nog amper haar leven geleefd. Het zou haar dood worden, gegarandeerd. Hoe kon ze daar zo naïef over zijn?
Zijn onbedoeld ruwe handelingen waarbij hij haar flink door elkaar schudde moesten dat tot haar door laten dringen - dat ze godverdomme Lightning Scarlet was, een weerloos meisje, en niet een of ander onoverwinnelijk iets als Duvessa. Dat ze er absoluut niets tegen kon beginnen als die mannen op een noodlottige dag voor haar neus stonden na jaren en nog eens jaren een kluizenaarsbestaan te hebben geleefd. Ja, Duvessa kon ze het leven ontnemen. En dan? Zou ze haar leven verder in al haar zonden willen leven? Of beter gezegd; in de zonden die niet eens aan haar toebehoorden? Het was het niet waard. Het was het bij Medusa niet waard. Waarom was het dan zo moeilijk om haar dit verbaal duidelijk te maken - om haar überhaupt naar hem te laten luisteren? De situatie stond op ontploffen nu ze als twee tikkende tijdbommen tegenover elkaar stonden, hij schuddend aan haar schouders, zij gillend in zijn gezicht. Hij deed een poging om haar te laten begaan, sloot zijn ogen en schudde met een grimas zijn hoofd terwijl hij haar naam herhaaldelijk prevelde opdat ze bij zou draaien - alle mogelijke verwensingen daarbij over zich heen laten komend.
'Denkt u dat ik dat niet door heb? Dat ik een gevaar ben voor mijn medestudenten! U hebt geen idee hoe lastig ik het al mijn hele leven niet heb. Hoe ik moet vechten tegen verdomme mezelf! -'
'HOU OP!' schreeuwde hij plotseling luid door haar heen. 'Hou verdomme op!' Een vinger kon hij er niet echt op leggen, zijn eigen gedachtegang leek plots een aaneengesloten ketting van verre gedachten te zijn alsof ze van iemand anders waren en hij er geen touw aan vast kon knopen. Maar zelfs al wist hij niet eens waarom - wellicht een onwillige poging om haar gerust te stellen - ; hij had haar dicht tegen zich aangedrukt. Ze zou zijn wild kloppende hart door alle hectiek kunnen horen met haar hoofd tegen zijn borst. 'Scarlet -' Zijn half fluisterende stemgeluid verried wat trillingen en zijn adem deed een paar enkele haarpeilen bij haar oor wegblazen, waar zijn mond zich nu bevond in de omhelzing. 'Maak het niet moeilijker dan het al is -'    
Wat walgde hij van de miserabele zwakte die ze zo schaamteloos aan hem blootlegde. En wat walgde hij van zichzelf. Van haar, van hem, van het hele scenario, van -
Hij wist niet eens wat, hoe, waarom. De reden waarom hij zo reageerde. Waarom ze hem zo genadeloos dwong om zo te reageren, want dat deed ze - en waarom hij er geen muur voor kon opbouwen. Ze sloeg iedere vorm van een muur aan stukken voor hij er de tijd voor kreeg om deze op te bouwen. Hij wilde niet in een slachtofferrol kruipen en al helemaal niet als zwakste schakel voorkomen. Met een diepe ademteug duwde Savador haar zacht van zich vandaan en stapte radeloos strijkend door zijn zwarte lokken van haar weg, zijn uitdrukking vol frustratie verborgen door zijn laag gehouden hoofd. Schunnige psychologische shit.


[ Surry voor m'n late post v___v ]

_________________



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Lightning
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Noelani
Posts : 4389
Points : 10
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Fire|Darkness
Klas: Master Savador
Partner: I know everything happens for a reason, but sometimes i wish i knew what that reason was...

BerichtOnderwerp: Re: I have to leave   wo sep 11 2013, 18:56

weggaan; Dat was de beste oplossing. Zo kan ze niemand pin doen, niemand kwetsen; Dat was de enige oplossing. Wat dat zou betekenen voor haar kon Lightning niks schelen; haar vrienden zullen altijd op de eerste plaats komen. Dit was de beste keuze...Iedere keer opnieuw herhaalde Lightning diezelfde zin. Alleen na iedere herhaling verloor het beetje per beetje de kracht en de vertrouwen dat er in het begin wel waren. onbewust leek Savador zijn woorden echt te werken op haar, maar dat mocht niet zo, ze moest dit koppig blijven volhouden. Al had ze wel vanaf het begin geweten dat het haast onmogelijk is om een discussie van de headmaster te winnen. Dat was dan ook de reden geweest waarom ze als een geniepige kat zijn kantoor was binnen geslopen. De pech had jammer genoeg juist op dat moment bij haar deur aangeklopt aangezien ze betrapt was geweest. Dan was het dan ook waarom ze nu nog steeds in zijn kantoor stond. Waarom de wanhoop die ze jaren lang had opgepropt nu beetje per beetje tevoorschijn kwam. bij Savador misschien kwam het daardoor dat hij haar zo ruw door elkaar had geschud- om door light's koppigheid te breken. Stilaan begonnen inderdaad barsten in haar koppig gedrag te verschijnen. Lightning hield het dan ook niet meer uit waarbij haar stem dat verraadde door luider en luider te worden. 'HOU OP!' schreeuwde hij plotseling luid door haar heen. 'Hou verdomme op!' Ook hij was ontploft. Beide waren ontploft. Lightning alleen veel eerder omdat ze al sowieso zeer opvliegend kan zijn. Het volgende had lightning niet zien aankomen. Voor ze iets op zijn woorden kon zeggen had Savador haar tegen zich aangedrukt. Light haar ogen iets opengesperd van verbazing. ze hoorde zijn hard tekeer gaan. Zijn omhelzing liet haar op een of andere reden toch wat ontspannen en kalmeren. En nog erger liet de gedachten van weg te gaan stilaan vervagen. Dit mocht hij niet doen. 'Scarlet -' Zijn half fluisterende stemgeluid verried wat trillingen en zijn adem deed een paar enkele haarpeilen bij haar oor wegblazen, waar zijn mond zich nu bevond in de omhelzing. 'Maak het niet moeilijker dan het al is -' Zo had ze hem nog nooit horen en zien doen. Dit gedrag van Savador zou hijzelf van zich haten waarschijnlijk . Maar Lightning vroeg er toch niet om?! 'Waarom wil je me niet laten gaan...me...los laten waarom...?' vroeg ze op een fluisterende haast hese toon. haar stem uitgeput door het verdedigen van haar standpunt, al was het blijkbaar al nutteloos en zinloos geweest vanaf het begin al.

-sorry flut D;-

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: I have to leave   di sep 17 2013, 02:10




VOICE;;





Alle geleverde inspanning liet het laatste beetje energie uit zijn spieren wegebben, zijn ledematen verslappen. Dat vergelijkbare moment dat je zojuist een estafette had uitgelopen, door iemand werd beledigd maar je simpelweg de fut er niet meer voor kon vinden om voor jezelf op te komen, je je liever met een zweethanddoek om je schouders en flesje water in de hand op een stoel liet neerploffen. Haar stemgeluid was niet meer dan een zucht wind, de gestelde vraag waar hij zelf ook geen antwoord op dacht te kunnen geven slechts een onhoorbare fluistering. Dit waren het soort scenario's die hij met Diva had gehad, beginnend met opbouwende kritiek en eindigend in een knetterend meningsverschil. Als man en vrouw. Alhoewel - bijna. In dit geval bijna. Het was toch anders, iets stak er. Ze moest blijven. Voor hem? Nee - niet voor hem. Dat besef helderde de zaak pas veel later op, toen hij naar zijn fauteuil strompelde, zich er met een diepe zucht in liet zakken, wat was gekalmeerd. Alsof er een lampje aanknipte in zijn brein, de troebele symbolische mist van woede en frustratie verjagend. Dezelfde mist die al zijn zonden had veroorzaakt, waardoor hij van kinds af aan al goed van slecht niet meer kon onderscheiden.
Vermoeid liet hij zijn gezicht steunen in zijn handen, wreef met de toppen van zijn vingers in zijn ogen, onder zijn oor langs, door zijn warrige lokken tot achter in zijn nek. Het klonk zo vreselijk sardonisch als iemand je op dat soort momenten vertelde om 'vooruit te kijken'. Onmogelijk als je niet eerst alle grote problemen op het moment als uitstekende paaltjes de grond in sloeg. Alles op een rijtje zettend slaagde hij er nu wel in heldere verbanden te maken en een enkele naam als krassen tegen het binnenste van zijn schedel na te laten: Fwinncendh. Het was opeens zo duidelijk, en toch, tegelijkertijd, nog steeds zo vaag. Hij was er fel op tegen dat Scarlet weg zou gaan, want hij zat met het idee dat Fwinncendh helemaal nergens zou zijn zonder haar. De jongen had zijn jeugd doorgebracht in een sardineblik, getergd door eenzaamheid en gebrek aan liefde, had jaren en nog eens jaren een grote last op zijn schouders gedragen om zijn vader te vinden. Al vanaf het begin af aan had zich een blokkade tussen vader en zoon gevormd, als twee botsende magneten, en dus zocht de jongen affectie bij anderen. Vrienden. Vriendinnetjes. Scarlet. Veel bekommerde hij zich niet bepaald om zijn oudste zoon, maar hij was wel op de hoogte van het isolement van Fwinncendh. Hoe hij werd uitgekafferd en nagekeken. Niet om de astrante persoonlijkheid die naar boven kon komen of de afstotelijke littekens op zijn gezicht, maar omdat hij een label droeg; 'zoon van de Hoofdmeester'. De jeugd kon hun woede en frustratie jegens de Hoofdmeester zelf niet kwijt, dus pakten ze diens zoon maar. Het was nog maar een jongen van achttien, een teer persoon. En hij zou weer de verloren ziel zijn die hij was als de persoon waar hij een naaste band mee had niet meer hier zou zijn. En dus moest Scarlet blijven, opdat Fwinncendh niet wegliep van de zwaktes die hij door dezelfde halsstarrigheid van zijn vader niet kon accepteren, of op een stoel ging staan met een strop om zijn hals.
Was dat wat ze noemden ouderlijk instinct? Een volgende kwestie die zich aan hem vastgreep als een ergerlijke parasiet. On top of that, eentje waar hij zich schijnbaar niet eens bewust van was, want hij haatte het joch. Dat maakte het allemaal nog ergerlijker; zijn trots en standvaste mening stonden in de weg om simpelweg de ware reden toe te kunnen geven. Zeker omdat hij er zelf ook niet helemaal een knoop aan vast kon leggen. Hoe het menselijk brein kon werken bleef soms voor de gebruiker zelf altijd nog een mysterie. Alsof je een vreemdeling was voor jezelf.
'Ga naar je etage,' gebood hij haar uiteindelijk zuchtend, ten teken dat hij het voor nu wilde laten rusten.
'Neem een bad. Eet wat. Rust uit. Maar blijf - alsjeblieft - hier.' Hij zat schuin in zijn stoel met een elleboog rustend op de armleuning. Zijn hand ondersteunde zijn kaaklijn en bedekte zijn halve gezicht, Scarlet een moeilijke blik gunnend tussen zijn vingers door. Er ontsnapte nog iets tussen zijn neus en lippen door dat hij voor nu met rust diende te worden gelaten. Al met al maakte hij een uitgeputte indruk, en hij was het ook. Het zou de eenvoudigste vorm van een marteling zijn als ze olie op het vuur bleef gooien.


WORDS;; 776



_________________



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Gesponsorde inhoud



PROFILE
MAGICIAN

BerichtOnderwerp: Re: I have to leave   

Terug naar boven Ga naar beneden
 

I have to leave

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Starshine Academy ::  :: Headmaster's Office-