PortalIndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 The wrong timing for a sick game~

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Dominic

avatar

PROFILERecruit
Real Name : Emma
Posts : 4478
Points : 15
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark-x-Light
Klas: Master Savador
Partner: ||If you want me you're gonna have to catch me||

BerichtOnderwerp: The wrong timing for a sick game~   zo nov 04 2012, 17:02


I know exactly what I want and who I want to be…


Rustig opende hij zijn ogen, knipperde een paar maal. Verbazingwekkend goed uitgerust, voor de verandering. Dit beloofde een goede dag te worden, dacht hij. Hij had ondanks zijn zware medicatie haast de hele nacht geslapen, wat de laatste tijd überhaupt nauwelijks voorkwam. Hij greep naar het kastje naast hem zonder zich om te draaien. Zijn coördinatie was echter zodanig verstoort dat hij misgreep en enkel koel hout voelde, het plastic potje van de rand stootte. Met een zacht gerinkel viel het voorwerp neer op de vloer. ‘’Damn..’’ mompelde de jongen slaperig. Voor zo ver zijn goede begin van de dag. Alle hoop die hij had gehad op een kalme, normale dag was alweer weg. Als er was gebeurd wat hij vreesde zou dat weer allerlei moeite van hem vergen op deze rustige zaterdagochtend. Een dag die hij met lezen in de bibliotheek en het maken van huiswerk had willen doorbrengen. Een dag zonder problemen. Met misschien nog een interessante leerling om mee te praten. Maar zeker geen bezoek aan de ziekenzaal. Hij wreef door zijn warrige haar en duwde zichzelf met moeite overeind. De morgenkou sloop onder zijn dekbed en deed hem zachtjes rillen. Nu had blijven liggen ook geen zin meer, dus hij zwaaide zijn benen over de rand van het bed en gooide de deken van zich af. Met een zachte zucht werden twee blote voeten op de koude vloer gezet. Hij bukte en zijn ijsblauwe ogen gleden over de ruimte heen. Op zoek naar een wit voorwerp. Van plastic en haast leeg, maar toch kostbaarder dan zijn andere bezittingen. En al helemaal niet bedoeld om in verkeerde handen te vallen. Oftewel voor helemaal niemands ogen bestemd, behalve de zijne. Onder het bed zag hij een glimp van wat hij zocht en onmiddellijk probeerde hij het te pakken te krijgen. Omdat hij er met enkel zijn hand niet bij kon greep hij een bezem. Daarmee haalde hij het doosje naar zich toe. En wat hij vreesde was werkelijkheid geworden. Het dekseltje ontbrak. Ok, dat klonk vreemd, alsof een plastic deksel onvervangbaar was. Maar het ging meer om het feit dat de inhoud van het potje nu verdwenen was. Verspreidt over de vloer. En grotendeels geplet. Rode vegen van de verpoederde ampullen was in strepen op de stenen achtergebleven. Zijn blik zocht koortsachtig naar nog intacte pillen, maar hij vond er geen. Dus kwam hij weer overeind, liet de troep maar voor wat het was. Ook op zijn voet zat een veeg rood, maar dat was met een snelle beweging alweer verdwenen van zijn bleke huid. En dan nu het onvermijdelijke. Hij trok een net overhemd aan en deed zijn haar goed. Greep het lege plastic geval en stopte het in zijn zak. Liep met een geïrriteerd gezicht door de gangen. Naast de gesloten deur van zijn bestemming hield hij halt. Bracht een vriendelijke uitdrukking op zijn gezicht voordat hij klopte en naar binnen stapte. De zuster herkende hem en keek met een verward gezicht naar hem op. Ja, hij wist dat het bijna een week te vroeg was. En nee, dat was ook niet wat hij in gedachten had gehad. Maar hij moest er het beste van maken en bovenal zorgen dat hij weer een nieuwe voorraad kreeg. ‘’Ik kon niet wachten om je te zien...’’ zei hij. Er kon nog net een plagerig lachje af. Hij kon haar maar beter gunstig stemmen. Dit jonge meisje werkte hier al maanden en was –naar haar idee- goed bevriend geraakt met Dominic. ‘’Nee, even serieus. Ik heb een ongeluk gehad en nu zijn ze op...’’ zei hij met een schuldbewuste lach en hij schudde om het te illustreren even met het lege doosje. Het ontbreken van gerammel zei al genoeg. Het hoofdbestandsdeel van zijn dagelijkse medicatie was verdwenen. Het meisje schudde treurig haar hoofd. ‘’Sorry, maar we krijgen ze pas later deze week weer binnen. Je zult het even zonder moeten doen.’’ Wát?! Alsof zijn humeur niet erger kon worden. Van het vriespunt naar vele graden onder nul. Dagen zonder de rode pillen, o, hij wenste dat hij dat aankon. Maar het ging gewoon niet. ‘’Je weet niet waar je het over hebt.’’
Boos draaide hij zich om en liep naar de uitgang. Bedacht zich en draaide zich om. De nette witte muur zou zijn woede moeten stoppen. Het moest. Met een harde slag raakten zijn knokkels de massieve muur, maar pijn voelde hij niet. De knal had hem wakker moeten maken, kalmte moeten brengen in de vorm van pijn, maar het werkte niet. Adrenaline stroomde door zijn aderen, woede en schok verdoofden de bonzende pijn. Zijn hand bloedde vast en zeker, maar hij sloeg nog een keer, met nog meer kracht alvorens een giftige blik op de zuster te werpen. Deze drie minuten van contact hadden zijn dag al verpest. Hij smeet de deur open en zette een paar passen de deur uit. Karma had echter een nog slechtere bui dan hij en deed hem vol tegen iemand aan knallen. Hij landde vol met zijn rug op de harde vloer en kreunde van pijn. Kwam met gepijnigd gezicht overeind en zocht met zwaar geïrriteerde blik zijn doelwit. ‘’Wie....’’ siste hij kil. Wie had het lef zo tegen hem aan te botsen? Die zou voor al het ongeluk van vandaag moeten boeten. Bloed drupte van zijn hand af en toen hij over zijn wang wreef bleef ook daar een felrode streep zitten, dat langzaam een weg naar beneden zocht.

Cause I feel like I'm the worst
So I always act like I'm the best…
[Alleen met toestemming..~]

_________________

SSA Awards:
 

punten-uitleg.com punten-uitleg.com
Onwijs bedankt voor alle roosjes, jullie zijn fantastisch <3 *cyberhug*
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Braire
-
-
avatar

PROFILEPosts : 203
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: αιя ~
Klas: master David
Partner: yoυ looĸ ғor α ғlower, ғlυттer αroυɴd lιĸe α cнιld

BerichtOnderwerp: Re: The wrong timing for a sick game~   zo nov 04 2012, 17:58

Dus hoe was hij ook al weer op het idee gekomen om naar een grote school als SSA te gaan? Waarom had hij niet gewoon geluisterd naar zijn moeder en voor een privé school gekozen? Was dit de meest stomme beslissing ooit? Ja, dat was het. Niet alleen was het hier druk, maar er waren ook nog veel meiden. Maar dan ook echt veel. In het begin liep hij alleen door de gangen met zijn gezicht strak naar beneden, maar dat zorgde er voor dat hij tegen veel mensen aanbotste. En stel dat één van de meiden waar hij tegen aanliep een keer boos werd. Hij wilde ze niet teleur stellen, ze boos maken, in hun ogen falen. Sindsdien probeerde de jongen zo goed als het ging gewoon vooruit te kijken. Maar het was te direct. Mensen recht aan kijken, onbekende mensen daarbovenop, het was te eng. Dus liep de witharige jongen vaak met een boek in zijn armen die zijn gezicht voor de helft verborg wat er weer voor zorgde dat zijn zicht beperkt werd en hij net zo hard tegen mensen aanliep als hij zou doen als hij naar de grond zou kijken. Braire was gewoon niet goed met sociale omgang; hij kon er niet veel aan doen.

Het boek, deze keer was het een lesboek voor de luchtmagie lessen, zorgde er niet alleen voor dat hij tegen mensen aan liep. Het zorgde er ook voor dat de jongen onhandig werd. Nu was hij sowieso niet een handig persoon, maar het beperkte zicht zorgde er voor dat hij over dingen struikelde en vervolgens met moeite overeind kon blijven staan. Of dat hij traptreden miste. Zoals nu. Hij dacht dat hij er was, maar vanuit het niets doemde nog een trede op. Het gevolg was dat de jongen zwikte, zijn zware boek liet vallen en dat die vervolgens op zijn ondertussen al pijnlijke voet terecht kwam. Een hoge gilletje kwam op vanuit zijn keel terwijl hij naar zijn voet greep. Au. Dat deed veel au. Maar dat was nog niet het ergste. Zijn gestuntel was opgemerkt door iemand van het vrouwelijke geslacht. Het meisje liep met een bezorgde blik op hem af en raapte zijn boek voor hem op. “Gaat het?” Was haar vraag die hoogstwaarschijnlijk goed bedoeld was, maar de jongen bijna liet hyperventileren. Wat moest hij antwoorden? Straks kwam hij nog ondankbaar over. Ze was zo vriendelijk om hem te helpen, nu moest hij ook vriendelijk terug doen. Maar hij was niet goed in vriendelijk zijn. Ze ging hem vast afkeuren. Straks werd ze nog boos. Nee, dat kon hij echt niet hebben. Dus werd alles zwart voor zijn ogen en voordat hij het zelf in de gaten had, rende hij de gang door. Zo goed als dat ging met zijn pijnlijke voet dan.

Ziekenzaal; eerst daar naartoe. Daarna zou hij wel zien hoe hij zijn boek zou terug krijgen. Hij was al weg gerend nog voordat hij het boek over had kunnen nemen van het meisje. Stom, stom, stom. Want straks moest hij haar nog gaan opzoeken en met der praten. Ze zou vast vreselijk beledigd zijn dat hij zo reageerde. Oh, hij kon zichzelf wel voor zijn hoofd slaan, maar de pijn in zijn voet was al een straf genoeg. Rustig, maar van binnen nog steeds half in paniek, strompelde de jongen door naar de ziekenzaal. Met zijn boek kwijt kon hij niks anders dan weer strak naar de grond kijken. Nog een stap en nog eentje en hij was er bijna nog even door bijten en .. boem. Boem? Dat klopte niet. Verbaasd keek Braire op de jongen neer die op de grond was gevallen. Verbazing die omsloeg naar paniek toen hij de uiterst kwade blik opmerkte. Onmiddellijk kleurde zijn wangen rood. “Ah..” De paniek veranderde in gewone angst toen het tot hem doordrong wat voor type er tegenover hem stond. Mooi, dat zeker en in elk andere situatie had Braire over hem gekwijld, maar met een rode veeg van bloed op zijn wang en ogen die konden doden. Waar was hij nou weer in terecht gekomen?

Buigen, buigen; snel voordat de ander zijn woede zou uiten. “Het spijt me, word alsjeblieft niet boos.” De woorden volgden elkaar snel op zodat ze amper te verstaan waren. Ondertussen stond de jongen nog steeds voor over gebogen in een buiging, zijn witte haar verstopte zijn gezicht. Niet boos worden, niet boos worden..

_________________
. м y . { ɱ є ɱ ơ ɾ ɪ є ƨ } . ĸ ι ѕ ѕ . м e . o ɴ . т н e . c н e e ĸ .
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Dominic

avatar

PROFILERecruit
Real Name : Emma
Posts : 4478
Points : 15
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark-x-Light
Klas: Master Savador
Partner: ||If you want me you're gonna have to catch me||

BerichtOnderwerp: Re: The wrong timing for a sick game~   zo nov 04 2012, 20:40

Goed, de ander was in ieder geval bang. Rode wangen en een verschrikt geluidje brachten een grijns op zijn gezicht. Maar geen lach zoals andere mensen zouden produceren, geen lach die zei: Het komt goed. Niets gerusstellends, geen warmte. Nee, zijn glimlach was onheilspellend, een belofte voor de kille woede die in deze jongen huisde. Hij was op de grond beland, waardoor de kleine jongen nu letterlijk op hem neerkeek. Dit feit irriteerde hem, dus vlug kwam Dominic overeind. “Het spijt me, word alsjeblieft niet boos.” De snelle woorden deden hem fronsen, waarna hij geamuseerd grinnikte. En zelfs in dat gegrinnik zat een soort villijne woede. Het was niet echt het juiste moment om Dominic te intrigeren nu. En de bange jongen was grappig, met zijn snelle woorden en schrikachtige uitstraling. Al was de ander niet echt veel kleiner, hij straalde iets uit wat hem net een jong diertje maakte. Niet boos worden? Misschien. Misschien wel niet. Dat lag er maar net aan waar hij zin in had. Waar hij normaal vast en zeker een lieve lach had opgezet en de ander om zijn vinger had gewonden, bleef nu de kille blik staan. De angstige jongen was krampachtig bezig met een nederige buiging. Sluik wit haar viel voor het gezichtje langs, waar hoogstwaarschijnlijk de angst vanaf te lezen viel. Met een ruw gebaar greep Dominic de zachte haren vast, vlocht zijn vingers erin alvorens het gezichtje naar boven te kantelen met een duivelse grijns. Zo werd de ander gedwongen hem aan te kijken, recht in de koele ogen. Geen woede, nu even niet. Maar daarom niet minder angstaanjagend. Hij nam zijn slachtoffer aandachtig in zich op, gleed met zijn duim langs de bleke wang. Dominic’s huid was koud, zijn bloed warm. Beide handen waren met bloed bedekt geweest. Met zijn nog vrije hand pakte hij dan de kin van het trillende joch vast. Een haast teder gebaar. Nu had hij hem met twee handen vast, zijn kin omklemd en een hand op zijn achterhoofd. Ook op diens wang was bloed terecht gekomen, als bewijs van zijn aanraking. De rode vloeistof stroomde uit zijn knokkels, een van de wonden was behoorlijk diep. Het bewegen van zijn hand had behoorlijk pijn gedaan, zijn greep om het gezicht van de ander was niet zo stevig als normaal. Kort trilde zijn hand. ‘Niet boos worden...? Waarom…’ fluisterde hij met een spottende lach. Zijn stemgeluid werd iets harder. ‘Je bent toch zeker tegen me aangebotst? Denk je dat één keer sorry zeggen dat goed maakt? Denk je dat écht?’ Verontwaardigd trok hij een wenkbrauw op, liet de jongen los. Zijn gezicht vertrok van de pijn toen hij zijn hand voorzichtig bewoog. Dominic’s bloed stolde minder snel, weer een bijwerking van zijn medicatie, waardoor deze verwonding zijn beide handen met bloedvegen had bedekt. Hij wees met een sierlijke beweging naar de jongen, een paar centimeter dichterbij en hij zou zijn neus raken. Een enkele druppel bloed droop tergend langzaam van zijn wijsvinger af, om vervolgens op de vloer uiteen te spatten. ‘Begin maar met het vertellen van je naam.’ Beval hij kalmpjes. Maar dit was stilte voor de mogelijke storm. Mocht de jongen hem niet gehoorzamen en tevredenstellen, dan zouden de gevolgen onaangenaam kunnen zijn, zou de storm los kunnen barsten. Een felle lichtflits schoot voor zijn ogen langs en hij knipperde verwoed met zijn ogen. Niet nu. Dat mocht niet. Alles in het universum was weer lekker bezig met zijn dag verpesten. Maar stoppen kon hij het niet. Daarvoor had hij de pillen nodig, die verpulverd onder zijn bed lagen. Hij bleef emotieloos naar de jongen kijken, maar in zijn blauwe ogen flitsen ergens sprankjes pijn en paniek. Hij wilde de controle houden, maar juist op de effecten van zijn medicatie en het ontbreken daarvan had hij geen houvast. God. Hij haatte dit. En helaas zou de witharige jongen daar de gevolgen van moeten dragen als het zo door ging. Niet dat hij spijt zou hebben of medelijden. Dat waren zwakke emotie’s en zeg nou zelf, zwak was hij niet, wilde hij niet zijn. Zijn lichaam mocht dan niet mee werken, zijn geest had hij strak onder controle. Negeer de pijn, vertelde hij zichzelf. Maar een duizeling kwam over deze gedachten heen en hij taste blind in het duister, tot hij iets voelde waaraan hij zich overeind kon houden. En dat was de schouder van de jongen. Even snel als het duister en de duizeligheid waren gekomen verdwenen ze weer en hij liet de schouder los na een kort moment. ‘Waarom keek je niet beter uit...?’ fluisterde hij beschuldigend, alsof alles de schuld was van de botsing. Alsof dat de oorzaak was van zijn pijn en bloedende hand. En vooral alsof de witharige zich maar beter schuldig kon voelen, heel schuldig.


_________________

SSA Awards:
 

punten-uitleg.com punten-uitleg.com
Onwijs bedankt voor alle roosjes, jullie zijn fantastisch <3 *cyberhug*
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Braire
-
-
avatar

PROFILEPosts : 203
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: αιя ~
Klas: master David
Partner: yoυ looĸ ғor α ғlower, ғlυттer αroυɴd lιĸe α cнιld

BerichtOnderwerp: Re: The wrong timing for a sick game~   za nov 10 2012, 08:11

Mensen overschatten de kunst van het stilstaan altijd. Het gewoon op je plek blijven staan, je concentreren op je ‘gesprekspartner’ en niet je ogen alle kanten op laten vliegen. Het was moeilijker dan vele mensen dachten. Zeker als je van overal prikkels op je afgevuurd kreeg. Daarom schuifelde Braire onrustig met zijn ene voet terwijl hij op de andere wel op de grond had gezet, maar geen gewicht op durfde uit te oefenen. Zijn ogen flikkerden even naar de ziekenzaal waar wat ernstig klinkend gehoest, een astma-aanval?, en gepraat uit kwam. Daarna keek de witharige jongen vluchtig naar het raam dat tegenover de ziekenzaal stond waar een vogel vluchtig langs vloog. Het waren de kleinste details, voor de meeste personen geen eens merkbaar, maar voor Braire een bron van afleiding. En tegelijkertijd wist hij zijn aandacht te focussen op de alles behalve vriendelijk ogende jongen en het feit dat hij zo oogde, maakte de witharige jongen alleen maar nerveuser. Zorgde er voor dat hij werkelijk niet stil kon zijn. Dat zijn ogen wel alle kanten tegelijkertijd op moesten vliegen en zijn vingers zenuwachtig aan de onderkant van zijn vest begonnen te frummelen. Ja, de kunst van stilstaan werd bijna altijd overschat.

En terwijl hij al de kleine details aan het verwerken was geweest, had hij de fout gemaakt om voor de ander te buigen. Een vreselijke fout kwam hij nu achter. Een zacht, bijna vrouwelijk, gilletje verliet zijn keel toen zijn lichte krullen plotseling vast gegrepen werden en zijn hoofd naar boven gekanteld werd. Hij werd gedwongen om al zijn aandacht op de duistere jongen te concentreren. Braire kon geen andere kant meer op kijken en dat zorgde er voor dat zijn hart op hol sloeg en het bloed genadeloos naar zijn wangen pompte die daardoor een dieprode kleur kregen. Zijn ademhaling werd iets heser terwijl hij nog steeds op zijn benen stond te trillen. Niet cool. Hij kon er gewoon niet tegen om zich te concentreren op mensen. Om al zijn aandacht op één persoon gevestigd te hebben. Het beklemde hem juist omdat hij alles veel intenser beleefde. Elke blik, elk woord zou bij hem zoveel meer los maken dan bij een gemiddeld persoon. Daarom focuste hij altijd op alles tegelijkertijd; omdat prikkels te beperken. Maar nu hij gedwongen werd om in één van de mooiste lichtblauwe ogen te kijken die hij had ooit gezien had, wist zijn lichaam niet hoe er verwacht werd te reageren. Nee, dit was te veel.

Daarom rees er ook een opgeluchte zucht op uit zijn keel toen hij eindelijk, voor hem leek het wel een eeuwigheid te duren, werd los gelaten. Onmiddellijk vielen zijn ogen terug op de grond; op zijn pijnlijke voet en de lichtblauwe gekleurde marmer waar het op stond. Toch kon hij niet lang de bijzondere patronen van de vloer bestuderen, omdat een vinger recht voor zijn gezicht zijn aandacht op eiste. Wacht..? Wat had de jongen gezegd? Braire had zich zo gefocust op het niet focussen op de andere jongen dat hij de woorden die ongetwijfeld uitgesproken waren compleet gemist had. Je ging niet zo maar met een vinger wijzen en hij had zeker wat gemompel gehoord. Waarschijnlijk was het geen eens gemompel geweest, maar een gewoon normaal goed hoorbare vraag. En terwijl de witharige jongen tevergeefs de woorden terug probeerde te halen, merkte hij opeens de wonden op de knokkels van de ander op. En precies op het moment dat hij zijn handen wilde uitsteken om die om die van de jongen heen te sluiten, werd zijn schouder vast gegrepen. Een bange piep was het gevolg. Wat was hij van plan? Wat was hij van plan? Wat gebeurde er?

Gelijk toen het contact weer verbroken werd, schuifelde de witharige jongen een stuk naar achteren. Maar niet zover dat hij de fluistering niet meer hoorde. “O-omdat.. ik mijn b-boek kwijt.. ben.” De woorden kwamen er hakkelig uit en de gedachte dat de vraag wellicht alleen retorisch bedoeld was geweest, kwam pas te laat binnen. Hij fronste, zuchtte en wist niet wat hij met de situatie aan moest. Het liefste wilde hij gewoon de ziekenzaal in rennen en maken dat hij weg kwam. Maar daarvoor moest hij langs de duistere jongen en Braire had zo een voorgevoel dat dat een probleem zou worden. Bovendien bleef zijn aandacht gevestigd op de bloedende knokkels. Zijn vader was arts geweest en Braire wilde niks liever dan in zijn voetsporen treden en zelf ook huisarts worden. Daarom fascineerde wonden hem altijd en voelde de jongen altijd de simpele drang om mensen te helpen als hij ze zag. Mits het geen meisjes waren, natuurlijk. Dus nu ook reikten zijn handen naar voren en pakten de handen van de andere jongen voorzichtig vast zodat hij geen druk zou uitoefenen op de al gepijnigde vingers. Zijn licht-roze ogen bestudeerden de wonden en de jongen probeerde heel hard te vergeten dat daar nog een lichaam aan vast zat. “W-waarom h-hebben ze het niet.. verbonden?” Braire ging er vanuit dat de ander naar de ziekenzaal was gegaan om zijn wonden te laten behandelen en het was raar dat ze hem zo weer weg hadden laten gaan. Van wat hij kon zien, was de wond nog vies en er moest sowieso een gaasje overheen. Het was slecht dat ze er niks aan gedaan hadden. En terwijl al die gedachten door de jongen vlogen, bleef zijn blik strak op de knokkels van de ander gericht. Niet aankijken, niet aankijken…

_________________
. м y . { ɱ є ɱ ơ ɾ ɪ є ƨ } . ĸ ι ѕ ѕ . м e . o ɴ . т н e . c н e e ĸ .
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Dominic

avatar

PROFILERecruit
Real Name : Emma
Posts : 4478
Points : 15
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark-x-Light
Klas: Master Savador
Partner: ||If you want me you're gonna have to catch me||

BerichtOnderwerp: Re: The wrong timing for a sick game~   wo nov 14 2012, 23:24

Het was bijzonder om te zien dat de ander zo nerveus was. Dat zag je maar zelden, mensen die zo ontzettend panisch werden bij het eerste woord wat tegen ze gericht werd. In de huidige tijd waren de meeste tieners schreeuwerige aanstellers, steeds zoekend naar aandacht. Misschien dat hij daarom stiekem verbaasd was door het gedrag van de kleine albino. Albino ja, met zijn bleke haar en smetteloos witte huid kon hij zeker zo omschreven worden. De ogen van zijn slachtoffer schoten panisch heen en weer. Even had Dominic nog een poging gedaan te volgen waar de ander heen keek, maar het ging te snel en schijnbaar willekeurig. Vloer, raam, muur, schoenen. Enzovoorts. Het leek wel alsof hij hier met een gek te maken had, die allerlei dwangmatige bewegingen maakte. Vooral toen twee kleine handjes aan de kleding begonnen te frunniken. Zo schattig dat een normaal persoon al lang gesmolten was. Die zou de ander nu een lieve glimlach toewerpen en hem kalmeren, een hand op zijn schouder als teder, troostend gebaar, niet enkel om steun te zoeken bij een duizeling.
Het leek wel alsof er niets van zijn woorden echt door was gedrongen tot het trillende jongetje voor hem. Toen Dominic zijn hoofd stevig vast had gegrepen om de aandacht te krijgen was het blozen enkel erger geworden, en vergezeld geraakt door getril. Geen enkele reactie op zijn opmerkingen. En ook al geen antwoord op zijn vraag, bevel, hoe je het ook wilde noemen. Kom op, was hij zó oninteressant? Of vond het jochie hem gewoon eng, zoals best duidelijk bleek uit de actie's van de ander. Toen hij plots steun had moeten zoeken was een schril gepiep ook al de reactie geweest. Net een bang vogeltje, uit het nest gestoten en door een wolf gevonden. Hij was de wolf, dat sprak voor zich. Daar paste de onheilspellende grijns ook wel bij. Speciaal voor hem uitgezocht, meestal was zijn uitdrukking plagerig en lief. Of geheel emotieloos en kil, dat lag eraan. Maar dit was ook wel weer eens leuk. Verandering, nieuwe dingen. Beter dan saai en vrolijk. Liever vol kortstondige felheid en intense interesse. En een slecht einde. Waarop de verliezer met een gebroken iets achterbleef. Een hand, een hart. Dat maakte niet uit. Gekrenkt trots of een hoofd vol dagdromen aan die ene nacht.. Beter dan happy endings, dat was zo bespottelijk. Als je een verhaal maar ver genoeg doorverteld is het einde vanzelf ongelukkig. De dood was immers voor het gros van de bevolking een vastliggend feit. En ook voor de 'gelukkige' enkeling was het nog niet afgelopen. Want de dood was niet het enige wat het plezier van een verhaal weg kon nemen. Ook ruzie, jaloezie, feitelijk alle zonden. Die zaten nou eenmaal in alle mensen, spijtig genoeg. Dus konden de simpele zielen zich er maar beter bij neerleggen dat hun naieve wereldbeeld van geen kant klopte.

O, er kwam een antwoord uit. Hij was het praten in die minuten na de botsing toch niet verleerd, wat fijn nou. Een sarcastische blik sprong in zijn ogen. Wauw, een antwoord. Net op de vraag waarop geen antwoord nodig was geweest. Liever had hij de naam van albino-dude gehoord, al was het dan in hakkelige horten en stoten. Dit was ook wel interessant, daar niet van. En hij zei tenminste weer iets, fantastisch. Hoe was het kwijt zijn van iets een reden om te botsen? Dan moest je toch juist opletten... Of verwachtte hij soms dat het boek zich vanzelf aan hem zou presenteren? Dat er toch een botsing plaats had gevonden op een normaal wandeltempo... Dat was al een teken dat de jongen uitkijken niet echt hoog op het prioriteitenlijstje had staan. Durfde of kon het niet. Met die drukke blikken alle kanten op zou dat tweede net zo goed waar kunnen zijn. Hij had graag recht de roze oogjes ingekeken, op zoek naar aanwijzingen over het innerlijk van de mysterieuze stotteraar. Maar die staarde halsstarrig naar beneden, zo te zien niet van plan zijn blik af te wenden van het staardoel. En dat was, als hij zich niet vergiste, óf de vloer of zijn arm... Daar had je het al. De kleine schat was bezorgd. “W-waarom h-hebben ze het niet.. verbonden?” Zelfs nu de ander zijn hand met lichte dwang vasthield kreeg hij nog geen blik. De voorzichtige aanraking was vreemd geruststellend, kalmeerde de woede die in zijn lijf raasde ietwat. En nee, dat betekende niet dat hij nu spontaan knuffels uit zou delen of de vriendelijkheid zelve werd. In tegendeel, ook nu stond er op zijn gezicht de bekende charmant-spottende lach, die al zo velen had betoverd. Voor niemand, dat was alweer duidelijk. Want de ogen waren nog steeds standvastig op zijn bebloedde vingers gericht. Het vlees was deels open gegaan door de impact van de harde klap, met volle kracht zachte huid tegen ruwe steen was geen goede match. Een plekje was gevoeliger, merkte hij op onaangename wijze, toen daar een zachte triling doorschoot. Hij kromp onwillig ineen van pijn, een korte reactie. Daarna rechtte hij onmiddelijk weer zijn rug alsof er niets aan de hand was. Hij was ongenaakbaar, dus wonden deden hem niets. Punt. ''Omdat ik pas zo toegetakeld ben geraakt toen de schoolarts me al behandeld had.'' Hij liet in het midden of het zijn eigen werk was geweest, of het al gebeurd was voor hun botsing. Al was het vrij onwaarschijnlijk dat je zo zeer gewond raakte door een simpele val, het kón wel. ''Ben jij ook hier voor een bezoek aan de ziekenzaal? Of loop je willekeurig rond in een poging je zoekgeraakte boekje op te sporen?'' Ja, elke opmerking was genoeg voor hem om op verder te gaan. Weinig woorden waren soms net zo veelzeggend en gaven aanleiding tot vragen. Een zoete lach, gewoon voor het geval dat de twee ogen zich op zouden richten gleed soepel over zijn gezicht. Ondertussen nam hij aandachtig de jongen van top tot teen scande. Op zoek naar gebreken, redenen om hier te zijn. ''Oh, laatste mogelijkheid: Je bent een dokter in opleiding...'' zei hij plagerig, het niet echt menend, maar niet geheel onvriendelijk. ''Ach, vertel eens, waarom ben je hier en waarom ben je zo geïnteresseerd in mijn hand?'' Laatste vraag, beloofd. Maar bij dit geval kon je misschien maar beter een aantal vragen stellen, dan kreeg je met een beetje geluk antwoord op een van de vele. Dat stukje over 'geïnteresseerd zijn in' kon je best dubbelzinnig opvatten. Lag eraan hoe je gedachten in elkaar zaten. En of je de spottende bijklank in Dominic's stem opmerkte. Want al leek het soms niet zo, elk woord werd zorgvuldig uitgekozen om een beeld te schetsen van zijn persoonlijkheid. Precies het door hem gewenste beeld natuurlijk. Alles ging zoals hij dat wilde, anders niet.

_________________

SSA Awards:
 

punten-uitleg.com punten-uitleg.com
Onwijs bedankt voor alle roosjes, jullie zijn fantastisch <3 *cyberhug*
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFILE
MAGICIAN

BerichtOnderwerp: Re: The wrong timing for a sick game~   

Terug naar boven Ga naar beneden
 

The wrong timing for a sick game~

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» - Game - My horse - GSM
» The Game

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Starshine Academy ::  :: Hospital Ward-