PortalIndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 It wasn't from her [CLOSED]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Astillea
-
-
avatar

PROFILEPosts : 170
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Fire Magic/Wood Magic
Klas: Master Savador
Partner: Maybe If I ever feel like wanting to lose someone again

BerichtOnderwerp: It wasn't from her [CLOSED]   zo sep 23 2012, 21:02

Met lange passen rende ze door de schoolpoort naar buiten. Haar blik was gericht op de lucht die langzaam donker aan het worden was. Hoe schemeriger het werd hoe sneller ze ging lopen, wetend dat de tijd drong. Na een tijd voelde ze haar hart in heel haar lijf bonzen van de inspanning en haar adem ging steeds sneller en sneller. Ze moest voor sluitingstijd in de winkelstraat zijn, moest het kon niet anders. Het duurde niet lang voor ook al zweet langs haar hoofd langzaam naar beneden begon te drippen. Waarschijnlijk was de laatste keer dat ze zo hard gelopen had op haar 10 en wanneer ze door gevaarlijke dieren werd achtervolgd de afgelopen 6 jaar. Maak daar maar enkel 4 jaar en half van. De afgelopen 1 en half jaar had ze geen enkel dier meer achter haar aan gehad. Een brandend gevoel begon te vormen in haar longen en een stekende pijn in haar zij. Kon het zijn ? Haar hoofd zat vol duizenden vragen. Koortsachtig keek ze naar de lucht die een tikkende tijdbom leek. Hoe donkerder het werd hoe meer ze het gevoel had dat ze te laat ging zijn. Ze dreef haar zelf nog sneller te gaan dan ze al ging.
Eindelijk kwam ze de winkelstraat binnen en zag dat de winkels nog open waren. Met het laatste beetje dat ze in haar had spurtte ze naar het postkantoor. Net voor sluitingstijd liep ze binnen om daarna buiten adem tegen de deur te leunen. Langzaam nu met brandende spieren en stekende zij liep ze richting de balie. 'Ik kom een brief ophalen, de naam is Astillea Përrallë', zei ze buiten adem tegen de baliebediende. De bediende liep met snelle passen weg. Misschien, misschien kon het zijn. Verwachtend, hoopvol keek ze uit naar de brief waarmee de bediende algauw mee af kwam. Snel tekende ze af om dan letterlijk de brief uit de man zijn handen te sleuren. Met trillende handen liep ze richting de deur, prullend de brief open te maken. Buiten staand had ze eindelijk de brief open gekregen. Snel haalde ze de brief eruit en toen ze keek in de envelop zag ze ook nog geld erin zitten. Nerveus begon ze brief te lezen. Het was geen brief van haar. Tranen liepen over haar wangen, ze had gehoopt, gehoopt, iets wat niet had mogen doen. Nu droeg ze de gevolgen van dat sprankje hoop dat ze had. De brief was blijkbaar een testament. Ze wist dat haar oma gestorven was. Maar nu pas was het testament gevonden en nu pas hadden ze haar gevonden, nu ze niet meer in de wildernis leefde. Haar ogen waren naar de stenen van de grond gericht. Waarom ? Waarom had ze hoop gehad.
Meteen begon ze terug te spurtte naar de school. Tranen maakte haar gezichtsveld wazig. Voor ze het echt doorhad, was het al gebeurd. Met haar volledige lichaam liep ze tegen iemand aan wanneer ze de hoek omdraaide. Hard viel ze op de grond om daarna gewoon moedeloos te blijven liggen. Starend keek ze naar de donkere lucht met betraande ogen. De nacht begon te vallen want langzaam werden er hier en daar enkele sterren zichtbaar. Zuchtend bleef ze nog enkele seconden liggen. Opnieuw deed ze haarzelf opnieuw dezelfde belofte, ze zou nooit meer hoop voelen. Ze zou niet meer op haar wachten, ze zou haar langzaam gaan vergeten. Iets wat ze al jaren geleden had moeten doen. Vergeten, haar vergeten alsof ze nooit bestaan had. Flauw glimlachte bij het maken van die idiote belofte aan haar zelf. Idioot, elke keer wanneer er hoop leek te zijn, kreeg ze hoop of ze nu wou of niet. De kleinste dingen deden haar soms al aan haar denken. De dromen waren het ergst, ja vooral de dromen waren de boosdoeners, of misschien beter gezegd nachtmerries.
Moeizaam kwam ze overeind, terug bij zinnen. Terwijl ze de tranen wegveegde zocht ze naar de persoon waar ze tegen gelopen was. Het bleek een jongeman te zijn. Automatisch maakte ze een lichte buiging en verschuldigde ze zich met een zachte stem:'Het spijt me zo erg, is alles oke ?' Langzaam met een welgekende blos kwam ze terug recht uit haar buiging om naar de jongeman te kijken. 'Ben je gewond ?', vroeg ze bezorgd om daarna haar ogen over hem te laten glijden. Aarzelend zette ze een stap dichterbij. Beschaamd keek ze terug even weg. Waarschijnlijk kreeg ze een enorme uitbrander, maar de dag kon toch al niet meer slechter. Door de gedachte verzamelde ze haar moed om de persoon terug aan te kijken. 'Nogmaals sorry, kan ik misschien iets doen voor je ? Ik ben Astillea Përrallë', stelde ze zichzelf voor om ook zich nogmaals te verontschuldigen.


[Closed, Aedàn/Night]

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
iiiiiiiiiiii
-
-


PROFILERecruit
Real Name : Pio
Posts : 2302
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic:
Klas:
Partner:

BerichtOnderwerp: Re: It wasn't from her [CLOSED]   ma sep 24 2012, 22:45


Met mijn gele ogen op het plafond van mijn kamer gericht zucht ik. Mijn lichaam ligt ijzig stil op het bed en beweegt geen centimeter meer dan nodig is. Als nu iemand kwam binnen wandelen zou die vast denken dat ik dood was. Zo voel ik me dan ook, dood. Ik verveel me kapot en iedereen mag het van mijn part weten.. Helaas, ken ik maar weinig mensen laat staan dat ik vrienden heb. Alle mensen die ik tot nu toe heb ontmoet zijn mensen waarbij ik me nooit echt op mijn gemak ga voelen, mensen waar ik niets mee heb. Mensen waarbij ik gewoon als een kameleon mezelf aan pas aan de sfeer die er op dat moment heerst. Als ze treurig zijn dan vrolijk ik ze op of troost ik ze, als ze blij zijn dan ben ik ook blij. Als ze toe zijn aan een beetje liefde dan zorg ik er voor dat ze hopeloos verliefd worden en als ze kwaad zijn dan maak ik ruzie met ze om de agressie er uit te laten. Het geluid van een zucht vult weer de kamer en op hetzelfde moment vraag ik me af waarom ik eigenlijk nooit doe of zeg wat ik zelf wil. Ugh. Met een stijve nek kom ik langzaam overeind en ga ik op het randje van mijn bed zitten. Even werp ik een blik op de foto van mijn broer en mij die op het nachtkastje staat. Ergens mis ik hem wel, maar niet genoeg om hem te gaan opzoeken in mijn vrije tijd. Tenslotte kan het andersom ook eens een keertje, maar blijkbaar heeft hij ook geen behoefte aan mij. Mooi, zijn we daar ook vanaf. Een lichte pijn gaat door mijn borstkas heen wanneer ik zo over mijn broer denk, maar ik herstel het niet. Hij verdient het, na alles wat hij tegen me gezegd heeft. Met tegenzin sta ik nu helemaal op en rek ik me volledig uit. Zoals gewoonlijk was ik vandaag niet naar school gegaan en had ik de dag uitstekend benut door te gaan slapen. De dag is tenslotte veel minder interessant als de nacht of de avond. Bovendien haat ik de manier hoe de mensen veranderen wanneer ze overdag rondlopen ten opzichte van 's nachts. Meisjes die overdag zo proper zijn dat ze net een non zijn, zijn 's nachts de grootste sletten en willen niets liever als met je naar bed gaan zonder andere poespas. Ik grinnik even en besluit dan maar dat dat het wereldje is van de mensen. Leugens en emoties. Dingen die continu veranderen en nooit stil staan. Het ene moment houd je van iemand het andere moment haat je diegene. Het ene moment ben je verdrietig en het andere moment gelukkig, Het ene moment prijs je iemand de hemel in en het andere moment kraak je diegene achter zijn rug om af.. En het gaat door en door, het is een eindeloze cirkel van veranderingen. Ik glimlach kort, dat is waarom de mensen zo interessant zijn..

Ik loop de deur uit na een sjaal gepakt te hebben, mijn favoriete kledingstuk. Zonder mijn sjaal voel ik me gewoon.. naakt.. Ja bijna naakt. Ik loop een beetje sloffend door de gangen heen en kijk niet eens op wanneer iemand mijn naam noemt. Ik hum alleen een zachte hee, en loop weer verder. Enthousiastelingen, allemaal... Kunnen ze me nu nooit met rust laten? Ik loop harder door richting de uitgang van het gebouw en stalk daar stevig door richting de stad. Misschien dat ik daar meer voldoening kan vinden qua mensen. Onderweg steek ik mijn handen in mijn broekzakken en staar ik afwezig naar de steeds donker wordende lucht. De maan is al langzaam te zien en weet zich beetje voor beetje omhoog te hijsen. Ik blijf even stil staan om te zien of ik de maan ook echt omhoog kan zien kruipen. Tot mijn teleurstelling is dit niet het geval en ik loop weer door, mijn gele ogen weer voor me gericht. Wat zullen we vandaag eens gaan doen.. Zal ik naar een club gaan? Of een pub? Of zal ik me gewoon weer omdraaien zodra ik in de stad ben en me weer gaan vervelen op m'n kamer. Ik vernauw mijn ogen even bij die optie en begin hopeloos naar andere opties te zoeken. Een voor een streep ik de opties af in mijn hoofd, de meeste omdat ik er meerder mensen voor nodig heb en anderen omdat ik vandaag geen zin had in vrouwelijk of mannelijk gezelschap dat de hele avond door zou gaan. Nee.. Blijkbaar is er maar een optie en dat is me zometeen weer omdraaien en richting dat verrekte schooltje lopen. Maar, misschien kan ik wel nog even tijd rekken voor het zo ver is. Met een betrokken gezicht voel ik in mijn zakken en stuit daar tot mijn grote geluk op mijn beurs. Licht onzeker pluk ik deze uit mijn broekzak en maak deze voorzichtig open. Buiten een paar munten is hij volledig leeg. Ik vloek en prop de beurs gefrustreerd weer in mijn broekzak. Dus ook dát is geen optie. Gefrustreerd door mijn situatie haal ik een hand ruw door mijn zwarte haar heen en loop afwezig de bocht om. Voordat ik het kan zien is het al gebeurd, er is iets tegen me opgelopen. Mijn fel gele ogen glijden langzaam naar beneden, waar een meisje op de grond ligt. Even wil ik haar helpen met overeind komen, maar ik me bedenk me op het laatste moment, besluitend dat ik vanavond niet voor de kameleon zou gaan. Met een hooghartige blik staar ik haar afwachtend aan, benieuwd naar of ze nog iets ging zeggen of niet. Tot mijn grote verbazing en ergernis blijft het een tijdje stil van haar kant. Blijkbaar vind ze het belangrijker om naar de sterren te staren voordat ze zich verontschuldigd. Ik neem overigens het beste van de situatie door haar gestalte in me op te nemen. Haar bloedrode ogen steken fel af tegenover haar spierwitte haar wat in een lange strengen rondom haar gezicht heen valt. Haar lichaam is dun gebouwd en haar kledingsmaak is ietwat.. apart. Mijn haast oplichtend gele ogen banen zich een weg in de hare en voor een moment krijg ik de neiging om tegen haar uit te flippen, ik doe dit echter niet en wacht geduldig tot ze wat zegt. Wanneer dan eindelijk haar zachte stem klinkt snuif ik even iets verontwaardigd. Ik doe niet de moeite om terug te buigen, zoals normaal wel gebruikelijk is en staar haar alleen maar aan. Ik wil een gemene opmerking maken, maar slik de woorden nog net op tijd in om vervolgens met moeite eruit te persen: Niets aan de hand. Even kijk ik naar mijn eigen lichaam. Ik ben er zo te zien zonder kleerscheuren vanaf gekomen. Mijn wenkbrauw schiet omhoog bij die opmerking en mijn stem is ietwat sarcastisch. Alsof iemand serieus gewond kon raken van zo'n lichte aanraking. Omdat ik haar tweede vraag eigenlijk al beantwoord heb houd ik m'n mond verder en kijk ik met vernauwde ogen naar hoe ze een pas dichterbij zet. Ik schuif weer een pas achteruit zodat er weer minstens evenveel ruimte tussen ons zat als zojuist. Ik schud mijn hoofd bij haar aanbod zonder na te denken. Ik hoor kort haar naam vallen en knik enkel. Alsof ik om haar naam gevraagd had. Aangenaam, Astea. Spreek ik haar naam expres verkeerd uit. Te veel klinkers en gewoon simpelweg te weinig interesse. Mijn naam.. Is Night. Ik wil hierna eigenlijk met een schouderduw langs haar doorlopen maar besef me ineens dat ze me wel degelijk kan helpen met iets. Een speelse fonkeling verschijnt in mijn ogen en ik grimas. Misschien kun je toch nog wat doen voor me. Je zou me kunnen vergezellen en me proberen te amuseren vanavond? Ik knik even voor mezelf en glimlach kort. Ja, als je dat doet dan is het je niet alleen vergeven maar ben ik je ook nog eens dankbaar. Een speelse glimlach siert mijn lippen en met uitdagende ogen staar ik haar aan. Zou ze mijn uitdaging aangaan? En zo ja met wat voor ideeën zou ze komen om me geamuseerd te houden? Een ongeamuseerde Night is een chagerijnige Night. Achja, niet geschoten is altijd mis, ik kan haal altijd weer dumpen wanneer ik haar zat ben. Met ongeduldige afwachtende ogen kijk ik haar aan, mijn houding nog altijd lui tegenover de hare. Voor een kort moment vraag ik me af of zij eigenlijk gewond is, maar de zorg maakt al gauw plaats voor desinteresse.. Eerst eens zien of ze mijn zorg wel waard is. Ben je een magician op Star Academy? Vraag ik dan uit het niets, mijn ogen meteen gefixeerd met een zekere intensiteit in haar ogen. Ik had haar nog niet eerder gezien, maar dat zegt niets. Tegenwoordig ontglippen wel meer leerlingen mijn aandacht, vooral als ze voornamelijk overdag actief zijn. Ergens zie ik haar helemaal niet als een magician, maar.. er is dan ook weer wat aan haar wat me doet denken van wel.. Bovendien is 90% van wat hier rond loopt van Star Academy, dus.. de gok is niet zo groot als hij lijkt. Met een opgetrokken wenkbrauw kijk ik haar aan benieuwd naar beide antwoorden.

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Astillea
-
-
avatar

PROFILEPosts : 170
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Fire Magic/Wood Magic
Klas: Master Savador
Partner: Maybe If I ever feel like wanting to lose someone again

BerichtOnderwerp: Re: It wasn't from her [CLOSED]   di sep 25 2012, 19:27

De jongen zag er best oke uit, toch geen zichtbare schade. Haar blik geed weer weg van hem, over zijn schouder kijkend in de verte. Even dreigde ze weer te gaan dagdromen. Nee, ze was al terug in haar gedachten gezonken. Een zucht verliet haar lippen die bijna zelf pijnlijk, smachtend naar meer klonk. Automatisch sloot ze haar ogen om tranen die opkwamen tegen te houden. Pas wanneer de persoon voor haar iets zei, schoot ze terug wakker. Wanneer ze opnieuw naar hem keek had hij blijkbaar een stap achteruit terug gedaan. Ondertussen had hij al bevestigd wat haar ogen gezien hadden. Ze hoorde de sarcastische toon in zijn stem. Dat was te verwachten natuurlijk. Meeste mensen reageerde zo, niet dat het haar raakte, iets anders deed haar meer pijn. Verassend keek ze even naar hem toen hij haar naam uitsprak. Astea, het klonk om toe te geven niet slecht, ergens zelfs aangenaam. Hij had haar naam dan misschien express verkeerd uitgesproken, maar wat hij ervan gemaakt had vond ze zeker niet erg. Een lichte glimlach sierde haar lippen wanneer ze zijn naam hoorde. Night...Past perfect bij hem als je er zo over nadacht. Plots verscheen er een fonkeling in zijn ogen die haar ergens wel wat onrust baarde. Blijkbaar had hij iets bedacht. Wou ze het zelfs wel horen. Ze twijfelde ten zeerste of ze het wel wou horen. Zachtjes begon ze op haar lip te bijten, nerveus door de plotse fonkeling in zijn ogen. Algauw kwam het eruit bij hem. Meteen sloeg ze rood aan en keek weg. Hem vergezellen en amuseren. Hoe moest ze dat nou weer doen ?! Misschien, misschien kon ze het wel doen. Aarzelend ging haar blik naar beneden de stenen te bestuderend en het onkruid dat er langzaam tussen uit kwam piepen. Zou het zo erg zijn ? Het volgende dat hij zei liet haar nog nerveuzer worden. Dit kon ze niet afslaan. Vergeven worden en ze moest hem enkel maar vergezellen en amuseren...

Diep nam ze adem. Ze zou het doen, nu moest ze alleen nog maar bedenken wat ze zou doen om hem te amuseren. Langzaam liep ze naar hem toe om langs hem te wachten. 'Ik zal je deze avond vergezellen en amuseren zo goed ik kan', fluisterde ze zachtjes langs zijn oor. Bij nog een stap naar voren te zetten gleed haar hand over zijn arm heen een warm spoor achterlatend. 'Wat denk je zelf', antwoordde ze zacht op zijn laatste vraag. Net wanneer haar vingers bijna zijn arm verlaten hadden sloten deze zich toch rond zijn arm om hem zachtjes mee te trekken. Koortsachtig begon ze te zoeken naar ideeën in haar hoofd. Wat zou hem interesseren ? Gewoon diep ademhalen moest ze doen. Adem halen en rustig denken. Waarschijnlijk kon ze wel op iets opkomen. Naar een bar gaan zou niet interessant zijn, daar was hij waarschijnlijk al elke dag, om meiden te verleiden en ze dan weer te dumpen. Nee ze zou hem gezelschap houden en hem proberen te amuseren, maar in een bar zou dat niet slagen. Als hij naar een bar wou gaan had hij dat ook al lang gedaan. Nog steeds trok ze hem zachtjes mee zonder een woord te zeggen. Althans nu zonder een woord te zeggen. Misschien moest ze hem gewoon een beetje uithoren ? Heel voorzichtig enkele vragen stellen zodat ze misschien toch iets goed kon bedenken. Wat kon ze hem vragen eigenlijk ? Enkel idioten dingen kwamen nu in haar hoofd. Na even had ze toch een vraag, niet zozeer om weer over hem te weten te komen, maar tegelijk ook ergens wel. 'Wat bracht jou naar buiten zo laat ?' Nieuwsgierig keek ze even naar hem. Hmm ja, wat bracht hem naar buiten als hij toch niet naar een bar ging. Zachtjes neuriede terwijl ze al de volgende vraag begon te bedenken. 'I will burn with a light of my own', zong ze fluisterend bijna onhoorbaar enkele woorden van het liedje. 'Enige interesses buiten meisjes verleiden en ervoor zorgen dat ze je amuseren ?' Een lichte grijns sierde haar lippen. Ze zou hem bijna bestempelen als iemand die alleen dat als een hobby had. Hij zag er niets eens uit of hij wel degelijk naar de les ging hoe meer ze hem bekeek. Kort schoot er toch een lichte blos op haar wangen beseffend dat de vraag niet meteen zeer geschikt was. Waarom moest ze nou net tegen hem gelopen zijn. Een goede 6 jaar lang had ze praktisch geen mens gezien. Slecht eens om de zoveel maand voor dingen zoals kledij en medicatie. Nu plots ging ze een jongen, een mens, een persoon, proberen te amuseren. Het was praktisch gedoemd om te falen met haar weinige ervaring met mensen. Wat vonden mensen eigenlijk zelfs leuk ? Waarschijnlijk lag het mijlenver van haar interesses. In bomen klimmen, zwemmen in een meer, jagen voor voedsel en meer zag ze deze 'beschaafde' mensen toch niet meteen doen. Even had ze zin om te vragen of hij dat wel zeker wou, zo interessant was ze nou eenmaal niet. Wat kon zij voor hem betekenen ? Toch sloot ze haar mond, hij had het gevraagd dus hij was er waarschijnlijk wel zeker over. Nog steeds zocht ze in haar hoofd naar ideeën. Zonder het zelf te beseffen liep ze een bepaalde richting uit. Nu pas merkte ze dat op. Blijkbaar hadden haar voeten wel een idee maar waren die nog niet naar haar hoofd gegaan. Ookal wist haar hoofd het niet, haar lichaam wist het blijkbaar wel aangezien ze best wel doelzeker ergens naar toe liep. 'Weet je...', begon ze toch uiteindelijk, om dat ze betwijfelde of ze hem wel kon amuseren. 'Weet je zeker dat je vergezelt en geamuseerd door mij wil worden en niet door die duizende meisjes in de bar ?', vroeg ze iets of wat onzeker. Ondertussen was haar hand alweer van zijn arm weg gegaan, hij was vrij te kiezen wat hij nu precies wou doen. 'Laat maar',murmelde ze enkele seconden later al. Voor de rest zweeg ze terwijl ze naar haar bestemming liep.

Nu ze wist waar ze naartoe ging kreeg ze al een idee, misschien een goed misschien een slecht. Voor even werpte ze haar blik nogmaals in de lucht starend naar de ontelbaar vele sterren. Zachtjes begon gras onder haar voet en er rond te ritselen terwijl ze er doorliep. Haar voeten hadden haar richting het park gebracht en haar hoofd had de rest gedaan. Al die tijd had ze niet gekeken of hij haar nog steeds volgde, ergens bang voor het antwoorden. Bij het inzicht komen van 2 bomen die naast elkaar stonden gingen haar voeten trager om er te stoppen. Toen ze op de grond keek lag haar hangmat er blijkbaar nog steeds, alsof er niets gebeurd was. Zachtjes neuriënd begon ze de grote hangmat op te hangen om er uiteindelijk zich er in te laat ploffen en te genieten van het zachte schommelen. Tussen haar handen verscheen er een klein vuurtje dat langzaam groter werd. Nog steeds had ze niet gekeken of hij haar gevolgd was. Pas wanneer er beelden, illusies verschenen in haar vuur keek ze die richting weer uit.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
iiiiiiiiiiii
-
-


PROFILERecruit
Real Name : Pio
Posts : 2302
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic:
Klas:
Partner:

BerichtOnderwerp: Re: It wasn't from her [CLOSED]   do sep 27 2012, 00:44

Met mijn handen in mijn broekzakken gestoken kijk ik haar afwachtend aan. Afwachtend op een antwoord of enig andere reactie die ze me zou kunnen geven. Mijn gele ogen branden in de hare, maar omdat het wat lang duurt draaien ze al gauw af naar de vloer of andere 'interessantere' dingen om naar te kijken. Voor even blijft mijn aandacht op hemel rustten die nu al helemaal bezaaid is met sterren, van felle naar de iets minder felle. De maan lijkt gecentreerd te staan van alle sterren, het enige wat het plaatje dan weer verpest is het feit dat het geen volle maan is, maar een halve. Tevens is het weer niet volledig onbewolkt waardoor en zo nu en dan wat witte wolken voor de maan zweven. Alsof ze het doen om me te pesten, om mijn aandacht weer ergens anders op te richtten, zoals het meisje voor me wat ik zojuist nog uitgedaagd heb om me te amuseren voor een nacht. Ongelofelijk dat ik zo stom kan zijn om dat aan iemand te vragen. Ik kan mezelf al niet amuseren laat staan dat een ander dat kan, laat staan dat een meisje dat kan. Mijn ogen glijden nog een keer peilend over haar heen om dan in gedachte mijn hoofd te schudden. Nee, zij gaat falen voordat ze er erg in heeft, sterker nog áls ze accepteert had ze gehoopt dat ze het niet had gedaan. De grimas die op mijn lippen staat verbreed iets bij die gedachte en ik laat mijn gedachten al razen over wat ik allemaal kan uitvreten of kan vragen, vragen waarbij ze zich ongemakkelijk voelt? Of vragen over het oh zo belangrijke verleden? Het verleden waarbij iedereen toch maar in huilen uit barst.. zwakkelingen allemaal. Ik huil al jaren niet meer om wat er gebeurd is op het strand die nacht. Ik huil er niet meer om omdat ik weet dat ze het ergens verdient heeft, en ik diep vanbinnen weet dat ik eigenlijk helemaal niet zo'n slecht persoon ben. Een slecht persoon zou iemand vermoorden zonder reden, en .. ik hád een reden dus dat maakt me geen slecht persoon toch? In mijn gedachten schud ik mijn hoofd weer en besluit er over op te houden om de woorden van Astea aan te horen. Astea, dat was haar echte naam niet toch? Mijn wenkbrauw schiet lichtjes omhoog wanneer ze me niet verbeterd op haar naam en dus houd ik het vanaf nu maar op Astea. Vlak na mijn voorstel word haar gezicht rood en zie ik haar van me weg kijken. Zie je? Het begint nu al, ze wenst waarschijnlijk nu al dat ze me eerder niet gevraagd had of ze iets voor me kon doen.. Naja, waarschijnlijk ligt het ook volledig aan het persoon waar je die vraag aan stelt. Kortom ze heeft gewoon ongeluk gehad met een mens als mij voor haar. Voor een klein moment weet ik zeker dat ze gaat weigeren, het is pas wanneer ik haar diep hoor adem halen dat ik tot mijn grote spijt besef dat ze het ook nog gaat accepteren ook. Gedurfd van haar dat moet ik toegeven, en nu, nu kan ik achterover leunen en haar het werk laten doen. Het enige wat ik me nu nog afvraag is wat ze gaat verzinnen of wat ze al heeft verzonnen.. Waar zou ze me naar toe brengen en wat zou ze gaan verzinnen om me bezig te houden? Tenslotte oogt ze zelf niet interessant genoeg om me de hele avond bezig mee te houden.. Mijn ogen blijven even in de bloedrode van haar hangen. Op de meter van interessantheid scoort ze waarschijnlijk een 5, en die score is al omhoog gegaan sinds ze geaccepteerd heeft. En nu is het nog niet zo interessant dát ze geaccepteerd heeft, nee eerder dat ze het volgens mij niet met lichte tegenzin heeft gedaan. Nee, haar nervositeit en haar rode blos op haar wangen was me niet ontgaan.. Mij valt tenslotte alles op wat mogelijk speciaal of anders kan zijn. Ik glimlach breed en knik dat ik haar woorden gehoord heb. Ik ben zeer benieuwd hoe je het er vanaf gaat brengen. Een korte haast duivelse glimlach volgt hierop en ik verander kort daarna mijn luie houding naar een iets actievere, tenslotte gaan we ons verplaatsen toch? Ik kan me nauwelijks voorstellen dat ze hier wilt blijven want als dat zo is dan is haar missie bij deze al gefaald.

Ik voel haar warme aanraking en deins er voor een moment van terug, hier was ik dan weer niet op voorbereid, en ergens voelde het alles behalve prettig. Mijn gele ogen staren haar nu wat behoedzaam aan en binnensmonds zuchtje verlaat mijn mond wanneer ik haar woorden hoor. Ik neem aan dat dat een ja is. Besluit ik dan maar voor mezelf en ik kijk haar vragend aan. Wat voor soort magician ben je? Mijn ogen fonkelen van nieuwsgierigheid en voordat ik haar laat antwoorden houd ik mijn hand voor haar mond en fluister ik zacht: Wacht. Laat me eerst raden.. Ik denk sowieso vuur, aan je ogen te zien. Maar.. ik ben er niet zeker van of je daarnaast nog een magie hebt... Even twijfel ik en kijk ik haar nog eens grondig aan. Nee, geen sein van iets anders wat typerend is voor een magie soort. Ik stop mijn handen weer in mijn broekzakken en haal mijn schouders verveeld op. Dus vertel, heb ik gelijk. Mijn gele ogen zoeken de hare weer op en met enige anticipatie wacht ik op haar antwoord, ergens wetend dat ik gewoon gelijk heb. Haar vingers, waarvan ik dacht dat die mijn arm verlaten hadden strengelen zich toch op mijn arm heen. Ik schrik lichtjes van haar aanraking maar laat het niet zien in mijn expressie. Met een ruk van mijn arm sla ik haar arm los van de mijne. Als je me wilt blijven ámuseren in plaats van irriteren dan zou ik de aanrakingen achterwege laten. Besluit ik te zeggen, mijn stem noch vriendelijk noch onvriendelijk. Het is niet zo zeer dat ik er niet tegen kan als iemand me aanraakt, het is gewoon.. .. Meisjes.. Meisjes en hun aanrakingen waar ik zo gek van word. In heel mijn leven heb ik tenslotte meer jongens als iets anders gehad, en het laatste meisje wat mij écht aangeraakt heeft is uiteindelijk met mijn vingers om haar nek gestrengeld gestorven. Misschien, misschien dat ik er wel voor vrees dat dat bij anderen ook gaat gebeuren. Ik sluit die gedachte af voor later deze nacht wanneer ik geen irritant gezelschap bij me heb en besluit Astea te volgen. Een korte stilte volgt en een grimas begint zich op mijn lippen te vormen hoe langer de stilte duurt. Al een idee waar je me naar toe gaat brengen? Of ben je daar nu pas over na aan het denken? Een grinnik verlaat mijn lippen terwijl ik haar toch wel vastbesloten voeten blijf volgen. Alsof zij eveneens de stilte wilde verbreken hoor ik zeer kort daarna haar stem weer. Om het even over haar stem te hebben: Deze is zacht maar niet lelijk of krassend of het een of ander. Ze klinkt in ieder geval puur en daar is niets mis mee, het getuigd alleen een beetje van haar.. onschuld? Ja, zo komt ze wel een beetje over, als een onschuldig wezen. Door mijn nutteloze gedachten vergeet ik bijna te antwoorden op haar eveneens nutteloze vraag. Mijn ogen schieten haar kant op en ik haal mijn schouders op. Het is alsof ze er op uit is dat ik de vraag zometeen ga terug stellen. Gewoon mijn avond rondje.. Lieg ik tegen haar, nee dit is niet mijn avond rondje sterker nog, meestal kom ik helemaal niet langs dit punt. Áls ik al naar een pub of whatever ga dan neem ik een compleet andere route. Langzaam begin ik me te bedenken dat ik dat beter had kunnen doen, dan had ik haar tenminste ook niet ontmoet. Een jongen moet toch ook zijn benen strekken niet waar? En aangezien ik pas wakker ben, vind ik het altijd een goed idee om wakker te worden in rúst. Immers is dat het beste begin van de dag. Listig als ik ben leg ik de nadruk op het woordje rust, iets wat ik niet gevonden heb als ze begrijpt wat ik bedoel. En jij dan? vraag ik ongeïnteresseerd, mijn ogen weer van haar gezicht afhalend. Toch.. als je er over nadenkt dan heeft zij helemaal geen reden om hier te zijn. Ze lijkt me niet echt het type wat uit gaat, en alle winkels zijn nu al dicht.. Tenzij ze is gaan shoppen maar ze heeft geen tassen of zakken bij zich. Vraagtekens beginnen zich te vormen in mijn hoofd en stug in gedachten loop ik verder.

Ik houd de omgeving die langzaam aan het veranderen is stevig in de gaten, we liepen in de richting van het park zoveel is me duidelijk. Het komt in eerste instantie overigens niet in me opzetten dat dat ook haar eindbestemming is. Ik hoor haar zonder enige zorgen wat neuriën en het duurt even voordat de woorden mijn oren binnen sijpelen omdat ze eerst nog door de dikke gedachten heen moeten. Ik glimlach en haal mijn schouders op. Nog voordat ik kan antwoorden hoor ik weer wat woorden en mijn glimlach verdwijnt weer. Van waar je twijfel? Waarom zou ik dat niet willen? Of ben jij diegene die second thoughts bent aan het krijgen? Een snode glimlach verschijnt weer op mijn lippen. Maar, nee hoor. Ik vind alles prima tenslotte kan ik even gemakkelijk weer weglopen wanneer ik uitgespeeld ben niet waar? Ik haal mijn schouders op en volg haar verder richting het park. Mijn ogen speuren elke boom langs en elke struik op zoek naar een teken van spanning of iets anders. Even krijg ik de neiging om haar iets te vragen maar ik besluit dat dat beter kan wachten tot later. Beetje bij beetje ga ik op zoek naar spanning en het komt dan plots in mijn hoofd opzetten, mijn snode plannetje. Haar bloedrode ogen zijn alleen naar voren gericht en aangezien ik schuin achter haar loop, het is een perfectie situatie. Ik verdwijn al snel geruisloos in de schaduwen, bah wat is dat toch handig wanneer je een dark magician bent. De nacht is tenslotte mijn element en zo lang ik niet geconfronteerd word met een van mijn angsten of zorgen ben ik er van overtuigd dat ik veel mensen kan verslaan wanneer het nacht is. Ik volg haar nu van de zijkant, mijn lichaam verborgen in de schaduwen van de bomen. Mijn gele ogen volgen haar zicht naar een hangmat die tussen twee bomen hangt. Niet veel later zie ik dat ze gaat zitten en hoor ik haar weer neuriën. Ts, zo oblivious naar de rest van de wereld zie je ook niet vaak. Dat maakt haar onschuldig én naïef, twee eigenschappen die als je ze bij elkaar zet niet veel goeds betekenen. Het maakt een persoon lief en zorgeloos, twee dingen waar ik niet zo goed mee ben. Bovendien is ze ergens zo zorgeloos dat ze mij gewoon praktisch is vergeten en er gewoon vanuit is gegaan dat ik haar volgde. Nou.. dat heeft ze fout en daar zal ze voor boeten ook. Met geruisloze passen beweeg ik me richting haar en zie ik hoe ze een klein vuur maakt. Duidelijk een fire magician dus. Zonder twijfel duw ik haar van achteren de hangmat af, mijn ogen op haar neer brandend. Oops.. komt er nonchalant tussen mijn lippen door gevlogen terwijl ik plaats neem waar zij eerst zat. Mijn ogen branden in de hare, niet bepaald vrolijk of het een of ander. En hier dacht ik dat ik vanavond iets leuks te doen had, maar in plaats daarvan vergeet je me volledig. Zeg ik terwijl ik met de puntjes van mijn haren ben aan het friemelen. Ik moet zeggen.. dat ik toch wel een beetje teleurgesteld in je ben. Zeg ik er nog achter aan terwijl ik mijn lichaam uit strek om volledig op de hangmat te gaan liggen, mijn ben over elkaar heen gevouwen. Even kijk ik naar de sterren boven me voordat ik weer opzij kijk naar Astea. Máár. Begin ik dan weer abrupt, omdat ik in een vrij goede bui ben vergeef ik het je deze keer. In plaats daarvan mag je me uitleggen waarom je dacht dat deze plek een goede keuze was. Mijn woorden en stem insinueren nog niets, en maken dus niet duidelijk of ik het nu een goede of een slechte keuze vind, zodat ik haar eigen echte antwoord kan horen. Ik draai mijn ogen na een kort moment weer af naar de sterren waar ze op blijven hangen terwijl ik nog dromerig fluister.. Ik moet zeggen dat het hier wel wat heeft 's nachts..

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Astillea
-
-
avatar

PROFILEPosts : 170
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Fire Magic/Wood Magic
Klas: Master Savador
Partner: Maybe If I ever feel like wanting to lose someone again

BerichtOnderwerp: Re: It wasn't from her [CLOSED]   do sep 27 2012, 16:11

Even leek het alsof hij haar niet gevolgd had, hij was uit haar zicht verdwenen, maar ze voelde ergens zijn aanwezigheid wel. Meteen begon ze aandachtig rond te kijken. Waar was hij nu in hemelsnaam gebleven ? Algauw besefte ze ook, nu hij zo plots uit het zicht verdwenen was, wat zijn afkomst was, zijn magie. Terwijl ze hier naar toe liepen had hij haar gevraagd wat voor soort magician zij was, om daarna meteen te beginnen raden. Als antwoord had ze toen enkel een bevestigend geluid gemaakt, alhoewel hij maar de helft had geraden. Hij was een dark magician, zonder twijfel, hij was gewoon letterlijk samengevloeid in de nacht zoals alleen die personen kunnen. Zijn persoonlijkheid week ook niet meteen af van haar beeld van Shadranen. Duister, charmant en lichtelijk arrogant, hij paste er perfect in. Ook zijn koude antwoord op haar aanraking kwam perfect overeen met het beeld. En dan het liegen over waarom hij buiten was, alsof ze het niet door had. Natuurlijk was hij naar buiten gegaan met het eerste gedacht naar de bar te gaan. De vraag die in haar hoofd zat was, wat hem van gedacht had doen veranderen. In de winkelstraat had hij namenlijk niet zeer veel te zoeken als hij naar de bar wou gaan. De vraag had hij haar terug gesteld. Hierop had ze enkel simpel op geantwoord:'Een brief.' Meer had haar niet buiten gebracht deze avond. Of misschien toch nog wel iets anders, hoop. Als ze niet had gehoopt op iets wat er in die brief misschien zou kunnen staan, was ze die brief pas ergens de volgende dagen gaan halen. Hoop was iets verschrikkelijk als je erover nadacht. Het liet je de meest idiote dingen doen. Nog steeds hadden haar ogen hem niet gevonden. Automatisch was ze nu op haar hoede. Iets in haar zei dat hij iets van plan was te doen. Misschien moest ze de hele omgeving maar voor even verlichten om hem te vinden. Geen schaduw,geen nacht, automatisch ook geen verstopplek. Aarzelend liet ze een klein vlam op haar hand dansen. Verlichten, of wachten tot hij tevoorschijn kwam. Toen net een seconde te laat om haar actie uit te voeren die ze bedacht had, voelde ze een hand in haar rug. Meteen viel ze voor over richting de grond. Met haar snelle reflexen kwam ze op haar hand terecht, om in handstand te gaan en opnieuw sierlijk op haar benen terecht te komen. Ze had het verwacht spijtig genoeg voor hem. En spijtig genoeg voor hem ook, had ze snelle reflexen.

Een iets of wat valse grijns sierde haar lippen wanneer ze zich omdraaide en naar hem keek. Ookal zag ze er onschuldig uit en zo lief, ook zij had haar slechte kantje. Meteen manipuleerde ze 1 van de bomen waaraan de hangmat vast hing. Deze liet op zijn beurt, de tak waar de hangmat aan vastgeknoop hing, helemaal buigen zodat het touw eraf gleed. Meteen kwam de hangmat voor de helft op de grond terecht kwam. 'Oops', fluisterde ze even nonchalant terug. Nu was ze toch meer op haar hoede dan hiervoor. Waarschijnlijk was hij nu niet meer even happy als voorheen door haar actie. Bij wat hij zei tuitte ze verdrietig haar lippen:'En daarom moest je persee proberen mij op de grond te duwen.' Ze liet haar stem overdreven verdrietig klinken. Ach misschien was ze hem inderdaad even vergeten, maar zeker niet volledige. Hij was als een virus dat je maar niet uit je systeem kreeg. Met haar krachten liet ze de tak van de boom weer onder het touw van de hangmat glijden om deze weer, zoals voorheen recht te laten komen. Kort glimlachte ze naar hem. 'Als het val accident je pijn gedaan heeft kan ik de pijn wel doen laten verdwijnen, ik ben trouwens half Gren als je het nog niet door had', zei met een glimlachje, ergens wel spijt dat ze deze actie gedaan had. Maar dat was nu eenmaal karma, wat je deed kreeg je terug. Zijn vraag over waarom deze plek liet ze even onbeantwoord. In gedachten zag ze voor zich hoe een tijger op hem zou springen. Lachend vormde ze in gedachten de vorm van een tijger in de lucht vlak voor hem. Zonder een waarschuwing schoot bijna letterlijk een groot deel van de lucht in brand in de vorm van een tijger. De tijger sprong richting zijn gezicht om dan op te lossen enkele centimeters voor zijn gezicht. 'Het is de perfecte plek om dit soort dingen te doen', antwoordde ze dan uiteindelijk op zijn vraag. Met een zucht liep ze terug naar de hangmat om haarzelf hierin te laten ploffen. Haar ogen keken in zijn felgele ogen. Het was zeer duidelijk dat hij haar bezag als iemand die zo zorgeloos was als maar kon. Alsof ze het perfecte leven had geleid, naïef alsof ze niets afwist van de wereld. Net alsof hij ook wou proberen dat naïve beeld kapot te maken. 'Ik ben heus niet zo naïef en zorgeloos als je denkt', fluisterde zacht terwijl ze haar blik werpte op de ontelbaar vele sterren die je vanuit hier, nog beter zag.

'Trouwens, als je me wilt straffen of wat dan ook voor wat ik zonet heb gedaan, doe het dan nu, nu ik geen zin heb om een tegenaanval te starten', zei ze meteen om dan strak naar hem te kijken en dan weer naar de sterren hoog in de lucht. De acties van zonet hadden haar moe gemaakt. Niet zozeer in de zin van dat het enorm veel energie eisde, want dat was het niet meteen. Gewoon moe door zo te reageren op zijn acties. Waarschijnlijk was het beter geweest alles gewoon te negeren. Een vlam flakkerde terug op voor haar. Flauw glimlachte ze ook. Te moe om een degelijk gelukkig masker op haar gezicht te laten uitschijnen. Zonder het echt te beseffen liet ze in haar vuur een heel verhaal afspelen terwijl ze zachtjes iets of wat treurig neuriëde. Pas wanneer ze in het vuur keek zag ze 1 van de bekende verhalen die haar moeder altijd vertelde. Het was een legende over Gren. Dat er vroeger kleine vliegende mensen leefde, die elven werden genoemd. Ze hadden allemaal een bleke huid en licht gekleurd haar. Zoals zijzelf. De kleine stam van elven had ook een koningin, genaamd White Rose, vanwege haar witte haar, ogen en lichaam en het feit dat ze altijd witte kleding droeg. Haar moeder had verschillende verhalen over deze elven verteld. Over hoe ze vroeger geëerd werden, verhalen over hun onsterfelijkheid, helden daden die de mensheid vergeten had. Het zieligste verhaal speelde nu af in het vuur. Er was oorlog tussen beide gekomen, tussen de elven en de Grenanen. Op het einde stierf de koningin en legde iedereen een rode roos op haar graf, behalve de elven die witte op het graf neerlegde. Het vuur loste op wanneer ze terug naar Night keek. 'Nu zonder te liegen, wat heeft je van gedacht doen veranderen ? Ik weet gewoon dat dat je eerste plan was naar de pub gaan', vroeg ze aan hem om hem te blijven aankijken tot hij antwoord gaf, ze ging geen genoegen nemen met een andere leugen. Na even besloot ze hem toch niet langer aan te kijken en haar blik weer op de lucht te richten. Zachtjes ging ze verder te neuriën om de stilte die er heerste op te vullen. Vermoeid sloot ze haar ogen terwijl ze in een andere houding zette. Even haar ogen dicht doen, even maar, genieten van de rust die hier heersde. 'Hmm, ik denk dat ik faal in mijn opdracht, ik heb totaal geen idee over wat je leuk vind, je hebt het helaas aan de verkeerde persoon gevraagd', zei ze toen met een lachje en een iets of wat wanhopige glimlach op haar lippen. Toen schoot ze plots recht uit haar comfortable houding. Had ze nou net misschien een iets of wat goed idee gekregen ? Hm, misschien, misschien. 'Ooit al eens de stad vanuit de lucht gezien ?', begon ze langzaam terwijl ze uit de hangmat schoot en turend in de lucht wat begon rond te stappen. Het zou misschien niet het leukste zijn dat hij ooit gedaan had, maar vanuit de lucht kon de nacht er soms nog best interessant uitzien. In de lucht zag niet veel later iets dat er verdacht veel uitzag als haar draak. Wachtend op zijn antwoord keek ze hem nu aan. 'Gaan we de lucht in of blijven we op de grond', vroeg ze grijnzend aan hem nu.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFILE
MAGICIAN

BerichtOnderwerp: Re: It wasn't from her [CLOSED]   

Terug naar boven Go down
 

It wasn't from her [CLOSED]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Dreamed of para-para-paradise, everytime he closed his eyes.
» Dream with your eyes closed
» [Closed] Halloween Sprite Contest
» {CLOSED 2/2} Capture the Styler
» Words. [closed]

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Starshine Academy ::  :: Oak's Field :: Main Street-