PortalIndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 A warm welcome~

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Moyra
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Emma
Posts : 1406
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Fire-&-Air
Klas: Master Savador's Class
Partner: Maybe make believe is not as lonely as alone

BerichtOnderwerp: A warm welcome~    ma sep 03 2012, 17:03

De badkamer had ze gauw gevonden en ze trok haar kam tevoorschijn. Met langzame halen borstelde het meisje haar haar. Af en toe een klein zuchtje als er een klit inzat. Om haar pols zaten twee roomwitte linten gebonden. Nadat ze met een laatste vastbesloten ruk alles had gefatsoeneerd deed ze haar staartjes weer vast. De satijnen stroken stof werden zorgvuldig vastgestrikt. Zo. Met een vluchtige blik in de spiegel werd geconcludeerd dat het goed zat. Tijd om te gaan dus. Op weg naar de hoofdmeester. Om te melden dat ze was aangekomen, haar rooster op te halen en de vele vragen die ze had te stellen. Als ze dat zou durven tenminste. Misschien was hij wel heel eng. Maar ze moest toch echt gaan. Vroeg of laat. En dan maar beter vroeg, zodat ze nog wat tijd over zou hebben om de omgeving te verkennen. Dus zo snel als mogelijk ging ze op weg. De lange gangen waren onbekend en ze moest af en toe wel op haar brandschone kaart kijken. Ze glimlachte bij de gedachte aan de manier waarop ze de plattegrond in handen had gekregen. In gedachten verzonken ging ze verder. Hier naar links, toch? Zoekend keek ze rond. Waarom hadden ze geen grote borden met aanwijzingen? Maar eigenlijk was het ook wel leuk zo. Een soort speurtocht. Ja, dat klonk al veel avontuurlijker dan naar het kantoortje lopen. Opgewonden zocht ze verder. Als een echte detective speurde ze naar aanwijzingen. Hè, grote donkere deur. Precies op de juiste plek. Abrupt stond ze stil en staarde naar de deur. Zelfs die was al indrukwekkend. Heleen, haar stiefmoeder, had haar verteld dat ze rustig en beleefd moest zijn. Dat had ze goed in haar hoofd geprent. Als je braaf deed was er ook minder kans dat de man een bevel zou schreeuwen. En dat ontnam haar ook weer wat problemen. Al verwachtte ze sowieso wel iets in de trant van 'Kom binnen, ga zitten, vertel dit en dat!' Maar dat moest ze maar zo onopvallend mogelijk en effectief uitvoeren. Ze streek zenuwachtig haar rokje glad en verzamelde al haar moed. Klopte drie keer kort. De eerste keer was zacht, maar daarna volgden iets vastberadenere tikken. Bedeesd wachtte ze. Tot de deur open zou zwaaien en Master Sa... Saldor zou verschijnen? Iets in die richting. Haar vader had de naam genoemd, blijkbaar waren hij en de school best bekend. En daar En dat betekende natuurlijk ook dat de school goed was en de hoofdmeester vast lief. Hij zou haar vast helpen met alles. Geen enkele reden om te stressen. Een licht glimlachje op haar lippen. Ze keek verlegen naar de punten van haar nette schoenen. Ze was vanmiddag vroeg aangekomen en had zich razendsnel omgekleed. Ze kon natuurlijk niet in haar sweater en slordige broek bij de belangrijkste man van de school aankomen. Nu had ze een lief jurkje aan, met daaronder twee glanzend rode schoenen. Ze draaide aan de krul van haar haar en keek op toen ze geluid hoorde. Ze zag er met haar grote, onschuldige ogen en lieve lach waarschijnlijk jonger uit dan de 14 jaar die ze was. Maar dat besefte ze zelf niet en ze probeerde met kinderlijke gedrevenheid om kalm en beleefd over te komen. Vooral het kalme gedeelte ging lastig als je zo enthousiast en levendig was. Maar het vooruitzicht dat ze binnen enkele seconden oog in oog zou staan met dé Master hield haar nog redelijk rustig.

[Master Savador ajb :3]

_________________

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: A warm welcome~    ma sep 03 2012, 22:36



Een zachte zucht verliet zijn lippen terwijl hij verveeld uit het raam over het buitenterrein neerkeek. Tussen de vingers van zijn ene hand hield hij een klein zilveren lepeltje waarin hij in zijn thee roerde. De andere ondersteunde zijn kin en streek met de punt van zijn schrijfveer die hij met pink en ringvinger vasthield langs zijn kaaklijn. Hij draaide het ding langzaam om zijn vingers heen, zich bedenkend hoe hij de brief waarvan de helft al op het perkament voor zijn neus stond kon vervolgen. Op hoffelijke wijze, want het was een zakelijke brief. Anders nooit een hele klus waar hij zijn hoofd over brak. Vandaag wel. Het wilde gewoon niet soepel verlopen, deze werkdag. Moest vast aan dat ene glaasje teveel liggen dat hij gisteravond nog gauw achterover had geslagen. Alhoewel: wat was tegenwoordig nog teveel in zijn zin als het op wijn aankwam? Zijn verslaving - hij ontkende het, maar wist dondersgoed dat hij eraan leed - had ook zo zijn voordelen. Hij kon beter tegen de alcohol, en dus ook meer op. Enkel op het huidige moment, want de kater die hem de volgende dag teisterde was een geheel ander verhaal. Hij had hoofdpijn, al de hele dag, en wilde het liefst de uren spenderen door lui in zijn fauteuil te liggen. Dat verlangen rinkelde in zijn achterhoofd. Het stapeltje nakijkwerk dat hem vanaf de hoek van zijn bureau aanstaarde vertelde hem echter iets anders. Het riedeltje was weer begonnen. Vakantie voorbij, en hij kon weer aan de gang. Waar menig leerkracht het nog rustig aan kon doen, zo op het begin van het schooljaar, zo was alles voor hem dubbelop. Niet zozeer een wonder dus, dat hij niet altijd de vrolijkste was in de maand september. Vooral in die maand.
Savador slaakte nogmaals een zucht, om uiteindelijk de punt van zijn schrijfveer op de rand van het inktpotje te leggen en iets naar achteren in zijn stoel te leunen. Hij nam het theekopje en schoteltje in handen en legde al roerend zijn ene been langzaam over het andere. Even een kleine pauze tussendoor. Het deed je concentratie niet goed als je aan één stuk doorwerkte. Misschien moest hij later nog een poging wagen met die brief en zich voor nu op het nakijkwerk richten. Of nu die brief afmaken en het nakijkwerk rond zevenen na etenstijd doen, zodat hij de rest van de avond voor zichzelf had. Peinzend zette hij zijn elleboog op de armleuning en wreef vermoeid langs zijn oogleden. Een secretaresse zou goed voor hem zijn. Even een broodnodige massage tussendoor wanneer de motivatie hem in de steek liet. Een allerliefst jong ding dat hem zelf al de koffie en thee kwam brengen op een dienblad, zodat hij niet meer onnodig hoefde op te staan. Hij veerde uit zijn eigen overpeinzingen op toen er driemaal geklop door het kantoor klonk. Eerst zacht, daarna met meer zekerheid. Hij kwam overeind, schikte zijn stropdas, vloekte zacht toen hij met een veter onder de poot van zijn stoel bleef haken en keerde zich grimmig naar de boosdoener om. Eerst aanschuiven natuurlijk, verdomme. In een rechte galante houding - waarbij hij zijn theekopje stijf onder het schoteltje hield - opende hij kordaat de deur om allereerst nors op zijn gast neer te staren. 'Ja?' kwam er vervolgens ook niet bepaald al te hartelijk uit. Het kostte hem niet minder dan een halve minuut om tot de ontdekking te komen dat deze gast een teder meisje was. Bijzonder jong ogen op het eerste gezicht, al zou dat waarschijnlijk maar de bedriegende schijn van haar jeugdige schoonheid zijn. Er ontsnapte een klein ademteugje waarbij hij vertwijfelend zijn kopje met een zacht tikje op het schoteltje zette. Meteen gleed er een vriendelijke uitdrukking over zijn bleke gelaat waarbij zijn gezicht opklaarde, compleet met warm glimlachje en een vragende uitdrukking in zijn ogen. 'Kan ik iets voor je doen?' vroeg hij kalm. De ondertoon in zijn stem haast zoet in vergelijking met de bitterheid die er normaal in te horen viel.

_________________



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Moyra
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Emma
Posts : 1406
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Fire-&-Air
Klas: Master Savador's Class
Partner: Maybe make believe is not as lonely as alone

BerichtOnderwerp: Re: A warm welcome~    ma sep 03 2012, 23:30

De deur zwaaide met een gekraak open en toonde het kantoor. En natuurlijk de hoofdmeester. Ze kon haar nieuwsgierigheid met moeite bedwingen en gluurde enkel onopvallend omhoog door haar wimpers. Bekeek zijn strenge gezicht. Hij zag er statig uit, trots. Als een echte directeur of leider. Zo officieel, met zijn pak aan. Haar vader droeg alleen een stropdas als hij een heel belangrijke ontmoeting had of als de maatschappelijk werkster langskwam om te controleren of alles goed ging. Nerveus beet ze op haar lip en bekeek Master Savador opnieuw. Zag dat hij een kopje vasthield en schrok. Stoorde ze? Was hij net even aan het koffiedrinken? Hé, nee. Was ze net op het foute moment gekomen. Zo te horen aan zijn norse snauw. Het was even doodstil. Ze durfde geen antwoord te geven en keek hem enkel sprakeloos aan. Misschien moest ze sorry zeggen. Ze zocht naar de beste woorden om zich te verontschuldigen, overwoog zelfs om gewoon heel hard weg te lopen. Zich om te draaien en de eerste shuttle naar huis te nemen. Ze wilde niet dat deze man nu al geirriteerd was door haar. Het zachte gerinkel van porselein deed haar nieuwsgierig opkijken. 'Kan ik iets voor je doen?' vroeg de man uiteindelijk. Zijn gezicht was, al klonk dat gek, als het ware opgewarmd. Dat hij nu niet meer zo boos en verstoord klonk luchtte haar op. ''Eehm ja, meneer. Ik ben Moyra Kasane Teto, meneer.'' zei ze. Bloosde toen ze besefte dat ze twee keer achter elkaar meneer had gezegd. Dat was niet de tekst die ze had geleerd. Haar wangen leken wel te gloeien, zo voelde het in ieder geval. En dat besef maakte de schaamte alleen maar erger. Ze glimlachte onzeker en maakte een kleine révèrence, waarbij ze de punt van haar jurk met een hand vasthield. Dan keek naar de man op. Controleerde of hij haar niet zou uitlachen. Want volgens Moyra boog niemand zo. Maar haar stiefmoeder had de buiging met haar geoefend, verteld dat het zou helpen een goede eerste indruk te maken. Ze hoopte maar dat het werkte. En dat de man niet boos zou zijn dat ze kwam storen. ''S-sorry, mijn excuses voor het storen, maar mijn vader had gezegd dat ik me nij U aan moest melden. Ik hoop dat het niet al te ongelegen uitkomt...?'' Aarzelend maakte ze de laatste zin af. Hij was vast druk bezig met allerlei belangrijke dingen voordat zij aan kwam kloppen. Ze keek weer naar de glimmende punten van haar schoenen, alsof die het interessantste van de wereld waren. Verlegen door de grootsheid die de man in haar ogen uitstraalde. Ze had nauwelijks ervaring met autoriteiten. En al helemaal niet met strenge hoofdmeesters. Oh, was Vero nu maar bij haar, samen waren ze voor helemaal niemand bang. Zelfs niet voor de gekke overbuurman. Vero zou haar wel moed in kunnen spreken. Maar nu, zo alleen in een nieuwe school. Het was stiekem best wel eng. Nee, zo hield ze zichzelf voor, hij klonk niet eng. Dus ze hoefde niet bang te zijn. Hij was vast heel rechtvaardig en behulpzaam, anders kon hij nooit de leider van een hele school zijn geworden. Dat moest vast moeilijk zijn, want alleen al wat ze op weg hierheen van het gebouw had gezien was reusachtig. Zo veel groter dan haar oude dorpsschool, waar iedereen elkaar kende en niets lang onopgemerkt bleef.


_________________

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: A warm welcome~    di sep 04 2012, 17:59



Ja, ze klopte toevallig net op een minder moment aan. Het was teatime, maar het deerde nu niet. Niet meer, althans. Dat enkele kopje thee wilde hij best aan de kant schuiven voor zo'n zuurstokzoete verschijning op een saaie middag. Zijn strenge houding, standaard tegenover vrijwel iedereen, vervaagde wat om plaats te maken voor genegenheid. Let's see here. Met een vuist onder zijn kin staarde hij op het meisje neer, terwijl hij op een geheel onopvallende wijze een poging nam haar nauwkeurig te bekijken. Rode lakschoentjes onder een beeldig jurkje, leuk leuk. Pijpenkrulletjes? Wat schattig. En haar verschijning in het algemeen mocht er weliswaar ook wezen, zeker wel. Breekbaar en zoet als ze oogde, had ze naar zijn mening ietwat weg van een pop. Eentje die hij zo bij de verzameling op de poppenplank van zijn dochtertje kon zetten, tussen alle anderen. Savador toverde een zuinig glimlachje op zijn gezicht toen hij zag dat ze nerveus op haar lip beet, bepaald niet op haar gemak. Nergens voor nodig. Ze moest zijn eerdere starre houding voor nu maar vergeten. Hij had ook niet kunnen weten dat er zo'n engel voor zijn deur had gestaan.
'Eehm ja, meneer,' gaf het meisje antwoord op zijn vraag. 'Ik ben Moyra Kasane Teto, meneer.' Hij glimlachte vriendelijk zijn tanden bloot, had ook opgemerkt dat ze hem tweemaal met meneer benoemde in één zin en het was hem ook niet ontgaan dat er om die schroom enkele blosjes op haar wangen waren verschenen. Moyra Kasane Teto; dat was een aardig mondje vol. Aan de soort namen te horen vast Raziaans. Met het theekopje nog in zijn handen, keek hij toe hoe Moyra het volgende moment een keurig buiginkje voor hem maakte, compleet met gewogen en sierlijke bewegingen alsof ze erop had geoefend. De glimlach keerde weer op zijn gezicht terug in een bredere variant toen het meisje vervolgens afwachtend naar hem opkeek. 'Beeldig,' prees hij haar glunderend. 'Alsjeblieft, sta me toe.' Savador verdween even achter de deur om het kopje weg te zetten, veegde zijn handen af aan zijn broek en reikte een hand naar haar uit. 'Master Savador Sathandiai,' stelde hij zich met een stevige handdruk voor.
'S-sorry, mijn excuses voor het storen,' begon het meisje - Moyra - op een aarzelende toon weer te spreken. Kennelijk had ze nog niet alles gezegd wat ze wilde zeggen, dus gunde hij haar even de tijd door vragend en met licht opgetrokken wenkbrauwen op haar neer te staren. 'Maar mijn vader had gezegd dat ik me bij U aan moest melden. Ik hoop dat het niet al te ongelegen uitkomt...?' Zijn mondhoeken krulden weer iets omhoog zodra ze was uitgesproken. 'Oh nee nee, absoluut niet,' wuifde Savador haar verontschuldigingen kalmpjes weg. 'Kom binnen, my dear darling,' hij stapte opzij om de deur voor haar open te houden en bleef naast de deurpost vriendelijk glimlachend staan, 'Dan zullen we alles samen eens rustig overzien, wel?'

_________________



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Moyra
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Emma
Posts : 1406
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Fire-&-Air
Klas: Master Savador's Class
Partner: Maybe make believe is not as lonely as alone

BerichtOnderwerp: Re: A warm welcome~    di sep 04 2012, 22:55

Ze was ergens heel opgelucht dat hij haar niet uitlachte. De jongens op haar oude school maakten altijd grapjes over de nette manieren die er bij Moyra in zaten. Dat hij nu zo vrolijk was maakte ook haar iets meer ontspannen. Hij verdween voor een kort moment. Die tijd benutte zij om het indrukwekkende kantoor in te kijken. Vlug stond ze weer nonchalant te kijken toen hij terug was. Of nouja, nonchalant... Eerder zenuwachtig en verlegen, maar niet zoals ze net nieuwsgierig had staan staren. Want volgens Helen was nieuwsgierigheid een slechte eigenschap. Dat Moyra daar anders over dacht was wel duidelijk. Maar ook dat hadden ze wel vaker. Zij en haar stiefmoeder hadden veel meningsverschillen. En ondanks die meningsverschillen was Helen toch wel lief. Dat had ze gevonden. Tot die ene dag. Waar ze liever niet aan terug dacht. Nee, dat had geen zin. 'Master Savador Sathandiai.' Ohja, dat was het. Ze herkende de naam, maar kon de achternaam niet goed onthouden. Savador Satanietsiets... Waarom was zijn achternaam zo lastig?! Dat waren haar warrige gedachten, terwijl ze hem zachtjes de hand schudde. Gelukkig bleef de man lachen, ze had niet echt zijn dag verstoord. Of zei hij dat enkel om aardig te zijn? In ieder geval kwam er een wat opgeluchte lach op haar gezicht. Hij nodigde haar uit naar binnen te komen en ze stapte met sierlijke passen naar binnen. Meteen gleden haar ogen nieuwsgierig over het meubilair. Het bureau met stapels papier herinnerde haar er weer aan hoe druk de man het wel niet moest hebben. Ze lachte onbevangen, door zijn vriendelijkheid op haar gemak gesteld. ''Dankuwel, master...'' Ze was even stil en probeerde koortsachtig zijn achternaam samen te stellen. De klanken lagen op het puntje van haar tong, maar bleven daar haken en lieten haar onzeker en stil achter. Oh god, waarom moest ze op zulke momenten altijd stuntelen en falen. maar ze wist het. Hij had het net nog gezegd. Kom op. Ja. Een verrukte lach spreidde zich over haar gezicht en blozend sprak ze zijn naam uit. ''Master Sathandi-diai...'' kwam er dan uiteindelijk stotterend uit. Kort lichtten haar ogen op vol pure vreugde en ze grijnsde vrolijk. Ja, het was voor haar belangrijk om het goed te doen. Een goede indruk te maken. Ze wilde op deze school blijven. Straks vond hij haar te dom en stuurde haar terug. En wat dan? Ze wilde blijven. Ookal was ze pas een uur in deze omgeving, ze was nu al benieuwd naar alles wat ze zou kunnen ontdekken. Dus maar opnieuw sorry zeggen, alsof dat alles was wat ze kon. ''Ik... Ehm, zenuwachtig, neem me niet kwalijk.'' Alsof dat haar gestuntel kon verklaren. In haar hoofd was het allemaal alweer tot formaat wereldramp uitgegroeid. Het idee dat ze alles fout had gedaan, haast een ramp had veroorzaakt, zat nu in haar gedachten. Haar ogen teneergeslagen en handen zenuwachtig in elkaar gevouwen. Ze probeerde te ontspannen, maar het lukte nauwelijks. Als ze zo fouten bleef maken... Dan zou hij vast niet meer zo vriendelijk en lief zijn. En ze wilde hem niet boos maken.

_________________

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: A warm welcome~    za sep 08 2012, 18:27



Niet iedere dag kreeg hij leerlingen aan zijn deur die hem op zo'n beschaafde wijze benaderden. Souplesse te vinden in iedere handeling, en als man met strikte regelmaat zag hij dat graag. Niet voor niets hield hij deuren open, liet hij dames voorgaan en ging hij veelal gekleed in pakken of gilets. Ze was vertederend in haar doen en laten, dit meisje met de naam Moyra. En hij kon er niets anders aan doen dan er meer achter te vinden dan alleen een eerbiedwaardige révèrence, een kennismaking die enkel gold voor zaken binnen muren van de school. Ontkennen was iets simpels om te doen. Het was echter een heel ander verhaal als je voor jezelf feiten ging ontkennen, al jaren in tweestrijd met je geweten verkeerde. Worstelend om tot de conclusie te komen of zijn obsessies een geldig excuus waren, voortgekomen door het gebrek aan liefde en aandacht uit zijn eenzame jeugd - of gewoon plain wrong. Moyra's sprankelende glimlach trof hem met een warm gevoel van binnen, om het klein beetje erkenning dat hij in dat gebaar kreeg. Het dreef hem aan om op zijn beurt zijn mondhoeken opnieuw om te laten krullen tot een klein glimlachje. Haast als in een automatisme. Een klein stapje opzij om haar binnen te laten, al bleef hij zelf nog even naast de deur staan. Bij Medusa. Hij drukte een vuist tegen zijn mond, scheurde zijn geobsedeerde blik van Moyra's wiegende lichaam en sloot moedeloos zijn ogen. Ellendig als hij zich voelde dat het hem weer niet lukte om het gewoon even los te laten, dat hele obsessieve gedoe met veel te jonge meisjes. Hoe moeilijk het wel weer niet bleek dat het niet zo eenvoudig te negeren viel. Enfin; als dit alles snel gebeurd was, kon hij zich weer afsluiten van de rest in zijn kantoor en zijn hoofd tegen de desk van zijn bureau slaan. In de hoop om zichzelf van zichzelf te verlossen, en de verwarring die zijn hele leven tegenwoordig bepaalde.
Hij slaakte een zachte kleine zucht terwijl hij even een blik in Moyra's richting wierp, die kennelijk onder de indruk was van de royale werkruimte, en sloot vervolgens de deur. 'Neem plaats,' gebaarde hij uitnodigend naar de lege stoel voor zijn bureau. Zonder het levendige meisje met haar pijpenkrulletjes aan te kijken, beende hij verder de ruimte in. Een beetje somber, al leek dat maar zo. Afwezig was een beter woord. En in zijn absentie begon hij zwijgend aan het kleine karwei om zijn bureau te ontruimen, zodat ze het gesprek tenminste niet in de rotzooi hoefden te voeren. Hier een document, daar een envelop. Hij verzamelde ze allemaal bij elkaar op een klein stapeltje in zijn armen. Het dopje werd zorgvuldig op het inktpotje gedraaid, de schrijfveer kwam op de hoek van de desk te liggen. 'Dankuwel, master...' Half gebogen over zijn bureau keek hij vragend op bij het horen van Moyra's heldere stem, een envelop die hij bij het stapeltje had willen voegen daarbij nog in een hand. Savador bleef haar afwachtend aankijken, gezien de toon van haar laatste woord op zo'n manier had geklonken dat er meer zou volgen, maar de tijd moest nemen om op de juiste woorden te komen. Naam, in dit geval. 'Master Sathandi-diai...' Hoe kon een klein schepsel als zij zoveel vreugde en vertedering in een enkele oogverblindende glimlach brengen. Eigenlijk gewoon teveel sentiment in één keer, want hij merkte hoe zijn adem geruisloos in zijn keel bleef stokken bij het onwennige, bijna pijnlijke gevoel dat hem in de borst trof. Kinderen waren irritant, maar breed lachende jonge meisjes in de bloei van hun leven: voor hem het mooiste dat er was. Toch glimlachte hij ondanks het verwarrende gevoel kleintjes terug en ging hij langzaam door met zijn werk. 'Netjes,' prees hij haar zonder haar aan te kijken. 'Niet iedereen weet mijn naam in één keer goed uit te spreken.' Hij sloeg zijn blik met een tweede warme glimlach weer naar haar op en liet zich met het stapeltje papierwerk in zijn handen neerzijgen achter zijn bureau. Een beetje achterover gezakt, met zijn rug tegen de leuning, ging hij in stilte het stapeltje enveloppen af om ze later te kunnen sorteren. Zijn borst en schouders veerden traag op bij het verveelde inhalen via zijn neus. 'Ik... Ehm, zenuwachtig, neem me niet kwalijk.' Er vormde zich een kleine frons in zijn voorhoofd toen hij zijn werk onderbrak om Moyra vanuit zijn bovenste ooghoeken even onderzoekend aan te kijken. Een ogenblik later vormde zich weer een glimlach op zijn gelaat. 'Iedereen die mijn kantoor binnentreedt is zenuwachtig, lieverd. Je zou niet menselijk zijn als je niet zenuwachtig was,' zei hij kalm. Zorgvuldig borg Savador het papierwerk in een lade van zijn bureau op. 'Zo.' Hij richtte zich uiteindelijk vriendelijk tot Moyra, en nu alleen tot Moyra. Hij hoopte dat ze zich niet te kort gedaan voelde doordat hij even de tijd had genomen om zijn rommel op te ruimen, maar ze konden nu in ieder geval ter zaken komen. 'Je aanmelding. Laten we maar beginnen, nietwaar?' Hij schoof met een vinger een leeg vel perkament naar zich toe en pakte zijn schrijfveer op. 'Maar voor we definitief beginnen,' sprak hij onder het schrijven van haar naam door. 'Zou je iets te drinken willen?' De schrijfveer werd neergelegd na het plaatsen van een punt achter haar naam, alsof die er ook niet aan mocht ontbreken, en Savador keek het meisje weer glimlachend aan. Altijd wel zo beleefd om de gast het zo prettig mogelijk te maken. Vooral als deze gast zelf ook prettig gezelschap was.

~ Pedoness

_________________



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Moyra
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Emma
Posts : 1406
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Fire-&-Air
Klas: Master Savador's Class
Partner: Maybe make believe is not as lonely as alone

BerichtOnderwerp: Re: A warm welcome~    di sep 11 2012, 20:35

Na zijn aanbod ging ze snel zitten op een van de stoelen voor het bureau. Met haar handen naast zich op het hout van de stoel. Kinderlijk wiebelde ze kort heen en weer. Zijn compliment had haar stom genoeg een kortstondig trots gevoel bezorgd. Na haar meoite om zich zijn naam te herinneren had ze het blijkbaar wel goed gedaan. Gelukkig maar. Met grote ogen volgde ze zijn handelingen. Enveloppen, dossiers. Dikke stapels papier die deze man allemaal doornam en begreep. Kantoren waren altijd zo groots... Al die papierbergen waarin je maar overzicht moest zien te houden. Haar vader had meermaals verzucht dat het zo veel fijner was een eigen bedrijf te hebben, om vervolgens de administratie te vervloeken. Ze snapte nooit helemaal wat hij bedoelde, maar had wel medelijden met hem. Volwassen worden was misschien wel niet zo fijn als iedereen het deed lijken. Maar nu moest ze stoppen met steeds afdwalen naar thuis. Het zou niet helpen. Waarom bleef ze dan toch terug denken aan haar familie? Ze was hier net één dag, minder zelfs. En nu al miste ze stiekem de geur, de sfeer van haar oude woning. Gelukkig was deze man niet zo eng als ze hem had voorgesteld. Daags voordat ze op weg naar SSA ging had ze een nachtmerie gehad over een vreselijk monster dat de leiding had op school. Maar Master Sathandiai was geen monster en zijn lach stelde haar een ietsiepietsie op haar gemak. Zenuwen bleven door haar heen gieren, maar wanneer hij glimlachte kalmeerde ze een beetje. Hij was nu ook gaan zitten en terwijl hij nog bezig was had ze hem wat beter opgenomen. Zijn gelaat straalde autoriteit uit, alsof hij op elk moment in kille woede uit kon barsten. Maar toch was hij ook vriendelijk. Nu hij eenmaal wat was opgewarmd leek hij helemaal niet meer eng. Waarom ze dan nog steeds lichtelijk nerveus was? Omdat het allemaal nieuw was. Onbekend. Omdat ze bang was dat het hier weer mis zou gaan. Omdat hij misschien bevelen zou geven. Omdat er vanalles kon gebeuren en ze vreesde voor allerlei onwaarschijnlijke gebeurtenissen.

Hij meldde weloverwogen dat iedereen bang zou zijn om hier binnen te stappen. Ze keek nog eens rond en knikte instemmend, ietwat afwezig. Het was inderdaad nogal indrukwekkend. Groot. Statig. En het rommeltje op zijn werkplek werd nu ook langzaam geordend. Alles was netjes en hij sprak een afsluitend woord. Ze glimlachte vrolijk, met meer zekerheid dan voorheen. 'Je aanmelding. Laten we maar beginnen, nietwaar?' Weer een instemmend knikje. De vraag of ze wat wilde drinken bracht haar van haar stuk. Omdat het onverwacht was. Maar ook lief. ’’Ja, graag. Heeft U thee alstublieft?’’ Met een klein blosje verschoof ze iets over haar stoel. Ze glimlachte dankbaar. Toen ze aan was gekomen had ze het theekopje opgemerkt, dus ze vermoedde dat hij nog wel wat thee over zou hebben. En zo zou ze hem niet te veel moeite bezorgen. Daarbij zou de warme drank ook geruststellend in haar handen voelen. ''En nu?'' Onbevangen glimlachend keek ze naar hem op. ’’Wat moet U allemaal weten voor mijn aanmelding?’’ vroeg ze dan. Van plan om vanaf nu zekerder te doen, dat gewiebel maakte hem vast gek. Daarom had ze ook besloten om, misschien wat onbeleefd, deze vraag te stellen. Niet dat ze hier gauw weg wilde rennen, maar omdat ze niet goed wist wat ze anders moest doen. En dat wilde ze hem niet laten merken.
[Flut, sawry...]

_________________

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: A warm welcome~    ma sep 17 2012, 19:27



Misschien had hij de gastenzetel beter kunnen vervangen met een vrolijk gekleurd kinderstoeltje. Gewoon, om het plaatje compleet te maken. Het kwam zomaar in hem op. Daar zou hij nog nachten lang wakker van kunnen liggen, met een soezelig fout glimlachje terwijl hij er al starend naar het schemerige plafond aan terugdacht. Verdomme. Hij legde de schrijfveer even neer om zijn neusbrug beet te pakken, en vanaf dat punt van de binnenkant naar de buitenkant toe gepikeerd over zijn oogleden te wrijven. Daar ging hij weer, een denderende trein van verkeerde gedachten die er voor nu niet aan toededen door zijn schedel. Zakelijk. Zakelijk blijven. Met een hernieuwd glimlachje keek hij Moyra het volgende ogenblik weer aan, deed een poging zijn schroom op die manier te maskeren. Alsof hij zichzelf bloot had gelegd, en ze er net zo goed van op de hoogte was als hijzelf wat er nu in hem omging. Niet dat dat werkelijk ook zo was. Dat hoopte hij, althans. Maar goed. Ter zake komen. En vlug een beetje, voor ze hem weer afleidde met een sprankelend glimlachje of een levendige blik in die stralende ogen. Of als hij zich niet langer meer kon bedwingen en haar op zijn schoot trok, de zoete geur opsnuivend uit haar slagroomlokken, haar perzikzachte huid betastte met zijn kaak en lippen, het kantoor op slot draaide en haar - stop. Licht verstrooid, misschien zelfs wel een beetje afgepeigerd alsof hij net een sprintje getrokken had, keek Savador het meisje over zijn bureau weer aan. Moe van zichzelf, want bij Medusa - probeer maar eens met een obsessie voor jonge onschuldige meisjes te leven als je je zeven dagen in de week op een school bevond. Als leraar, mentor en Hoofdmeester, nota bene.
'Ja, graag. Heeft U thee alstublieft?' Hij schraapte zacht zijn keel, ging onrustig iets verzitten en depte het klamme zweet bij zijn slaap weg dat de kortere zwarte lokken bij zijn oren kletsnat maakte. Thee. Of hij thee had. Hij zat heel doelloos al in een lade van zijn bureau te zoeken toen het tot hem doordrong en hij zichzelf de vraag stelde waarom hij überhaupt daar zocht. God, waarom legde hij verbanden zo moeilijk alsof hij een debiele idioot was, nu haar handelingen schattiger en schattiger werden? Verlegen blosjes op haar wangen, gewiebel op haar stoel. 'Ja,' antwoordde hij bijna in een bevende verzuchting terwijl hij zich langzaam uit zijn stoel overeind werkte. 'O - ja.. uiteraard. Typisch Shadraanse..' Ook weer zoiets; wilde hij bijna koffie zeggen. Verwarring werd des te groter. 'Thee,' maakte hij vertwijfelend zijn zin af. Hij draaide zich met een frons om zijn eigen bizarre houding om en begaf zich naar een klein bijzettafeltje, ergens in de hoek van de ruimte, waar hij eerst zijn vuisten op liet steunen. Even een momentje nemen om tot zichzelf te komen, zeg. For God's sake - waar had hij last van? Zijn handen trilden terwijl hij twee kopjes inschonk, en de controle over zijn polsgewricht moest behouden om de theekan niet op de grond te laten kletteren. 'Thee,' beaamde hij met een glimlach terwijl hij het dampende kopje voor Moyra's neus schoof. You don't say. Zijn eigen handen verbrandde hij zowat terwijl hij weer plaatsnam achter zijn bureau, maarja. Hij besefte het weer eens te laat. 'En nu?' Inderdaad: en nu? Roerend in zijn kopje kon Savador het niet helpen dan een zacht amicaal lachje te slaken. Misschien was hij zowaar nerveuzer dan zij was. 'Wat moet U allemaal weten voor mijn aanmelding?' Hij deed er zijn best op om Moyra een zo geruststellend mogelijk glimlachje te bieden. Je werd er ook niet echt kalmer op als je leraar onrustiger was dan jijzelf.
'De basisdingetjes, lieverd. Het stelt niets voor.' Een getrachtte poging om zijn kopje met een delicaat tikje terug op zijn bureau te zetten, very gentleman-like. Een kwart wiegde erover, bedrenkte zijn papierwerk met een lelijke bruine vlek die hij met een ademteug gauw weer op probeerde te deppen. 'Heb je op - eh..' De punt van zijn schrijfveer zweefde aarzelend boven een nieuw vel perkament. 'Op welke scholen heb je.. in het verleden - gezeten?' Zijn blik bleef een lange tijd gevestigd op het lege vel, maar Savador waagde toch een poging zijn ogen een fractie van een seconde afwachtend naar Moyra op te slaan.

~ Kon er wel iets mee hur c:

_________________



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Moyra
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Emma
Posts : 1406
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Fire-&-Air
Klas: Master Savador's Class
Partner: Maybe make believe is not as lonely as alone

BerichtOnderwerp: Re: A warm welcome~    do sep 20 2012, 23:27

Zijn gerommel met spullen was vreemd. Waarom was hij zo... Zenuwachtig opeens? Had ze iets verkeerds gezegd of gedaan? Zijn gerommel in de laden bracht een verwarde uitdrukking op haar gezicht. Thee in een la van je bureau bewaren was toch wel redelijk bijzonder. Vreemd. Maar misschien moest hij gewoon eerst iets anders pakken, dat was het vast. Het feit dat hij zonder iets uit de laden te nemen opstond viel haar kort op. Algauw was dat echter weer vergeten. Hij had vast zo zijn redenen. Kom op. Hij werkte hier vast al tientallen jaren, had al honderden van zulke aanmeldingen afgewerkt. En zou dan toch ook wel weten wat hij wel of niet moest doen? Nee, daar hoefde zij zich niet druk om te maken. Hij was de pro hier. Zij was zo verdomd zenuwachtig, hij was de kalme, capabele volwassene. Aan zijn twijfelende ondertoon schonk ze daarom geen aandacht. Dat hoorde ze vast verkeerd. Enkel zijn woorden waren van belang. Shadraanse thee? Haar ogen werden groot van verwachting. Dat klonk zo exotisch. Een kopje gevuld met dampende vloeistof werd voor haar neergezet. Ze keek naar Savador op en lachte dankbaar. Met diezelfde blije lach rook ze aan de thee. Het was nog erg warm, maar de geur was lekker. Ze schoof voorzichtig haar handen om het porselein. Het geruststellende gevoel van een warme mok thee. Hoe vaak had ze thuis niet bij haar vader gezeten onder het genot van een kopje thee? Het was een bekend stukje in deze geheel nieuwe omgeving. En daar klampte ze zich wanhopig aan vast. Ze waagde het nu ook om een eerste slokje te nemen, na zorgvuldig te hebben geblazen. Ze wilde niet het risico lopen om haar mond te verbranden. Dan zou ze al helemaal vol schaamte wegvluchten. 'De basisdingetjes, lieverd. Het stelt niets voor.' Ze knikte, ergens opgelucht. Wat ze dan had verwacht? Geen idee. Ze wist gewoon niet wat een aanmelding in zou houden, dus had ze er iets heel ergs en engs van gemaakt. Dat was weer een nadeel van te veel fantasie. Geschrokken kwam ze met een snelle beweging overeind uit haar stoel gesprongen toen hij morste. Wilde onmiddelijk haar hulp aanbieden. ‘’Gaat het?’’ flapte ze er vlug en bezorgd uit. Had hij zich gebrand? Was er iets mis? Maar met een snelle oogopslag zag ze dat het enkel een vlek betrof en ging vlug weer zitten. Deed alsof ze het ongelukje nauwelijks had opgemerkt. Glimlachte hem warm toe, ze kende het probleem. Zelf was ze soms ook schandalig onhandig. En dan werd Helen boos en dat maakte alles alleen maar erger. Ja, ze wist hoe vervelend het was als je je zat te schamen. Maar hij was vast niet al te veel van zijn stuk gebracht toch? Ze nam nog een slokje van de thee en voelde de warmte door haar lichaam trekken. Al wees zijn twijfelende vraag op iets anders. 'Heb je op - eh..' Ze hief haar hoofd vragend op, bedeesd lachend naar de man voor haar. 'Op welke scholen heb je.. in het verleden - gezeten?' Ze haalde opgelucht adem, deze vraag kon ze met gemak beantwoorden. ‘’Ik heb slechts op één school gezeten, op Razen. De Sage Kiéra School..?’’ Ze wist niet of de man haar school kende. Daarom keek ze hem vragend aan, na de naam uitgesproken te hebben. Het was een redelijk groot complex geweest, met een goede naam, maar niet zo indrukwekkend als Starshine Academy. In haar stad de grootste, maar dan nog betekende dat niet veel. ‘’Maar ik moest weg, want hij was er achter gekomen...’’ Mompelde ze, vooral het laatste zachtjes voor zich uit murmelend. Een ietwat boze, maar vooral verdrietige nadruk op het woord ‘hij’. Wat? Nee. Ze verstijfde. Werd deze keer niet rood, bloosde absoluut niet. Het omgekeerde gebeurde. Moyra trok wit weg, haar lach verdween. Voorheen had ze zelfs op haar zenuwachtigste moment nog gelachen. Maar nu niet. Toen ze besefte dat ze haar voornemen had gebroken. Ze had besloten om niemand er ook maar iets over te zeggen. Ze zou het gewoon negeren, er niet over beginnen. En nu al ging het mis, omdat ze in een onnadenkend moment iets stoms zei. Haar hand trilde lichtjes toen ze het kopje wegzette op tafel en ze keek hem met bange ogen aan. Al was angst niet echt het juiste woord. Het was een soort stilzwijgend smeken dat hij het zou negeren. Dat hij het niet gehoord had. Of het gewoon maar aan zou nemen, er niets achter zou zoeken. '’Beantwoordt dat uw vraag?’’ zei ze met geforceerd vlakke stem, in een wanhopige laatste poging om verder te gaan alsof er niets gebeurd was~

_________________

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: A warm welcome~    za sep 22 2012, 01:37



Een kwartier. Nog maar pas een kwartier - als het al niet minder was - en hij werd al volledig in de ban genomen door zijn eigen obsessies. Ging er gebukt onder, alsof hij figuurlijk gezien een grote rots op zijn rug droeg. Een vers kopje, typisch Shadraanse thee maakte hem meestal rustiger - maar in dit geval deed de hitte door het porselein hem denken aan zijn eigen onmogelijk onderdrukbare passie. God. En dan kwam de vraag of hij haar nu beter zo snel mogelijk wilde weghebben, of het hele gesprek wilde rekken om haar zo lang mogelijk hier te houden. Voordurende tweestrijd die hij nooit won, maar zijn gevoelens. Hij kon het toch niet maken om direct bij de eerste kennismaking al een band proberen te scheppen die meer was dan leerling-leraar. Niet per se in de liefde, nee, om de kleine aspecten ervan die hem zo bewonderden. Blanke benen tussen de lakens in de morgen, een rein slapend gezicht dat zich naar hem toedraaide, omlijst door eigenwijze lokken verlicht door de ochtendzon wiens lichtval langzaam de kamer binnen sijpelde. Zijn hoofd legde zich met dichtgeknepen ogen even in zijn hand. Hij moest echt eens stoppen. Dit leidde tot niets. Fijn schooltje, zou ze denken, met een pedofiele Hoofdmeester. Nog maar te zwijgen over zijn nervositeit, het zou slechts opvallen. Statig, ervaren. Zo behoorde hij zich op te stellen tegenover een nieuwe leerling, als in een klein voorproefje voor zijn strenge persoonlijkheid die ze voor de rest van het schooljaar nog vaak te zien zou krijgen. Het lukte alleen niet behoorlijk.
Een klein glimlachje bekroop zijn smalle lippen bij het genoeglijke beeld van een simpel mens dat zich de rust en kalmte kon vinden in een enkel kopje thee. En kennelijk werd de gewilde smaak van Shadraanse thee eer gedaan, want ze leek ervan te genieten. Hij schrok er zelf een beetje van toen ze bij zijn onhandige actie direct opsprong van haar stoel, bijna verwilderd alsof er veel meer gebeurd was dan gemorste thee op papierwerk. 'J- ja,' gaf hij reactie op haar vraag. 'Niets aan de hand.' Mild glimlachje om zijn woorden kracht bij te zetten. 'Gewoon een vlek.' En een gat in zijn ziel. Traag pakte hij nieuw materiaal om alsnog zijn vragenkwestie te doen. 'Ik heb slechts op één school gezeten, op Razen,' antwoordde Moyra. 'De Sage Kiéra School..?' De toon in haar stem was evenals haar blik vragend, maar hij had zich met zo nu en dan half dichtknijpen van zijn ogen al gericht op het schrijfveer. De zilveren punt kraste zachtjes over het perkament, sierlijke halen van woorden achterlatend. 'Heb ik van gehoord,' zei hij zacht tijdens het schrijven. 'Ik heb een tijdje op Razen gewoond.' Bij die toelichting doopte hij zijn schrijfveer in het inktpotje op de hoek van zijn bureau, en sloeg veelzeggend zijn blik even naar Moyra op. Zijn mondhoeken krulden vervolgens om tot een warm glimlachje. 'Vrij grote school, redelijk bekend. Nietwaar? Ik zou er op terecht zijn gekomen als ik mijn studie al niet op Shadra had afgerond.' En als hij niet de geheel andere weg was ingeslagen om voor leraar te studeren, wat hem uiteindelijk tot Starshine Academy had geleid. 'Maar ik moest weg, want hij was er achter gekomen...,' voegde Moyra eraan toe. Savador stopte even met schrijven om haar een blik toe te werpen, ging vervolgens weer langzaam verder. Met trage, lange bewegingen van zijn hand alsof hij ondertussen zijn oren gespitst wilde houden, wachtend op meer. Toen hij daarna klaar was en hij zijn schrijfveer met een zachte tik naast zijn vel legde, bleef zijn blik steken op het rozeharige meisje en kreeg iets ernstigs over zich heen. Die plotselinge angst in haar voorheen nog zo vrolijke ogen, waar kwam dat vandaan? Onbewust kropen zijn wenkbrauwen naar elkaar toe in een serieuze frons, maar iets zeggen kon hij niet. In plaats daarvan heerste er een lange doodse stilte - af en toe verbroken door het zachte getik van de wandklok - waarin hij haar enkel kon aanstaren. 'Beantwoordt dat uw vraag?' verbrak Moyra het ongemakkelijke moment. Direct antwoord gaf hij niet. Het duurde zeker nog een minuut voor hij zijn lippen van elkaar haalde. 'Ja,' zei hij loom, haar doordringend aanstarend terwijl hij de schrijfveer extreem langzaam tussen zijn vingers liet draaien. Als een aantoning dat hij het onderwerp niet zomaar links liet liggen, en met die handeling dieper tot haar door achtte te dringen. 'Hij?' vroeg Savador tenslotte. Zijn stem klonk zacht, zo zacht dat het in de doodse stilte nog net te horen viel, en ging in de vragende toon lichtelijk de hoogte in waarbij hij zijn wenkbrauwen iets optrok. Erdoorheen prikken, met de verwarring die ze hem bezorgde en de lust die ze liet aanwakkeren - en nu ook de geheimen die ze voor hem achterhield.

_________________



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Moyra
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Emma
Posts : 1406
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Fire-&-Air
Klas: Master Savador's Class
Partner: Maybe make believe is not as lonely as alone

BerichtOnderwerp: Re: A warm welcome~    zo sep 23 2012, 00:49

Ze zat hier om een nieuw begin te maken. En in plaats daarvan bracht ze meteen weer naar boven waarvoor ze weg was gegaan. Over een goede start gesproken. De neiging om weg te rennen van dit beschamende moment was groot, de neiging om zichzelf te slaan nog groter. Hoe kon ze zo dom en onbedachtzaam zijn? Precies door iets als dit had ze haar oude school moeten verlaten. Dat het anders was, dat hij een leraar was en geen verliefde, jaloerse schooljongen maakte niet uit. Dat hij geen wraak zou nemen door het aan de hele klas te vertellen, besefte ze niet. Ze voelde enkel een angst dat hij haar zou dwingen het te vertellen. Ze haatte het als mensen haar dwongen. Aan bevelen en regels had ze een hekel gekregen. Het liefste dacht ze niet aan het feit dat één enkel zinnetje, uitgesproken door ieder willekeurig persoon, haar kon dwingen iets te doen wat ze niet wenste. Hij kende haar school, zo had hij verteld. Dat bracht enkel nieuwe emotie's bij de angst. Heimwee, versterkt door de gedachte aan het grote gebouw waarin ze vrienden had gemaakt en dingen had geleerd. De stilte werd enkel gevuld met de onhoorbare angst. Voelbaar hing de spanning in de lucht. Diezelfde intense stilte probeerde ze te breken. Soms kon geen geluid zo veel harder zijn dan al het lawaai van een stad bij elkaar. Als je je eigen adem kon horen en die opeens schrikwekkend hard leek. Zou hij dat ook zo horen? Ze zou zweren dat ze haar eigen hart jachtig kon horen bonzen in haar keel. Even leek het erop dat hij het zou laten gaan, toen hij bevestigend antwoordde. Ok, op naar de volgende vraag dan maar? Een sprankje hoop, opluchting. Maar zijn trage beweging maakte woordeloos duidelijk dat het niet voorbij was. Gehypnotiseerd keek ze naar zijn handen. Te bang om recht in zijn goudglimmende ogen te staren. 'Hij?' De stilte werd opnieuw gebroken, viel als een vaas in duigen. De scherven van zijn vraag leken haar hart te doorboren met stress. ''H-hij...'' herhaalde ze stamelend. Haar ogen wijd open, haar mond ook van schok. Niet in staat een woord uit te brengen. Maar ze moest toch iets zeggen. Je kon niet enkel iemand anders herhalen in een nog dommere stem. Een verklaring moest en zou hij krijgen, dat zag ze aan zijn serieuze gezicht. Waarom snapte hij niet dat ze het niet kon vertellen? Als hij het ontdekte... Wat dan? Dat wist ze niet zo goed. Ze kon maar beter haar uitleg zo vaag mogelijk houden en hopen op het beste. Liegen was voor haar te lastig, door een nepverhaal zou hij zo heenprikken. Maar iedereen kon dingen verzwijgen, versimpelen. Het was de waarheid, maar dan tot op het bot uitgekleed en ontdaan van alle bijzonderheden. ''Iets. Hij had het aan alle anderen verteld. Hij zat bij mij op school.'' Ze viel stil en besefte dat dit zijn nieuwsgierigheid waarschijnlijk enkel aanwakkerde. Nee. Hij mocht het niet vragen, niet van haar eisen. ''U kunt me niet dwingen om het te vertellen...'' concludeerde ze opstandig. Maar de lichte trilling in haar stem, de kleine barst in het vastberaden gezicht maakte het al duidelijk. Ze rilde, alsof er een onzichtbare windvlaag door de kamer joeg. Al te vaak was ze gedwongen door een onwetende medeleerling, die in zijn enthousiasme een bevel schreeuwde. Het gevoel van machteloosheid kwam terug, trof haar als een bliksemschicht. ''Alstublieft niet.'' fluisterde ze zachtjes. Zonder te vermelden wat dan niet en waarom niet. De tegenstrijdigheid in haar woorden, dan angstig en gebroken dan weer strijdvaardig en krachtig, kwam overeen met haar innerlijke storm van gevoelens. Ze wilde hem smeken om erover op te houden, om gewoon verder te gaan. Ze was net zo op haar gemak geweest, bijna was alles goed gegaan. Maar door een onbedachtzame actie was alles in een sneltreinvaart verandert. Alsof de doeken van het toneel kort sloten en ze zich nu in een compleet andere omgeving bevonden. Van rustgevend bos, naar gevaarlijke, suizende berghoogte.

_________________

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: A warm welcome~    zo sep 23 2012, 22:16



Meegerukt in de stroom van duizenden vragen die tussen zijn oren suisde, wilde hij zich ertoe aanzetten om ze daadwerkelijk één voor één te gaan stellen - het was de uitdrukking op haar gezicht die hem tegenhield. Had hij iets verkeerd gezegd? Hij wilde er zijn vinger op kunnen leggen; het kon niet, en dat frustreerde hem. Dingen die voor hem werden achtergehouden, daar hield hij niet van. Zijn goudgele ogen gleden over haar geschrokken gezicht, van haar ernstige bange ogen naar haar stijf op elkaar gehouden lippen. Al was het maar om haar reactie te kunnen peilen. De veer in zijn opgeheven hand stopte met cirkelen en draaien tussen zijn vingers door, was nu niets meer dan een roerloos en onzinnig object tussen duim en middelvinger. De doodse stilte en zijzelf die in alle talen zwegen; het hielp hen ook niet bepaald een stap vooruit. De klok aan de wand tikte onbelemmerd door, maar de tijd tussen hen leek even te blijven hangen. Het was het moment dat hij zich realiseerde inderdaad iets verkeerds te hebben gezegd. Misschien niet zozeer verkeerd - maar op z'n minst wel iets dat hij op een verkeerde manier, op een verkeerd moment en op een verkeerde plaats tewee gebracht had. Ze staarde hem aan alsof haar grootste angst in eigen persoon voor haar neus zat, zo leek het. De opzwepende emoties van passie en verlangen vloeiden voor nu langzaam uit hem weg, en maakte plaats voor oprechte bezorgdheid. 'H-hij....' Ze bracht het over haar roze zachte lippen alsof ze gedwongen was het ja-woord te geven aan een persoon die haar leven totaal verwoest had, en haar voor haar verdere leven nog kapotter zou maken. Om vervolgens in een staat van onvermijdelijke angst te vallen, ogen verwijd, mond opengevallen. Overduidelijk dat hij op dit punt onbewust te ver was gegaan, maar hij had het niet geweten. Had het ook niet kunnen weten. In alle ernst bleef Savador het meisje gespannen in afwachting aanstaren, de zorgelijke intenties nu in de vorm van een steeds dieper wordende frons gegoten. 'Juffrouw Kasane?' trachtte hij een poging haar weer terug tot bezinning te laten komen, de ernst ook duidelijk terug te horen in zijn stem. Geen reactie. 'Moyra?' haar nu aansprekend met haar voornaam, iets wat hij maar zelden onder zijn leerlingen deed. 'Hé!' Zijn stem verhief zich wat waarbij hij zich over zijn bureau boog - het gevaarlijk wiegende theekopje daarbij negerend - en zijn hand kort over de hare legde, zacht aanrakend en er zacht in knijpend. Maar niet uit boosheid. Eerder met dezelfde ongerustheid van een bijstander die je zacht tegen je wang petste nadat je het bewustzijn had verloren en nu suf op de grond tegen de muur zat. 'Iets,' rolde er plotseling over Moyra's lippen, en Savador liet zich langzaam terugzakken, haar nog altijd serieus aanstarend. 'Hij had het aan alle anderen verteld. Hij zat bij mij op school.' Traag trok hij nu ook zijn hand terug, die eerst bemoedigend op de rug van haar hand drukte. Waar ging dit plots over? Waarom had de sfeer een plotselinge wending gemaakt? Het was niet met reden geweest dat hij het per se wilde weten, wat voor verhaal zich ook achter 'hij' mocht schuilen. Dat enkele woord had hij enkel op een vragende toon herhaald, en hij wist zelf niet eens waarom. Automatisme.
'U kunt me niet dwingen om het te vertellen...' Het eens zo suikerzoete meisje met zuurstokroze haar leek ook een andere zijde te hebben. De opstandigheid kwam bovendrijven, zonder dat dat ook maar zijn bedoeling was geweest. Een beetje verbouwereerd kon Savador haar in zijn verwarring alleen maar aanstaren, zijn lippen die zich twijfelend van elkaar afbewogen en tenslotte toch maar weer sloten. Stemgeluid kwam er toch alleen in hese luchtstromen uit. Werkelijk, het voelde bijna alsof hij haar van haar stoel gerukt had, tegen de grond had geworpen en met strak geklemde handen om haar keel haar dwong hem meer te vertellen. 'Alstublieft niet.' Een fluistering, smekend gezicht - ze zat hier warempel bijna in tranen. En de verbijstering werd des te groter. Een ijsje dat je per ongeluk uit een kinderhand op de grond geworpen had, en je het meisje een nieuw ijsje schuldig was. Nu betrof het de comfort en de juiste sfeer die hij kennelijk weggenomen had. En dat viel moeilijker terug te brengen dan een ijsje dat je je simplistisch en eenvoudig bemachtigde na een kleine rij voor de ijscokar. 'Maar lieve schat - ah..' Zijn zin die hij vol zekerheid begon nu hij zijn woorden gevonden had, mondde uit in een verslagen zuchtje toen dit toch niet lukte en waarbij hij peinzend en vermoeid met beide handen over zijn gezicht wreef. Zijn handen gleden over zijn oogleden naar zijn neus, vormde er een dakje boven terwijl hij Moyra langs de toppen van zijn vingers even besluitingsloos aan bleef staren. Een kleine ademteug om zichzelf nieuwe moed te schenken, zijn vingers die zich in een langzame beweging in elkaar verstrengelden. 'Je hoeft het toch helemaal niet te vertellen als je dat niet wilt?' vroeg hij zacht. Zijn mondhoeken die zich kleintjes omhoog trokken stonden de warme begrijpelijke toon in zijn stem bij. 'Ik verplicht je tot niets. Waarom zou ik?' Een tijdje staarde hij Moyra met teruggekeerde ernst in zijn ogen aan, tot deze verdween en weer veranderde in een attente uitstraling. 'Behalve om je orde te bewaren wat betreft de schoolregels dan, maar die gewenning komt in je eerste week wel kijken,' voegde hij er met een tandenontblootte glimlach en een klein grinnikje aan toe, want misschien dat dat het ijs weer kon breken. 'Go on,' gebaarde hij met een klein tikje met zijn wijsvinger op de andere kant van zijn bureau naar haar thee. 'Drink wat. Spoel de schrik weg. Niets aan de hand.' Savador schonk haar opnieuw een glimlach, eentje waarvan hij hoopte dat hij er de verloren stemming mee kon ophalen.

_________________



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Moyra
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Emma
Posts : 1406
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Fire-&-Air
Klas: Master Savador's Class
Partner: Maybe make believe is not as lonely as alone

BerichtOnderwerp: Re: A warm welcome~    za sep 29 2012, 13:07


Zijn begripvolle toon. Het was lastig om haar nu te kalmeren, maar het leek hem te lukken. Zijn zachte stem, warme blik. "Nee." zei ze ietwat ongelovig. "Néé, ik hoef het niet te vertellen." Voor haar was nee al jaren een zeldzaam woord. Mensen merkten onbewust toch wel dat iemand erg meegaand was en gaven dan vanzelf meer... Opdrachten. Bevelen. Waar zij dan geen ijskoude nee op kon antwoorden. Maar hij zou haar niet dwingen. Dat zei hij zelf. En al was het voor hem een gewoon zinnetje, voor haar was het een belofte. Iets waar ze zich aan vast kon houden. "Dankuwel." mompelde ze zachtjes, minder angstig dan voorheen. Hij maakte zowaar een grapje, ze giechelde verlegen. Niet zo zeer omdat het nou echt goede humor was, maar vooral om zijn gezicht. De serieuze man, die grinnikte en lachte. Het was grappig om te zien en lief tegelijk. Want ze besefte dat hij dit waarschijnlijk deed om haar wederom op haar gemak te stellen. En daarvoor was ze hem dankbaar. Als hij niet zo begripvol en aardig was geweest had ze dit allang niet meer volgehouden. Was in tranen uitgebarsten of boos geworden door de herinneringen aan de verrader. Maar nu was ze ietwat zenuwachtig, maar ook vrolijk door zijn poging de sfeer te verbeteren.

Gehoorzaam nam ze een klein slokje van de thee. Terwijl de warmte door haar lichaam vloeide, brak er een onzeker lachje door op haar gezicht. Als de eerste zonnestralen, die tussen de samengepakte wolken door sijpelen. Het weer begon te verbeteren, maar kon elk moment omslaan. Stormachtige wolken zoemden in de achtergrond nog door, maar haar angst was grotendeels weggenomen. Ze was wisselvallig vandaag. Waarschijnlijk door zenuwen en opgewondenheid. Hopelijk vond Master Sathandiai haar niet al te vreemd of vervelend. Ze wilde absoluut niet dat de belangrijkste man op school een hekel aan haar had, meteen op de eerste dag. Oh nee, dan zou ze hier vast niet mogen blijven. Daar was ze nog steeds bang voor. Ze keek hem aan, onzeker van wat ze nu moest zeggen. Haar warme lach was kleintjes en deed denken aan een schrikachtig diertje. Nu nog op haar gemak, maar dat kon elk moment veranderen en dan zou ze vluchten. Wegrennen uit zijn lokaal durfde ze toch niet, maar als het boze, rebelse deel in haar de overhand kreeg misschien wel. Doodstil bleef ze zitten, niet wetend wat ze zeggen moest. Weer excuses maken voor haar gedrag? Ze wilde wel, maar het was lastig om te bedenken hoe ze ook alweer formuleren moest wat ze zeggen zou. Ze nam een teug thee, hopend dat dat haar door de laatste woorden over dit gedoe heen zou helpen. En dan begon ze te praten. Zacht, maar duidelijk. ''K-kunnen we weer verder gaan?'' vroeg ze onzeker lachend. ''Ik zal niet meer zo stom doen, meneer...'' voegde ze er blozend aan toe. ''Het is gewoon... Dat ligt gevoelig.'' Haar ogen keken vol berouw naar hem op. ''Neem me niet kwalijk.'' Ze haalde diep adem en glimlachte wat breder, om aan te geven dat het onderwerp wat haar betreft achter hen lag. Erover doorgaan zou enkel meer pijn veroorzaken bij haar en verwarring bij hem. Dus daarom zou gewoon verder gaan alsof er niets gebeurd was beter zijn. Natuurlijk kon hij het niet vergeten, maar wel negeren, toch? Gewoon negeren. Niet over praten. Dan kwam alles goed.

_________________

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: A warm welcome~    do okt 04 2012, 01:21



Peinzend bleef hij het meisje aanstaren, voorlopig nietsdoend en nietszeggend. Waarom dacht iedereen altijd toch dat hij op het slechtste uit was? Het lukte blijkbaar niet om haar met een aanraking of een plotselinge vingerknip terug naar de werkelijkheid te brengen. Daar had ze tijd voor nodig. Op eigen houtje, op eigen tempo. En dus wachtte hij. Hij wachtte zeker twee minuten tot de angst eindelijk uit haar verwijdde ogen leek weg te trekken, zijn woorden eindelijk tot haar door waren gedrongen. Want het was niet de bedoeling dat hij zichzelf nog meer onterechte schuld in de schoenen schoof, om iets waar hij het fijne niet van wist. Hoefde hij ook niet te weten, als ze er echt zo op tegen was. Als zijn mentorleerling zijnde zou hij er op een dag misschien vanzelf wel tegenaan stuiten. Om het dan vervolgens voor zichzelf te houden. Zo flauw was hij niet, en als mentor had hij zo ook zijn plichten. Waaronder zwijgplicht.
Maar boven dat alles moest hij zich wel bij één ding neerleggen; ze zag er nog schattiger en knuffelbaarder uit als ze bang was. De drang om haar nog een keer aan te móeten raken werd er alleen maar groter op. De geruststellende hand, die maar een paar enkele seconden op de hare rustte - het was niet genoeg. Bij lange na niet, wist hij, en hij wist ook dat dat nog eens slecht uit kon pakken. Dat ze het vertrouwen in hem volledig zou verliezen wanneer hij iets probeerde te doen dat eigenlijk niet door de beugel kon. Hoe ging hij dat dan weer ophalen? Niet, vreesde hij. Gezien hoe heftig haar reactie hierop al was.. En hij was weer eens egoïstisch bezig, dacht alleen aan zijn eigen verlangens. Kind zat hier for God's sake zowat te hyperventileren. Misschien een beetje overdreven. Maar hij meende te geloven dat het wel waar zou zijn als hij er genadeloos op doorgehamerd had, zonder enig begrip voor haar angst of problemen.
Thank God. Ze leek te kalmeren, bedankte hem. Zelfs een klein giecheltje kon er niet aan ontbreken, want om hem lachend of joviaal mee te maken zou vast een vreemd gezicht zijn voor ieder die hem anders kende. Al zag zijn glimlachende gezicht er nog niet eens slecht uit. Integendeel; het was aangenaam, met een aanstekend effect. En in dit geval leek dat laatste hier van toepassing te zijn. Gelukkig maar.
Hij week een beetje naar achteren, zijn handen tegen zijn onderbuik in elkaar gevouwen, keek glimlachend toe hoe Moyra op zijn oppering in ging en zichzelf iets trachtte te kalmeren met de thee. Moest vast niet zo'n probleem zijn. Shadraanse thee deed het altijd goed. Jonge schattige meisjes die het uit een nerveus opgeheven kopje dronken, trillend als een rietje, deden het altijd beter. Hij kon voor een moment niets anders doen dan er lang en dromerig naar staren, diep in gedachten verzonken, kwam pas weer tot realisatie bij haar onzeker lachende stem. Zijn bleke gelaat leek haast in tweeën te splijten bij de brede glimlach die op zijn smalle lippen verscheen. Meer voortgekomen uit de glundering dan uit een poging om aardig over te blijven komen. 'Natuurlijk, lieverd,' kwam er op een veel montere toon uit dan eigenlijk bij zijn houding paste. 'En stom is het beslist niet, we hebben allemaal onze gevoelige punten. Nietwaar?' Glimlachend staarde hij haar over de rand van zijn kopje aan terwijl hij een klein slokje van zijn eigen thee nam. 'Je mag altijd naar me toekomen als er iets is..,' voegde hij er op een zachtere toon aan toe, zijn blik van zijn lager gezakte theeglas naar haar opgericht. Bijna met een soort begeerte, een zwoelheid die eerder de indruk wekte dat ze moest komen in plaats van het te willen. Zowel in zijn blik als in zijn stem. Het volgende moment glimlachte hij weer, onschuldig. Bepaald niet bewust van zijn eigen houding. Het paste zich vanzelf weer aan om de orde te willen bewaren, en haar nog altijd het gevoel te geven dat ze bij iemand terecht kon als ze het even niet meer zag zitten. Heel heimelijk nam hij haar met alle liefde in zijn armen als hij de gelegenheid kreeg voor dat simpele excuus.
'So,' ging hij op haar stilzwijgende verzoek door op een ander onderwerp, zich daarbij niet beseffend dat hij even overschakelde naar zijn Shadraanse accent. De schrijfveer in zijn handen ging weer naar het vel perkament voor zijn neus, het theeglas werd opnieuw op de hoek van zijn bureau geplaatst. 'Het is je tot gehoren gekomen dat ik je mentor ben?' Er stond nog steeds een glimlachje, nu in mildere vorm, op zijn lippen toen hij Moyra weer aankeek. 'Of niet, maar dan weet je het nu. En als je mentor benieuwd het me te vragen.. heb je al een beetje rondgekeken op de school? Je plek kunnen vinden? Weten waar je naartoe moet? Vrienden gemaakt?' Zijn vingers voerden weer een motorieke handeling uit op de schrijfveer, die nu enkel wat lichtjes heen en weer wipte. Hij vond het toch wel even belangrijk om te weten of er al iets was waar ze tegenaan liep, en waar hij haar eventueel mee verder zou kunnen helpen. Graag. Want hoe langer ze in zijn bijzijn bleef, hoe gelukkiger hij ervan werd.

_________________



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Moyra
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Emma
Posts : 1406
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Fire-&-Air
Klas: Master Savador's Class
Partner: Maybe make believe is not as lonely as alone

BerichtOnderwerp: Re: A warm welcome~    zo okt 07 2012, 20:39


Hij was zo vriendelijk. Dat had ze niet verwacht. Een soort superaardige therapeut met een engelengeduld, ondanks al haar gestotter en tegenstrijdige emotie’s. Ja, Moyra had een lichte obsessie, of liever fascinatie voor engelen en sprookjesfiguren. Daar was toch niets mis mee? Ze was misschien iets te oud voor fantasieverhalen, maar die waren zo mooi. Betoverend en altijd een happy ending. Na de tranen en het verdriet kwamen zonneschijn en een geweldige prins. Automatisch. Altijd. De vloek, het ongeluk. Alles werd opgelost, de spreuk opgeheven. Tot alleen vrolijkheid over bleef. Dat was goed. Dat was haar ideaal, haar droom. Dat er ook voor haar een prins kwam, iemand die haar zou troosten en redden. Deze man kon haar wel troosten, tijdelijk opvrolijken. Maar het verdriet zou weer terugkomen, daarvoor, als ultieme oplossing, had ze een prins nodig. Zijn aanbod, dat ze naar hem toe mocht komen als er iets was, bracht een dankbare uitdrukking van warmte op haar gezicht. Hij was vreemd, soms leek hij net een strenge stijve man, maar zo nu en dan had hij zo’n oprecht vriendelijke uitdrukking over zich heen. Alsof hij het lastig vond om aardig te doen soms. De toon van zijn voorstel had iets verontrustends, bedacht ze kort. Maar dat schudde ze van zich af. Dat ze zulke dingen überhaupt dacht nu kwam gewoon door de stress. Hij was juist lief en betrouwbaar. En, zo hoorde ze met opgeluchte lach aan, haar mentor. ‘‘Geeft U dan ook les?’’ vroeg ze ietwat verbaasd, maar wel blij met wat hij haar had verteld. Geen afkeurend bedoeld verwijt, maar een oprecht verbaasde, haast bewonderende opmerking in de vorm van een vraag. Want alleen al de school leiden moest al druk zat zijn. Niet dat zij zou klagen, het was een fijn vooruitzicht straks tenminste een vertrouwde leraar te hebben, haar mentor nog wel. Een nadeel was wel dat hij wist dat er ‘iets’ mis was met haar. Maar daar zou ze het gewoon niet meer over hebben, nooit. Dat was niet nodig, het zou vanzelf goed komen, vergeten worden. ‘Heb je al een beetje rondgekeken op de school? Je plek kunnen vinden? Weten waar je naartoe moet? Vrienden gemaakt?' Ze was even stil, hield haar hoofd nadenkend een tikje schuin. Keek langs hem heen het raam uit. De wijde omgeving nauwelijks ziende, serieus nadenkend over zijn vraag. Haar roze lokken hingen losjes achter haar oren. Het lint links was blijkbaar slecht vastgemaakt, aangezien daar nu twee plukjes uit de greep van het elastiek waren ontsnapt. Dus terwijl ze begon te praten, maakte ze met vaardige vingers haar haar los. ‘‘Ik ben vrijwel meteen hierheen gekomen, de shuttle had vertraging en daardoor was ik ook zo laat en.. Oh, ik was samen met een jongen, Gaël. Hij had een draakje, maar dan van metaal. Die kon echt vliegen en spuwde stoomwolkjes! Gaël heeft me de weg gewezen, al was hij zelf ook nieuw. Toch wist hij precies waar alles zat, zo knap.’’ Ze vertelde haar verhaal vol enthousiasme, kon de neiging om er druk bij te gebaren en alles wat haar op was gevallen te vermelden met moeite onderdrukken. Dat het misschien wat veel onzinnige en nutteloze informatie was drong absoluut niet tot haar door. Gaël was een goede eerste persoon geweest om tegen te komen. Zijn kalmte had haar in bedwang gehouden en met rustige zelfverzekerdheid had hij haar bij haar etage afgezet. Daarvoor was ze hem nog steeds dankbaar. Ondertussen had ze alle plukjes weer onder controle gekregen en het elastiek vastgemaakt. Nu strikte ze met een soepel gebaar het roomwitte lint weer om het staartje heen. Nu kon ze weer voor de dag komen, haar haren piekfijn in orde. ‘‘Het is zo groot hier. Ik wil nog naar het bos toe en iemand zei iets over een meer en... Al weet ik niet zeker of ik het allemaal kan vinden. Maar dan gebruik ik gewoon Gaël’s kaart.’’ Sprak ze met blije lach, zich nu al verheugend op alle avonturen die nog op haar wachtten.

_________________

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: A warm welcome~    wo okt 24 2012, 01:40



Goed, ja. Het was misschien wel waar dat hij veel te lang en geduldig de tijd nam voor dit meisje. Anderen die hij op zijn gastenstoel kreeg, kregen de nodige informatie, mochten enkele vragen stellen en that's it. Interesseerden hem nauwelijks, tenzij het natuurlijk jonge vrouwen of meisjes waren. Dit kind hield hem nu al het dubbele van wat hij erover zou doen om een afspraak binnen de muren van zijn kantoor af te handelen bezig - en hij was niet eens boos over het feit dat hij onnodig veel tijd verloren had. Voor zijn doen, althans. Ze kwam gewoon op hem over als een bang, trillend vogeltje dat oogde alsof het ieder moment weer in huilen uit kon barsten na een nieuwe omslag in haar emoties. En hoe zou hij het over zijn hart kunnen verkrijgen om haar in tranen de deur te wijzen als het gesprek gedaan was? Dat zou massaal haar indruk over hem ontwrichten, kon hij verdere bezoekjes wel vergeten. Ze moest het gevoel blijven behouden dat ze hier altijd welkom zou zijn, vooral nu ze ook wist dat hij haar mentor was. Blijkbaar leek ze daar net zo vreugdevol over te zijn als hij, al ging het hier om twee totaal verschillende gevoelens. Niet dat zij hoefde te weten wat er momenteel in zijn hoofd omging. Dan zou ze meteen het beeld dat ze van hem had veranderen. Misschien keek ze hem dan al niet eens meer aan. Nog maar pas op school, en nu al een verloren band. Nee - dat zou spijtig zijn.
'Ik geef ook les,' beaamde hij met een klein vriendelijk beweginkje met zijn hoofd, zijn smalle lippen omgekruld tot een glimlach. 'Vuurmagie, om precies te zijn. Ben je er een beetje bedreven in?' Hij vroeg het laatste op een toon alsof ze zich vast kon verheugen op de lessen. Wat glunderend, want zoniet; dan nam hij graag het initiatief om haar alles stapje na stapje precies zo bij te brengen dat ze het begreep. Naast elkaar, aan haar tafeltje. Zijn bovenbeen dat heel onopvallend langs haar knie streek. Naar haar toegebogen, zijn blik en vinger bij de tekst van het behandelde hoofdstuk, zijn gedachten ondertussen heel ergens anders. Veel te dicht op elkaar - En stop maar weer. Hij was echt onverbeterlijk.
Alsof er niets gaande was, bleef Savador haar geduldig glimlachend aankijken terwijl hij haar de tijd gaf na te denken over het antwoord op zijn vraag. Vragen, eigenlijk. Ondertussen tikte hij zacht met de punt van de schrijfveer op het perkament. Niet met de bedoeling om te willen zeggen dat ze op moest schieten of iets dergelijks; eerder om in de tussentijd een motorieke handeling uit te kunnen voeren met zijn vingers. Het volgende moment barstte Moyra los in een spraakwaterval over haar eerste contacten hier. Eerst nog langzaam, vervolgens steeds enthousiaster. Hij fronsde even licht toen ze het over een jongen had. Bah. Waarom moest er altijd concurrentie zijn? Klonk hoe dan ook als een aparte jongen. Een draakje van metaal - dat alleen al te horen, benieuwde het hem welke magiesoort het joch beheerste. Toen ze ook nog eens begon over een kaart die ze kennelijk van de jongen, Gaël, had gekregen, verscheen er een kort moment een barse blik in zijn ogen. Zijn lippen persten zich daarbij dunnetjes op elkaar. Absolutely displeased. Zodra Moyra zich weer tot hem richtte nadat ze haar lokken om haar vingers wikkelde en er opnieuw staartjes in zette, gleed de warme en aangename uitdrukking weer over zijn gelaat.
'Het is niet verstandig iedereen zomaar blindelings te vertrouwen, dear,' zei hij zwak glimlachend op een zachte begripvolle toon, alsof hij wist wat het beste voor haar was. Een pijnlijke glimlach, maar door de montere uitstraling in zijn ogen viel het nauwelijks op. 'En al helemaal geen jongens met metalen draakjes, die zijn het ergst.' Alsof hij meerdere jongens met metalen draakjes als huisdier kende, maar enfin.
'Ik denk dat je er goed aan doet het grootste deel van je vertrouwen in.. well -' Hij stootte een zacht hoogmoedig snuifje via zijn neus uit terwijl hij zijn blik voldaan glimlachend even op de grond richtte. '- in mij te leggen, uiteraard,' maakte hij zijn zin af met een hand tegen zijn borst. Het was zo klaar als een klontje. Logischer kon hij het niet redeneren. Hij deed alsof hij even nadacht, zijn ellebogen op zijn bureau en de schrijfveer wippend tussen zijn vingers voor zijn neus. Maar alles zonder daarbij zijn nog altijd vriendelijke blik van Moyra af te scheuren. 'Het zit hier vol van de zelfingenomen brutale tirannen, zie je - voor je het weet lopen ze over je heen. Ik kan daarin je.. - hoe zal ik het noemen? - steunpilaar vormen. Met genoegen.' Zijn ogen knepen zich gemoedelijk samen, zijn glimlach iets verbreed. Want hij was absoluut niet bezig om het meisje als het ware naar zich toe te lokken - nee, hoor. 'Dus zoek me wanneer dan ook op als je iets dwarszit, goed? Laatste deur rechts op de lerarenetage, eind van de lange gang, vijfmaal kloppen. Dan weet ik dat jij het bent.' Een snelle knipoog die de verschrikkelijk genegen tip bijdroeg, en hij had zijn eigen gelegde grenzen weer eens overschreden.

- Asociaal laat, excuseer me. Ik had gedacht dat het flut zou worden.
IN THE END, I SUCCEEDED
Hoop ik, tenminste ô3o

_________________



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Moyra
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Emma
Posts : 1406
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Fire-&-Air
Klas: Master Savador's Class
Partner: Maybe make believe is not as lonely as alone

BerichtOnderwerp: Re: A warm welcome~    do okt 25 2012, 18:50

Hij had gevraagd of ze goed was in vuurmagie, waarop ze duidelijk aarzelend had geknikt. Ze wist het eigenlijk niet, want hier op school waren vast vele mensen stukken beter dan zij. Maar dat gaf niet, hij was vast een goede en geduldige leraar. Ze was alweer een stuk vrolijker. Doordat hij precies les bleek te geven in haar magie, wat sowieso al een hele opluchting was. En verder was alleen al het vertellen over Gaël genoeg om weer een stralende glimlach op haar gezicht te krijgen. Ze had niet door dat dit op de man tegenover haar niet hetzelfde effect had als op haar. Zo zeer ging ze op in haar verhaal. Tot ze opmerkte dat de hoofdmeester helemaal niet blij leek dat ze een vriendelijk welkom had gehad door Gaël. Hij leek haast boos, waarom was dat? Ze keek aarzelend naar hem op, grote ogen van verwondering. Had ze iets verkeerd gezegd? Maar nee, algauw gleed een warme uitdrukking weer over zijn gezicht. Ze was nog steeds lichtelijk verward, snapte niet wat de oorzaak was geweest van zijn fronsende gelaat. Vragen, zou ze dat durven? Nee, natuurlijk niet. Misschien voelde hij zich gewoon niet lekker, ofzo. Het was vast allemaal in orde. Hij was niet boos, nee, want nu keek hij weer normaal. Ook zij zettte dapper haar vrolijke lach weer op, tot hij op bezorgde toon begon te spreken. 'Het is niet verstandig iedereen zomaar blindelings te vertrouwen, dear’ Geschrokken opende ze haar mond om iets te zeggen, maar wist geen woorden te bedenken. Verward door zijn woorden, wat enkel werd verergerd door wat daarna kwam. 'En al helemaal geen jongens met metalen draakjes, die zijn het ergst.' Ze hapte naar adem, hij klonk wel alsof hij wist waar hij het over had. Dus ze had iemand vertrouwd die haar kwaad wilde doen? Nee, dat kón niet. Hij was juist aardig en had haar geholpen. Hij had haar helemaal niets gedaan, had haar aan het lachen gemaakt, had haar de weg gewezen. ‘’W-wat? Ma-aar... Zijn draak... H-hij was... uit een sprookje...’’ sputterde ze stotterend tegen, ongelovig, maar ergens toch twijfelend. Want wat wist zij van de wereld? Al eerder verraden door iemand die ze met haar diepste geheim had vertrouwd wist ze het ook niet meer. Wat als Savador gelijk had, wat als Gaël helemaal niet zo aardig was als hij leek? Wat als hij haar kwaad wilde doen, over haar heen wilde lopen, zoals Master Savador dat noemde? Keek dan met nieuwsgierige blik naar hem op, haar ogen leken zich aan hem vast te klampen als laatste strohalm. Wie dan? Wie moest ze dan vertrouwen? Hij wist het, dat zag ze in zijn zelfverzekerde blik. Maar toch wachtte hij even met het verklappen van het antwoord. Haar mond vormde een kleine O. ‘’In U leggen?’’ echode ze. Niet beseffend dat het verbaasde misschien als een belediging over kon komen op deze man. Ze was eerder opgelucht, natuurlijk kon ze op hem vertrouwen. ''U bent te vertrouwen...'' Hij was een volwassenen, wat al goed was. Was ook nog eens een leraar, wat nog beter was en de leider van deze hele grote school. En als klap op de vuurpijl was hij aardig en begripvol. Dus Master Sathandiai kon ze vertrouwen, daarvan was ze rotsvast overtuigd. Maar ook Gaël was vriendelijk, en hij had een soort mysterieuze kalmte over zich heen die Moyra best prettig had gevonden. Of had Savador toch gelijk? Misschien was hij wel een van die zelfingenomen brutale tirannen. Ze beet vertwijfeld op haar lip. Dit was een stomme keuze. Ze wilde doen wat Savador zei, geloofde ook dat hij de waarheid sprak en het beste met haar voor had... Maar.. De kleine glimlach die Gaël haar had gegeven voor hij wegging had zo oprecht geleken. Maar dat was dus niet zo. Of wel.. Ze wist het gewoon niet. Waarom bracht hij haar zo aan het twijfelen? ‘’Maar hij was toch geen tiran...’’ mompelde ze, met duidelijke twijfel in haar breekbare stem. Bijna zo ver om Gaël nooit meer te zien, kinderen waren nou eenmaal makkelijk te overtuigen. En ze was dan wel naiëf, ook rebelse actie’s waren haar niet vreemd. Dus of ze nou echt nooit meer jongens met draken zou vertrouwen was zeer de vraag. Voor nu was ze in ieder geval grotendeels overtuigd dat Gaël niet zo lief was als hij had geleken, al was ze niet blij met die wetenschap. Maar dat kon elk moment weer omslaan, met haar gedachten zo wisselvallig als het weer. 'Dus zoek me wanneer dan ook op als je iets dwarszit, goed? Laatste deur rechts op de lerarenetage, eind van de lange gang, vijfmaal kloppen. Dan weet ik dat jij het bent.' Langzaam knikte ze. Dat het een beetje vreemd was dat de hoofdmeester zo overdreven vriendelijk was schudde ze gauw van zich af. Het was allemaal goed bedoeld. ‘’J-ja, meneer. Lerarenetage, rechts, dan 5 keer aankloppen’’ herhaalde ze om hem te laten weten dat ze het had onthouden. ‘’Maar hoe weet U dat dan, dat ze slecht zijn?’’ De jongens met draken bedoelde ze. Want dat spookte door haar hoofd. Hoe wist hij dat. Was dat een soort kennis die leraren nou eenmaal bezaten? Was het een wijds bekend feit?

[Moyra is vaag, ze vertrouwt Saffie, maar vond Gaël ook heel lief... Gawd, ze vindt mensen te snel geweldig ^^;]

_________________

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: A warm welcome~    do nov 15 2012, 02:05



Die Gaël mocht wat hem betreft doodvallen - uiteraard wel graag buiten de schoolpoorten van het kasteel, en niet door zijn toedoen. Bespaarde hem ook weer alle moeite. Het joch had dit kind met zijn metalen frutsel kennelijk geïndoctrineerd met sprookjes, leek het - of het meisje was gewoon verschrikkelijk naïef. Nog half levend in een fantasiewereld en niet gereed voor het harde, saaie leven van de volwassenen. Maar des te makkelijker ze het voor hem maakte.
Ugh. Walgelijk, hoe vrolijk ze over de jongen sprak die haar wegwijs had gemaakt. Het werd onbewust iets te duidelijk zichtbaar dat hij zich er niet bepaald door in zijn sas voelde. Hij zag het aan de manier waarop ze naar hem opkeek. Nog één woord over dat joch, en hij vreesde dat op een zeker moment zijn vriendelijke maskertje van zijn gelaat zou glijden. Mocht niet gebeuren. Nog niet, althans. Niet bij de eerste kennismaking. Daar zou hij het totaal voor zichzelf mee verprutsen.
'Nee!' hapte hij vanuit het niets fel snauwend toe op haar gesputter, voor een moment uit zijn kalme en begripvolle houding geschoten. Een flauw, instabiel lachje kwam vervolgens uit zijn keel omhoog bij deze ontdekking, in een poging zijn fout te kunnen herstellen. Deels zelf ook geschrokken van zijn onverwachte reactie, vouwde hij zijn handen statig onder zijn kin en keek Moyra zacht nalachend met hernieuwde vriendelijkheid aan. 'Nee,' herhaalde hij nu op een zacht mierzoet toontje.
'Absoluut niet uit een sprookje, liefje. Eerder uit een nachtmerrie.' De blik in zijn slangachtige ogen werd weer iets barser terwijl hij het zei. 'Het is in elkaar gerakt met goedkope rommel en boosaardige intenties, you see, speciaal met een onschuldig voorkomen gemaakt om op het juiste moment in een flits kindervingers te amputeren. Geloof me, ik ken dat soort prullaria. De jongen heeft het ongetwijfeld van een verboden zwarte markt vandaan gehaald en ziet jou nu als potentiëel eerste slachtoffer - Oh dear..' Hij plaatste zijn hand even ontdaan tegen zijn wang. 'Wie weet wat hij met je vingers van plan is - ' Zijn wenkbrauwen trokken zich in een onheilspellend gebaar op, zijn blik stond ernstig. 'Ik heb flarden van verhalen opgevangen dat ze er op Erd soep van maken - maar ze kunnen net zo goed als onderdeel worden verwerkt in levensechte porseleinen poppen, met levensechte vingers. Als je begrijpt wat ik bedoel.. - maar geen zorgen, lieverd. Ik neem het als mijn plicht om je in bescherming te nemen voor die grote boze kwaadaardige wereld.' Een overdreven nadruk werd gelegd op de laatste woorden, want des te duidelijker het voor een kind als zij over zou komen. Een klein glimlachje ontvouwde zich op zijn smalle lippen na zijn woorden. Totaal niet bekommerd om het feit dat hij haar waarschijnlijk flink angst aan zat te jagen.
Een klein, bijna hooghartig knikje met gesloten ogen volgde als reactie van zijn kant bij haar conclusie dat hij te vertrouwen was. 'Ik ben zeer zeker te vertrouwen,' beaamde hij kalm. 'In feite ben ik de enige persoon op deze hele school die te vertrouwen is. De rest is al net zo ziekgeestig en hypocriet als die.. die.. Gaël.'
Het lukte hem maar half om de afkeer te onderdrukken bij het uitspreken van die naam.
'Maar hij was toch geen tiran...' Die enkele mompelende woorden die alweer flarden van razernij in zijn binnenste op lieten rijzen, zijn stem iets luider en barser dan de bedoeling was deed verheffen. 'Uiteraard stelt hij zich niet als tiran tegenover iemand als jij op!' Dom kind. Was het nu nog niet duidelijk? En als dat het geval was; hoe vaak moest hij zichzelf nog duidelijk maken? Hij hijgde licht na van zijn kleine woedeuitbarsting. Een mini-uitbarstinkje vergeleken met hoe hij kon zijn als hij echt kwaad was. Vrijwel niemand die zich dan in zijn buurt wilde begeven. Voor nu herstelde hij zich weer. Kalmpjes, als stil water, blikte hij voor zich uit. Kin ietsje opgeheven, mondhoeken weer lichtjes opgetrokken. 'Maar daar kom je zonder twijfel zelf wel achter als je besluit hem wel te kunnen vertrouwen,' voegde hij er plots veel rustiger aan toe. Alsof hij er zo al de hele tijd had bijgezeten.
De nog zwak aanwezige woede van net werd gesusd door zijn voldaanheid als water op vuur zodra ze zijn instructies voor zichzelf herhaalde. Met een brede glimlach die zich steeds verder uitstreek over zijn gezicht, stond hij van zijn stoel op. Goed, dan was dat geregeld. Als de hoge fiere leider die hij dacht te zijn, beende hij hoogmoedig om zijn bureau heen. 'Maar hoe weet U dat dan, dat ze slecht zijn?' Kalm plaatste hij zijn handen op de leuning van Moyra's stoel en boog zich er over heen om haar zijdelings met een charmant en veelzeggend glimlachje aan te kijken. Iets te dichtbij dan nodig was - maar sinds wanneer was dat ook een probleem voor hem?
'Volwassen intuïtie,' verklaarde hij zacht met een nauwelijks zichtbaar knipoogje. 'Laten we het daarop houden.' Hij schoof vervolgens voorzichtig haar stoel iets naar achteren om haar de deur te wijzen. Om haar aan het sprookjesgevoel bij te laten dragen en haar als een prinses het vertrek te laten verlaten, stond hij als een statige lakei aan de kant van de deurpost met de klink in een hand glimlachend op haar te wachten. Nu hij haar had verteld waar zijn persoonlijke ruimte zich bevond en dat ze hem kon opzoeken, had hij geen reden meer om haar hier te houden. Liever bewaarde hij alle pret voor dan.

Moyra is vewy kawaii alright =w=

_________________



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Moyra
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Emma
Posts : 1406
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Fire-&-Air
Klas: Master Savador's Class
Partner: Maybe make believe is not as lonely as alone

BerichtOnderwerp: Re: A warm welcome~    do nov 15 2012, 19:56

Hij maakte haar bang, heel bang. afgehapte vingers. Bloederige plaatjes in haar hoofd. Soep?! Een golf van misselijkheid kwam over haar heen bij dat idee. Een beetje bleekjes rond haar neus zat ze verstijfd naar hem te kijken. Maar zag eigenlijk in rode kleuren voor zich wat hij beschreef. Poppen met menselijke vingers, het klonk als de eerste de beste horrorfilm. En horrorfilms waren dingen waartegen dit meisje niet goed bestand was. Rondom haar neus was ze ietwat wit weggetrokken door zijn onsmakelijke scenario's. Dramatisch verteld kwamen ze recht haar onschuldige hart binnen, om daar als de waarheid te worden opgeslagen. En dat veroorzaakte natuurlijk angst en paniek. Als er zomaar vingerverzamelende tirannen rond konden lopen op school, vermomd als aardige jongens, wat was er dan nog meer te vinden hier? Driekoppige monsters? Trollen? Opeens leek dat allemaal een stuk realistischer. De hoofdmeester besefte het misschien niet, maar met zijn dramatische voorstelling voedde hij enkel haar levendige fantasie. Versterkte haar grotendeels op sprookjes gebasseerde schijnwerkelijkheid nog meer. En niet ten goede, zeker niet ten goede. Waaar die hoofdzakelijk gevuld was met dromen over balzalen en dansfeesten werd er nu dus angst en wantrouwigheid bij gegoten. Slechte combinatie.

Hij bood haar bescherming aan tegen grote boze kwaadaardige wereld. En oh, hij had gelijk. De wereld was zo te horen vol met onbeschofte engerds. Daar wist een wijze man als hij vast alles van. Ze wilde liever blijven geloven in haar naïeve versie van de werkelijkheid, waarin vingers gewoon aan handen vast bleven zitten en draken prachtige wezens waren, of ze nou van vlees en bloed of staal waren. Maar wat was het lief dat Master Savador zich zo druk maakte om haar. Het leek haast alsof hij persoonlijk op alle monsterlijke jongemannen af wilde stappen om hen terecht te wijzen, het goede pad op te helpen. Daar had hij het natuurlijk veelste druk voor, hij moest een hele school runnen. Wat had ze een geluk dat ze al haar vingers nog had, verzuchtte ze. Een soort dankbaarheid maakte zich meester over haar. Ja, hij had haar gered. Een soort van dan. Door haar te waarschuwen. Liever had ze gehad dat het niet waar was, maar helaas.. Gaël was klaarblijkelijk slecht, dat besefte ze nu wel. Maar na deze slechte start zou ze alleen nog de goede mensen vertrouwen. Geen vingerhappende monsters meer, geen tirannen die haar kwaad wilden doen. Ze zou veilig zijn en blij. En dat allemaal dankzij zijn hulp. Zijn horrorverhaal was eindelijk afgesloten. Werd gevolgd door een dreigende waarschuwing. Een soort uitdaging. Probeer het maar, ga je gang. Kom dan niet bij mij huilen wanneer je je pink kwijt bent. Nee, dat risico zou ze niet nemen. 'Maar daar kom je zonder twijfel zelf wel achter als je besluit hem wel te kunnen vertrouwen.' Hij was kalm, maar zij niet. Verwoed schudde ze haar hoofd, waardoor haar haar wild mee bewoog. Mooi niet. Nu ze dit allemaal wist zou ze nooit of te nimmer meer proberen Gaël te zoeken. Dat was ze eerst stiekem wel van plan geweest, maar dat zou ze nu niet meer durven. Nee, zijn verhaal was absoluut goed aangeslagen.

Haar vraag werd niet meteen beantwoord. Eerst boog hij naar haar toe, alsof hij een geheim van de eerste klasse vertellen zou. Nieuwsgierig knipperde ze met haar ogen. 'Volwassen intuïtie.' Daar had je het al. Een magische term, voor haar zo onbekend en onbegrijpelijk als iets wat je wel eens hoort, maar nooit ziet. Intuïtie. Een woord met een zangerige bijklank en een vage betekenis. Haar lippen vormden een verbaasde o, duidelijk onder de indruk. Totaal overtuigd. Ja, ze stond weer honderd procent aan zijn kant. Waar ze eerst opstandig nog had geloofd in Gaëls onschuld moest ze nu haast kotsen als ze aan hem dacht. Bah. De rotzak had haar op willen eten. Met een zweverig gevoel in haar maag stond ze op. In de deuropening bleef ze staan, keek hem met kinderlijke bewondering aan. ''Dankuwel voor uw wijze raad, meneer.'' zei ze zachtjes, maakte een klein buiginkje. Hij haalde de kinderlijke kanten in haar naar boven met zijn indrukwekkende, statige gestalte en zijn vriendelijke, maar toch ook zakelijke woorden. ''Ik hoop U gauw weer te zien. Dankuwel.'' Ze doelde op de lessen, vuurmagie o daar keek ze naar uit. Ze maakte nog een buiging, beter te veel beleefde gebaren dan te weinig toch? ''Een fijne dag verder, Master Sathandiai.'' Ze zond hem nog een verlegen, maar zoete lach en draaide zich dan om. Liep weg in haar levendige tred. Op weg naar de verdieping voor firemagicians die Gaël haar had gewezen. Ondertussen goed uitkijkend, op haar hoede voor die tirannen waarvoor meermaals ze gewaarschuwd was.

_________________

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Master Savador
 
 
avatar

PROFILEAscendant
Real Name : Saf
Posts : 14625
Points : 0
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark // Fire
Klas: Teacher FireMagic
Partner: ♛ Seven Devils all around you

BerichtOnderwerp: Re: A warm welcome~    ma nov 19 2012, 02:14



Ach arme - the poor child. Blijkbaar had zijn kleine uit zijn duim gezogen quatschverhaaltje haar in haar hoofd flink van haar padje laten dwalen. Hij zou er bijna medelijden mee hebben gekregen als hij geen Savador had geheten, verbleekt en angstig en onzeker als ze daar als een klein ineengedoken musje zat. Vingers in de Erdse soep? Kom nou - op z'n minst gebeurde dat enkel bij de Erdse stammen die nog vrij primitief leefden. Poppen met letterlijk vermenselijkte trekjes? Hoe verzon hij het.
Eigenlijk wilde hij nu al zijn profijt nemen om het doodsbange meisje in zijn armen te nemen, zo heldhaftig mogelijk om gelijk ook maar het beeld te creëren dat hij haar absolute held kon zijn - volgens hem dan. Heimelijk was hij totaal het tegenovergestelde. Want dat hij een pedofielische ex-tandarts was - die het er al warm van kreeg om naar zijn collectie getrokken melktanden te staren, 's avonds op zijn kantoor, onder het genot van een glas wijn - kon hij beter verzwijgen. Maar bij Medusa, ergens kon hij er de lol wel van in zien. Shadraanse humor had nu eenmaal een duister tintje.
Tevreden krulden zijn mondhoeken om tot een voldaan glimlachje bij het zien hoe Moyra kordaat haar hoofd schudde bij zijn woorden over Gaël. En zoals niet ongewoon was, had het ook iets sinisters over zich heen. Goed verborgen onder zijn attente uitstraling, te goed dan nodig was voor zo'n simplistisch denkend meisje. Prachtig. Hij hing een lulverhaal op waar hij later in een dronken bui liggend op de grond om zou schateren en ze geloofde het nog ook.
Volwassen intuïtie - zeker nog een onbekende term voor haar, en daarom ook zo zorgvuldig gekozen. Alles waar je bij een kinds kind mee kwam aanpappen dat het woord 'volwassen' met zich meedroeg was beyond. En daarom o zo perfect.
Hij herstelde zijn typische 'ik ben iets niet zo goed aan het bekokstoven'-gezicht met een alleraardigst glimlachje, kneep vriendelijk zijn ogen even dicht toen ze in de deuropening even naar hem opkeek. Voor zijn charmes hoefde hij weinig te doen. 'Geen dank nodig, ik denk dat het niets meer dan noodzakelijk was om je op de hoogte te brengen - nietwaar?' Zijn stem ging hartelijk de hoogte in. Moyra's toegevoegde buiginkje werd beantwoord met een vriendelijk knikje terug vooraleer hij de deur in genegen gebaar verder voor haar opende. Eventjes nog meespelen, de laatste kantjes afwerken. En hij had weer een vertrouwen behaald. 'Ah - ik hoop jou ook gauw te zien.' Het was een beetje een verzuchtende, veelal veelzeggende toon die ze waarschijnlijk toch niet zou begrijpen. Het moment dat ze onschuldig en vrolijk voor de deur van zijn persoonlijke vertrek zou staan kon voor hem niet snel genoeg gebeuren.
'Dag hoor, wees op je hoede!' Als hij een kanten zakdoekje had gehad, had hij er nu uitbundig mee gewuifd met een overvrolijke smile.
'En onthoudt; zoveelste deur rechts, eind van de lange gang, zoveel maal kloppen~' Nog eventjes snel haar geheugen opfrissen, kon er ook wel bij - de informatie een beetje beperkt om te voorkomen dat hij door andere leraren of leerlingen gehoord werd, oei oei. Dat vooral mocht ze niet vergeten, stel je voor.

_________________



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://staracademyrpg.deviantart.com/
Gesponsorde inhoud



PROFILE
MAGICIAN

BerichtOnderwerp: Re: A warm welcome~    

Terug naar boven Go down
 

A warm welcome~

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Starshine Academy ::  :: Headmaster's Office-