PortalIndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 autsj ~ || milo.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
--
-
-


PROFILEPosts : 269
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic:
Klas:
Partner:

BerichtOnderwerp: autsj ~ || milo.   zo aug 19 2012, 16:35

De jongen zat rustig in zijn kamer gitaar te spelen. Zoals altijd zat er een sigaret tussen zijn lippen, een pakje per dag redde hij makkelijk, en zijn vingers verroerden de snaren van het instrument. Het was een rustig nummer, reggae als je een stijl moest noemen. Zachtjes zong hij mee – niet dat zijn woorden ergens op sloegen. Hij improviseerde en zo’n goede rijmer was hij niet. Maar hij had gewoon zin om te spelen op z’n gitaar. Dat was al een tijdje geleden. Afgelopen avonden had hij standaard achter zijn drumstel gezeten. Er geen dag voorbij dat hij geen muziek maakte. Het was wat hem op juiste pad hield, zijn manier om dingen te verwerken. Meestal was hij te lui om dingen te ondernemen, om te oefenen totdat hij ergens goed in was. Muziek was altijd anders geweest. Het was zijn manier van mediteren. En eigenlijk vond hij dat hij nog te weinig instrumenten bespeelde. Drumstel, gitaar en bas: het was allemaal redelijk standaard. Misschien was piano nog leuk om te leren of contrabas. Maar waar moest hij dan een leraar vandaan halen? Dat waren niet instrumenten die je jezelf kon aanleren, waarschijnlijk. Een zucht verliet zijn lippen terwijl hij zijn gitaar weglegde en zijn sigaret uitdrukte in zijn overvolle asbak. Hij pakte zijn bas op en bekeek de snaren. Ja, die moest even opnieuw gestemd worden. Rustig begon hij aan de knopen te draaien en de snaren strakker te trekken. Dat eenmaal gedaan, speelde hij een paar noten om te horen over het geluid klopte. Een harde vloek vulde de ruimte. Een snaar was gesprongen. Met een frons keek hij naar zijn bloedende vinger. Zijn pleisters waren op en hij wilde ook niet dat alles onder het bloed zou komen te zitten.
Op naar de ziekenzaal dan maar.

De jongen slenterde uiterst rustig door de gangen van de school terwijl hij het bloed opzoog dat nog steeds uit zijn vinger kwam. Kennelijk was de snee wel iets dieper dan hij eerst dacht. Niet vaak kwam hij in de ziekenzaal. Als je bijna nooit iets ondernam, gebeurde je ook vaak niks. Een voordeel van ontzettend lui zijn. Rustig liep hij de zaal binnen en bijna gelijk kwam er een zuster op hem af. Na een korte uitleg over hoe hij aan die snee kwam, begon ze zijn wond te ontsmetten en te verbinden. Hoe charming – zo’n dikke laag, wit verband om je vinger. Een beetje teleurgesteld bestuurde hij zijn vinger terwijl de zuster weer weg was om een pakje pleisters voor hem te halen. ‘Voor het geval dat er nog een keer een snaar knapt’.
Zachtjes begon de getinte jongeman te fluiten terwijl hij wachtte op de zuster om terug te komen. Gefluit dat stopte zodra hij het bed naast zich hoorde kraken. Verbaasd, maar ook nieuwsgierig, keek de Raziaan opzij. "En wat voor oorlogswond heb jij opgelopen?” Zijn stem was vriendelijk, lichtelijk spottend zonder dat hij nog maar werkelijk gezien had wie er naast hem was komen zitten.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Milo
-
-
avatar

PROFILEReal Name : Sansan
Posts : 227
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: FirexWood
Klas: 5th||Mentorklas Master K.
Partner: *gulp* ⊙.⊙

BerichtOnderwerp: Re: autsj ~ || milo.   zo aug 19 2012, 18:01

Ik doe maar even dat ze elkaar al kennen. ;3
----
Eén, twee, drie…HOP! Au. Eén, twee, drie…HOP! Au.
Op dit tempo hopte Milo door de gangen van de school richting de ziekenzaal. Hij negeerde de starende blikken onderweg maar, want oké, je zag inderdaad niet elke dag een jongen voorbij komen waarvan het velletje van zijn pols muurvast zat in de rits van zijn rechterschoen. Zijn rechterknie was nu ongeveer tot heuphoogte opgetrokken zodat hij gemakkelijker kon hoppen.
Eén, twee, drie…HOP! Au. Hoever was die vervloekte ziekenzaal nog?! Het was eigenlijk wonderbaarlijk dat Milo met zijn onhandigheid daar nog niet één keer sinds zijn aankomst was geweest, maar daar kwam nu dus verandering in. Een zucht ontsnapte zijn lippen.
Een groep meisjes kwam verbaasd voorbij gelopen, maar barstte al snel in lachen uit bij het zien van de roodharige nerd. Het maakte hem op het moment niet veel uit eigenlijk. Hij had wel andere dingen aan zijn hoofd. Zolang hij Enya of andere bekenden maar niet tegenkwam, vooral Rhine niet, dan was het goed. Misschien dat die hem best hadden kunnen helpen, maar de meesten wisten al te veel over zijn eindeloze gestuntel. Dit lolletje gunde hij hen niet..

Eindelijk kreeg hij de ingang van de ziekenzaal in het oog.
Met iets van opluchting op zijn rood aangelopen gezicht, hopte Milo naar binnen. Een zuster kwam gelijk naar hem toe gerend. Hij herkende haar wel, wist haar naam alleen niet meer. Als hij het zich goed herinnerde, had hij vorige week een apparaatje voor haar gerepareerd.
“Milo!” piepte de dikke dame. Haar grote ogen waren op zijn vastgeklemde pols gericht. “Ach gut, jongen toch! Kom gauw mee.”
Met haar ondersteuning wist Milo gelukkig in no-time één van de bedden te bereiken. Als hij maar stil genoeg bleef zitten, deed het al een stuk minder pijn. Heel voorzichtig liet hij zich erop zakken.
“Ja, ga maar even zitten schat,” bemoederde de zuster hem met een glimlach, “dan haal ik even wat dingetjes om dit te fiksen. Zo terug!”
Milo knikte even begrijpend, maar focuste zich vooral op het ‘schat’. Waarom noemde iedereen hem toch zo? Zo lief was hij nou ook weer niet… Argh! Soms werd hij het weleens beu om altijd maar als het kleine, hulpeloze jongetje gezien te worden. Hij was het allebei niet. Aan de andere kant…ging er ook niet veel goed wat hij probeerde. Zelfs een rits normaal dichtkrijgen leek nu al teveel gevraagd..!
Hij zuchtte geërgerd en wachtte op de hulp die, hopelijk snel, zou komen.
Maar ineens veerde Milo van schrik overeind toen hij onverwacht gefluit achter zich hoorde, waardoor zijn knie gemeen tegen zijn neus belandde. Oh nee, hè… Dus hij was niet alleen! En het werd alleen maar erger op toen er zelfs tegen hem gesproken werd en hij de stem gelijk herkende.
Milo wreef met zijn vrije hand over zijn nu ook pijnlijke neus en draaide zich verder om zodat hij Odio recht aan kon kijken. “Hé.” begroette hij hem droog. Hij wilde net antwoord geven op de vraag, toen de zuster-zonder-naam tussen hem in kwam staan.
“Oké, schat,” En daar was het ’s-woord’ weer, “laat mij eens even beter kijken naar je wondje.” ging de zuster verder alsof ze het tegen een vierjarige had. Nadat ze haar, wat het leek, gereedschapskist naast hem op het bed had gedumpt, tilde ze, niet erg zachtzinnig, zijn voet-met-pols-eraan verder omhoog.
“Au, au!” mompelde Milo gelijk met een beginnende pruillip. “Zeg! Zo lenig ben ik niet!”
Maar de dikke dame wilde niet luisteren en ging gewoon door met tillen, waardoor Milo zichzelf uiteindelijk noodgedwongen achterover op het bed liet vallen en stil op zijn rug bleef liggen.
De zuster leek iets van een tangetje te pakken en ging daarmee richting zijn voet.
“W-wat ben u daarmee van plan..?” piepte Milo die door de grote van de tang inmiddels doodsangsten uitstond. “Ik wil mijn voet graag houden als het kan, dank u.” Hij begon spontaan te zweten en liep nog roder aan.
De zuster-zonder-naam grinnikte. “Geen zorgen, liefje; je voet mag je houden. Dit is zo gebeurd.”
Milo voelde iets kouds bij zijn vastzittende pols.
“Oké, blijf heel stil liggen. Ik tel tot drie. Eén, twee…” Maar ze had de ‘twee’ nog maar net uitgesproken, of Milo voelde dat ze al in actie kwam.
Hij slaakte direct een ijselijk gil die eigenlijk niet geproduceerd zou moeten kunnen worden door een jongen van zijn leeftijd, of…door een jongen in het algemeen.
De dikke dame lachte even tevreden naar hem. “Braaf zo. Blijf hier, dan ga ik nog even wat ontsmettingsspul en een verbandje halen.”
Milo keek haar met een gezicht dat op onweer stond na. “Alsof ik ergens heen zou gaan nu.” bromde hij haast niet verstaanbaar. Hierna kwam hij heel langzaam, haast als een oude vrouw, weer iets overeind en keek hij richting Odio. “En wat heb jij…?” vroeg hij hem uiteindelijk, waarbij hij het toch niet kon laten licht te grijnzen. Twee eigenwijze, rode plukjes dwarrelden voor zijn bril langs terwijl hij sprak en bleven op de glazen rustten. Nieuwsgierig als hij was, begon Milo stiekem zelf al naar verwondingen te zoeken bij Odio. Bij het zien van zijn verband, opende zijn mond zich iets.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
--
-
-


PROFILEPosts : 269
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic:
Klas:
Partner:

BerichtOnderwerp: Re: autsj ~ || milo.   zo aug 19 2012, 20:33

Toen hij opzij keek, herkende hij dat rode koppie gelijk. Milo, Mills verbeterde hij zichzelf gelijk in gedachten. Hij kon zien hoe de jongen zijn mond open deed om te antwoorden, maar hiervoor de kans niet kreeg. De dikke zuster trok met veel geweld zijn been om hoog. Dan had hij nog geluk gehad met het jonge, ergens best sexy, ding dat zijn wond had ontsmet. Geamuseerd bekeek hij het tafereel voor zich. Hoe had dat jochie het serieus voor elkaar gekregen om met zijn hand vast te komen zitten in zijn schoen? Hoewel het waarschijnlijk hartstikke onbeleefd was, begon de donkere jongen zachtjes te grinniken. Mills was een echte komiek. Hij zou hem eens de hele dag met een camera moeten volgen en dan de beelden verkopen aan MTV, kon hij nog eens rijk worden. Dat gegrinnik stopte gelijk toen hij de gil hoorde. Jeez dat moest kennelijk veel pijn doen. Met een blik vol medelijden, maar zijn lippen omhoog gekruld in een grijns keek hij naar de andere jongen. Zijn roodharige vriend had kennelijk echt geen geluk. Poor kid.
Met zijn donkere ogen volgde hij de dikke dame die weg scharrelde. Uit zijn broekzak haalde hij een pakje sigaretten vandaan en stak er eentje op. Het was wel de meest verboden plek om te roken, een ziekenzaal, maar de behoefte naar een sigaret was nu eenmaal aanwezig. Dat hij nog geen eens een kwartier geleden ook al eentje had gerookt, kon hem weinig boeien. Je was een kettingroker of je was niet, hé?
Hij haalde de sigaret tussen zijn lippen vandaan en blies de rook naar boven uit. Nadat de rook voor een gedeelte verdwenen was, viel zijn blik weer op Mills. Hij stak zijn vinger verwikkeld in het verband naar hem op en grijnsde lichtjes. “Mijn bas-gitaar was beledigd dat ik al een tijdje niet op haar gespeeld had en liet dat duidelijk merken.” Na deze woorden kwam de sigaret weer in zijn mond te liggen. De smaak van nicotine: was er iets beters in deze wereld? De jongeman grinnikte zachtjes terwijl het antwoord door zijn hoofd spookte.
Terwijl zijn binnenpretje weer wegtrok, knikte hij naar de voet van Mills. “Een gevecht met je schoenen gehad? Of was je gewoon afgeleid omdat er een bepaalde dame langs liep terwijl je bezig was met je schoenen dicht te doen?” De woorden waren spottend, maar niet gemeen. Gewoon zoals hij thuis ook altijd met zijn vrienden was. Een rot opmerking hier en daar als teken dat je elkaar mocht. En hij mocht Mills ook, ook al kende hij het jochie nog maar pas.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Milo
-
-
avatar

PROFILEReal Name : Sansan
Posts : 227
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: FirexWood
Klas: 5th||Mentorklas Master K.
Partner: *gulp* ⊙.⊙

BerichtOnderwerp: Re: autsj ~ || milo.   ma aug 20 2012, 17:28

Milo kon het niet laten te grinniken toen Odio vertelde hoe hij aan zijn ‘wond’ kwam. “Aha.” kwam er enkel zacht uit zijn mond. Even trok hij verbaasd een wenkbrauw op toen de ander een sigaret op stak. Maar Milo zag het niet als zijn taak om er iets van te zeggen. Trouwens, Odio moest sowieso doen waar hij zin in had.
Echter…het duurde niet lang, of iemand anders besloot wél in te grijpen.
Milo keek haast met ontzag naar de dikke zuster die naar Odio toestormde. Oh help…!
Als waarschuwing porde hij Odio snel in zijn zij, maar het was al te laat. De zuster stond al pal voor Odio’s neus.
“Wil je dat laten, jongeman?! Hier wordt niet gerookt!” bromde ze met een duivelse blik waarbij ze de jongen een belerend tikje tegen zijn voorhoofd gaf met de verbandrol in haar hand. “Anders krijg je een enkeltje naar master Savadors kantoor. Begrepen?” tierde de vrouw verder.
Milo slikte. Oi. Een enkeltje naar master Savador als je iets verkeerds had gedaan… Dat gunde je niemand!
Alsof haar dreigement nog niet er genoeg was geweest, trok de zuster de sigaret uit Odio’s mond en dumpte hem ergens in een pot met een vreemde vloeistof erin. Daarna liep ze ineens weer heel kalmpjes naar Milo toe en begon ze zijn wond verder te verplegen.
Milo haalde grijnzend en onopvallend zijn schouders op naar Odio. Hij stopte echter abrupt met grijnzen zodra hij twee vragen naar zijn hoofd kreeg over hoe het ongeluk zich plaats had kunnen vinden. Blosjes verschenen daarbij direct op zijn wangen. Even wist hij niet waar te kijken. In zijn hoofd probeerde Milo een duidelijk antwoord te vormen.
De zuster was hem voor. “Oh? Heb je dan eindelijk een liefje gevonden?” reageerde ze blij. Ze klopte hem, bijna opgelucht en bemoedigend, op de schouder. Milo wilde haar onderbreken, maar ze was duidelijk nog niet klaar, dus besloot hij maar te zwijgen en haar aan te horen. “Goed van je, jongen. Persoonlijk dacht ik dat dat niet snel ging gebeuren, maar zo zie je maar weer…de wonderen zijn de wereld nog niet uit!” Ze glimlachte en Milo glimlachte beleefd terug, maar in gedachten was het dit keer haar hoofd die in de pot met de vreemde vloeistof verdween. Pff, alsof het echt een wonder was dat er misschien een klein kansje bestond dat hij een vriendin kreeg! Oké, nee; hij was geen Casanova eerste klas, maar hij had toch ook wel zijn charmes? Ehm…
Oh ja; niemand anders kon bijvoorbeeld zo goed alle Raziaanse moleculen opzeggen in rijmvorm als hij! Dat was toch iets?! Dat konden meisjes toch best...aantrekkelijk vinden..?!

De dikke dame leek tevreden over het resultaat en bekeek haar werk nog een keer. “Ja, dat zit goed.” ze knikte goedkeurend naar het verbandje om zijn pols en klopte Milo daarna even op zijn rode haar. “En jij; voorzichtig zijn, hè? Een ongeluk zit in een klein hoekje. Dat zie je maar weer.” Na deze woorden liep ze fluitend weg.
Milo liet gelijk een stoot lucht ontsnappen en richtte zich weer tot Odio. De blosjes waren in de tussentijd uitgegroeid tot één grote rode gloed over zijn gehele gezicht. “Om nog antwoord te geven op je vragen; ja, ik heb een gevecht met mijn rechterschoen gehad en duidelijk verloren. En…” ineens keek Milo haast een beetje treurig. “nee, het kwam niet door haar. Was het maar waar! Ik...ik heb haar zelfs al een paar dagen niet gezien.” Zuchtend haalde hij een hand door zijn rode lokken waardoor zijn haar haast nog warriger kwam te zitten dan normaal. “Valt het dan echt zo op dat ik…nja…iemand 'leuk-leuk' vind? Ik bedoel…” heel voorzichtig krulden zijn mondhoeken toch iets omhoog. “de afgelopen dagen hebben wel drie verschillende leraren aan mij gevraagd of er misschien iets was, iets mis was.”
Langzaam stond Milo op. Zijn blik gleed kort naar zijn rechterschoen. Hij kreunde bij het zien van zijn kapotte rits. Dus zo was zijn pols losgekomen…! Ach ja…het was toch een oude schoen en liever een kapotte rits, dan met zijn pols blijven vastzitten aan zijn schoen.
Milo wachtte tot Odio’s ‘behandeling’ ook was afgerond en wenkte hem daarna. “Goed dat ik je zie. Ik wilde je toch nog spreken. Loop je mee?” zijn mondhoeken krulden nog verder omhoog en een vrolijke glimlach ontstond. Op zijn gemak begon hij al richting de deur te lopen. Ah! En wat voelde het goed om weer normaal te kunnen lopen!
Milo bleef het liefst zo kort mogelijk in ziekenzalen of ziekenhuizen. Daar…had hij gewoon geen beste herinnering aan. Een beeld van zijn moeder flitste door zijn gedachte, maar Milo duwde het snel weg. Nee, daar wilde hij vandaag niet aan denken!
Eenmaal bij de deur aangekomen, draaide hij zich om, om op Odio te wachten.

___
Het duurde even. ^^ Ik ben niet zo snel.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
--
-
-


PROFILEPosts : 269
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic:
Klas:
Partner:

BerichtOnderwerp: Re: autsj ~ || milo.   do aug 23 2012, 15:38

Veel kans om van zijn sigaret te genieten kreeg hij niet. Die dikke, alles behalve aantrekkelijke, zuster had de geur binnen een paar seconde opgemerkt. En daar ging zijn sigaret. Ten eerste kreeg hij een klap tegen zijn voorhoofd aan: niet hard, maar hard genoeg dat hij iets in elkaar kromp. Hij hield er niet van om te slaan of geslagen te worden. Het deed hem altijd denken aan zijn vader. Met een sip gezicht keek hij naar zijn ‘schatje’ die een gevaarlijk uitziend potje belandde en knikte maar op de vraag of hij het begrepen had. Ok, in de ziekenzaal zal hij waarschijnlijk niet snel eentje meer opsteken, maar dat betekende niet dat zodra hij waar buiten stond gelijk een nieuw schatje zou nemen. De smaak van nicotine proefde altijd naar meer: zonder uitzonderingen.
Nadat hij even gerouwd had, smeet hij zijn spottende vragen naar Mills toe die geen eens de kans kreeg om te antwoorden. De dikke madame was hem voor. Door de hoge kreetjes die er vooral over gingen wat voor een wonder ze het wel niet vond, kon Odio het niet laten om zachtjes te grinniken. Hoe vaak kwam Mills wel niet in de ziekenzaal dat die zuster hem zo goed kende? Rustig keek hij toen hoe Mills behandeld werd terwijl hij nog steeds wachten op zijn eigen zuster. Was het echt zo moeilijk om een pakje pleisters te vinden?
Toen de zuster van Mills weer weg gescharreld was, kon hij zijn vriend weer recht in de ogen aankijken en oh boy wat was dat jochie rood. Dat meisje zat kennelijk goed in zijn kop. Ze kon hem al overhoop halen met alleen de gedachte aan haar. Odio was nieuwsgierig naar haar. Hij wist wel wie het was, had haar ook een paar keer voorbij zien lopen, maar echt kennen? Nee. Hij vroeg zich of wat voor karakter ze had en welke interesse ze zou hebben.
“Valt het dan echt zo op dat ik…nja…iemand 'leuk-leuk' vind?” Onmiddellijk knikte de donkere jongen en grijnsde voor kort. “Gozer, je straalt helemaal. Natuurlijk valt het op.” Hij wilde nog wat zeggen, toen hij weer voetstappen hoorde. Zijn zuster, een redelijk jong, mooi meisje, kwam op hem afgesneld met een pakje pleisters in haar handen. Haar wangen waren rood, haar ademhaling was iets gehaast. “Sorry dat het zo lang duurde. Ik ben net nieuw en kon de pleisters niet vinden en-“ Odio haakte haar waterval aan woorden af door even met zijn hoofd te schudden en breed te grijnzen. “Maakt niet uit, girl. Ik heb de tijd gehad om even met mijn vriend te praten. Als je sneller was geweest, hadden we elkaar mis gelopen.” Na die woorden volgde een knipoog en het meisje keek even ongemakkelijk de andere kant op. Odio zelf stond maar en nam het pakje van der over. Hij schonk haar nog een laatste, brede, glimlach. “Thanks.”
De woorden van Mills vingen zijn aandacht. Hij knikte en hupste achter hem aan. Terwijl Mills in de deuropening stil stond, stapte Odio gelijk naar buiten. Zijn vingers groeven gelijk al weer in zijn diepe broekzak - op zoek naar zijn sigaretten. “Waar wilde je dan nog over praten, Mills?” Terwijl hij sprak, stak hij een sigaret aan. Welkom terug schatje. “Gaat het over die schoonheid van je?” Met een wilde grijns draaide hij zich weer om naar zijn roodharige vriend.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFILE
MAGICIAN

BerichtOnderwerp: Re: autsj ~ || milo.   

Terug naar boven Go down
 

autsj ~ || milo.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» autsj ~ || milo.
» Road trip {Milo}

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Starshine Academy ::  :: Hospital Ward-