PortalIndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 Never thought I'll meet you again. [&KID]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Alexis
-
-
avatar

PROFILEPosts : 587
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Nova/Light
Klas: Fifth Class
Partner: I hate that I love you boy.

BerichtOnderwerp: Never thought I'll meet you again. [&KID]   vr aug 03 2012, 22:28

Woedend keek Alexis naar zichzelf in de spiegel. Haar blauwe ogen keken haar vragend, maar ook observerend aan. Alsof ze een vreemde was, staarde ze naar elk detail van haar lichaam waar jongens elke dag ook maar naar keken. Haar woedend blik was naar zichzelf gericht, probeerde een beeld te omvatten van wat er gebeurde in haar leven, maar wist geen antwoord te geven, noch een zinnige omschrijving. Ze wist dat ze zichzelf haatte, maar er was iets wat ze meer haatte dan zichzelf: haar leven. Alles wat erin en omheen zat, was verpest. Zijzelf was verpest, ook al viel dat – eerlijk kon je nog altijd zijn onder al je shit – niet aan haar uiterlijk op te merken. Haar haren vielen perfect, ook al deed ze er niks bijzonders aan behalve goed wassen. Ze liet haar haren glanzend over haar schouders vallen, maar zijzelf voelde zich helemaal niet zo glanzend. Toch kon ze het niet laten om haar haren als een van de positieve objecten van zichzelf te omvatten. Ze was en bleef lelijk qua innerlijk, vooral na de break-up met Kid. Hij was teruggekomen, maar leek zichzelf niet meer te zijn. Hij had haar niet meer vergeven, wat ze eigenlijk ook helemaal niet van hem verwacht had. Ook al zou ze nog een kans van hem krijgen, van haar hoefde het niet meer. Op haar achttiende, wat over een paar maanden al zover was, zou ze er vanaf zijn. Waarom juist op die leeftijd? Ja, dat snapte zijzelf ook niet. Toch was ze blij als het moment daar was en ze eindelijk van al haar zorgen af was. Ze zou zichzelf zonder pardon doden, zou niet eens nadenken over een simpelere manier om dit alles op te lossen. Dan zou schoonheid Alexis – of hoe ze haar ook noemden – verdwenen zijn en was ze niet meer het speeltje van alle anderen. Ze schudde de boosheid uit zich en keek naar haar vuist. Een flinke zwarte plek – en ze overdreef niet – begon zich rond de bebloede, kapotte plek te vormen. Ze voelde zichzelf al misselijk als ze ernaar keek. Ze besloot om een bezoek langs de ziekenzaal te brengen, maar sloeg toch nog één keer de spiegel aan flarden. Niemand wist dat zij diegene was die het deed. Nee, de sufkoppen hadden altijd een of ander dier in zich voor, maar dat was nooit het geval. Zij was diegene die met haar krachtige vuistslagen dit kon aanrichten, ze was er niet eens trots op. Ze keek rond zich heen en begon de trappen af te lopen. Ze had een skinny jeans aan. Boven dat, bevond zich een lapje stof die zich van haar heup tot aan haar borsten bond en de schouder bloot liet. Er zat een zwarte riem, als bij accessoire, rond heen gebonden. Ze bekeek zichzelf heel even van boven af en haalde haar schouders op, waarna ze verder liep naar de ziekenzaal. Ze voelde zich leeg van binnen, maar ook weer vol met energie om zichzelf helemaal kapot te slaan. Ze kon het ook. Ze hoefde alleen maar de grootste hufter van heel deze school uit te dagen voor een gevecht, te zeggen dat hij toch niet kon winnen van een meisje en ze had het al aan de stok met iemand. Het interesseerde haar daarbij weinig of ze gewond zou raken of niet. Het doel was om iemand zo gek mogelijk te maken, ook in zijn hoofd, tot hij of zij de klap zou geven die haar dood zou maken. Die haar hoofd op de stoeprand zou laten vallen en die de pijn door haar lichaam als een injectie verspreidde. Ze keek rond zich heen en stapte de ziekenzaal binnen. Onwillekeurig moest ze aan Mineko en Sasori denken. Ze had de jongens allang niet meer gezien. Ze zouden zich toch alleen maar bekommeren om haar, iets waar ze absoluut geen zin in had. Nee, niemand mocht zich nog bekommeren om haar. Ze zuchtte even, keek toen om zich heen en keek toen naar een verpleegster. ‘Leuk pakje,’ mompelde ze sarcastisch. Ze besloot haar verdere gemene opmerkingen voor zich te laten, met moeite en liep naar haar toe. Ze hield haar hand op en dat was al genoeg aanleiding voor de verpleegster om haar zomaar op een bed te duwen en haar hand beginnen te verzorgen. Alexis’ ogen draaiden in haar kassen toen de verpleegster de plek aanraakte, maar ze hield zich zo goed mogelijk. Toen zagen haar ogen iemand van wie ze niet meer verwacht zou hebben dat ze hem zou zien. En het gevoel dat ze daarbij kreeg, haatte ze zo erg dat ze haar eigen rampzalige leven even vergat en bijna moest kotsen.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kid
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Quinty
Posts : 839
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: // Shadra // Dark
Klas: // 5e Klas
Partner: // Paint my heart red again ღ

BerichtOnderwerp: Re: Never thought I'll meet you again. [&KID]   vr aug 03 2012, 22:58

Een lange tijd was hij weggeweest, even weg van deze verrotte school met zijn zogenaamde goede bedoelingen. Thuis op Shadra had hij zich voor eventjes weer aangesloten bij de school van zijn vader, Shibusen. Dat was misschien wel het beste geweest. Afreageren door middel van de vele missies en minder werk hoeven te verrichten dan de andere leden van zijn leerjaar. Het beviel hem toch, maar het kon hem niet tegen houden om weg te dromen aan zijn maanden op Starshine Academy. Hij had daar hele tijden veel beleefd, wat allemaal al begon met zijn ontmoeting met Alexis. Sjeez, die meid had indruk op hem gemaakt. Pittig en zeker niet iemand die je zonder handschoenen moet aanpakken. Het was lastig om tot haar door te dringen en hoe het hem ooit was gelukt is 'm nog altijd een raadsel. Maar het was hem gelukt en, well, dat waren lange verhalen.
Kid had zich al een tijdje afgevraagd of hij niet beter terug kon keren naar Starshine. Het beviel hem op Shibusen, daar niet van, maar de sfeer was toch anders. En aangezien hij de zoon van het schoolhoofd was, kreeg je toch andere blikken op je geworpen. Al kon dat ook komen door de reputatie die hij had opgebouwd vanwege zijn ziekte. Een hel om mee te leven, dat zeker. Stomme obsessies ook.

Maar goed, sinds een dag of drie was Kid weer terug op Starshine, midden in het schooljaar, geweldig. Nou ja, later zou hij zich bij het schoolhoofd wel gaan verontschuldigen. Of niet. Met al zijn spullen had hij op een leuk cadeautje meegekregen van zijn vader. Wapens waren verboden op Starshine, dat wist hij ook wel, maar een shinai-zwaard werd nog wel getolereerd. Ze konden immers niets doen tegen een houten zwaard. Kid had al wat kendo lessen gehad, maar was ermee gestopt toen hij van Shibusen af ging. Nu was hij van plan om weer verder te gaan oefenen.

Nu liep Kid door de school heen, alles leek nog vertrouwd te voelen, al waren er ook dingen veranderd. Hij had gehoord dat er een aardige wisseling in de docenten was gekomen. Goed genoeg, hij haatte het merendeel toch wel. Met een zucht sloeg Kid linksaf, op weg naar de plek waar hij liever niet naar toe wilde gaan. Hij had geen zin in die check, het boeide hem niet wat hij met zijn leven deed. Dood ging 'ie toch wel, of het nou een paar jaar eerder of later zou zijn. Fuck off zeg!
Uiteindelijk liep de jongen de ziekenzaal in en bleef in de deuropening staan. Oh, damn, damn, damn. Niet nu! Waarom, uit alle momenten, waarom moest hij net nu Alexis hier treffen. Direct stond er een verpleegster voor hem die vroeg wat er scheelde. Automatisch gaf hij het briefje waarop stond hij kwam voor zijn half jaar check. maar zijn goud/gele ogen bleven op Alexis gericht. De verpleegster duwde hem op een van de bedden, waardoro hij eindelijk de controle terug kreeg en zich van het blauwharige meisje wist af te trekken. Damn, damn, damn. Dit was geen goed moment, dit was helemaal geen goed moment!

[Wajooo~! Dit had ik niet verwacht xd]

_________________
ᴛʜᴇᴍᴇ ~ ᴠᴏɪᴄᴇ~ ᴋɴᴏω ᴍᴇ

x {ѕ o o ɴ e r} or later {e v e r y в o d y} falls into {ι ɴ ѕ α ɴ ι т y} x
punten-uitleg.com
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://gaelia.onlinemmorpg.net
Alexis
-
-
avatar

PROFILEPosts : 587
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Nova/Light
Klas: Fifth Class
Partner: I hate that I love you boy.

BerichtOnderwerp: Re: Never thought I'll meet you again. [&KID]   vr aug 03 2012, 23:14

Wel, over dat kotsen gesproken… Meteen toen ze de blik kruiste van de persoon tegenover haar, voelde ze het gal naar boven gekomen. Dit werd dan ook gemengd met de pijn die ze in haar hand voelde. Het deed zo’n pijn, maar het voelde ergens ook weer zo goed om de pijn te hebben, dat ze het kotsgedeelte even kon vergeten. Deze kwam echter snel weer terug toen ze zag hoe een jonge verpleegster met haar tengels aan Kid kwam. ‘Bakje,’ zei ze geschrokken, terwijl ze naar haar zwarte hand keek. De verpleegster voor haar – Alexis vermoedde dat het een stagiaire was – keek haar echter nogal duf aan. Op goed geluk duwde Alexis de jonge vrouw opzij, mompelde een excuus en greep vervolgens naar het kartonnen bakje. Het volgende moment leek het net alsof ze heel haar maag zou gaan overgeven, maar dat was niet wat gebeurde. Even snel als het gevoel opgekomen was, zakte het ook alweer. Geschrokken legde ze het bakje weg en keek daarna weer naar de jongen die daar in liggende positie lag. Alles, alles had ze geprobeerd om hem terug te halen. Ze had geschreeuwd naar de watervallen, diep vanbinnen gehoopt dat ze hem daarmee terug zou krijgen. Ze had haar hand verschillende keren opgehaald, ze had alles opgegeven voor hem. Maar dat was uiteindelijk een grote fout. Maar toch, nu ze hem daar zo zag liggen, voelde het niet aan als een grote fout. Ze zuchtte even. Ze wist niet wat ze moest doen. Aan de ene kant wilde ze opstaan en van hem weglopen, maar aan de andere kant wilde ze ook naar hem toegaan. Haar hele hand was zwart en moest eigenlijk verzorgd worden, maar gaf ze daar eigenlijk wat om? Ze wist het niet. Wat vond ze nou belangrijker? De jongen die daar lag en die, voor haar gevoel, haar hart nog steeds had veroverd, of haar stomme hand die de volgende dag bij een tegenslag toch weer open zou liggen? Ze wist het echt niet. Vanaf toen nam haar impulsiviteit het over. Ze stond op, duwde de verpleegster die haar wilde helpen weg en prevelde nog een excuus, waarna ze naar Kid begon te lopen. Het bed waar hij op lag, zag er comfortabel uit, maar Alexis wist wel hoe anders ze waren als je er uiteindelijk op lag. Het waren oncomfortabele bedden, die bij het minste of geringste wat je deed al begonnen te piepen. Qua kwaliteit waren ze dus niet in orde. Alexis kon wel begrijpen dat Kid er op geduwd moest worden. De verpleegster bij Kid keek haar raar aan, maar had een briefje in haar handen. Zou hij nog steeds van die pillen moet slikken om symmetrie en asymmetrie te onderscheiden? Alexis had er wat over opgezocht in de bibliotheek – nadat ze ruzie met Dominic had gehad – en had uiteindelijk opgemerkt wat Kids probleem nou eindelijk was. Ze wist dat hij misschien onrustig van haar zou worden, maar eerlijk gezegd kon het haar niet meer schelen of hij haar nou weg zou gaan duwen of niet. Ze wilde niet terug op haar oude karakter vallen, ze wilde hem omhelzen en liefkozen. Toch deed ze dit nog steeds op haar eigen manier zoals hij het van haar gewend was. Ze was immers nog steeds Alexis. Toen ze zijn bed eindelijk bereikt had, keek ze recht in zijn goudgele ogen. ‘Kid,’ fluisterde ze zachtjes. Daarna schudde ze haar hoofd en liet zich in een moment van zwakte naast hem vallen. Nou ja , niet echt vallen. Ze steunde met haar hand tegen zijn bed en legde haar hoofd tussen zijn schouder en zijn nekholte. Ze voelde hoe haar ademhaling sneller ging, hoe haar hartslag versnelde toen ze zijn geur rook – zo vertrouwd – en hoe haar andere arm zich krampachtig rond zijn borstkas en armen heen sloeg. Daarna voelde ze hoe vochtigheid over haar wangen naar beneden straalde, recht in Kids nek. Ze huilde.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kid
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Quinty
Posts : 839
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: // Shadra // Dark
Klas: // 5e Klas
Partner: // Paint my heart red again ღ

BerichtOnderwerp: Re: Never thought I'll meet you again. [&KID]   za aug 04 2012, 00:08

Wat er precies door hem heen ging wist 'ie niet. Woede, verbazing, maar ook verwarring. Het was allemaal zo plots. Hij was net een paar dagen terug op de school en meteen kwam hij diegene tegen het lijf die hij liever niet tegen het lijf was gekomen. Waarom kwamen die momenten altijd zo onverwachts? Hij voelde hoe zijn hartslag versnelde en een shot van adrenaline door zijn lichaam heen schoot, terwijl hij juist probeerde om kalm en rustig te blijven. Hij wilde geen overhaaste beslissingen gaan nemen, zeker niet in een situatie als deze. Zijn medicijnen zaten in zijn zak en ondanks dat hij geen aanval kreeg of zo, kon hij ze altijd innemen om te kalmeren. Al wist 'ie niet of ze in dit soort situaties ook zouden helpen. Dat zou slechts een kwestie van uitproberen zijn, maar of dat nou wel zo'n goed idee was ...
Kid probeerde zichzelf bij elkaar te rapen, terwijl hij zijn goud/gele ogen op het bed tegenover hem probeerde te richten. "Niet omkijken, niet omkijken, niet omkijken," schoot er de hele tijd door zijn hoofd heen, terwijl hij zich probeerde te concentreren. Om zijn gedachten af te leiden van de andere personen in de kamer, sloot hij zijn ogen en haalde diep en kalm adem. Toen hij zijn ogen opende zag hij overal kleine bolletjes hangen, net onder het borstbeen van de mensen. Zielen, zo wist hij. Kid had de vreemd gewoonte om de zielen van andere mensen te kunnen zien. Maar het koste concentratie en dat had hij momenteel maar weinig, aangezien het beeld al snel weer vervaagde.
Hij keek op toen hij opeens geluiden aan zijn rechterkant hoorde. Zijn ogen schoten naar de rechterkant, waar hij nog net zag hoe Alexis de verpleegster omver duwde en van het bed opstond. Zijn blik gleed naar haar hand waar, zoals hij wel eens vaker had gezien, bloed op zat en een tig aantal wonden. Onbewust vroeg hij zich af wat ze nou weer had gedaan en hij onderdrukte een zucht. Alexis zou toch nooit veranderen, dat was gewoon niet mogelijk. Omdat hij het niet kon laten, bleven zijn ogen haar volgen. Kijkend hoe ze langzaam op hem af kwam en uiteindelijk op zijn bed terecht kwam. Voor een tel bleven hun ogen in elkaar haken, maar al snel kon Kid het niet laten om weg te kijken. Hij had een rot periode achter de rug en om nu opeens overspoelt te worden door al die emoties, dat werd hem te veel.
Zijn hart stond voor een tel stil toen hij merkte dat Alexis zich tegen hem aan drukte en haar hoofd in zijn nek plaatste. Hij huiverde eventjes en kon een glimlach niet onderdrukken. Pas toen hij merkte dat zijn nek nat werd keek hij eventjes vreemd op, was de altijd zo stoere Alexis dan nu eindelijk gebroken. Kid beet op zijn lip, onzeker over wat hij moest doen. Uiteindelijk sloeg hij twee armen over haar rug heen en hielt d'r stevig vast, alsof er nooit iets anders gebeurd was geweest. Het was geleden, het was niet altijd leuk geweest zo, maar ze kwamen er wel door heen. Ooit. Samen.

[Al twee posts waarin Kid niet spreekt, wat gezellig xD]

_________________
ᴛʜᴇᴍᴇ ~ ᴠᴏɪᴄᴇ~ ᴋɴᴏω ᴍᴇ

x {ѕ o o ɴ e r} or later {e v e r y в o d y} falls into {ι ɴ ѕ α ɴ ι т y} x
punten-uitleg.com
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://gaelia.onlinemmorpg.net
Alexis
-
-
avatar

PROFILEPosts : 587
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Nova/Light
Klas: Fifth Class
Partner: I hate that I love you boy.

BerichtOnderwerp: Re: Never thought I'll meet you again. [&KID]   za aug 04 2012, 00:25

Eigenlijk verwachtte Alexis elk moment om weggeduwd te worden en om een klap tegen haar gezicht te krijgen. Zij was immers diegene die ooit stom tegen hem had gedaan, ook al lag het probleem nu niet bij haar. Nee, het probleem lag bij hun allebei. Ze hadden allebei fouten gemaakt. Toch voelde ze zichzelf beter, nu ze zo tegen hem aanlag. Ze had één arm rond hem heengeslagen, alsof ze daarmee wilde bewijzen dat ze hem nooit meer wilde laten gaan. En weet je, ergens diep vanbinnen, had ze ook het gevoel dat ze hem nooit meer wilde laten gaan. Ze miste hem, heel diep vanbinnen. Ze wist dat ze niet meer zonder hem kon. Toen hij wegwas, had haar hart naar hem verlangd. Een knagende pijn had zich in haar binnenste voortgezet toen hij er niet was. Een hoop verlangen, die nooit waargemaakt werden, had zich in haar binnenste geplant als ze aan hem dacht. Haar hartslag versnelde als ze aan hem dacht, haar hoofd ging een geheel andere kant op dan dat het moest gaan en haar gedachten dreven tijdens elke lessen weg. Dat had haar trouwens flink wat strafwerk van Savador opgeleverd. De man had een inval voor een andere leerkracht en lette sterk op het gedrag van zijn leerlingen. Volgens hem was het dan ook totaal onbeschoft als leerlingen niet met hun aandacht bij zijn les waren, alsof hij de belangrijkste persoon van heel de planeet was of zo. Alexis voelde alleen maar meer pijn toen ze twee sterke armen rond haar heen voelde. Ondanks dat ze zich nu zo ongelooflijk veilig voelde, zo schuilend in zijn armen, was ze maar mooi gebroken bij de persoon bij wie ze dat juist niet wilde laten merken. Haar ogen richtten zich naar hem toen ze zich een klein beetje overeind drukte. Haar ogen vulden zich met tranen terwijl ze bedacht hoe erg ze hem gemist had. ‘Kid,’ zei ze opnieuw, maar dankzij de brok in haar keel, klonk het meer als piepen dan dat ze de woorden echt uitsprak. Ze keek hem verdrietig aan, maar voelde ook weer de liefde voor hem terugkomen die ze al die tijd al voor hem gehad had. En stiekem, diep vanbinnen, wist ze ook dat ze die liefde voor hem had. Maar er openlijk voor uitkomen? Nee, zo was zij niet. Ze moest er nu vast als een hoopje ellende uitzien, maar dat interesseerde haar niet. Het interesseerde haar geen ene fuck hoe mensen haar nu zagen, hoe gebroken ze nu was tegenover al die klootzakken die haar de laatste weken uitgedaagd hadden, ze lag nu in Kids armen en dat was al dat telde. Ze wist niet wat ze moest doen. Een impuls in haar wilde hem zoenen, maar een gedachte in haar vond dat het dan te snel zou gaan. Ze zou hem te snel vergeven hebben en het zou lijken alsof ze zijn gedrag goed gekeurd had, terwijl dat absoluut niet waar was. Haar gezicht kwam dichterbij, maar in plaats van hem te zoenen, bleven haar ogen in de zijne haken. Haar voorhoofd leunde daarom tegen de zijne aan. ‘Ben je nou blij, klootzak? Je hebt me eindelijk zien janken,’ fluisterde ze zwak, maar een kleine glimlach verspreidde zich rond haar lippen. ‘I hate that I love you boy.’

- Ook al zie je het niet, mijn post is even lang als jou ;p Bijna toch ;p

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kid
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Quinty
Posts : 839
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: // Shadra // Dark
Klas: // 5e Klas
Partner: // Paint my heart red again ღ

BerichtOnderwerp: Re: Never thought I'll meet you again. [&KID]   za aug 04 2012, 00:46

Terwijl er een draaikolk van emoties door zijn lichaam gierde, was het in zijn hoofd opmerkelijk stil. Hij wist, aan een of andere vreemde biologische klok of zo, dat hij niet lang had voordat hij zijn medicatie weer in moest gaan nemen. Zijn mondhoek krulde eventjes omhoog, dat deed hem denken aan zijn eerste ontmoeting met Alexis. Toen had hij halverwege ook een aanval gekregen en had ze hem geholpen met het potje met pillen te pakken. Gelukkig stond het nu naast hem, dus zou het niet zo'n ... gefriemel worden als de vorige keer. Hij zuchtte eventjes en legde zijn wang tegen haar achterhoofd aan. Het voelde vreemd vertrouwd aan om zo te zitten/liggen. Hij had haar gemist, natuurlijk had hij haar gemist, maar het leek erop dat het toch meer was dan dat hij had verwacht.
Op Shibusen had hij, vlak voordat hij terug ging naar Starshine, een goed gesprek gehad met zijn vader. Die had blijkbaar ook al gemerkt dat er iets anders was aan zijn zoon en ook meteen de reden wat het was. Mede daarom had Shinigami-Sama ermee ingestemd dat het beter was dat hij terug zou keren naar deze school en eigenlijk had hij er tot nu toe helemaal geen spijt van. Ja, natuurlijk zaten er minder leuke kanten aan en deze ontmoeting begon nogal ... awkward, maar dan nog. Het voelde goed om terug te zijn, zo gezegd.
"Kid," Hij keek op toen hij Alexis hoorde spreken, haar stem was niet meer dan wat gepiep, wat hem liet glimlachen. "Shht," zei hij enkel om d'r een beetje te kalmeren. Al wist hij niet zeker of dat wel nodig was. Je kon makkelijk zeggen dat Kid redelijk ... nieuw was op het gebied van dames en een vriendinnetje hebben e.d. Hij hielt haar stevig tegen 'm aan, niet van plan om d'r ooit nog los te laten. Hij had dit te veel moeten missen. Meer dan dat hij tot nu toe had willen en durven toegeven. Zelfs niet tegen Liz en Patty, zijn twee beste vriendinnen, had hij niet willen zeggen waarom hij zo somber was en waarom hij zo graag terug wilde keren naar deze school. Nu wist hij het, voor haar, voor Alexis.
Hun ogen ontmoeten elkaar weer. Ditmaal bleven zijn goud/gele ogen wel in haar blauwe ogen hangen. Hij glimlachte wat en voelde hoe haar voorhoofd tegen die van hem rustte. ‘Ben je nou blij, klootzak? Je hebt me eindelijk zien janken,’ Kid grinnikte zachtjes. "Dat is de Alexis die ik ken. Ik was al bang dat je je pittige karakter kwijt was geraakt in de weken dat je zonder me moest doen," Auw, een schot in de roos. Dat haalde wonden open. En dan vooral bij zichzelf. Hij kon zich nog goed herinneren hoe het was toen Alexis opeens spontaan weer voor zijn neus stond, een paar dagen voordat hij terug zou keren naar Shibusen. Toen was hij tegen haar uitgeflipt, omdat hij zijn medicatie niet meer in nam en geen fut had om nog maar iets zinnigs of fatsoenlijks te doen. De hele dag leefde hij toen in een waas van asymmetrische dingen.
‘I hate that I love you boy.’ Kid's mondhoeken krulde omhoog. "You where never out of my sight."

_________________
ᴛʜᴇᴍᴇ ~ ᴠᴏɪᴄᴇ~ ᴋɴᴏω ᴍᴇ

x {ѕ o o ɴ e r} or later {e v e r y в o d y} falls into {ι ɴ ѕ α ɴ ι т y} x
punten-uitleg.com
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://gaelia.onlinemmorpg.net
Alexis
-
-
avatar

PROFILEPosts : 587
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Nova/Light
Klas: Fifth Class
Partner: I hate that I love you boy.

BerichtOnderwerp: Re: Never thought I'll meet you again. [&KID]   za aug 04 2012, 01:07

Een brede grijns sierde Alexis’ mond. Ze leunde met haar ellebogen aan weerszijden van zijn lichaam. Haar voeten stonden nog steeds plat op de grond, maar haar lichaam had zich over hem heen gebogen. Eigenlijk was ze blij dat ze op dit moment geen rok droeg. Dan zouden er vast pottenkijkers geweest zijn, zou ze daar weer boos op hebben gereageerd en dat zou niet goed geweest zijn voor de situaties waarin zij zich nu bevonden. Hoogstwaarschijnlijk had Kid de wonden op haar hand wel gezien. Hoopvol dacht ze dat hij de zwarte plek echter nog niet gezien had. Verroet en verrot vlees hing daar. Gelukkig kwamen er geen afzichtelijke geuren vanaf, maar dat zou vast niet lang meer duren. Ze kon wel raden waarom het daar verschroeid was. Iemand had doorgekregen dat de spiegel steeds gebroken werd en had het gedrenkt in duister- en vuurmagie. Alexis’ vuist was die volgende dag natuurlijk, in een ellendige bui, keihard tegen de spiegel geklapt. De zwarte magie had vat in haar hand genomen en het vuur had zich verspreid en had het vlees verschroeid. Verschrikt had Alexis het uitgegild. Ze had de bitch die het gedaan had trouwens wel nog gevonden. Ze had het natuurlijk niet ongestraft gelaten. Ze had een scherpe glasrand op het kussen gelegd. Vervolgens, die avond, had Alexis stil zitten te luisteren tot iedereen sliep. De duisternis had de glasscherf ongezien gelaten blijkbaar, want het volgende moment had het mens heel de zaal wakker gegild. Toen ze het licht aangedaan hadden om te zien welk zwijn het nou in haar hoofd haalde om zo te gillen, had Alexis smalend gezien hoe een diepe snede de wang van het meisje ontsierd had. Echter, voordat deze zich bewust maakte dat Alexis het gedaan had, had het blauwharige meisje zich omgedraaid en was in slaap gevallen. ’s Morgens was ze er niet beloond voor geweest, wat het teken was dat het meisje het niet doorgehad had. Ze schudde haar gedachten even weg en voelde zich verwarmen door Kids woorden. ‘You either,’ fluisterde ze zachtjes, waarna ze trillerig glimlachte. Ze keek hem even aan. ‘Je kent me toch, zo gauw verander ik nou ook weer niet. Ik ben zelfs een enorme, asociale bitch geweest, een wrak en heb een beetje wraak genomen hier en daar.’ Ze grijnsde even gemeen. Die bitch had het verdiend, die wat op haar slaapzaal sliep. Opmerkelijk was dat ze nu niet meer zo opvallend deed voordat ze gingen slapen. Op de plek waar het glasscherf haar geraakt had, zat een litteken. Net goed. Die stomme bitch zou er altijd aan herinnerd worden hoe ze Alexis’ hand met duistere magie had doordrenkt. Nu moest ze het weer in het gips dragen, of ze moest een nachtje hier blijven. Of ze zou Kid, die ook duistere magie beheerste, kunnen vragen of hij het er weer uithaalde. Straks, als de tijd minder heftig was. ‘God, Kid, ik heb je zo gemist,’ verzuchtte ze zachtjes. ‘Ik ben blij dat je terugbent. Ik was gewoon geschrokken van de laatste keer toen ik je zag.’ Met tranen in haar ogen dacht ze weer aan die keer op het lanceringsplatform, waar hij haar afgeblaft had. Een verdwaalde traan viel op Kids borstkas, maar Alexis verdrong haar verdriet en ruilde het in voor een dappere glimlach. Haar donkerblauwe ogen bleven angstvallig haken in de goudgele ogen van Kid, bang zijnd om deze ogen ooit nog uit haar zicht te verliezen.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kid
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Quinty
Posts : 839
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: // Shadra // Dark
Klas: // 5e Klas
Partner: // Paint my heart red again ღ

BerichtOnderwerp: Re: Never thought I'll meet you again. [&KID]   za aug 04 2012, 19:10

Kid's goud/gele ogen waren half gesloten, terwijl hij Alexis langzaam losmaakte uit zijn omhelzing en zijn armen achter zijn rug kruiste. Met een glimlach op zijn gezicht keek hij hoe ze daar stond, leunend op zijn bed, terwijl haar blauwe ogen in die van hem staken. Hij keek haar eventjes aan en zuchtte daarna. Zijn ogen gleden naar het plafond toe, waar ze bleven hangen en hij langzaam wegzakte in een lichte slaap.
De laatste tijd had hij aardig wat last van slapeloosheid. De nachten waren lang en eenzaam en de slaap kon 'ie gewoon niet vatten. Gek werd hij er van. De dag daarna zaten er steeds grote wallen onder zijn ogen, waardoor hij te koop liep bij de rest van de leerlingen. Kid geeuwde achter zijn hand en probeerde zichzelf wakker te houden. Niet dat het mogelijk was om te slapen, de adrenaline zat nog duidelijk in zijn lichaam, die er voor zorgde dat hij alles behalve in slaap viel. Hij haalde een arm achter zijn hoofd vandaan en ging speels met zijn lange, bleke, vingers door het blauwe haar van Alexis heen. Hij had haar zo gemist, erger dan ooit tevoren. Tevens had hij zich doodongerust gemaakt toen ze weg was gegaan en zich als een eikel gedragen toen ze eindelijk weer terug was.
‘Je kent me toch, zo gauw verander ik nou ook weer niet. Ik ben zelfs een enorme, asociale bitch geweest, een wrak en heb een beetje wraak genomen hier en daar.’ Hij voelde een schuldgevoel omhoog kruipen. Ze had hem in de steek gelaten, daarna had hij haar pijn gedaan. Uiteindelijk zaten ze beide fout. Zou het nog goed komen? Of was dit gewoon een pure uiting van opgekropte emoties, de manier zoals ze nu tegen elkaar deden?

‘Ik ben blij dat je terugbent. Ik was gewoon geschrokken van de laatste keer toen ik je zag.’ Kid wende zijn ogen af en keek weer naar het plafond. Die dag stond in zijn geheugen gegrift. Hij was toen inderdaad zeer onaardig en achterbaks tegen Alexis geweest. Iets wat hij nooit had mogen doen, niet bij haar tenminste. Toen hij die avond door had gehad wat hij had gedaan, had hij zijn koffers gepakt en was terug naar huis gegaan. Kid volgde een traan die op zijn borstkas terecht kwam en zuchtte. "Het spijt me zo. Ik had nooit zo tegen je moeten uitflippen," zei hij zachtjes, maar gemeend. Hij dwong Alexis om hem aan te kijken, door een vinger onder haar kin te leggen en drukte zachtjes zijn lippen op die van haar. Zijn hartslag versnelde en hij hoopte van harte dat hij nu niet direct weg werd geduwd en een klap zou ontvangen van Alexis.

[Miep, wat korter. Een kat eist de hele tijd mijn aandacht xD]

_________________
ᴛʜᴇᴍᴇ ~ ᴠᴏɪᴄᴇ~ ᴋɴᴏω ᴍᴇ

x {ѕ o o ɴ e r} or later {e v e r y в o d y} falls into {ι ɴ ѕ α ɴ ι т y} x
punten-uitleg.com
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://gaelia.onlinemmorpg.net
Alexis
-
-
avatar

PROFILEPosts : 587
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Nova/Light
Klas: Fifth Class
Partner: I hate that I love you boy.

BerichtOnderwerp: Re: Never thought I'll meet you again. [&KID]   za aug 04 2012, 19:38

Eigenlijk had Alexis nu verwacht dat Kid zich niks zou aantrekken van haar reactie. Ook al was ze nu aan het huilen in zijn buurt, het maakte haar niet zo veel uit. Zelfs al zou Kid haar opmerking negeren, ze was al dolblij dat ze zo de kans kreeg om bij hem te zijn. Ze liet haar blik met de zijne kruisen en glimlachte heel even. Zijn woorden verwarmden haar, lieten haar even overgaan naar een andere wereld waar haat en arrogantie niet bestond en waar zij een heel ander karakter had, eentje waarvan Kid wel kon dromen. Eentje die zij makkelijker kon respecteren en eentje die zich makkelijk kon aanpassen op iedereen. Natuurlijk was ze dat niet. Ze was niet perfect, zou dat ook nooit worden en de realiteit was zelfs harder: ze bleef altijd arrogant, had altijd dat pittige in haar en was nooit om zonder handschoenen aan te pakken. De pijn zou altijd voort blijven gaan in haar lichaam als het even niet met haar ging of als ze een tegenslag kreeg. Ze zou altijd wraak blijven nemen op personen die dat ook bij haar deden en zou zichzelf nooit kunnen wennen aan het feit dat andere mensen ook gevoelens hadden. Ze zou ze altijd blijven kwetsen. Ze zou eigenlijk alleen maar haar best willen doen voor Kid en voor niemand anders. Geschrokken opende ze haar ogen toen ze een paar lippen op zich voelde. Haar eerste reactie was de persoon onmiddellijk wegduwen. Haar tweede reactie was blij zijn dat ze haar eerste reactie niet had uitgevoerd. De zachte lippen die ze zo gemist had, waren weer terug met de hare herenigd. Een zwaar, zweverig gevoel plantte zich in haar hoofd, terwijl haar hart alleen maar sneller kon gaan slaan. Haar armen hadden zich instinctief rond zijn nek gesloten en haar lippen bewogen op de maat van de zijne mee, alsof ze precies goed voor elkaar gemaakt waren. Dat er mensen rondom hun heen waren die momenteel van heel hun conversatie konden genieten, interesseerde zich niet. Momenteel had ze niet eens de intentie en op te staan om boos te worden. Ze kon alleen maar aan Kid denken, aan zijn lippen die nu de hare beroerden en aan de liefde die ze afgelopen maand voor hem gevoeld had. Tegelijk wist ze ook dat ze zichzelf nooit meer helemaal ging openstellen. Misschien wel voor Kid, maar niet voor anderen. Ze wist niet of ze ooit nog echt vrolijk kon zijn, of ze grapjes kon maken en stuff. Daar hadden de mannen van vroeger haar te hard voor mishandeld. Haar lichaam was een speeltje geweest, haar ziel was iets wat onbelangrijk was geweest en diep vanbinnen voelde Alexis zich nog zo. Nooit zou ze één stap wagen op haar eigen planeet, bang zijnd om het kwetsbare weer te voelen. Bang zijnd om iemand weer in haar lichaam te voelen. Ze werd er al benauwd van als ze eraan dacht. Ze probeerde haar handen op een andere plek dan op Kids schouders te plaatsen, anders zou hij het merken. Alhoewel… Zou hij de druk al niet voelen? Zou hij al niet merken hoe erg ze met zichzelf kampte, met haar verleden? Ze legde haar handen achter hem neer en duwde hem een beetje meer naar beneden, waarna ze haar lippen van hem loste. Ze hield haar ogen gesloten, bang zijnd dat Kid alsnog de angst zou zien. Het verstikte gevoel had haar naar de keel gegrepen, de angst van vroeger was weer teruggekeerd, wat gepaard ging met de veiligheid die ze voelde nu ze zo dichtbij Kid was. Geschrokken hapte ze naar adem, waarna ze haar ogen weer opende en hoopte dat haar blik niet al te hartverscheurend was. Een lieftallige glimlach gleed rond haar lippen. ‘Dat heb ik gemist,’ zei ze zachtjes, zorgend dat haar stem niet zou breken. Had ze het Kid maar verteld bij hun ontmoeting. Had ze die muur maar eerder laten zakken en had ze zichzelf maar helemaal blootgegeven, nu zou het te pijnlijk zijn. Eigenlijk verlangde ze nu meer naar een eigen plek met Kid, niet met allemaal mensen rondom hun heen in een ziekenzaal. Ze keek hem aan en leunde tegen hem aan met haar schouder. ‘Ga maar slapen als je wilt,’ fluisterde ze, terwijl ze vaag de wallen onder Kids ogen zag. Ze probeerde het wazige beeld te verdringen, de tranen terug te duwen. Zachtjes en liefdevol streek ze langs zijn wang en beet nerveus op haar onderlip. Het deed haar ontzettend pijn dat ze zichzelf nooit meer op haar eigen planeet zou kunnen vertonen. Het deed haar pijn dat Kid het op een gegeven moment in haar ogen moest lezen. Alles deed haar pijn, maar haar hart werd verwarmd door Kid. Ze voelde zich veilig bij hem in de buurt, niks kon haar nu gebeuren. Zou hij weten dat ze zijn bescherming nodig had? Zou ze weten hoe erg ze het veilige gevoel benijdde die ze bij hem had? Zou hij weten dat hij haar moest beschermen voor haar eigen goed? Zou hij het lezen in haar ogen? Zoveel vragen, zo weinig antwoorden. Ze kon alleen maar hopend in zijn prachtige, goudgele ogen kijken.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kid
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Quinty
Posts : 839
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: // Shadra // Dark
Klas: // 5e Klas
Partner: // Paint my heart red again ღ

BerichtOnderwerp: Re: Never thought I'll meet you again. [&KID]   za aug 11 2012, 13:41

Het leek eeuwen geleden dat er zo ontzettend veel emoties door zijn lichaam heen gierde. Zijn adem werd hem ontnomen toen hij zijn lippen die van Alexis raakte en een bom van emoties ontplofte in zijn binnenste. Hij sloeg zijn armen om haar heen en duwde d’r dichter tegen hem aan. De rest van de wereld, van de ziekenzaal, was buitengesloten, daar hoefde hij nu even geen rekening mee te houden, daar wilde hij nu eventjes geen rekening mee houden. Nu was het alleen hij en Alexis en de band die ze deelde.
Na een tijdje begonnen zijn longen tegen te stribbelen en moest hij met tegenzin Alexis lost laten. Hij haalde een paar keer diep adem om de ademnood in te halen en er kwam een bezorgde blik in zijn goud/gele ogen toen hij merkte dat er iets niet goed was met Alexis. ”Gaat ‘t?” vroeg hij bezorgt, tussen de diepe tuigen adem die hij haalde. Maar het lieftallige glimlachje dat hij niet veel later zag, zorgde ervoor dat zijn bezorgdheid wegebde. ”Dat heb ik gemist,” zei het blauwharige meisje. Kid glimlachte eventjes en zei toen; ”Hmmm, ik ook,” waarna hij speels zijn lippen aflikte en d’r met een glimlach aankeek. Hij vroeg zich af of ze nog steeds zo’n last had van haar verleden. Alexis was nooit geheel open tegen hem geweest, hij wist dan ook niet precies wat er vroeger met d’r gebeurd was, maar van datgene wat hij had gehoord, klonk het niet als een prettige tijd. ”Ga maar slapen als je wilt,” werd er tegen hem fluistert. Ze had dus door gehad dat hij slecht sliep de laatste tijd. Well, dat was ook niet echt moeilijk, hij zag er uit als een wrak momenteel. Kid kon het dan ook niet laten om een geeuw te slaken, waarbij hij nog net op tijd was om zijn hand voor zijn mond te doen. Hij knipperde een paar keer met zijn ogen, om de tranen weg te werken en keek Alexis daarna aan. ”Alleen als je belooft dat je bij me blijft,” zei hij daarna als een kind tegen z’n moeder zou zeggen. Hij wilde niet nog een keer van d’r gescheiden worden. Niet zoals de vorige keer, nooit meer.

_________________
ᴛʜᴇᴍᴇ ~ ᴠᴏɪᴄᴇ~ ᴋɴᴏω ᴍᴇ

x {ѕ o o ɴ e r} or later {e v e r y в o d y} falls into {ι ɴ ѕ α ɴ ι т y} x
punten-uitleg.com
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://gaelia.onlinemmorpg.net
Alexis
-
-
avatar

PROFILEPosts : 587
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Nova/Light
Klas: Fifth Class
Partner: I hate that I love you boy.

BerichtOnderwerp: Re: Never thought I'll meet you again. [&KID]   za aug 11 2012, 14:09

Ze schrok toen ze merkte dat Kid het wel gemerkt had. De bezorgdheid in zijn ogen deed haar goed, liet zich terug een veilig gevoel geven. Ze wist dat ze bij hem veilig was, dat het gedoe niet opnieuw zou gebeuren. Als iemand haar lastig zou vallen, zou Kid haar sowieso beschermen. Hetzelfde gold voor haar als iemand Kid uit zou schakelen. Dan zou ze hem te hulp schieten. Tenslotte had ze het een tijdje geleden tegen Sasori en Mineko opgenomen, wat haar ook nog redelijk goed was afgegaan. Natuurlijk was ze wel verloren omdat ze in haar eentje was en ook nog een wrak was. Ze schaamde zich diep dat ze Mineko toen in zich had gelaten, haar hart voor hem had geopend. Sasori was hetzelfde overkomen, maar beide jongens had ze niet meer gezien. Ze wist echter wel niet wat ze zou moeten doen als ze hun weer tegenkwam. Op dit moment draaide het haar allemaal rond Kid. Ze zou op dat moment ook vast in de wolken zijn van Kid. Ze snapte echter niet hoe het kon dat zo’n geweldige jongen als Kid haar accepteerde. Ze had een rot persoonlijkheid. Oké, ze verbeterde wel beetje bij beetje, maar toch. Ze was nou niet bepaald aardig tegen hem geweest. Ze troostte zich lichtelijk met de gedachte dat Kid dat ook niet tegen haar was geweest bij het lanceringsplatform, maar dat ze hier nu wel mooi in zijn armen lag. Toch, deze keer moest zij zich als de beschermende engel gedragen, want ze merkte dat Kid het niet aan zou kunnen als ze nog een keertje zou verdwijnen. Zij trouwens ook niet. Ze zou hem weer zo hard missen. Ze sloeg haar armen rond hem heen, in een soort beschermende houding en leunde met haar wang tegen zijn achterhoofd. ‘Ik beloof dat ik bij je blijf,’ zei ze zachtjes, waarna ze een kus op zijn achterhoofd drukte. ‘Ik laat je niet meer gaan. Dat zou gek zijn.’ Ze grinnikte even, waarna ze heel overdreven zong: ‘If I was your girlfriend I never let you go.’ Ze grinnikte opnieuw, rolde zich op haar rug en trok Kid tegen haar aan, waarna ze zich een beetje onderuit liet zakken, zodat Kid naar onderen kon leunen als hij wilde. Hij zou zelf maar een lekkere slaaphouding voor zichzelf moeten vinden, want ze kon hem natuurlijk niet als een baby naar de juiste positie leiden. Dat zou haar een beetje raar lijken. Ze keek kalm naar de verpleegster die hun ietwat verbaasd aanstaarde. Die haalde haar schouders op en draaide zich weg. De jonge verpleegster kwam wel echter naar haar toegelopen. ‘Je wond moet nog verzorgd worden,’ meldde ze. ‘Ik blijf hier. Kunt u het hier gauw verbinden?’ Met standvastigheid en lichtelijk smekend keek Alexis de jonge verpleegster aan. Die knipoogde naar haar. ‘Goed dan,’ zei ze, waarna ze wegliep. Alexis kreeg een smirk op haar gezicht. Je kon die verpleegsters hier – vooral de jongeren – zo goed om de tuin leiden, dat het gewoon haar favoriete sport werd. Lichtelijk geamuseerd keek ze naar Kid, drukte hem beschermend dichter tegen zich aan en mompelde een vaag deuntje dat ze kende. Misschien zou het wel een effect op hem hebben en zou hij in slaap vallen. Sowieso, in Kids positie, zou ze wel denken dat het zou werken. Ze merkte de verpleegster op en hield haar zwart geworden hand omhoog. Snel en vakkundig begon de verpleegster het te verbinden. Alexis moest moeite doen om het niet te schreeuwen van de pijn, hield haar hand krampachtig aan het bedrand vast. ‘Doet het pijn?’ vroeg ze. Ja, natuurlijk doet het pijn, mens! ‘Nee, het valt wel mee,’ zei ze glimlachend, deze proberend om forcerend te behouden. Na een vijf minuten was het klaar. ‘Ik geef je verband mee. Deze is doordrenkt met helende magie. Je mag niks doen met je hand tot het niet meer zwart ziet, maar de normale kleur krijgt. De hand is doordrenkt met zwarte magie. Ik weet niet wie je te pakken heeft gehad, maar diegene verdient toch een vreselijke straf.’ De verpleegster liep hoofdschuddend weg. ‘Ik krijg haar nog wel, dat beloof ik je plechtig,’ zei ze naar de verpleegster, die haar al niet meer hoorde. Ze grinnikte even en keek nu een beetje doelloos rond zich heen. Ze legde haar wang tegen het achterhoofd van Kid en merkte hoe ze zelf ook een beetje wegzakte, maar was wel nog alert voor als hij wakker zou worden. Haar spieren spanden zich aan toen ze in een enge gedachte wegzakte, maar er was nu momenteel niets waarmee ze het kon verdrijven, dus liet ze zich maar leiden in de gedachte. Ze merkte vaag dat haar ademhaling lichtelijk sneller ging, op het randje van hyperventilatie stond, maar dit was nog redelijk stil. Gelukkig voor haar. Ze sloot haar ogen en beleefde de gedachte, dat lichtelijk overging naar een droom, steeds intenser.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kid
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Quinty
Posts : 839
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: // Shadra // Dark
Klas: // 5e Klas
Partner: // Paint my heart red again ღ

BerichtOnderwerp: Re: Never thought I'll meet you again. [&KID]   za aug 11 2012, 14:58

De vermoeidheid kwam steeds dichterbij en hij begon moeite te krijgen met het open houden van zijn goud/gele ogen. Hij glimlachte toen Alexis zei dat ze bij hem zou blijven, dat was het enige wat hij momenteel nodig had. "If I was your girlfriend I never let you go," zong ze iets wat overdreven, wat een grijns op Kid's gezicht tevoorschijn toverde. Hij dacht eventjes na en antwoorden daarna; "If you were my girlfriend, I should show you the world, the stars and everything in between," Hij grijnsde eventjes en legde zichzelf daarna goed neer op het bed. Hij rekte zich uit, geeuwde nog een keer en draaide zich daarna op z'n zij, zodat 'ie comfortabel lag. Al snel haalde de dagen van slapeloosheid hem in en zakte hij weg in een diepe, welverdiende, slaap.

--

"Kid. Kid. Kid. KID!" Ik schrok wakker, wie had me nodig, wie riep mijn naam? Ik keek verward om me heen, waar was ik? Ik zag niet meer dan complete duisternis om me heen. Ik voelde een lichte paniek aanval opkomen. In hoeverre ik mijn ledematen ook bewoog, ik voelde helemaal niets om me heen. Geen warmte, geen zuchtje wind, helemaal niets. En het ergste was nog wel, dat ik ook niets vast boven of onder me voelde. Of te wel, ik zweefde ergens in het rond. Een huivering ging over mijn rug heen. Ik had dus geen idee waar ik was, ik wist niet wie me riep en ik raakte langzaam maar zeker in paniek. Een geweldige ervaring dan maar. "Is daar iemand!" schreeuwde ik door de ruimte heen, kijkend of ik antwoord zou kunnen krijgen van iemand. Maar het bleef stil en het leek alsof mijn woorden zich niets eens hadden verplaatst.
Opeens zag ik in de verte iets gaan branden. Mijn hart maakte een sprong van opluchting, ik was gered! Al snel kwam het licht sneller op me af en merkte ik dat het drie grote rode ogen waren. Ik probeerde achteruit te gaan, maar ik kwam maar niet van mijn plek af. "Nee! Dit kan niet. Jij bent dood! Ik heb het zelf gezien, we hadden je vermoord. Dit kan niet!" Mijn woorden maakte niets uit. Ik kan niet wegkomen en de Kishin kwam steeds dichterbij. Een schreeuw kwam uit mijn keel toen de sjaal van de Kishin zich om mijn nek sloot en deze brak. Langzaam stierven mijn woorden weg, terwijl mijn lichaam van elkaar wegdreef ...

--

Met zijn hart bonkend in zijn keel schrok Kid op en kwam overeind. Hij haalde gejaagd adem en aan de bezorgde gezichten van de verpleegsters te zien, was het voor hem duidelijk dat hij niet alleen in zijn nachtmerrie had lopen gillen. Een huivering liep over zijn rug heen, terwijl hij overeind ging zitten en zijn handpalmen in zijn ogen drukte. Die droom, het leek allemaal zo levens echt. Wat was er met hem aan de hand? Wat hadden de nachtmerrie's hem te vertellen? Hij kon er niet uit komen ...

[Yeah, ik sla even een geheel andere weg in, anders kreeg je zo'n klein kud postje Xd]

_________________
ᴛʜᴇᴍᴇ ~ ᴠᴏɪᴄᴇ~ ᴋɴᴏω ᴍᴇ

x {ѕ o o ɴ e r} or later {e v e r y в o d y} falls into {ι ɴ ѕ α ɴ ι т y} x
punten-uitleg.com
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://gaelia.onlinemmorpg.net
Alexis
-
-
avatar

PROFILEPosts : 587
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Nova/Light
Klas: Fifth Class
Partner: I hate that I love you boy.

BerichtOnderwerp: Re: Never thought I'll meet you again. [&KID]   za aug 11 2012, 15:18

Toen ze haar ogen opende, verdween het gehijg langzaam. Haar ogen waren nu geopend en voorlopig probeerde zij dat ook om zo te houden. Ze wist niet wat ze moest doen als ze het nog eens zou beleven. Ze had er plagende dromen over gehad, dromen die haar de hele nacht teisterden, maar nooit had ze een verklaring gekregen waarom ze haar bleven plagen. Angst was wel aanwezig als ze er weer aan dacht. Om zo min mogelijk dingen van haar echte zelf te weergeven, sloot ze zich af van de rest. Ze schrok zich dan ook kapot toen Kid opeens begon te schreeuwen. Geschrokken keken ze naar de jongen naast haar. ‘Kid,’ zei ze zachtjes, waarna ze zachtjes aan zijn schouder trok. Hij moest een verschrikkelijke droom hebben, wat misschien ook verklaarde waarom hij zo slecht sliep. Met haar magie maakte ze een doorzichtige koepel rond hun heen, die een beetje van het geluid dat Kid produceerde verdreef. Toch, hij was nog altijd goed hoorbaar. Verpleegster keken hun bezorgd aan, maar Alexis deed een teken dat ze het zelf wel kon afhandelen. Ze keek naar Kid, voelde zich lichtelijk paniekerig omdat hij zo leed onder zijn droom. ‘Kid,’ fluisterde ze zachtjes, waarna ze zachtjes over zijn achterhoofd streelde. Het was raar. Eerst was hij zo rustig en kalm geweest, nu was hij zo anders. Toen hij overeind schoot, zakte Alexis juist geschrokken naar achteren. Ze kwam ook voor een deel overeind en liet haar schouder tegen zijn rug rusten. Ze keek vals naar een paar verpleegsters die hun bezorgd aankeken, zodat zij de andere kant op zouden kijken. Het kon haar even niet schelen hoe ze nu weer bestempeld zou worden, al waar het haar nu om ging, was dat Kid in orde zou zijn. Ze sloeg haar armen rond hem heen, voorzichtig natuurlijk en keek hem aan. ‘Kid,’ fluisterde ze zachtjes in zijn oor. ‘Het is goed nu. Het was maar een droom. Je bent veilig.’ Ze keek hem rustig aan, probeerde de paniek die zijzelf voelde om te slaan in kalmte. Ze tilde zijn hoofd op, zodat hij haar aankeek. ‘Het is goed nu,’ zei ze nogmaals, voor de duidelijkheid. ‘Het was maar een nare droom.’ Ze keek hem zo kalm mogelijk aan, zodat haar panikerende gedrag van daarnet niet echt te was. Hij mocht geen verkeerde gevoelens van haar interpreteren op dit moment, anders zou hij zichzelf nogmaals zo voelen. Als hij al merkte dat ze gepanikeerd had, zou hij zichzelf misschien minder op zijn gemak voelen, dat gevoel wilde ze voorkomen. Ze liet de koepel lichtelijk zakken, maar hield het nog wel zo dat ze niet al te hoorbaar waren. Ze kon goed genoeg begrijpen dat Kid het absoluut niet fijn zou vinden als de verpleegsters haar nogal zorgelijke woorden tegen hem zouden horen. Ze wilde niet dat hij zich ongemakkelijk voelde, maar eerder dat hij zich nu veilig gesteld voelde. Ze draaide hem half om, zodat ze tegenover elkaar zaten en keek hem diep in zijn goudgele ogen aan. ‘Ik ben hier, niemand doet je kwaad, oké? Die droom was niet echt,’ fluisterde ze zachtjes. ‘Je hoeft je geen zorgen te maken, want niets van die droom zal jou ooit overkomen.’ Ze keek hem aan en drukte een kus op zijn voorhoofd. ‘Begrepen?’ Ze keek hem vragend aan. Het kon haar momenteel even niet schelen waar de droom over was gegaan, ze zou het hem straks wel vragen als hij zich weer iets meer op zijn gemak voelde, wat nu niet echt het geval leek te zijn. Ze haalde diep adem om zelf ook rustig te blijven en liet haar handen op zijn schouders steunen, waarna ze hem bemoedigend toe glimlachte.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFILE
MAGICIAN

BerichtOnderwerp: Re: Never thought I'll meet you again. [&KID]   

Terug naar boven Go down
 

Never thought I'll meet you again. [&KID]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Meet Sami!
» I wanna meet you,Pantherface.
» So we meet again...
» It's nice to meet you.
» I'm free now, do you want to meet me?

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Starshine Academy ::  :: Hospital Ward-