PortalIndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 Too Damn【C O M P L I C A T E D】;;

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Alan
Gestorven
Gestorven
avatar

PROFILEPosts : 4003
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark ~&~ Air
Klas: Miss Eres~
Partner: I'll be up there, in the blue blue sky, watching you forever~

BerichtOnderwerp: Too Damn【C O M P L I C A T E D】;;   za jul 07 2012, 14:09

x All stars could be brighter x
x All hearts could be warmer x
Ik word hier ziek van...
Zijn vermoeide ogen verlieten de vergeelde bladzijden van het boek waar hij het afgelopen uur naar had zitten staren in een verwoedde poging om de tekst in zich op te nemen, wat helaas niet gelukt was. Twee gehandschoende vingers wreven even over de oogleden die enigszins zwaar voelden door slaapgebrek. Hij zuchtte diep en keek omhoog naar het glazen dak, waar je de blauwe lucht doorheen kon zien. Er was geen enkel wolkje en zo te horen ook geen zuchtje wind. De zon scheen fel maar gelukkig zat Alan in de schaduw van een appelboom, anders zou zijn overgevoelige huid inmiddels verbrand zijn. Te stil... Hij sloot zijn ogen voor een momentje en haalde diep adem. Veel te stil... Met een doffe klap sloeg hij zijn boek dicht en zakte hij wat onderuit tegen de boom. Zijn hand dwaalde af naar het plastic zakje dat naast hem lag, waar verse aardbeien in lagen die hij stiekem had geplukt in de kassen. Een paar aardbeien zouden ze heus niet missen (Bij Alan is een paar aardbeien gelijk een hele struik) en bovendien groeiden die toch zo weer aan. Hij gooide een aardbei in zijn mond en kauwde langzaam op de zoete lekkernij. Hij schonk Timcanpy er ook één, die op zijn hoofd zat en eens rustig was in plaats van hyperactief rond te vliegen. Hij bewoog tevreden met zijn gouden vleugels en leek voor even braaf te zijn, voor hij vervolgens op de zak af vloog om de hele inhoud op te eten. 'Nee, Tim!' Hij griste de zak weg en deed er vlug een knoopje in zodat hij de overgebleven aardbeien niet kon eten. 'Ik kan er echt niet nog meer plukken! Bovendien heb je er al teveel gehad.' Hij keek Tim met ietwat gefronste wenkbrauwen aan, voor zover Tim ''ogen'' had. Tim vloog nijdig omhoog en pokete het voorhoofd van zijn baasje voor hij weg vloog en een bij ging irriteren. Alan wreef even over zijn voorhoofd en volgde Tim met zijn ogen, die de bij achterna ging vliegen en hem blijkbaar op probeerde te eten. Hij verveelde zich, had eigenlijk een heleboel te doen maar had er simpelweg geen zin meer in. Als je non-stop met je neus in de boeken zat, verveelde het echt wel na een tijdje. Hij wist dat hij nu niet kon stoppen omdat het slechts een mum van tijd was voor het te laat zou zijn maar toch... Hij was ook maar een mens en daarbij deed hij zijn uiterste best om het nog te laten werken. Want hij wou hem niet kwijt en dat was overduidelijk wederzijds, al vond hij niet dat hij bepaald goede steun kreeg. Stomme idioot. Bleef hem nog steeds pesten en verpestte daarmee alles. Niet dat Alan dat ook niet deed. Hij was tegenwoordig in zo'n erge denial-mode dat hij er die baka -de gevoelloze baka- bijna pijn mee deed. En dat is een behoorlijk prestatie. Toch loste het niks op, het ontkennen van alles. Het enige wat hij ermee bereikte was dat hij zich schuldig begon te voelen. En ergens ook het feit dat Kanda hem niks ongepasts aandeed. Dat was één keer gebeurd en nooit weer dat het weer gebeurde. Alleen als hij het wou... Het ergste was dat hij het diep van binnen ook wou.
Alan schudde zijn hoofd en ramde een keer zachtjes met zijn achterhoofd tegen de boom. Wat als hij nu nog harder sloeg? Dan zou hij een flinke bult krijgen. En wat als hij nog veel en veel harder sloeg? Dan kreeg hij een gat in zijn hoofd of een schedelbreuk, op z'n mildst een flinke hersenschudding, en dan zou hij sterven. Klonk niet eens zo heel verkeerd. Als hij met de dood aan alles kon ontsnappen, prima. Misschien zou hij dan herboren worden als iemand met een minder problematisch leven als de zijne. Of misschien als kat. Oh, dat zou pas fijn zijn. De hele dag eten, slapen of kattekwaad uithalen. Niets meer en niets minder. Goed, misschien moest hij nu even één keer zo hard slaan dat... Godver, nee. Opnieuw schudde Alan zijn hoofd en bonkte hij met zijn hoofd tegen de stam, weer zachtjes. Hij was weer eens suïcidaal bezig. Net zo suïcidaal als in de periode van Mana's dood. Hij moest zich niet weer op dat terrein gaan begeven. Het ging nu misschien niet heel goed maar het zou op den duur toch wel beter gaan? Als hij succesvol zou zijn en Kanda zou redden van de dood, dan zou alles toch prima zijn? Dan konden ze vredig samen leven en hoefde hij zich nergens meer zorgen over te maken. Niet over hem, niet over zichzelf. Bovendien had hij nog vrienden die er voor hem waren. Die kon hij niet zomaar achterlaten...
Meh, ik word hier depressief van. Waar is Nao als je d'r nodig hebt?

【C O M E , M Y D E A R N A O K O】~

_________________

【V O I C E】 x 【T H E M E】 x 【C H A R A C T E R】 x 【M O O D】
I'm up in heaven, where nobody could hurt us
SSA AWARDS;;:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Naoko
-
-
avatar

PROFILEPosts : 316
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Duister // Lucht
Klas: -
Partner: God I've tried, am I lost in your eyes?

BerichtOnderwerp: Re: Too Damn【C O M P L I C A T E D】;;   za jul 07 2012, 15:30

Het was niet moeilijk geweest zich aan te passen. Goed, soms had het wat geduld gekost, maar ze werd met de dag wijzer als het ging om andere mensen. Minder kinderlijk ook. Niet dat ze nu heel volwassen en bedenkelijk was, maar ze dacht al meer volgens haar eigen leeftijd in plaats van als een achtjarige. Thirteen had zich al tijden niet meer laten zien, zelfs niet die keren in de maand dat ze zwakker was. Niet dat Naoko dat merkte – Thirteen’s herinneringen waren haar systeem uitgewerkt, zoals altijd gebeurde. Ze had nooit herinneringen aan haar tweede persoonlijkheid, tot ze een aanval had. Van de aanval kon ze zich dan niets herinneren, maar Thirteen’s stem klonk dan nog wel eens door. Het ging haar voor de wind, zeker nu het bijna vakantie was. Goed, ze kon niet naar huis, zoals veel mensen – ja, ze was gaan socializen, maar dit is Naoko waar we over praten, die zou vrienden kunnen worden met een steen – die ze kende wel deden. Nee, zij bleef gewoon op school. Dat was veiliger.
Voor al haar eindtoetsen had ze voldoende gehaald om over te gaan en haar toetsen waren inmiddels afgelopen, dus nu huppelde ze vrolijk over het terrein, doelloos, maar niet verveeld. Eigenlijk zocht ze Alan. Ze had hem al zo lang niet gezien dat het niet meer leuk was en hij had haar beloofd de snoepwinkel te laten zien, wat hij nog steeds niet had gedaan. Als ze hier in de vakantie ging blijven, dan wilde ze wel die snoepwinkel weten te vinden. Zonder snoep overleefde ze het nooit.
Haar witte jurkje wervelde rond haar benen terwijl haar roze haren – die voor de verandering los waren in plaats van haar twee staartjes – om haar heen wapperden. Haar huppelen was afgezwakt naar een huppelend pasje, meer lopen maar wel met een huppelaccentje. Ze was afgedwaald naar plekken die ze minder goed kende. Ze was maar een paar keer in de kassen geweest, vond het er niet prettig omdat het er zo benauwd kon zijn. Maar Naoko was Naoko en vond dat alles een keer ontdekt moest worden. Dit dus ook.
‘Ze hebben fruit~’ was haar eerste uitroep, toen ze een deur opende en een bosbessenstruik tegenkwam. Goed, snoep was beter, maar fruit was het dichtst bij normaal voedsel wat Naoko kon bereiken. Het was zoet en zoet was heerlijk. Helaas voor het rozeharige meisje was de helft van de bosbessen nog niet rijp, dus waren ze het plukken niet waard. Er stonden amper bomen en bij de kersen kon ze niet komen, dus ze was aangewezen op frambozen, bramen en aardbeien.
Haar handen waren intussen rood van het sap van de bessen toen ze een goudachtig ding opmerkte. Ze kneep haar ogen tot spleetjes, liet daarna al haar frambozen vallen. ‘TIMCAMPY~!’ riep ze uit, terwijl ze eropaf rende. Het huisdier van Alan was een van haar béste vrienden en hoewel het geen mens was kon ze er hele gesprekken mee voeren.
Maar voordat ze het beestje ook maar tegen zich aan kon drukken in een poging het plat te knuffelen vloog het weg. Volgen geblazen dus. Na een halve kas doorgerend te zijn kon ze eindelijk beginnen aan missie Knuffel Tim Tot Hij Stikt. Het beestje drukte ze tegen zich aan, terwijl haar blik op de witte haardos van Alan viel. Natuurlijk! Als Tim hier was, was Alan hier ook~ Vrolijk liep ze naar de boom en de jongen toe, zijn huisdier nog steeds in haar armen. Ze knielde neer naast hem en fluisterde in zijn oor. ‘Boe~’

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Alan
Gestorven
Gestorven
avatar

PROFILEPosts : 4003
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark ~&~ Air
Klas: Miss Eres~
Partner: I'll be up there, in the blue blue sky, watching you forever~

BerichtOnderwerp: Re: Too Damn【C O M P L I C A T E D】;;   za jul 07 2012, 17:53

Terwijl hij daar zat, zakte hij steeds meer onderuit. Waarom moest hij ook zo nodig weer naar de kassen? Het was lekker weer maar in de kassen was er niemand te bekennen. In eerste instantie was dat ook de bedoeling geweest, dat niemand hem zou storen tijdens zijn studie. Als er mensen zouden zijn geweest, zou hij constant zijn afgeleid en dat werkte niet bepaald wanneer je serieus wou leren. Maar toch was het iets gezelliger op het grasveld, al had hij daar geen heerlijke aardbeien kunnen eten. En aardbeien, die waren onweerstaanbaar. Jammer dat ze niet konden praten. Had hij tenminste gezelschap gehad want Tim kon helaas niet praten en tegen zichzelf praten was ook weer zo vreemd. Al kon hij er de laatste tijd wel heel wat van. Het was bijna om gek van te worden maar ergens deed het hem ook goed. Zijn beste maatje was uiteindelijk toch weer... zichzelf. Stiekem vond hij dat nóg vreemder dan tegen voorwerpen praten. ''Jij stomme kruk! Waarom moest je nou daar op die plek staan! Nu stootte ik mijn teen tegen je! Zeg sorry tegen mijn teen!'' Goed, hij ging maar niet beoordelen hoe vreemd hij eigenlijk was.
Na de vierde zucht - of vijfde, hij wist het niet meer - geslaakt te hebben, trok hij zijn benen op, verwijderde hij zijn handschoenen sinds zijn handen door de witte stof haast kookten en gooide nog een aardbei in zijn mond. Hij zonk bijna weer weg in gedachten tot hij iemand ''TIMCANPY'' hoorde roepen. En te horen aan de stem was het Naoko. Gelijk sierde een glimlach zijn gezicht. Wauw, het leek wel alsof hij haar opgeroepen had door aan haar te denken. Dat zou pas een handige gave zijn... Maar dan zou hij Kanda non-stop oproepen. Oké, nee. Vergeet het maar. Hij wou opstaan om haar te roepen maar bedacht zich dat Tim haar waarschijnlijk hierheen zou leiden, sinds hij -ook al was hij nog zo boos op Alan- altijd weer terugkeerde naar zijn baasje voor bescherming. Hij bleef rustig zitten en wachtte tot Naoko zou verschijnen. Hij had haar even nodig. Zij was degene die hem altijd wel wist op te vrolijken als hij zich down voelde. Door haar vergat hij vaak zijn zorgen even. Bovendien mocht hij haar graag, heel graag zelfs.
Hij sloot zijn ogen even en focuste zich op de lucht in de kassen. Plots kon hij het voelen. De luchtstromen, hoe de luchtstromen tegen dingen aanstootten, hoe ze versneld werden door bewegingen in de ruimte. Vlak daarna kon hij klapperende vleugels en een ademhaling voelen, een krachtige maar ietwat versnelde ademhaling. De lucht ging naar binnen en weer naar buiten. Terug naar binnen en weer eruit. Voetstappen. Die hoorde hij in de verte. Ze kwamen dichterbij en dichterbij, klonken steeds luider tot ze stopten en er een stem vlak naast zijn oor ''Boe'' fluisterde. Hij opende zijn grijsblauwe kijkers en zag Naoko naast hem zitten met een paniekerige Timcanpy in haar armen. Precies zoals hij had gedacht. Hij keek verschrikt naar haar, nep-verschrikt. 'Schrik~!' zei hij geschrokken en ging recht zitten vanuit zijn half ingezakte positie. Toen hij recht zat, veegde hij de geschrokken uitdrukking van zijn gezicht en glimlachte hij vrolijk naar haar. Timcanpy, die wild klapperde met zijn vleugels, probeerde nog steeds los te komen uit Naoko's omhelzing. Hij grinnikte zachtjes om Tim en voelde zich opgelaten. En dat alleen maar door haar aanwezigheid. Precies wat hij dus wou.


Boe, schrik, dood~ Brings back memories :}

_________________

【V O I C E】 x 【T H E M E】 x 【C H A R A C T E R】 x 【M O O D】
I'm up in heaven, where nobody could hurt us
SSA AWARDS;;:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Naoko
-
-
avatar

PROFILEPosts : 316
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Duister // Lucht
Klas: -
Partner: God I've tried, am I lost in your eyes?

BerichtOnderwerp: Re: Too Damn【C O M P L I C A T E D】;;   zo jul 08 2012, 00:24

Haar wangen waren lichtrood geworden van de inspanning die het haar had gekost om Tim te vangen, haar ademhaling ging licht gejaagd. Maar ze had het beest te pakken gekregen en daar ging het om. Grijnzend drukte ze het gouden bolletje tegen zich aan, wetend dat zodra ze losliet hij waarschijnlijk naar Alan zou vluchten. Misschien knuffelde ze wel iets te stevig, kwam het in haar op, maar die gedachte werd overheerst door het feit dat Tim nog steeds zo zacht was als ze zich herinnerde. Hij was het enige soort dier wat ze ooit had gekend naast straatkatten en honden en ze was er nog steeds van overtuigd dat het beest doodnormaal was. Dat de helft van de tijd niemand haar begreep als ze het had over een gouden golem, had ze totaal niet door.
Tim probeerde naar zijn baasje te komen, uit haar armen, maar ze hield hem stevig vast. 'Aaah~' reageerde Naoko op Alan's schrik. Het was niet eens een kreetje, gewoon een aaah-klank. Zo ging het. Boe, schrik, aah. Of boe, schrik, dood, wat je wilt. Naoko speelde het altijd met aah. Ze liet Tim los - hij was duidelijk blij met zijn bevrijding - en ze grijnsde naar Alan. 'Waar ben je al die tijd geweest~?' vroeg ze op haar gebruikelijke nieuwsgierige toon. Ze had hem al tijden niet gezien, te lang niet. Ze miste de jongen veel, gewoon omdat hij haar allereerste vriend was. Sorry Tim, maar Alan was toch net iets belangrijker. Het speet haar zeer, maar de gouden golem was nummer twee op haar lijstje.
Haar bevlekte handen hadden intussen ook haar witte jurkje verpest; het mengsel van frambozen- en bramensap zorgden voor een ietwat bloederig effect op haar vingers, maar op jaar jurk was duidelijk te zien dat ze niet onder het bloed zat. Als dat wel zo was, had ze waarschijnlijk heel anders gedaan. Ook Timcampy was de dans niet ontsprongen. Een paar vlekken op zijn vleugels markeerden zijn verlies in het pakspelletje. Haar blik ging van de fladderende pingpongbal - anders beschrijven ging niet - naar Alan. 'En oh ja, hoe gaaaat het?' Ze rekte de a langer uit, wat de zin een ietwat komisch effect gaf. Maar dat was Naoko nu eenmaal. Ze had er zelf geen last van, dus waarom veranderen?

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Alan
Gestorven
Gestorven
avatar

PROFILEPosts : 4003
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark ~&~ Air
Klas: Miss Eres~
Partner: I'll be up there, in the blue blue sky, watching you forever~

BerichtOnderwerp: Re: Too Damn【C O M P L I C A T E D】;;   zo jul 08 2012, 14:14

De rode vlekken op haar handen had hij inmiddels wel opgemerkt. Het was ook niet iets om niet op te merken. Het rode stak af tegen haar huid en liet hem heel even terugdenken aan die keren dat ze mensen met scharen had bewerkt. Dat idee kreeg hij nu weer ook, dat ze iemand dood had gestoken. Zijn ogen werden ietsje wijder hierdoor. Het idee dat het spul op haar handen sap van de vruchten was, kwam niet in hem op. Kwam ook deels doordat het vaak bloed was geweest wat zich aan haar handen gekleefd had. Maar toen hij de vlekken op haar schattige witte jurkje zag, wist hij opeens wel beter. Nee, dat was geen bloed. Dat was zeker geen bloed. En nu hij er nog eens over nadacht, merkte hij dat Naoko niet anders deed of zo. Gewoon de vrolijke Naoko. Hij zuchtte even opgelucht. Ik moet echt ophouden met freaken wanneer ik een rode vloeistof zie. Hij glimlachte weer en grinnikte toen Naoko reageerde met haar gewoonlijk ''Aaah''. Die ene droge aaah die niet eens geschrokken klonk. 'Ik ben blij dat je er bent, Nao. Ik verveelde me~' zei hij en gaf haar heel even een knuffel. Hij kon het niet laten, het was iets wat hij altijd deed. Het was best gay om iedereen te willen knuffelen -vandaar ook dat mensen hem vreemd aankeken- maar dat kon hem niks schelen. Mensen die hij lief vond knuffelde hij nou eenmaal graag. 'Waar ben je al die tijd geweest~?' hoorde hij Nao zeggen. Hij liet het fragiele meisje los. Intussen was Tim bevrijd en was op zijn hoofd gaan zitten om daarna behoedzaam naar Naoko te kijken, voor het geval ze hem nog een keer wou crushhuggen. 'Ik moest leren voor de proefwerken en ik voelde me ook niet heel goed. Slapeloosheid, je weet het. En ik was er niet zeker van of je het wel zo leuk zou vinden om me chagrijnig te zien. Daarom. Maar nu voel ik me goed.' Hij glimlachte vrolijk om haar van zijn woorden te verzekeren. Het was ook wel zo gegaan. Veel leren, weinig slapen en vaker chagrijnig dan echt vrolijk zijn. Deels door Kanda, deels door het hele gedoe tussen hun. Het was maar goed dat hij niks gestoords had gedaan om alles te vergeten, wat het geval een maand geleden was geweest. Hij was toen echt ladderzat geweest en nadat hij wakker was geworden, had hij geen idee van wat er precies gebeurd was. En dat had hem nogal bang gemaakt. Dus deed hij het niet meer en was hij vaker in het muzieklokaal achter de piano te vinden. Veel veiliger.
'En oh ja, hoe gaaaat het?' Hij keek Naoko aan en wist niet precies of ze door zijn masker heen kon kijken. Ergens ging het namelijk niet en had hij het liefst zin om hier weg te gaan en te vluchten maar dat zou hij haar niet vertellen. Dat hoefde ze niet te weten. Ze had vast wel andere dingen om zich zorgen over te maken. 'Het gaat prima met me. Hoe gaat het met jou, Nao?' vroeg hij en pakte toen de geopende zak aardbeien, die hij naar Naoko uit stak. 'Aardbeien?'


Pff, ik moet stoppen met hem zo depri en zeurderig te maken .____.''

_________________

【V O I C E】 x 【T H E M E】 x 【C H A R A C T E R】 x 【M O O D】
I'm up in heaven, where nobody could hurt us
SSA AWARDS;;:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Naoko
-
-
avatar

PROFILEPosts : 316
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Duister // Lucht
Klas: -
Partner: God I've tried, am I lost in your eyes?

BerichtOnderwerp: Re: Too Damn【C O M P L I C A T E D】;;   ma jul 09 2012, 00:21

Je vervelen was nooit leuk. Nu verveelde Naoko zich bijna nooit met haar eindeloze fantasie, maar als ze zich verveelde, dan vond ze dat zeker niet leuk. Je kon niets doen en wilde toch iets doen, of je kon dingen doen maar wilde die dingen niet doen of je was gewoon te lui om iets te doen maar niet lui genoeg om niets te doen. Maar om eerlijk te zijn snapte Naoko niet hoe Alan zich in deze kas kon vervelen. Er was fruit, een heleboel fruit en zoveel soorten planten dat ze amper wist waar ze zou moeten beginnen als ze ze wilde onderzoeken. Nu was haar onderzoeken meer de naam leren kennen en de blaadjes bekijken of bloemen plukken, maar ze had er lol in en daar ging het haar vooral om.
Oh, knuffel~ Ze was geen tegenstander van knuffels, zeker niet als ze van Alan kwamen. Waarschijnlijk gewoon omdat her zo vertrouwd aanvoelde, omdat hij wist wat ze had doorgemaakt. Ze hoefde niets uit te leggen. Nu legde je tijdens knuffelen niet veel uit, maar kennelijk was het gewoon om iemand beter te leren kennen voordat je hem of haar knuffelde. Ook weer een nieuwe ervaring voor Naoko. Nadat de witharige jongen haar los had gelaten grijnsde ze, ging ze wat makkelijker zitten. Niet tegen de boom zoals Alan, maar wel naast hem. Benen langs een kant, als een zeemeermin. Niet dat ze wist wat dát was.
Alan's antwoord op waar hij geweest was was bijna hetzelfde als haar reden dat ze hem niet meer zoveel zag. Proefwerken. Verdoemde, vreselijke toetsen die je dwongen om uren te lezen. Ze was al geen fan van lezen, maar dit was ook nog eens saai. Bovendien was Naoko ervan overtuigd dat ze meer dan de helft van de dingen die ze leerde nooit zou gaan gebruiken in het normale leven, dus wat was het nut? Toetsen waren niet leuk en nutteloos en ze pakten haar tijd af om leuke dingen te doen. Maar gelukkig had zij geen last van slapeloosheid of chagrijnigheid. Alan helaas wel. 'Maar dan vrolijk ik je toch op? Volgende keer moet je gewoon komen als je niet vrolijk bent, oké?' Ze zei het zo doodvrolijk als het maar kon, omdat het in haar oren heel logisch klonk dat als je chagrijnig was je dan niet chagrijnig wilde zijn, dus een oplossing nodig had.
Ze draaide haar hoofd schuin, kneep haar ogen tot spleetjes en staarde Alan wat bedenkelijk aan na zijn verklaring dat alles goed was. Er was iets in haar - intuïtie, maar daar had ze nog nooit van gehoord - dat zei dat ze die woorden niet moest geloven, maar al snel verdween die houding. 'AARDBEIEN~' riep ze uit, helemaal gelukkig. Haar hoofd schoot weer recht en ze klapte in haar handen voordat ze er eentje pakte en in haar mond stak. De zoete smaak van het sap verspreide zich vlot in haar mond en binnen een paar seconden was de hele aardbei - op het kroontje na - weg. 'Maar,' Serieuze blik à la Naoko, 'Wat ben je aan het leren? Is het leuk, interessant? Waar gaat het over?' Ze stopte nog een aardbei in haar mond en wachtte op een antwoord.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Alan
Gestorven
Gestorven
avatar

PROFILEPosts : 4003
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark ~&~ Air
Klas: Miss Eres~
Partner: I'll be up there, in the blue blue sky, watching you forever~

BerichtOnderwerp: Re: Too Damn【C O M P L I C A T E D】;;   ma jul 09 2012, 12:11

Voor heel even dwaalden zijn gedachten weer af. Waardoor het kwam wist hij niet precies maar toch begon hij te denken aan het vakantietripje dat hij wou gaan maken. Hij had het al een tijdje gepland. Hij zou zijn koffers pakken en een shuttle naar Puffoon nemen om daar zijn -halve weliswaar- thuisplaneet te bezoeken. Shadra zou het niet worden. Die planeet was hem te donker en luguber. Bovendien zou hij er niet eens veilig zijn, zeker niet met de Suasama die hem gelijk zouden herkennen als ze hem ook maar zagen. Hij viel nou eenmaal op, dat was een minpuntje. Maar dat maakte niet uit want hij ging toch niet naar Shadra. Puffoon leek hem veel leuker, luchtiger en vrolijker. Hij was er wel eens geweest met Mana maar dat was al zo lang geleden dat hij bijna niks meer herrinerde van de planeet zelf. Ook was hij erheen gegaan voor een heart-to-heart gesprek met Master Norwood maar dat was ook niet voor lang geweest. Bovendien was het slechts een grasveld dat hij had gezien, niet meer dan dat. Hij was benieuwd naar de rest van de planeet. Hij was benieuwd naar de steden, de dorpjes, het landschap en de cultuur. Misschien kon hij Naoko meeslepen. Hij had namelijk geen zin om zijn vakantie te laten ruïneren door een Panda.
'Maar dan vrolijk ik je toch op? Volgende keer moet je gewoon komen als je niet vrolijk bent, oké?' Alan glimlachte en knikte. 'Oké, dank je~' Hij wist niet zeker of het slim was sinds hij kon snauwen als een nijdige kat wanneer hij chagrijnig was maar als Naoko er was om hem op te vrolijken, dan zou hij dat toch niet doen? Hij hoopte het maar. Het laatste wat hij wou was een huilende Naoko of een Thirteen die zijn tong amputeerde. Nee, dat was niet fijn. Hij was al eens aangevallen door Thirteen en dat was alles behalve leuk geweest. Maar goed, hij was nu ouder en sterker. Hij kon haar best stoppen als ze weer eens naar buiten kwam. Hij schonk Naoko het zakje aardbeien, met een ''AARDBEIEN~'' als reactie van Naoko. Tim vloog gelijk op het zakje af om de inhoud op te eten maar Alan greep hem bij zijn staart. 'Nee, Tim. Netjes vragen of je een aardbei mag.' zei hij en liet het beestje los, die nu naar beneden fladderde en voor Naoko ging zitten. Tim had misschien geen ogen of stem maar toch begreep Alan dat hij nu aan het smeken was door zijn lichaamshouding. Vleugels laag, staart op de grond en zijn lichaam gericht naar Naoko terwijl hij kleine stapjes vooruit zette met zijn miniscule pootjes. Hij grinnikte zachtjes en keek naar Naoko, die een aardbei oppeuzelde en hem daarna een vraag stelde. 'Wat ben je aan het leren? Is het leuk, interessant? Waar gaat het over?' Alan keek even naar het boek wat hij naast zich had liggen en wreef even over de kaft. Op de voorkant stond in grote groene letters Het Oud-Grens: Deel II. 'Meh, interessant is het niet echt en leuk ook niet. Ik ben Oud-Grens aan het leren. Het is een lastige taal met veel regels en veel tekens in het alfabet. Het lukt me best goed, al moet ik zeggen dat ik niet bepaald een talenknobbel heb.' Hij pakte zelf ook een aardbei en stopte die in zijn mond. Hij keek even naar het serieuze gezicht van Naoko en moest onwillekeurig glimlachen. Het was best grappig om haar serieus te zien kijken. 'Kijk niet zo serieus. Anders doe ik het ook.' zei hij en keek haar zo serieus mogelijk aan, probeerde niet te gaan lachen.

_________________

【V O I C E】 x 【T H E M E】 x 【C H A R A C T E R】 x 【M O O D】
I'm up in heaven, where nobody could hurt us
SSA AWARDS;;:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Naoko
-
-
avatar

PROFILEPosts : 316
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Duister // Lucht
Klas: -
Partner: God I've tried, am I lost in your eyes?

BerichtOnderwerp: Re: Too Damn【C O M P L I C A T E D】;;   ma jul 09 2012, 13:10

Hoewel Alan akkoord ging met het opzoeken, was er die stem weer die haar vertelde dat ze er zelf ook wat aan zou moeten doen, wilde ze echt dat hij naar haar toe kwam. Ze moest hem dus vaker gaan opzoeken. Niet dat dat een moeilijke opdracht was, gezien ze haar tijd het meest doorbracht met huiswerk waar ze het grootste deel van de tijd niets van begreep en een beetje rondhangen. Goed, ze had ook wel andere vrienden, maar dat waren niet echt vrienden als Alan. Alan wist dat ze van aardbeien hield maar niet van ananas en dat wolken écht marshmallows waren in haar ogen. Anderen kwamen daar pas veel later achter. Misschien was het omdat ze beiden nogal jong waren vanbinnen, in plaats van die te volwassene baka. Geen wonder dat ze niet met hem kon opschieten.
De aardbeien waren zoet, veel zoeter dan de bramen. Die waren zelfs nog wat zuur geweest en hoewel Naoko nooit iets echt zuurs zou eten had ze die wel naarbinnen gewerkt. Als zij iets zuur vond dan was het meestal net rijp en deze aardbeien waren dus al wat langer rijp, maar niet minder lekker. Er was niets aan aardbeien wat niet lekker was – op de pitjes die tussen je tanden bleven zitten na. Timcampy vond dat kennelijk ook, want hij ging als gestoken op de rode vruchten af. Helaas voor hem hield Alan hem tegen, waarna het beestje op haar af kwam. Ze aaide hem even over zijn – wat was het eigenlijk, een hoofd? Nou ja, ze aaide hem kort en pakte nog een aardbei. Ook een kleintje voor Tim, waar hij kennelijk helemaal blij mee was.
Ze stak de aardbei in haar mond toen Alan antwoord gaf op haar vraag, maar ze stak hem er niet helemaal in. Het kroontje en de bovenkant waren nog zichtbaar. Ze liet de aardbei los, maar hij bleef zitten. Oud-Grens, huh? Nee, dat sprak ze niet. Ze sprak Shadraans en de mengtaal en een aardig woordje Japans. Koreaans ook, maar dat sprak niemand hier. Ze pakte het kroontje vast, trok het eraf en at de rest van de aardbei op, waarna ze hem nieuwsgierig een vraag stelde. ‘Zijn dat letters? Ik dacht dat het tekeningetjes waren. Kijk, dat lijkt op een hert,’ Ze wees naar de pagina, voorzichtig zodat ze het boek niet bevuilde met haar fruitsapvingers. ‘En dat is net een boom.’ Ander tekentje. ‘Maar als je er niet goed in bent, waarom laat je me dan de snoepwinkel niet zien? Ik kan hem niet vinden~’ Dat was veel belangrijker dan Oud-Grens en haar blik klaarde een stuk op. Snoep~

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Alan
Gestorven
Gestorven
avatar

PROFILEPosts : 4003
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Dark ~&~ Air
Klas: Miss Eres~
Partner: I'll be up there, in the blue blue sky, watching you forever~

BerichtOnderwerp: Re: Too Damn【C O M P L I C A T E D】;;   di jul 10 2012, 10:12

Zijn blik dwaalde af van Naoko naar Timcanpy, die nu vrolijk een aardbei aan het oppeuzelen was. Hij bracht zijn hand naar Tim toe en streek met een zwarte vinger over zijn hoofd, lichaam, bol, wat dan ook. In ieder geval over zijn bovenkant, over de ruimte tussen de twee miniscule hoorntjes op zijn lichaam... Of zo. Tim was echt moeilijk te beschrijven. Hij leek het meeste op een gouden pingpongbal met gouden vleugels die veel te groot voor zijn lichaam waren en met een lange staart met een -wat zou het écht zijn- een pluisje aan het eind. Hij had een lichtgouden groot kruis op zijn lichaam en over die plek liep vaak een streep, waar zijn mond dus zat. Nou bedachten mensen zich vaak de meest gekke dieren als hij het zo uitlegde en als hij Timcanpy liet zien gingen ze allemaal van ''OOH, wat schattig''. Ironisch. Blijkbaar beeldden ze zich Timcanpy in als een mislukte soort tennisbal.
Hij keek weer op naar Naoko die een aardbei vasthield tussen haar tanden, waardoor de bovenkant en het kroontje naar buiten staken. Hij grinnikte door het komische aanblik en pakte zelf nog een aardbei. Hij trok het kroontje eraf, nam er een klein hapje uit en begon toen het zoete sap eruit te zuigen. Eigenlijk een beetje zoals hij cherrytomaatjes altijd at. Hij keek Naoko nog steeds aan volgde vervolgens haar vingers naar een opengeslagen bladzijde van het boek, waar een tekst stond die hij verwoed had geprobeerd te vertalen. Het was niet heel goed gelukt, zeker omdat hij de tekentjes van het alfabet nog wel eens verwarde. Niet zo heel gek sinds het Oud-Grense alfabet niet uit het standaard 26 letters bestond maar uit vele meer, plus nog een heleboel combinaties zoals de ''ch'' en de ''sch'' en dergelijke. 'Dat lijkt inderdaad op een hert. Maar er staat, err... Volgens mij een ''v''. En die boom weet ik, dat is de ''ch''. Ze lijken inderdaad op tekeningen maar het zijn gewoon letters.' Hij at de rest van de aardbei op en sloeg zijn boek dicht, die hij daarna in zijn schoudertas stopte. ‘Maar als je er niet goed in bent, waarom laat je me dan de snoepwinkel niet zien? Ik kan hem niet vinden~’ Typisch Naoko weer. Altijd op zoek naar snoep. Hij lachtte zachtjes en trok de band van zijn tas over zijn schouder. 'Goed dan, dan gaat we naar de snoepwinkel. Ze hebben heel lekkere lolly's daar.' Hij stond op van zijn plek, klopte het gras even van zijn kleding en stak toen zijn hand uit naar Naoko om haar overeind te helpen. Timcanpy was al gelijk omhoog geschoten toen hij het woord ''snoep'' had gehoord en nam plaats op Alan's hoofd, zoals hij altijd deed. Misschien was een klein uitje in Oak's Field wel even leuk, ja. Tenminste leuker dan hier in de kassen zitten, de aardbeistruiken leegeten en verder werken aan die idiote Oud-Grense taal. Het was wel belangrijk dat hij het leerde maar op een gegeven moment was je het zat en wou je iets anders doen. En dat zouden ze nu doen, een leuk uitje naar Oak's Field en die geweldige snoepwinkel~

Crappy post is crappy.

_________________

【V O I C E】 x 【T H E M E】 x 【C H A R A C T E R】 x 【M O O D】
I'm up in heaven, where nobody could hurt us
SSA AWARDS;;:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Naoko
-
-
avatar

PROFILEPosts : 316
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Duister // Lucht
Klas: -
Partner: God I've tried, am I lost in your eyes?

BerichtOnderwerp: Re: Too Damn【C O M P L I C A T E D】;;   wo jul 11 2012, 00:21

Haha, dat hele boek stond vol met kleine tekeningetjes. Naoko kon Koreaans, Japans en gewoon westers lezen, maar deze tekentjes gingen zelfs voor haar te ver. Waren het nu klanken of woorden? Of allebei? En hoe zat het met de grammatica, was die erg- Ze had de aandachtsspanne van een eekhoorn met ADHD soms, want haar ogen waren alweer op Alan's aardbei-eetmanier gericht. Daar had zij eigenlijk nog nooit aan gedacht, om de aardbei gewoon uit te zuigen. Het was handig, want dan zat niet meteen je hele mond vol. Maar aan de andere kant; daarna had je wel een soort van flutaardbeitje over, niet echt meer iets lekkers. Afhappen was dan nog het beste, maar ja. Daar kwamen vlekken van, vlekken als die op haar mooie witte jurkje. Ja, dat waren het soort problemen waar Naoko last van had. Vlekken in kleding en de manier om een aardbei goed te eten.
Jee, ze gingen naar de snoepwinkel~ Maar goed dat er altijd wel wat geld rondzwierf in de vakjes van haar tas, want anders zou ze van Alan moeten lenen en dan- Wacht, ze had geen tas bij zich. Oh-oh. Nou ja, dat zou ze zo wel even zeggen. Ze was nu veel te blij dat er A een snoepwinkel was en B ze naar desbetreffende winkel toe gingen. Er was niets leukers dan snoepwinkels omdat ze altijd roken naar suikerspin en chocolade en ze gevuld waren met de meest ongelooflijk heerlijke dingen. Naoko hield van snoepen, maar had nooit veel variatie gekend. De eerste keer dat ze een snoepwinkel binnenliep had ze het liefst alles willen meenemen en zelfs nu had ze nog niet alles geproefd. Dat was eigenlijk wel haar levensdoel, alle soorten snoep proeven. Or die trying. De een wilde dokter worden, de ander droomde van een filmrol en Naoko, Naoko die moest en zou iedere soort snoep ooit gemaakt proeven. 'Ik houd van lolly's. Hebben ze karamelappels? Heb ik altijd al willen proberen sinds ik ze op Shadra zag in dat kleine winkeltje naast-' Ze brak haar verhaal maar af, wilde eigenlijk niet aan Shadra terugdenken. Soepel stond ze op - of je het nu wilde of niet, de Suasamatraining had haar met ongelooflijke lenigheid achtergelaten - en grijnsde naar Alan. 'Laten we gaan. Snoep wacht niet~' Ze trok hem aan zijn mouw, twinkelende roze ogen. Dit was echt Naoko; lief, klein en altijd vrolijk.

Zullen we dan maar topicje openen in Oak's Field?

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFILE
MAGICIAN

BerichtOnderwerp: Re: Too Damn【C O M P L I C A T E D】;;   

Terug naar boven Ga naar beneden
 

Too Damn【C O M P L I C A T E D】;;

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Too Damn【C O M P L I C A T E D】;;

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Starshine Academy ::  :: Greenhouses-