PortalIndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 'Cause I don't give a thing

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Azure

avatar

PROFILEPosts : 930
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Wood // Dark
Klas: Norwood // Class President
Partner: I love you ♡

BerichtOnderwerp: 'Cause I don't give a thing   zo sep 18 2011, 18:30

Haar voetstappen gingen sneller dan dat ze wilde. Veel te snel. Eigenlijk wilde ze gewoon heel langzaam, schattig en zielig door de gangen strompelen. Tranen in haar ogen, kleintjes en in elkaar gedoken. Wachten tot er een jongen zijn hulp aanbood. En dan, als ze klaar was op de ziekenzaal, zou ze hem bedanken. Of misschien wel iets meer. Waarschijnlijk dat laatste. Maar het deed teveel godvergeten pijn om haar toneelstukje uit te voeren. Het was vreemd hoe ze toch iedere keer weer vergat hoe het voelde. Haar ogen licht samengeknepen van de pijn probeerde ze het verband om haar bovenlichaam te houden. Maar natuulijk zat het verband veel te los, waardoor haar donkerblauwe sweater aan de achterkant volledig donker was geworden van het bloed. Het gebeurde wel vaker, dat ze te overhaast was met vleugels. Dan kwamen ze eruit gescheurd, met als gevolg een hoop bloedverlies. En pijn, natuurlijk. Ze had toch echt gedacht dat ze er nu wel overheen was, dat ze genoeg had geoefend. Niet dus. Twee open schouders, bijna geen huid over. Misschien was het overdreven, maar als je gewond was, kon je beter teveel dan te weinig doen. De hele badkamer had onder gezeten met dat rode goedje, terwijl ze zich zo goed en zo kwaad als het ging had geprobeerd te verbinden. Een zachte kreun van pijn ging door haar heen terwijl ze zich voortbewoog, proberend niets te laten merken van het feit dat ze het gevoel had dat haar rug in brand stond. Stomme woudmagie ook. Deed nooit wat ze wilde, zelfs niet als ze probeerde te helen. Stomme duistere magie ook, deed ook nooit wat ze wilde. En de combinatie van die twee, de vleugels, die ondertussen alweer weg waren, dat was nog het ergst van allemaal. Bijna kwaad liep ze de ziekenzaal binnen. In al haar haast had ze net een sweater over haar hoofd en schouders weten te krijgen, maar haar rokje, dat er maar net twee centimeter onder uitstak, zat nog onder het bloed. Zij kon er toch ook niets aan doen dat het godvergeten veel pijn deed? Dan ging ze zich echt niet verkleden om indruk te maken. Dat zou ze wel doen met het 'ik houd me groot maar lijd heel veel pijn' gedrag. Gedrag wat ze heel vaak vertoonde als het om verwondingen ging. Haar ademhaling ging oppervlakkig, terwijl ze ging zitten. Haar rode ogen vestigden zich op een punt in de verte, terwijl ze wachtte. Er waren natuurlijk wel meerdere gewonde leerlingen, ze zou geduld moeten hebben. En misschien een beetje geluk. Ze had het bloeden wel weten te stoppen. Voor even. Maar haar rug lag nog steeds open. Niet echt gezond. Als Mitsu haar maar niet zo zag. Dat was het ergste wat zou kunnen gebeuren.

-Dimitri~ Kom d'r maar even oplappen
Ja, een crappy beginpost. Heb ik altijd-

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Hero
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Henk.
Posts : 425
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Lots of Light and a pinch of Air
Klas: //
Partner: it's such an Ignorant bliss, when the whole Fucking world wants to be like Me.

BerichtOnderwerp: Re: 'Cause I don't give a thing   zo sep 18 2011, 18:58

Met een boek in zijn handen zat hij eenzaam in de zaal op een bed. Hij had niet de moeite gedaan om op een stoel te gaan zitten; op dit bed kon hij ook gelijk de rest van zijn boeken kwijt. En hij had nog veel om door te nemen, opnieuw en pas nieuwe stof. Maar meestal las hij de boeken altijd drie tot vier keer door; was dan pas overtuigd van het feit dat hij het kende, en zelfs dan twijfelde er nog aan en las hij het soms nog een keertje na. Maar hij wou het gewoon allemaal kennen; het toepassen van zijn kennis was een ander verhaal. En ja, hij had veel geleerd bij de studie zelf. Maar nu was hij hier, en moest hij het allemaal in zijn eentje doen. Er was weliswaar een school dokter, maar daar had hij nog niet veel mee opgetrokken.
Niet dat er echt veel kinderen kwamen die iets hadden, maar hij was hier eigenlijk ook alleen voor zijn zusje. Zij was hier, dus moest hij hier ook zijn. En hij zou haar altijd helpen met haar kwaaltjes, en uiteindelijk zou hij er ook een oplossing voor vinden. Of ja, dat dacht hij dan. Wie weet was er helemaal geen oplossing voor haar probleem, maar hij ontkende die uitkomst gewoon; was er te zeer op gebrand haar te ‘genezen’.

Hij hoorde de echo van de voetstappen die galmde door de zaal vaagjes op de achtergrond, en het duurde ook een tijdje voordat hij erop reageerde. Hij las netjes zijn zin af; was bang dat hij anders de plek niet meer zou terug kunnen vinden waar hij was gebleven, en legde toen het boek weg. Hij stond op, wreef eventjes in zijn ogen – al dat gelees begon zijn tol te eisen, zijn ogen wouden rust hebben. Rustig liep hij door de zaal, naar de ingang; want als er ergens voetstappen vandaan moesten komen, was het daar wel.
Gestalte in de verte dat zat, op haar beurt wachtend. Overduidelijk een meisje. Jong, wellicht rond de leeftijd van Anouchka. Leuk, hij vond jongeren van die leeftijd altijd wel gezellig. Maar de vriendelijke glimlach die hij had opgezet vervaagde meer en meer, hoe meer hij naderde. Haar ademhaling was niet goed, en lag het aan hem of leek ze ietwat afwezig? Misschien was ze wel in shock… De arme ziel. Maar toen hij zijn blik over haar heen liet glijden zag hij pas de echte oorzaak; haar blauwe sweater verraadde het niet, maar de stof van het rokje – dat er nog heel bescheiden onderuit wist te komen – was roodgekleurd. In een rode variant die hij maar al te goed kende, en waar hij vroeger misselijk van werd; en een keer zelfs door was flauwgevallen.
Voor haar bleef hij staan, vond het naar dat hij op haar neer moest kijken en knielde dus maar neer; waardoor hij kleiner werd dan haar. ‘Kan ik je ergens mee helpen?’ was de eerste van vele vragen die over zijn lippen kwam. Hij zou haar haar verhaal wel laten doen; hij wist al dat het iets met bloed moest zijn, maar wat de ernst van de wond was kon hij zo niet bepalen. En dat zou zij dus moeten vertellen. Haar naam en dat soort dingetjes kwamen later wel; die waren op het moment niet belangrijk. ‘Kun je lopen, of moet ik je dragen? Het werkt namelijk wat fijner als je op een bed zit; hij ik wat meer de ruimte,’ merkte hij op. Hij vond het altijd zo naar als hij te weinig ruimte had, kreeg hij het benauwd van en dan trilden zijn handen altijd nog meer. Stom getril ook altijd, hij moest het echt afleren.

» Meh, hopelijk kunt U er wat mee x')

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Azure

avatar

PROFILEPosts : 930
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Wood // Dark
Klas: Norwood // Class President
Partner: I love you ♡

BerichtOnderwerp: Re: 'Cause I don't give a thing   zo sep 18 2011, 20:05

Eerst schrok ze, daarna knipperde ze, en daarna knikte ze vaagjes. De jongeman keek haar zijn groene ogen aan. Op het eerste gezicht dacht ze dat hij ook ziek was, maar daarna hoorde ze zijn woorden. 'I-ik kan zelf wel lopen, denk ik.' Wauw. En dat werd schooldokter. Dan zou ze het niet erg vinden om nog vijf keer haar rug open te scheuren. Met plezier. Als dat de schooldokters waren... Wauw. Als ze hier niet half bloedend op een stoeltje had gezeten... Maar daar kon ze wel wat aan doen, aan het zitten. Half haar evenwicht verliezend probeerde ze op te staan. Met de nadruk op proberen. Haar benen begonnen lichtjes te trillen. Misschien was ze toch wat te laat geweest met het besluit om de ziekenzaal te bezoeken. 'Hoewel...' Haar hand greep de stoel weer vast, en ze liet zich weer even op de stoel zakken, om de man aan te kijken. Jongen, verbeterde ze zichzelf. Hij kon nooit ouder zijn dan vijfentwintig. Ze had het natuurlijk gewoon kunnen controleren met haar talent om dat soort dingen te zien, maar op het moment vertrouwde ze haar zicht niet. Volledig van de kaart deelde ze mee: 'Of toch niet. Ik weet het niet.' Verdomme. Normaal had ze alles onder controle. Als ze iets niet onder controle had, werd ze daar heel zenuwachtig van. Maar nu voelde ze dat ook niet. En toch... Bloedverlies had ze wel vaker gehad. Het was nooit zo verwarrend geweest als nu. Maar dan had haar vader meteen ingegrepen. Dan was ze meteen naar haar kamer vervoerd, en was alles snel genezen. Dit keer had ze minstens twintig minuten staan klunzen met verband en het stoppen met bloeden. 'Ik... Werd een beetje onvoorzichtig met mijn vleugels... En toen...' Bijna in het niets starend stamelde ze de reden dat ze hier zat. 'Scheurden ze eruit. Ik weet ook niet hoe het kwam.' Waarom kostte het haar zoveel moeite om al die woorden uit te spreken? Normaal ging alles prima met haar. Normaal had ze totaal geen moeite met het spreken tot jongens.

-Hier kan u niets mee, sorry-

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Hero
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Henk.
Posts : 425
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Lots of Light and a pinch of Air
Klas: //
Partner: it's such an Ignorant bliss, when the whole Fucking world wants to be like Me.

BerichtOnderwerp: Re: 'Cause I don't give a thing   zo sep 18 2011, 20:33

Met een zwakke grijns op zijn gezicht knikte hij enkel. Hij ging langzaam rechtop staan, keek toen hoe ze opstond. Die eeuwige koppigheid, die er vreemd genoeg meer scheen te zijn bij meisjes dan bij jongens, fascineerde hem altijd wel. Hij wist dat ze niet zou kunnen lopen in deze conditie; trok die conclusie weliswaar een beetje laat maar ja. Als je hele rokje rood werd door het bloed dat je verloor, zou je enkel en alleen vlekken zien als je probeerde rechtop te staan. Dus laat staan dat je dan kon lopen.
‘Is niet erg, dan help ik je wel,’ sprak hij zachtjes, maar toch met een heldere stem. En hoewel zijn stem moment nog monotoon was; zou het vast wel duidelijk zijn dat hij haar enkel rustig wou krijgen. Want ze leek hem ietwat van slag, maar dat kon ook aan hem liggen. Zijn glimlach verdween weer, maakte plaats voor een verbaasde gezichtsuitdrukking. ‘Vleugels?’ Met zijn grote groene ogen keek hij naar haar. ‘Zo, toe maar. Ik ben nog nooit iemand ontmoet die vleugels heeft… Of kan maken.’ Hij grijnsde nogal droog naar haar. ‘Als je het onder de knie hebt moet je het me wel een keertje laten zien,’ merkte hij op. Hij had de gewoonte opgebouwd om gewoon over van alles en nog wat te praten tegenover de mensen die hij moest behandelen; simpelweg omdat dat als afleiding diende.
Hij ging naast de stoel staan, en ging weer door zijn knieën. ‘Het spijt me, maar ik moet je echt eventjes optillen. Als het pijn doet moet je het zeggen, dan improviseer ik wel wat,’ sprak hij met een schuldbewuste blik tegen het meisje. Het was al een paar keer voorgekomen dat als hij een meisje aanraakte deze vrijwel meteen verkeerde ideeën kreeg. Sommigen keken hem dan met die ‘blik’ aan. Terwijl anderen hem niet meer aan durfden te kijken. Maar wat moet dat moet. Voorzichtig liet hij een arm onder haar knieholtes glijden en de ander achter haar rug. Zonder enige moeite tilde hij haar op. Gelukkig was ze gewoon licht, voelde hij het amper dat hij iemand in zijn armen had.
Zijn pas was rustig en toch ook weer gehaast. Het leek wel een eeuwigheid te duren voordat hij bij het eerste beste bed was in de zaal. Voorzichtig zette hij haar neer op het bed. Hij schraapte zijn keel. ‘Zou ik je mogen vragen of je je sweater uit zou willen trekken -’ Hij zweeg eventjes, ‘Wat is je naam eigenlijk?’ Ja, hij ging met zijn woorden werkelijk van hop naar her. Wist niet waar hij het over moest hebben; wou zowel professioneel als vriendelijk overkomen. En hij wou haar graag afleiden van de pijn, deed hij ook altijd bij zijn zusje; en die waardeerde het wel.

» Als U wilt dat ik iets in mijn post verander, moet je maar eventjes een pb'tje sturen (;

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Azure

avatar

PROFILEPosts : 930
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Wood // Dark
Klas: Norwood // Class President
Partner: I love you ♡

BerichtOnderwerp: Re: 'Cause I don't give a thing   zo sep 18 2011, 21:22

Toen hij vermeldde dat hij haar zou moeten optillen, reageerde ze amper. Vanbinnen juichte er iets in haar, het onvermijdelijke, flirterige deel van haar brein, waarschijnlijk. Maar uiterlijk kostte het haar al moeite om gewoon voor zich uit te blijven staren. Kaken bijna op elkaar geklemd van de pijn, liet ze zich optillen. Meestal als ze opgetild werd, werd dat of door Mitsu gedaan, of door de jongen die ze op dat moment uit had gekozen. En dan was het altijd fijn geweest. Nu wreef de arm achter haar schouders naar tegen het verband aan, schuurde hij tegen de wond. Of, om duidelijker te zijn, de twee wonden. Beiden ongeveer dertig centimeter lang, en minstens vijf centimeter breed. Hij had gezegd dat hij nog nooit iemand met vleugels had gezien. Natuurlijk niet, zo vaak kwam je geen combinatie van duistere en woudmagie tegen. Het leek wel of die twee elkaar afstootten, terwijl Azure had ondervonden dat het eigenlijk ook heel goed samenging. Het leek uren te duren. Ze wist niet of het kwam doordat ze zoveel pijn had, of doordat de jongen niet zo hard liep. Dat laatste was waarschijnlijk haar verbeelding, maar op het moment ging er niets snel genoeg. Eindelijk, na iets wat een eeuwigheid leek te duren, voelde ze de zachte lakens van het bed onder zich. Ze opende haar ogen, die ze had dichtgeknepen van de pijn. Maar toch. Ze had het niet echt erg gevonden om in de armen van de jongen te liggen. Ze kon hem niet zo goed zien als een man, dus noemde ze hem maar jongen. Een man was je pas als je er ook echt uitzag als een man, volgens Azure.

Daar, haast onvermijdelijk, kwam de vraag. Of ze haar sweater uit wilde trekken. Ja, dolgraag. Zelfs als ze geen wonden had gehad. Eigenlijk liever zonder wonden dan met. Daarna vroeg hij naar haar naam. 'Azure,' antwoordde ze hem, waarna ze met een moeilijk gezicht de onderkant van haar sweater vastpakte en hem voorzichtig, maar toch zo snel mogelijk, omhoog te trekken. Het was een beweging die ze heel vaak maakte. Vaker dan een normaal meisje. Onder de trui had ze in al haar paniek een halfbakken noodverband gemaakt, maar de twee rode vlekken waren duidelijk niet echt van plan om te stoppen met groter worden. Het verband zat strak rond haar borst, en er stak een klein stukje van de linker snee bovenuit. Rafelige randen, rauw vlees. Als Azure het zelf had gezien, was ze waarschijnlijk flauwgevallen van schrik. Maar dokters deden dat niet. Toch?

-Blegh, iPod typt moeilijk-

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Hero
-
-
avatar

PROFILERecruit
Real Name : Henk.
Posts : 425
MAGICIAN
✦ CHARACTER ✦
Magic: Lots of Light and a pinch of Air
Klas: //
Partner: it's such an Ignorant bliss, when the whole Fucking world wants to be like Me.

BerichtOnderwerp: Re: 'Cause I don't give a thing   zo sep 18 2011, 21:53

Hij had wel gezien; haar dichtgeknepen ogen. Maar hij had er geen acht opgeslagen en het leek zelfs alsof hij het probeerde te negeren. Maar als je niet hoefde te improviseren, dan liever niet. Het liefste wilde je alles gewoon zo goed mogelijk doen, en dat ging meestal zonder improvisatie; en volgens het boekje. En ze zei er niets van, dus zou hij zijn mond ook houden. Fijn voor hem, maar of het voor haar nou ook zo fijn was viel te betwijfelen… Maar het zou maar voor korte duur zijn, want zo ver was het toch niet. Hoewel het wel ongelofelijk ver leek, geen einde leek te hebben. Alles ging altijd langzaam op momenten zoals deze, en dat was irriterend; maar je raakte eraan gewend.
‘Dat is een hele mooie naam, Azure,’ glimlachte hij naar het meisje. Niet alleen als een complimentje om best wil, om haar af te leiden. Hij vond het echt een mooie naam, herinnerde hem aan de tweede naam van zijn zusje; Sunila. Ze leken qua uitspraak totaal niet op elkaar. Maar de betekenis kwam wel een beetje overeen. Allebei iets met blauw, best komisch. Nou; in zijn ogen dan. En vanbinnen lachte hij ook wel, maar vanbuiten was er alleen zijn vriendelijke glimlach, die moest proberen de gehele situatie wat te verzachten.
Ze had geprobeerd verband om de wond heen te wikkelen, maar dat was zo wat onmogelijk als je iets bij je borst had of aan je rug. Het was onhandig en je lichaam was er niet op gebouwd, dus dat ging gewoon niet. ‘Zo te zien heb je zelf ook al wat geprobeerd,’ merkte hij droogjes op, doelend op het verband dat er maar zielig bijhing. Hij draaide zich om. ‘Ben zo terug.’ Proberend zo rustig mogelijk te lopen liep hij naar een kastje dat bijna aan de andere kant van de zaal leek te staan. Hij had geen zin om echt moeilijk te doen, EHBO doos zal voldoen; er zaten de spullen in die hij nodig had. En als hij alles apart zou pakken; zou hij het toch weer laten vallen. En dat kon hij nu niet gebruiken.

Eenmaal weer terug bij Azure bleef hij aan de kant van het bed staan waar zij met haar rug naartoe was gedraaid. Hij legde het doosje op het bed, klikte het open en keek tegelijkertijd naar de wond. Er kroop een koude rilling over zijn rug en hij hapte één keer naar adem. Wow, dat was wel een hele nare wond… En het verband schermde het dan ook nog eens voor een gedeelte af. Hij mocht van geluk spreken dat hij dit alles nou wel een beetje gewend was.
‘Ik zal het eventjes opnieuw moeten doen,’ kreeg hij uiteindelijk over zijn lippen, nadat hij zich had hersteld. Hij schoof haar eigen verband gewoon naar beneden; het zat er los genoeg voor. Hij zou het later wel eraf halen. Hij sloot eventjes zijn ogen, huiverde onhoorbaar. Het werd er alleen maar erger op. En opnieuw trilden zijn handen weer toen hij daadwerkelijk wat moest doen; bij het watje met ontsmettend middel erop, het gaasje, een ander watje en hij was ook nog eens onhandig omdat het twee wonden waren. Misschien had hij toch beter wat meer kunnen nadenken over hoe hij dit zou aanpakken, nu zat hij nogal immobiel; had maar een arm vrij.
‘Azure, zou je iets voor me kunnen doen?’ Nog voor hij een antwoord kreeg gaf hij verdere uitleg over zijn vraag; ‘Je moet het verband eventjes vasthouden met je handen, dat wat ik nu vasthoud op je wonden. Want anders kan ik het verband er niet omheen doen.’ Hij hield zijn mond weer. Moest hij nog wat zeggen? Nee, eigenlijk niet. Of toch wel? Twijfelde weer eens. Nam uiteindelijk maar het besluit dat hij moest blijven zwijgen totdat het meisje antwoord gaf.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFILE
MAGICIAN

BerichtOnderwerp: Re: 'Cause I don't give a thing   

Terug naar boven Ga naar beneden
 

'Cause I don't give a thing

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Starshine Academy ::  :: Hospital Ward-